Αποτομή Κεφαλής Ιωάννου Προδρόμου, Θεοδώρας Οσίας, Αρκαδίου Θαυματουργού, Βασιλείου Μακεδώνα Αυτοκράτορα, Sebbi
Αποτομή Κεφαλής Ιωάννου Προδρόμου (Νηστεία εκ πάντων)
"Ουκ εξεστί σοι έχειν, την γυναίκα του αδελφού σου". Δεν σου επιτρέπεται από το νόμο του Θεού να έχεις τη γυναίκα του αδελφού σου, ο όποιος ζει ακόμα. Λόγια του Τιμίου Προδρόμου, που αποτελούσαν μαχαιριές στις διεφθαρμένες συνειδήσεις του βασιλιά Ηρώδη Αντίπα και της παράνομης συζύγου του Ηρωδιάδος, που ήταν, γυναίκα του αδελφού του Φιλίππου. Ο Ηρώδης, μη ανεχόμενος τους ελέγχους του Προδρόμου, τον φυλάκισε. Σε κάποια γιορτή όμως των γενεθλίων του, ο Ηρώδης υποσχέθηκε με όρκο να δώσει στην κόρη της Ηρωδιάδος ότι ζητήσει, διότι του άρεσε πολύ ο χορός της. Τότε η αιμοβόρος Ηρωδιάς είπε στην κόρη της να ζητήσει στο πιάτο το κεφάλι του Ιωάννη. Πράγμα που τελικά έγινε. Έτσι, ο ένδοξος Πρόδρομος του Σωτήρα θα παραμένει στους αιώνες υπόδειγμα σε όλους όσους θέλουν να υπηρετούν την αλήθεια και να αγωνίζονται κατά της διαφθοράς, ανεξάρτητα από κινδύνους και θυσίες. Και να τι λένε οι 24 πρεσβύτεροι της Αποκάλυψης στο Θεό για τους διεφθαρμένους: "ήλθεν... ο καιρός των εθνών κριθήναι... και διαφθείραι τους διαφθείροντας την γην". Ήλθε, δηλαδή, ο καιρός της ανάστασης των νεκρών για να κριθεί ο κόσμος και να καταστρέψεις (Θεέ μου) εκείνους, που με τη διεφθαρμένη ζωή τους διαφθείρουν και καταστρέφουν τη γη.
Απολυτίκιο. Ήχος β’.Μνήμη δικαίου μετ’ εγκωμίων σοι δε αρκέσει η μαρτυρία του Κυρίου Πρόδρομε, ανεδείχθης γαρ όντως και Προφητών σεβασμιώτερος, ότι και εν ρείθροις βαπτίσαι κατηξιώθης τον κηρυττόμενον. Όθεν της αληθείας υπεραθλήσας, χαίρων ευηγγελίσω και τοις αν Άδη, Θεόν φανερωθέντα εν σαρκί, τον αίροντα την αμαρτίαν του κόσμου, και παρέχοντα ημίν το μέγα έλεος.Ήχος δ'. Ταχύ προκατάλαβε.Ως πάντων υπέρτερος, των Προφητών αληθώς, αυτόπτης και Πρόδρομος, της παρουσίας Χριστού, Προφήτα γεγένησαι, όθεν και παρ’ Ηρώδου, εκτμηθείς σου την Κάραν, έδραμες τοις εν Άδη, προκηρύξαι το λύτρον διό σε Ιωάννη Βαπτιστά, ποθώ γεραίρομεν.
Κοντάκιον Ήχος πλ. α’.
Η του Προδρόμου ένδοξος απoτομή, οικονομία γέγονέ τις θεϊκή, ίνα και τοις εν' Άδη του Σωτήρος κηρύξη την έλευσιν, θρηνείτω ουν Ηρωδιάς, άνομον φόνον αιτήσασα, ου νόμον γάρ τον του Θεού, ου ζώντα αιώνα ηγάπησεν, αλλ' επίπλαστον πρόσκαιρον.
Η Οσία Θεοδώρα η εν Θεσσαλονίκη
Βλέπε βιογραφικό της σημείωμα στις 5 Απριλίου. Ο άγιος Νικόδημος στον Συναξαριστή του έχει και την προσθήκη "εξ Αιγίνης καταγόμενης". Η οποία - εξ Αιγίνης - η γιορτή της, μαζί μ' αυτήν της θυγατέρας της Θεοπίστης μεταφέρθηκε την 3η Αυγούστου, όπου και το βιογραφικό της σημείωμα.
Ο Άγιος Αρκάδιος ο θαυματουργός επίσκοπος Αρσινόης Κύπρου
Ένα μαρτυρικό νησί είναι η Κύπρος μας. Αγιασμένα είναι τα χωριά κι οι πολιτείες της. Αγιασμένα τα βουνά κι οι κάμποι της.
0ι αμαρτίες όμως του λαού της κι η ανήθικη διπλωματία των ισχυρών της γης και τα συμφέροντα τους κρατούν δυστυχώς το όμορφο αυτό νησί διχοτομημένο και βασανισμένο.
Τόποι ελληνικοί απ' την αυγή της ιστορίας κι ευλογημένοι από το αίμα των ηρώων και μαρτύρων της βρίσκονται ακόμη κάτω από το πέλμα του πιο βάρβαρου και αλλόθρησκου δυνάστη, του Αττίλα.
Στενάζει η ψυχή του κάθε ενσυνείδητου χριστιανού σαν το σκέπτεται. Θλίβονται οι άγιες ψυχές των οσίων Πατέρων και μαρτύρων που έζησαν κι αγωνίστηκαν στον τόπο για να κρατήσουν ανόθευτη του Χριστού την πίστη.
Πονά και του αγίου Αρκαδίου η ψυχή, του δοξασμένου της Αρσινόης επισκόπου, που βλέπει απέναντι του Τούρκου το ποδάρι, να βεβηλώνει τα ιερά χώματα, που καθαγίασε του θείου αποστόλου Βαρνάβα η θυσία και του Επιφανίου και του Συνεσίου και των άλλων ζηλωτών Αγίων οι αγώνες.
Μερικές πτυχές από τη ζωή του αγίου Αρκαδίου, όπως μας τις διέσωσε η γλαφυρή γραφίδα του μεγάλου επίσης τέκνου της νήσου μας, του αγίου Νεοφύτου του Έγκλειστου, ας παρακολουθήσουμε στις γραμμές που ακολουθούν για πνευματική μας οικοδομή.
Ο άγιος Αρκάδιος γεννήθηκε στο μικρό χωριό Μελάνδρα της Πάφου. Οι γονείς του ονομαζόντουσαν Μιχαήλ και Άννα κι ήσαν άνθρωποι ευκατάστατοι στα υλικά αγαθά. πιο ευκατάστατοι όμως ήσαν στην αρετή και την ευσέβεια και την πίστη. Ο φωτεινός Ήλιος, ο Χριστός, φώτιζε κι εθέρμαινε την καρδιά τους. Η αμοιβαία αγάπη κι η ομοφροσύνη ήταν το γνώρισμα τους. Και το θέλημα του Θεού οδηγός και σκοπός της ζωής τους. Δυο παιδιά τους χάρισε η αγάπη του Θεού. Δυο χαριτωμένα αγόρια. Και σ' αυτά στράφηκε όλο το ενδιαφέρον τους. Πόθος και φροντίδα τους να τ' αναθρέψουν «εν παιδεία και νουθεσία Κυρίου».
Η Αγία Γραφή ήταν το καθημερινό εντρύφημα όλης της οικογένειας. Κι η προσευχή ιδιαίτερα κατά το βράδυ η χαρά κι η ψυχαγωγία κι η ανάπαυσή της.
Μέσα σε τέτοια ατμόσφαιρα μεγάλωσαν τα δυο παιδιά. Ατμόσφαιρα βαθιάς ειρήνης και αγάπης αληθινής. Με τέτοιες άγιες ρίζες, λοιπόν, ζηλευτό φυσικά και άγιο έμελλε να είναι και το αποτέλεσμα. Γιατί, όπως πολύ καθαρά τονίζει κι ο λόγος του Θεού, «ο σπείρων επ' ευλογίαις, επ' ευλογίαις και θερίσει» (Β' Κορ. θ', 6). Εκείνος δηλαδή που σπέρνει απλόχερα, οπωσδήποτε απλόχερα θα έχει και να θερίσει. Πολλούς καρπούς να θερίσει.
Απλόχερα σπέρνουν οι απλοϊκοί κι ενάρετοι γονείς στις καρδιές των παιδιών τους το θέλημα του Θεού. Απλόχερα με τα λόγια τους. Πλούσια και με το παράδειγμα της άγιας κι ενάρετης ζωής τους. Ανάλογοι κι οι καρποί των κόπων τους. Τα δύο παιδιά καθοδηγημένα από της βρεφικής ηλικίας στον δρόμο του Θεού μεγαλώνουν και μοσχοβολούν κι ευωδιάζουν.
Χαριτωμένα παιδιά στην αρχή. Φλογεροί και φιλόθεοι νέοι κατόπιν. Φωτεινά μετέωρα στον πνευματικό ουρανό αργότερα. Και μετά την αναχώρηση τους από τούτο τον κόσμο δυο μακαριστοί άγιοι. Πρεσβευτές με τις δεήσεις τους μπροστά στον θρόνο του Παντάνακτος Θεού για τη σωτηρία της πατρίδας μας. Πολύ ορθά λέγεται: «Αγαθής ρίζης αγαθά και τα βλαστήματα».
Από αγαθούς γονείς, όπως οι γονείς που αναφέραμε, αγαθά θα είναι και τα γεννήματα. Έσπειραν αυτοί χωρίς καμιά αμέλεια στις καρδιές των παιδιών τους αγαθά σπέρματα. Λόγια καλοσύνης και αγάπης. Λόγια αρετής. Λόγια Θεού. Γι' αυτό κι η αμοιβή τους δεν μπορούσε να 'ναι διαφορετική, παρά αμοιβή ανάλογη, πλούσια, γενναιόδωρη και ζηλευτή.
Κι αυτό γίνεται πάντα. Να λοιπόν το χρέος όλων των χριστιανών γονιών απέναντι στα παιδιά τους. Και το χρέος αυτό γίνεται ακόμη μεγαλύτερο στην εποχή μας, που η διαφθορά κι η αμαρτία κι η ξετσίπωτη ζωή απειλούν σαν ορμητικό ποτάμι να παρασύρουν τα πάντα στον ωκεανό της καταστροφής. Πάντοτε, μα πολύ περισσότερο σήμερα, το παράδειγμα των ευσεβών γονιών Μιχαήλ και Άννας επιβάλλεται να είναι αξιομίμητο. Γιατί όπως πολύ σοφά κι ο Μ. Βασίλειος, της Καισαρείας ο θείος ιεράρχης, διακηρύττει, «η αρετή μόνη κτημάτων αναφαίρετον, και ζώντι και τελευτήσαντι παραμένουσα». Μα κι ο ιερός Χρυσόστομος, της Αντιόχειας ο μελίρρυτος ποταμός, βεβαιώνει: «Η αρετή πράγμα αθάνατον και υπέρ ήλιον λάμπον». Να γιατί είναι ανάγκη εμείς οι γονείς να φροντίζουμε από της παιδικής ηλικίας να καθοδηγούμε τα παιδιά μας στην αρετή και να φιλοδοξούμε να τα δούμε κάποια μέρα τίμιους πολίτες κι άξια τέκνα στην Εκκλησία.
Καλούς χριστιανούς κι εργάτες ανεπαίσχυντους στον αμπελώνα του Κυρίου ποθούσαν να ιδούν τα παιδιά τους οι ευλαβείς γονείς, ο Μιχαήλ και η Άννα, του πτωχού χωριού της Μελάνδρας οι ευσεβείς κάτοικοι. Και το πέτυχαν.
Ο Αρκάδιος από παιδί διψούσε τα γράμματα. Εν αντιθέσει προς τον Θεοσέβιο που αγαπούσε την απλή κι αγροτική ζωή, γι' αυτό έγινε και βοσκός προβάτων, ο Αρκάδιος είχε μεγάλη έφεση για ανώτερη μόρφωση. Κι οι καλοί γονείς, που έβλεπαν τον πόθο αυτό του παιδιού τους, έσπευσαν, μετά τα πρώτα γράμματα που έμαθε ο νέος στο χωριό του, να τον στείλουν για ευρύτερες σπουδές στην πρωτεύουσα της μεγάλης μας Βυζαντινής αυτοκρατορίας, την Κωνσταντινούπολη. Εκεί ο φιλομαθής νέος βρήκε ό,τι ποθούσε. Κέντρο σπουδαιότατο γραμμάτων και μορφώσεως αποτελούσε τότε η περιώνυμος πόλη. Στις εκεί σχολές ο Αρκάδιος φοίτησε με ζήλο κι απέκτησε ποικίλη και πολυμερή μόρφωση. Πόσο καιρό έμεινε εκεί δεν γνωρίζουμε. Ο άγιος Νεόφυτος δεν μας αναφέρει. Αυτό που μας λέγει είναι πως νωρίς ο ζηλωτής νέος επέστρεψε στην Κύπρο, για να συνεχίσει εδώ τον αγώνα του. Τα λόγια του ψαλμωδού ήταν πάντα στο μυαλό και στο στόμα του. «Ον τρόπον επιποθεί η έλαφος επί τας πηγάς των υδάτων, ούτως εππτοθεί η ψυχή μου προς Σε, ο Θεός. Εδίψησεν η ψυχή μου προς τον Θεόν τον ισχυρόν τον ζώντα πότε ήξω και οφθήσομαι τω προσώπω του Θεού;» (Ψαλμ. μα', 1-2). Διψούσε ο νέος τη συντροφιά με τον Θεό. Διψούσε την ψυχική του ανάταση. Λαχταρούσε την ηθική του τελείωση. Για τούτο τον λόγο και για να είναι απερίσπαστος στην προσπάθεια του να πραγματώσει τον πόθο του, ο φιλόθεος εγκαταλείπει το χωριό του και μεταβαίνει στην εξοχή. Σε μια σπηλιά μακριά απ' την κίνηση και τον κόσμο στήνει το ασκητήριό του. Κι εκεί ενδιατρίβει με προσοχή στη μελέτη της Αγίας Γραφής. Με τη νηστεία καταστέλλει τις ορμές. Και με την προσευχή την αδιάλειπτη και με πίστη κατορθώνει κάθε μέρα ένα-ένα να ανεβαίνει της κλίμακας των αρετών τα σκαλοπάτια και να γίνεται πρότυπο σωφροσύνης και αγιότητας και καλοσύνης και ανώτερης γενικά ζωής.
Παρά την προσπάθεια του όμως να ζει μακριά απ' τον κόσμο, το φως που εκπέμπει η αρετή του γίνεται πανταχού φανερό. Το είπε ο Κύριος. «Ου δύναται πόλις κρυβήναι επάνω όρους κειμένη». Δεν μπορεί να κρύβει η πόλη που είναι κτισμένη στην κορφή του βουνού. (Ματθ. ε', 14). Και του πιστού και φλογερού νέου ο θερμουργός ζήλος δεν μπορεί να αποκρυβεί. Στην ερημιά τον επισκέπτονται καθημερινά διψασμένες και πονεμένες ψυχές και ζητούν κοντά του να ξεδιψάσουν και να μάθουν την αλήθεια και να παρηγορηθούν. Κι ο ζηλωτής ασκητής τους δέχεται με καλοσύνη και με τα λόγια και το παράδειγμα του τους διδάσκει και τους ενισχύει και τους κατευθύνει στου Θεού τον δρόμο. Έτσι γίνεται διδάσκαλος της ευσέβειας και πρόμαχος ακαταγώνιστος της ορθοδόξου πίστεως και αληθείας.
Όσο ο ίδιος προσπαθεί αθόρυβα και κρυφά να εργάζεται την αρετή, τόσο πιο πολύ ο Πανάγαθος Θεός του φανερώνει τα έργα και τη χάρη με την οποία τον έχει χαριτώσει.
Αυτός που έδωκε στους Αποστόλους την εξουσία κατά πνευμάτων ακαθάρτων και τη δύναμη να θεραπεύουν «πάσαν νόσον και μαλακίαν εις τον λαόν». Αυτός ο ίδιος και τον δούλο Του Αρκάδιο κατεκόσμησε με παρόμοια εξουσία και θεραπευτική δύναμη και ικανότητα.
Περνά όμως ο καιρός. Και ο λύχνος πρέπει να τεθεί επί την λυχνίαν, για να σκορπίσει παντού το ιλαρό φως του. Κι η ευκαιρία παρουσιάστηκε.
Όταν ο Νίκων ο Μέγας, της Αρσινόης ο τρίτος κατά σειρά επίσκοπος. Η Εκκλησία της Πάφου μέχρι της εξωτερικής» υποταγής της Κυπριακής Εκκλησίας στους Λατίνους (1220) απετελείτο από δυο ενορίες, δυο Επισκοπές. Η μία της Πάφου με έδρα τη Νέα Πάφο κι η άλλη της Αρσινόης με έδρα την Αρσινόη, σήμερα Πόλη της Χρυσοχούς., αφού επί έτη πολλά εποίμανε το ποίμνιο του με οσιότητα και δικαιοσύνη, απέθανε, τότε κλήρος και λαός στράφηκε προς τον Αρκάδιο κι αυτόν κάλεσε να αναλάβει το πηδάλιο της Εκκλησίας της Αρσινόης. Κι ο φιλέρημος ασκητής, παρά την αγάπη του στη μονήρη ζωή, μπροστά στην ομόφωνο κλήση του λαού, που τη θεωρεί και κλήση Θεού, αναγκάζεται να αφήσει τη θεόγνωστο ησυχία και να αποδεχθεί να χειροτονηθεί επίσκοπος. Ο λύχνος τοποθετήθηκε στον λυχνοστάτη. Με έργα και λόγια ο καλλιεργημένος πια πνευματικά άνθρωπος συνεχίζει με νέο ζήλο θερμουργό το ιερό έργο του. Και επιτυγχάνει.
Απόλυτα επιτυγχάνει. Με ποιο τρόπο;Με τη χάρη του Θεού. Σ' αυτόν εμπιστεύτηκε ολοκληρωτικά τόσο τον εαυτό του, όσο και το αγαπημένο ποίμνιο του. Και να. Στο πρόσωπο του βρίσκουν όλοι τον άνθρωπο τους. Οι αδικημένοι τον υπερασπιστή. Τα ορφανά τον πατέρα. Οι άρρωστοι τον ιατρό. Οι πονεμένοι τον παρηγορητή. Οι κλονιζόμενοι τον διδάσκαλο. Κι οι πάσχοντες τον ακούραστο αδελφό και συμπαραστάτη.Με πολλή ταπείνωση κι αγάπη προσφέρει σε όλους τις υπηρεσίες του. Μαζί με τον θείο Παύλο Μπορεί κι αυτός να λέγει: «Τις ασθενεί και ουκ ασθενώ; Τις σκανδαλίζεται και ουκ εγώ πυρούμαι;» Μέριμνα και φροντίδα του μόνο μια. Η ευτυχία κι η σωτηρία του λαού του. «Τοις πάσι γίνεται τα πάντα» (Α' Κορ. θ', 22), για να βοηθήσει και να σώσει όσους μπορέσει. με τούτο τον τρόπο λάμπρυνε την ιερή στολή του τόσο ως ιερουργός των θείων μυστηρίων, όσο και ως φλογερός κήρυκας των λόγων του Κυρίου. Στον νου του πάντοτε έχει ζωηρά τη σύσταση του αποστόλου Παύλου. «Την καλήν παρακαταθήκην φύλαξον». (Α' Τιμοθ. στ', 20).Στον κατάλογο των Επισκόπων της Αρσινόης προτάσσεται το όνομα του Αρσινόης Νικολάου, ακολουθεί το όνομα του Αρίστωνος και τρίτο του Νίκωνος. Αυτόν διαδέχθηκε ο Αρκάδιος. Τους τελευταίους τρεις Επισκόπους ο άγιος Νεόφυτος θεωρεί ισάξιους προς τους τρεις Μεγάλους ιεράρχες, Βασίλειο, Γρηγόριο καιΧρυσόστομο και προς «άπαντα των θείων αρχιερέων τον κάλλιστον ορμαθόν (Μειζοτέρα 118) και τους πλέκει το παρακάτω υπέροχο εγκώμιο.
Αρκάδιος ο θαυμάσιος, και ο της νίκης επώνυμος Νίκων ο μέγας και Αρίστων ο περιβόητος κατά δαιμόνων άριστος αριστεύς, η τρίφθογγος λύρα του Πνεύματος, η τρίδομος βάσις της Εκκλησίας, η τρισσέσοπτρος των αγαθών επιφάνεια, η τρίσειρος των δογμάτων πλοκή, η της Τριάδος τριπαράστατος παραστάς, η τρίφθογγος περί της Τριάδος φθογγή, η τρίφω τος της τρισηλίου μονάδος θεραπαινίς, η τρισαυγέστατος δαδουχία των εν σκότει κειμένων, η τρισόλβιος της τρικατοίκου κτίσεως διδαχή, η τρίστυλος της Εκκλησίας κρηπίς, η τρισαυγής της αχώριστου Τριάδος πανσεβάσμιος οίκησις. (Μειζοτέρα 118).
Και την φύλαξε με όλη της ψυχής του τη δύναμη. Γι' αυτό και «ο ερευνών νεφρούς και καρδίας» (Αποκ. β', 23) πλούσια αντάμειψε τον άξιο εργάτη από τούτη τη ζωή. Πολλά θαύματα και θεραπείες επενεργούσε, όσο καιρό ζούσε. Μα κι όταν σε βαθιά γηρατειά αναχώρησε για την αληθινή Πατρίδα του και Πατρίδα μας, κοντά στον Δεσπότη Χριστό που αγάπησε, δεν έπαυσε κι από εκεί να προσφέρει άφθονες τις ευεργεσίες του σε όσους εκζητούν τη μεσιτεία του. Ο Άγιος εκδιώκει δαιμόνια και θεραπεύει διάφορες αρρώστιες, όπως μας λέει ο βιογράφος του Νεόφυτος ο Έγκλειστος. Αλλά και τιμωρεί τους εργαζομένους την αδικία.
1. Κάποτε ένας εγωιστής γεωμέτρης, που ανέλαβε να γεωμετρήσει τα κτήματα της Μονής του Αγίου. Μετά τον θάνατο του Αγίου, αρχές του 5ου αιώνα εκεί στο δάσος της Πάφου, 300 μέτρα πιο ψηλά από τον Άγιο Μερκούριο, ιδρύθηκε Μονή έπ' ονόματι του αγίου Αρκαδίου. Κατά τη διάρκεια των Αραβικών επιδρομών, μέσα του 7ου αιώνα μέχρι των μέσων του 10ου, η Μονή καταστράφηκε. Όταν η νήσος ανακτήθηκε από τους Βυζαντινούς (το 965 μ.Χ.), η Μονή ανακαινίσθηκε και επανήρχισε τη λειτουργία της, κατά τον 11ο αιώνα. Η Μονή λειτουργούσε, όταν ζούσε ο άγιος Νεόφυτος, (τον 12ο αιώνα) και σ' αυτήν έγιναν τα δυο θαύματα που αναφέρει και τα οποία αναγράφουμε. Σε ερείπια σώζεται και ο ναός της Μονής (30 χ 15 πόδια)., θέλησε με διάφορα μέσα να αδικήσει τη Μονή. Οι πατέρες με καλοσύνη και ευγένεια υπέδειξαν στον γεωμέτρη να μην επιμένει στους παραλογισμούς του. Εκείνος όμως όχι μόνο επέμενε, αλλά και φώναζε και ύβριζε. Η συμπεριφορά του αυτή είχε την ανάλογη τιμωρία. Το άλογο του προσεβλήθη από δαιμόνιο και ψόφησε. Αυτός όμως συντετριμμένος ζήτησε το έλεος του Αγίου και δεν έπαθε τίποτα.
2. Μια άλλη φορά ένας ζωομέτρης, που πήγε να καταγράψει τα πρόβατα της Μονής, ζήτησε να αδικήσει τη Μονή καταγράφοντας περισσότερα ζώα από την πραγματικότητα. Η τιμωρία όμως έπεσε αμέσως στο κεφάλι του. Πόνος τρομερός τον έπιασε στα εντόσθια κι απέθανε, αφού οι δικοί του τον άλειψαν με λάδι από το κανδήλι του Αγίου και τον σκέπασαν με την εικόνα του άγιου Αρκαδίου (Μειζοτέρα, άρ. 114U-112Y).
«Τοις αγίοις τοις εν τη γη εθαυμάστωσεν ο Κύριος». Τα λόγια αυτά του ψαλμωδού βρίσκουν πλήρη την επαλήθευση τους σε κάθε άγιο, καθώς και στη ζωή του αγίου Αρκαδίου. Κι ο λόγος απλός. «Ζώντες εν Χριστώ οι άγιοι, όπως λέγει κι ένας μεγάλος θεολόγος του αιώνος μας, κάνουν τα έργα του Χριστού, διότι δι' Αυτού γίνονται όχι μόνο δυνατοί αλλά και παντοδύναμοι».Παντοδύναμοι μπορούμε να γίνουμε κι εμείς, αν μιμούμενοι τον Άγιο μας φροντίσουμε κι αγωνισθούμε να τον ακολουθήσουμε στον δρόμο της αρετής, την αγιότητα. Άλλωστε αυτή είναι και η κλήση μας ως χριστιανών στον κόσμο αυτό. Τούτο φανερώνει με σαφήνεια κι η εντολή του θείου Ευαγγελίου: «Κατά τον καλέσαντα υμάς Άγιον και αυτοί άγιοι εν πάση αναστροφή γεννήθητε». (Α' Πέτρ. α', 15). Δηλαδή σύμφωνα με το παράδειγμα του αγίου Θεού που σας κάλεσε στον δρόμο του αγιασμού, φροντίστε και σεις σε όλη σας την εσωτερική και εξωτερική συμπεριφορά να γίνετε άγιοι.
Να γίνουμε άγιοι. να με δύο λόγια κι ο σκοπός της ζωής μας, ο προορισμός μας. να γίνουμε άγιοι. Άνθρωποι αρετής. θα θελήσουμε ο καθένας να προσέξουμε έστω και τώρα τούτο το δίδαγμα που μας δίνει η μελέτη της ζωής και τούτου του Αγίου; Προσωπικά το ευχόμεθα μετά φωνής ισχυρός για όλους μας. Αυτός είναι κι ο τρόπος να ιδούμε καλύτερες ημέρες. Έτσι και μόνο θα αξιωθούμε να ιδούμε «την ειρήνην του Θεού την υπερέχουσαν πάντα νουν» να πλημμυρίζει τις καρδιές μας. Αλλά κι έτσι μονάχα θα ευτυχήσουμε να καμαρώσουμε την Κύπρο μας, το ταχύτερο στου Χριστού το φως λουσμένη, μια Κύπρο ελεύθερη, ευτυχισμένη, ευλογημένη.
Δια των πρεσβειών του αγίου σου Αρκαδίου, Κύριε Ιησού Χριστέ ο Θεός ημών, ελέησον και σώσον ημάς. Αμήν.
Ο Άγιος Βασίλειος ο Μακεδών ο αυτοκράτορας
Στους Συναξαριστές δεν αναφέρεται. Η μνήμη του βρίσκεται στο Βυζαντινό Εορτολόγιο του Γεδεών(σελ. 161). Σαν κτήτορας και ανακαινιστής πολλών ναών και μονών, ο Βασίλειος (867-886) βρήκε θέση σε κάποια Μηνολόγια μεταξύ των Αγίων για την ευσέβεια του και για τον εμπλουτισμό της πρωτεύουσας με ιερά κτίσματα, προς δόξαν Θεού.
Ο Άγιος Sebbi (Άγγλος)
Λεπτομέρειες για τη ζωή αυτού του αγίου της ορθοδοξίας, μπορεί να βρει ο αναγνώστης στο βιβλίο "Οι Άγιοι των Βρετανικών Νήσων", του Χριστόφορου Κων. Κομμοδάτου, επισκόπου Τελμησσού, Αθήναι 1985.
Σάββατο 29 Αυγούστου 2009
Παρασκευή 28 Αυγούστου 2009
ΚΩΣΤΑΝΤΙΝΟΣ ΤΣΙΚΛΗΤΗΡΑΣ (1888-1913)
Το σπίτι του ολυμπιονίκη ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥ ΤΣΙΚΛΗΤΗΡΑ στην Πύλο.
ΤΟ 1908 ΣΤΟΥΣ ΟΛΥΜΠΙΑΚΟΥΣ ΑΓΩΝΕΣ ΤΟΥ ΛΟΝΔΙΝΟΥ ΚΕΡΔΙΣΕ ΔΥΟ ΑΡΓΥΡΑ ΜΕΤΑΛΙA:ΣΤΟ ΥΨΟΣ ΑΝΕΥ ΦΟΡΑΣ ΜΕ 1.55μ. ΚΑΙ ΣΤΟ ΜΗΚΟΣ ΑΝΕΥ ΦΟΡΑΣ ΜΕ 3.25μ. ΤΟ 1912 ΣΤΟΥΣ ΟΛΥΜΠΙΑΚΟΥΣ ΤΗΣ ΣΤΟΚΧΟΛΜΗΣ ΚΑΡΔΙΣΕ ΧΡΥΣΟ ΜΕΤΑΛΛΙΟΣΤΟ ΜΗΚΟΣ ΑΝΕΥ ΦΟΡΑΣ ΜΕ 3.37μ(.ΠΑΓΚΟΣΜΙΟ ΡΕΚΟΡ ΤΟΥ ΙΔΙΟΥ ΜΕ 3.47μ)ΚΑΙ ΧΑΛΚΙΝΟ ΣΤΟ ΥΨΟΣ ΑΝΕΥ ΦΟΡΑΣ ΜΕ1.55μ.
Μωυσέως Αιθίοπα
Μωυσέως Αιθίοπα, Διομήδους και Λαυρεντίου, Δικαίου Βασιλιά Εζεκία, Άννας θυγατέρας του Φανουήλ, των Αγίων 33 Μαρτύρων από την Ηρακλεία, Δάμωνος Ιερομάρτυρα
Ο Όσιος Μωυσής ο Αιθίοπας
Ο όσιος Μωυσής έζησε στην Αίγυπτο και στην αρχή ήταν ληστής. Αλλά το φως της γνώσης και της μετάνοιας δεν άργησε να φωτίσει το δρόμο του. Η μεγάλη επιείκεια που έδειξε προς αυτόν κάποιος χριστιανός, ενώ αυτός τον είχε βλάψει, επέφερε στον Μωυσή ψυχική ανακαίνιση. Πίστεψε, έγινε χριστιανός και κατόπιν μοναχός. Αγωνίστηκε σκληρά μέσα στην έρημο και απέκτησε μεγάλη πνευματική σύνεση και αρετή. Η φήμη του έφερνε στο ερημητήριό του πολλούς χριστιανούς, που άκουγαν με δέος τη διδασκαλία του κατά της υπερηφάνειας και της κατάκρισης. "Είμαι, έλεγε, ο χειρότερος των αμαρτωλών. Τα περασμένα μας αμαρτήματα πρέπει να τα έχουμε πάντα μπροστά μας και να λυπούμαστε γι’ αυτά. Αυτό είναι η καλύτερη μέθοδος για να φυλάξουμε τον εαυτό μας με τη βοήθεια του Θεού ασφαλή. Αν νομίσουμε ότι είμαστε πνευματικά όρθιοι, τότε ακριβώς είναι ο μεγάλος κίνδυνος μήπως πέσουμε. Για να μη φοβόμαστε το Θεό, οφείλουμε να φοβόμαστε πολύ τον εαυτό μας, δηλαδή τις αδυναμίες και τα πάθη μας". Με τέτοια αγία ζωή, ο Μωυσής έφθασε στο 75ο έτος της ηλικίας του. Ώσπου ξαφνικά, ειδωλολάτρες ληστές εισέβαλαν στο σπήλαιο του και τον σκότωσαν με μαχαίρια. (Σύμφωνα όμως με την Συναξαριακή πηγή του Άγιου Νικόδημου, ο Άγιος Μωυσής απεβίωσε ειρηνικά).
Απολυτίκιο. Ήχος πλ. α’. Τον συνάναρχον Λόγον.Των παθών καταλείψας Πάτερ την Αίγυπτον, των αρετών εν τω όρει ανήλθες πίστει θερμή, τον Σταυρόν τον του Χριστού άρας επ' ώμων σου, και δοξασθείς περιφανώς τύπος ώφθης Μοναστών, Μωσή Πατέρων ακρότης, μεθ' ων απαύστως δυσώπει ελεηθήναι τας ψυχάς ημών.
Κοντάκιον. Ήχος δ’. Επεφάνης σήμερον.
Αιθιόπων πρόσωπα, απορραπίσας, νοητών ανέλαμψας, καθάπερ ήλιος φαιδρός, φωταγωγών τας ψυχάς ημών, των σε τιμώντων, Μωσή παμμακάριστε.
Οι Άγιοι Διομήδης και Λαυρέντιος
Μαρτύρησαν, αφού τους θανάτωσαν με βέλη, δεμένους σ' ένα πλάτανο.
Ο Δίκαιος Βασιλιά Εζεκίας
Ο Δίκαιος Βασιλιά Εζεκίας, ήταν γιος του αποστάτη βασιλιά του Ιούδα Αχαζ, πού υποστήριζε με μεγάλη θέρμη τα είδωλα. Ο Εζεκίας όμως, ακολούθησε εντελώς διαφορετικό δρόμο από τον πατέρα του. Καταπολέμησε την ειδωλολατρία, έδωσε στην γιορτή του Ιουδαϊκού Πάσχα περισσότερη μεγαλοπρέπεια, και υποστήριξε με το προσωπικό του παράδειγμα αλλά και το βασιλικό του κύρος, τον αληθινό Θεό. Αλλά και ο Θεός τον υποστήριξε ανάλογα. Ο Εζεκίας λοιπόν όχι μόνο κατόρθωσε να νικήσει τούς Φιλισταίους, αλλά κατόρθωσε να ξεφύγει και από τον ζυγό των Ασσυρίων, κατατροπώνοντας τον Βασιλιά τους, Σεναριχείμ. Οι σύμβουλοι του Εζεκία ήταν οι προφήτες Ησαΐας και Μιχαίας. Ακόμα υποστήριξε πολύ την γεωργία και το εμπόριο, οχύρωσε την Ιερουσαλήμ και στόλισε τον ναό της Ιερουσαλήμ. Πέθανε το 696 π.Χ και τάφηκε με μεγάλη πομπή, στον υψηλότερο τάφο των υιών του Δαυίδ. υπήρξε δε ένας από τούς καλύτερους βασιλείς του Ιούδα.
Η Αγία Άννα θυγατέρα του Φανουήλ
Βλέπε βιογραφικό της σημείωμα στις 3 Φεβρουαρίου, όπου και η κυρίως μνήμη της.
Οι Άγιοι 33 Μάρτυρες από την Ηράκλεια
Μαρτύρησαν δια πυρός.
Ο Άγιος Δάμων ο Ιερομάρτυρας
Άγνωστος στους Συναξαριστές και τα Μηναία. Η μνήμη του αναγράφεται στο Σιναϊτικό Κώδικα 631, όπου υπάρχουν και δύο Στιχηρά (τροπάρια) στον Άγιο Δάμωνα
Ο Όσιος Μωυσής ο Αιθίοπας
Ο όσιος Μωυσής έζησε στην Αίγυπτο και στην αρχή ήταν ληστής. Αλλά το φως της γνώσης και της μετάνοιας δεν άργησε να φωτίσει το δρόμο του. Η μεγάλη επιείκεια που έδειξε προς αυτόν κάποιος χριστιανός, ενώ αυτός τον είχε βλάψει, επέφερε στον Μωυσή ψυχική ανακαίνιση. Πίστεψε, έγινε χριστιανός και κατόπιν μοναχός. Αγωνίστηκε σκληρά μέσα στην έρημο και απέκτησε μεγάλη πνευματική σύνεση και αρετή. Η φήμη του έφερνε στο ερημητήριό του πολλούς χριστιανούς, που άκουγαν με δέος τη διδασκαλία του κατά της υπερηφάνειας και της κατάκρισης. "Είμαι, έλεγε, ο χειρότερος των αμαρτωλών. Τα περασμένα μας αμαρτήματα πρέπει να τα έχουμε πάντα μπροστά μας και να λυπούμαστε γι’ αυτά. Αυτό είναι η καλύτερη μέθοδος για να φυλάξουμε τον εαυτό μας με τη βοήθεια του Θεού ασφαλή. Αν νομίσουμε ότι είμαστε πνευματικά όρθιοι, τότε ακριβώς είναι ο μεγάλος κίνδυνος μήπως πέσουμε. Για να μη φοβόμαστε το Θεό, οφείλουμε να φοβόμαστε πολύ τον εαυτό μας, δηλαδή τις αδυναμίες και τα πάθη μας". Με τέτοια αγία ζωή, ο Μωυσής έφθασε στο 75ο έτος της ηλικίας του. Ώσπου ξαφνικά, ειδωλολάτρες ληστές εισέβαλαν στο σπήλαιο του και τον σκότωσαν με μαχαίρια. (Σύμφωνα όμως με την Συναξαριακή πηγή του Άγιου Νικόδημου, ο Άγιος Μωυσής απεβίωσε ειρηνικά).
Απολυτίκιο. Ήχος πλ. α’. Τον συνάναρχον Λόγον.Των παθών καταλείψας Πάτερ την Αίγυπτον, των αρετών εν τω όρει ανήλθες πίστει θερμή, τον Σταυρόν τον του Χριστού άρας επ' ώμων σου, και δοξασθείς περιφανώς τύπος ώφθης Μοναστών, Μωσή Πατέρων ακρότης, μεθ' ων απαύστως δυσώπει ελεηθήναι τας ψυχάς ημών.
Κοντάκιον. Ήχος δ’. Επεφάνης σήμερον.
Αιθιόπων πρόσωπα, απορραπίσας, νοητών ανέλαμψας, καθάπερ ήλιος φαιδρός, φωταγωγών τας ψυχάς ημών, των σε τιμώντων, Μωσή παμμακάριστε.
Οι Άγιοι Διομήδης και Λαυρέντιος
Μαρτύρησαν, αφού τους θανάτωσαν με βέλη, δεμένους σ' ένα πλάτανο.
Ο Δίκαιος Βασιλιά Εζεκίας
Ο Δίκαιος Βασιλιά Εζεκίας, ήταν γιος του αποστάτη βασιλιά του Ιούδα Αχαζ, πού υποστήριζε με μεγάλη θέρμη τα είδωλα. Ο Εζεκίας όμως, ακολούθησε εντελώς διαφορετικό δρόμο από τον πατέρα του. Καταπολέμησε την ειδωλολατρία, έδωσε στην γιορτή του Ιουδαϊκού Πάσχα περισσότερη μεγαλοπρέπεια, και υποστήριξε με το προσωπικό του παράδειγμα αλλά και το βασιλικό του κύρος, τον αληθινό Θεό. Αλλά και ο Θεός τον υποστήριξε ανάλογα. Ο Εζεκίας λοιπόν όχι μόνο κατόρθωσε να νικήσει τούς Φιλισταίους, αλλά κατόρθωσε να ξεφύγει και από τον ζυγό των Ασσυρίων, κατατροπώνοντας τον Βασιλιά τους, Σεναριχείμ. Οι σύμβουλοι του Εζεκία ήταν οι προφήτες Ησαΐας και Μιχαίας. Ακόμα υποστήριξε πολύ την γεωργία και το εμπόριο, οχύρωσε την Ιερουσαλήμ και στόλισε τον ναό της Ιερουσαλήμ. Πέθανε το 696 π.Χ και τάφηκε με μεγάλη πομπή, στον υψηλότερο τάφο των υιών του Δαυίδ. υπήρξε δε ένας από τούς καλύτερους βασιλείς του Ιούδα.
Η Αγία Άννα θυγατέρα του Φανουήλ
Βλέπε βιογραφικό της σημείωμα στις 3 Φεβρουαρίου, όπου και η κυρίως μνήμη της.
Οι Άγιοι 33 Μάρτυρες από την Ηράκλεια
Μαρτύρησαν δια πυρός.
Ο Άγιος Δάμων ο Ιερομάρτυρας
Άγνωστος στους Συναξαριστές και τα Μηναία. Η μνήμη του αναγράφεται στο Σιναϊτικό Κώδικα 631, όπου υπάρχουν και δύο Στιχηρά (τροπάρια) στον Άγιο Δάμωνα
Πέμπτη 27 Αυγούστου 2009
Ποιμήν Οσίου, Λιβερίου Ομολογητού, Οσίου Επισκόπου Καρδούης, Βάπτιση Αιθίοπα Ευνούχου, Ανθούσας της Νέας, Φανουρίου Νεοφανούς, Αρκαδίου Βασιλέα,
Ποιμήν Οσίου, Λιβερίου Ομολογητού, Οσίου Επισκόπου Καρδούης, Βάπτιση Αιθίοπα Ευνούχου, Ανθούσας της Νέας, Φανουρίου Νεοφανούς, Αρκαδίου Βασιλέα, Θεοκλήτου Οσίου
Ο Όσιος Ποιμήν
Μαζί με τα άλλα αδέλφια του έκαναν μικρή μοναχική αδελφότητα σε μια μικρή σκήτη στην Αίγυπτο. Ηγούμενος αυτής της αδελφότητας ήταν ο Ποιμήν, που είχε όλα τα προσόντα πραγματικού ποιμένας ψυχών. Η φήμη του είχε φθάσει σε μακρινές περιοχές και πολύς κόσμος ερχόταν να τον δει και να τον συμβουλευθεί. Αυτός, όμως, δεχόταν μόνο τους μικρούς και ταπεινούς. Όσοι έρχονταν από περιέργεια, δεν τους δεχόταν, έστω και αν ήταν άρχοντες. Κάποτε ένας απ' αυτούς θύμωσε που δεν τον δέχθηκε. Και επειδή ήταν δικαστής, συνέλαβε το μοναχογιό της αδελφής του οσίου, με την ιδέα ότι τώρα θα ερχόταν ο ίδιος ο Ποιμήν σ' αυτόν. Ο όσιος, όμως, έγραψε προς αυτόν: "Εξέτασον τον ανεψιόν μου κατά τους νόμους. Είναι ένοχος; Τιμώρησε τον. Εάν όμως δεν είναι, κάμε όπως θέλεις". Ο δικαστής θαύμασε τα γραφόμενα του οσίου και αμέσως απέλυσε τον ανεψιό του. Όλα αυτά, βέβαια, τα κατάφερνε ο Ποιμήν, διότι καλλιεργούσε το θεμέλιο των αρετών, την ταπεινοφροσύνη. Συχνά μάλιστα έλεγε: "Ο άνθρωπος έχει ανάγκη από την ταπείνωσιν, όσην από τον αέρα τον οποίον εισπνέει. Η ταπεινοφροσύνη του πνεύματος είναι η ζωή της ψυχής". Ο όσιος Ποιμήν πέθανε ειρηνικά, προκύπτοντας σε όλες τις χριστιανικές αρετές.
Απολυτίκιο. Ήχος γ’. Θείας πίστεως.Θείων έργων σου, τη δαδουχία, λαμπρυνόμενος, τη διάνοια, διακρίσεως φωστήρ ώφθης άδυτος, διασκεδάζων παθών την σκοτόμαιναν, και καταυγάζων ημών τα νοήματα. Ποιμήν Όσιε, Χριστόν τον Θεόν ικέτευε, δωρήσασθαι ημίν το μέγα έλεος.
Κοντάκιον. Ήχος δ’. Επεφάνης σήμερον.
Των λαμπρών αγώνων σου, Όσιε Πάτερ, η αγία σήμερον, επέστη μνήμη τας ψυχάς, των ευσεβών κατευφραίνουσα, Ποιμήν θεόφρον, Πατήρ ημών Όσιε.
Ο Άγιος Λιβέριος ο Ομολογητής, Πάπας Ρώμης
Ο Άγιος Λιβέριος ο ομολογητής διαδέχθηκε στον επισκοπικό θρόνο της Ρώμης, τον Πάπα Ιούλιο. Ο Λιβέριος ήταν συνήγορος του Μεγάλου Αθανασίου κατά του Αρειανισμού. Επίσης προστάτεψε τον Αρχιεπίσκοπο Κωνσταντινουπόλεως Παύλο Α', όταν ο αυτοκράτορας Κωνστάντιος τον καταδίωξε για την ορθόδοξη συμπεριφορά του. και όταν ο Πάπας Λιβέριος ήρθε στην Κωνσταντινούπολη και διαφώνησε σε εκκλησιαστικά ζητήματα με τον προστάτη του Αρειανισμού Κωνστάντιο, αυτός τον εξόρισε στην Θεσσαλονίκη. Κατόπιν όμως επανήλθε στον θρόνο του και πέθανε σε βαθύ γήρας.
Ο Άγιος Όσιος επίσκοπος Κορδούης της Ισπανίας
Έζησε στα χρόνια του Μεγάλου Κωνσταντίνου και διακρίθηκε για την αρετή και τη γενναία συμμετοχή του στους αγώνες υπέρ της Ορθοδοξίας. Πήρε μέρος στην Α' Οικουμενική Σύνοδο, που έγινε στη Νίκαια, καθώς και σ' αυτή της Σαρδικής το έτος 347. Επίσης συνέπραξε στο να αθωωθεί ο Μέγας Αθανάσιος από τις εναντίον του κατηγορίες εκ μέρους των Αρειανών. Αλλά επειδή ο αυτοκράτορας Κωνστάντιος καταδίωκε αμείλικτα τον Αθανάσιο, το ίδιο έκανε και στον Ιεράρχη της Κορδούης Όσιο, που υπέβαλε σε πολλές εξορίες και κακοπάθειες. Ο Όσιος όμως, κράτησε όρθιο το ορθόδοξο φρόνημα του μέχρι τέλους. Δίκαια λοιπόν τον εγκωμιάζει γι' αυτά ο Θεοδώρητος, ο δε Μέγας Αθανάσιος τον τιτλοφορεί πατέρα των Επισκόπων.
Βάπτιση του Αιθίοπα Ευνούχου, από τον Άγιο Φίλιππο
Βλέπε Η' Κεφάλαιο των Πράξεων των Αποστόλων, στίχοι 5 έως 12.
Η Αγία Ανθούσα η νέα
Μαρτύρησε, αφού της έβαλαν τρίχινο κουρέλι και μια μεγάλη πέτρα στο λαιμό και την έριξαν μέσα σ' ένα πηγάδι.
Ο Άγιος Φανούριος ο Νεοφανής, ο Μεγαλομάρτυρας (εορτή Φανούριος)
Άγνωστος στους αρχαίους Συναξαριστές. Έγινε γνωστός από τυχαία εύρεση της εικόνας του τον 14ο αιώνα στη Ρόδο, όταν έσκαβαν παλιά σπίτια στο νότιο μέρος του παλιού τείχους. Εκεί βρέθηκε αρχαίος ναός με πολλές κατεστραμμένες εικόνες και μεταξύ αυτών και η καλά διατηρημένη εικόνα επί της οποίας ο τότε μητροπολίτης Ρόδου Νείλος ο Β' ο Διασπωρινός (1355-1369) διάβασε το όνομα του Αγίου "ο άγιος Φανώ". Ο Άγιος παριστανόταν σαν νεαρός στρατιώτης, κρατώντας στο δεξιό του χέρι σταυρό, πάνω στον όποιο ήταν λαμπάδα αναμμένη, γύρω δε από την εικόνα τα 12 μαρτύρια του. Τον αρχαίο αυτό ναό ανοικοδόμησε ο Νείλος και τον αφιέρωσε στο όνομα του αγίου Φανουρίου, που όπως φαίνεται συνέταξε και την Ακολουθία του. (Η αναφορά στο Νέο Λειμωνάριο ότι η εικόνα του Αγίου βρέθηκε το 1500, είναι λανθασμένη. Διότι ο επίσκοπος Ρόδου Νείλος υπήρξε τον 14ο αιώνα).
Ο Άγιος Αρκάδιος ο βασιλιάς
Κανείς από τους Συναξαριστές δεν αναφέρει τον βασιλιά Αρκάδιο (395-408) σαν Άγιο. Συναντάται η μνήμη του μόνο στο Ιεροσολυμιτικό Κανονάριο (σελ. 105 εκδ. Καλλίστου αρχιμ.) μαζί με τον άγιο Μαρτύριο. Ίσως η Εκκλησία των Ιεροσολύμων να είχε κάποιους σημαντικούς λόγους να τον κατατάξει μεταξύ των Αγίων της.
Ο Όσιος Θεόκλητος
Άγνωστος στους Συναξαριστές. Συναντάται στον Πατμιακό Κώδικα 266 ως εξής: "Τη αύτη ήμερα του οσίου Θεοκλήτου. Ούτος ην από Κωνσταντινουπόλεως, αξίαν έχων μαγίστρου, και καταλιπών τον κόσμον ανήλθεν εν τω όρει του Ολύμπου, κακείσε αποταξάμενος και ασκήσας έτεσι πλείστοις εκοιμήθη".
Ο Όσιος Ποιμήν
Μαζί με τα άλλα αδέλφια του έκαναν μικρή μοναχική αδελφότητα σε μια μικρή σκήτη στην Αίγυπτο. Ηγούμενος αυτής της αδελφότητας ήταν ο Ποιμήν, που είχε όλα τα προσόντα πραγματικού ποιμένας ψυχών. Η φήμη του είχε φθάσει σε μακρινές περιοχές και πολύς κόσμος ερχόταν να τον δει και να τον συμβουλευθεί. Αυτός, όμως, δεχόταν μόνο τους μικρούς και ταπεινούς. Όσοι έρχονταν από περιέργεια, δεν τους δεχόταν, έστω και αν ήταν άρχοντες. Κάποτε ένας απ' αυτούς θύμωσε που δεν τον δέχθηκε. Και επειδή ήταν δικαστής, συνέλαβε το μοναχογιό της αδελφής του οσίου, με την ιδέα ότι τώρα θα ερχόταν ο ίδιος ο Ποιμήν σ' αυτόν. Ο όσιος, όμως, έγραψε προς αυτόν: "Εξέτασον τον ανεψιόν μου κατά τους νόμους. Είναι ένοχος; Τιμώρησε τον. Εάν όμως δεν είναι, κάμε όπως θέλεις". Ο δικαστής θαύμασε τα γραφόμενα του οσίου και αμέσως απέλυσε τον ανεψιό του. Όλα αυτά, βέβαια, τα κατάφερνε ο Ποιμήν, διότι καλλιεργούσε το θεμέλιο των αρετών, την ταπεινοφροσύνη. Συχνά μάλιστα έλεγε: "Ο άνθρωπος έχει ανάγκη από την ταπείνωσιν, όσην από τον αέρα τον οποίον εισπνέει. Η ταπεινοφροσύνη του πνεύματος είναι η ζωή της ψυχής". Ο όσιος Ποιμήν πέθανε ειρηνικά, προκύπτοντας σε όλες τις χριστιανικές αρετές.
Απολυτίκιο. Ήχος γ’. Θείας πίστεως.Θείων έργων σου, τη δαδουχία, λαμπρυνόμενος, τη διάνοια, διακρίσεως φωστήρ ώφθης άδυτος, διασκεδάζων παθών την σκοτόμαιναν, και καταυγάζων ημών τα νοήματα. Ποιμήν Όσιε, Χριστόν τον Θεόν ικέτευε, δωρήσασθαι ημίν το μέγα έλεος.
Κοντάκιον. Ήχος δ’. Επεφάνης σήμερον.
Των λαμπρών αγώνων σου, Όσιε Πάτερ, η αγία σήμερον, επέστη μνήμη τας ψυχάς, των ευσεβών κατευφραίνουσα, Ποιμήν θεόφρον, Πατήρ ημών Όσιε.
Ο Άγιος Λιβέριος ο Ομολογητής, Πάπας Ρώμης
Ο Άγιος Λιβέριος ο ομολογητής διαδέχθηκε στον επισκοπικό θρόνο της Ρώμης, τον Πάπα Ιούλιο. Ο Λιβέριος ήταν συνήγορος του Μεγάλου Αθανασίου κατά του Αρειανισμού. Επίσης προστάτεψε τον Αρχιεπίσκοπο Κωνσταντινουπόλεως Παύλο Α', όταν ο αυτοκράτορας Κωνστάντιος τον καταδίωξε για την ορθόδοξη συμπεριφορά του. και όταν ο Πάπας Λιβέριος ήρθε στην Κωνσταντινούπολη και διαφώνησε σε εκκλησιαστικά ζητήματα με τον προστάτη του Αρειανισμού Κωνστάντιο, αυτός τον εξόρισε στην Θεσσαλονίκη. Κατόπιν όμως επανήλθε στον θρόνο του και πέθανε σε βαθύ γήρας.
Ο Άγιος Όσιος επίσκοπος Κορδούης της Ισπανίας
Έζησε στα χρόνια του Μεγάλου Κωνσταντίνου και διακρίθηκε για την αρετή και τη γενναία συμμετοχή του στους αγώνες υπέρ της Ορθοδοξίας. Πήρε μέρος στην Α' Οικουμενική Σύνοδο, που έγινε στη Νίκαια, καθώς και σ' αυτή της Σαρδικής το έτος 347. Επίσης συνέπραξε στο να αθωωθεί ο Μέγας Αθανάσιος από τις εναντίον του κατηγορίες εκ μέρους των Αρειανών. Αλλά επειδή ο αυτοκράτορας Κωνστάντιος καταδίωκε αμείλικτα τον Αθανάσιο, το ίδιο έκανε και στον Ιεράρχη της Κορδούης Όσιο, που υπέβαλε σε πολλές εξορίες και κακοπάθειες. Ο Όσιος όμως, κράτησε όρθιο το ορθόδοξο φρόνημα του μέχρι τέλους. Δίκαια λοιπόν τον εγκωμιάζει γι' αυτά ο Θεοδώρητος, ο δε Μέγας Αθανάσιος τον τιτλοφορεί πατέρα των Επισκόπων.
Βάπτιση του Αιθίοπα Ευνούχου, από τον Άγιο Φίλιππο
Βλέπε Η' Κεφάλαιο των Πράξεων των Αποστόλων, στίχοι 5 έως 12.
Η Αγία Ανθούσα η νέα
Μαρτύρησε, αφού της έβαλαν τρίχινο κουρέλι και μια μεγάλη πέτρα στο λαιμό και την έριξαν μέσα σ' ένα πηγάδι.
Ο Άγιος Φανούριος ο Νεοφανής, ο Μεγαλομάρτυρας (εορτή Φανούριος)
Άγνωστος στους αρχαίους Συναξαριστές. Έγινε γνωστός από τυχαία εύρεση της εικόνας του τον 14ο αιώνα στη Ρόδο, όταν έσκαβαν παλιά σπίτια στο νότιο μέρος του παλιού τείχους. Εκεί βρέθηκε αρχαίος ναός με πολλές κατεστραμμένες εικόνες και μεταξύ αυτών και η καλά διατηρημένη εικόνα επί της οποίας ο τότε μητροπολίτης Ρόδου Νείλος ο Β' ο Διασπωρινός (1355-1369) διάβασε το όνομα του Αγίου "ο άγιος Φανώ". Ο Άγιος παριστανόταν σαν νεαρός στρατιώτης, κρατώντας στο δεξιό του χέρι σταυρό, πάνω στον όποιο ήταν λαμπάδα αναμμένη, γύρω δε από την εικόνα τα 12 μαρτύρια του. Τον αρχαίο αυτό ναό ανοικοδόμησε ο Νείλος και τον αφιέρωσε στο όνομα του αγίου Φανουρίου, που όπως φαίνεται συνέταξε και την Ακολουθία του. (Η αναφορά στο Νέο Λειμωνάριο ότι η εικόνα του Αγίου βρέθηκε το 1500, είναι λανθασμένη. Διότι ο επίσκοπος Ρόδου Νείλος υπήρξε τον 14ο αιώνα).
Ο Άγιος Αρκάδιος ο βασιλιάς
Κανείς από τους Συναξαριστές δεν αναφέρει τον βασιλιά Αρκάδιο (395-408) σαν Άγιο. Συναντάται η μνήμη του μόνο στο Ιεροσολυμιτικό Κανονάριο (σελ. 105 εκδ. Καλλίστου αρχιμ.) μαζί με τον άγιο Μαρτύριο. Ίσως η Εκκλησία των Ιεροσολύμων να είχε κάποιους σημαντικούς λόγους να τον κατατάξει μεταξύ των Αγίων της.
Ο Όσιος Θεόκλητος
Άγνωστος στους Συναξαριστές. Συναντάται στον Πατμιακό Κώδικα 266 ως εξής: "Τη αύτη ήμερα του οσίου Θεοκλήτου. Ούτος ην από Κωνσταντινουπόλεως, αξίαν έχων μαγίστρου, και καταλιπών τον κόσμον ανήλθεν εν τω όρει του Ολύμπου, κακείσε αποταξάμενος και ασκήσας έτεσι πλείστοις εκοιμήθη".
ΛΑ.Ο.Σ
Ο πρώην πρωθυπουργός της Ελλάδος δεν αποτελεί εθνικό κεφάλαιο ΕΚΤΌΣ και αν οι υποθέσεις Ίμια ,οτσαλαν ,χρηματιστήριο ,ταυτότητες,αποτελούν παρακαταθήκη για τις επόμενες γενιές
Δυστυχώς ειπώθηκε από πρόεδρο κόμματος στην εφημερίδα "πρώτο θέμα " την περασμένη Κυριακή.
Δυστυχώς ειπώθηκε από πρόεδρο κόμματος στην εφημερίδα "πρώτο θέμα " την περασμένη Κυριακή.
ΤΑΣΟΣ ΠΑΠΑΔΟΠΟΥΛΟΣ
Άκουσα τον πρόεδρο της κυπριακής δημοκρατίας να μιλάει τελευταία σχετικά με την τραγωδία του λαου του .
Αισθάνθηκα σα να παρακολουθούσα ένα Αμερικανό πολιτικό .
Κρίμα .
Θυμήθηκα τον αείμνηστο πρόεδρο της Κύπρου Τάσο Παπαδόπουλο που είχε πει το αλησμόνητο παρέλαβα κράτος δεν θα παραδώσω ομοσπονδία .
Ήταν τότε που με το σχέδιο Αναν .Τότε που οι Έλληνες πολίτικοι έκαναν τα αδύνατα δυνατά να τον πιέσουν να ενδώσει . Εκείνος όμως είχε αγάπη για το λαό του.
Αισθάνθηκα σα να παρακολουθούσα ένα Αμερικανό πολιτικό .
Κρίμα .
Θυμήθηκα τον αείμνηστο πρόεδρο της Κύπρου Τάσο Παπαδόπουλο που είχε πει το αλησμόνητο παρέλαβα κράτος δεν θα παραδώσω ομοσπονδία .
Ήταν τότε που με το σχέδιο Αναν .Τότε που οι Έλληνες πολίτικοι έκαναν τα αδύνατα δυνατά να τον πιέσουν να ενδώσει . Εκείνος όμως είχε αγάπη για το λαό του.
ΕΛΠΙΔΑ
Δεν ωφελεί να ψάχνουμε εικόνες συνωμοσίας όπως με πάθος προσπαθούν να περάσουν στον λαό .
Το αύριο δεν το γνωρίζει κανένας και αυτό είναι δύναμη είναι ελπίδα .
Δεν υπάρχει δυνατότερη στιγμή από την ανατολή του ήλιου .
Το αύριο δεν το γνωρίζει κανένας και αυτό είναι δύναμη είναι ελπίδα .
Δεν υπάρχει δυνατότερη στιγμή από την ανατολή του ήλιου .
ΔΗΜΟΣ ΠΥΡΓΟΥ
θέλω να στείλω ένα μήνυμα στο Δήμο Πύργου στο επίσημο blogs του ας βάλει και κάτι γιατί θυμίζει υλικά κατεδαφίσεως .
Τετάρτη 26 Αυγούστου 2009
ΑΔΡΙΑΝΟΥ ΚΑΙ ΝΑΤΑΛΙΑΣ
ΑΝΔΡΙΑΝΟΥ ΚΑΙ ΝΑΤΑΛΙΑΣ ,ΤΩΝ ΑΓΙΩΝ 23 ΜΑΡΤΥΡΩΝ, ΑΤΤΙΚΟΥ ΚΑΙ ΣΙΣΙΝΙΟΥ ΙΒΙΣΤΙΩΝΟΣ ΟΣΙΟΥ ,ΑΔΡΙΑΝΟΥ ,ΤΙΘΟΗ ΟΣΙΟΥ ,ΙΩΣΑΦ ΟΣΙΟΥ ,ΓΕΛΑΣΙΟΥ.
Τρίτη 25 Αυγούστου 2009
ΣΤΡΑΤΙΕΣ ΑΠΟ ΔΥΣΤΥΧΙΣΜΕΝΟΥΣ ΑΝΘΡΩΠΟΥΣ
Η καταστροφή από την φωτιά στην Αθήνα ήταν η κορωνίδα ενός δρόμου χωρίς γυρισμό .
Πόνος θλίψη απογοήτευση και ψυχική κατάπτωση .
θα αρχίσουν οι διάλογοι μεταξύ των αρμοδίων και θα μιλήσουν για όλα εκτός από τον άνθρωπο που υπέστη βάρη Ψυχικό τραύμα .
Και εμείς θα παίρνουμε θέσει για πράγματα που δεν έχουν ουσία άλλα μας εκτροχιάζουν από τον δρόμο της ηρεμίας .
Γιατί κατά την προσωπική μου άποψη αν ήταν όπως λένε εμπρησμός δεν κάψανε μόνο δάση
αλλά και ψυχές .
Δημιούργησαν στρατιές από δυστυχισμένους ανθρώπους τόσο αυτοί που έζησαν το δράμα από κοντά όσο και σε όλους που παρακολουθούσαν τα τεκταινόμενα από την τηλεόραση.
Ο Θεός να μας λυπηθεί .
Πόνος θλίψη απογοήτευση και ψυχική κατάπτωση .
θα αρχίσουν οι διάλογοι μεταξύ των αρμοδίων και θα μιλήσουν για όλα εκτός από τον άνθρωπο που υπέστη βάρη Ψυχικό τραύμα .
Και εμείς θα παίρνουμε θέσει για πράγματα που δεν έχουν ουσία άλλα μας εκτροχιάζουν από τον δρόμο της ηρεμίας .
Γιατί κατά την προσωπική μου άποψη αν ήταν όπως λένε εμπρησμός δεν κάψανε μόνο δάση
αλλά και ψυχές .
Δημιούργησαν στρατιές από δυστυχισμένους ανθρώπους τόσο αυτοί που έζησαν το δράμα από κοντά όσο και σε όλους που παρακολουθούσαν τα τεκταινόμενα από την τηλεόραση.
Ο Θεός να μας λυπηθεί .
ΔΙΑΚΟΠΕΣ
Καλοκαιρινές διακοπές
Λίγο στο χωριό στο βουνό .Λίγο στην θάλασσα
Το λίγο είναι ομορφιά το πολύ είναι σκλαβιά.
Οι διακοπές πρέπει να σε "ελευθερώνουν " και όχι να σε σκλαβώνουν .
Λίγο στο χωριό στο βουνό .Λίγο στην θάλασσα
Το λίγο είναι ομορφιά το πολύ είναι σκλαβιά.
Οι διακοπές πρέπει να σε "ελευθερώνουν " και όχι να σε σκλαβώνουν .
ΒΑΡΘΟΛΟΜΑΙΟΥ ΑΠΟΣΤΟΛΟΥ
Βαρθολομαίου Αποστολου ,Τιτου Αποστολου ,Σάββα, Επιφανείου, Ιωάννη και Γενναδίου, Μηνα Αρχιεπισκόπου,Ιωάννη Καρπαθίου
ΣΥΓΝΩΜΗ
Ζητώ συγνώμη για την απουσια τοσων ημερων απο το blogs αλλα το προβλημα ηταν καθαρα τεχνικο.
Τετάρτη 19 Αυγούστου 2009
Ανδρέου Στρατηλάτου
Ανδρέου Στρατηλάτου, των Αγίων Τιμοθέου, Αγαπίου & Θέκλας, Ευτυχιανού Στρατιώτου και Στρατηγίου, Θεοφάνους Οσίου
Ο Άγιος Ανδρέας ο Στρατηλάτης και οι 2593 Μάρτυρες, που μαρτύρησαν μαζί μ' αυτόν
Οι στρατιώτες ήταν κυριευμένοι από φόβο, λόγω του ότι ο εχθρός ήταν πολυάριθμος και είχε πολλές νίκες στο ενεργητικό του. Η αρχηγία του μικρού σώματος στρατιωτών είχε ανατεθεί από τον αρχιστράτηγο Αντίοχο σε ένα γενναίο χριστιανό αξιωματικό, τον Ανδρέα. Βεβαίωσε λοιπόν ο Ανδρέας τους στρατιώτες του πως ο θρίαμβος της νίκης θα είναι με το μέρος τους, αν όλοι με πραγματική πίστη επικαλεσθούν τον παντοδύναμο Θεό των χριστιανών. Διότι όλα τα κατορθώματα των χριστιανών επιτυγχάνονται "συν τη δυνάμει του Κυρίου ημών Ιησού Χρίστου". Με τη δύναμη, δηλαδή, του Κυρίου μας Ιησού Χριστού. Πράγματι, τα λόγια του Ανδρέα ανύψωσαν το ηθικό των στρατιωτών, με αποτέλεσμα να συντρίψουν το πολυπληθές στράτευμα του εχθρού. Ο Αντίοχος επαίνεσε δημόσια το κατόρθωμα αυτό, αλλά όταν έμαθε ότι οι στρατιώτες ειλκύσθηκαν από τον Ανδρέα στο χριστιανισμό, έστειλε 1000 στρατιώτες να τους αφοπλίσουν και να τους στείλουν στα σπίτια τους. Ο Ανδρέας, όμως, μετά από συζήτηση είλκυσε κι αυτούς στο χριστιανισμό. Εξοργισμένος τότε ο Αντίοχος, έστειλε ειδικό σώμα με έμπιστους αξιωματικούς και σκότωσε όλους τους χριστιανούς στρατιώτες. Ήταν στον αριθμό 2593!
Απολυτίκιο. Ήχος γ'. Θείας πίστεως.Θείας πίστεως, τη δυvαστεία, προσενήνοχας, ως στρατηγέτης, τω Παντάνακτι στρατόν θεοσύλλεκτον τύπος γαρ τούτων Ανδρέα γενόμενος, μαρτυρικώς συν αυτοίς ηνδραγάθησας. Μεθ' ών πρέσβευε, Κυρίω τω σε δοξάσαντι, δωρήσασθαι ημιν το μέγα έλεος.
Οι Άγιοι Τιμόθεος, Αγάπιος και Θέκλα
Οι Άγιοι Τιμόθεος, Αγάπιος και Θέκλα, μαρτύρησαν στην Γάζα. Στην πόλη αυτή, από τα πρώτα χρόνια του χριστιανισμού είχε ιδρυθεί εκκλησία, την οποία συνεχώς πολεμούσαν οι ειδωλολάτρες. Αλλά όσο την πολεμούσαν, τόσο αυτή μεγάλωνε και όλο και πιο πολλοί γινόντουσαν χριστιανοί. Κατά καιρούς γινόντουσαν μεγάλοι διωγμοί εναντίον τους. Σε μία τέτοια εξέγερση, με εντολή του έπαρχου Ουρβανού, συνελήφθη ο Τιμόθεος. Αφού υπεβλήθη σε πολλά σκληρά και απάνθρωπα βασανιστήρια ρίχτηκε στη φωτιά όπου και μαρτύρησε. Βλέποντας ο Αγάπιος και η Θέκλα το μαρτύριο του Τιμόθεου, είπαν ότι θέλουν να μαρτυρήσουν και αυτοί για τον Χριστό τους και οι ειδωλολάτρες τούς έριξαν στα άγρια θηρία.
Οι Άγιοι Ευτυχιανός ο στρατιώτης και Στρατήγιος
Μαρτύρησαν δια πυρός.
Ο όσιος Θεοφάνης ο νέος
Γεννήθηκε στα Ιωάννινα, στις αρχές του 16ου αιώνα. Πήγε στο Άγιο Όρος, όπου στη Μονή Δοχειαρίου εκάρη μοναχός και αργότερα, λόγω της οσιακής ζωής του, εξελέγη ηγούμενος της εν λόγω Μονής. Μετά από μία περιπέτεια με τον ανεψιό του, κατέληξε σ' ένα όρος της Νάουσας της Μακεδονίας, όπου έκτισε Μονή και ναό στο όνομα ' των Αρχαγγέλων. Ή ζωή του υπήρξε πραγματικά άγια και γι' αυτό μετά τον θάνατο του, ή σεβάσμια κάρα του, πού μεταφέρθηκε στη Μονή της Νάουσας, έγινε αφορμή πολλών θαυμάτων.
Απολυτίκιο. Ήχος α’. Της ερήμου πολίτης.Βλαστός Ιωαννίνων ανεδείχθης περίδοξος, και θείος πολιούχος της Ναούσης θεόφανες- ως άγγελος γαρ ζήσας επί γης, θαυμάτων εκομίσω δωρεάν, και παρέχεις τας ιάσεις τοις ευλαβώς, προστρέχουσι τη σκέπη σου. Δόξα τω σε δοξάσαντι Χριστώ, δόξα τω σε στεφανώσαντι, δόξα τω ενεργούντι δια σου, πάσιν ιάματα.
Ο Άγιος Ανδρέας ο Στρατηλάτης και οι 2593 Μάρτυρες, που μαρτύρησαν μαζί μ' αυτόν
Οι στρατιώτες ήταν κυριευμένοι από φόβο, λόγω του ότι ο εχθρός ήταν πολυάριθμος και είχε πολλές νίκες στο ενεργητικό του. Η αρχηγία του μικρού σώματος στρατιωτών είχε ανατεθεί από τον αρχιστράτηγο Αντίοχο σε ένα γενναίο χριστιανό αξιωματικό, τον Ανδρέα. Βεβαίωσε λοιπόν ο Ανδρέας τους στρατιώτες του πως ο θρίαμβος της νίκης θα είναι με το μέρος τους, αν όλοι με πραγματική πίστη επικαλεσθούν τον παντοδύναμο Θεό των χριστιανών. Διότι όλα τα κατορθώματα των χριστιανών επιτυγχάνονται "συν τη δυνάμει του Κυρίου ημών Ιησού Χρίστου". Με τη δύναμη, δηλαδή, του Κυρίου μας Ιησού Χριστού. Πράγματι, τα λόγια του Ανδρέα ανύψωσαν το ηθικό των στρατιωτών, με αποτέλεσμα να συντρίψουν το πολυπληθές στράτευμα του εχθρού. Ο Αντίοχος επαίνεσε δημόσια το κατόρθωμα αυτό, αλλά όταν έμαθε ότι οι στρατιώτες ειλκύσθηκαν από τον Ανδρέα στο χριστιανισμό, έστειλε 1000 στρατιώτες να τους αφοπλίσουν και να τους στείλουν στα σπίτια τους. Ο Ανδρέας, όμως, μετά από συζήτηση είλκυσε κι αυτούς στο χριστιανισμό. Εξοργισμένος τότε ο Αντίοχος, έστειλε ειδικό σώμα με έμπιστους αξιωματικούς και σκότωσε όλους τους χριστιανούς στρατιώτες. Ήταν στον αριθμό 2593!
Απολυτίκιο. Ήχος γ'. Θείας πίστεως.Θείας πίστεως, τη δυvαστεία, προσενήνοχας, ως στρατηγέτης, τω Παντάνακτι στρατόν θεοσύλλεκτον τύπος γαρ τούτων Ανδρέα γενόμενος, μαρτυρικώς συν αυτοίς ηνδραγάθησας. Μεθ' ών πρέσβευε, Κυρίω τω σε δοξάσαντι, δωρήσασθαι ημιν το μέγα έλεος.
Οι Άγιοι Τιμόθεος, Αγάπιος και Θέκλα
Οι Άγιοι Τιμόθεος, Αγάπιος και Θέκλα, μαρτύρησαν στην Γάζα. Στην πόλη αυτή, από τα πρώτα χρόνια του χριστιανισμού είχε ιδρυθεί εκκλησία, την οποία συνεχώς πολεμούσαν οι ειδωλολάτρες. Αλλά όσο την πολεμούσαν, τόσο αυτή μεγάλωνε και όλο και πιο πολλοί γινόντουσαν χριστιανοί. Κατά καιρούς γινόντουσαν μεγάλοι διωγμοί εναντίον τους. Σε μία τέτοια εξέγερση, με εντολή του έπαρχου Ουρβανού, συνελήφθη ο Τιμόθεος. Αφού υπεβλήθη σε πολλά σκληρά και απάνθρωπα βασανιστήρια ρίχτηκε στη φωτιά όπου και μαρτύρησε. Βλέποντας ο Αγάπιος και η Θέκλα το μαρτύριο του Τιμόθεου, είπαν ότι θέλουν να μαρτυρήσουν και αυτοί για τον Χριστό τους και οι ειδωλολάτρες τούς έριξαν στα άγρια θηρία.
Οι Άγιοι Ευτυχιανός ο στρατιώτης και Στρατήγιος
Μαρτύρησαν δια πυρός.
Ο όσιος Θεοφάνης ο νέος
Γεννήθηκε στα Ιωάννινα, στις αρχές του 16ου αιώνα. Πήγε στο Άγιο Όρος, όπου στη Μονή Δοχειαρίου εκάρη μοναχός και αργότερα, λόγω της οσιακής ζωής του, εξελέγη ηγούμενος της εν λόγω Μονής. Μετά από μία περιπέτεια με τον ανεψιό του, κατέληξε σ' ένα όρος της Νάουσας της Μακεδονίας, όπου έκτισε Μονή και ναό στο όνομα ' των Αρχαγγέλων. Ή ζωή του υπήρξε πραγματικά άγια και γι' αυτό μετά τον θάνατο του, ή σεβάσμια κάρα του, πού μεταφέρθηκε στη Μονή της Νάουσας, έγινε αφορμή πολλών θαυμάτων.
Απολυτίκιο. Ήχος α’. Της ερήμου πολίτης.Βλαστός Ιωαννίνων ανεδείχθης περίδοξος, και θείος πολιούχος της Ναούσης θεόφανες- ως άγγελος γαρ ζήσας επί γης, θαυμάτων εκομίσω δωρεάν, και παρέχεις τας ιάσεις τοις ευλαβώς, προστρέχουσι τη σκέπη σου. Δόξα τω σε δοξάσαντι Χριστώ, δόξα τω σε στεφανώσαντι, δόξα τω ενεργούντι δια σου, πάσιν ιάματα.
Τρίτη 18 Αυγούστου 2009
Φλώρου και Λαύρου, του Αγίου πλήθους των Φτωχών
Φλώρου και Λαύρου, του Αγίου πλήθους των Φτωχών, των Αγίων Έρμου, Σεραπίων και Πολυαίνου, Ιουλιανής, Λέωντος, των Αγίων Τεσσάρων Οσίων Ασκητών, Γεωργίου & Ιωάννου Πατριαρχών, των Οσίων Βαρνάβα, Σωφρονίου και Χριστοφόρου, Σωφρονίου Αγιορείτου
Οι Άγιοι Φλώρος και Λαύρος
Ήταν δίδυμα αδέλφια και ήταν άρρηκτα ενωμένοι δια της θερμής πίστεως και αγάπης που είχαν προς το Χριστό. Κατάγονταν από το Βυζάντιο και είχαν διδαχθεί το χριστιανισμό και την τέχνη του λιθοξόου από τους Αγίους Πρόκλο(και όχι Πάτροκλο, όπως λανθασμένα γράφεται από ορισμένους Συναξαριστές, και η μνήμη του έτσι λανθασμένα επαναλαμβάνεται και την 21η Ιανουαρίου) και Μάξιμο, οι όποιοι υπέστησαν και μαρτυρικό θάνατο για το Χριστό. Μετά το θάνατο των διδασκάλων τους, ο Φλώρος και ο Λαύρος αναχώρησαν στην Ιλλυρία και διάλεξαν σαν τόπο διαμονής τους την πόλη Ουλπιανά. Στην πόλη αυτή εργάζονταν την τέχνη τους, αλλά συγχρόνως μέσω αυτής προσπαθούσαν για την εξάπλωση του Ευαγγελίου. Εκεί υπήρχε και κάποιος Ιερέας ειδώλων, ονομαζόμενος Μερέντιος. Ο γιος αυτού Αθανάσιος από το ένα του μάτι έπαθε τύφλωση, που από την ιατρική επιστήμη δε βρήκε θεραπεία. Τότε πλησίασε τους δύο τεχνίτες αδελφούς, οι όποιοι με την επίκληση του ονόματος του Χριστού θεράπευσαν το μάτι του γιου του ειδωλολάτρη Ιερέα, με αποτέλεσμα να πιστέψουν και οι δύο στο Χριστό. Αυτό μόλις το έμαθε ο έπαρχος Λύκων, συνέλαβε τους δύο αδελφούς και, αφού τους βασάνισε φρικτά, τους έριξε μέσα σε ένα πηγάδι, όπου και παρέδωσαν το πνεύμα τους. Έτσι, οι δύο τεχνίτες αδελφοί μπήκαν στην αιώνια πόλη, "ης τεχνίτης και δημιουργός ο Θεός". Της οποίας, δηλαδή, τεχνίτης και κτίστης είναι αυτός ο Θεός.Απολυτίκιον. Ήχος πλ. α’. Τον συνάναρχον ΛόγονΕυσεβείας τοις τρόποις εγγυμναζόμενοι, του μαρτυρίου την τρίβον διαπεράτε καλώς, ως αυτάδελφοι κλεινοί Χριστόν δοξάσαντες, όθεν γεραίρομεν υμάς, ως γενναίους Αθλητάς, Φλώρε και Λαύρε βοώντες. Από παντοίας ανάγκης, ρύσασθε πάντας ημάς Άγιοι.
Το Άγιο Πλήθος των Πενήτων (Φτωχών)
Θανατώθηκαν από τον Λικίνιο δια πυρός, επειδή κατέστρεψαν τα είδωλα του ναού. Το ναό αυτό έκτισαν οι Άγιοι Φλώρος και Λαύρος. Τα χρήματα όμως που τους έδωσε ο βασιλιάς αυτός για την ανέγερση του ναού, οι άγιοι τα έδωσαν στο πλήθος αυτό των φτωχών, οι όποιοι, κατόπιν, με προτροπή των Αγίων Φλώρου και Λούρου, κατέστρεψαν τα είδωλα του ναού και τον μετέτρεψαν, τρόπον τινά, σε χριστιανικό.
Οι Άγιοι Έρμος (ή Ερμής), Σεραπίων και Πολύαινος
Ήταν τέκνα της Ρώμης και διακρίνονταν για το ζήλο τους στη διάδοση της πίστης και εναντίον της πολεμικής των ειδωλολατρών. Καταγγέλθηκαν στις αρχές και έμειναν σταθεροί στην ομολογία της πίστης τους. Τότε, μια σειρά από άγρια βασανιστήρια τους περίμεναν. Στην αρχή τους έδειραν αλύπητα και έπειτα τους έριξαν σε μια φυλακή σκοτεινή και δυσώδη. Εκεί τους ταλαιπωρούσαν με πολλές στερήσεις και κακοπάθειες. Αλλά τίποτα δεν κατάφερε να τους κλονίσει. Τότε τους έβγαλαν από κει, και αφού τους έδεσαν σφιχτά με σχοινιά, τους έσυραν οι όχλοι σε ανώμαλο έδαφος, γεμάτο με πολλές και κοφτερές πέτρες. Έτσι οι σάρκες τους κομματιάστηκαν και τα κεφάλια τους γέμισαν από πληγές και αίματα. Οι ψυχές τους όμως ανέγγιχτες, πέταξαν στον Σωτήρα Χριστό για να αναπαυτούν αιώνια κοντά Του.
Η Αγία Ιουλιανή πλησίον του Στροβίλου
Μάλλον είναι η ίδια με αυτή της 21ης Δεκεμβρίου, που μαρτύρησε στη Νικομήδεια.
Δεν έχουμε περισσότερες λεπτομέρειες.
Ο Άγιος Λέων
Μαρτύρησε στα παράλια των Μύρων της Λυκίας. Πιθανώς να είναι ο ίδιος με αυτόν της 18ης Φεβρουαρίου.
Οι Άγιοι Τέσσερις Όσιοι Ασκητές
Απεβίωσαν ειρηνικά. Δεν έχουμε περισσότερες λεπτομέρειες.
Οι Άγιοι Γεώργιος και Ιωάννης Πατριάρχες Κωνσταντινούπολης
Ο Πατριάρχης Ιωάννης ο Ε' διαδέχτηκε τον Θωμά Β' το έτος 668 και πατριάρχευσε μέχρι το 674. Προηγούμενα, πρεσβύτερος της Εκκλησίας της Κωνσταντινούπολης, είχε υπηρετήσει σαν πρωτέκδικος και χαρτοφύλακας του Πατριαρχείου και σκευοφύλακας της αγίας Σοφίας. Διακρίθηκε για το ορθόδοξο φρόνημα του και ποίμανε την εκκλησία ειρηνικά επί Κωνσταντίνου του Πωγωνάτου. Υπήρξε φιλάνθρωπος, αφιλοχρήματος, ζούσε με μεγάλη μάλιστα απλότητα και πάντα έλεγε, ότι κανένα άλλο δεν τιμά τον κληρικό και μάλιστα τον Ιεράρχη, όσο η απλότητα της ζωής του και η διάθεση των εισοδημάτων του για τους πεινασμένους και γυμνούς. Ο δε Πατριάρχης Γεώργιος ο Α' πατριάρχευσε από το 678 μέχρι το 683. Προηγούμενα είχε κάνει Σύγκελος του Πατριαρχείου και σκευοφύλακας της Αγίας Σοφίας. Επί Γεωργίου Α' συγκροτήθηκε στην Κωνσταντινούπολη η έκτη Οικουμενική Σύνοδος, που αναθεμάτισε τους αιρετικούς μονοθελητές. Για τον χαρακτήρα του Πατριάρχη αυτού γράφτηκε ότι ήταν "Νομεύς αγαθός του Θεού νόμων φύλαξ".
Οι Όσιοι Βαρνάβας, Σωφρόνιος και Χριστόφορος
Δεν έχουμε σαφή βιογραφικά τους στοιχεία. Μόνο από το "Νέον Λειμωνάριον" μαθαίνουμε ότι απεβίωσαν ειρηνικά κατά το έτος 412. Απ' αυτούς ο Βαρνάβας ήταν Ιδρυτής της Μονής Σουμελά, ο Σωφρόνιος ήταν ανεψιός του, και οι δύο ήταν στην καταγωγή Αθηναίοι. Ο δε Χριστόφορος καταγόταν από την Τραπεζούντα και υπήρξε νέος Ιδρυτής της Μονής Σουμελά, μετά την ερήμωση της.
Ο Όσιος Σωφρόνιος ο Αγιορείτης
Γεννήθηκε στην Ήπειρο από γονείς ευσεβείς το 18ο αιώνα. Από μικρός διακρινόταν για την σεμνή ζωή του και τον σεβασμό του στα θεία. Όταν ήλθε σε ηλικία γάμου, οι γονείς του τον πάντρεψαν παρά τη θέληση του με μια σεμνή γυναίκα. Αλλά τη νύχτα του γάμου, έφυγε στο Άγιον Όρος. Εκεί, στη σκήτη της Αγίας Άννας δοκιμάστηκε και εκάρη μοναχός. Αργότερα χειροτονήθηκε Ιερέας και έφτασε σε μεγάλα ύψη αγιότητας. Η ζωή του υπήρξε ενάρετη και αγγελική. Η πνευματική του τελειότητα ήταν παράδειγμα όχι μόνο στους αδελφούς της Σκήτης της Αγίας Άννας, αλλά και σ' όλο το Άγιον Όρος. Έτσι οσιακά αφού έζησε, απεβίωσε ειρηνικά.
Απολυτίκιον. Ήχος α’. Της ερήμου πολίτης.Των Οσίων τον βίον ακριβώς μιμησάμενος, μέτοχος αυτών ανεδείχθης, θεοφόρε Σωφρόνιε, οσίως γαρ βιώσας επί γης, των θείων δωρεών εν ουρανοίς, ηξιώθης και παρέχεις πάσιν ημιν, την χάριν σου τοις κράζουσι. Δόξα τω δεδωκότι σοι ισχύν, δόξα τω σε στεφανώσαντι, δόξα τω εκπληρούντι δια σου, ημών τα αιτήματα.
Ανακομιδή Ιερών Λειψάνων Οσίου Αρσενίου του νέου, εν Πάρω
Δεν έχουμε λεπτομέρειες για το γεγονός.
Οι Άγιοι Φλώρος και Λαύρος
Ήταν δίδυμα αδέλφια και ήταν άρρηκτα ενωμένοι δια της θερμής πίστεως και αγάπης που είχαν προς το Χριστό. Κατάγονταν από το Βυζάντιο και είχαν διδαχθεί το χριστιανισμό και την τέχνη του λιθοξόου από τους Αγίους Πρόκλο(και όχι Πάτροκλο, όπως λανθασμένα γράφεται από ορισμένους Συναξαριστές, και η μνήμη του έτσι λανθασμένα επαναλαμβάνεται και την 21η Ιανουαρίου) και Μάξιμο, οι όποιοι υπέστησαν και μαρτυρικό θάνατο για το Χριστό. Μετά το θάνατο των διδασκάλων τους, ο Φλώρος και ο Λαύρος αναχώρησαν στην Ιλλυρία και διάλεξαν σαν τόπο διαμονής τους την πόλη Ουλπιανά. Στην πόλη αυτή εργάζονταν την τέχνη τους, αλλά συγχρόνως μέσω αυτής προσπαθούσαν για την εξάπλωση του Ευαγγελίου. Εκεί υπήρχε και κάποιος Ιερέας ειδώλων, ονομαζόμενος Μερέντιος. Ο γιος αυτού Αθανάσιος από το ένα του μάτι έπαθε τύφλωση, που από την ιατρική επιστήμη δε βρήκε θεραπεία. Τότε πλησίασε τους δύο τεχνίτες αδελφούς, οι όποιοι με την επίκληση του ονόματος του Χριστού θεράπευσαν το μάτι του γιου του ειδωλολάτρη Ιερέα, με αποτέλεσμα να πιστέψουν και οι δύο στο Χριστό. Αυτό μόλις το έμαθε ο έπαρχος Λύκων, συνέλαβε τους δύο αδελφούς και, αφού τους βασάνισε φρικτά, τους έριξε μέσα σε ένα πηγάδι, όπου και παρέδωσαν το πνεύμα τους. Έτσι, οι δύο τεχνίτες αδελφοί μπήκαν στην αιώνια πόλη, "ης τεχνίτης και δημιουργός ο Θεός". Της οποίας, δηλαδή, τεχνίτης και κτίστης είναι αυτός ο Θεός.Απολυτίκιον. Ήχος πλ. α’. Τον συνάναρχον ΛόγονΕυσεβείας τοις τρόποις εγγυμναζόμενοι, του μαρτυρίου την τρίβον διαπεράτε καλώς, ως αυτάδελφοι κλεινοί Χριστόν δοξάσαντες, όθεν γεραίρομεν υμάς, ως γενναίους Αθλητάς, Φλώρε και Λαύρε βοώντες. Από παντοίας ανάγκης, ρύσασθε πάντας ημάς Άγιοι.
Το Άγιο Πλήθος των Πενήτων (Φτωχών)
Θανατώθηκαν από τον Λικίνιο δια πυρός, επειδή κατέστρεψαν τα είδωλα του ναού. Το ναό αυτό έκτισαν οι Άγιοι Φλώρος και Λαύρος. Τα χρήματα όμως που τους έδωσε ο βασιλιάς αυτός για την ανέγερση του ναού, οι άγιοι τα έδωσαν στο πλήθος αυτό των φτωχών, οι όποιοι, κατόπιν, με προτροπή των Αγίων Φλώρου και Λούρου, κατέστρεψαν τα είδωλα του ναού και τον μετέτρεψαν, τρόπον τινά, σε χριστιανικό.
Οι Άγιοι Έρμος (ή Ερμής), Σεραπίων και Πολύαινος
Ήταν τέκνα της Ρώμης και διακρίνονταν για το ζήλο τους στη διάδοση της πίστης και εναντίον της πολεμικής των ειδωλολατρών. Καταγγέλθηκαν στις αρχές και έμειναν σταθεροί στην ομολογία της πίστης τους. Τότε, μια σειρά από άγρια βασανιστήρια τους περίμεναν. Στην αρχή τους έδειραν αλύπητα και έπειτα τους έριξαν σε μια φυλακή σκοτεινή και δυσώδη. Εκεί τους ταλαιπωρούσαν με πολλές στερήσεις και κακοπάθειες. Αλλά τίποτα δεν κατάφερε να τους κλονίσει. Τότε τους έβγαλαν από κει, και αφού τους έδεσαν σφιχτά με σχοινιά, τους έσυραν οι όχλοι σε ανώμαλο έδαφος, γεμάτο με πολλές και κοφτερές πέτρες. Έτσι οι σάρκες τους κομματιάστηκαν και τα κεφάλια τους γέμισαν από πληγές και αίματα. Οι ψυχές τους όμως ανέγγιχτες, πέταξαν στον Σωτήρα Χριστό για να αναπαυτούν αιώνια κοντά Του.
Η Αγία Ιουλιανή πλησίον του Στροβίλου
Μάλλον είναι η ίδια με αυτή της 21ης Δεκεμβρίου, που μαρτύρησε στη Νικομήδεια.
Δεν έχουμε περισσότερες λεπτομέρειες.
Ο Άγιος Λέων
Μαρτύρησε στα παράλια των Μύρων της Λυκίας. Πιθανώς να είναι ο ίδιος με αυτόν της 18ης Φεβρουαρίου.
Οι Άγιοι Τέσσερις Όσιοι Ασκητές
Απεβίωσαν ειρηνικά. Δεν έχουμε περισσότερες λεπτομέρειες.
Οι Άγιοι Γεώργιος και Ιωάννης Πατριάρχες Κωνσταντινούπολης
Ο Πατριάρχης Ιωάννης ο Ε' διαδέχτηκε τον Θωμά Β' το έτος 668 και πατριάρχευσε μέχρι το 674. Προηγούμενα, πρεσβύτερος της Εκκλησίας της Κωνσταντινούπολης, είχε υπηρετήσει σαν πρωτέκδικος και χαρτοφύλακας του Πατριαρχείου και σκευοφύλακας της αγίας Σοφίας. Διακρίθηκε για το ορθόδοξο φρόνημα του και ποίμανε την εκκλησία ειρηνικά επί Κωνσταντίνου του Πωγωνάτου. Υπήρξε φιλάνθρωπος, αφιλοχρήματος, ζούσε με μεγάλη μάλιστα απλότητα και πάντα έλεγε, ότι κανένα άλλο δεν τιμά τον κληρικό και μάλιστα τον Ιεράρχη, όσο η απλότητα της ζωής του και η διάθεση των εισοδημάτων του για τους πεινασμένους και γυμνούς. Ο δε Πατριάρχης Γεώργιος ο Α' πατριάρχευσε από το 678 μέχρι το 683. Προηγούμενα είχε κάνει Σύγκελος του Πατριαρχείου και σκευοφύλακας της Αγίας Σοφίας. Επί Γεωργίου Α' συγκροτήθηκε στην Κωνσταντινούπολη η έκτη Οικουμενική Σύνοδος, που αναθεμάτισε τους αιρετικούς μονοθελητές. Για τον χαρακτήρα του Πατριάρχη αυτού γράφτηκε ότι ήταν "Νομεύς αγαθός του Θεού νόμων φύλαξ".
Οι Όσιοι Βαρνάβας, Σωφρόνιος και Χριστόφορος
Δεν έχουμε σαφή βιογραφικά τους στοιχεία. Μόνο από το "Νέον Λειμωνάριον" μαθαίνουμε ότι απεβίωσαν ειρηνικά κατά το έτος 412. Απ' αυτούς ο Βαρνάβας ήταν Ιδρυτής της Μονής Σουμελά, ο Σωφρόνιος ήταν ανεψιός του, και οι δύο ήταν στην καταγωγή Αθηναίοι. Ο δε Χριστόφορος καταγόταν από την Τραπεζούντα και υπήρξε νέος Ιδρυτής της Μονής Σουμελά, μετά την ερήμωση της.
Ο Όσιος Σωφρόνιος ο Αγιορείτης
Γεννήθηκε στην Ήπειρο από γονείς ευσεβείς το 18ο αιώνα. Από μικρός διακρινόταν για την σεμνή ζωή του και τον σεβασμό του στα θεία. Όταν ήλθε σε ηλικία γάμου, οι γονείς του τον πάντρεψαν παρά τη θέληση του με μια σεμνή γυναίκα. Αλλά τη νύχτα του γάμου, έφυγε στο Άγιον Όρος. Εκεί, στη σκήτη της Αγίας Άννας δοκιμάστηκε και εκάρη μοναχός. Αργότερα χειροτονήθηκε Ιερέας και έφτασε σε μεγάλα ύψη αγιότητας. Η ζωή του υπήρξε ενάρετη και αγγελική. Η πνευματική του τελειότητα ήταν παράδειγμα όχι μόνο στους αδελφούς της Σκήτης της Αγίας Άννας, αλλά και σ' όλο το Άγιον Όρος. Έτσι οσιακά αφού έζησε, απεβίωσε ειρηνικά.
Απολυτίκιον. Ήχος α’. Της ερήμου πολίτης.Των Οσίων τον βίον ακριβώς μιμησάμενος, μέτοχος αυτών ανεδείχθης, θεοφόρε Σωφρόνιε, οσίως γαρ βιώσας επί γης, των θείων δωρεών εν ουρανοίς, ηξιώθης και παρέχεις πάσιν ημιν, την χάριν σου τοις κράζουσι. Δόξα τω δεδωκότι σοι ισχύν, δόξα τω σε στεφανώσαντι, δόξα τω εκπληρούντι δια σου, ημών τα αιτήματα.
Ανακομιδή Ιερών Λειψάνων Οσίου Αρσενίου του νέου, εν Πάρω
Δεν έχουμε λεπτομέρειες για το γεγονός.
Δευτέρα 17 Αυγούστου 2009
Μύρωνος, Των αγίων Στράτωνος, Φιλίππου, Ευτυχιανού και Κυπριανού
Μύρωνος, Των αγίων Στράτωνος, Φιλίππου, Ευτυχιανού και Κυπριανού, των Αγίων Παύλου και Ιουλιανής και των συν αυτών, των Αγίων Θύρσου, Λευκίου και Κορωνάτου, Αίγλων Οσίου, Ηλία του Νέου, Σύναξη Θεοτόκου εν τη Αρματίου, Μακαρίου Οσιομάρτυρα, Δημητρίου Μοναχού, Αλυπίου Ζωγράφου
Ο Άγιος Μύρων
Ο Άγιος Μύρων μαρτύρησε όταν αυτοκράτωρ ήταν ο Δέκιος, το 250 μ.Χ. Καταγόμενος από πλούσια οικογένεια, θα μπορούσε να ζήσει άνετα, με όλα τα επίγεια αγαθά που θα επιθυμούσε. Όμως η μεγάλη του αγάπη προς το Χριστό, έκανε το Μύρωνα να χειροτονηθεί Ιερέας. Αφιερώθηκε, λοιπόν, ολοκληρωτικά στο ποιμαντικό του καθήκον και δίδασκε, νουθετούσε και βοηθούσε το κάθε ένα μέλος του ποιμνίου του. Μεριμνούσε καθημερινά για τους φτωχούς, τις χήρες και τα ορφανά. Κάποτε, ο έπαρχος Αχαΐας Αντίπατρος πήγε στον τόπο όπου λειτουργούσε ο Μύρων και συνέλαβε πολλούς χριστιανούς. Για να εκβιάσει λοιπόν το Μύρωνα, να αλλαξοπιστήσει, έφερε μπροστά του το ποίμνιο του και του είπε ότι, αν αυτός αρνηθεί το Χριστό, θα τους αφήσει όλους ελεύθερους. Ο Μύρων μειδίασε και απάντησε: ""Αν ήταν για τη σωτηρία των πνευματικών μου παιδιών, πρόθυμα θα έδινα τη ζωή μου. Τώρα όμως δεν πρόκειται γι' αυτό. Ας δώσουν λοιπόν οι ίδιοι απάντηση". Τότε όλοι μαζί φώναξαν: "Όχι. Μια ανθρώπινη ψυχή είναι ασύγκριτα πολυτιμότερη από μύρια σώματα και από τον κόσμο όλο. Ποιος λοιπόν από μας θέλει να δεχθεί, ώστε να χάσει την ψυχή του ο πνευματικός μας πατέρας, για να ζήσουν λίγο περισσότερο στον πρόσκαιρο αυτό κόσμο οι δικές μας σάρκες;". Ο έπαρχος, εξοργισμένος από την απάντηση, αφού βασάνισε με φρικτό τρόπο το Μύρωνα, τελικά τον αποκεφάλισε.
Απολυτίκιο. Ήχος δ’. Ταχύ προκατάλαβε.Ως θείον αλάβαστρον, των ιερών αρετών, πιστώς Ιεράτευσας, τη Εκκλησία Χριστού, και χαίρων ενήθλησας, όθεν τη ευωδία, των εν σοι χαρισμάτων, Μύρων Ιερομάρτυς, των παθών το δυσώδες, απέλασαν ανενδότως, εκ των ψυχών ημών.
Κοντάκιον. Ήχος β’. Τα άνω ζητών.
Εκ βρέφους Χριστόν, ποθήσας παναοίδιμε, και τούτου τηρών, τα θεία παραγγέλματα, προς αυτόν ανέδραμες, ολοκλήρως Μύρων και κατέπαυσας, συν Αγγέλοις δοξάζων αυτόν, αιτούμενος πάσι θείαν άφεσιν.
Οι Άγιοι Στράτων, Φίλιππος, Ευτυχιανός και Κυπριανός
Οι Άγιοι Στράτων, Φίλιππος, Ευτυχιανός και Κυπριανός ήταν κάτοικοι της Νικομήδειας και καθημερινά δίδασκαν και κατηχούσαν πολλούς ειδωλολάτρες στο αμφιθέατρο. Αυτό, είχε ως αποτέλεσμα πολλοί από αυτούς να πιστέψουν στον Χριστό. Ο άρχοντας της Νικομήδειας πού το έμαθε, διέταξε να συλληφθούν αμέσως οι τέσσερις νέοι. Αυτοί δεν δίστασαν ακόμα και μπροστά του να ομολογήσουν την πίστη τους στον Χριστό. Ο άρχοντας εξοργίστηκε πάρα πολύ και διέταξε να τούς βασανίσουν σκληρά και στην συνέχεια να τούς ρίξουν στην φωτιά, όπου και εκοιμήθηκαν.
Οι Άγιοι Παύλος και Ιουλιανή και οι μαζί μ' αυτούς μαρτυρήσαντες Στρατόνικος, Κοδράτος και Ακάκιος οι δήμιοι
Ο άγιος Παύλος και η αγία Ιουλιανή ήταν αδέλφια μεταξύ τους, και έζησαν στα χρόνια του αυτοκράτορα Αυρηλιανού (270-275). Οι γονείς των τους ανέθρεψαν με όλη τη ζωή της χριστιανικής πίστης, ικανούς δηλαδή όχι μόνο για να πιστεύουν και να στολίζονται από τη χρηστότητα της ζωής, αλλά και για να φέρουν επ' ώμου το σταυρό τους, και να είναι έτοιμοι και πρόθυμοι για όλες τις θυσίες της κατά Χριστόν αυταπάρνησης. Και όταν ο πατέρας και η μητέρα τους έφυγαν απ' αυτή τη ζωή, ο Παύλος και η Ιουλιανή έμειναν στο θεοχάρακτο δρόμο τους. Ο Παύλος διέπρεπε μεταξύ των νέων, στους όποιους πολλές φορές γινόταν δάσκαλος με τις φωτεινές γνώσεις του και με την καθαρή ζωή του. Το ίδιο βέβαια και η Ιουλιανή μεταξύ των νεαρών κοριτσιών. Έτσι, αδελφός και αδελφή έγιναν από τα λαμπρότερα σεμνώματα της χριστιανικής Εκκλησίας στην Πτολεμαΐδα. Αυτό όμως, προκάλεσε το μίσος των ειδωλολατρών και κατήγγειλαν τα δύο αδέλφια στον αυτοκράτορα Αυρηλιανό, όταν κάποτε αυτός πέρασε από την πόλη τους. Ο Αυρηλιανός, μη μπορώντας και αυτός να κλονίσει την πίστη τους, διέταξε να βασανιστούν σκληρά. Και ενώ οι δήμιοι, Στρατόνικος, Κοδράτος και Ακάκιος, τους βασάνιζαν, θαύμασαν την ψυχική τους ανδρεία, ομολόγησαν τον Χριστό και αποκεφαλίστηκαν επί τόπου. Τέλος, οι νέοι δήμιοι, αφού έκαψαν τις σάρκες τους με αναμμένες λαμπάδες και είδαν ότι και πάλι τα δύο αδέλφια έμεναν αμετακίνητα στην πίστη τους, τους αποκεφάλισαν.
Οι Άγιοι Θύρσος, Λεύκιος, Κορωνάτος και η συνοδεία τους
Ίσως να συγχέονται με αυτούς της 14ης Δεκεμβρίου και το όνομα Καλλίνικος του τρίτου μάρτυρα να έγινε Κορωνάτος. Πάντως γι' αυτούς τους τρεις αναφέρεται ότι "τελείται αυτών η σύναξις πλησίον των Ελενιανών".
Ο Όσιος Αίγλων (εορτή Αίγλων)
Ήταν αναχωρητής, που έζησε ασκητικά και απεβίωσε ειρηνικά.
Ο Όσιος Ηλίας ο Νέος
Ιδρυτής Μονής, αναχωρητής. Καταγόταν από τη Σικελία. Προφήτευσε την άλωση της Θεσσαλονίκης. Ταξίδεψε στην Πελοπόννησο και στην Κωνσταντινούπολη, όπου και ασθένησε και κατά την επιστροφή του στη Θεσσαλονίκη κατέλυσε στον ναό των Αγίων Αποστόλων και του Αγίου Δημητρίου. Πέθανε την 17η Αυγούστου του 903, οπότε και η μνήμη του.
Η Σύναξη της Υπεραγίας Θεοτόκου εν τοις Αρματίου
Δεν έχουμε λεπτομέρειες για το γεγονός.
Ο Άγιος Μακάριος ο Οσιομάρτυρας
Η μνήμη του αναφέρεται στο Βυζαντινό Εορτολόγιο του Γεδεών (σελ. 158).Μαρτύρησε υπέρ των αγίων εικόνων στα χρόνια του αυτοκράτορα Κοπρώνυμου το 768. Ήταν μοναχός στο βουνό του Αυξεντίου.
Ο Άγιος Δημήτριος ο Μοναχός από τη Σαμαρίνα της Πίνδου
Στύλος και εδραίωμα των σκλαβωμένων Ελλήνων ο μοναχός Δημήτριος, γεννήθηκε στη Σαμαρίνα της Πίνδου στα τέλη του 18ου αιώνα. Έγινε μοναχός στο μοναστήρι της Πατρίδας του, όπου με προσευχή και νηστεία εξάγνισε το σώμα και την ψυχή του. Μετά την κατάπνιξη, από τον Αλή Πασά το 1808, της επανάστασης που υποκίνησε ο παπα Ευθύμιος Βλαχάβας, ο Δημήτριος βγήκε από το μοναστήρι του και γύριζε τα χωριά κηρύττοντας τον λόγο του Θεού και διδάσκοντας υπομονή στις θλίψεις. Μετά από συκοφαντία τον συνέλαβε ο Αλή Πασάς και τον φυλάκισε. Κατόπιν διέταξε τον άγριο βασανισμό του. Έτσι οι δήμιοι με καλαμένιες ακίδες τρύπησαν τους βραχίονες του και έπειτα τις έμπηξαν στα νύχια των χεριών και των ποδιών του. Στη συνέχεια έσφιξαν το κεφάλι του σε μέγγενη και κατόπιν αφού τον κρέμασαν ανάποδα τον έκαιγαν από κάτω με φωτιά. Βλέποντας κάποιος Τούρκος την γενναιότητα του Δημητρίου, πίστεψε στον Χριστό και έπειτα μαρτύρησε. Ύστερα ο Αλή Πασάς έκτισε τον Δημήτριο μέσα σ' έναν τοίχο, αφήνοντας μόνο το κεφάλι του απ' έξω για να παρατείνει το μαρτύριο. Ο Μάρτυρας άντεξε έτσι 10 ήμερες. Τελικά παρέδωσε το πνεύμα του στον Θεό, το έτος 1808. Το μαρτύριο του συνέγραψε ο πρόξενος της Γαλλίας στα Ιωάννινα Ε. Pouqueville. (Το μαρτύριο του οσιομάρτυρα Δημητρίου, αντέγραψε κατόπιν ο μοναχός Γεράσιμος Μικραγιαννανίτης. Να σημειώσουμε εδώ, ότι ο Δουκάκης και ο Άγιος Νικόδημος στους Συναξαριστές τους καθώς και ο Σ. Ευστρατιάδης στο Αγιολόγιο του δεν αναφέρουν τη μνήμη του νεομάρτυρα αυτού. Στην τοπική αγιολογία της Ιεράς Μητροπόλεως Γρεβενών, ένα Ημερολόγιο της Εκκλησίας της Ελλάδος (1963), σελ. 306, αναφέρει τη μνήμη του Αγίου την 18η Αυγούστου. Το Μέγα Ευχολόγιο όμως, καθώς και ο Otto Meinardus, αναφέρουν τη μνήμη του την 17η Αυγούστου).
Ο Όσιος Αλύπιος ο Ζωγράφος ο εν Σπηλαίω (Ρώσος)
Δεν έχουμε λεπτομέρειες για τον Βίο του Οσίου.
Ο Άγιος Μύρων
Ο Άγιος Μύρων μαρτύρησε όταν αυτοκράτωρ ήταν ο Δέκιος, το 250 μ.Χ. Καταγόμενος από πλούσια οικογένεια, θα μπορούσε να ζήσει άνετα, με όλα τα επίγεια αγαθά που θα επιθυμούσε. Όμως η μεγάλη του αγάπη προς το Χριστό, έκανε το Μύρωνα να χειροτονηθεί Ιερέας. Αφιερώθηκε, λοιπόν, ολοκληρωτικά στο ποιμαντικό του καθήκον και δίδασκε, νουθετούσε και βοηθούσε το κάθε ένα μέλος του ποιμνίου του. Μεριμνούσε καθημερινά για τους φτωχούς, τις χήρες και τα ορφανά. Κάποτε, ο έπαρχος Αχαΐας Αντίπατρος πήγε στον τόπο όπου λειτουργούσε ο Μύρων και συνέλαβε πολλούς χριστιανούς. Για να εκβιάσει λοιπόν το Μύρωνα, να αλλαξοπιστήσει, έφερε μπροστά του το ποίμνιο του και του είπε ότι, αν αυτός αρνηθεί το Χριστό, θα τους αφήσει όλους ελεύθερους. Ο Μύρων μειδίασε και απάντησε: ""Αν ήταν για τη σωτηρία των πνευματικών μου παιδιών, πρόθυμα θα έδινα τη ζωή μου. Τώρα όμως δεν πρόκειται γι' αυτό. Ας δώσουν λοιπόν οι ίδιοι απάντηση". Τότε όλοι μαζί φώναξαν: "Όχι. Μια ανθρώπινη ψυχή είναι ασύγκριτα πολυτιμότερη από μύρια σώματα και από τον κόσμο όλο. Ποιος λοιπόν από μας θέλει να δεχθεί, ώστε να χάσει την ψυχή του ο πνευματικός μας πατέρας, για να ζήσουν λίγο περισσότερο στον πρόσκαιρο αυτό κόσμο οι δικές μας σάρκες;". Ο έπαρχος, εξοργισμένος από την απάντηση, αφού βασάνισε με φρικτό τρόπο το Μύρωνα, τελικά τον αποκεφάλισε.
Απολυτίκιο. Ήχος δ’. Ταχύ προκατάλαβε.Ως θείον αλάβαστρον, των ιερών αρετών, πιστώς Ιεράτευσας, τη Εκκλησία Χριστού, και χαίρων ενήθλησας, όθεν τη ευωδία, των εν σοι χαρισμάτων, Μύρων Ιερομάρτυς, των παθών το δυσώδες, απέλασαν ανενδότως, εκ των ψυχών ημών.
Κοντάκιον. Ήχος β’. Τα άνω ζητών.
Εκ βρέφους Χριστόν, ποθήσας παναοίδιμε, και τούτου τηρών, τα θεία παραγγέλματα, προς αυτόν ανέδραμες, ολοκλήρως Μύρων και κατέπαυσας, συν Αγγέλοις δοξάζων αυτόν, αιτούμενος πάσι θείαν άφεσιν.
Οι Άγιοι Στράτων, Φίλιππος, Ευτυχιανός και Κυπριανός
Οι Άγιοι Στράτων, Φίλιππος, Ευτυχιανός και Κυπριανός ήταν κάτοικοι της Νικομήδειας και καθημερινά δίδασκαν και κατηχούσαν πολλούς ειδωλολάτρες στο αμφιθέατρο. Αυτό, είχε ως αποτέλεσμα πολλοί από αυτούς να πιστέψουν στον Χριστό. Ο άρχοντας της Νικομήδειας πού το έμαθε, διέταξε να συλληφθούν αμέσως οι τέσσερις νέοι. Αυτοί δεν δίστασαν ακόμα και μπροστά του να ομολογήσουν την πίστη τους στον Χριστό. Ο άρχοντας εξοργίστηκε πάρα πολύ και διέταξε να τούς βασανίσουν σκληρά και στην συνέχεια να τούς ρίξουν στην φωτιά, όπου και εκοιμήθηκαν.
Οι Άγιοι Παύλος και Ιουλιανή και οι μαζί μ' αυτούς μαρτυρήσαντες Στρατόνικος, Κοδράτος και Ακάκιος οι δήμιοι
Ο άγιος Παύλος και η αγία Ιουλιανή ήταν αδέλφια μεταξύ τους, και έζησαν στα χρόνια του αυτοκράτορα Αυρηλιανού (270-275). Οι γονείς των τους ανέθρεψαν με όλη τη ζωή της χριστιανικής πίστης, ικανούς δηλαδή όχι μόνο για να πιστεύουν και να στολίζονται από τη χρηστότητα της ζωής, αλλά και για να φέρουν επ' ώμου το σταυρό τους, και να είναι έτοιμοι και πρόθυμοι για όλες τις θυσίες της κατά Χριστόν αυταπάρνησης. Και όταν ο πατέρας και η μητέρα τους έφυγαν απ' αυτή τη ζωή, ο Παύλος και η Ιουλιανή έμειναν στο θεοχάρακτο δρόμο τους. Ο Παύλος διέπρεπε μεταξύ των νέων, στους όποιους πολλές φορές γινόταν δάσκαλος με τις φωτεινές γνώσεις του και με την καθαρή ζωή του. Το ίδιο βέβαια και η Ιουλιανή μεταξύ των νεαρών κοριτσιών. Έτσι, αδελφός και αδελφή έγιναν από τα λαμπρότερα σεμνώματα της χριστιανικής Εκκλησίας στην Πτολεμαΐδα. Αυτό όμως, προκάλεσε το μίσος των ειδωλολατρών και κατήγγειλαν τα δύο αδέλφια στον αυτοκράτορα Αυρηλιανό, όταν κάποτε αυτός πέρασε από την πόλη τους. Ο Αυρηλιανός, μη μπορώντας και αυτός να κλονίσει την πίστη τους, διέταξε να βασανιστούν σκληρά. Και ενώ οι δήμιοι, Στρατόνικος, Κοδράτος και Ακάκιος, τους βασάνιζαν, θαύμασαν την ψυχική τους ανδρεία, ομολόγησαν τον Χριστό και αποκεφαλίστηκαν επί τόπου. Τέλος, οι νέοι δήμιοι, αφού έκαψαν τις σάρκες τους με αναμμένες λαμπάδες και είδαν ότι και πάλι τα δύο αδέλφια έμεναν αμετακίνητα στην πίστη τους, τους αποκεφάλισαν.
Οι Άγιοι Θύρσος, Λεύκιος, Κορωνάτος και η συνοδεία τους
Ίσως να συγχέονται με αυτούς της 14ης Δεκεμβρίου και το όνομα Καλλίνικος του τρίτου μάρτυρα να έγινε Κορωνάτος. Πάντως γι' αυτούς τους τρεις αναφέρεται ότι "τελείται αυτών η σύναξις πλησίον των Ελενιανών".
Ο Όσιος Αίγλων (εορτή Αίγλων)
Ήταν αναχωρητής, που έζησε ασκητικά και απεβίωσε ειρηνικά.
Ο Όσιος Ηλίας ο Νέος
Ιδρυτής Μονής, αναχωρητής. Καταγόταν από τη Σικελία. Προφήτευσε την άλωση της Θεσσαλονίκης. Ταξίδεψε στην Πελοπόννησο και στην Κωνσταντινούπολη, όπου και ασθένησε και κατά την επιστροφή του στη Θεσσαλονίκη κατέλυσε στον ναό των Αγίων Αποστόλων και του Αγίου Δημητρίου. Πέθανε την 17η Αυγούστου του 903, οπότε και η μνήμη του.
Η Σύναξη της Υπεραγίας Θεοτόκου εν τοις Αρματίου
Δεν έχουμε λεπτομέρειες για το γεγονός.
Ο Άγιος Μακάριος ο Οσιομάρτυρας
Η μνήμη του αναφέρεται στο Βυζαντινό Εορτολόγιο του Γεδεών (σελ. 158).Μαρτύρησε υπέρ των αγίων εικόνων στα χρόνια του αυτοκράτορα Κοπρώνυμου το 768. Ήταν μοναχός στο βουνό του Αυξεντίου.
Ο Άγιος Δημήτριος ο Μοναχός από τη Σαμαρίνα της Πίνδου
Στύλος και εδραίωμα των σκλαβωμένων Ελλήνων ο μοναχός Δημήτριος, γεννήθηκε στη Σαμαρίνα της Πίνδου στα τέλη του 18ου αιώνα. Έγινε μοναχός στο μοναστήρι της Πατρίδας του, όπου με προσευχή και νηστεία εξάγνισε το σώμα και την ψυχή του. Μετά την κατάπνιξη, από τον Αλή Πασά το 1808, της επανάστασης που υποκίνησε ο παπα Ευθύμιος Βλαχάβας, ο Δημήτριος βγήκε από το μοναστήρι του και γύριζε τα χωριά κηρύττοντας τον λόγο του Θεού και διδάσκοντας υπομονή στις θλίψεις. Μετά από συκοφαντία τον συνέλαβε ο Αλή Πασάς και τον φυλάκισε. Κατόπιν διέταξε τον άγριο βασανισμό του. Έτσι οι δήμιοι με καλαμένιες ακίδες τρύπησαν τους βραχίονες του και έπειτα τις έμπηξαν στα νύχια των χεριών και των ποδιών του. Στη συνέχεια έσφιξαν το κεφάλι του σε μέγγενη και κατόπιν αφού τον κρέμασαν ανάποδα τον έκαιγαν από κάτω με φωτιά. Βλέποντας κάποιος Τούρκος την γενναιότητα του Δημητρίου, πίστεψε στον Χριστό και έπειτα μαρτύρησε. Ύστερα ο Αλή Πασάς έκτισε τον Δημήτριο μέσα σ' έναν τοίχο, αφήνοντας μόνο το κεφάλι του απ' έξω για να παρατείνει το μαρτύριο. Ο Μάρτυρας άντεξε έτσι 10 ήμερες. Τελικά παρέδωσε το πνεύμα του στον Θεό, το έτος 1808. Το μαρτύριο του συνέγραψε ο πρόξενος της Γαλλίας στα Ιωάννινα Ε. Pouqueville. (Το μαρτύριο του οσιομάρτυρα Δημητρίου, αντέγραψε κατόπιν ο μοναχός Γεράσιμος Μικραγιαννανίτης. Να σημειώσουμε εδώ, ότι ο Δουκάκης και ο Άγιος Νικόδημος στους Συναξαριστές τους καθώς και ο Σ. Ευστρατιάδης στο Αγιολόγιο του δεν αναφέρουν τη μνήμη του νεομάρτυρα αυτού. Στην τοπική αγιολογία της Ιεράς Μητροπόλεως Γρεβενών, ένα Ημερολόγιο της Εκκλησίας της Ελλάδος (1963), σελ. 306, αναφέρει τη μνήμη του Αγίου την 18η Αυγούστου. Το Μέγα Ευχολόγιο όμως, καθώς και ο Otto Meinardus, αναφέρουν τη μνήμη του την 17η Αυγούστου).
Ο Όσιος Αλύπιος ο Ζωγράφος ο εν Σπηλαίω (Ρώσος)
Δεν έχουμε λεπτομέρειες για τον Βίο του Οσίου.
Κυριακή 16 Αυγούστου 2009
Διομήδους, Χαιρήμων Οσίου, Αλκιβιάδη
Διομήδους, Χαιρήμων Οσίου, Αλκιβιάδη, των Αγίων 33 Μαρτύρων εκ Παλαιστίνης, Ανάμνηση εισόδου Αγίου Μανδηλίου του Κυρίου, Μακαρίου Αρχιεπισκόπου, Νείλου Οσίου, Νικοδήμου Μοναχού, Γερασίμου του Νέου, Σταματίου εκ Βόλου, Αποστόλου του Νέου, των Αγίων Σεραφείμ, Δωροθέου, Ιακώβου, Δημητρίου Βασιλείου και Σαράντη, Τιμοθέου Επισκόπου, Δανιήλ Οσίου
Ο Άγιος Διομήδης (εορτή Διομήδης)
Γεννήθηκε στην Ταρσό της Κιλικίας και σπούδασε την ιατρική επιστήμη. Η επιστημονική του γνώση δεν τον έκανε υπερήφανο, αλλά διατήρησε την ευσέβεια, στην οποία τον ανέθρεψαν οι γονείς του. Και όπως ο Κύριος, ο Ιατρός των σωμάτων και των ψυχών των ανθρώπων, "ελάλει αυτοίς περί της βασιλείας του Θεού, και τους χρείαν έχοντας θεραπείας ιάσατο", μιλούσε δηλαδή σ' αυτούς για τη βασιλεία του Θεού και γιάτρευε εκείνους που είχαν ανάγκη θεραπείας, έτσι και ο Διομήδης, μιμούμενος τον Κύριο του και Θεό του, εξασκούσε αφιλοκερδώς και φιλάνθρωπο το ιατρικό του επάγγελμα. Συγχρόνως, όμως, με τη θεραπεία των σωμάτων, ο Διομήδης κήρυττε με θέρμη στους ασθενείς και τη σωτηριώδη αλήθεια του Ευαγγελίου και βοήθησε πολλές ψυχές να οδηγηθούν στο Σωτήρα Χριστό. Ο θείος ζήλος έφερε το Διομήδη μέχρι τη Νίκαια της Βιθυνίας. Όπου και εκεί θεράπευε ασθενείς, και την πίστη δίδασκε και καλλιεργούσε. Όταν όμως άρχισε ο διωγμός του Διοκλητιανού κατά των χριστιανών, η θεοκίνητη δραστηριότητα του Διομήδη καταγγέλθηκε στον αυτοκράτορα. Τότε αυτός διέταξε να συλλάβουν το Διομήδη. Άλλα πριν συλληφθεί, ο Θεός τον κάλεσε κοντά Του και οι απεσταλμένοι στρατιώτες τον βρήκαν νεκρό. Και όμως, έτσι νεκρό τον αποκεφάλισαν!Απολυτίκιο. Ήχος α’. Της ερήμου πολίτης.Των σωμάτων τας νόσους θεραπεύων Διόμηδες, και ψυχών την ρώσιν εν λόγω, αληθείας εβράβευες, την θείαν ειληφώς γαρ δωρεάν, τοις πάσχουσι ποικίλως βοηθείς, και Μαρτύρων ταις ακτίσι καταυγασθείς, σώζεις τους εκβοώντάς σοι, δόξα τω σε δοξάσαντι Χριστώ, δόξα τω σε στεφανώσαντι, δόξα τω ενεργούντι δια σου πάσιν ιάματα.
Ο Όσιος Χαιρήμων
Ασκητής της ερήμου. Απεβίωσε ειρηνικά την ώρα που εργαζόταν.
Ο Άγιος Αλκιβιάδης (εορτή Αλκιβιάδης)
Μαρτύρησε δια πυρός.
Οι Άγιοι 33 Μάρτυρες από την Παλαιστίνη
Μαρτύρησαν δια ξίφους.
Τη αυτή ήμερα η ανάμνησης της εισόδου της αχειροτεύκτου μορφής του Κυρίου και Θεού και Σωτήρος ημών ΙΗΣΟΥ ΧΡΙΣΤΟΥ (δηλαδή το άγιο Μανδήλιο) εκ της Εδεσσηνών πόλεως, εις ταύτην την θεοφύλακτον Βασιλίδα (Κωνσταντινούπολη) ανακομισθείσης
Ο Σ. Ευστρατιάδης, για την περίπτωση αυτή, γράφει τα εξής στο Αγιολόγιό του: "Η της αχειροποιήτου εικόνος του Χριστού ανακομιδή εκ της Εδέσσης, ένθα εφυλάττετο μετά της επιστολής του Αυγάρου, εγένετο επί της βασιλείας Ρωμανού του Λεκαπηνού τφ 944 και κατετέθη εις τον εν Βλαχέρναις ναόν της Θεοτόκου, εξ ου μετετέθη εις τον εν Φορώ ναόν της Θεοτόκου, κατά δε το 967 Νικηφόρος ο Φωκάς μετεκόμισεν εξ Εδέσσης και την κέραμον, εφ' ης απετυπώθη ωσαύτως η εικών του Χριστού, δια το είναι ταύτην πλησίον της αχειροποιήτου εικόνος εν Εδέσση εν τω αυτώ τόπω. Την περί της εικόνος παράδοσιν διέσωσεν ο Ιστορικός Ευσέβιος (Εκκ. Ίστ. βιβλ. Α’, κεφλ. ιγ’). Η εικών απεστάλη υπό του Κυρίου προς τον τοπάρχην Εδέσσης Αύγαρον δια του αποστόλου Ανανίου μετ' επιστολής του Κυρίου προς τον Αύγαρον εις απάντησιν προηγουμένης επιστολής του τοπάρχου. (ιδ. ταύτας εν τοις Μηναίοις και τοις Συναξαρισταίς)".
Απολυτίκιο. Ήχος β’.Την άχραντον Εικόνα σου προσκυνούμεν αγαθέ, αιτούμενοι συγχώρησιν, των πταισμάτων ημών, Χριστέ ο Θεός, βουλήσει γαρ ηυδόκησας σαρκί, ανελθείν εν τω Σταυρώ, ίνα ρύση ους έπλασας, εκ της δουλείας του εχθρού, όθεν ευχαρίστως βοώμέν σοι. Χαράς επλήρωσας τα πάντα, ο Σωτήρ ημών, παραγενόμενος εις το σώσαι τον κόσμον.
Ο Άγιος Μακάριος Αρχιεπίσκοπος
Η μνήμη του αναφέρεται στο Ιεροσολυμιτικό Κανονάριο (σελ. 103), χωρίς να δηλώνεται η αρχιεπισκοπή του. Ίσως να ήταν κάποιος από τους Αρχιεπισκόπους του Ιεροσολυμιτικού θρόνου.
Ο Όσιος Νείλος ο Ερικούσιος
Γεννήθηκε στην Κωνσταντινούπολη και ήταν γιος του Ιωάννου Λασκάρεως, αδελφού του αυτοκράτορα Θεοδώρου Λασκάρεως, που βασίλευσε στη Νίκαια το 1204. Ο όσιος Νείλος από τον διωγμό των Λατίνων, κατέφυγε στα παράλια του Πόντου στη Μονή Ακοίμητων, όπου ηγούμενος ήταν ο όσιος Μάρκελος, ο οποίος τον χειροτόνησε Μοναχό με το όνομα Νείλος, από Νικόλαος, που ήταν το αρχικό του. Μετά από χρόνια, το 1261, ο Νείλος επανήλθε στην Κωνσταντινούπολη, πήρε χρήματα από τη μητέρα του και έφυγε στα Ιεροσόλυμα, όπου έμεινε έξι χρόνια. Κατόπιν επανήλθε στην Κωνσταντινούπολη για να εξοριστεί από τον λατινόφρονα αυτοκράτορα Μιχαήλ Α' τον Παλαιολόγο στο Άγιον Όρος. Εκεί, στη Μονή Ιβήρων έμεινε 10 χρόνια. Έπειτα, κλήθηκε από τον Ανδρόνικο Παλαιολόγο και αφού έλαβε χρήματα από την αδελφή του, ταξίδεψε σε πολλούς τόπους της Μεσογείου. Κατέληξε σ' ένα ερημονήσι, την Ερικούσα, απ' όπου πήρε και την επωνυμία Ερικούσιος. Το νησί αυτό ήταν κοντά στην Κέρκυρα και ασκήτευσε εκεί 10 χρόνια. Κατόπιν πέρασε στην Ήπειρο, όπου στη Θεσπρωτία έκτισε τη Μονή Ιερομερίου. Εκεί, μετά από πολλούς ασκητικούς αγώνες, έφθασε σε βαθιά γεράματα και απεβίωσε ειρηνικά.
Ο Άγιος Νικόδημος ο Μοναχός, ο εκ Μετεώρων
Ο νέος οσιομάρτυρας Νικόδημος, από τα Μετέωρα, μαρτύρησε για την ευσέβεια του στις 16 Αυγούστου 1551. Άγνωστο που και από ποιες συνθήκες.
Ο Όσιος Γεράσιμος ο νέος ασκητής, που ασκήτευσε στη νήσο Κεφαλληνία (εορτή Γεράσιμος)
Ο όσιος Γεράσιμος απεβίωσε την 15η Αυγούστου του έτους 1579, αλλά επειδή την ήμερα αυτή πανηγυρίζετε η μνήμη της Κοιμήσεως της Θεοτόκου, τελείται η γιορτή του την 20ή Οκτωβρίου, τότε που έγινε η ανακομιδή του θαυματουργού λειψάνου του. Την ήμερα αυτή όμως, αναγράφηκε η μνήμη της κοιμήσεως του και γίνεται στην Κεφαλονιά μεγάλο πανηγύρι
Ο Άγιος Σταμάτιος από τον Βόλο
Ο άγιος αυτός νεομάρτυρας, καταγόταν από ένα χωριό του Βόλου, Άγιος Γεώργιος ονομαζόμενο, της επαρχίας Δημητριάδος. Ήλθε κάποτε σαν πρεσβευτής των συγχωριανών του στην Κωνσταντινούπολη, προκειμένου να παραπονεθεί για τις αδικίες κάποιου αγά σε βάρος των συμπατριωτών του, κατά την είσπραξη των φόρων. Εκεί όμως, αντί να δικαιώσουν την παρουσία του, τον συνέλαβαν και τον πίεζαν να δεχτεί τη μουσουλμανική θρησκεία. Ο Σταμάτιος, αφού απέρριψε όλες τις κολακείες, τις υποσχέσεις και τους φοβερισμούς των Τούρκων, αποκεφαλίστηκε στις 16 Αυγούστου 1680 ημέρα Δευτέρα, μπροστά στο παλάτι, στην Αγία Σοφία. Μαρτύριο του Αγίου, που συνέγραψε ο μοναχός Ιάκωβος ο Αγιορείτης το 1680, βρίσκεται στον υπ' αριθμ. 805 Κώδικα της Μονής Βατοπεδίου, φ. 12α-14.
Ο Άγιος Απόστολος ο Νέος
Γεννήθηκε στον Άγιο Λαυρέντιο του Πηλίου το 1667. Ο πατέρας του ονομαζόταν Κώστας Σταματίου και η μητέρα του Μέλω. Σε ηλικία 15 χρονών έμεινε ορφανός και το 1682 πήγε στην Κωνσταντινούπολη, όπου εργαζόταν σ' ένα καπηλιό. Ο Απόστολος, επειδή ήταν και τουρκομαθής, ανέλαβε την υποστήριξη των αγρίως φορολογουμένων συμπατριωτών του, και απέδωσε αυτοπροσώπως αναφορά τους στον αρχιευνούχο. Κατά την επίδοση αυτή, ανέπτυξε και προφορικά με μεγάλη παρρησία τα δίκαια παράπονα των συμπατριωτών του. Λόγω αυτής της παρρησίας, φυλακίστηκε και με ψεύτικες κατηγορίες καταδικάστηκε σε θάνατο. Έτσι δέχτηκε το στεφάνι του μαρτυρίου, αποκεφαλισθείς στις 16 Αυγούστου 1686 στην Κωνσταντινούπολη, όταν ήταν 19 χρονών.
Απολυτίκιο. Ήχος γ’.Θείον βλάστημα της Θεσσαλίας, νέον καύχημα της Εκκλησίας, ανεδείχθης Νεομάρτυς Απόστολε, υπέρ Χριστού γαρ αθλήσας στερρότατα, της ευσέβειας την δόξαν ετράνωσας. Άλλα πρέσβευε Κυρίω τω Σε δοξάσαντι, δωρήσασθαι ήμιν το μέγα έλεος.
Οι Άγιοι Σεραφείμ, Δωρόθεος, Ιάκωβος, Δημήτριος, Βασίλειος και Σαράντης – εύρεση των τιμίων λειψάνων τους
Γι' αυτούς δεν αναφέρουν τίποτα οι Συναξαριστές. Ακολουθία τους συνέταξε ο π. Γεράσιμος Μικραγιαννανίτης. Υπάρχει όμως παλιό χειρόγραφο, που φυλάσσεται στον φερώνυμο Ναό των Αγίων στα Μέγαρα Αττικής, που μας πληροφορεί ότι η εύρεση των τιμίων λειψάνων τους έγινε το έτος 1798 σε τοποθεσίες της πόλεως των Μεγάρων, μετά από εμφάνιση τους σε όνειρο ενός εννιάχρονου παιδιού, που ονομαζόταν Παΐσιος.
Ο Όσιος Τιμόθεος επίσκοπος Ευρίπου κτίτορας της Ιεράς Μονής Πεντέλης
Ο όσιος Τιμόθεος γεννήθηκε στον Κάλαμο Αττικής το 1510. Ο Πατέρας του ήταν ιερέας και από αυτόν έμαθε τα πρώτα χριστιανικά γράμματα. Στην συνέχεια με την βοήθεια του επισκόπου Ωρωπού, σπούδασε στην Αθήνα και εν συνεχεία ξαναγύρισε πίσω και χειροτονήθηκε ιερέας. Μετά τον θάνατο του επισκόπου, την θέση ανέλαβε ο Τιμόθεος ο οποίος κάνοντας παρά πολύ μεγάλο, τόσο πνευματικό όσο και υλικό έργο, αγαπήθηκε πολύ από τον λαό και αργότερα εκλέχθηκε και αρχιεπίσκοπος Ευρίπου (Χαλκίδος). Οι δυσκολίες όμως τον εξανάγκασαν να παραιτηθεί και να καταφύγει το 1575, στην ιδιαίτερη πατρίδα του τον Κάλαμο. Εν συνεχεία αναχώρησε για το όρος της Πεντέλης όπου το 1578 έχτισε την Ιερά Μονή Κοιμήσεως Θεοτόκου Πεντέλης. το 1590 πήγε στην Κέα όπου στις 16 Αυγούστου, παρέδωσε ειρηνικά το πνεύμα του. Η αγία κάρα φυλάσσεται μέχρι σήμερα στην Ιερά Μονή Πεντέλης.
Ο Όσιος Δανιήλ ο Μετεωρίτης
Δεν έχουμε λεπτομέρειες για τον Βίο του Οσίου
Ο Άγιος Διομήδης (εορτή Διομήδης)
Γεννήθηκε στην Ταρσό της Κιλικίας και σπούδασε την ιατρική επιστήμη. Η επιστημονική του γνώση δεν τον έκανε υπερήφανο, αλλά διατήρησε την ευσέβεια, στην οποία τον ανέθρεψαν οι γονείς του. Και όπως ο Κύριος, ο Ιατρός των σωμάτων και των ψυχών των ανθρώπων, "ελάλει αυτοίς περί της βασιλείας του Θεού, και τους χρείαν έχοντας θεραπείας ιάσατο", μιλούσε δηλαδή σ' αυτούς για τη βασιλεία του Θεού και γιάτρευε εκείνους που είχαν ανάγκη θεραπείας, έτσι και ο Διομήδης, μιμούμενος τον Κύριο του και Θεό του, εξασκούσε αφιλοκερδώς και φιλάνθρωπο το ιατρικό του επάγγελμα. Συγχρόνως, όμως, με τη θεραπεία των σωμάτων, ο Διομήδης κήρυττε με θέρμη στους ασθενείς και τη σωτηριώδη αλήθεια του Ευαγγελίου και βοήθησε πολλές ψυχές να οδηγηθούν στο Σωτήρα Χριστό. Ο θείος ζήλος έφερε το Διομήδη μέχρι τη Νίκαια της Βιθυνίας. Όπου και εκεί θεράπευε ασθενείς, και την πίστη δίδασκε και καλλιεργούσε. Όταν όμως άρχισε ο διωγμός του Διοκλητιανού κατά των χριστιανών, η θεοκίνητη δραστηριότητα του Διομήδη καταγγέλθηκε στον αυτοκράτορα. Τότε αυτός διέταξε να συλλάβουν το Διομήδη. Άλλα πριν συλληφθεί, ο Θεός τον κάλεσε κοντά Του και οι απεσταλμένοι στρατιώτες τον βρήκαν νεκρό. Και όμως, έτσι νεκρό τον αποκεφάλισαν!Απολυτίκιο. Ήχος α’. Της ερήμου πολίτης.Των σωμάτων τας νόσους θεραπεύων Διόμηδες, και ψυχών την ρώσιν εν λόγω, αληθείας εβράβευες, την θείαν ειληφώς γαρ δωρεάν, τοις πάσχουσι ποικίλως βοηθείς, και Μαρτύρων ταις ακτίσι καταυγασθείς, σώζεις τους εκβοώντάς σοι, δόξα τω σε δοξάσαντι Χριστώ, δόξα τω σε στεφανώσαντι, δόξα τω ενεργούντι δια σου πάσιν ιάματα.
Ο Όσιος Χαιρήμων
Ασκητής της ερήμου. Απεβίωσε ειρηνικά την ώρα που εργαζόταν.
Ο Άγιος Αλκιβιάδης (εορτή Αλκιβιάδης)
Μαρτύρησε δια πυρός.
Οι Άγιοι 33 Μάρτυρες από την Παλαιστίνη
Μαρτύρησαν δια ξίφους.
Τη αυτή ήμερα η ανάμνησης της εισόδου της αχειροτεύκτου μορφής του Κυρίου και Θεού και Σωτήρος ημών ΙΗΣΟΥ ΧΡΙΣΤΟΥ (δηλαδή το άγιο Μανδήλιο) εκ της Εδεσσηνών πόλεως, εις ταύτην την θεοφύλακτον Βασιλίδα (Κωνσταντινούπολη) ανακομισθείσης
Ο Σ. Ευστρατιάδης, για την περίπτωση αυτή, γράφει τα εξής στο Αγιολόγιό του: "Η της αχειροποιήτου εικόνος του Χριστού ανακομιδή εκ της Εδέσσης, ένθα εφυλάττετο μετά της επιστολής του Αυγάρου, εγένετο επί της βασιλείας Ρωμανού του Λεκαπηνού τφ 944 και κατετέθη εις τον εν Βλαχέρναις ναόν της Θεοτόκου, εξ ου μετετέθη εις τον εν Φορώ ναόν της Θεοτόκου, κατά δε το 967 Νικηφόρος ο Φωκάς μετεκόμισεν εξ Εδέσσης και την κέραμον, εφ' ης απετυπώθη ωσαύτως η εικών του Χριστού, δια το είναι ταύτην πλησίον της αχειροποιήτου εικόνος εν Εδέσση εν τω αυτώ τόπω. Την περί της εικόνος παράδοσιν διέσωσεν ο Ιστορικός Ευσέβιος (Εκκ. Ίστ. βιβλ. Α’, κεφλ. ιγ’). Η εικών απεστάλη υπό του Κυρίου προς τον τοπάρχην Εδέσσης Αύγαρον δια του αποστόλου Ανανίου μετ' επιστολής του Κυρίου προς τον Αύγαρον εις απάντησιν προηγουμένης επιστολής του τοπάρχου. (ιδ. ταύτας εν τοις Μηναίοις και τοις Συναξαρισταίς)".
Απολυτίκιο. Ήχος β’.Την άχραντον Εικόνα σου προσκυνούμεν αγαθέ, αιτούμενοι συγχώρησιν, των πταισμάτων ημών, Χριστέ ο Θεός, βουλήσει γαρ ηυδόκησας σαρκί, ανελθείν εν τω Σταυρώ, ίνα ρύση ους έπλασας, εκ της δουλείας του εχθρού, όθεν ευχαρίστως βοώμέν σοι. Χαράς επλήρωσας τα πάντα, ο Σωτήρ ημών, παραγενόμενος εις το σώσαι τον κόσμον.
Ο Άγιος Μακάριος Αρχιεπίσκοπος
Η μνήμη του αναφέρεται στο Ιεροσολυμιτικό Κανονάριο (σελ. 103), χωρίς να δηλώνεται η αρχιεπισκοπή του. Ίσως να ήταν κάποιος από τους Αρχιεπισκόπους του Ιεροσολυμιτικού θρόνου.
Ο Όσιος Νείλος ο Ερικούσιος
Γεννήθηκε στην Κωνσταντινούπολη και ήταν γιος του Ιωάννου Λασκάρεως, αδελφού του αυτοκράτορα Θεοδώρου Λασκάρεως, που βασίλευσε στη Νίκαια το 1204. Ο όσιος Νείλος από τον διωγμό των Λατίνων, κατέφυγε στα παράλια του Πόντου στη Μονή Ακοίμητων, όπου ηγούμενος ήταν ο όσιος Μάρκελος, ο οποίος τον χειροτόνησε Μοναχό με το όνομα Νείλος, από Νικόλαος, που ήταν το αρχικό του. Μετά από χρόνια, το 1261, ο Νείλος επανήλθε στην Κωνσταντινούπολη, πήρε χρήματα από τη μητέρα του και έφυγε στα Ιεροσόλυμα, όπου έμεινε έξι χρόνια. Κατόπιν επανήλθε στην Κωνσταντινούπολη για να εξοριστεί από τον λατινόφρονα αυτοκράτορα Μιχαήλ Α' τον Παλαιολόγο στο Άγιον Όρος. Εκεί, στη Μονή Ιβήρων έμεινε 10 χρόνια. Έπειτα, κλήθηκε από τον Ανδρόνικο Παλαιολόγο και αφού έλαβε χρήματα από την αδελφή του, ταξίδεψε σε πολλούς τόπους της Μεσογείου. Κατέληξε σ' ένα ερημονήσι, την Ερικούσα, απ' όπου πήρε και την επωνυμία Ερικούσιος. Το νησί αυτό ήταν κοντά στην Κέρκυρα και ασκήτευσε εκεί 10 χρόνια. Κατόπιν πέρασε στην Ήπειρο, όπου στη Θεσπρωτία έκτισε τη Μονή Ιερομερίου. Εκεί, μετά από πολλούς ασκητικούς αγώνες, έφθασε σε βαθιά γεράματα και απεβίωσε ειρηνικά.
Ο Άγιος Νικόδημος ο Μοναχός, ο εκ Μετεώρων
Ο νέος οσιομάρτυρας Νικόδημος, από τα Μετέωρα, μαρτύρησε για την ευσέβεια του στις 16 Αυγούστου 1551. Άγνωστο που και από ποιες συνθήκες.
Ο Όσιος Γεράσιμος ο νέος ασκητής, που ασκήτευσε στη νήσο Κεφαλληνία (εορτή Γεράσιμος)
Ο όσιος Γεράσιμος απεβίωσε την 15η Αυγούστου του έτους 1579, αλλά επειδή την ήμερα αυτή πανηγυρίζετε η μνήμη της Κοιμήσεως της Θεοτόκου, τελείται η γιορτή του την 20ή Οκτωβρίου, τότε που έγινε η ανακομιδή του θαυματουργού λειψάνου του. Την ήμερα αυτή όμως, αναγράφηκε η μνήμη της κοιμήσεως του και γίνεται στην Κεφαλονιά μεγάλο πανηγύρι
Ο Άγιος Σταμάτιος από τον Βόλο
Ο άγιος αυτός νεομάρτυρας, καταγόταν από ένα χωριό του Βόλου, Άγιος Γεώργιος ονομαζόμενο, της επαρχίας Δημητριάδος. Ήλθε κάποτε σαν πρεσβευτής των συγχωριανών του στην Κωνσταντινούπολη, προκειμένου να παραπονεθεί για τις αδικίες κάποιου αγά σε βάρος των συμπατριωτών του, κατά την είσπραξη των φόρων. Εκεί όμως, αντί να δικαιώσουν την παρουσία του, τον συνέλαβαν και τον πίεζαν να δεχτεί τη μουσουλμανική θρησκεία. Ο Σταμάτιος, αφού απέρριψε όλες τις κολακείες, τις υποσχέσεις και τους φοβερισμούς των Τούρκων, αποκεφαλίστηκε στις 16 Αυγούστου 1680 ημέρα Δευτέρα, μπροστά στο παλάτι, στην Αγία Σοφία. Μαρτύριο του Αγίου, που συνέγραψε ο μοναχός Ιάκωβος ο Αγιορείτης το 1680, βρίσκεται στον υπ' αριθμ. 805 Κώδικα της Μονής Βατοπεδίου, φ. 12α-14.
Ο Άγιος Απόστολος ο Νέος
Γεννήθηκε στον Άγιο Λαυρέντιο του Πηλίου το 1667. Ο πατέρας του ονομαζόταν Κώστας Σταματίου και η μητέρα του Μέλω. Σε ηλικία 15 χρονών έμεινε ορφανός και το 1682 πήγε στην Κωνσταντινούπολη, όπου εργαζόταν σ' ένα καπηλιό. Ο Απόστολος, επειδή ήταν και τουρκομαθής, ανέλαβε την υποστήριξη των αγρίως φορολογουμένων συμπατριωτών του, και απέδωσε αυτοπροσώπως αναφορά τους στον αρχιευνούχο. Κατά την επίδοση αυτή, ανέπτυξε και προφορικά με μεγάλη παρρησία τα δίκαια παράπονα των συμπατριωτών του. Λόγω αυτής της παρρησίας, φυλακίστηκε και με ψεύτικες κατηγορίες καταδικάστηκε σε θάνατο. Έτσι δέχτηκε το στεφάνι του μαρτυρίου, αποκεφαλισθείς στις 16 Αυγούστου 1686 στην Κωνσταντινούπολη, όταν ήταν 19 χρονών.
Απολυτίκιο. Ήχος γ’.Θείον βλάστημα της Θεσσαλίας, νέον καύχημα της Εκκλησίας, ανεδείχθης Νεομάρτυς Απόστολε, υπέρ Χριστού γαρ αθλήσας στερρότατα, της ευσέβειας την δόξαν ετράνωσας. Άλλα πρέσβευε Κυρίω τω Σε δοξάσαντι, δωρήσασθαι ήμιν το μέγα έλεος.
Οι Άγιοι Σεραφείμ, Δωρόθεος, Ιάκωβος, Δημήτριος, Βασίλειος και Σαράντης – εύρεση των τιμίων λειψάνων τους
Γι' αυτούς δεν αναφέρουν τίποτα οι Συναξαριστές. Ακολουθία τους συνέταξε ο π. Γεράσιμος Μικραγιαννανίτης. Υπάρχει όμως παλιό χειρόγραφο, που φυλάσσεται στον φερώνυμο Ναό των Αγίων στα Μέγαρα Αττικής, που μας πληροφορεί ότι η εύρεση των τιμίων λειψάνων τους έγινε το έτος 1798 σε τοποθεσίες της πόλεως των Μεγάρων, μετά από εμφάνιση τους σε όνειρο ενός εννιάχρονου παιδιού, που ονομαζόταν Παΐσιος.
Ο Όσιος Τιμόθεος επίσκοπος Ευρίπου κτίτορας της Ιεράς Μονής Πεντέλης
Ο όσιος Τιμόθεος γεννήθηκε στον Κάλαμο Αττικής το 1510. Ο Πατέρας του ήταν ιερέας και από αυτόν έμαθε τα πρώτα χριστιανικά γράμματα. Στην συνέχεια με την βοήθεια του επισκόπου Ωρωπού, σπούδασε στην Αθήνα και εν συνεχεία ξαναγύρισε πίσω και χειροτονήθηκε ιερέας. Μετά τον θάνατο του επισκόπου, την θέση ανέλαβε ο Τιμόθεος ο οποίος κάνοντας παρά πολύ μεγάλο, τόσο πνευματικό όσο και υλικό έργο, αγαπήθηκε πολύ από τον λαό και αργότερα εκλέχθηκε και αρχιεπίσκοπος Ευρίπου (Χαλκίδος). Οι δυσκολίες όμως τον εξανάγκασαν να παραιτηθεί και να καταφύγει το 1575, στην ιδιαίτερη πατρίδα του τον Κάλαμο. Εν συνεχεία αναχώρησε για το όρος της Πεντέλης όπου το 1578 έχτισε την Ιερά Μονή Κοιμήσεως Θεοτόκου Πεντέλης. το 1590 πήγε στην Κέα όπου στις 16 Αυγούστου, παρέδωσε ειρηνικά το πνεύμα του. Η αγία κάρα φυλάσσεται μέχρι σήμερα στην Ιερά Μονή Πεντέλης.
Ο Όσιος Δανιήλ ο Μετεωρίτης
Δεν έχουμε λεπτομέρειες για τον Βίο του Οσίου
Σάββατο 15 Αυγούστου 2009
Κοίμηση της Υπεραγίας Θεοτόκου, Ανάμνηση Θαύματος Υπεραγίας Θεοτόκου, Ταρσιζίου
Κοίμηση της Υπεραγίας Θεοτόκου, Ανάμνηση Θαύματος Υπεραγίας Θεοτόκου, Ταρσιζίου
Η Κοίμησις της Θεοτόκου(Μαρία, Μάριος, Παναγιώτης, Παναγιώτα, Δέσποινα)
Όταν ήλθε η στιγμή του τέλους της επίγειας ζωής της Θεοτόκου, άγγελος Κυρίου της το μετέφερε τρεις ημέρες πριν. Η χαρά της Παναγίας ήταν πολύ μεγάλη διότι θα πήγαινε να συναντήσει τον Υιό της και Θεό της. Αφού λοιπόν πήγε και προσευχήθηκε στο όρος των Ελαιών, γύρισε στο σπίτι του Ιωάννη και έκανε γνωστή την κοίμησή της. Μάλιστα η παράδοση αναφέρει ότι λίγο πριν την κοίμησή της, οι Απόστολοι πού δεν ήταν όλοι στα Ιεροσόλυμα, με θαυμαστό τρόπο μεταφέρθηκαν όλοι δίπλα της. Όταν εκοιμήθη η Παναγία, με ψαλμούς και ύμνους την τοποθέτησαν στο μνήμα της Γεσθημανής. Ανοίγοντας δε το μνήμα μετά από τρεις ημέρες, έκπληκτοι είδαν ότι η Παρθένος Μαρία, αναστήθηκε σωματικά και ανελήφθη στους ουρανούς.
Απολυτίκιο. Ήχος α’.Εν τη γεννήσει την παρθενίαν εφύλαξας, εν τη κοιμήσει τον κόσμον ου κατέλιπες Θεοτόκε, μετέστης προς την ζωήν, Μήτηρ υπάρχουσα της ζωής, και ταις πρεσβείαις ταις σαις λυτρουμένη, εκ θανάτου τας ψυχάς ημών.
Κοντάκιον. Ήχος πλ. β’. Αυτόμελον.
Την εν πρεσβείαις ακοίμητον Θεοτόκον, και προστασίαις αμετάθετον ελπίδα, τάφος και νέκρωσις ουκ εκράτησεν, ως γαρ ζωής Μητέρα, προς την ζωήν μετέστησεν, ο μήτραν οικήσας αειπάρθενον.
Ανάμνηση Θαύματος Υπεραγίας Θεοτόκου
Πρόκειται για συντριβή των Σαρακηνών, με θαυματουργικό τρόπο από την Υπεραγία Θεοτόκο, στα χρόνια που βασιλιάς της Κωνσταντινούπολης ήταν ο Λέων ο Ίσαυρος (716).
Ο Άγιος Ταρσίζιος
Ο Άγιος Ταρσίζιος, πού σε νεαρή ηλικία μαρτύρησε στην Ρώμη τον καιρό πού ήταν αυτοκράτορες ο Ουαλεριανός και ο Γαλιηνός, ήταν μαθητής του Αγίου ιερομάρτυρος Στεφάνου. Από μικρός βρισκόταν κοντά στη Θεία Λατρεία και βοηθούσε τούς ιερείς στο έργο τους. Κάποτε, πού είχε ξεσπάσει μεγάλος διωγμός εναντίον των χριστιανών, εμπιστεύθηκαν στον μικρό Ταρσίζιο τα Τίμια Δώρα να τα μεταφέρει στους συλληφθέντες, μελλοθάνατους χριστιανούς. Στον δρόμο τον περικύκλωσαν ειδωλολάτρες και του ζητούσαν να τούς παραδώσει αυτά πού έκρυβε στο στήθος του. Εκείνος αρνήθηκε σθεναρά και αυτοί τον ξυλοκόπησαν μέχρι θανάτου. Σε κάποια στιγμή σκύβοντας για να πάρουν αυτά πού έκρυβε, διαπίστωσαν ότι τα τίμια Δώρα είχαν εξαφανιστεί θαυματουργικά και στα χέρια του Αγίου είχε μείνει μόνο το μαντήλι πού τα είχε τυλίξει. Οι χριστιανοί παρέλαβαν το λείψανό του και το τοποθέτησαν στην κατακόμβη του Αγίου Καλίστου.
Απολυτίκιο. Ήχος γ’. Θείας πίστεως.Θείω έρωτι εμπεπλησμένος, Δώρα τίμια εν κόλποις φέρων, το θανείν υπέρ τούτων αιρούμενος, και ανόμοις μη προδώσας τον Κύριον, ανεδείχθης μαρτύρων το καύχημα, ω Ταρσίζιε, της Ρώμης το βλάστημα, και νέων παίδων χριστιανών αγαλλίαμα, ικέτευε Χριστόν τον Θεόν, σωθήναι τας ψυχάς ημών.
Η Κοίμησις της Θεοτόκου(Μαρία, Μάριος, Παναγιώτης, Παναγιώτα, Δέσποινα)
Όταν ήλθε η στιγμή του τέλους της επίγειας ζωής της Θεοτόκου, άγγελος Κυρίου της το μετέφερε τρεις ημέρες πριν. Η χαρά της Παναγίας ήταν πολύ μεγάλη διότι θα πήγαινε να συναντήσει τον Υιό της και Θεό της. Αφού λοιπόν πήγε και προσευχήθηκε στο όρος των Ελαιών, γύρισε στο σπίτι του Ιωάννη και έκανε γνωστή την κοίμησή της. Μάλιστα η παράδοση αναφέρει ότι λίγο πριν την κοίμησή της, οι Απόστολοι πού δεν ήταν όλοι στα Ιεροσόλυμα, με θαυμαστό τρόπο μεταφέρθηκαν όλοι δίπλα της. Όταν εκοιμήθη η Παναγία, με ψαλμούς και ύμνους την τοποθέτησαν στο μνήμα της Γεσθημανής. Ανοίγοντας δε το μνήμα μετά από τρεις ημέρες, έκπληκτοι είδαν ότι η Παρθένος Μαρία, αναστήθηκε σωματικά και ανελήφθη στους ουρανούς.
Απολυτίκιο. Ήχος α’.Εν τη γεννήσει την παρθενίαν εφύλαξας, εν τη κοιμήσει τον κόσμον ου κατέλιπες Θεοτόκε, μετέστης προς την ζωήν, Μήτηρ υπάρχουσα της ζωής, και ταις πρεσβείαις ταις σαις λυτρουμένη, εκ θανάτου τας ψυχάς ημών.
Κοντάκιον. Ήχος πλ. β’. Αυτόμελον.
Την εν πρεσβείαις ακοίμητον Θεοτόκον, και προστασίαις αμετάθετον ελπίδα, τάφος και νέκρωσις ουκ εκράτησεν, ως γαρ ζωής Μητέρα, προς την ζωήν μετέστησεν, ο μήτραν οικήσας αειπάρθενον.
Ανάμνηση Θαύματος Υπεραγίας Θεοτόκου
Πρόκειται για συντριβή των Σαρακηνών, με θαυματουργικό τρόπο από την Υπεραγία Θεοτόκο, στα χρόνια που βασιλιάς της Κωνσταντινούπολης ήταν ο Λέων ο Ίσαυρος (716).
Ο Άγιος Ταρσίζιος
Ο Άγιος Ταρσίζιος, πού σε νεαρή ηλικία μαρτύρησε στην Ρώμη τον καιρό πού ήταν αυτοκράτορες ο Ουαλεριανός και ο Γαλιηνός, ήταν μαθητής του Αγίου ιερομάρτυρος Στεφάνου. Από μικρός βρισκόταν κοντά στη Θεία Λατρεία και βοηθούσε τούς ιερείς στο έργο τους. Κάποτε, πού είχε ξεσπάσει μεγάλος διωγμός εναντίον των χριστιανών, εμπιστεύθηκαν στον μικρό Ταρσίζιο τα Τίμια Δώρα να τα μεταφέρει στους συλληφθέντες, μελλοθάνατους χριστιανούς. Στον δρόμο τον περικύκλωσαν ειδωλολάτρες και του ζητούσαν να τούς παραδώσει αυτά πού έκρυβε στο στήθος του. Εκείνος αρνήθηκε σθεναρά και αυτοί τον ξυλοκόπησαν μέχρι θανάτου. Σε κάποια στιγμή σκύβοντας για να πάρουν αυτά πού έκρυβε, διαπίστωσαν ότι τα τίμια Δώρα είχαν εξαφανιστεί θαυματουργικά και στα χέρια του Αγίου είχε μείνει μόνο το μαντήλι πού τα είχε τυλίξει. Οι χριστιανοί παρέλαβαν το λείψανό του και το τοποθέτησαν στην κατακόμβη του Αγίου Καλίστου.
Απολυτίκιο. Ήχος γ’. Θείας πίστεως.Θείω έρωτι εμπεπλησμένος, Δώρα τίμια εν κόλποις φέρων, το θανείν υπέρ τούτων αιρούμενος, και ανόμοις μη προδώσας τον Κύριον, ανεδείχθης μαρτύρων το καύχημα, ω Ταρσίζιε, της Ρώμης το βλάστημα, και νέων παίδων χριστιανών αγαλλίαμα, ικέτευε Χριστόν τον Θεόν, σωθήναι τας ψυχάς ημών.
Παρασκευή 14 Αυγούστου 2009
ΑΤΤΙΛΑΣ ΙΙ
Σαν σήμερα στις 14-8-1974 είχαμε την εισβολή του Αττίλα ιι.
Τραγικά γεγονότα που κάποιους σημάδεψαν την ζωή τους για πάντα.
Φυσικά η δημοκρατία είχε επιστρέψει στην Ελλάδα αυτό δεν το γράφω για κανένα άλλο λόγο παρά για να προτρέψω ανθρώπους να διαβάσουν και να αποκτήσουν γνώσεις για τα απίστευτα τραγικά γεγονότα που συνέβησαν και που δεν εύχομαι να τα ζήσει κανένας λαός ποτέ .
Τέλος θέλω να πω ότι χωρίς ιστορική μνήμη δεν έχουμε μέλλον ούτε σαν άνθρωποι ούτε σαν κράτος .
Τραγικά γεγονότα που κάποιους σημάδεψαν την ζωή τους για πάντα.
Φυσικά η δημοκρατία είχε επιστρέψει στην Ελλάδα αυτό δεν το γράφω για κανένα άλλο λόγο παρά για να προτρέψω ανθρώπους να διαβάσουν και να αποκτήσουν γνώσεις για τα απίστευτα τραγικά γεγονότα που συνέβησαν και που δεν εύχομαι να τα ζήσει κανένας λαός ποτέ .
Τέλος θέλω να πω ότι χωρίς ιστορική μνήμη δεν έχουμε μέλλον ούτε σαν άνθρωποι ούτε σαν κράτος .
Προεόρτια Κοιμήσεως Θεοτόκου
Προεόρτια Κοιμήσεως Θεοτόκου, Μιχαία Προφήτου, Μάρκελλου Ιερομάρτυρα, Ανακομιδή Τιμίου Σταυρού στο Παλάτι, Ουρσικίου, Λουκίου Στρατιώτη, Συμεών Τραπεζούντιου, Ανακομιδή Λειψάνων Οσίου Θεοδοσίου
Προεόρτια (παραμονή) της κοιμήσεως της Θεοτόκου
Κοντάκιον Προεόρτιον. Ήχος δ’. Επεφάνης σήμερον.
Τη ενδόξω μνήμη σου η οικουμένη, τω αΰλω Πνεύματι, πεποικιλνημένη νοερώς, εν ευφροσύνη κραυγάζει σοι, Χαίρε Παρθένε, Χριστιανών το καύχημα.
Ο Προφήτης Μιχαίας
Ο προφήτης Μιχαίας έζησε στην Ιερουσαλήμ το 748-696 προ Χριστού, επί των βασιλέων Ιωάθαμ, Άχαζ και Εζεκίου. Ανήκε στη φυλή του Ιούδα και γεννήθηκε στη Μορασθή, γι' αυτό και ονομάσθηκε και Μορασθίτης. Ο Μιχαίας, σχεδόν σύγχρονος με τον προφήτη Ησαΐα, είναι έκτος από τους μικρούς λεγόμενους προφήτες. Η προφητεία του αποτελείται από επτά κεφάλαια. Στα πρώτα τρία, προαναγγέλλει την καταστροφή της Σαμάρειας. Στα επόμενα δύο μιλάει για την έλευση του Μεσσία και στα δύο τελευταία ελέγχει το λαό του Ισραήλ, που για να εξιλεωθεί ζήτα να κάνει διάφορες θυσίες στο Θεό, ενώ ο Μιχαίας του υπενθυμίζει το πραγματικό καθήκον που έχει στο Θεό, με την εξής ερώτηση: "Τι Κύριος εκζητεί παρά σου αλλά η του ποιείν κρίμα και αγαπάν έλεον και έτοιμον είναι του πορεύεσθαι μετά Κυρίου Θεού σου;". Δηλαδή, τι ζητάει από σένα ο Θεός, παρά μόνο να είσαι δίκαιος, ευσπλαγχνικός και πρόθυμος να πορεύεσαι σύμφωνα με τις εντολές του Κυρίου του Θεού σου; Μια διαχρονική υπενθύμιση, που ανταποκρίνεται φυσικά και στους ανθρώπους της εποχής μας. Γενικά, το βιβλίο του Μιχαία, που γράφηκε στην εβραϊκή, διακρίνεται για τη γλαφυρότητα και τη σαφήνεια των φράσεων του. Να αναφέρουμε επίσης, ότι ο Μιχαίας, λόγω του ότι ήταν σφοδρός ελεγκτής των παρανομιών του Αχαάθ, βασιλιά του Ιούδα, καταδιώκετο απ' αυτόν και σωζόταν φεύγοντας στα όρη. Αλλά όταν βασίλευσε ο γιος του Αχαάβ Ιωράμ, συνελήφθη απ' αυτόν, μη ανεχόμενος τους ελέγχους του, κρεμάστηκε και έτσι θανατώθηκε. Το δε σώμα του περισυνέλεξαν οι συγγενείς του και το έθαψαν στη Μορασθή, κοντά στο πολυανδρίο Ενακείμ.
Απολυτίκιο. Ήχος δ’. Ταχύ προκατάλαβε.Ως ορός περίοπτον, και εμφανές αληθώς, προείδες εν Πνεύματι, την Εκκλησίαν Χριστού, Μιχαία θεόπνευστε, όθεν οι ευρηκότες, εν αύτη σωτηρίαν, βαίνουσιν ως προέφης, εν ταις τρίβοις Κυρίου, γεραίροντες προφήτα, την πάνσεπτον μνήμην σου.
Ο Άγιος Μάρκελλος Ιερομάρτυρας επίσκοπος Απαμείας
Ο Ιερομάρτυς Μάρκελλος, έζησε την εποχή του αυτοκράτορα Θεοδοσίου του Α’, του Μεγάλου. Καταγόταν από την Κύπρο, στην οποία και έλαβε κοσμικό αξίωμα, αναθέτοντάς του την διοίκηση του νησιού. Κατά την διάρκεια των κοσμικών του καθηκόντων, προσπάθησε να είναι πάντα δίκαιος, κάτι πού εξέπληξε τούς πάντες στο νησί. Αργότερα έγινε ιερέας και έπειτα Επίσκοπος Απαμείας της Συρίας. Ως Ποιμενάρχης, ήταν σωστός και δίκαιος και προσπαθούσε να βρίσκεται συνέχεια κοντά στα προβλήματα του ποιμνίου του. Αναδείχτηκε δε θερμός ζηλωτής της πίστεως, στον Χριστιανισμό, ανεγείροντας πολλές εκκλησίες και γκρεμίζοντας συγχρόνως πολλούς ειδωλολατρικούς ναούς. Σ' ένα μάλιστα από αυτούς, ο οποίος δεν γκρεμιζόταν με τίποτα, έριξε αγιασμένο νερό και αμέσως ο ναός αυτός, πού ήταν αφιερωμένος στον Δία, πήρε φωτιά και εξαφανίστηκε. Με αφορμή το γεγονός αυτό τον συνέλαβαν και τον έριξαν στην κάμινο. Μ' αυτόν λοιπόν τον τρόπο ο Άγιος Μάρκελλος παρέδωσε το πνεύμα του στον Κύριο.
Ανακομιδή Τιμίου Σταυρού στο Παλάτι
Κατά την ήμερα αυτή απετίθετο και πάλι ο Τίμιος Σταυρός στα ανάκτορα, ο όποιος ήταν εκτεθειμένος από του τέλους Ιουλίου ή τις αρχές Αυγούστου προκειμένου να τον προσκυνήσουν οι πιστοί.
Ο Άγιος Ουρσίκιος
Υπήρξε στα χρόνια του βασιλιά Μαξιμιανού (286-305) και καταγόταν από την πόλη Σιβεντού της Άνω Ιλλυρίας. Ήταν στρατιωτικός και είχε φτάσει μέχρι και το βαθμό του τριβούνου. Καταγγέλθηκε στον Μαξιμιανό από κάποιον Ουάλεντα ότι είναι χριστιανός και παραπέμφθηκε στον έπαρχο Αριστείδη για ανάκριση. Αλλά ο Ουρσίκιος ομολόγησε με θάρρος την χριστιανική του πίστη και βασανίστηκε σκληρά και ποικιλοτρόπως. Επειδή όμως επέμενε να ομολογεί τον Χριστό, αποκεφαλίστηκε και έτσι έλαβε ένδοξα το στεφάνι του μαρτυρίου.
Ο Άγιος Λούκιος ο στρατιώτης
Μαρτύρησε δια πυρός.
Ο Άγιος Συμεών ο Τραπεζούντιος, ο χρυσοχόος
Καταγόταν από την Τραπεζούντα, αλλά ζούσε και έκανε το επάγγελμα του χρυσοχόου στην Κωνσταντινούπολη. Κάποτε λοιπόν βρέθηκε σε μια συμπλοκή, μεταξύ χριστιανών και τουρκοεβραίων, και συκοφαντήθηκε ότι δήθεν μαχαίρωσε ένα τουρκοεβραίο. Οπότε συνελήφθη και κλείστηκε στη φυλακή, όπου παρέμεινε για 40 ήμερες. Μόλις βελτιώθηκε η υγεία του τραυματισμένου τουρκοεβραίου, υποχρεώθηκε ο Συμεών να καταβάλει στον παθόντα για νοσήλια 280 γρόσια. Μετά 10 ήμερες από την αποφυλάκιση του Συμεών, ο τουρκοεβραίος, παρά τη βελτίωση της υγείας του, υπέκυψε στα τραύματα του. Τότε ο Συμεών συνελήφθη και πάλι, και ο κριτής τον πίεζε να γίνει μωαμεθανός προκειμένου ν' αποφύγει τη θανατική καταδίκη. Αλλά ο μάρτυρας θαρραλέα απάντησε. "Αν και μύριους θανάτους μου δώσετε, από την πίστη και την αγάπη του Ιησού Χρίστου, τον Κύριο μου και Θεό μου δεν χωρίζω". Τότε στις 14-8-1653 τον κρέμασαν κάτω από έναν πλάτανο στην Κωνσταντινούπολη. Το μαρτύριο του Αγίου αυτού νεομάρτυρα, συνέγραψε ο Ιωάννης Καρυοφύλλης.
Η Ανακομιδή των Τιμίων Λειψάνων του Οσίου Θεοδοσίου ηγουμένου του Σπηλαίου (Ρώσος)
Δεν έχουμε λεπτομέρειες για το γεγονός.
Προεόρτια (παραμονή) της κοιμήσεως της Θεοτόκου
Κοντάκιον Προεόρτιον. Ήχος δ’. Επεφάνης σήμερον.
Τη ενδόξω μνήμη σου η οικουμένη, τω αΰλω Πνεύματι, πεποικιλνημένη νοερώς, εν ευφροσύνη κραυγάζει σοι, Χαίρε Παρθένε, Χριστιανών το καύχημα.
Ο Προφήτης Μιχαίας
Ο προφήτης Μιχαίας έζησε στην Ιερουσαλήμ το 748-696 προ Χριστού, επί των βασιλέων Ιωάθαμ, Άχαζ και Εζεκίου. Ανήκε στη φυλή του Ιούδα και γεννήθηκε στη Μορασθή, γι' αυτό και ονομάσθηκε και Μορασθίτης. Ο Μιχαίας, σχεδόν σύγχρονος με τον προφήτη Ησαΐα, είναι έκτος από τους μικρούς λεγόμενους προφήτες. Η προφητεία του αποτελείται από επτά κεφάλαια. Στα πρώτα τρία, προαναγγέλλει την καταστροφή της Σαμάρειας. Στα επόμενα δύο μιλάει για την έλευση του Μεσσία και στα δύο τελευταία ελέγχει το λαό του Ισραήλ, που για να εξιλεωθεί ζήτα να κάνει διάφορες θυσίες στο Θεό, ενώ ο Μιχαίας του υπενθυμίζει το πραγματικό καθήκον που έχει στο Θεό, με την εξής ερώτηση: "Τι Κύριος εκζητεί παρά σου αλλά η του ποιείν κρίμα και αγαπάν έλεον και έτοιμον είναι του πορεύεσθαι μετά Κυρίου Θεού σου;". Δηλαδή, τι ζητάει από σένα ο Θεός, παρά μόνο να είσαι δίκαιος, ευσπλαγχνικός και πρόθυμος να πορεύεσαι σύμφωνα με τις εντολές του Κυρίου του Θεού σου; Μια διαχρονική υπενθύμιση, που ανταποκρίνεται φυσικά και στους ανθρώπους της εποχής μας. Γενικά, το βιβλίο του Μιχαία, που γράφηκε στην εβραϊκή, διακρίνεται για τη γλαφυρότητα και τη σαφήνεια των φράσεων του. Να αναφέρουμε επίσης, ότι ο Μιχαίας, λόγω του ότι ήταν σφοδρός ελεγκτής των παρανομιών του Αχαάθ, βασιλιά του Ιούδα, καταδιώκετο απ' αυτόν και σωζόταν φεύγοντας στα όρη. Αλλά όταν βασίλευσε ο γιος του Αχαάβ Ιωράμ, συνελήφθη απ' αυτόν, μη ανεχόμενος τους ελέγχους του, κρεμάστηκε και έτσι θανατώθηκε. Το δε σώμα του περισυνέλεξαν οι συγγενείς του και το έθαψαν στη Μορασθή, κοντά στο πολυανδρίο Ενακείμ.
Απολυτίκιο. Ήχος δ’. Ταχύ προκατάλαβε.Ως ορός περίοπτον, και εμφανές αληθώς, προείδες εν Πνεύματι, την Εκκλησίαν Χριστού, Μιχαία θεόπνευστε, όθεν οι ευρηκότες, εν αύτη σωτηρίαν, βαίνουσιν ως προέφης, εν ταις τρίβοις Κυρίου, γεραίροντες προφήτα, την πάνσεπτον μνήμην σου.
Ο Άγιος Μάρκελλος Ιερομάρτυρας επίσκοπος Απαμείας
Ο Ιερομάρτυς Μάρκελλος, έζησε την εποχή του αυτοκράτορα Θεοδοσίου του Α’, του Μεγάλου. Καταγόταν από την Κύπρο, στην οποία και έλαβε κοσμικό αξίωμα, αναθέτοντάς του την διοίκηση του νησιού. Κατά την διάρκεια των κοσμικών του καθηκόντων, προσπάθησε να είναι πάντα δίκαιος, κάτι πού εξέπληξε τούς πάντες στο νησί. Αργότερα έγινε ιερέας και έπειτα Επίσκοπος Απαμείας της Συρίας. Ως Ποιμενάρχης, ήταν σωστός και δίκαιος και προσπαθούσε να βρίσκεται συνέχεια κοντά στα προβλήματα του ποιμνίου του. Αναδείχτηκε δε θερμός ζηλωτής της πίστεως, στον Χριστιανισμό, ανεγείροντας πολλές εκκλησίες και γκρεμίζοντας συγχρόνως πολλούς ειδωλολατρικούς ναούς. Σ' ένα μάλιστα από αυτούς, ο οποίος δεν γκρεμιζόταν με τίποτα, έριξε αγιασμένο νερό και αμέσως ο ναός αυτός, πού ήταν αφιερωμένος στον Δία, πήρε φωτιά και εξαφανίστηκε. Με αφορμή το γεγονός αυτό τον συνέλαβαν και τον έριξαν στην κάμινο. Μ' αυτόν λοιπόν τον τρόπο ο Άγιος Μάρκελλος παρέδωσε το πνεύμα του στον Κύριο.
Ανακομιδή Τιμίου Σταυρού στο Παλάτι
Κατά την ήμερα αυτή απετίθετο και πάλι ο Τίμιος Σταυρός στα ανάκτορα, ο όποιος ήταν εκτεθειμένος από του τέλους Ιουλίου ή τις αρχές Αυγούστου προκειμένου να τον προσκυνήσουν οι πιστοί.
Ο Άγιος Ουρσίκιος
Υπήρξε στα χρόνια του βασιλιά Μαξιμιανού (286-305) και καταγόταν από την πόλη Σιβεντού της Άνω Ιλλυρίας. Ήταν στρατιωτικός και είχε φτάσει μέχρι και το βαθμό του τριβούνου. Καταγγέλθηκε στον Μαξιμιανό από κάποιον Ουάλεντα ότι είναι χριστιανός και παραπέμφθηκε στον έπαρχο Αριστείδη για ανάκριση. Αλλά ο Ουρσίκιος ομολόγησε με θάρρος την χριστιανική του πίστη και βασανίστηκε σκληρά και ποικιλοτρόπως. Επειδή όμως επέμενε να ομολογεί τον Χριστό, αποκεφαλίστηκε και έτσι έλαβε ένδοξα το στεφάνι του μαρτυρίου.
Ο Άγιος Λούκιος ο στρατιώτης
Μαρτύρησε δια πυρός.
Ο Άγιος Συμεών ο Τραπεζούντιος, ο χρυσοχόος
Καταγόταν από την Τραπεζούντα, αλλά ζούσε και έκανε το επάγγελμα του χρυσοχόου στην Κωνσταντινούπολη. Κάποτε λοιπόν βρέθηκε σε μια συμπλοκή, μεταξύ χριστιανών και τουρκοεβραίων, και συκοφαντήθηκε ότι δήθεν μαχαίρωσε ένα τουρκοεβραίο. Οπότε συνελήφθη και κλείστηκε στη φυλακή, όπου παρέμεινε για 40 ήμερες. Μόλις βελτιώθηκε η υγεία του τραυματισμένου τουρκοεβραίου, υποχρεώθηκε ο Συμεών να καταβάλει στον παθόντα για νοσήλια 280 γρόσια. Μετά 10 ήμερες από την αποφυλάκιση του Συμεών, ο τουρκοεβραίος, παρά τη βελτίωση της υγείας του, υπέκυψε στα τραύματα του. Τότε ο Συμεών συνελήφθη και πάλι, και ο κριτής τον πίεζε να γίνει μωαμεθανός προκειμένου ν' αποφύγει τη θανατική καταδίκη. Αλλά ο μάρτυρας θαρραλέα απάντησε. "Αν και μύριους θανάτους μου δώσετε, από την πίστη και την αγάπη του Ιησού Χρίστου, τον Κύριο μου και Θεό μου δεν χωρίζω". Τότε στις 14-8-1653 τον κρέμασαν κάτω από έναν πλάτανο στην Κωνσταντινούπολη. Το μαρτύριο του Αγίου αυτού νεομάρτυρα, συνέγραψε ο Ιωάννης Καρυοφύλλης.
Η Ανακομιδή των Τιμίων Λειψάνων του Οσίου Θεοδοσίου ηγουμένου του Σπηλαίου (Ρώσος)
Δεν έχουμε λεπτομέρειες για το γεγονός.
Νέα τάξη πραγμάτων!!
Στις μέρες μας βιώνουμε πολιτικό η ακόμα ιδεολογικό κενό η ακόμα ποιο ρεαλιστικά ζούμε την εποχή της πολιτικής κενότητας .
Κλίμα τροπικό στα μυαλά των εκλεκτών θα έλεγα για να γελάσουμε η να κλάψουμε.
Ο 21ος αιώνας ήρθε με ξεκάθαρα μηνύματα για μένα επιστροφή στο μεσαίωνα για άλλους πρόοδος.
Τέλος πάντων ο καθένας με τις απόψεις του.
Εδώ θα εκθέσω τις δικές μου οι οποίες είναι υποκειμενικές και σε καμία περίπτωση δεν θέλω να περαστή ότι ο σκοπός μου είναι προπαγανδιστικός.
Δυστυχώς μεγαλύτερη βοήθεια στο στυγνότερο καπιταλιστικό κράτος του κόσμου την Αμερική η Αγγλία από την σοσιαλιστική αριστερά της Ελλάδος δεν έχει προσφέρει ούτε το Ισραήλ.
Για το λόγο αυτό και τα βάζω με την αριστερά η οποία σήμερα αναρωτιέται γιατί δεν πείθει τον κόσμο ως προς τις πολιτικές προθέσεις .
Όλοι ξέρουμε ότι στην ζωή δεν μπορείς να είσαι αρεστός σε όλους.
Πρέπει να είσαι ξεκάθαρος στις απόψεις σου και να τις υπερασπίζεσαι όποιες και αν είναι αυτές.
Αυτό θα έπρεπε να υπάρχει και στα πολιτικά κόμματα .
Δεν μπορεί ο συνασπισμός να λειτουργεί σαν σύλλογος και να περιμένει να τον πάρουν στα σοβαρά.
Δεν μπορεί να πάρεις κάτι στα σοβαρά όταν δεν ξέρεις τη πρεσβεύει .
Ακριβώς το ίδιο ισχύει και για το ΠΑΣΟΚ το οποίο βέβαια είναι ένα κόμμα δεξιό αλλά με αριστερό ζιβάγκο.
Θα μου πείτε είναι κακό που είναι δεξιό ; όχι ,αλλά να το πουν επιτέλους.
Η αριστερά μιλάει για τον παγκόσμιο πολίτη όπου η πατρίδα του μπορεί να είναι οπουδήποτε άρα δεν διαφέρει με τους άλλους (αμερικανούς) που μιλάνε για τον παγκόσμιο στρατιώτη.
Η αριστερά μιλάει υπέρ των νέων τους οποίους αφού στραγγίξει την νεανική ορμή τους πετάει στα σκουπίδια.
Προσωπικά πιστεύω ότι η αριστερά τελείωσε αφού βέβαια έπαιξε το ύπουλο παιχνίδι στις αρχές του νέου αιώνα μέσα από τον δήθεν αγώνα για τα ανθρώπινα δικαιώματα.
Η ελληνική αριστερά είναι ο προδότης όχι μόνο της Ελλάδας αλλά και του απλού πολίτη.
Όπως κάθε προδότης θα έχει το τέλος που το αξίζει και μάλιστα από τους ίδιους τους εργοδότες τους .
Φυσικά εννοώ πολιτικό θάνατο .
Επίσης θέλω να τονίσω κάτι που εγώ θεωρό πολύ σημαντικό και η δεξιά πέθανε και μάλιστα αυτή τη στιγμή βρίσκετε σε σήψη.
Δεν βρισκόμαστε στο τέλος των πολιτικών
ιδεολογιών αλλά στην ανυπαρξία πολιτικών ιδεών.
Αρχίζει να ανατέλλει η εποχή που οι νεοταξιτες ονειρεύονταν την αντισυνταγματική δημοκρατία.
Αυτό είναι το πρόβλημα της Ελλάδας και όχι η κρίση η γρίπη.
Η χώρα μας βιώνει παραφροσύνη αυτή την περίοδο .
Ο θεός να μας προστατεύει.
Κλίμα τροπικό στα μυαλά των εκλεκτών θα έλεγα για να γελάσουμε η να κλάψουμε.
Ο 21ος αιώνας ήρθε με ξεκάθαρα μηνύματα για μένα επιστροφή στο μεσαίωνα για άλλους πρόοδος.
Τέλος πάντων ο καθένας με τις απόψεις του.
Εδώ θα εκθέσω τις δικές μου οι οποίες είναι υποκειμενικές και σε καμία περίπτωση δεν θέλω να περαστή ότι ο σκοπός μου είναι προπαγανδιστικός.
Δυστυχώς μεγαλύτερη βοήθεια στο στυγνότερο καπιταλιστικό κράτος του κόσμου την Αμερική η Αγγλία από την σοσιαλιστική αριστερά της Ελλάδος δεν έχει προσφέρει ούτε το Ισραήλ.
Για το λόγο αυτό και τα βάζω με την αριστερά η οποία σήμερα αναρωτιέται γιατί δεν πείθει τον κόσμο ως προς τις πολιτικές προθέσεις .
Όλοι ξέρουμε ότι στην ζωή δεν μπορείς να είσαι αρεστός σε όλους.
Πρέπει να είσαι ξεκάθαρος στις απόψεις σου και να τις υπερασπίζεσαι όποιες και αν είναι αυτές.
Αυτό θα έπρεπε να υπάρχει και στα πολιτικά κόμματα .
Δεν μπορεί ο συνασπισμός να λειτουργεί σαν σύλλογος και να περιμένει να τον πάρουν στα σοβαρά.
Δεν μπορεί να πάρεις κάτι στα σοβαρά όταν δεν ξέρεις τη πρεσβεύει .
Ακριβώς το ίδιο ισχύει και για το ΠΑΣΟΚ το οποίο βέβαια είναι ένα κόμμα δεξιό αλλά με αριστερό ζιβάγκο.
Θα μου πείτε είναι κακό που είναι δεξιό ; όχι ,αλλά να το πουν επιτέλους.
Η αριστερά μιλάει για τον παγκόσμιο πολίτη όπου η πατρίδα του μπορεί να είναι οπουδήποτε άρα δεν διαφέρει με τους άλλους (αμερικανούς) που μιλάνε για τον παγκόσμιο στρατιώτη.
Η αριστερά μιλάει υπέρ των νέων τους οποίους αφού στραγγίξει την νεανική ορμή τους πετάει στα σκουπίδια.
Προσωπικά πιστεύω ότι η αριστερά τελείωσε αφού βέβαια έπαιξε το ύπουλο παιχνίδι στις αρχές του νέου αιώνα μέσα από τον δήθεν αγώνα για τα ανθρώπινα δικαιώματα.
Η ελληνική αριστερά είναι ο προδότης όχι μόνο της Ελλάδας αλλά και του απλού πολίτη.
Όπως κάθε προδότης θα έχει το τέλος που το αξίζει και μάλιστα από τους ίδιους τους εργοδότες τους .
Φυσικά εννοώ πολιτικό θάνατο .
Επίσης θέλω να τονίσω κάτι που εγώ θεωρό πολύ σημαντικό και η δεξιά πέθανε και μάλιστα αυτή τη στιγμή βρίσκετε σε σήψη.
Δεν βρισκόμαστε στο τέλος των πολιτικών
ιδεολογιών αλλά στην ανυπαρξία πολιτικών ιδεών.
Αρχίζει να ανατέλλει η εποχή που οι νεοταξιτες ονειρεύονταν την αντισυνταγματική δημοκρατία.
Αυτό είναι το πρόβλημα της Ελλάδας και όχι η κρίση η γρίπη.
Η χώρα μας βιώνει παραφροσύνη αυτή την περίοδο .
Ο θεός να μας προστατεύει.
Πέμπτη 13 Αυγούστου 2009
Ανακομιδή και Μετάθεση Λειψάνου Οσίου Μαξίμου, Ευδοκίας Βασιλίσσης, Σέριδου Οσίου, Δωροθέου και Δοσιθέου, Μνήμη Βασιλίσσης Ειρήνης, Κορωνάτου, Μαξίμου
Ανακομιδή και Μετάθεση Λειψάνου Οσίου Μαξίμου, Ευδοκίας Βασιλίσσης, Σέριδου Οσίου, Δωροθέου και Δοσιθέου, Μνήμη Βασιλίσσης Ειρήνης, Κορωνάτου, Μαξίμου Μόσχας
Η Ανακομιδή και Μετάθεση του Λειψάνου του Οσίου Μαξίμου του Ομολογητή
Η μνήμη του εορτάζεται την 21η Ιανουαρίου.
Η Αγία Ευδοκία η βασίλισσα
Ήταν κόρη του αθηναίου φιλοσόφου Λεοντίου και γεννήθηκε το 401 μ.Χ. Σπούδασε κατά τον καλύτερο τρόπο τη γραμματική, τη ρητορική και τη φιλοσοφία. Όταν πέθανε ο Λεόντιος, άφησε όλη την περιουσία του στους γιους του, και σ' αυτή άφησε μόνο 100 χρυσά νομίσματα. Όταν, λοιπόν, ήλθε στην Κωνσταντινούπολη για να διεκδικήσει τα κληρονομικά της δικαιώματα, παντρεύτηκε τον Θεοδόσιο τον Β', μέσω της αδελφής του Πουλχερίας, που είχε κατενθουσιαστεί από τα σπάνια χαρίσματα της αθηναίας κόρης. Έτσι βαπτίστηκε χριστιανή και πήρε το όνομα Ευδοκία, από Αθηναΐδα που την έλεγαν πρώτα. Η Ευδοκία από τη φύση της γυναίκα σεμνή, δεν ανακατεύθηκε καθόλου με τις βασιλικές υποθέσεις. Την είλκυσε περισσότερο η αλήθεια του Χριστού, γι' αυτό και επεδίωξε να επισκεφθεί τους Άγιους Τόπους. Όταν ο σκοπός της πραγματοποιήθηκε, αισθάνθηκε την ψυχή της να φτερουγίζει στο θρόνο του Θεού. Η επιστροφή της, όμως, στη Βασιλεύουσα, επεφύλασσε εκπλήξεις. Οι σχέσεις της με τον Θεοδόσιο ψυχράνθηκαν, λόγω συκοφαντιών. Γι' αυτό, με την άδεια του επέστρεψε στην Ιερουσαλήμ, όπου ίδρυσε πολλά μοναστήρια. Και με προσευχή, μελέτη και "εν πάση ευσέβεια και σεμνότητι", τελείωσε τη ζωή της.
Ο Όσιος Σέριδος ηγούμενος της Μονής στη Γάζα
Ο μεγάλος αυτός ασκητής, υπήρξε ηγούμενος του μεγάλου κοινοβίου, που βρισκόταν κοντά στη Γάζα, όπου έλαμψαν με την πνευματική τους άσκηση ο Βαρσανούφιος με τον μαθητή του Ιωάννη, καθώς και ο μέγας αββάς Δωρόθεος. Ο όσιος Σέριδος απεβίωσε ειρηνικά.
Οι Όσιοι Δωρόθεος και Δοσίθεος ο υποτακτικός του
Ο Όσιος Δωρόθεος ήταν ασκητής στην κοινοβιακή Μονή του αββά Σέριδου, κοντά στη Γάζα. Μετά το θάνατο του αββά Ιωάννη του προφήτη, έφυγε από εκεί και ίδρυσε δική του Μονή, όπου έζησε ασκητικά και απεβίωσε ειρηνικά. Ο δε όσιος Δοσίθεος ήταν υποτακτικός του αββά Δωροθέου. Αναδείχθηκε και αυτός στην ασκητική πάλη και αφού έζησε κατά το παράδειγμα του γέροντα του, απεβίωσε ειρηνικά.
Μνήμη της Αοιδίμου και παμμακαρίστου Βασιλίσσης Ειρήνης της Μετονομασθείσης Ξένης Μοναχής
Έζησε τον 12ο αιώνα μ.Χ. και ήταν κόρη ωραία και ενάρετη. Αυτό το παρατήρησε ο βασιλιάς Αλέξιος ο Κομνηνός και την πάντρεψε με το γιο του Ιωάννη, τον επονομαζόμενο Καλοϊωάννη λόγω των πολλών του αρετών. Η ενάρετη λοιπόν βασίλισσα Ειρήνη, ξόδευε με απλοχεριά σε φιλανθρωπικά έργα, μόνη μάλιστα πήγαινε σε φτωχικές καλύβες, για να δώσει όχι μόνο χρήματα, αλλά και ανώτερη ενίσχυση και παρηγοριά της ελπίδας στο Χριστό. Επίσης έκτισε γηροκομεία και ξενώνες, και άφησε σ' αυτά μεγάλα χρηματικά ποσά για την ασφαλή και άνετη συντήρηση τους. Στη συνέχεια όμως, η Ειρήνη δοκίμασε μεγάλες θλίψεις. Ο άντρας της σε μια εκστρατεία του στη Συρία το 1143, πέθανε. Αργότερα το ίδιο συνέβη και με τα δύο από τα τέσσερα παιδιά της. Τότε η Ειρήνη, θέλησε να βρει ανακούφιση στις θλίψεις της μέσα στη μοναχική ζωή. Αφού λοιπόν πήρε και τη συγκατάθεση του βασιλιά γιου της Μανουήλ, αποσύρθηκε στη μονή Παντοκράτορος, όπου και έγινε μοναχή, μετονομασθείσα Ξένη. Εκεί τη βρήκε ο θάνατος και την κήδευσαν με μεγάλη απλότητα, όπως η ίδια το επιθυμούσε. Διότι λίγο πριν πεθάνει έλεγε, ότι η βασίλισσα Ειρήνη είχε πεθάνει προ πολλού, και δεν έμενε πλέον παρά μόνο η μοναχή Ξένη.
Ο Άγιος Κορωνάτος
Μαρτύρησε δια ξίφους.
Ο Άγιος Μάξιμος της Μόσχας ( Ανακομιδή λειψάνων Δια Χριστόν σαλός)
Δεν έχουμε λεπτομέρειες για τον Βίο του Αγίου.
Η Ανακομιδή και Μετάθεση του Λειψάνου του Οσίου Μαξίμου του Ομολογητή
Η μνήμη του εορτάζεται την 21η Ιανουαρίου.
Η Αγία Ευδοκία η βασίλισσα
Ήταν κόρη του αθηναίου φιλοσόφου Λεοντίου και γεννήθηκε το 401 μ.Χ. Σπούδασε κατά τον καλύτερο τρόπο τη γραμματική, τη ρητορική και τη φιλοσοφία. Όταν πέθανε ο Λεόντιος, άφησε όλη την περιουσία του στους γιους του, και σ' αυτή άφησε μόνο 100 χρυσά νομίσματα. Όταν, λοιπόν, ήλθε στην Κωνσταντινούπολη για να διεκδικήσει τα κληρονομικά της δικαιώματα, παντρεύτηκε τον Θεοδόσιο τον Β', μέσω της αδελφής του Πουλχερίας, που είχε κατενθουσιαστεί από τα σπάνια χαρίσματα της αθηναίας κόρης. Έτσι βαπτίστηκε χριστιανή και πήρε το όνομα Ευδοκία, από Αθηναΐδα που την έλεγαν πρώτα. Η Ευδοκία από τη φύση της γυναίκα σεμνή, δεν ανακατεύθηκε καθόλου με τις βασιλικές υποθέσεις. Την είλκυσε περισσότερο η αλήθεια του Χριστού, γι' αυτό και επεδίωξε να επισκεφθεί τους Άγιους Τόπους. Όταν ο σκοπός της πραγματοποιήθηκε, αισθάνθηκε την ψυχή της να φτερουγίζει στο θρόνο του Θεού. Η επιστροφή της, όμως, στη Βασιλεύουσα, επεφύλασσε εκπλήξεις. Οι σχέσεις της με τον Θεοδόσιο ψυχράνθηκαν, λόγω συκοφαντιών. Γι' αυτό, με την άδεια του επέστρεψε στην Ιερουσαλήμ, όπου ίδρυσε πολλά μοναστήρια. Και με προσευχή, μελέτη και "εν πάση ευσέβεια και σεμνότητι", τελείωσε τη ζωή της.
Ο Όσιος Σέριδος ηγούμενος της Μονής στη Γάζα
Ο μεγάλος αυτός ασκητής, υπήρξε ηγούμενος του μεγάλου κοινοβίου, που βρισκόταν κοντά στη Γάζα, όπου έλαμψαν με την πνευματική τους άσκηση ο Βαρσανούφιος με τον μαθητή του Ιωάννη, καθώς και ο μέγας αββάς Δωρόθεος. Ο όσιος Σέριδος απεβίωσε ειρηνικά.
Οι Όσιοι Δωρόθεος και Δοσίθεος ο υποτακτικός του
Ο Όσιος Δωρόθεος ήταν ασκητής στην κοινοβιακή Μονή του αββά Σέριδου, κοντά στη Γάζα. Μετά το θάνατο του αββά Ιωάννη του προφήτη, έφυγε από εκεί και ίδρυσε δική του Μονή, όπου έζησε ασκητικά και απεβίωσε ειρηνικά. Ο δε όσιος Δοσίθεος ήταν υποτακτικός του αββά Δωροθέου. Αναδείχθηκε και αυτός στην ασκητική πάλη και αφού έζησε κατά το παράδειγμα του γέροντα του, απεβίωσε ειρηνικά.
Μνήμη της Αοιδίμου και παμμακαρίστου Βασιλίσσης Ειρήνης της Μετονομασθείσης Ξένης Μοναχής
Έζησε τον 12ο αιώνα μ.Χ. και ήταν κόρη ωραία και ενάρετη. Αυτό το παρατήρησε ο βασιλιάς Αλέξιος ο Κομνηνός και την πάντρεψε με το γιο του Ιωάννη, τον επονομαζόμενο Καλοϊωάννη λόγω των πολλών του αρετών. Η ενάρετη λοιπόν βασίλισσα Ειρήνη, ξόδευε με απλοχεριά σε φιλανθρωπικά έργα, μόνη μάλιστα πήγαινε σε φτωχικές καλύβες, για να δώσει όχι μόνο χρήματα, αλλά και ανώτερη ενίσχυση και παρηγοριά της ελπίδας στο Χριστό. Επίσης έκτισε γηροκομεία και ξενώνες, και άφησε σ' αυτά μεγάλα χρηματικά ποσά για την ασφαλή και άνετη συντήρηση τους. Στη συνέχεια όμως, η Ειρήνη δοκίμασε μεγάλες θλίψεις. Ο άντρας της σε μια εκστρατεία του στη Συρία το 1143, πέθανε. Αργότερα το ίδιο συνέβη και με τα δύο από τα τέσσερα παιδιά της. Τότε η Ειρήνη, θέλησε να βρει ανακούφιση στις θλίψεις της μέσα στη μοναχική ζωή. Αφού λοιπόν πήρε και τη συγκατάθεση του βασιλιά γιου της Μανουήλ, αποσύρθηκε στη μονή Παντοκράτορος, όπου και έγινε μοναχή, μετονομασθείσα Ξένη. Εκεί τη βρήκε ο θάνατος και την κήδευσαν με μεγάλη απλότητα, όπως η ίδια το επιθυμούσε. Διότι λίγο πριν πεθάνει έλεγε, ότι η βασίλισσα Ειρήνη είχε πεθάνει προ πολλού, και δεν έμενε πλέον παρά μόνο η μοναχή Ξένη.
Ο Άγιος Κορωνάτος
Μαρτύρησε δια ξίφους.
Ο Άγιος Μάξιμος της Μόσχας ( Ανακομιδή λειψάνων Δια Χριστόν σαλός)
Δεν έχουμε λεπτομέρειες για τον Βίο του Αγίου.
Τετάρτη 12 Αυγούστου 2009
Φωτίου και Ανικήτου, Παλάμων Οσίου, των 12 Στρατιωτών Μαρτύρων εν Κρήτη, Κάστορος Οσίου, Παμφίλου και Καπίτωνος, Σεργίου και Στεφάνου
Φωτίου και Ανικήτου, Παλάμων Οσίου, των 12 Στρατιωτών Μαρτύρων εν Κρήτη, Κάστορος Οσίου, Παμφίλου και Καπίτωνος, Σεργίου και Στεφάνου
Οι Άγιοι Φώτιος και Ανίκητος
Ο Φώτιος ήταν ανεψιός του Ανίκητου. Κατάγονταν και οι δύο από τη Νικομήδεια. Όταν ο Διοκλητιανός θέλησε να κινήσει διωγμό κατά των χριστιανών, μίλησε μπροστά στη Σύγκλητο με τους πιο υβριστικούς λόγους εναντίον τους. Εκεί ήταν παρών και ο Ανίκητος, που όταν άκουσε αυτά τα λόγια του βασιλιά, όχι μόνο δεν φοβήθηκε, αλλά σηκώθηκε με θάρρος, δήλωσε ότι είναι χριστιανός και είπε στο Διοκλητιανό: "Πλανάσαι, βασιλιά, αν νομίζεις ότι με τα μέτρα κατά των Χριστιανών θα πετύχεις τους ασεβείς σκοπούς σου. Μάθε ότι οι χριστιανοί αποτελούν σήμερα την υγιέστερη μερίδα της ρωμαϊκής αυτοκρατορίας. Και θα ήταν ανόητοι και αναίσθητοι αν πίστευαν στα είδωλα. Γι' αυτό όποια μέτρα και αν πάρεις εναντίον τους, στο τέλος ζημιωμένος θα είσαι εσύ, ενώ αυτοί ένδοξοι μάρτυρες". Ο Διοκλητιανός, προσβεβλημένος από την παρατήρηση του Ανίκητου, διέταξε και τον έριξαν τροφή σε ένα τρομερό λιοντάρι. Αλλά το λιοντάρι σταμάτησε την άγρια ορμή του και ημέρεψε σαν πρόβατο. Τότε έγινε μεγάλος σεισμός και συνετρίβησαν πολλά ειδωλολατρικά αγάλματα. Κατόπιν τον έβαλαν σε τροχό με αναμμένη φωτιά από κάτω. Αλλά ω του θαύματος, ο τροχός σταμάτησε και η φωτιά έσβησε. Τότε έτρεξε και τον αγκάλιασε ο ανεψιός του Φώτιος. Μόλις είδαν αυτό οι ειδωλολάτρες, έδεσαν και τους δύο μέσα στο λεγόμενο λουτρό του Αντωνίου. Και αφού υπερθέρμαναν το νερό, παρέδωσαν και οι δύο ένδοξα το πνεύμα τους.
Απολυτίκιο. Ήχος γ’. Θείας πίστεως.Θείας πίστεως, τη συμφωνία, την οικείωσιν, της συγγενείας, δι' αγώνων ιερών ελαμπρύνατε, θεομακάριστε Μάρτυς Ανίκητε, συν τω Φωτίω φωτός τω θεράποντι. Αλλά αιτήσασθε, δοθήναι πταισμάτων άφεσιν, τοις μέλπουσιν υμών την θείαν άθλησιν.
Ο Όσιος Παλάμων
Ήταν γέροντας και σοφός διδάσκαλος του μεγάλου Παχωμίου (τιμάται 15 Μάιου). Απεβίωσε ειρηνικά.
Οι Άγιοι Δώδεκα Στρατιώτες Μάρτυρες από την Κρήτη
Μαρτύρησαν δια ξίφους.
Ο Όσιος Κάστωρ
Απεβίωσε ειρηνικά.
Οι Άγιοι Πάμφιλος και Καπίτων
Μαρτύρησαν δια ξίφους.
Οι Όσιοι Σέργιος και Στέφανος
Απεβίωσαν ειρηνικά.
Οι Άγιοι Φώτιος και Ανίκητος
Ο Φώτιος ήταν ανεψιός του Ανίκητου. Κατάγονταν και οι δύο από τη Νικομήδεια. Όταν ο Διοκλητιανός θέλησε να κινήσει διωγμό κατά των χριστιανών, μίλησε μπροστά στη Σύγκλητο με τους πιο υβριστικούς λόγους εναντίον τους. Εκεί ήταν παρών και ο Ανίκητος, που όταν άκουσε αυτά τα λόγια του βασιλιά, όχι μόνο δεν φοβήθηκε, αλλά σηκώθηκε με θάρρος, δήλωσε ότι είναι χριστιανός και είπε στο Διοκλητιανό: "Πλανάσαι, βασιλιά, αν νομίζεις ότι με τα μέτρα κατά των Χριστιανών θα πετύχεις τους ασεβείς σκοπούς σου. Μάθε ότι οι χριστιανοί αποτελούν σήμερα την υγιέστερη μερίδα της ρωμαϊκής αυτοκρατορίας. Και θα ήταν ανόητοι και αναίσθητοι αν πίστευαν στα είδωλα. Γι' αυτό όποια μέτρα και αν πάρεις εναντίον τους, στο τέλος ζημιωμένος θα είσαι εσύ, ενώ αυτοί ένδοξοι μάρτυρες". Ο Διοκλητιανός, προσβεβλημένος από την παρατήρηση του Ανίκητου, διέταξε και τον έριξαν τροφή σε ένα τρομερό λιοντάρι. Αλλά το λιοντάρι σταμάτησε την άγρια ορμή του και ημέρεψε σαν πρόβατο. Τότε έγινε μεγάλος σεισμός και συνετρίβησαν πολλά ειδωλολατρικά αγάλματα. Κατόπιν τον έβαλαν σε τροχό με αναμμένη φωτιά από κάτω. Αλλά ω του θαύματος, ο τροχός σταμάτησε και η φωτιά έσβησε. Τότε έτρεξε και τον αγκάλιασε ο ανεψιός του Φώτιος. Μόλις είδαν αυτό οι ειδωλολάτρες, έδεσαν και τους δύο μέσα στο λεγόμενο λουτρό του Αντωνίου. Και αφού υπερθέρμαναν το νερό, παρέδωσαν και οι δύο ένδοξα το πνεύμα τους.
Απολυτίκιο. Ήχος γ’. Θείας πίστεως.Θείας πίστεως, τη συμφωνία, την οικείωσιν, της συγγενείας, δι' αγώνων ιερών ελαμπρύνατε, θεομακάριστε Μάρτυς Ανίκητε, συν τω Φωτίω φωτός τω θεράποντι. Αλλά αιτήσασθε, δοθήναι πταισμάτων άφεσιν, τοις μέλπουσιν υμών την θείαν άθλησιν.
Ο Όσιος Παλάμων
Ήταν γέροντας και σοφός διδάσκαλος του μεγάλου Παχωμίου (τιμάται 15 Μάιου). Απεβίωσε ειρηνικά.
Οι Άγιοι Δώδεκα Στρατιώτες Μάρτυρες από την Κρήτη
Μαρτύρησαν δια ξίφους.
Ο Όσιος Κάστωρ
Απεβίωσε ειρηνικά.
Οι Άγιοι Πάμφιλος και Καπίτων
Μαρτύρησαν δια ξίφους.
Οι Όσιοι Σέργιος και Στέφανος
Απεβίωσαν ειρηνικά.
Τρίτη 11 Αυγούστου 2009
Εύπλου Διακόνου, των Αγίων Νεοφύτου, Ζήνωνος, Γάιου, Μάρκου Μακαρίου και Γαϊανού, Πασσαρίωνος, Νήφωνος, Ανάμνηση Θαύματος Αγίου Σπυρίδωνος, Αναστασίου Πανερά και Δημητρίου Μπεγιαζή, Βασιλείου και Θεοδώρου Ιερομαρτύρων
Ο Άγιος Εύπλος ο Διάκονος, ο Μεγαλομάρτυρας
Έζησε στα τέλη του 3ου αιώνα μ.Χ., όταν αυτοκράτορας ήταν ο Διοκλητιανός. Γεννήθηκε στην Κατάνη της Σικελίας, όπου ήταν και διάκονος της εκεί Εκκλησίας. Θερμός κήρυκας του Ευαγγελίου ο Εύπλος, προσπαθούσε να στερεώσει την πίστη των διωκόμενων χριστιανών και τους προέτρεπε να προτιμούν τα πιο φρικτά μαρτύρια παρά να αρνηθούν το Χριστό. Διότι "ει υπομένομεν, και συμβασιλεύσομεν ει αρνούμεθα. Κακείνος αρνήσεται ημάς". Εάν, δηλαδή, δείχνουμε υπομονή, τότε και θα βασιλεύσουμε μαζί μ' αυτόν (το Χριστό). Εάν, όμως, Τον αρνούμαστε, και Εκείνος θα μας αρνηθεί. Οι ειδωλολάτρες, βλέποντας αυτή τη δραστηριότητα του Εύπλου, τον κατήγγειλαν στον Έπαρχο Καλβισιανό. Αυτός προσπάθησε με συζήτηση να πείσει τον Εύπλο ότι ήταν μωρία να πιστεύει στον Τριαδικό Θεό και έπρεπε το συντομότερο να Τον αρνηθεί. Ο Εύπλος ακαταμάχητος συζητητής, διέλυσε ένα προς ένα όλα τα επιχειρήματα του έπαρχου. Ο Καλβισιανός, αφού είδε ότι δεν τα έβγαζε πέρα με τον Εύπλο, διέταξε και του έσχισαν τις σάρκες με σιδερένια νύχια. Κατόπιν του έσπασαν τις κνήμες με σφυριά και στο τέλος τον αποκεφάλισαν. Ενώ ο Εύπλος εξακολουθούσε να μην αρνείται το Χριστό, μέχρι και την τελευταία του πνοή.Απολυτίκιο. Ήχος δ’. Ταχύ προκατάβαλε.Ως θείος διάκονος, της Εκκλησίας Χριστού, οσίως διήγαγες, τα προς Θεόν και πιστώς, και ήθλησας άριστα, συ γαρ εν τω πελάγει, των ποικίλων αγώνων, εύπλοος ανεδείχθης, παμμακάριστε Εύπλε. Και νυν προς λιμένας ημάς, θείους κυβέρνησαν.
Εγκαίνια Ιερού Ναού της Θεοτόκου της Ελεούσης
Δεν έχουμε λεπτομέρειες για το γεγονός.
Οι Άγιοι Νεόφυτος, Ζήνων, Γάιος, Μάρκος, Μακάριος και Γαϊανός
Μαρτύρησαν δια πυρός. "Τελείται δε η αυτών Σύναξις εν τω εξαέρω οίκω των Αγίων και ενδόξων Αναργύρων Κοσμά και Δαμιανού εν της Δαρείου".
Ο Όσιος Πασσαρίων
Απεβίωσε ειρηνικά.
Ο Άγιος Νήφων Πατριάρχης Κωνσταντινούπολης
Ο Άγιος Νήφων, καταγόταν από την Πελοπόννησο. Τούς γονείς του τούς έλεγαν Μανουήλ και Μαρία. το κοσμικό του όνομα ήταν Νικόλαος. Ακολούθησε έναν μοναχό, ο οποίος ονομαζόταν Αντώνιος και χρίστηκε και αυτός μοναχός. Την μοναχική του ζωή την ξεκίνησε στην Επίδαυρο αλλάζοντας το κοσμικό του όνομα σε Νήφων. Όταν ο μοναχός Αντώνιος απεβίωσε, ο Νήφων πήγε στο κάστρο της Βάρδας. Εκεί γνώρισε τον ενάερο Αγιορείτη Ζαχαρία, τον οποίο ακολούθησε και έτσι εγκαταστάθηκε στην Μονή της Θεοτόκου, στην Αχρίδα. Όταν ο Ζαχαρίας εκλέχτηκε αρχιεπίσκοπος Αχρίδας, ο Νήφων αποσύρθηκε στη Μονή Διονυσίου στο άγιο Όρος, όπου και χειροτονήθηκε διάκονος και στη συνέχεια ιερέας. Στη συνέχεια κλήθηκε να γίνει Μητροπολίτης Θεσσαλονίκης και μετά το θάνατο του Ζαχαρία ανέλαβε τον Οικουμενικό Θρόνο. Ο Νήφων ανέβηκε συνολικά δύο φορές στη θέση του αρχιεπισκόπου Αχρίδας. Την τρίτη φορά πού του προτάθηκε να επαναθρονηστεί, αρνήθηκε και αποσύρθηκε στη Μονή όπου και απεβίωσε ειρηνικά.
Απολυτίκιο. Ήχος γ’. Θείας πίστεως.Έργοις έλαμψας, της ευσέβειας, πάσαν ηύγασας, την Εκκλησίαν, της ταπεινώσεως τρόποις υψούμενος, ασκητικώς δοξασθείς γαρ εν Άθωνι, Πατριαρχών καλλονή εχρημάτισας. Νήφων ένδοξε, θείων χαρίτων έμπλησον, τους πίστει και πόθω σε μεγαλώνοντας.
Ανάμνηση Θαύματος Αγίου Σπυρίδωνα
Πρόκειται για την εκδίωξη των Αγαρηνών με θαυματουργικό τρόπο από τον Άγιο Σπυρίδωνα, όταν αυτοί απειλούσαν με ολοκληρωτική καταστροφή την Κέρκυρα το 1716.
Απολυτίκιο. Ήχος δ’. Ταχύ προκατάλαβε.Επέστης και έσωσας, επιδρομής χαλεπής, την νήσον σου Κέρκυραν, την προσπεσούσαν θερμώς, τη θεία πρεσβεία σου. Όθεν θαυματοφόρε, Ιεράρχα Σπυρίδων, αΐνον ευχαριστίας, σοι προσάδοντες πίστει, δεόμεθα του ρύεσθαι αεί, ημάς εκ πάσης θλίψεως.
Οι Άγιοι Αναστάσιος Πανεράς και Δημήτριος ο Μπεγιάζης
Οι καλλίνικοι αυτοί Άγιοι Νεομάρτυρες του Χριστού, ο μεν Αναστάσιος, ηλικίας 20 χρονών, καταγόταν από τους Ασωμάτους, ο δε Δημήτριος, 18 χρονών, από την Αγιάσο του νησιού Λέσβου. Μαρτύρησαν και οι δύο για την Αγία Πίστη του Χριστού στον Κασαμπά της Μικράς Ασίας, το έτος 1816 ή 1819. Οι νεομάρτυρες αυτοί, έκαναν στον Κασαμπά το επάγγελμα του καλαθοποιού, πιθανώς μάλιστα να ήταν και συγγενείς. Αλλά συγχρόνως με την εξάσκηση του επαγγέλματός τους, κήρυτταν το Ευαγγέλιο στους Χριστιανούς, που ήταν κάτω από τον Τούρκικο ζυγό. Γι' αυτό το λόγο οι Τούρκοι τους συνέλαβαν, τους φυλάκισαν και τους βασάνισαν φρικτά. Επειδή όμως συνέχιζαν να ομολογούν και να κηρύττουν την πίστη τους, τους απαγχόνισαν κάτω από έναν πλάτανο. Στο όνομα και των δύο Αγίων, ανεγέρθηκε στην Αγιάσο μεγαλοπρεπής ναός, όπου και γιορτάζεται η μνήμη τους 11 Αυγούστου.
Οι Άγιοι Βασίλειος και Θεόδωρος οι Οσιομάρτυρες εν τω Σπηλαίω (Ρώσοι)
Δεν έχουμε λεπτομέρειες για τον Βίο των Οσιομαρτύρων.
Ο Άγιος Εύπλος ο Διάκονος, ο Μεγαλομάρτυρας
Έζησε στα τέλη του 3ου αιώνα μ.Χ., όταν αυτοκράτορας ήταν ο Διοκλητιανός. Γεννήθηκε στην Κατάνη της Σικελίας, όπου ήταν και διάκονος της εκεί Εκκλησίας. Θερμός κήρυκας του Ευαγγελίου ο Εύπλος, προσπαθούσε να στερεώσει την πίστη των διωκόμενων χριστιανών και τους προέτρεπε να προτιμούν τα πιο φρικτά μαρτύρια παρά να αρνηθούν το Χριστό. Διότι "ει υπομένομεν, και συμβασιλεύσομεν ει αρνούμεθα. Κακείνος αρνήσεται ημάς". Εάν, δηλαδή, δείχνουμε υπομονή, τότε και θα βασιλεύσουμε μαζί μ' αυτόν (το Χριστό). Εάν, όμως, Τον αρνούμαστε, και Εκείνος θα μας αρνηθεί. Οι ειδωλολάτρες, βλέποντας αυτή τη δραστηριότητα του Εύπλου, τον κατήγγειλαν στον Έπαρχο Καλβισιανό. Αυτός προσπάθησε με συζήτηση να πείσει τον Εύπλο ότι ήταν μωρία να πιστεύει στον Τριαδικό Θεό και έπρεπε το συντομότερο να Τον αρνηθεί. Ο Εύπλος ακαταμάχητος συζητητής, διέλυσε ένα προς ένα όλα τα επιχειρήματα του έπαρχου. Ο Καλβισιανός, αφού είδε ότι δεν τα έβγαζε πέρα με τον Εύπλο, διέταξε και του έσχισαν τις σάρκες με σιδερένια νύχια. Κατόπιν του έσπασαν τις κνήμες με σφυριά και στο τέλος τον αποκεφάλισαν. Ενώ ο Εύπλος εξακολουθούσε να μην αρνείται το Χριστό, μέχρι και την τελευταία του πνοή.Απολυτίκιο. Ήχος δ’. Ταχύ προκατάβαλε.Ως θείος διάκονος, της Εκκλησίας Χριστού, οσίως διήγαγες, τα προς Θεόν και πιστώς, και ήθλησας άριστα, συ γαρ εν τω πελάγει, των ποικίλων αγώνων, εύπλοος ανεδείχθης, παμμακάριστε Εύπλε. Και νυν προς λιμένας ημάς, θείους κυβέρνησαν.
Εγκαίνια Ιερού Ναού της Θεοτόκου της Ελεούσης
Δεν έχουμε λεπτομέρειες για το γεγονός.
Οι Άγιοι Νεόφυτος, Ζήνων, Γάιος, Μάρκος, Μακάριος και Γαϊανός
Μαρτύρησαν δια πυρός. "Τελείται δε η αυτών Σύναξις εν τω εξαέρω οίκω των Αγίων και ενδόξων Αναργύρων Κοσμά και Δαμιανού εν της Δαρείου".
Ο Όσιος Πασσαρίων
Απεβίωσε ειρηνικά.
Ο Άγιος Νήφων Πατριάρχης Κωνσταντινούπολης
Ο Άγιος Νήφων, καταγόταν από την Πελοπόννησο. Τούς γονείς του τούς έλεγαν Μανουήλ και Μαρία. το κοσμικό του όνομα ήταν Νικόλαος. Ακολούθησε έναν μοναχό, ο οποίος ονομαζόταν Αντώνιος και χρίστηκε και αυτός μοναχός. Την μοναχική του ζωή την ξεκίνησε στην Επίδαυρο αλλάζοντας το κοσμικό του όνομα σε Νήφων. Όταν ο μοναχός Αντώνιος απεβίωσε, ο Νήφων πήγε στο κάστρο της Βάρδας. Εκεί γνώρισε τον ενάερο Αγιορείτη Ζαχαρία, τον οποίο ακολούθησε και έτσι εγκαταστάθηκε στην Μονή της Θεοτόκου, στην Αχρίδα. Όταν ο Ζαχαρίας εκλέχτηκε αρχιεπίσκοπος Αχρίδας, ο Νήφων αποσύρθηκε στη Μονή Διονυσίου στο άγιο Όρος, όπου και χειροτονήθηκε διάκονος και στη συνέχεια ιερέας. Στη συνέχεια κλήθηκε να γίνει Μητροπολίτης Θεσσαλονίκης και μετά το θάνατο του Ζαχαρία ανέλαβε τον Οικουμενικό Θρόνο. Ο Νήφων ανέβηκε συνολικά δύο φορές στη θέση του αρχιεπισκόπου Αχρίδας. Την τρίτη φορά πού του προτάθηκε να επαναθρονηστεί, αρνήθηκε και αποσύρθηκε στη Μονή όπου και απεβίωσε ειρηνικά.
Απολυτίκιο. Ήχος γ’. Θείας πίστεως.Έργοις έλαμψας, της ευσέβειας, πάσαν ηύγασας, την Εκκλησίαν, της ταπεινώσεως τρόποις υψούμενος, ασκητικώς δοξασθείς γαρ εν Άθωνι, Πατριαρχών καλλονή εχρημάτισας. Νήφων ένδοξε, θείων χαρίτων έμπλησον, τους πίστει και πόθω σε μεγαλώνοντας.
Ανάμνηση Θαύματος Αγίου Σπυρίδωνα
Πρόκειται για την εκδίωξη των Αγαρηνών με θαυματουργικό τρόπο από τον Άγιο Σπυρίδωνα, όταν αυτοί απειλούσαν με ολοκληρωτική καταστροφή την Κέρκυρα το 1716.
Απολυτίκιο. Ήχος δ’. Ταχύ προκατάλαβε.Επέστης και έσωσας, επιδρομής χαλεπής, την νήσον σου Κέρκυραν, την προσπεσούσαν θερμώς, τη θεία πρεσβεία σου. Όθεν θαυματοφόρε, Ιεράρχα Σπυρίδων, αΐνον ευχαριστίας, σοι προσάδοντες πίστει, δεόμεθα του ρύεσθαι αεί, ημάς εκ πάσης θλίψεως.
Οι Άγιοι Αναστάσιος Πανεράς και Δημήτριος ο Μπεγιάζης
Οι καλλίνικοι αυτοί Άγιοι Νεομάρτυρες του Χριστού, ο μεν Αναστάσιος, ηλικίας 20 χρονών, καταγόταν από τους Ασωμάτους, ο δε Δημήτριος, 18 χρονών, από την Αγιάσο του νησιού Λέσβου. Μαρτύρησαν και οι δύο για την Αγία Πίστη του Χριστού στον Κασαμπά της Μικράς Ασίας, το έτος 1816 ή 1819. Οι νεομάρτυρες αυτοί, έκαναν στον Κασαμπά το επάγγελμα του καλαθοποιού, πιθανώς μάλιστα να ήταν και συγγενείς. Αλλά συγχρόνως με την εξάσκηση του επαγγέλματός τους, κήρυτταν το Ευαγγέλιο στους Χριστιανούς, που ήταν κάτω από τον Τούρκικο ζυγό. Γι' αυτό το λόγο οι Τούρκοι τους συνέλαβαν, τους φυλάκισαν και τους βασάνισαν φρικτά. Επειδή όμως συνέχιζαν να ομολογούν και να κηρύττουν την πίστη τους, τους απαγχόνισαν κάτω από έναν πλάτανο. Στο όνομα και των δύο Αγίων, ανεγέρθηκε στην Αγιάσο μεγαλοπρεπής ναός, όπου και γιορτάζεται η μνήμη τους 11 Αυγούστου.
Οι Άγιοι Βασίλειος και Θεόδωρος οι Οσιομάρτυρες εν τω Σπηλαίω (Ρώσοι)
Δεν έχουμε λεπτομέρειες για τον Βίο των Οσιομαρτύρων.
Είναι βέβαιο ότι θα έχουμε και φουρτούνες όπως είναι βέβαιο ότι θα έχουμε και ήλιο .
Αισθάνομαι ταραχή με την παιδαριώδη λογική αυτών που πλασάρουν την ενημέρωση μας .
Τι ζητούν επιτέλους από εμάς ; να μας αφανίσουν; να μας διώξουν από τον τόπο τον παππούδων μας ;
Δεν έχουμε φίλους γείτονες έχουμε δαίμονες και στη χώρα μας κυριαρχούν τα φίδια .
Εμείς ως αρνιά του θεού οδηγούμεθα καθημερινά σε πνευματική σφαγή χωρίς να ξέρουμε από πού να ζητήσουμε βοήθεια.
Μας έμαθαν να …
Τα ξέρουμε όλα να τα μπορούμε όλα ενώ…
το πνεύμα μας και η ψυχή μας έγινε έρημος που μάταια ζητάει λίγη βροχή.
Ξεχάσαμε τη θα πει πραγματική χαρά ,ευτυχία.
Και τώρα μας προβληματίζει η κρίση η οικονομική…
Λένε πως άμα χάσεις την ψυχή σου τα έχασες όλα και έχουν δίκιο.
Τι ζητούν επιτέλους από εμάς ; να μας αφανίσουν; να μας διώξουν από τον τόπο τον παππούδων μας ;
Δεν έχουμε φίλους γείτονες έχουμε δαίμονες και στη χώρα μας κυριαρχούν τα φίδια .
Εμείς ως αρνιά του θεού οδηγούμεθα καθημερινά σε πνευματική σφαγή χωρίς να ξέρουμε από πού να ζητήσουμε βοήθεια.
Μας έμαθαν να …
Τα ξέρουμε όλα να τα μπορούμε όλα ενώ…
το πνεύμα μας και η ψυχή μας έγινε έρημος που μάταια ζητάει λίγη βροχή.
Ξεχάσαμε τη θα πει πραγματική χαρά ,ευτυχία.
Και τώρα μας προβληματίζει η κρίση η οικονομική…
Λένε πως άμα χάσεις την ψυχή σου τα έχασες όλα και έχουν δίκιο.
Εγγραφή σε:
Αναρτήσεις (Atom)