Ελληνική γλώσσα: το πολυτίμητό μας τζιβαϊρικό

 Γράφει ο Δημήτρης Νατσιός.

«….Στα χρόνια μας, πρέπει να μην το ξεχνάμε, το ζήτημα δεν είναι πια αν θα γράφουμε καθαρεύουσα ή δημοτική. Το τραγικό ζήτημα είναι αν θα γράφουμε, ή όχι, ελληνικά». Είναι του Σεφέρη η προειδοποίηση, για την εισβολή των ξένων λέξεων, φαινόμενο που έλαβε ανεξέλεγκτες διαστάσεις στις μέρες μας.

Ποιοι είναι όμως οι λόγοι που οδηγούν στην άλωση της γλώσσας μας από τους λεγόμενους ξενισμούς; Πού οφείλεται αυτή η αδικαιολόγητη χρήση ξένων λέξεων και φράσεων; Εν τάχει απαριθμούμε κάποιους απ’ αυτούς.

Πρώτον: Η κάμψη των παραγωγικών και αφομοιωτικών ικανοτήτων της γλώσσας μας. Δείγμα ευρωστίας μιας γλώσσας είναι να εντάσσει και να προσαρμόζει στο δικό της κλιτικό σύστημα ξένες λέξεις ή να πλάθει ελληνολεκτικά αντίστοιχα στοιχεία. Χάρις στον παλαιότερο αφομοιωτικό δυναμισμό της γλώσσας μιλούμε σήμερα για καουμπόηδες, τρακτέρια, βιταμίνες, γκοφρέτες, πλατφόρμα, τεστάρω, καφετζής, ρουσφέτι, μπελάς, μουσαφίρης, λιντσάρω και εκατοντάδες εξελληνισμένες ονομασίες ξένων πόλεων, ποταμών, χωρών. (Βρυξέλλες, Λονδίνο, Αυστρία, Παρίσι, Ρήνος, Βολταίρος, κλπ). Έξοχα δείγματα της ικανότητας της λόγιας κυρίως γλώσσα να πλάθει νέες λέξεις, αντλώντας από τα αστείρευτα γλωσσικά μας κοιτάσματα, και να αντικαθιστά ξένες, έχουμε σε πάμπολλες περιπτώσεις. Έτσι  η πόστα έγινε ταχυδρομείο (ταχύς+δρόμος), ο μίνιστρος έγινε υπουργός, ο αβοκάτος έγινε δικηγόρος (δίκη+αγορεύω), το σπιτάλι έγινε νοσοκομείο (νόσος+ κομώ=φροντίζω), η γαζέτα έγινε εφημερίδα (επί +ημέρα), ο κόνσολος έγινε πρόξενος (προ+ξένος), το καπιτάλι έγινε κεφάλαιο, το ρομάντζο έγινε μυθιστόρημα, το γκουβέρνο έγινε κυβέρνηση, και χιλιάδες άλλες.

Η αποκοπή μας από την αρχαία γλώσσα, η περιθωριοποίηση της λεγόμενης καθαρεύουσας, που ταυτίστηκε με τον στείρο συντηρητισμό (αν και συνιστούσε μια ανεξάντλητη, δανειοληπτική γλωσσική δεξαμενή) κατάντησαν την νεοελληνική “να εκλιπαρεί” τις ξένες γλώσσες, για να καλύψει την ανεπάρκειά της και να μεταφυτεύει, ανεξέλεγκτα και αθρόα, ξένα στοιχεία, χωρίς, επαναλαμβάνουμε, να τα εξελληνίζει ή να τα προσαρμόζει στο δικό της τυπικό.

Δεύτερον: Η συμπλεγματική επίδειξη «ξενογλωσσίας» από παντοίους θεράποντες του καλάμου, διανοούμενους, δημοσιογράφους, διαφημιστές και λοιπούς τιποτολόγους. Πολλοί έχουν την εντύπωση ότι το διάνθισμα της γλώσσας τους (γραπτής ή προφορικής) με ποικίλους ξενισμούς, τους χαρίζει περιωπή και κύρος ή αξιοπιστία στα λεγόμενα ή στα  διαφημιζόμενα προϊόντα τους. Μια τυχαία δειγματοληπτική καταγραφή αποδεικνύει του λόγου το αληθές. Έτσι ακούμε να μιλούν πολλοί για: ντόπινγκ κοντρόλ αντί για έλεγχο αναβολικών, ρέκορντμαν αντί για πρωταθλητή, ριπλέι για επανάληψη, πρέσινγκ για πίεση, τάνκερ για δεξαμενόπλοιο, καμεραμάν για εικονολήπτη, σετ για σύνολο, σπήκερ για εκφωνητή, αβαντάζ για πλεονέκτημα, τεραίν για γήπεδο, πρες κόμφερανς για συνέντευξη τύπου, πρες ρουμ για γραφείο τύπου, ακούμε για σελφ τεστ, για κόβιντ, κλικ αγουέι και δεκάδες άλλες περιπτώσεις που ξεβράστηκαν με τον κορονοϊό.

Τρίτον: Όπου και να στρέψεις σήμερα το βλέμμα σου, σε βιβλία και περιοδικά, σε δρόμους και προθήκες, σε αντικείμενα και σώματα ανθρώπινα, σε παιχνίδια και εργαλεία, καθώς και σε τεχνικές επικοινωνίας και ηλεκτρονικά συστήματα πληροφοριών, συναντάς σχεδόν αποκλειστικά την ξενόγραφη ή ξενόγλωσση διατύπωση. Έτσι αργά αλλά σταθερά εξοικειώνεσαι μαζί της, εθίζεσαι σ’ αυτήν, την αποδέχεσαι σαν αυτονόητο εικαστικό στοιχείο της καθημερινής ζωής. (Όλα αυτά καλλιεργούν το έδαφος, χωρίς να γίνονται κατ’ ανάγκη γι’ αυτό το σκοπό, για την αντικατάσταση του ελληνικού αλφαβήτου με το λατινικό). Μπορεί σήμερα να μιλάμε για την απειλή της παγκοσμιοποίησης και τον κίνδυνο να καταντήσουμε μια ασήμαντη καταναλωτική – και «γλωσσική» -επαρχία της Δύσεως, αλλά να έχουμε υπ’ όψιν πως τα προκεχωρημένα της φυλάκια, είναι αυτά που επηρεάζουν το ήθος και τον ψυχισμό μας, όπως η μουσική, (το είχε επισημάνει από την αρχαιότητα ο Πλάτων), η μόδα, τα τρόφιμα, ο χορός, η τηλεόραση, το διαδίκτυο. Αν και υπάρχει νόμος του κράτους από το 1984, που επιβάλλει πλάι στην ξενόγλωσση επιγραφή να αναγράφεται και η ελληνική, ως συνήθως, ο νόμος πετάχτηκε στον κάλαθο των αχρήστων.

Τι φταίει: Η παρεχόμενη παιδεία. Παράδειγμα. Τα γλωσσικά εγχειρίδια του Δημοτικού είναι ελλιπέστατα, που υποτιμούν την νοημοσύνη, την προσληπτικότητα και τις ανάγκες των μαθητών. Βιβλία με φτωχότατο λεξιλόγιο, από τα οποία απουσιάζουν προκλητικά οι επιφανείς χειριστές της γλώσσας μας και διαιωνίζουν, την γλωσσική ακαταστασία. Είναι δυνατόν να απουσιάζει η ετυμολογία από την ύλη, το πιο γοητευτικό κομμάτι της γλώσσας μας, ετυμολογία, η οποία θα διδάξει στον μαθητή την διαχρονικότητα της γλώσσας μας και θα του ανοίξει, διάπλατα μπροστά του, την ακένωτη  γλωσσική πηγή από την οποία θα αντλεί συνεχώς. (Λες στα παιδιά ότι η λέξη «»πυρετός, έχει μέσα της το «πυρ», την φωτιά και κατανοούν, με έκπληξη, τον όρο. Τους αναθέτεις, ως άσκηση, να βρουν παράγωγα του «πυρός» και σου αραδιάζουν… το μισό λεξικό).

Ο μαθητής δεν έρχεται να επαναλάβει στο σχολείο αυτό που ήδη γνωρίζει από την αυθόρμητη εμπειρία της εξωσχολικής καθημερινότητας, αλλά να εμπλουτίσει το λεξιλόγιο του με καινούργιες λέξεις να δέσει, ενιαία και οργανικά, μέσω της γραμματικής και του συντακτικού, τα διάφορα σκόρπια στοιχεία της γλώσσας που μιλάει. Τα γλωσσικά βοηθήματα του Δημοτικού είναι κατάλληλα μάλλον για ξενόγλωσσους και ένας μέσος μαθητής δεν χρειάζεται παραπάνω από 15-20 λεπτά για να συμπληρώσει τις υπάρχουσες σ’ αυτό ασκήσεις. Γι’ αυτό και του είναι βαρετά. Το θέμα είναι τεράστιο και δεν εξαντλείται με μια σύντομη περιγραφή του.

 Να κλείσω με τους πιο ύπουλους και επιβλαβείς ξενισμούς, απ’ αυτούς που αποπτωχεύουν την γλώσσα μας, είναι η συχνοχρησία του ρήματος κάνω. Μια σειρά από καίριες λέξεις της ελληνικής γλώσσας έχουν υποκατασταθεί στη χρήση τους από το ρήμα κάνω. Ενώ η νεοελληνική γλώσσα παρουσιάζει το μέγιστο πλεονέκτημα , να διαθέτει δύο ή και περισσότερες λέξεις για το ίδιο πράγμα, γεγονός απότοκο της μακραίωνης και δημιουργικής της διαδρομής, εντούτοις, παρατηρείται σήμερα το φαινόμενο να εγκαταλείπονται σωρηδόν λέξεις με σαφήνεια και εκφραστική καθαρότητα και να χρησιμοποιείται « κατά κόρον», η λέξη-τσίχλα, το ρήμα κάνω.

Έτσι, παραδείγματος χάριν, λέμε στην Νεοελληνική:

Κάνω σπίτι αντί χτίζω σπίτι,

κάνω οικογένεια αντί δημιουργώ οικογένεια,

κάνω λεφτά αντί αποκτώ λεφτά,

κάνω παιδιά αντί αποκτώ παιδιά,

κάνω εγχείρηση αντί εγχειρίζομαι,

κάνω ερώτηση αντί ερωτώ,

κάνω τον τρελό ή καλό ή κακό αντί προσποιούμαι ή υποδύομαι τον τρελό,

κάνω πίσω αντί οπισθοχωρώ,

κάνω ζημιά αντί προκαλώ ζημιά,

κάνω μπάνιο αντί κολυμπώ,

κάνω τραπέζι αντί τραπεζώνω,

κάνω εκλογές αντί διεξάγω εκλογές,

κάνω εντύπωση αντί εντυπωσιάζω,

κάνω τσιγάρο αντί καπνίζω,

κάνω κάτι γνωστό αντί γνωστοπoιώ

κάνω γυμναστική αντί γυμνάζομαι.

Κάνω πλάκα αντί αστειεύομαι.

Έτσι ακούμε ακαλαίσθητες προτάσεις όπως:

Ο γιατρός μ’ έκανε καλά, αντί με θεράπευσε.

Έκανε πολλούς αγώνες για να κερδίσει… αντί αγωνίστηκε ή διεξήγαγε πολλούς αγώνες…

Να σημειώσουμε πως η λεξιλογική αυτή ισοπέδωση είναι κατά κανόνα μεταφορά στην γλώσσα μας της παγκοσμιοποιημένης λέξης «do», που έχει εισαχθεί στην ελληνική μέσα από άθλιες ως πρόχειρες και κακοπληρωμένες μεταφράσεις, από ξενικές μιμήσεις και αξιολύπητες  διαφημίσεις.

Πώς μπορεί να αντιμετωπιστεί η καλπάζουσα αυτή επέκταση  των ξενισμών στην γλώσσα μας; Δύο χώροι μπορούν να λύσουν ή να απαλύνουν τουλάχιστον το πρόβλημα, το σχολείο  και τα μέσα μαζικής ενημέρωσης, μαζί με τον έντυπο γενικά λόγο (βιβλία, περιοδικά, εφημερίδες). Το σχολείο και δη το δημοτικό είναι φύσει και θέσει ο θεματοφύλακας των τιμαλφών αξιών του Γένους μας και κυρίως του γλωσσικού μας πλούτου. Αντί όμως η εκπαίδευση να είναι θύλακας αντιστάσεως στην γλωσσική υποβάθμιση, απέβη συντελεστής της.

Δημήτρης Νατσιός

δάσκαλος-Κιλκίς

https://www.antibaro.gr/article/30383

Στην Άγκυρα χθες, υπήρξε Ελλάδα!

 16-04-2021 • 17:51μμ

Της Μαρίας Νεγρεπόντη-Δελιβάνη

Αρκεί ένας, και μόνον ένας ΕΛΛΗΝΑΣ σε καίρια θέση, για να αλλάξει το κλίμα της εθνικής μιζέριας, να κάνει υπερήφανους όλους εκείνους, αναμεταξύ μας, που δεν μολύνθηκαν με το μίασμα του εθνομηδενισμού, και να διανοίξει μονοπάτια εθνικής κυριαρχίας. Ομολογώ ότι ήμουν αντίθετη με τη μετάβαση του κ. Δένδια στην Άγκυρα, με βάση τα όσα θλιβερά συνέβαιναν στις ελληνοτουρκικές σχέσεις, όλο αυτό το μακρύ κρίσιμο διάστημα., γιατί δεν ήθελα να ζήσω έναν ακόμη εθνικό εξευτελισμό. Εξυπακούεται ότι αισθάνομαι ευτυχής γιατί έκανα λάθος, και χαίρομαι χαρά μεγάλη γιατί, ΕΠΙΤΕΛΟΥΣ, ο κ. Δένδιας τον διέλυσε τον “παλιό του φίλο” τον Μεβλούτ, και μάλιστα με απόλυτη αυτοκυριαρχία, και μάλιστα φορώντας βελούδινα γαντάκια, και μάλιστα με σαρδώνιο χαμόγελο.

Αυτή η ώρα στην Αγκυρα, η τόσο πολύτιμη και τόσο ακριβή για τον απανταχού ελληνισμό, που μπόρεσε επιτέλους να σηκώσει κεφάλι, μαζί με τον κ. Δένδια, που ανέπνευσε ελεύθερα και που άρχισε δειλά βέβαια ακόμη, να πιστεύει ότι δεν είναι ένα κακόμοιρο έθνος, όπως πασκίζουν να το θεωρούν ορισμένοι, αλλά μια δύναμη που έρχεται από πολύ βαθιά μέσα στους αιώνες, και που μπορεί και ξέρει να αντιστέκεται στους δολιοφθορείς του. Όχι, βέβαια! Δεν τελειώσαμε. Τώρα αρχίζουμε, από την άκρη ενός πολύ κακοτράχηλου δρόμου, αλλά όμως που πρέπει οπωσδήποτε να φθάσουμε στο τέρμα του, αν θέλουμε να επιβιώσει η Ελλάδα. Το ενδιαφέρον τώρα συνίσταται πρώτον στο πως θα μπορέσουμε να φέρουμε επί εθνικής, αλλά και παγκόσμιας σκηνής, από κοινού με τα ελληνοτουρκικά, και τα δύο υπόλοιπα γαγγρενιασμένα ελληνικά αδιέξοδα: πρώτον, το οικονομικό (άθλια μνημόνια, γερμανικά χρέη) και δεύτερον το λαθρομεταναστευτικό. Και στη συνέχεια, πως θα υποδεχτούν αυτή την καθαρή ελληνική νίκη:
*αυτοί που δεν πιστεύουν στην Ελλάδα και στους Έλληνες,
*αυτοί που θέλουν να δώσουμε ότι έχουμε και δεν έχουμε, φθάνει να μη δυσαρεστήσουμε εταίρους/συμμάχους/φίλους,
*αυτοί που έχουν επιλέξει ως ιστορία μας την παραχάραξή της, *αυτοί που δεν έχουν εμπιστοσύνη στο λαό μας και πιστεύουν ότι “εμεις φταίμε για όλα”,
* αυτοί που οραματίζονται με αγαλίαση μια παγκόσμια διακυβέρνηση, κ.ο.κ., γιατί υπάρχουν πολλές ακόμη ανάλογες όσο και αποκρουστικές κατηγορίες.
Θέλω, ωστόσο, να ελπίζω ότι αυτοί που θα σηκώσουν τη σημαία της ελληνικής μας νίκης στην Άγκυρα, θα είναι απείρως περισσότεροι, εντός και εκτός Ελλάδας, από τους λοιπούς μεμψίμοιρους, ανθέλληνες και προδότες.
Και να τονίσω ότι εμείς, στην ΤΙΜΗ ΣΤΟ 21, έχουμε ήδη και προ πολλού σηκώσει τη γαλανόλευκη με το σταυρό: με τα άρθρα μας, τα συνέδριά μας, τις εκπομπές μας, τις δηλώσεις μας, την απόδοση τιμών στους ήρωές μας, τις συμμαχίες μας, κλπ., κλπ., με όλες αυτές τις πολυπληθείς μας εκδηλώσεις, με τις οποίες έχουμε πολύ ενσυνείδητα επιλέξει τον τρόπο, εορτασμού της επετείου του 1821.
Δεν έχουμε, βέβαια, τυπώσει νομίσματα εμείς, δεν έχουμε επιδοτήσεις βέβαια εμείς, δεν μας αναζητούν βέβαια εμάς τα κεντρικά ΜΜΕ, δεν διοργανώνουμε βέβαια μεγάλες φιέστες εμείς, αλλά ωστόσο πιστεύουμε ότι πασκίζουμε να αποδώσουμε το είδος των τιμών, που προσδοκούν από εμάς οι ήρωές μας. Δηλαδή, την αφύπνιση της εθνικής μας συνείδησης, έτσι ώστε να ηρεμήσει η ψυχή τους, όπου και να βρίσκεται. Να ξαναγεννηθεί η ελπίδα ότι ο τόπος αυτός δεν θα χαθεί.
Να προσθέσω, ακόμη, ότι στην κρίση μου, η νίκη της Αγκυρας είναι καθαρά και μόνον ελληνική. Που σημαίνει, κατά την κρίση μου πάντοτε, ότι δεν είναι ούτε δεξιά, ούτε κεντρώα, ούτε αριστερή. Είναι, αντιθέτως, νίκη όλων ημών, και έτσι πρέπει να την χαρούμε και κυρίως έτσι οφείλουμε να την αξιοποιήσουμε.

*Πρώην Πρύτανης του ΠΑΜΑΚ και Επικεφαλής της ΤΙΜΗΣΤΟ 21

https://www.newsbreak.gr/ellada/197635/stin-agkyra-chthes-ypirxe-ellada/

Κ η φ η ν ε ί ο ν, 'Η ωραία Ελλάς' !!!

 Σαράντος Καργάκος+, ιστορικός-συγγραφέας

Ακούω ότι το μεγαλύτερο σήμερα πρόβλημα των νέων μας είναι η ανεργία. 

Διαφωνώ. 

Εδώ και τριάντα χρόνια είναι η ... εργασία. 

Ο νέος δε φοβάται την αναδουλιά, φοβάται τήν δουλειά! 

Μια οικογενειακή αντίληψη, ότι δουλειά είναι ό,τι δεν λερώνει, επεκτάθηκε και στο νεοσουσουδιστικό σχολείο με ευθύνη των κομμάτων, που για λόγους ψηφοθηρίας απεδύθησαν σε μια χυδαία πολιτική παιδοκολακείας, η οποία μετά τη δικτατορία εξέθρεψε και διαμόρφωσε δύο γενιές «κουλοχέρηδων»...παιδιών δηλαδή που δεν μπορούν να χρησιμοποιήσουν τα χέρια τους -πέρα από τη μούντζα- για καμμιά εργασία από αυτές που ονομάζονται χειρωνακτικές, επειδή -τάχα- είναι ταπεινωτικές. 

Κι ας βρίσκεται μέσα στη λέξη «χειρώναξ», σαν δεύτερο συνθετικό το «άναξ» που κάνει τον δουλευτή, τον άνα­κτα χειρών, βασιλιά στο χώρο του, βασιλιά στο σπιτικό του, νοικοκύρη δηλαδή, λέξη άλλοτε ιερή που ποδοπατήθηκε κι αυτή μες στην ασυναρτησία μιας πολιτικής που έδειχνε αριστερά και πήγαινε δεξιά και τούμπαλιν.

Γι' αυτό τουμπάραμε...

Κάποτε, ακόμη κι από τις στήλες του περιοδικού αυτού, που δεν είναι πολιτικό με την ευτελισμένη έννοια του όρου, έγραφα πως η ανεργία στον τόπον μας είναι επιλεκτική, ότι δουλειές υπάρχουν αλλά ότι δεν υπάρχουν χέρια να τις δουλέψουν. 

Κι έπρεπε να κατακλυσθεί ο τόπος από 1,5 εκατομμύριο λαθρομετανάστες, για να αποδειχθεί ότι στην Ελλάδα υπήρχε δουλειά πολλή αλλ' όχι διάθεση για δουλειά. 

Τα παιδιά -τα μεγάλα θύματα αυτής της ιστορίας- είχαν γαλουχηθεί με τη νοοτροπία του «White color workers». 

Έτσι σήμερα το πιο φτηνό εργατικό και υπαλληλικό δυναμικό είναι οι πτυχιούχοι, που ζητούν εργασία ακό­μη και στον ΟΤΕ ως έκτακτοι τηλεφωνητές, προσκομίζοντας στα πιστοποιητικά προσόντων ακόμη και διδακτορικά! Γέμισε ο τόπος πανεπιστήμια, σχολές επί σχολών, επιστημονι­κούς κλάδους αόριστους, ομιχλώδεις και ασαφείς, απροσδιορίστου αποστολής και χρησιμότητας. 

Πτυχία-φτερά στον άνεμο σαν τις ελπίδες των γονιών, που πιστεύουν ότι τα παιδιά και μόνον με τα «ντοκτορά» θα βρουν δουλειά. 

Έτσι παράγονται επιστήμονες που είναι δεκαθλητές του τίποτα, ικανοί μόνον για το δημόσιο ή για υπάλληλοι κάποιας πολυεθνικής.

Παρ' όλο που γέμισε η χώρα μας τεχνικές σχολές (τι ΤΕΛ, τι ΤΕΙ, τι ΙΕΚ!) οι πιο άτεχνοι νέοι είναι οι νέοι της Ελλάδος. 

Παίρνουν πτυχίο τεχνικής σχολής και δεν έχουν πιάσει κατσαβίδι οι πιο πολλοί. 

Δεν ξέρουν να διορθώσουν μια βλάβη στο αυτοκίνητό τους, στο ραδιόφωνο ή στο τηλέφωνό τους. 

Είναι άχεροι, ουσιαστικά χωρίς χέρια. 

Τώρα με τα ηλεκτρονικά ξέχασαν να γράφουν, ξέχασαν να διαβάζουν, εκτός φυσικά από «μηνύματα» του αφόρητου «κινητού» τους.

Τούτη η παιδεία, που όχι μόνο παιδεία δεν είναι αλλ' ούτε καν εκπαίδευση, αφού δεν καλλιεργεί καμμιά δεξιότητα, εκτός από την ραθυμία, την αναβλητικότητα και το φόβο της δουλειάς, όχι μόνο δεν καλλιεργεί τον νέο εσωτερικά αλλά τον πετρώνει δημιουργικά σαν τα παιδιά της Νιόβης. 

Τα κάνει άχρηστα τα παιδιά για παραγωγική εργασία, γιατί ο θεσμός της παπαγαλίας και η νοοτροπία της ήσσονος προσπάθειας, με το πρόσχημα να μην τα κουράσομε, τους αφαιρεί την αυτενέργεια, την πρωτοβουλία, τη φαντασία και την πρωτοτυπία. 

Το σχολείο, αντί να μαθαίνει τα παιδιά πως να μαθαίνουν, τα νεκρώνει πνευματικά. Δεν τα μαθαίνει πως να σκέπτονται αλλά με τι να σκέπτονται. 

Έτσι τα κάνει πτυχιούχους βλάκες. 

Βάζει όρια στον ορίζοντα της σκέψης και των ενδιαφερόντων. 

Τα χαμηλοποιεί. 

Τα κάνει να βλέπουν σαν τα σκαθάρια κοντά, κι όχι να θρώσκουν άνω, να έχουν έφεση για κάτι πιο πέρα, πιο τρανό και πιο μεγάλο.

Το έμβλημα πια του ελληνικού σχολείου δεν είναι η γλαύξ, είναι ο παπαγάλος, ο μαθητής-βλάξ που καταπίνει σελίδες σαν χάπια και που θεωρεί ως σωστό ό,τι γράφει το σχολικό. 

Και το λεγόμενο «σχολικό» είναι συνήθως αισχρό και ως λόγος και ως περιεχόμενο.

Και τολμώ να λέγω αισχρό, διότι πρωτίστως το «Αναγνωστικό» που πρέπει να είναι ευαγ­γέλιο πνευματικό ειδικά στο Δημοτικό, αντί να καλλιεργεί την αγάπη για τη δουλειά, καλ­λιεργεί την απέχθεια. 

Που πια, όπως παλιά, ο έρωτας για την αγροτική, τη βουκολική και τη θαλασσινή ζωή; Ο ναύτης δεν είναι πρότυπο ζωής. Πρότυπο ζωής είναι ο «χαρτογιακάς». 

Όσο κι αν ήσαν κάπως ρομαντικά τα παλιά «Αναγνωστικά», καλλιεργούσαν τον έρωτα για τη δουλειά. 

Ακούω πως δεν πάει καλά η οικονομία. 

Μα πως να πάει, όταν με τη ναυτι­λία που προσφέρει το 5,6% του ΑΕΠ ασχολείται μόνο το 1% των Ελλήνων; 

(Με τον αγροτικό τομέα που προσφέρει το 6,6% του ΑΕΠ ασχο­λείται το 14,5% του πληθυσμού). 

Διερωτώμαι, τί είδους ναυτικός λαός είμαστε, όταν αποστρεφόμαστε την θάλασσα και στα ελληνικά καράβια κυριαρχούν Φιλιππινέζοι, Αλβανοί και μελαψοί κάθε αποχρώσεως; 

Το σχολείο καλλιεργεί τον έρωτα για την τεμπελιά, όχι για δουλειά. 

Τα πανεπιστήμια και οι ποικιλώνυ­μες σχολές επαυξάνουν τον έρωτα αυτό. 

Πράγματα που μπορούν να διδαχθούν εντός εξαμήνου -και μάλιστα σε σεμιναριακού τύπου μαθήματα- απαιτούν τετραετία! 

Βγαίνουν τα παιδιά από τις σχολές και δικαίως ζητούν εργασία με βάση τα «προσόντα» τους, αλλά τέτοιες εργασίες που ζητούν τέτοια προσόντα δεν υπάρχουν. 

Αν δεν απατώμαι, υπάρχουν δύο σχολές θεατρολογίας -πέρα από τις ιδιωτικές θεατρικές σχολές- που προσφέρουν άνω των 300 πτυχίων το έτος. 

Που θα βρουν δου­λειά τα παιδιά αυτά;

Αν όμως το σχολείο από το Δημοτικό καλλιεργούσε την τόλμη, την αυτενέργεια, βρά­βευε την πρωτοβουλία, την ανάληψη ευθυνών, την αγάπη για την οποιαδήποτε δουλειά ακό­μη και του πλανόδιου γαλατά, θα είχαμε κάνει την Ελλάδα Ελδοράδο, όπως έγινε Ελδοράδο για τους εργατικούς Αλβανούς, Βουλγάρους, Πολωνούς, Γεωργιανούς, Αιγυπτίους αλιείς, Πακιστανούς και Ουκρανούς.

Σήμερα αυτοί είναι η εργατική κι αύριο η επιχειρηματική τάξη της Ελλάδος. Κι οι Έλληνες, αφήνοντας την πατρώα γη στα χέ­ρια των Αλβανών που την δουλεύουν, την πατρώα θάλασσα στα χέρια των Αιγυπτίων που την ψαρεύουν, θα μεταβληθούν σε νομάδες της Ευρώπης ή των ΗΠΑ ή θα τρέχουν για δουλειά στην Αλβανία που ξεπερνά σε νόμιμη και παράνομη επιχειρηματική δραστηριότητα όλες τις χώρες της Βαλκανικής. Γέμισαν τα Τίρανα ουρανοξύστες, κτήρια γιγάντια, κακόγουστα μεν, σύγχρονα δε. 

Περίπου 100 ιδιωτικά σχολεία λειτουργούν στην πρωτεύουσα της χώρας των αετών.

Εμείς αφήσαμε αδιαπαιδαγώγητη την εργατική και την αγροτική τάξη. 

Στην πρώτη περάσαμε σαν ιδεολογία-θεολογία το σύνθημα «Νόμος είναι το δίκιο του εργάτη» και υποχρεώσαμε πλήθος επιχειρήσεις να κλείσουν ή να μεταφερθούν άλλου. 

Μετά διαφθείραμε τους αγρότες με παροχές χωρίς υποχρεώσεις και τους δημιουργήσαμε νοοτροπία μαχαραγιά. 

Γέμισε η επαρχία με «Κέντρα Πολιτισμού», όπου «μπαγιαντέρες» κάθε λογής και φυλής άναβαν πούρο με φωτιά πεντοχίλιαρου! 

Το μπουκάλι με το ουΐσκυ βαπτίστηκε ... αγροτι­κό! 

Τώρα, όμως, που έρχονται τα «εξ εσπερίας νέφη» χτυπάμε το κεφάλι μας. 

Και που να φθά­σουν τα «εξ Ανατολής» σαν εισέλθει η Τουρ­κία στην Ευρωπαϊκή Ένωση! Θα γίνει η Ελλάς vallis flentium (=κοιλάς κλαυθμώνων) και θα κινείται quasi osculaturium inter flentium et dolorum (=σαν εκκρεμές μεταξύ θλίψεως και οδύνης).

Δεν είμαι υπέρ μιας παιδείας που θα υπο­τάσσεται στην οικονομία. 

Θεωρώ ολέθριο να χαράσσεται μια εκπαιδευτική πολιτική με κρι­τήρια οικονομικής αναγκαιότητας. 

Θεωρώ ολέθρια όμως και την παιδεία που εθίζει τα παιδιά στην οκνηρία, που τα κουράζει με την παπαγαλία και το βάρος αχρήστων μαθημά­των. 

Το μεγαλύτερο κεφάλαιο της χώρας είναι τα κεφάλια των παιδιών της. 

Τούτη η παιδεία αποκεφαλίζει τα παιδιά. 

Τα κάνει ικανά να μην κάνουν τίποτε. 

Ούτε να βλαστημήσουν. 

Ακόμη και η αισχρολογία τους περιορίζεται στη λέξη που τα κάνει συνονόματα. 

Αν τους πεις βρισιά της περασμένης 20ετίας θα νομί­σουν ότι μιλάς ...αρχαία Ελληνικά!

Είναι θλιβερή η εικόνα που παρουσιάζει σήμερα, παρουσίαζε χθες και θα παρουσιάζει κι αύριο η ελληνική κοινωνία: να υπάρχουν άνθρωποι άνω των 65 ετών, άνω των 70 ετών, που, ενώ έχουν συνταξιοδοτηθεί, εργάζονται νυχθημερόν, για να συντηρούν τα παιδιά τους μέχρι να τελειώσουν τις ατελείωτες σπουδές τους, τα παιδιά που λιώνουν τα νιάτα τους στα «κηφηνεία», που πάνε σπίτι τους να κοιμηθούν την ώρα που οι Αλβανοί πάνε για δουλειά, θα μου πείτε, τί δουλειά; 

Οποιαδήποτε δουλειά, αρκεί να είναι τίμια. 

Όταν μικροί -ακόμη στο Δημοτικό- μαθαίναμε απέξω τον Τυρταίο (ποιος τολμά σήμερα να διδάξει Τυρταίο;) δεν τον μαθαίναμε για να γίνουμε πολε­μοχαρείς αλλά για να νοιώθουμε ντροπή, όταν στην μάχη της ζωής, στην πρώτη γραμμή είναι οι παλαιότεροι, οι «γεραιοί» και οι νέοι κρύβο­νται πίσω από τη σκιά τους. «Αισχρόν γαρ δη τούτο... κείσθαι πρόσθε νέων άνδρα παλαιότερον».

Σήμερα, βέβαια, οι χειρωνακτικές εργασίες ελέγχονται σχεδόν κατ' αποκλειστικότητα από ξένους. 

Στις οικοδομές μιλούν αλβανικά, στα χωράφια πακιστανικά. 

Σε λίγο οι χειρωνακτικές επιχειρήσεις θα περάσουν στα χέρια των Κινέζων που κατασκευάζουν ήδη το μεγαλύτερο μέρος των τουριστικών ειδών που θυμίζουν... Ελλάδα. 

Ακόμη και τις σημαίες μας στην Κίνα τις φτιάχνουν! 

Κι εμείς; 

Εμείς, όπως πάντα, φτιάχνουμε τα τρία κακά της μοίρας μας. 

«Φτιάχνουμε» τη ζωή μας στην τηλοψία, που δίνει τα μοντέρνα πρότυπα οκνηρίας στη νεολαία, ποθούμε μια χρυσίζουσα ζωή σαν αυτήν που προσφέρει το «γυαλί», αγοράζουμε πολυτελή αυτοκίνητα με δόσεις, κάνουμε διακοπές με «διακοποδάνεια», εορτάζουμε με «εορτοδάνεια» και πεθαίνουμε με «πεθανοδάνεια». 

Έλεγε ο Φωκίων, που πλήρωσε τέσσερεις δραχμές τη δεύτερη δόση του κωνείου που χρειαζόταν για να «απέλθει», πως στην Αθήνα δεν μπορεί ούτε δωρεάν να πεθάνει κανείς. 

Έπρεπε να ζούσε τώρα...

Λυπάμαι που θα το πω, αλλά πρέπει να το πω: 

το σχολείο, οι σχολές και τα ΜΜΕ σακάτε­ψαν και σακατεύουν τη νεολαία, γιατί μιλούν συνεχώς για τα δικαιώματά της -δικαιώματα στην τεμπελιά- και ποτέ για υποχρεώσεις, ποτέ για χρέος, ποτέ για καθήκον. Το καθήκον έγινε άγνωστη λέξη.

Ψέμματα;

https://katohika.blogspot.com/2011/03/blog-post_1255.html

https://odysseiatv.blogspot.com/2021/04/blog-post_562.html

Νά βροῦμε τά µονοπάτια ποῦ πᾶν στή λευτεριά

 Ἡ Ρωµιοσύνη ἐν’ φυλή συνότζιαιρη τοῦ κόσµου

Κανένας δέν εὑρέθηκεν γιά νά τήν ἠξηλείψει,

κανένας, γιατί σσέπει την πού τά ’ψη ὁ Θεός µου.

Ἡ Ρωµιοσύνη ἐν’ νά χαθεῖ, ὄντας ὁ κόσµος λείψει!

Βασίλης Μιχαηλίδης

Τούτοι οἱ στίχοι πού θά τούς ζήλευε- ἄς µοῦ συγχωρεθεῖ ἡ ὑπερβολή – κι ὁ Σολωµός, εἶναι ἀπό τό ἀριστούργηµα τοῦ ἐθνικοῦ ποιητῆ τῆς Κύπρου (καί τῆς Ἑλλάδας ὅλης), Βασίλη Μηχαηλίδη (1849-1917), πού ἔχει τίτλο « Ἡ 9η Ἰουλίου 1821 ἐν Λευκωσίᾳ ἤ τό τραούδιν τοῦ Κυπριανοῦ». Αὐτά τά ἀθάνατα καί ἀνδρεῖα λόγια βάζει ὁ ποιητής στό στόµα τοῦ ἐθνοµάρτυρος ἀρχιεπισκόπου Κύπρου Κυπριανοῦ, νά λέει στούς Τούρκους, λίγο πρίν τόν ἀπαγχονίσουν στήν Λευκωσία. Μαζί του ἀποκεφαλίζονται τρεῖς µητροπολίτες, ὁ Πάφου Χρύσανθος, ὁ Κιτίου Μελέτιος, ὁ Κυρηνείας Λαυρέντιος καί ἑκατοντάδες ἄλλοι κληρικοί, ἡγούµενοι µονῶν, προύχοντες τῆς νήσου, ὡς ἀντίποινα γιά τήν Ἐθνική Ἐπανάσταση τοῦ ’21.

(Κατά τά ἄλλα – σύµφωνα µέ τούς γνωστούς διανοούµενους τοῦ συρµοῦ, ἐκκλησιοµάχους- ἡ Ἐκκλησία στάθηκε ἀρνητική στόν Ἀγώνα. Ὅσοι ἀσχολοῦνται µέ τήν ἱστορία µας, γνωρίζουν ὅτι ὅλοι οἱ κατακτητές, τούς πρώτους πού κρεµοῦσαν ἦταν οἱ παπάδες. Ἐκεῖνοι γνώριζαν καί γνωρίζουν ὅτι τά λάβαρα τῆς ἀντίστασης καί τῆς ἐπανάστασης τά κρατάει, σέ τούτη τήν πατρίδα, τό τιµηµένο ράσο).

Πρίν ἀπό 20 περίπου χρόνια, στήν Κύπρο, σέ κάποιο σηµεῖο τῆς «νεκρῆς ζώνης» (ἐκεῖ ὅπου διχοτοµεῖται τό νησί στά δύο ἐδῶ καί σαράντα χρόνια), πέφτει νεκρός ἀπό σφαῖρες ἄνανδρων Τούρκων ἕνα 26χρονο παλληκάρι, ὁ Σολωµός Σπύρου Σολωµός. Σκαρφάλωνε ἄοπλος στόν ἱστό, γιά νά κατεβάσει τό κατοχικό σύµβολο τοῦ ψεύδους καί τοῦ αἵµατος: τήν «τουρκοκυπριακή σηµαία». Ἐκεῖ τόν βρῆκε τό βόλι… Καί τό ἡρωικό Ἑλληνόπουλο – πού εἶχε ἴδιο καί τό ὄνοµα καί τό ἐπίθετο µέ τόν ποιητή πού ἔγραψε τόν «Ὕµνο στήν Ἐλευθερία»! – πέρασε ἐλεύθερα στήν ἀθανασία!

Πῆγαν µετά ἀπό µέρες στόν πατέρα τοῦ ἥρωα, γιά νά τοῦ προσφέρουν οἰκονοµική ἐνίσχυση, ἐκ µέρους τῆς Βουλῆς τῶν Ἑλλήνων. Ἀρνιόταν πεισµατικά, ὄντας φτωχός µά περήφανος. Πείστηκε, ὅταν τοῦ εἶπαν πώς δέν ἔπρεπε νά προσβάλει τούς ἐκπροσώπους τοῦ ἑλληνικοῦ λαοῦ, γιατί ἤθελαν µόνο νά τιµήσουν τόν ἥρωα γυιό του. Μόλις πῆρε τήν ἐπιταγή, τήν κατέθεσε ἀµέσως στό Ταµεῖο Ἄµυνας τῆς Κύπρου. Ὅταν τόν ρώτησαν, γιατί τό ἔκανε, ἀπάντησε ὁ λεβεντόγερος: «Τί νόµισαν, ὅτι θά ἔτρωγα ἐγώ ἀπό τό αἷµα τοῦ παιδιοῦ µου; Φαντάζεστε νά πήγαιναν στόν Πιερῆ Αὐξεντίου µέ µίαν ἐπιταγή καί νά τοῦ ’λεγαν: “Αὐτά εἶναι γιά τή θυσία τοῦ γυιοῦ σου”; Θά τούς σκότωνε!».

Τόν Μάρτιο τοῦ 1957, οἱ Ἄγγλοι δολοφόνοι καί κατακτητές, καλοῦν τόν Πιερῆ Αὐξεντίου – τόν πατέρα τοῦ Γρηγόρη Αὐξεντίου, τοῦ θρυλικοῦ ἀητοῦ τοῦ Μαχαιρᾶ – στίς Κεντρικές Φυλακές τῆς Λευκωσίας, γιά νά ἀναγνωρίσει τόν νεκρό γυιό του. (Στίς 3 Μαρτίου µιά ὁλόκληρη ταξιαρχία πεζικοῦ τῶν Ἄγγλων – 5.000 στρατιῶτες- ἐπί 10 ὁλόκληρες ὧρες ἔδωσε µάχη µέ τόν 29χρονο ὑπαρχηγό τῆς ΕΟΚΑ Γρηγόρη Αὐξεντίου. Μπροστά στό ἀλύγιστο θάρρος του, ὅταν οἱ Ἄγγλοι κατάλαβαν ὅτι δέν µποροῦσαν µέ ἄλλο τρόπο νά τόν ἐξαναγκάσουν νά παραδοθεῖ, τόν περιέλουσαν µέ βενζίνη καί τόν ἔκαψαν µέσα στό κρησφύγετό του!!). Ὁ τραγικός πατέρας ἀντικρίζει ἀγέρωχα τό ἀπανθρακωµένο λείψανο τοῦ µοναχογυιοῦ του, καί ἀπαγγέλει τούς παρακάτω αὐτοσχέδιους στίχους, πού κρύβουν στίς φυλλωσιές τους ὅλες τίς ἡρωικές σελίδες τῆς ἑλληνικῆς ἱστορίας:

Δέν κλαίω πού σέ ἔχασα πού σ’ εἶχα γιά καµάρι

κλαίω πού δέν ἔχω ἄλλο γυιό τή θέση σου νά πάρει!

Ἑξήντα τρία χρόνια συµπληρώθηκαν φέτος ἀπό τόν ἐπικό ἐκεῖνον ἀγώνα κατά τῆς Ἀγγλοκρατίας στήν Κύπρο. 1η Ἀπριλίου τοῦ 1955.Δεκάδες ἐκρήξεις συγκλονίζουν τήν Λευκωσία, σηµαίνοντας τήν ἔναρξη τοῦ ἀπελευθερωτικοῦ ἀγώνα τῆς ΕΟΚΑ ( Ἐθνική Ὀργάνωση Κυπρίων Ἀγωνιστῶν). Στήν προκήρυξη, τήν ὁποία ὑπογράφει ὁ ἀρχηγός της Διγενής (ψευδώνυµο τοῦ γενναίου στρατηγοῦ Γεωργίου Γρίβα, Κυπρίου στήν καταγωγή), διαβάζουµε: «Μέ τήν βοήθειαν τοῦ Θεοῦ, µέ πίστιν εἰς τόν τίµιον ἀγῶνα µας, µέ τήν συµπαράστασιν ὁλοκλήρου τοῦ Ἑλληνισµοῦ καί µέ τήν βοήθειαν τῶν Κυπρίων ΑΝΑΛΑΜΒΑΝΟΜΕΝ ΤΟΝ ΑΓΩΝΑ ΔΙΑ ΤΗΝ ΑΠΟΤΙΝΑΞΙΝ ΤΟΥ ΑΓΓΛΙΚΟΥ ΖΥΓΟΥ, µέ σύνθηµα ἐκεῖνο, τό ὁποῖον µᾶς κατέλιπαν οἱ πρόγονοί µας ὡς ἱεράν παρακαταθήκην: ‘Ἤ ΤΑΝ ‘Ἤ ΕΠΙ ΤΑΣ».

Μιά χούφτα ἀπόλεµα παιδιά, τά περισσότερα ἀπό τά Κατηχητικά Σχολεῖα τῆς Κύπρου, πιάνουν τά λιανοντούφεκα καί γονατίζουν καί ἐξευτελίζουν γιά τέσσερα χρόνια τήν ὑπερφίαλη Βρεττανική Αὐτοκρατορία. Σαράντα χιλιάδες στρατό παρέταξαν οἱ Ἄγγλοι, φυλακίσεις, ἐξορίες, τροµοκρατία στό νησί… καί ὅµως ἔτρεµαν καί τήν σκιά τους!

«Νά ποῦµε ὅτι ὁ ἀγῶνας τῆς ΕΟΚΑ εἶναι ὁ ἡρωικώτερος ἀγῶνας τῆς ἑλληνικῆς ἱστορίας; Μποροῦµε νά τό ποῦµε. Ὁ ἡρωισµός σ’ ὅλες τίς δοξασµένες στιγµές τῆς ἑλληνικῆς ἱστορίας εἶναι ἕνας. Καί στούς ἄλλους λαούς ὁ ἡρωισµός εἶναι ἕνας. Ὅµως ὁ ἡρωισµός τῶν ἀγωνιστῶν τῆς ΕΟΚΑ ἔχει εἰδοποιό διαφορά, γιατί ἀποτελεῖ τή συνισταµένη ὅλων τῶν ἡρωισµῶν τῆς ἑλληνικῆς ἱστορίας. Ὁ ἀγῶνας τῆς ΕΟΚΑ εἶναι ὁ ἑλληνικώτερος ἀγῶνας τῆς ἑλληνικῆς ἱστορίας. Σέ κανένα ἄλλο ἀγῶνα δέν ἔγινε ἔµπρακτο βίωµα ὅλη ἡ ἱστορία τῆς Ἑλλάδος. Οἱ ἀγωνιστές κατακυρώνουν τήν ταυτότητά τους, πραγµατοποιῶντας τήν ἑλληνική ἱστορία. Κάνουν ὅ,τι ἔκαναν οἱ Ἕλληνες. Δέν θέλουν νά παρεκκλίνουν οὔτε κατά ἰῶτα ἕν. Εἶναι Ἕλληνες οἰκουµενικοί. Ὅλα εἶναι δικά τους: τό «µολών λαβέ», τό «ἤ τάν ἤ ἐπί τᾶς», ὁ Παρθενών, ἡ ὀρθόδοξη πίστη τοῦ Χριστοῦ, ἡ Ἁγία Σοφία, ὁ δικέφαλος ἀετός, ἡ ἑλληνική σηµαία, ἡ ἑλληνική δάφνη, ὁ ἐθνικός ὕµνος, ὁ ἑλληνικός θάνατος». (Μενέλαος Χριστοδούλου, ΕΟΚΑ – ὁ ἑλληνικός ἀγῶνας ἐκδ. «Αἰγαῖον», Λευκωσία 2011, σελ. 23-24).

Γρηγόρης Αὐξεντίου, Κυριάκος Μάτσης, Μιχαήλ Καραολῆς, Μάρκος Δρᾶκος, Στέλιος Μαυροµά της, Ἀνδρέας Ζάκος, Μιχαήλ Κουτσόφτας, Ἀνδρέας Παναγίδης καί ἄλλοι πολλοί ἥρωες, δικοί µας Ἕλληνες τῆς Κύπρου, πού κοσµοῦν τό Συναξάρι τοῦ Γένους.

Ὁ Μάτσης, τοῦ ὁποίου προτοµή βρίσκεται µπροστά ἀπό τήν Γεωπονική Σχολή τοῦ ΑΠΘ, τῆς ὁποίας ὑπῆρξε φοιτητής, ὅταν ὁ περιβόητος ἐκεῖνος στρατάρχης τῶν Ἄγγλων καί κυβερνήτης τῆς Κύπρου, ὁ Χάρντιγκ, τοῦ πρόσφερε ἕνα ἀµύθητο ποσό γιά νά προδώσει τόν Διγενή, ἀπάντησε: «Οὐ περί χρηµάτων τόν ἀγῶνα ποιούµεθα, ἀλλά περί ἀρετῆς!». Ἔπεσε µαχόµενος στίς 19 Νοεµβρίου 1958, στό κρησφύγετό του, στό Δίκωµο.

Ὁ 22χρονος Ἰάκωβος Πατάτσος, «ὁ ἅγιος τοῦ Κυπριακοῦ Ἀγώνα», γράφει γράµµα στίς 8-8-1956 στή µάνα του λίγο πρίν ὁδηγηθεῖ στήν ἀγχόνη ἀπό τούς Ἄγγλους. Ἐπιστολή πού µοσχοβολᾶ φιλοπατρία καί πίστη ἀκράδαντη στόν Χριστό. Ὅπως οἱ ἥρωες τοῦ ’21, έτσι καί τῆς ΕΟΚΑ ἀγωνίζονταν «γιά τοῦ Χριστοῦ τήν πίστη τήν ἁγία καί τῆς πατρίδος τήν ἐλευθερία».

«Ἀγαπηµένη µου µητέρα,

Χαῖρε!Εὑρίσκοµαι µεταξύ ἀγγέλων. Τώρα ἀπολαµβάνω τούς κόπους µου. Τό πνεῦµα µου φτερουγίζει γύρω ἀπό τόν θρόνον τοῦ Κυρίου. Θέλω νά χαίρης ὅπως κι ἐγώ. Ἄν κλαίης θά λυποῦµαι.

Τ’ ὄνοµά σου θά γραφῆ στήν ἱστορία, γιατί ἐδέχθης νά θυσιασθῆ τό παιδί σου γιά τήν Πατρίδα. Εἶναι καιρός τώρα νά καµαρώσης τό παιδί σου. Εὑρίσκεται ἐκεῖ ψηλά ὅπου ψάλλουν οἱ ἄγγελοι.

Χαῖρε, ἀγαπηµένη µου µητέρα. Μή κλαίης, γιά ν’ ἀκούσης τήν ἀγγελική φωνή µου, πού ψάλλει Ἅγιος, Ἅγιος, Ἅγιος Κύριος Σαβαώθ. Ψάλλε καί σύ µαζί µου. Ψάλλε, προσεύχου, δόξαζε τόν Θεόν σ’ ὅλην σου τήν ζωήν» (Σπύρου Παπαγεωργίου, Διά χειρός ἡρώων, ἐκδ. Κ. Ἐπιφανίου», Λευκωσία 1968, σελ. 213).

Τόν Ἀνδρέα Παναγίδη, 23 χρονῶν, πατέρα τριῶν παιδιῶν, τόν κρέµασαν οἱ Ἄγγλοι στίς 21 Σεπτεµβρίου 1956. Γράφει στό τελευταῖο γράµµα του πρός τά παιδιά του: «Σᾶς εὔχοµαι, ἀγαπηµένα µου παιδιά, νά γίνετε καλοί Χριστιανοί καί καλοί Ἕλληνες Κύπριοι. Ἀκολουθῆστε πάντα τό δρόµο τῆς ἀρετῆς». Τήν προηγούµενη τῆς ἐκτέλεσής του γράφει: «Τώρα πού ξέρω ὅτι σέ µιά µέρα θ’ἀντικρίσω τήν ἀγχόνη, ἔχω διπλάσιο θάρρος ἀπό πρίν. Ὁ Χριστός εἶναι πάντα συντροφιά στά κελλιά µας. Ὁ Χριστός µᾶς γεµίζει τήν καρδιά µέ ἀληθινή χαρά. Παρακαλοῦµε τόν Θεό νά µᾶς σώσει ὄχι τό σῶµα, ἀλλά τήν ψυχή». (Διά χειρός ἡρώων, σελ. 220-221).

Ὅσοι θέλουν νά µάθουν τί εἶναι ἡρωισµός, ἀγάπη ἀληθινή γιά τήν Ἑλλάδα καί πίστη «ἄχρι θανάτου» πρός τόν Χριστό, ἄς διαβάσουν τίς ἐπιστολές τῶν 13 ἡρωοµαρτύρων πού εἶναι θαµµένοι στήν καρδιά τῆς Κύπρου, στά «Φυλακισµένα Μνήµατα». Ἦταν κατά τήν διάρκεια τοῦ Ἀγῶνα ἕνα µικρό κοιµητήριο στίς Κεντρικές Φυλακές τῆς Λευκωσίας, ὅπου ἔθαβαν τά ἀπαγχονισµένα παλληκάρια καί τίς ἡγετικές µορφές τῆς Ἐθνικῆς Ὀργάνωσης Κυπρίων Ἀγωνιστῶν πού σκοτώνονταν σέ µάχες. Ἐκεῖ οἱ Ἄγγλοι κατακτητές βασάνιζαν ἀπάνθρωπα, µέ τήν βοήθεια Τούρκων δηµίων, τούς «τροµοκράτες τῆς ΕΟΚΑ» – ὅπως ἀκόµη µέχρι σήµερα τούς ἀποκαλοῦν, οἱ ἀµετανόητοι ἀποικιοκράτες. Διαβάζω:

«Στό κελλί ὁ κρατούµενος, πού τόν πηγαινοέφερναν στόν θάλαµο βασανιστηρίων, παρακαλοῦσε τούς συντρόφους του νά τόν σκοτώσουν. “Δέν θά ἀντέξω ἄλλο στά βασανιστήρια καί θά προδώσω”, τούς ἔλεγε. Ἐκεῖνοι τοῦ εἶπαν: “Θά σέ πάρουν ἀκόµη µιά φορά καί τώρα θά εἶναι τά µεγάλα βασανιστήρια. Ἄν ἀντέξῃς, θά εἶσαι ἥρωας, ἄν λυγίσῃς, θά εἶσαι προδότης. Οἱ Ἕλληνες βασανίζονταν ἀπό τούς Γερµανούς καί ἄντεχαν. Πήγαινε καί θά προσευχόµαστε γιά σένα”. Ὅταν ἔπειτα ἀπό ὥρα τόν ἔφεραν πίσω καί τόν πέταξαν στό κελλί, ξεδοντιασµένο, ξενυχιασµένο, τσουρουφλισµένο, σήκωσε τό κεφάλι καί τραύλισε: “Εἶµαι ἥρωας, εἶµαι ἥρωας!”» (ΕΟΚΑ – Ὁ ἑλληνικός ἀγῶνας, σελ. 35). Ἐκεῖ, στά «Φυλακισµένα Μνήµατα», εἶναι θαµµένος καί ὁ Γρηγόρης Αὐξεντίου, ὁ ὁποῖος ὑπηρέτησε ὡς ἔφεδρος ἀξιωµατικός τοῦ ἑλληνικοῦ στρατοῦ καί στό χωριό Ἀκρίτας τοῦ Κιλκίς γύρω στό 1952. Προσπάθησε νά µπεῖ στή σχολή Εὐελπίδων, ἀλλά ἀπορρίφθηκε λόγῳ…ὀρθογραφίας! Δέν γνώριζε τήν καθαρεύουσα γλῶσσα. Ἤξερε ἄλλη γλῶσσα… Δέν φωτίζει µέ τόν λόγο του, ἀλλά µέ τό κορµί του. Δέν λέει λόγια ἐµπρηστικά, γίνεται ὁ ἴδιος λαµπάδα. «Βγές ἔξω, παραδώσου νά σωθεῖς», τοῦ φώναζαν 5.000 Ἄγγλοι ἔξω ἀπό τό κρησφύγετό του κοντά στή Μονή Μαχαιρᾶ. «Μολών λαβέ» ἀποκρινόταν. Τόν ἔκαψαν καί ἔγινε ὁλοκαύτωµα. Καί πῆρε ὁ ἀντρειωµένος τόν δρόµο πρός τήν λευτεριά.

Θά πάρω µιάν ἀνηφοριά

θά πάρω σκαλοπάτια

νά βρῶ τά µονοπάτια

ποῦ πᾶν στή λευτεριά

Εἶναι στίχοι τοῦ Εὐαγόρα Παλληκαρίδη, τοῦ 19χρονου µαθητῆ τοῦ Ἑλληνικοῦ Γυµνασίου τῆς Πάφου, τόν ὁποῖο κρέµασαν οἱ Ἄγγλοι στίς 14 Μαρτίου τοῦ 1957. Στό ἄκουσµα τοῦ θανάτου, τῆς δολοφονίας τοῦ Εὐαγόρα Παλληκαρίδη, ὁ σπουδαῖος Δωδεκανήσιος λογοτέχνης Φώτης Βαρέλης, ἔγραψε ἕνα ἐξαίσιο ποίηµα, τό ὁποῖο ὁ ραδιοσταθµός τῆς Λευκωσίας τό µετέδωσε τότε ὡς δηµοτικό κυπριακό τραγούδι. Τό παραθέτω, ἀλλά πρῶτα νά σηµειώσω τήν ἀπάντηση τῆς µάνας του, ὅταν πῆγαν οἱ Ἄγγλοι νά τήν δελεάσουν µ’ ἕνα τεράστιο ποσό, γιά νά πιέσει τόν γυιό της νά προδώσει. Ἀπάντησε ἀγέρωχα ἡ Ρωµιά, Ἑλληνίδα µάνα:

«Ἐγώ δέν ἐγέννησα παιδί νά τό λαλοῦν προδότη

χαλάλι τῆς πατρίδας µου τό αἷµα τοῦ παιδιοῦ µου».

 Καί τό κλέφτικο στιχούργημα-ποίημα τοῦ Βαρέλη:

Ἐψές πουρνό µεσάνυχτα στῆς φυλακῆς τή µάντρα

µές στῆς κρεµάλας τή θελιά σπαρτάραγε ὁ Βαγόρας.

Σπαρτάρησε,ξεψύχησε, δέν τ̓ ἄκουσε κανένας.

Ἡ µάνα του ἦταν µακριά, ὁ κύρης του δεµένος,

οἱ νιοί συµµαθητάδες του µαῦρο ὄνειρο δέν εἶδαν,

ἡ νιά πού τόν ὁρµήνευε δέν εἶχε νυχτοπούλι.

Ἐψές πουρνό µεσάνυχτα θάψαν τόν Εὐαγόρα

Σήµερα Σάββατο ταχιά ὅλη ἡ ζωή σάν πρῶτα.

Ἐτοῦτος πάει στό µαγαζί, ἐκεῖνος πάει στόν κάµπο,

ψηλώνει ὁ χτίστης ἐκκλησιά, πανί ἁπλώνει ὁ ναύτης,

καί στό σκολειόν ὁ µαθητής συλλογισµένος πάει.

Χτυπᾶ κουδούνι, µπαίνουνε στήν τάξη του ὁ καθένας.

Μπαίνει κι ἡ Πρώτη ἡ ἄταχτη κι ἡ Τρίτη πού διαβάζει,

µπαίνει κι ἡ Πέµπτη ἀµίλητη, ἡ τάξη τοῦ Εὐαγόρα.

–Παρόντες ὅλοι;

–Κύριε, ὁ Εὐαγόρας λείπει.

–Παρόντες, λέει ὁ δάσκαλος· καί µέ φωνή πού τρέµει:

–Σήκω, Εὐαγόρα, νά µᾶς πεῖς ἑλληνική ἱστορία.

Ὁ δίπλα, ὁ πίσω, ὁ µπροστά, βουβοί καί δακρυσµένοι,

ἀναρωτιοῦνται στήν ἀρχή, ὥσπου ἡ σιωπή τούς κάµνει

νά πέσουν µ’ ἀναφιλητά ἐτοῦτοι κι ὅλη ἡ τάξη.

–Παλληκαρίδη, ἄριστα, Βαγόρα, πάντα πρῶτος,

στούς πρώτους πρῶτος, ἄγγελε πατρίδας δοξασµένης,

σύ µέχρι χθές τῆς µάνας σου ἐλπίδα κι ἀποκούµπι,

καί τοῦ σχολειοῦ µας σήµερα, Δευτέρα Παρουσία.

Τά ‘πε κι ἁπλώθηκε σιωπή πά̓ στά κλαµµένα νιάτα,

πού µπρούµυτα γεµίζανε τῆς τάξης τά θρανία,

ἔξω ἀπ’ ἐκεῖνο τ’ ἀδειανό, παντοτινά γεµάτο.

Αὐτό τό ἀριστούργηµα περιεχόταν στό παλιό – πρό τοῦ 2006- βιβλίο Γλώσσας τῆς Στ΄ Δηµοτικοῦ, στό γ΄ τεῦχος. Δέν ἄρεσε στά κνώδαλα τοῦ πολυπολιτισµοῦ, στούς προσκυνηµένους νενέκους τοῦ Παιδαγωγικοῦ Ἰνστιτούτου, τό ἔκριναν προφανῶς ὡς ἐθνικιστικό! Γιά ἥρωες θά µιλᾶµε τώρα; Αὐτά εἶναι παρωχηµένα, στερεότυπα. Αἵµατα, κόκκαλα καί θάνατοι γιά τήν Πατρίδα, τροµάζουν τά παιδιά – ἔτσι µοῦ εἶπε κάποιος ἀνεπρόκοπος κάποτε, ὅταν ἀντίκρισε τά καµµιά 15αριά κάδρα ἡρώων πού ἔχω ἀναρτηµένα πάντοτε στήν τάξη µου! Ἐνῶ οἱ «συνταγές µαγειρικῆς» καί οι λοιπές ανοησίες … τά γαληνεύουν. Καί καταντήσαµε νά διδάσκουµε στήν Στ΄Δηµοτικοῦ τόν ἡρωισµό µέσῳ ἑνός κειµένου µέ τίτλο «ἡ… Σόνια ἡ γάτα»! Ἄχ, δυστυχισµένη πατρίδα! «Τήν Ἑλλάδα θέλοµεν κι ἄς τρώγωµεν πέτρες», ἔγραφε κάποτε στούς τοίχους τῶν σπιτιῶν ἡ ἀδάµαστη ἐκείνη γενιά τῶν Ἑλλήνων τῆς Κύπρου. Σήµερα «τρώγωµεν» τήν Ἑλλάδα… «δειλοί, µοιραῖοι κι ἄβουλοι ἀντάµα» (Κ. Βαρνάλης), παρακολουθοῦµε τόν ἐξισλαµισµό της!! Τζαµιά στήν Ἀθήνα, Ἰσλαµικές Σπουδές στήν Θεολογική Σχολή τοῦ ΑΠΘ καί βλάσφημα βιβλία θρησκευτικών, ὀρδές µουσουλµάνων λαθροµεταναστῶν σ’ ὅλη τήν Ἑλλάδα, γιατί ἔτσι ἀποφάσισε ὅλο αὐτό τό νεοταξικό συνονθύλευµα πού µᾶς κυβερνᾶ. Ἀκυρώθηκε πιά ἡ Ἐπανάσταση τοῦ ’21!! Νά πᾶµε ὅλοι µας στούς τάφους τῶν ἡρώων µας, νά κλάψουµε πικρά καί νά βροντοφωνάξουµε: «Σήκω Εὐαγόρα, σήκω Γρηγόρη, σήκω Παῦλε, σήκω Μάρκο καί Κωνσταντῖνε καί Νικηφόρε καί Λεωνίδα, νά µᾶς πεῖτε ἑλληνική ἱστορία…».

Και πρός τους Τούρκους εισβολείς τους ωραίους στίχους του Κ. Μόντη: «Κι αυτή η σελήνη η ματωμένη και μισή / που μας την κουβαλήσατε! / Αλήθεια πέστε μου μετρήσατε / πόσοι άλλοι πέρασαν από το νησί / πριν από εσάς πανίσχυροι κ’ επιφανείς / κι ούτε δείγμα καν δεν έμεινε κανείς;».

Δημήτρης Νατσιός

δάσκαλος-Κιλκίς

https://www.antibaro.gr/article/30087

Στολή αφθαρσίας - του αειμνήστου Φωτίου Κόντογλου

 Στολή αφθαρσίας - του αειμνήστου Φωτίου Κόντογλου

24 Mar, 2020

Για του Χριστού την πίστιν την αγίαν,

για της πατρίδος την ελευθερίαν,

γι’ αυτά τα δύο πολεμώ,

γι’ αυτά να ζήσω επιθυμώ,

κι αν δεν τα αποκτήσω

τι μ’ ωφελεί να ζήσω;

Η ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΕΠΑΝΑΣΤΑΣΗ του 1821 έχει μια πνοή αγιασμένη, κι η ιστορία της είνε σαν συναξάρι. Η Ελλάδα μπορεί να παρασταθεί σαν τη μητέρα των Μακκαβαίων που είδε να βασανίζονται και να σφάζονται μπροστά της τα παιδιά της ένα-ένα. Από τον καιρό που χάθηκε η Κωνσταντινούπολη, η πατρίδα μας μαυροφόρεσε σαν χαροκαμένη χήρα· οι άνδρες ήτανε σαν ασκητές, οι γυναίκες σαν καλογρηές, τα τραγούδια μας γεμάτα πόνο και ελπίδα, τη λεγόμενη «χαρμολύπη», σαν χερουβικά, σαν τροπάρια.

Μια αγιωσύνη τα τύλιγε όλα. Οι καρδιές ήτανε, με όλη την παληκαριά τους, συντετριμμένες και ταπεινωμένες. Γι’ αυτό κι η θρησκεία μας ήτανε αληθινή, επειδή η πίστη του Χριστού δεν ταιριάζει σε ανθρώπους απίκραντους και καλοπερασμένους, κατά τα λόγια του Χριστού που λέγει: «εν τω κόσμω θλίψιν έξετε», και στενή και τεθλιμμένη η οδός».

Μα όσα χάνει ο άνθρωπος σε καλοπέραση, τα κερδίζει «εκατονταπλασίονα» σε βάθος πνευματικό. Και το έθνος μας που στάθηκε κακότυχο και βασανισμένο, από την άλλη μεριά στάθηκε ευλογημένο, κατά τον λόγο που λέγει ο Σολομών για όσους μαρτυρούνε για την αλήθεια: «και γαρ εν όψει ανθρώπων εάν κολασθώσιν, η ελπίς αυτών αθανασίας πλήρης· και ολίγα παιδευθέντες, μεγάλα ευεργετηθήσονται». Και ποια είνε αυτή η αντάμειψη; Η αντάμειψη ήτανε πως ντυθήκανε με κάποια στολή αφθαρσίας αυτοί που ζούσανε «υστερούμενοι, θλιβόμενοι, κακουχούμενοι, εν ερημίαις πλανώμενοι και σπηλαίοις και ταις οπαίς της γης».

Για τούτο, όποιος άνθρωπος έχει καρδιά καθαρή, και νιώσει την Ελληνική Επανάσταση, σαν να τραβιέται από κάποιον μαγνήτη, ας είνε κι άλλης φυλής άνθρωπος, χωρίς να γνωρίζει καλά- καλά από πού βγαίνει αυτή η γλυκύτητα και η κατανυκτική αγάπη, μ’ όλο που ακούει σκοτωμούς, μαρτύρια και μοιρολόγια, που σε άλλη περίσταση αγριεύουνε τον άνθρωπο. Θαρρεί πως δεν γινήκανε στ’ αληθινά αυτά που ακούει, αλλά πως είνε κάποιο έμορφο παραμύθι.

Τα πιο σκληρά πράγματα χάνουνε τη σκληρότητά τους, καν φονικά, καν αγωνίες κάθε λογής, φτώχια, κρύο, πείνα, αρρώστεια, ορφάνια. Κάποιος μυστικός πλούτος τα χρυσώνει όλα, ο της αφθαρσίας ο Παράκλητος (ο Παρηγορητής), το Πνεύμα το Άγιον. Αυτή είναι που λέγω στολή Αφθαρσίας κι ελπίδα Αθανασίας.

Η Ελληνική Επανάσταση είνε σαν το χάλκινο μοσχάρι που έκανε ένας τεχνίτης για τον τύραννο Φάλαρη και που το πύρωνε με φωτιά και σφαλούσε στην κοιλιά του όσους ήθελε να βασανίσει για να ψηθούνε ζωντανοί. Μα αντί ν’ ακούγονται βογκητά και φρικτοί θρήνοι από το στόμα του βοδιού, έβγαιναν τραγούδια χαρούμενα, επειδή ο τεχνίτης είχε βάλει επιτήδεια στο λαρύγγι του βοδιού κάποιο όργανο που άλλαζε τους θρήνους σε χαρούμενη μουσική.

Ο Αθανάσιος Διάκος τραγουδούσε περασμένος στη σούβλα, κι οι γυναίκες του Ζαλόγγου χορεύανε και πέφτανε στον γκρεμνό. Κι όλοι οι Έλληνες, άνδρες, γυναίκες, μικροί, μεγάλοι, δεσποτάδες, παπάδες, λαϊκοί, ψέλνανε σαν να τραγουδούσανε και τραγουδούσανε σαν να ψέλνανε, όπως οι τρεις Παίδες της καμίνου που δοξολογούσανε τον Θεό χορεύοντας μέσα στη φωτιά σαν να δροσολογιότανε.

Απ’ όλη την αιματοβαμμένη Ελλάδα ακουγότανε «ήχος καθαρός εορταζόντων», κι οι Έλληνες τρέχανε στον θάνατο «αγαλλομένω ποδί, Πάσχα κροτούντες αιώνιον». Γι’ αυτό μαγεύθηκε ο κόσμος, χωρίς να ξέρει γιατί. Εκείνο που τους μάγευε ήτανε η Ελπίδα της Αθανασίας που βγαίνει από την Ορθοδοξία και που τα σκεπάζει όλα με την χαρούμενη πνοή της.

Η χαρά του Χριστού είνε ένα άνθος που φυτρώνει μοναχά στις καρδιές που πονούν. Για τούτο ο Δαυΐδ έλεγε: «Κύριε εν θλίψει επλάτυνάς με». Κι οι ασκηταί της Ορθοδοξίας τη λέγανε «Χαρμολύπη» ή «Χαροποιόν πένθος», αυτή τη χαρά που βγαίνει από τη συντριμμένη καρδιά. Η Ελληνική Επανάσταση ήτανε τα χαρούμενα ορμήματα του Ποταμού της Ορθοδοξίας. Γι’ αυτό τη μισήσανε και την πολεμήσανε οι «ψευδάδελφοι», εκείνοι που ιδρύσανε στ’ όνομα του Χριστού ένα σύστημα εγκόσμιας ευδαιμονίας, κάποιον «αριστοκρατικό χριστιανισμό» που τραβά τις ματαιόδοξες ψυχές, και τις ξεραίνει από τη χαρά του Χριστού, από τη «χαρμολύπη»[1].

Οι Έλληνες του καιρού εκείνου ήτανε «πτωχοί τω πνεύματι», κατά τους έξυπνους του κόσμου. Ήτανε απλοί και φυσικοί, κι η όψη τους, τα λόγια τους, οι συνήθειές τους, τα φερσίματά τους ήτανε αληθινά, δηλαδή Ελληνικά. Η ψυχή τους ήτανε δεμένη με τη φύση και τη θρησκεία τους. Λεοντόκορμοι άνδρες που βαστούσανε από αρχαία αίματα, ζούσανε στον ανοιχτόν αγέρα όπως τους έπλασε ο Θεός, με γένεια, με μουστάκια, με μακρυά μαλλιά σαν το Χριστό, γοργοπόδαροι, λιγόφαγοι, θρήσκοι, ταπεινοί μπροστά στους γεροντότερους και στους παπάδες, με ψυχή γεμάτη κρυφά πλούτη.

Απάνω απ’ όλα ήτανε η Θρησκεία, η Πίστις των Πατέρων μας. Κι οι λειτουργοί της ήτανε οι πνευματικοί τους, οι δάσκαλοί τους, οι προστάτες τους, οι παρηγορητές τους, οι δικαστές τους, οι εξομολόγοι τους. Ο πιο αγαπημένος αρματωλός για το λαό, ο πιο αγνός πολεμιστής, ο καινούριος άγιος Γιώργης, στάθηκε ένας παπάς, ο Αθανάσιος Διάκος, που σουβλίσθηκε για την Πίστη του Χριστού.

Άλλοι τέτοιοι αγιασμένοι που αγωνισθήκανε για την Πίστη, είνε ο Πατριάρχης Γρηγόριος ο Ε’, ο Ησαΐας Σαλώνων, ο Ρωγών Ιωσήφ, ο Κυπριανός στην Κύπρο· τι λέγω; Νέφος ολόκληρο ρασοφορεμένοι, Ορθόδοξον Ιεράτευμα. Πριν να γίνει η Επανάσταση, χιλιάδες Νεομάρτυρες μαρτυρήσανε για την Πίστη, κι ύστερα ήρθανε οι αρματωλοί. Οι δεσποτάδες, οι παπάδες κι οι καλόγεροι είχανε γίνει σαν τους προφήτες που οδηγούσανε τον νέον Ισραήλ στη Γη της Επαγγελίας.

Οι αρματωλοί γινήκανε σαν ασκητές και ψέλνανε απάνω στο μετερίζι, και ξεστηθίζανε το Ψαλτήρι για παρηγοριά, με τα χαϊμαλιά στο στήθος που παριστάνανε τον Χριστό, την Παναγία, τον άη Γιώργη, τον άη Δημήτρη. Για φυλαχτό είχανε ή τίμιο ξύλο, ή άγιο λείψανο, ή ένα κομμάτι από το παλιόρασο του άγιου Κοσμά. Πολλοί αρματωλοί ήτανε ζωγραφισμένοι στα ερημοκκλήσια μαζί με τους αγίους. Η ζωγραφιά του Μεϊντάνη βρισκότανε στην εκκλησιά της Κατούνας, του Ανδρούτσου στο Μεγάλο Μετέωρο, του Διαμαντή Σπατούλη στην εκκλησιά στ’ Αλεποχώρι Μπότσαρη. Και τους σκοτωμένους τους θάβανε κοντά στην εκκλησιά.

Λοιπόν, δεν είνε αγιασμένη η Επανάστασή μας, δεν είνε η Ορθοδοξία ματωμένη για να φυλάξη την πίστη μας; Η Ορθοδοξία έγινε ένας λόγος άδειος στα στόματα των σημερινών φραγκοδασκαλευμένων δασκάλων. Μα η αληθινή Ορθοδοξία που είνε πλούτος και ρίζα αθανασίας, είνε φυτρωμένη βαθειά στην καρδιά του ορθοδοξώτατου λαού μας, που όσο δεν ήθελε να τουρκέψει, άλλο τόσο δεν θέλει να φραγκέψει.

Φώτης Κόντογλους

ΚΙΒΩΤΟΣ, ΜΗΝΙΑΙΟΝ ΦΥΛΛΑΔΙΟΝ ΟΡΘΟΔΟΞΟΥ ΔΙΔΑΧΗΣ, ΕΤΟΣ Β’ ΜΑΡΤΙΟΣ 1953 ΑΡΙΘ. ΦΥΛΛΟΥ 15

[1] Πριν λίγες μέρες γράψανε οι εφημερίδες πως το καθολικό περιοδικό «Ecclesia», δημοσίευσε ένα άρθρο του Κλωντ Φαρρέρ που κατακρίνει την Ελληνική Επανάσταση… Μ’ όλο που αυτό το περιοδικό δημοσιεύει πολλά ορθόδοξα κείμενα και στην πρώτη όψη φαίνεται χριστιανικό, ωστόσο το δηλητήριο τόχει πάντα κρυμμένο κατεπάνω στην Ορθοδοξία.

https://www.impantokratoros.gr/

Tags: Oρθοδοξία Ιστορία

http://orthmad.gr/news/στολή-αφθαρσίας-του-αειμνήστου-φωτίου-κόντογλου

Κων. Βαθιώτη – Το αίνιγμα της Σφίγγας – Μια αλληγορία για την παγκόσμια υγειονομική τυραννία του 21ου αιώνα

 Του Κωνσταντίνου Βαθιώτη

Πριν από αρκετές δεκαετίες συγκεντρώθηκε η ελίτ των ισχυρών κρατών, προκειμένου να διασκεφθεί για το μέλλον της ανθρωπότητας και ειδικότερα για το ποιο θα ήταν το καλύτερο σχέδιο που θα οδηγούσε στην υποδούλωση της ανθρωπότητας και ταυτοχρόνως στην μείωση του πληθυσμού. Επειδή, όμως, η ελίτ ήθελε οπωσδήποτε να συμμετέχει στην διάσκεψη και ένας εκπρόσωπος από μια αδύναμη χώρα με ισχυρό παρελθόν, ζήτησε να παραστεί κάποιος σοφός απεσταλμένος από την Ελλάδα, όπερ και εγένετο.

Στην αρχή της διάσκεψης, τα μέλη της ελίτ τσακώνονταν πολύ έντονα για το ποιος θα πάρει πρώτος τον λόγο. Τελικά, αποφάσισαν να παραχωρήσουν την θέση τους στον αδύναμο προσκεκλημένο, ώστε να μη νιώθει αδικημένος κανένας από τους ισχυρούς.

Αφού ο Έλληνας τούς ευχαρίστησε για την τιμή που του έκαναν, τους αιφνιδίασε λέγοντάς τους ότι κουβαλά μαζί του το μυστικό της επιτυχίας. Θα τους το παρουσιάσει, όμως, μιμούμενος την Σφίγγα, δηλ. βάζοντάς τους να λύσουν ένα πολύ δύσκολο αίνιγμα.

Η ελίτ ενθουσιάστηκε σφόδρα και ζήτησε από τον Έλληνα να διατυπώσει χωρίς καμία άλλη χρονοτριβή το αίνιγμα της Σφίγγας.

Ο πονηρός όμως Έλληνας, εκτιμώντας ότι πολύ δύσκολα θα μπορούσαν τα μέλη της ελίτ να βρουν την λύση, σκέφτηκε να αποκομίσει κάποιο όφελος για την πατρίδα του. Γι’ αυτό τους έθεσε τον ακόλουθο όρο:

– «Αν δεν μπορέσει κανείς σας να λύσει τον γρίφο, θα δεσμευτείτε εγγράφως ότι, όταν θα τεθεί σε εφαρμογή το σατανικό σχέδιο της υποδούλωσης όλης της ανθρωπότητας, θα επιτρέψετε στην Ελλάδα να έχει στην θέση του κυβερνήτη τον πιο παρανοϊκό τύραννο που θα ξεπερνούσε σε ανικανότητα και επικινδυνότητα όλους τους ομόλογους ηγέτες-τυράννους κάθε άλλης χώρας εκείνης της μακρινής εποχής».

Μέσα σε κλίμα απόλυτης σύμπνοιας και ψυχικής ευφορίας, οι ισχυροί συμφώνησαν να ικανοποιήσουν την επιθυμία του Έλληνα και τέντωσαν τ’ αφτιά τους για να ακούσουν το αίνιγμα.   

Τότε, ο Έλληνας έβγαλε το τσίπουρο που είχε φέρει μαζί του και αφού ήπιε λίγες γουλιές, τους λέει με αργή και σταθερή φωνή:

– «Αν θέλετε να μάθετε με ποιον τρόπο θα υποδουλώσετε ολόκληρη την ανθρωπότητα, απαντήστε μου στο ακόλουθο ερώτημα:

Τι είναι αυτό που με μία και μοναδική ριπή μπορεί να ακυρώσει τα θεμελιώδη δικαιώματα του ανθρώπου και να κουρελιάσει το Σύνταγμα, να αποδομήσει τον κοινωνικό ιστό, να ακυρώσει παραδόσεις, ήθη και έθιμα, να βάλει λουκέτο στις δημόσιες βιβλιοθήκες και τους ναούς, να εξαφανίσει τις Τέχνες, να αποξενώσει τους ανθρώπους που τελικώς θα φοβούνται να πλησιάσει ο ένας τον άλλον, να διαλύσει δοκιμασμένες φιλίες ετών αλλά να δημιουργήσει φρέσκες και πολύ πιο στέρεες, να αναποδογυρίσει τον νομικό πολιτισμό, να καταστρέψει την οικονομία, να γελοιοποιήσει τους πολιτικούς, να αποθεώσει τους επιστήμονες, να μετατρέψει τους πολίτες σε μασκοφορεμένους καρνάβαλους, σε ζώα με φίμωτρο και ταυτοχρόνως σε πειραματόζωα, να τους φυλακίσει μέσα στα ίδια τους τα σπίτια, να τους εξαναγκάσει να κυκλοφορούν έξω μόνο με ειδική άδεια και να μην τους επιτρέπει να κάθονται ούτε σε παγκάκια, να καθηλώσει τα παιδιά τους μπροστά σε μια οθόνη για να προσποιούνται ότι μαθαίνουν γράμματα, να οδηγήσει τους αντιφρονούντες σε στρατόπεδα συγκεντρώσεως και να επαναφέρει τον διωγμό των ορθόδοξων χριστιανών, να αφήνει τους αρρώστους να πεθαίνουν ολομόναχοι χωρίς την φροντίδα των συγγενών τους, να απαγορεύει την κανονική ταφή των νεκρών και την επίσκεψη των νεκροταφείων, αλλά ταυτοχρόνως να κάνει τους περισσότερους ανθρώπους όλης της γης να μοιάζουν με γέρους που έχουν ακράτεια από τον τρόμο τους και να παρακαλάνε γονυπετείς να συμβούν όλα αυτά, προκειμένου να σώσουν πάση θυσία ένα και μόνο αγαθό τους;

Ο Αμερικανός ζήτησε πρώτος τον λόγο για να καταγγείλει τον Έλληνα για την αφέλειά του.

– «Το αίνιγμά σου», λέει ο Αμερικανός επιτιμητικά προς τον Έλληνα, «είναι παιδαριώδες. Φυσικά και γνωρίζω την λύση, γιατί μόνο ένα όπλο μπορεί να έχει μια τόσο ισοπεδωτική δράση: η πυρηνική βόμβα. Στην ουσία όλα όσα μας είπες ότι θα προκληθούν με μία ριπή μπορούν να υπαχθούν στην έννοια της μεταμόρφωσης του κόσμου από έναν πυρηνικό πόλεμο. Αυτά μας είναι γνωστά από την Χιροσίμα και το Ναγκασάκι. Πώς τολμάς να έρχεσαι τώρα εσύ, ένας ανιστόρητος Έλληνας, να μας πουλήσεις φούμαρα;».

Τότε τον λόγο πήρε ο Ρώσος, ο οποίος, χλευάζοντας ομοίως τον Έλληνα, συντάχθηκε με τον Αμερικανό. Επιβεβαίωσε την δύναμη της ολικής μεταμόρφωσης του κόσμου που έχει η χρήση πυρηνικής ενέργειας, επικαλούμενος τα αποτελέσματα από την δοκιμή της βόμβας υδρογόνου η οποία πυροδοτήθηκε τον Οκτώβριο του 1961 στη Σιβηρία κοντά στον Αρκτικό Ωκεανό. Μάλιστα, αποκάλυψε ότι  η έκρηξη αυτή ήταν 3.333 φορές πιο καταστρεπτική από την βόμβα που έριξαν οι Αμερικανοί στη Χιροσίμα!

Στην συνέχεια πήρε τον λόγο ο Γερμανός ηγέτης και, παρότι λοιδόρησε κι αυτός τον Έλληνα, διαφώνησε με τους προλαλήσαντες στο εξής σημείο:

– «Συνάδελφοι», τους φώναξε, «το κλειδί για την λύση του αινίγματος δεν βρίσκεσαι στην μετα-μόρφωση της κοινωνίας αλλά στην παρα-μόρφωση του ανθρώπου. Δεν ακούσατε τι είπε ο Έλληνας; Μίλησε για φίμωτρα, φυλακίσεις και εξορίες σε στρατόπεδα συγκεντρώσεως. Άρα η λύση στο αίνιγμα της Σφίγγας είναι προφανής: Ένας νέος Χίτλερ!».

Ο Έλληνας τούς διαβεβαίωσε ότι κάνουν λάθος, λέγοντάς τους, όμως, ότι θα τοποθετηθεί στο τέλος, αφού ακούσει την απάντηση όλων των ισχυρών εκπροσώπων. Διευκρίνισε, ωστόσο, ότι ο Γερμανός εκπρόσωπος ανέδειξε μια σημαντική διάσταση της προβληματικής, αλλά περιέπεσε στο σφάλμα της λήψεως του ζητουμένου. Διότι πράγματι την εποχή της παγκόσμιας δικτατορίας θα συμβούν γεγονότα που μόνο ένας νέος Χίτλερ θα μπορούσε να επιβάλει. Αλλά το κρίσιμο ζήτημα είναι ποια στολή θα πρέπει να φορά ο νέος Χίτλερ!

Αμέσως μετά, τον λόγο πήραν οι υπόλοιποι ισχυροί, μα κανένας δεν μπόρεσε να λύσει ορθά το αίνιγμα. Οι περισσότεροι συντάσσονταν με τον Αμερικανό, τον Ρώσο και τον Γερμανό σαν τους φοιτητές που εξετάζονται προφορικά και, μη γνωρίζοντας την σωστή απάντηση στην ερώτηση του καθηγητή, προτιμούν να συνταχθούν με κάποιον που θεωρούν πολύ διαβασμένο.

Αφού ο Έλληνας τους άκουσε όλους προσεκτικά αλλά σιωπηλά, τους ανακοίνωσε την μεγαλοπρεπή ήττα τους και αμέσως προχώρησε στην επίσημη ανακοίνωση της λύσης:

– «Κυρίες και κύριοι, η απάντηση στο αίνιγμα της Σφίγγας μου είναι η εξής: Η π-α-ν-δ-η-μ-ί-α».

Στο άκουσμα της λέξης αυτής, τα μέλη της ελίτ άρχισαν να διαμαρτύρονται εντόνως για την εξαπάτησή τους. Πρώτος αντέδρασε ο Γερμανός, ο οποίος κουνώντας το δάχτυλο στον Έλληνα του λέει:

– «Προφανώς μας περνάς για ηλιθίους, αφού, αν η σωστή απάντηση ήταν η πανδημία, τότε θα αφανιζόταν ολόκληρη η ανθρωπότητα. Διότι, όπως θα έπρεπε να γνωρίζεις ως απόγονος των Αρχαίων Ελλήνων, η λέξη πανδημία σημαίνει ότι εξαπλώνεται θανατικό παντού. Άρα, μια πανδημία θα εξυπηρετούσε τον έναν από τους δύο στόχους μας: Θα οδηγούσε μεν σε μείωση του παγκόσμιου πληθυσμού, αλλά θα έθετε σε κίνδυνο και εμάς τους ίδιους, οπότε δεν θα μπορούσαμε να αποκτήσουμε τον πολυπόθητο έλεγχο της ανθρωπότητας που θα επιβίωνε της πανδημίας».

Πριν προλάβει να αντιδράσει ο Έλληνας, πετάγεται ο Κινέζος εκπρόσωπος και με το γνωστό μειλίχιο ύφος του, τους κατακεραυνώνει:

– «Ο Έλληνας έχει δίκιο. Όπως κάθε δύσκολο αίνιγμα της Σφίγγας, έτσι κι αυτό που έπρεπε να λύσουμε σήμερα, δεν έχει ποτέ μονοσήμαντη απάντηση, παρότι η διατύπωσή της είναι μονολεκτική: Πίσω από την μία λέξη μπορεί να κρύβονται περισσότερες. Η ένσταση, λοιπόν, του Γερμανού συναδέλφου εξουδετερώνεται από τον υπονοούμενο επιθετικό προσδιορισμό της μονολεκτικής απάντησης που έδωσε η Σφίγγα. Εξηγούμαι: η πλήρης και ολοκληρωμένη απάντηση του αινίγματος είναι η π-λ-α-σ-μ-α-τ-ι-κ-ή πανδημία».

Αφού ο Έλληνας συνεχάρη τον Κινέζο εκπρόσωπο εγκωμιάζοντας την οξυδερκή σκέψη του, την σκυτάλη παίρνει ο Εβραίος και γεμάτος ζήλια ρωτάει τον Έλληνα:

– «Μα καλά, πώς το σκέφτηκες, βρε αθεόφοβε, αυτό το φοβερό αίνιγμα;».

Ο Έλληνας του απαντά:

– «Στις λέξεις “αθεόφοβος” και “φοβερός”, τις οποίες χρησιμοποίησες μόλις, ζηλιάρη Εβραίε, βρίσκεται κρυμμένο ένα μεγάλο μέρος του μυστικού μου, δηλ.  ο “φόβος”. Τώρα μπορώ να σας αποκαλύψω ότι, μόλις μου είπατε για ποιον λόγο θέλατε να παραστώ στην σημερινή διάσκεψη, κάθισα και παρατήρησα τι είναι αυτό που θα προκαλούσε έναν τόσο μεγάλο φόβο σε κάποιο αγαθό των Ελλήνων, ώστε να δεχθούν να προσλάβουν τυράννους για φρουρούς τους, δηλ. λύκους να φυλάνε τα πρόβατα. Αναζητούσα τυράννους, διότι στην ουσία αυτό συζητάμε σήμερα: Τι πρέπει να συμβεί, ώστε κάθε χώρα να κυβερνάται στο μακρινό μέλλον από έναν τύραννο και όλοι μαζί οι τύραννοι να συναποτελούν την μελλοντική παγκόσμια τυραννία της ανθρωπότητας».    

– «Ήξερα, λοιπόν, από τους προγόνους μου ότι η παρατηρητικότητα είναι το πρώτο σκαλί για την απόκτηση της σοφίας. Ιδού πώς έφτασα στην λύση του αινίγματος:

Άκουγα τους συμπατριώτες μου από το πρωί μέχρι το βράδυ να λατρεύουν την υγεία τους σαν μια σπάνια θεότητα. Είχαν αντικαταστήσει το “χαίρετε” με το “γεια”, εντάσσοντας έτσι καμουφλαρισμένα στον καθημερινό τους λόγο την υγεία, την οποία πρόφεραν έχοντας αφαιρέσει το πρώτο της φωνήεν. Με αυτόν τον τρόπο, η θεότητα της υγείας εμπότιζε το υποσυνείδητο του Έλληνα, μετατρέποντάς το σε χωράφι που αποτελείται από μια δηλητηριώδη μονοκαλλιέργεια. Έχοντας, λοιπόν, η υγεία κατακυριεύσει το υποσυνείδητό του μέσω ενός γλωσσικού καμουφλάζ, ήρθε στην συνέχεια να επιβληθεί ολοκληρωτικά και στο πεδίο της συνείδησης. Έτσι οι Έλληνες έφθασαν να εύχονται σε γιορτές και επετείους “χρόνια πολλά με υγεία” ή ακόμη χειρότερα να ανταλλάσσουν στις λαϊκές αγορές την φράση “υγεία πάνω απ’ όλα!”. Είναι μάλιστα πρωτοφανής η πλεοναστική χρήση της λέξης “υγεία”, όταν δύο Έλληνες ολοκληρώνουν μια τηλεφωνική συνομιλία που έγινε για να διατυπωθούν οι συνήθεις ευχές στον εορτάζοντα: Μετά τα “χρόνια πολλά με υγεία” οι συνομιλητές αποχαιρετιούνται χρησιμοποιώντας την καμουφλαρισμένη εκδοχή της, δηλ. το περίφημο “γεια”. Αυτό δηλαδή που όλοι σας ξέρετε να λέτε όταν έρχεστε στην Ελλάδα και πίνετε το κρασί μας. “Γεια μας”, δεν λέτε σε σπαστά ελληνικά; Επομένως, σε μια συνομιλία σαν κι αυτήν που σας προανέφερα ακούγεται μια φορά η υγεία και μια δεύτερη φορά, κολλητά, το καμουφλαρισμένο “γεια”!».

Διαπιστώνοντας καθημερινά με τα ίδια μου τα αφτιά την λατρευτική σχέση που έχει ο Έλληνας απέναντι στην υγεία, δεν δυσκολεύτηκα να μαντέψω τι θα συνέβαινε, αν εμφανιζόταν ένας “αόρατος εχθρός” και απειλούσε σαν ένα φονικό φάντασμα το αντικείμενο της λατρείας του. Σκεφτείτε το εκρηκτικό μείγμα: Όποιος κυνηγά φαντάσματα βρίσκεται σε κατάσταση παραληρήματος – πόσω μάλλον όταν τα φαντάσματα απειλούν το πιο αγαπημένο γι’ αυτόν πράγμα στον κόσμο: την υγεία του. Για να μη μπουν άλλα φαντάσματα, δηλ. πολλοί “αόρατοι εχθροί” στο σπίτι σου, είσαι διατεθειμένος να κλειδωθείς μέσα και να κατεβάσεις όλα τα ρολά, μέχρι να σου πουν ότι τα φαντάσματα έφυγαν! Τότε λοιπόν, αν σου δώσουν μια οθόνη να κάνεις μάθημα εξ αποστάσεως για να είσαι προφυλαγμένος από τους “αόρατους εχθρούς”, θα το κάνεις. Αν σου πουν ότι δεν θα ξαναπάς σε κουρέα, τότε θα δεχθείς να μείνεις ακούρευτος ή θα βάλεις τους δικούς σου να σε κουρεύουν. Αν σου πουν ότι για να βγεις έξω, θα στέλνεις SMS και θα φοράς μάσκα παντού, θα το κάνεις. Αν σου πουν ότι ο “αόρατος εχθρός” μένει στο σώμα του νεκρού επί 3 ημέρες, θα τους πιστέψεις. Κι αν σου πουν ότι ο “αόρατος εχθρός” είναι πανταχού παρών και τα πάντα νικών, θα λες το Πάτερ Ημών μόνο στο σπίτι σου. Φυσικά, όλα αυτά θα συμβούν, διότι από την ψυχή του ανθρώπου θα έχει εκθρονιστεί ο μόνος ικανός να είναι πανταχού παρών και τα πάντα πληρών».

Έκθαμβη η ελίτ από το μάθημα που τους παρέδωσε ο θεωρητικά αδύναμος Έλληνας, τον συνεχάρη και τον συμβούλευσε να μην πει σε κανέναν συμπατριώτη του τίποτε απολύτως απ’ όσα συζητήθηκαν σε αυτήν την διάσκεψη. Αν το μυστικό διαρρεύσει, τότε οι συγγενείς του θα πληροφορηθούν ότι το ευφυές μέλος της οικογένειάς τους “αυτοκτόνησε”. Ως γνωστόν, τα μεγάλα σχέδια εναντίον της ανθρωπότητας υλοποιούνται μόνο με όρκους σιωπής. Αυτή είναι άλλωστε και η απάντηση σε όσους θα αναρωτηθούν –όταν θα έρθει εκείνη η εφιαλτική ώρα της παγκόσμιας υγειονομικής τυραννίας– πώς είναι δυνατόν να συντονίστηκαν όλοι ανεξαιρέτως οι αρχηγοί των κρατών, αντιδρώντας με τον ίδιο τρόπο σε μια πανδημία!

Τώρα ο Έλληνας είχε αρχίσει να ξαναπίνει το τσίπουρό του απολαμβάνοντας το διπλά, αφού έσφυζε από χαρά για την εκκωφαντική νίκη του σε βάρος των ισχυρών της παγκόσμιας ελίτ. Ένιωθε σαν άλλος Δαβίδ που είχε κατατροπώσει τον σύγχρονο Γολιάθ – μιλώντας στην γλώσσα της παγκόσμιας ελίτ, αποτελούσε για τους ισχυρούς μια “ασύμμετρη απειλή”.

Την ησυχία του, όμως, τάραξε ο Ιταλός, ο οποίος γεμάτος περιέργεια πήγε και τον ρώτησε για ποιον λόγο ζήτησε από την ελίτ να φροντίσει ώστε στα χρόνια της παγκόσμιας υγειονομικής τυραννίας να έχει τοποθετήσει στην θέση του κυβερνήτη της Ελλάδας τον πιο παρανοϊκό τύραννο που θα ξεπερνούσε σε ανικανότητα και επικινδυνότητα όλους τους ομόλογους ηγέτες-τυράννους κάθε άλλης χώρας.

Τότε ο Έλληνας τού απάντησε:

– «Ιταλέ, σε είχα για έξυπνο. Το ζήτησα αυτό, διότι μια παγκόσμια υγειονομική τυραννία δεν θα μπορεί να καταπέσει με κανέναν παραδοσιακό νομικό τρόπο, π.χ. με υποβολή μηνύσεων, αγωγών ή ακόμη και προσφυγών στα διεθνή δικαστήρια. Αυτό το γνωρίζει πολύ καλά η παγκόσμια ελίτ. Αλλά ταυτοχρόνως γνωρίζει ότι η αχίλλειος πτέρνα του σχεδίου της βρίσκεται στην ψυχή του κάθε υποδουλωμένου λαού. Αν ο φόβος για την υγεία μετατραπεί σε οργή για την τυραννία, τότε το σχέδιο θα βουλιάξει και αργά ή γρήγορα οι τύραννοι θα έχουν το τέλος που τους αξίζει, όπως άλλωστε διδάσκει η Παγκόσμια Ιστορία. Θα ήθελα, λοιπόν, η Ελλάδα να είναι η πρώτη χώρα που θα ξεσηκωθεί ενάντια στην τυραννία και να γίνει το παράδειγμα προς μίμηση για τις υπόλοιπες χώρες. Και επειδή εκείνα τα χρόνια η υγειολατρεία θα έχει πάρει στην χώρα μου διαστάσεις ειδωλολατρίας, το αντίδοτο της οργής θα πρέπει να είναι το ισχυρότερο που θα διατίθεται στην παγκόσμια αγορά. Γι’ αυτό ακριβώς η Ελλάδα θα χρειαστεί να έχει πρωθυπουργό τον χείριστο εκ των χειρίστων: ο δαιμονικός τρόπος με τον οποίο θα κυβερνά θα βάλει μπουρλότο στις ψυχές των σταδιακά αφυπνιζόμενων Ελλήνων και τότε ο λαός θα γίνει λάβα. Αλλά, με την ευκαιρία, καλέ μου φίλε, θέλω να σου πω και κάτι άλλο. Την εποχή της παγκόσμιας υγειονομικής τυραννίας, αυτό που λέμε σήμερα για μας τους δύο, δηλ. una faccia una razza, θα ισχύει για ολόκληρο τον πλανήτη. Διότι όλοι οι άνθρωποι θα κυκλοφορούν σαν ζόμπι, φορώντας μάσκα. Αυτό, βεβαίως, θα έχει ως συνέπεια ότι ο περίφημος στίχος “Greco mascara” θα αλλάξει σε uomo mascara».

Γοητευμένος ο Ιταλός, δίνει το χέρι του στον Έλληνα για να τον συγχαρεί, αλλά εκείνος αρνείται την χειραψία και του λέει:

– «Δώσε την εντολή σε έναν καλό γλύπτη να κατασκευάσει δύο αγάλματα σε στάση αγκωναψίας!».

Ο Ιταλός έμεινε εμβρόντητος, ζητώντας από τον Έλληνα να του εξηγήσει τι εννοεί με αυτόν τον πρωτάκουστο όρο. Τότε ο Έλληνας του απαντά σαν να ήταν προφήτης:

– «Αναλύοντας στο μυαλό μου τις συνέπειες της μελλοντικής πανδημίας, οδηγήθηκα στο συμπέρασμα ότι οι άνθρωποι θα καταργήσουν μέχρι και την παραδοσιακή χειραψία, την οποία θα αντικαταστήσουν με αγκωνιές. Γι’ αυτό χρησιμοποίησα την λέξη “αγκωναψία”, που τώρα ακούγεται στ’ αφτιά σου σαν όρος προερχόμενος από κάποιο εξωγήινο πλάσμα. Όποιος, λοιπόν, συγκρατήσει στο μυαλό του την εικόνα των δύο αγαλμάτων σε θέση αγκωναψίας, δεν αποκλείεται να την συνδυάσει με την μελλοντική κατάργηση της χειραψίας και να αρχίσει να σκέφτεται ποιο σχέδιο μπορεί να κρύβεται πίσω από την πανδημία.

Ο Ιταλός έφυγε σκυθρωπός και ιδιαιτέρως ανήσυχος για το ζοφερό μέλλον που περίμενε την ανθρωπότητα. Εκείνος δεν θα προλάβαινε να το ζήσει, αλλά ένιωθε βαθιά θλίψη, καθώς αναλογιζόταν το μέγεθος του εφιάλτη που καραδοκούσε για τα εγγόνια του. 

Τελευταίος έμεινε ο Ιάπωνας, ο οποίος πλησίασε τον Έλληνα για να του θέσει τις εξής δύο απορίες:

– «Έλληνα, για πες μου, σε παρακαλώ! Για ποιον λόγο επέλεξες να φτιάξεις ένα αίνιγμα μιμούμενος την Σφίγγα; Και γιατί έφερες μαζί σου και πίνεις τώρα αυτό το τσίπουρο;».

Ο Έλληνας χαμογελώντας του απαντά:

– «Ήξερα, Ιάπωνα, ότι εσύ θα έδινες σημασία σε δύο φαινομενικά ασήμαντες λεπτομέρειες. Αξίζει λοιπόν να σου προσφέρω την απάντηση που κέρδισες με το σπαθί σου:

Επέλεξα την Σφίγγα, για να παραλλάξω το τελευταίο της αίνιγμα που έλυσε ο Οιδίποδας και να το χαρίσω σε όποιον θα είχε την δική σου απορία.

Θυμάσαι εκείνο το αίνιγμα που οδήγησε στον θάνατο την Σφίγγα, δηλ. τι είναι αυτό που το πρωί περπατάει με τέσσερα πόδια, το μεσημέρι με δύο και το βράδυ με τρία;

Για τα χρόνια, λοιπόν, της παγκόσμιας υγειονομικής τυραννίας φτιάξε από τώρα και προσπάθησε να μεταλαμπαδεύσεις στις επόμενες γενιές το εξής ανάστροφο αίνιγμα: Τι είναι αυτό που στην αρχή της ζωής του στέκεται στα δύο πόδια, προς το τέλος της ζωής του στα τρία, αλλά πριν πεθάνει θα εξαναγκαστεί να περπατάει στα τέσσερα με φίμωτρο και θα τον βγάζει βόλτα ο σκύλος του χωρίς φίμωτρο;

Η απάντηση σε αυτό το εφιαλτικό αίνιγμα είναι ίδια με εκείνη που είχε δώσει ο Οιδίποδας στην αυθεντική μορφή του αινίγματος: Ο άνθρωπος! 

Σε ό,τι αφορά το τσίπουρο, το πίνω για δύο λόγους: Πρώτον για να κοροϊδέψω τον Άγγλο, που είχα προβλέψει ότι θα εμφανισθεί στην διάσκεψή μας καπνίζοντας πούρο. Εκείνος λοιπόν πούρο, εγώ τσίπουρο. Δεύτερον, γιατί ήθελα να κρατώ στα χέρια μου ένα φυσικό όπλο κατά της πανδημίας. Έλα λοιπόν Ιάπωνα, βγάλε μου μια φωτογραφία και κορνίζαρέ την σε περίοπτη θέση κάποιου κυβερνητικού γραφείου. Μπορεί μερικοί ενορατικοί συμπατριώτες σου που θα την δουν στα χρόνια της παγκόσμιας υγειονομικής τυραννίας να θελήσουν να καθιερώσουν το τσίπουρο ως πανάκεια για την πανδημία. Έτσι δεν αποκλείεται να αρχίσουν μεγάλες παραγγελίες προς την Ελλάδα απ’ όλα τα κράτη και με αυτόν τον τρόπο η χώρα μου να κερδίσει χρήματα σε μια εποχή οικονομικού ολέθρου.

Δυστυχώς, ο τύραννος που θα κυβερνά τότε την Ελλάδα ως μέγιστος απατεώνας εκείνου του αιώνα θα προσπαθήσει να παρουσιάσει ταχυδακτυλουργικά αυτόν τον όλεθρο ως “χρυσό αιώνα”».   

https://enromiosini.gr/arthrografia/το-αίνιγμα-της-σφίγγας-μια-αλληγορία-γ/

Ποιοι είναι και τι πιστεύουν οι Προτεστάντες; Και γιατί είναι αιρετικοί;

 Α΄ Είναι αιρετικοί

- Την περασμένη Κυριακή πήγα σε μια αλλιώτικη εκκλησία, κύριε. Βρίσκεται εδώ κοντά μας στην οδό Χ… Παράξενα ήταν. Ούτε παπάς υπήρχε, ούτε εικόνες, ούτε καντήλια, ούτε κεριά.
- Σε συγκέντρωση Προτεσταντών πήγες κι οι Προτεστάντες είναι αιρετικοί. Πώς και τ΄ αποφάσισες;
- Το Σάββατο στο γήπεδο ήρθαν κάποιοι νεαροί, μοίρασαν σ΄ όλους μας μπλουζάκια, κρουασάν, μας άνοιξαν συζήτηση για το Χριστό και μας κάλεσαν στην εκκλησία τους. Δεν ήξερα ότι είναι Προτεστάντες, ούτε γιατί είναι οι Προτεστάντες αιρετικοί ξέρω.

Τι είναι οι Προτεστάντες και γιατί οι Προτεστάντες είναι αιρετικοί;
Αίρεση (από το ρήμα αιρούμαι = επιλέγω) είναι η επιλογή και η παρερμηνεία κάποιων από τις διδασκαλίες της Εκκλησίας. Το αποτέλεσμα είναι η διαστρέβλωση της αλήθειας του Χριστού και η περιφρόνηση της διαβεβαίωσής Του ότι, όσο παραμένει ο ουρανός και η γη, ούτε ένα γιώτα, ούτε ένα κόμμα, ούτε δηλαδή η πιο μικρή από τις εντολές Του δε θα χάσει το κύρος της και την αξία της (Ματθ. ε΄ 18). Στο χώρο της αίρεσης η χριστιανική διδασκαλία νοθεύεται κι έτσι διδάσκεται στους οπαδούς της από τους δημιουργούς της.

Οι αιρετικοί καταλαβαίνουν το λάθος τους; Κι αν όχι, γιατί δεν τους υποδεικνύεται για να το διορθώσουν;
Οι πρώτοι μεγάλοι αιρεσιάρχες ήταν μορφωμένοι κληρικοί, με προσόντα, που επιχειρούσαν να ερμηνεύσουν τις αλήθειες της πίστεως με μόνη τη λογική τους και επηρεασμένοι από ποικίλες φιλοσοφικές θεωρίες. Προκαλούσαν έτσι σοβαρές αλλοιώσεις στη διδασκαλία του Χριστού και τις δίδασκαν στο λαό. Όταν η Εκκλησία με το στόμα του Επισκόπου, την απόφαση μιας Τοπικής Συνόδου ή μιας Οικουμενικής Συνόδου τους επεσήμαινε το λάθος τους, εκείνοι επέμεναν σ΄ αυτό.
Οι αιρετικοί ίσως να μη συνειδητοποιούν πάντα ότι σφάλλουν, γι΄ αυτό και ποτέ δεν αποδέχονται διορθωτικές παραινέσεις. Την αίρεση δεν τη δημιουργεaί το λάθος, αλλά η εμμονή σ΄ αυτό. Ο δημιουργός της αίρεσης εμμένει στις θέσεις του, παραθεωρώντας τις υποδείξεις της Εκκλησίας. Τοποθετεί δηλαδή τον εαυτό του πάνω απ΄ αυτήν.
Ένα ιστορικό παράδειγμα των παραπάνω είναι η δημιουργία και διάσπαση του προτεσταντικού χώρου.

Πώς δημιουργήθηκε ο Προτεσταντισμός;
Το 16ο αιώνα ο Γερμανός καθηγητής της Θεολογίας και μοναχός Μαρτίνος Λούθηρος, αντέδρασε στις γνωστές μας κακοδοξίες και αυθαιρεσίες του Παπισμού. Η απόλυτα δικαιολογημένη αντίδρασή του θα γινόταν ουσιαστική, γόνιμη κι αποτελεσματική, αν στηριζόταν στις υπερφυσικές, μυστικές, δυνάμεις που διαθέτει το σώμα του Χριστού, η μία και μόνη Εκκλησία. Η Ορθοδοξία.
Ο Λούθηρος όμως κι όσοι τον ακολούθησαν, Προτεστάντες (= Διαμαρτυρόμενοι, από το ρήμα protesto= διαμαρτύρομαι), δε ζήτησαν τη βοήθειά της αλλά θέλησαν να αντιμετωπίσουν την παπική υπερηφάνεια, που θεωρούσε αλάθητο τον εαυτό τους και τις θέσεις τους!
Είπαν πως η βασική αιτία της αίρεσης είναι ο εγωισμός. Ο Άγιος Ιωάννης της Κλίμακος το υπογραμμίζει αυτό γράφοντας πως «εάν είναι αδύνατο να προέλθει φλόγα από το χιόνι, πιο αδύνατο είναι να υπάρχει ταπείνωση στους αιρετικούς». Παραδίδεται πως κάποιοι πλησίασαν το φημισμένο αββά Αγάθωνα και για να τον δοκιμάσουν του είπαν:
«Εσύ είσαι ο αββάς Αγάθων ο υπερήφανος, ο ψεύτης, ο απατεώνας;».
«Εγώ, και είμαι τέτοιος που είπατε», απάντησε.
«Ώστε εσύ είσαι ο αββάς Αγάθων, ο αιρετικός;» ξαναείπαν.
«Όχι, όχι», απάντησε έντονα. «Αμαρτωλός είμαι, αιρετικός όμως δεν είμαι.»
Οι Άγιοι αποστρέφονται την αίρεση, γιατί ξέρουν ότι χωρίζει τον άνθρωπο απ΄ το Θεό και του στερεί τη σωτηρία.
Αυτό θα διαπιστωθεί και από τη μελέτη των βασικών θέσεων των Προτεσταντών, που θα ακολουθήσει.

Β΄ Oι θέσεις τους
Πριν από λίγο καιρό, έξω από την πόρτα του σπιτιού σας, ίσως περίμενε μία έκπληξη πολύ επικίνδυνη, αν και φαινομενικά εντελώς αθώα. Ήταν μια πλαστική σακούλα, με εκτύπωση ενός πανέμορφου ελληνικού τοπίου στη μία όψη της και στην άλλη της φράσης: «ο Θεός σ΄ αγαπάει». Το περιεχόμενο της: η Καινή Διαθήκη στη δημοτική γλώσσα, ένα C.D. και κάποια έντυπα που παρουσίαζαν «χριστιανικές» διδασκαλίες, με τη σημείωση ότι δεν έχουν καμία σχέση με αυτές των χιλιαστών.

Ποιος όμως ήταν ο αποστολέας;
Κάποια από τις προτεσταντικές παραφυάδες που υπάρχουν και δρουν και στη χώρα μας.

Πώς βρέθηκαν στην Ορθόδοξη Ελλάδα;
Εμφανίστηκαν στις αρχές του 19ου αιώνα, λίγο πριν από την επανάσταση του 1821. Προσποιήθηκαν ότι θέλουν να «περιποιηθούν» τις πληγές της σκλαβωμένης ελληνικής ψυχής με τις προσφορές και τα κηρύγματά τους. Στην πραγματικότητα, όπως απέδειξε η συνέχεια, ήθελαν να κατακτήσουν τον τόπο μας. Η αμάθεια, η φτώχεια αλλά και η απλότητα των Ελλήνων έμοιαζαν σύμμαχοί τους. Η ορθόδοξη ελληνική Παράδοσή μας όμως έγινε ισχυρή αντίδραση στην ύπουλη προπαγάνδα τους και την περιόρισε σημαντικά. Ωστόσο, εξακολουθούν να υπάρχουν και να δρουν στην πατρίδα μας.

Ποιες οι θέσεις τους;
Πρώτη και βασική πηγή της πίστης θεωρούν μόνο την Αγία Γραφή, το Ευαγγέλιο, γι΄ αυτό και ονομάζονται Ευαγγελικοί.
Στην Ορθοδοξία συνυπάρχουν δύο ζωντανές πηγές της πίστης μας με την ίδια αξία και σημασία: Τα ιερά κείμενα που γράφτηκαν με το φωτισμό του Αγίου Πνεύματος – η Αγία Γραφή η πρώτη πηγή. Και η Ιερά Παράδοση, ό,τι δηλαδή γράφτηκε χωρίς μελάνι και χαρτί αρχικά στις συνειδήσεις των πιστών και στη συνέχεια διασώθηκε σε γραπτά μνημεία ή δεύτερη πηγή.
Η Ιερά Παράδοση είναι η διδασκαλία του Χριστού που δεν θησαυρίστηκε στα Ιερά Ευαγγέλια, η διατύπωση των αληθειών της πίστεως από τις Οικουμενικές Συνόδους, η ερμηνεία τους στα έργα των Αγίων Πατέρων και κυρίως ο τρόπος με τον οποίον ο απλός λαός του Θεού βίωσε και εφάρμοσε μέσα στους αιώνες την πίστη του.
Χωρίς την Αγία Γραφή δε θα είχε διατηρηθεί η χριστιανική διδασκαλία καθαρή κι ανόθευτη. Αλλά και χωρίς την ακριβή Παράδοση θα ήταν αδύνατο να συλλάβουμε το βαθύ νόημα των Γραφών, ούτε καν θα είχαμε τις Αγίες Γραφές[1]. «Το γραπτόν Ευαγγέλιον συμπληρώνεται με το άγραφον Ευαγγέλιον της Εκκλησίας και υπ΄ αυτού ερμηνεύεται δια της ενεργείας της χάριτος του Αγίου Πνεύματος»[2].
Οι Ευαγγελικοί αγνόησαν τη μεγάλη αυτή αλήθεια γι΄ αυτό αρνούνται τη θεοφώτιστη, πατερική ερμηνεία της Αγίας Γραφής και υποστηρίζουν ότι αυτή μπορεί να γίνεται προσωπικά και διαφορετικά από τον καθένα. Διασπάστηκαν έτσι σε εκατοντάδες ομάδες-σχολές ερμηνείας της Αγίας Γραφής, που αυτοαποκαλούνται εκκλησίες, και δημιούργησαν ένα πλήθος κακοδοξίες.

Έτσι οι Προτεστάντες:
-Αρνούνται τα πέντε από τα επτά Ιερά Μυστήρια. Δέχονται μόνο δύο κι αυτά σαν συμβολικές πράξεις που βέβαια δε μεταδίδουν Θεία Χάρη. Θεωρούν το Βάπτισμα σαν τελετή που συμβολίζει την αναγέννηση του ανθρώπου και τη Θεία Ευχαριστία σαν μια ανάμνηση του Χριστού.
-Συνέπεια αυτής της πλάνης τους είναι και το ότι δεν έχουν Ιερωσύνη και άρα Ιερείς. Μόνο ποιμένες (πάστορες)-κήρυκες του θείου λόγου έχουν.
-Αρνούνται επίσης την τιμητική προσκύνηση των αγίων εικόνων, των Αγίων και των ιερών λειψάνων τους, όπως και τις πρεσβείες τους. «Δε μας χρειάζονται άγιοι, αρκεί ο Χριστός», γράφουν σε κάποιο έντυπό τους. Δεν αμφισβητούμε κι εμείς οι Ορθόδοξοι πως ο Κύριος Ιησούς Χριστός είναι ο μοναδικός μεσίτης και λυτρωτής μας. Νιώθουμε όμως μικροί κι αδύναμοι κι αμαρτωλοί και χρειαζόμαστε τη συμπαράσταση των μεγαλύτερων αδελφών μας, που ευαρέστησαν στο Θεό και αγίασαν. Ζητούμε λοιπόν την προσευχή τους για εμάς, τις πρεσβείες τους και προσκυνούμε τιμητικά τα άγια λείψανά τους για να πάρουμε θεία Χάρη.
-Ακόμη οι Προτεστάντες υποτιμούν την Παναγία μας, αφού δεν την ονομάζουν Θεοτόκο. Δεν την επικαλούνται, ξεχνώντας ότι ο ίδιος ο Κύριος φανέρωσε τη δύναμη και την αξία της πρεσβείας της κάνοντας το πρώτο Του θαύμα μετά τη δική της παράκληση.
-Διδάσκουν δε πως για τη σωτηρία του ανθρώπου αρκεί η πίστη στη λυτρωτική θυσία του Χριστού. Κι αυτή η διδασκαλία τους προέκυψε από την αντίδρασή τους στη φοβερή εκείνη διδασκαλία του παπισμού περί αξιομισθίας των Αγίων. Σύμφωνα μ΄ αυτήν ο Πάπας μπορούσε να διαχειρίζεται το πλεόνασμα των καλών έργων των Αγίων και να το «πουλά» στους συγγενείς των νεκρών, προκειμένου να εξασφαλίσουν τη σωτηρία τους. Το «συμβόλαιο» της αγοραπωλησίας κατά το Μεσαίωνα ήταν τα γνωστά συγχωροχάρτια.
«Μόνο πίστη» διακηρύττουν οι Προτεστάντες ξεχνώντας την προειδοποίησή του Κυρίου: «Στη Βασιλεία μου δε θα εισέλθει όποιος μου λέει μ΄ επιμονή «Κύριε, Κύριε» αλλά εκείνος που εφαρμόζει το θέλημα του Ουράνιου Πατρός μου» (Ματθ. ζ΄ 21-23).
Αυτές είναι κάποιες από τις βασικές διδασκαλίες των Ευαγγελικών[3]. Αρκετά διαφοροποιημένες παρουσιάζονται οι θέσεις άλλων προτεσταντικών παραφυάδων. Θα επιχειρήσουμε στη συνέχεια να γνωρίσουμε μερικές από αυτές και να προβληματιστούμε σχετικά με την αντιμετώπιση των αιρετικών.
Σκοπός μας, να συνειδητοποιήσουμε αυτό, που κάποιοι από τους ίδιους σε στιγμές ειλικρίνειας ομολογούν: «Οι Ορθόδοξοι Χριστιανοί είναι σήμερα οι μοναδικοί Χριστιανοί του κόσμου που πιστεύουν ό,τι και οι χριστιανοί των κατακομβών, οι μοναδικοί και αληθινά πιστοί».
Η τιμή και η ευθύνη μας μεγάλη.

[1]. Ν. Βασιλειάδη, Σώμα Χριστού, σελ.123-124
[2]. Οσ. Ι. Πόποβιτς.
[3]. Γ. Ψαλτάκη, Απειλή για την Ορθοδοξία μας, εκδ. «Ο ΣΩΤΗΡ», Αθήναι 2007.

Πηγή: Προς τη Νίκη, Ιανουάριος-Φεβρουάριος 2013

ΙΕΡΑ ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΣ ΓΛΥΦΑΔΑΣ

https://www.facebook.com/hellasorthodoxy

Tags: 

• Αιρέσεις
• http://orthmad.gr/news/ποιοι-είναι-και-τι-πιστεύουν-οι-προτεστάντες-και-γιατί-είναι-αιρετικοί

Η Επανάσταση των Ορθοδόξων Ελλήνων

 Αρχιμ. Κυρίλλου Κωστοπούλου, Ιεροκήρυκος Ι. Μ. Πατρών,Δρος Θεολογίας

Ο Ορθόδοξος λαός του Θεού εορτάζει πανηγυρικά τον Ευαγγελισμό της Θεοτόκου και Αειπαρθένου Μαρίας και την ανάσταση του ανθρωπίνου γένους από την φθορά και τον θάνατο. Αλλά εμείς οι Έλληνες εορτάζουμε ιδιαίτερα και την ανάσταση της Πατρίδος μας από τον τυραννικό ζυγό των 400 χρόνων σκλαβιάς. Ο Ασιάτης τύραννος αγωνίσθηκε για τέσσερις εκατονταετίες με σφαγές, καταπιέσεις, παιδομαζώματα, αλεπάλληλες καταπιέσεις και εξευτελιστικές ταπεινώσεις και με τόσα άλλα απάνθρωπα μέσα να νεκρώσει την ακεραία και άγρυπνη Ελληνική συνείδηση η να αλλάξει την ταυτότητα των Ορθοδόξων Ελλήνων. Το επέτυχε; Όχι, μυριάκις όχι. Και τούτο γιατί οι πραγματικοί Έλληνες είχαν εντός τους, εκτός της ιδικής τους καρδιάς, και άλλες δύο καρδιές, του Χριστού και της Ελλάδος, οι οποίες επάλλοντο με έναν παλμό: Χριστός και Ελλάδα.

Ο Κολοκοτρώνης αναφωνούσε προς τα παλικάρια του: «Ο χαμός, αδέλφια, είναι μεγάλος. Ο Θεός, όμως, είναι μεγαλύτερος». Μόνον με την βοήθεια του Θεού και της Εκκλησίας ήλπιζαν οι ήρωες του ᾽21 ότι η Ελλάδα θα αποτινάξει τον τουρκικό ζυγό. Ο Μακρυγιάννης ομολογεί: «Τα μεσάνυχτα περνώντας έστειλα και πήρα τον παπά και μας εξομολόγησε και λειτούργησε και μεταλάβαμε…».

Ο αγώνας κατά των Τούρκων ήταν καθολικός. Από τους πρίγκιπες Υψηλάντη μέχρι τον τελευταίο αγρότη, από τον καθηγητή και τον δάσκαλο μέχρι τον αγράμματο απλό Έλληνα έγινε αυτός ο ξεσηκωμός. Και ο αγώνας αυτός ήταν πραγματικά εθνικοαπελευθερωτικός, αγώνας των Ορθοδόξων Ελλήνων. Ο Κολοκοτρώνης είχε πει τον βαρυσήμαντο λόγο, ο οποίος περικλείει μέσα του όλο το νόημα του αγώνος: «Ο Θεός έδωσε την υπογραφή του διά την ελευθερίαν της Ελλάδος και δεν την παίρνει πίσω» (Άπαντα Κολοκοτρώνη, τ. 1, σ. 171).

Δυστυχώς σήμερα μερικοί ανιστόρητοι και προχωρημένης θολοκουλτούρας θιασώτες προσπαθούν να διαστρεβλώσουν την Ιστορία μας και να αλλοιώσουν το νόημα της Επαναστάσεως του ᾽21, κηρύσσοντας ότι η Επανάσταση δεν ήταν εθνικοαπελευθερωτική, αλλά ταξική. Σίγουρα δεν γνωρίζουν τι είχε πει ο ίδιος ο Κολο-κοτρώνης στον λόγο που εξεφώνησε στην Πνύκα στις 13 Νοεμβρίου 1838: «…ως μία βροχή έπεσε εις όλους μας η επιθυμία της ελευθερίας μας και όλοι, και οι κληρικοί και οι προεστοί και οι καπεταναίοι, και οι πεπαιδευμένοι, και οι έμποροι, μικροί και μεγάλοι, όλοι εσυμφωνήσαμε εις αυτόν τον σκοπό, και εκάμαμε την επανάσταση» (οπ.π., σ. 110). Ασφαλώς δεν θα γνωρίζουν επίσης αυτό το οποίο έλεγε ο Μακρυγιάννης: «Κι αν πεθάνωμεν πεθαίνομεν διά την Πατρίδα και διά την Θρησκείαν μας. Αυτός ο θάνατος είναι γλυκός…». Ο δε Φραγκίσκος Σκούφος έλεγε: «Μίλησε και συ ω ουρανέ! Δεν φαίνεται πλέον ουρανός, αμή χωρίς καμμίαν υπερβολήν όλος φαίνεσαι μία Ελλάδα».

Είναι σημαντικό να κατανοήσουμε βαθιά μέσα μας ότι η Ορθόδοξος Ελλάδα διδάσκει τον κόσμον όλο όχι μόνον πως να ζει, αλλά και πως να πεθαίνει για τα πολύτιμα αγαθά της πίστεως και της εθνικής ελευθερίας.

Οι πρωτεργάτες της επαναστάσεως του ᾽21 αγαπούσαν την Πατρίδα και λάτρευαν τον Δημιουργό τους Θεό. Για τα δύο αυτά ιδανικά έπεσαν στην μάχη με όλες τις δυνάμεις τους με στόχο την απελευθέρωσή τους. Γι᾽ αυτό και ο Τερτσέτης είχε πει: «Ο Ελληνικός αγώνας υπήρξε ουράνια κίνηση».

Τι κρίμα, όμως. Ο Ελληνισμός που ήταν πάντοτε συνδεδεμένος με τον Χριστιανισμό και την Ορθοδοξία κατήντησε σήμερα σε άκρατο υλισμό και μηδενισμό. Ας προσέξουμε να μην γίνουμε οι Νεοέλληνες νεκροθάπτες του Ελληνορθόδοξου πολιτισμού μας και της Ελληνορθοδόξου ιδέας μας. Να αγωνισθούμε για να αναβιώσει το πνεύμα του ᾽21 με το σύνθημα των ηρώων αδελφών μας: «Χριστός και Ελλάδα».

Πολεμήσαμε για «του Χριστού την πίστη την αγία και της Πατρίδος της ελευθερία». Ας υπερισχύει, λοιπόν, εντός μας η αγάπη προς τον Θεό Δημιουργό μας και την Πατρίδα μας.

https://enromiosini.gr/arthrografia/η-επανάσταση-των-ορθοδόξων-ελλήνων/

Ὅταν «εἶσαι» δὲν χρειάζεται νὰ «φαίνεσαι»!

 Καλοί μου φίλοι, δὲν ξέρω ἂν τὸ ἔχετε προσέξει. Σήμερα δίνεται πολὺ μεγάλη σημασία στὸ «φαίνεσθαι» καὶ ἐλάχιστη ἢ καὶ καθόλου στὸ «εἶναι». Δηλαδὴ στὸ ποιὸς εἶσαι ἐξωτερικὰ καὶ καθόλου στὸ ποιὸς εἶσαι ἐσωτερικά! Αὐτὸ ποὺ μετράει εἶναι ἡ ἐξωτερική σου εἰκόνα καὶ καθόλου ἡ ἐσωτερική. Ἢ μὲ ἄλλα λόγια δίνεται μεγάλη βάση στὸ περιτύλιγμα καὶ καθόλου στὸ περιεχόμενο, ποὺ ἀσφαλῶς εἶναι καὶ ἡ οὐσία.

Βλέπετε ἡ κοινωνία μας σήμερα δίνει ἰδιαίτερη σημασία στὸ λεγόμενο «πρεστίζ», ἀκόμη δὲ καὶ σ’ ἐκεῖνο τὸ καπιταλιστικὸ «ἔχειν» καὶ σχεδὸν καθόλου στὸ ποιοὶ εἴμαστε πραγματικά. Δηλαδὴ δίνει βάση στὸ προσωπεῖο καὶ τὴ μάσκα ποὺ φορᾶς κι ὄχι στὸ ἴδιο τὸ πρόσωπο κι αὐτὸ ποὺ ὄντως εἶσαι!

Κι ἐμεῖς ἐνεργώντας σύμφωνα μὲ τὴ λογικὴ αὐτὴ τί κάνουμε; Μὰ τὰ πάντα γιὰ τὴν εἰκόνα μας πρὸς τὰ ἔξω! Κι ὄχι μόνο δὲν κάνουμε κάτι γιὰ τὸ μέσα, δηλαδὴ γιὰ τὴν ἴδια μας τὴν προσωπικότητα καὶ τὴν ψυχή μας, ἀλλὰ τὰ θυσιάζουμε κιόλας ὅλα αὐτὰ γιὰ νὰ ἐπιτύχουμε τούτη τὴν εἰκόνα μας πρὸς τὰ ἔξω.

Εἶναι ἀλήθεια πὼς ὅλα μᾶς παρασύρουν στὸ νὰ μὴ ἐξετάζουμε καὶ νὰ μὴ ἀσχολούμαστε μὲ τὸ βάθος τῶν πραγμάτων. Ζοῦμε μόνο γιὰ τοὺς γύρω μας, γιὰ τὸ τί θὰ ποῦν οἱ ἄλλοι γιά μᾶς. Ὁπότε «φαίνεσαι» πρὸς τὰ ἔξω ὅτι «εἶσαι» κάποιος, ὅταν οὐσιαστικὰ δὲν εἶσαι τίποτα!

* * *

Ἀλλ’ αὐτὸ δὲν εἶναι κι ἕνα ἀπὸ τὰ ἰδιαίτερα χαρακτηριστικὰ γνωρίσματα τῆς ἁμαρτίας; Δηλαδή, νὰ κομπάζει καὶ νὰ δείχνει πὼς μονάχα αὐτὴ ὑπάρχει τάχα καὶ κανένας ἄλλος! Τῆς δὲ ἀρετῆς τὸ χαρακτηριστικὸ γνώρισμα εἶναι τὸ ἀντίθετο ἀκριβῶς! Ὅτι δηλαδὴ αὐτὴ δὲν ὑπάρχει! Εἴδατε ποτὲ ἕνα ἐνάρετο νὰ λέει πὼς εἶναι κάποιος σπουδαῖος; Μάλιστα ἀπὸ τὴν στιγμὴ ποὺ θὰ τὸ κάνει αὐτό, τότε πραγματικὰ μὲ τίποτα δὲν εἶναι. Τί διαφορὰ λοιπόν!

Ὁ Χριστὸς σὲ κανένα δὲν εἶπε «οὐαί», δηλαδὴ «ἀλλοίμονο». Οὔτε στοὺς τελῶνες, οὔτε στὶς πόρνες, οὔτε καὶ στὸν ὁποιοδήποτε ἄλλο ἁμαρτωλό. Μάλιστα σὲ ὅλους αὐτοὺς ἔδειξε ἰδιαίτερη συμπάθεια κι ἔφαγε μαζί τους. Καὶ ὅλους τοὺς μετέβαλε τὸ «εἶναι» καὶ τοὺς ἔκανε ἁγίους. Ὅμως, ποῦ εἶπε τὰ τόσα «οὐαὶ» καὶ δὲν μπόρεσε μὲ τίποτα νὰ τοὺς μεταβάλλει; Μὰ στοὺς Φαρισαίους καὶ τοὺς Γραμματεῖς. Γιατί; Ἐπειδὴ ἔξω «φαίνονταν» ὡραῖοι, δηλαδὴ ἅγιοι τάχα καὶ εὐσεβεῖς, ἐνῷ στὸ βάθος ἦταν ἀκριβῶς τὸ ἀντίθετο! Ἦταν ὑποκριτὲς ὅλοι τους… Αὐτὴ δὲ ἡ κατάστασή τους, τοὺς ἐμπόδισε καὶ νὰ Τὸν προσεγγίσουν καὶ νὰ βελτιωθοῦν.

Καὶ πῶς τοὺς παρομοίασε; Σὰν τοὺς καλλιμάρμαρους καὶ ὡραιότατους τάφους, ποὺ ἐξωτερικὰ μὲν εἶναι ὁλόλαμπροι, μέσα ὅμως;

Ἀκριβῶς αὐτὸ κάνει καὶ ἡ ἐποχή μας ποικιλοτρόπως. Μᾶς αὐξάνει πολὺ τὴν ἐξωτερικὴ «ὡραιότητα» καὶ ἀδιαφορεῖ γιὰ τὴν ἐσωτερική μας σήψη! Κι ὅταν γνωρίσουμε καλύτερα ἕνα ἄνθρωπο, μὲ πολὺ θελκτικὴ ἐξωτερικὴ ὀμορφιά, πόσο ἀπογοητευόμαστε γιὰ τὸν ψεύτικο ἑαυτὸ ποὺ ἔδειχνε καὶ μᾶς καταγοήτευε!

Καὶ τί παράξενο! Ὅλοι τοῦτοι, οἱ ἐξωτερικὰ ὡραῖ­­οι, αὐτοὶ μὲ τὴν μεγάλη φήμη καὶ τὴ δόξα, ὅσο πιὸ πολὺ «φαίνονται» καὶ «ἀκούγονται», τόσο πιὸ ἄδειοι εἶναι! Συμβαίνει δηλαδὴ αὐτὸ ἀκριβῶς ποὺ λέει ἡ παροιμία: «Οἱ ἄδειοι τενεκέδες κάνουν τὸν μεγάλο θόρυβο, οἱ γεμάτοι κανένα»!

Ὁπότε, ἐνεργώντας κανεὶς σύμφωνα μὲ τὴ λογικὴ αὐτή, κάνει τὰ πάντα γιὰ τὴν εἰκόνα του πρὸς τὰ ἔξω. Κι ὄχι μόνο δὲν κάνει κάτι γιὰ τὸ μέσα, δηλαδὴ γιὰ τὴν ἴδια του τὴν προσωπικότητα καὶ τὴν ψυχή του, ἀλλὰ τὰ θυσιάζει κιόλας αὐτά, γιὰ νὰ ἐπιτύχει τούτη τὴν εἰκόνα του πρὸς τὰ ἔξω! Τονίζει ὁ Ἅγ. Γρηγόριος ὁ Θεολόγος: «Δὲν θέλω πολλά, ἀλλὰ πολὺ ν’ ἀξίζω ὁ ἴδιος».

Καὶ νὰ πῶς τὸ ἐξηγεῖ αὐτό. «Τί ἀξία ἔχει, ἂν ἔχεις πίθηκο, ἀνθρωπόμορφη ντροπή, μὲ τὸ λαιμὸ γεμάτο χρυσὰ περιδέραια; Γιατί τὰ στολίδια δὲν ἀλλάζουν τὴν κούφια καὶ γελοία ὄψη. Καὶ τί ἀξία ἔχει γιὰ τὸ γάϊδαρο νὰ σηκώνει δεκάδες χρυσάφι; Ὁ γάϊδαρος καὶ βουτηγμένος νὰ εἶναι στὸ χρυσάφι θὰ γκαρίζει πάλι. Οὔτε ἔχει ἀξία ξίφη καμωμένα ἀπὸ μολύβι νὰ τὰ κρύβεις σὲ ἀσημένιες θῆκες, ἀφοῦ εἶναι στὸν πόλεμο ἄχρηστα. Τέτοιος εἶναι ὁ θνητός, ὅταν ξεχωρίζει μόνο ἀπ’ ἔξω». Σοφότατο!

* * *

Τί νὰ πρωτοαναφέρει κανεὶς ὡς παράδειγμα; Τοὺς «στὰρ» ὅλων τῶν εἰδῶν, δηλαδὴ τῆς πολιτικῆς, τῆς μουσικῆς, τοῦ θεάτρου, τοῦ ἀθλητισμοῦ, τοῦ κινηματογράφου; Τὴν τόσο καλοστημένη παγίδα τῆς μόδας καὶ τῆς ἐξωτερικῆς ὀμορφιᾶς; Ἢ τὸν «κόσμο» τοῦ διαδικτύου, ἰδιαίτερα δὲ τῆς λεγόμενης «κοινωνικῆς δικτύωσης»; Ἐκεῖ ὅλα τους καταλάμπουν, διακατέχονται ἀπὸ ἐξωπραγματικὴ ὡραιότητα, ἐνῷ στὴν οὐσία μπορεῖ νὰ μὴ εἶναι καὶ τίποτε ἀπολύτως!

Μάλιστα στὴν λεγόμενη «κοινωνικὴ δικτύωση», γιὰ νὰ σταθοῦμε σ’ αὐτὴν λίγο, προβάλλεις ὅσο τίποτε ἄλλο τὸν ἑαυτό σου, τὸ πόσο σπουδαῖος τάχα εἶσαι, καὶ τὸ πόσο καλὰ δῆθεν περνᾶς, ὅταν ὄχι μόνο δὲν εἶσαι τίποτε, ἀλλ’ εἶσαι καὶ μοναχικός, καταθληπτικὸς καὶ πνευματικὰ πολὺ πεσμένος!

Τὸ ἴδιο γίνεται καὶ μὲ τοὺς ἠλεκτρονικοὺς «φίλους». Τὸ ὅλο «σύστημα» σὲ βοηθάει πολὺ στὴν παραγωγὴ πολλῶν, μὰ πάρα πολλῶν, προκειμένου νὰ φαίνεσαι ὅτι τάχα εἶσαι δημοφιλής, ὅτι δῆθεν ἔχεις μεγάλη κοινωνικὴ ἀξία, ἐκεῖ ποὺ γνωρίζεις πολὺ καλὰ πὼς δὲν ἔχεις κανένα φίλο πραγματικό! Πῶς φαίνεται ἀπ’ αὐτὸ πεντακάθαρα πὼς ὄχι μόνο δὲν ὑπάρχει κανένα ἐνδιαφέρον γιὰ τὸ «εἶναι», ἀλλ’ ὅλα γίνονται γιὰ τὸ «θεαθῆναι»!

Ἔγραψε κάποιος σὲ ἱστοσελίδα τοῦτα τὰ ὑπέροχα: «Δὲν μπορῶ νὰ ἐξηγήσω πῶς τὸ 90% τῶν χρηστῶν τοῦ διαδικτύου ποὺ γνωρίζω εἶναι ψαγμένοι, μορφωμένοι, ἰδεολόγοι, προβληματισμένοι, ὡραῖοι σὰν χαρακτῆρες, πρότυπα πολιτῶν (σύμφωνα πάντα μὲ ὅσα γράφουν) κι ὅταν περπατάω στοὺς δρόμους διαπιστώνω πὼς εἴμαστε ὅλοι ἕνα μάτσο χάλια»!

Ἀκριβῶς σ’ αὐτὴ τὴν ἄθλια κατάσταση δὲν εἶναι στημένη ὅλη ἡ βιομηχανία τῆς ὀμορφιᾶς; Καλλιεργεῖ μ’ ἕνα ἰδιαίτερο τρόπο κι αὐτή, τούτη τὴν κυριαρχία τοῦ «φαίνεσθαι». Ἀκόμη δὲ καὶ οἱ πωλήσεις τῶν πανάκριβων πολυτελῶν ἐπωνύμων προϊόντων μόδας καὶ ὀμορφιᾶς, ἐπ’ αὐτοῦ στηρίζονται. Γιατί οἱ περισσότεροι θέλουν νὰ «φαίνονται» ἀκόμη καὶ μὲ τὴν βαρύγδουπη ἐτικέττα τῆς μάρκας ποὺ φοροῦν!

Ἀλλὰ καὶ τὰ ἐν γένει καταναλωτικὰ προϊόντα πῶς προωθοῦνται στὴν ἀγορά, μέσα ἀπὸ τὶς διάφορες διαφημιστικὲς καμπάνιες; Μὰ μὲ τὴν λογικὴ πὼς σὲ κάνουν «ξεχωριστὸ» ἀπὸ τοὺς ἄλλους!

Στὴν ἴδια βάση εἶναι χτισμένη καὶ ἡ ἐπιτυχία στὴ ζωή. Ἐπιτυχία δὲν εἶναι τὸ πνευματικό σου ἀνέβασμα, ἀλλὰ τὸ ἐξωτερικό σου «προφίλ». Τὸ σπίτι, τὸ αὐτοκίνητο, ἡ ἐνδυμασία, οἱ διασκεδάσεις σου… Τέτοια!

Τί ματαιότητες! Καὶ τί κατάπτωση!

* * *

Παιδιά, θὰ τὸ πῶ καθαρὰ καὶ μὲ δυὸ λέξεις: Ὅσο θὰ δίνουμε βάση στὸ «φαίνομαι», τόσο θὰ χάνουμε στὸ «εἶμαι». Ἐκεῖνος δὲ ποὺ «εἶναι», ἀσφαλῶς καμμιὰ ἀνάγκη δὲν ἔχει ἀπὸ τὸ νὰ «φαίνεται». Ἀπεναντίας, κατὰ τὸν ἱ. Χρυσόστομο, ἐπειδὴ «εἶναι» δὲν θέλει μὲ τίποτα καὶ νὰ «φαίνεται», ὅπως κάνει ἐκεῖ­νος ποὺ ἔχει στὸ σπίτι του ἕνα πολύτιμο θησαυρό. Ἂν «φανεῖ» ὅτι τὸν ἔχει, σὲ λίγο τίποτα δὲν θὰ ἔχει οὔτε καὶ πλούσιος θὰ εἶναι. Σκεφτεῖτε το…

Κ. Γ. Παπαδημητρακόπουλος

https://orthodoxostypos.gr/ὅταν-εἶσαι-δὲν-χρειάζεται-νὰ-φαί/

Βασιλιάδες, Πρόεδροι Δημοκρατίας και Περιεκτική Δημοκρατία

 1. Το δήθεν «σκάνδαλο» που προέκυψε από τις «αποκαλύψεις» μιας αποτυχημένης στάρλετ του Χόλιγουντ, που «τύλιξε» τον αφελή γιο της αδικοχαμένης Νταϊάνας (η οποία πράγματι μπορεί να ήταν θύμα βασιλικής συνωμοσίας), με προφανή στόχο την κοινωνική αναρρίχησή της που δεν κατάφερε να επιτύχει επαγγελματικά, έχει στην πραγματικότητα πολύ μεγαλύτερη κοινωνική σημασία. Αυτή ξεπερνά κατά πολύ τη συνήθη σκανδαλολογία στην οποία συνήθως εμπλέκονται παρόμοια δημόσια πρόσωπα. Άλλωστε και τα ίδια τα ΜΜΕ καθώς και τα κοινωνικά μίντια που σήμερα, μαζί, συνδιαμορφώνουν την Κοινή Γνώμη σύμφωνα με τις κατευθύνσεις της Υπερεθνικής Ελίτ (δηλαδή των βασικών πολυεθνικών που ελέγχουν άμεσα την παγκόσμια οικονομία και έμμεσα την πολιτική, πολιτιστική  και γενικότερα κοινωνική ζωή), έδωσαν από την αρχή τον «τόνο», έστω έμμεσα, για να τηρούνται και τα διπλωματικά τερτίπια. Ο προφανής στόχος ήταν η βρετανική βασιλική οικογένεια και στην πραγματικότητα ο ίδιος ο βασιλικός θεσμός!

2. Ο στόχος αυτός έγινε φανερός από το γεγονός της ευρύτατης δημοσιότητας που προσέφεραν τα κυριότερα αμερικανικά ΜΜΕ (και κατά συνέπεια και τα διεθνή ΜΜΕ που συνήθως «παίρνουν γραμμή» από αυτά, και φυσικά και τα «επαρχιακά» Ελληνικά) στα φληναφήματα της στάρλετ και του δήθεν «προοδευτικού» πρίγκιπα, που κατηγόρησαν ευθέως το Βρετανικό Παλάτι για ρατσισμό όσον αφορά τη συμπεριφορά της βασιλικής οικογένειας (και έμμεσα της ιδίας της βασίλισσας) απέναντι σε μια νέα πριγκίπισσα η οποία δεν ήταν αρκούντως «λευκή»! Φυσικά, και ο τελευταίος αφελής καταλαβαίνει την ανοησία του επιχειρήματoς αυτού γιατί εάν πράγματι η βασιλική οικογένεια είχε αντιρρήσεις για το χρώμα της νέας πριγκίπισσας, θα μπορούσαν απλούστατα να είχαν προειδοποιήσει τον πρίγκιπα για τις συνέπειες του δεσμού του —και το Παλάτι είχε πολλά μέσα στη διάθεσή του για να σταματήσει παρόμοιο γάμο αντί να τον ευλογήσει με παράτες και μεγαλεία… Και, βέβαια, η ίδια η μωροφιλόδοξη στάρλετ θα ήταν πιο ανόητη από ότι φαίνεται, εάν κατάλαβε τον «ρατσισμό» του Παλατιού κατόπιν εορτής.

3. Με αλλά λόγια, η «ρετσινιά» κατά του Παλατιού άλλον στόχο είχε και δεδομένης της άμεσης και ευρύτατης δημοσιότητας την οποία προσέλκυσε από σύμπαντα τα ελεγχόμενα από την Υπερεθνική Ελίτ ΜΜΕ, όπως και την άμεση υποστήριξη της κατηγορίας ακόμα και από τον Λευκό Οίκο του γνωστού άθλιου οργάνου της δήθεν «Αριστεράς», δηλαδή του Δημοκρατικού Προέδρου Μπάιντεν που «διαδέχτηκε», με τον γνωστό τρόπο, τον Τραμπ, είναι φανερό ότι η επίθεση αυτή κατά του Παλατιού είχε πολύ ευρύτερο στόχο. Δεδομένου, δηλαδή, ότι η Υπερεθνική Ελίτ δεν μπορούσε να θέσει έτσι ξαφνικά θέμα καθεστωτικό για τη Βρετανία και ιδιαίτερα για ένα θεσμό που δεν είναι εισαγόμενος (όπως π.χ. ήταν το «Ελληνικό Παλάτι»), αλλά έχει ιστορία πολλών αιώνων πίσω του, είναι φανερό ότι άλλοι ήταν οι στόχοι της, όπως φάνηκε και στη συνέχεια.

4. Bραχυπρόθεσμα, αυτό που επιδίωκε και ήδη πέτυχε η Υπερεθνική Ελίτ ήταν να εξαναγκάσει το Βρετανικό Παλάτι να επαναδηλώσει την πίστη του (και υποταγή) στην ιδεολογία της παγκοσμιοποίησης, για την οποία, πάνω από όλα, δεν είναι καν η προστασία των ατομικών δικαιωμάτων γενικά αλλά, κυρίως, η προστασία και –έμμεσα, βέβαια– ο τονισμός κάθε ‘διαφορετικότητας’ (φύλου, φυλής, σεξουαλικών προτιμήσεων κ.λπ.). Και αυτό διότι, βέβαια, η Νέα Διεθνής Τάξη (ΝΔΤ) και η παγκοσμιοποιητική ιδεολογία στην οποία βασίζεται, μπορεί να θεμελιωθεί μόνο πάνω στις «διαφορετικότητες» των πληθυσμών, οι οποίες αποκλείουν τη λαϊκή ενότητα, που ιστορικά ήταν το θεμέλιο των επαναστατικών αλλαγών, ιδιαίτερα στην εποχή μετά την ανάδυση των κρατών-εθνών. Η κατάργηση των κρατών-εθνών που επιφέρει η παγκοσμιοποίηση μπορεί να στηριχτεί μόνο σε παρόμοιες «διαφορετικότητες» τις οποίες συνενώνει η ιδεολογία του καταναλωτισμού. Δεν είναι περίεργο ότι οι ΗΠΑ ήταν το πρότυπο της νέας παγκοσμιοποιημένης κοινωνίας, εφόσον διαθέτει όλα αυτά τα χαρακτηριστικά, και στον ΟΗΕ, ήδη από το 2014, συζητούσαν γιατί το πρότυπο μιας «νέας Ευρώπης» σαν αυτή που ανατέλλει με την Ευρωπαϊκή Ένωση, πρέπει να είναι οι ΗΠΑ. Όπως είναι φυσικό, ο βασιλικός θεσμός είναι μια παραφωνία σε μια παρόμοια Διεθνή Τάξη, ένας αναχρονισμός που πρέπει να εκλείψει, ιδιαίτερα όταν σε χώρες σαν τη Βρετανία καταφέρνει να ενώσει τον λαό σε μια ιστορική μεν και, επομένως, αναχρονιστική εθνική κυριαρχία που δεν παύει όμως να θεμελιώνεται σε αρχές κάποιας εθνικής κυριαρχίας οι οποίες είναι ασύμβατες με τη ΝΔΤ. Δεν είναι άλλωστε τυχαίο ότι η Ελισάβετ είχε εκδηλωθεί ανεπίσημα υπέρ του Brexit, κάτι που η Υπερεθνική Ελίτ «εκτίμησε» ανάλογα! Και μόνο λοιπόν που ήδη αναγκάστηκε το Βρετανικό Παλάτι να επαναλάβει τη στήριξή του στις αρχές της «διαφορετικότητας» και, επομένως, να δεχτεί άμεσα ή έμμεσα την πολυ-εθνική, πολυ-φυλετική κ.λπ. κοινωνία, ουσιαστικά υποσκάπτει το ιστορικό θεμέλιο του Θρόνου — γι’ αυτό και η οργισμένη αντίδρασή του.

5. Μακροπρόθεσμα, όμως, αυτό που επιδιώκει η Υπερεθνική Ελίτ είναι οι «Ηνωμένες Πολιτείες της Ευρώπης», όπου ο «Λαός» θα είναι μια σούπα εθνών, εθνοτήτων κ.λπ. τις οποίες θα τις ενώνει όλες η προαναφερθείσα παγκοσμιοποιητική ιδεολογία, και όπου αναχρονιστικοί θεσμοί που θυμίζουν την εθνική υπόσταση των λαών θα έχουν καταργηθεί. Τότε, οι βασιλιάδες θα έχουν γίνει περιττοί και θα έχουν αντικατασταθεί από «Προέδρους Δημοκρατίας» και παρόμοιους θεσμούς οι οποίοι, βέβαια, ως μη κληρονομικοί θεσμοί, θα είναι πολύ πιο εύκολα χειραγωγήσιμοι από τους πραγματικούς ηγέτες της ΝΔΤ: την Υπερεθνική Ελίτ. Φυσικά, αυτό δεν σημαίνει ότι οι λαοί πρέπει να επανέλθουν σε αναχρονιστικούς θεσμούς, όπως η βασιλεία, αλλά να πάνε ακόμα πιο πίσω στην Ιστορία, στις συνελεύσεις των πολιτών της κλασικής Αθήνας, όπου όλες οι εξουσίες θα πηγάζουν και θα εξασκούνται από άμεσα ανακλητούς πληρεξούσιους των συνελεύσεων. Στην πραγματικότητα, επομένως, κάθε άλλο παρά αναχρονιστική λύση θα ήταν η νέα αυτή δημοκρατία που θα βασιζόταν στις λαϊκές συνελεύσεις, αφού δεν θα ήταν απλώς μια πολιτική δημοκρατία, όπως στην κλασική Αθήνα, αλλά και οικονομική δημοκρατία που θα εξασφάλιζε την ισοκατανομή και της οικονομικής εξουσίας, καθώς και κοινωνική δημοκρατία, η οποία θα συνένωνε την κλασική δημοκρατική παράδοση με τη σοσιαλιστική, σε αυτό που ονομάσαμε «Περιεκτική Δημοκρατία» [θεμελίωση του προτάγματος][μια συνοπτική περιγραφή]. Με άλλα λόγια, οι σημερινοί αγώνες για την εθνική κυριαρχία, στους οποίους μετέχουμε και εμείς σαν ΜΕΚΕΑ, τελικά αποσκοπούν σε μια Περιεκτική Δημοκρατία, η οποία, στη ΝΔΤ της νεοφιλελεύθερης παγκοσμιοποίησης, δεν είναι πια ένα απλό Ιδανικό, αλλά ο μόνος τρόπος διεξόδου από τη σημερινή πολιτική, οικονομική και πολιτιστική βαρβαρότητα.

ΜΕΚΕΑ – ΜΕΤΩΠΟ ΓΙΑ ΤΗΝ ΚΟΙΝΩΝΙΚΗ ΚΑΙ ΕΘΝΙΚΗ ΑΠΕΛΕΥΘΕΡΩΣΗ – 16/03/2021

https://www.mekea.org/βασιλιάδες-πρόεδροι-δημοκρατίας-και/