Ιστορία του Θωρακισμένου Καταδρομικού Γεώργιος Αβέρωφ

(Στις 30 Νοεμβρίου του 1909 επικυρώθηκε οριστική σύμβαση της αγοράς του Θωρηκτού ΑΒΕΡΩΦ).

Του Έφεδρου Ανθυποπλοιάρχου (Ο) ΠΑΝΑΓΙΩΤΗ ΓΕΡΟΝΤΑ ΠΝ

Το θωρακισμένο καταδρομικό Αβέρωφ, έχει καταξιωθεί στη συνείδηση του ελληνικού λαού ως μέγιστο εθνικό σύμβολο και η ιστορία του έχει συνδεθεί στενά με την εθνική μας ιστορία κατά το πρώτο ήμισυ του 20ου αιώνα. Ήταν η ναυαρχίδα του ελληνικού στόλου στους νικηφόρους Βαλκανικούς Πολέμους και η παρουσία του ήταν συνεχής σε όλα τα πολεμικά δρώμενα της χώρας μέχρι και το πέρας του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου.

Η σημαία δεν έχει υποσταλεί για περισσότερα από εκατό χρόνια και είναι το μοναδικό ελληνικό έδαφος το οποίο δεν υποδουλώθηκε ποτέ στον ξένο κατακτητή.Στην ιστορία του Ελληνισμού ξεχωρίζουν διάφορες προσωπικότητες οι οποίες τάζουν την περιουσία τους και την ίδια το υς τη ζωή στην εθνική υπόθεση. Διαπνέονται από ένα ειλικρινές και ασυμβίβαστο πατριωτικό αίσθημα. Σε αυτή την κατηγορία ανήκει και ο Γεώργιος Αβέρωφ.

Εικόνα από:www.balkanwars.gr

Ο εθνικός ευεργέτης Γεώργιος Αβέρωφ γεννήθηκε στο Μέτσοβο της Ηπείρου την 15η Αυγούστου του 1818. Σε νεαρή ηλικία μετέβη στην Αλεξάνδρεια της Αιγύπτου, όπου επιδόθηκε στο εμπόριο. Η πρώτη του εμπορική επιτυχία είχε να κάνει με πώληση χρυσονημάτων. Μετά από αυτήν την τεράστια επιτυχία, ο Γεώργιος Αβέρωφ προχώρησε σε διευρυμένες εμπορικές επιχειρήσεις και χάρη στο επιχειρηματικό του δαιμόνιο, ό,τι άγγιζε μεταβαλλόταν σε χρυσό.Η εθνική του δράση ξεκίνησε αρκετά νωρίς και ήταν πολυδιάστατη. Αρχικά συντρέχει την ελληνική κοινότητα στην Αλεξάνδρεια με την ανέγερση νοσοκομείου για τους άπορους ομογενείς και την ίδρυση παρθεναγωγείου και γυμνασίου.

Φωτογραφία από την τελετή του Αγιασμού όπου χοροστάτησε ο Αρχιμανδρίτης Σ. Καιροφίλας στο χώρο των ναυπηγείων υπέρ του θριάμβου του θωρηκτού « ΑΒΕΡΩΦ» λίγο πριν τη γιορτή της καθέλκυσης από:www.balkanwars.gr

Στην συνέχεια διαθέτει 1.500.000 δραχμές της εποχής εκείνης στο Μέτσοβο για κοινωφελή έργα. Αργότερα προσφέρει 500.000 φράγκα για την αποπεράτωση του Εθνικού Μετσοβίου Πολυτεχνείου. Αναλαμβάνει τις δαπάνες ανεγέρσεως της Σχολής Ευελπίδων και των Εφηβείου Αθηνών (φυλακές ανηλίκων), ενώ έδωσε 1.000.000 δραχμές για την αναμαρμάρωση του Παναθηναϊκού Σταδίου για τους Ολυμπιακούς Αγώνες που θα γίνονταν στην Αθήνα.

Το κληροδότημα που άφησε υπέρ του Ταμείου Εθνικού Στόλου, που είχε ιδρυθεί το 1900 επί κυβερνήσεως Θεοτόκη, αξίας 2.500.000 χρυσών δραχμών, ήταν κεφαλαιώδες για την ναυπήγηση πολεμικού πλοίου. Το πλοίο αυτό, που θα έπαιρνε το όνομα του εθνικού ευεργέτη, ήταν προορισμένο να συνδέσει τη μοίρα του με αυτή του Ελληνισμού και να καταστεί σύμβολο της εθνικής ανδρείας και ναυτοσύνης.Το θωρηκτό Αβέρωφ, όπως συνήθως το αποκαλούμε, είναι ακριβέστερα θωρακισμένο καταδρομικό ή εύδρομο κατά την ορολογία της εποχής (σε αντιδιαστολή με τα ελαφρά εύδρομα, όπως για παράδειγμα το ελαφρύ εύδρομο Έλλη) αγοράστηκε στις 30 Νοεμβρίου 1909.

Φωτογραφία από την τελετή του Αγιασμού όπου χοροστάτησε ο Αρχιμανδρίτης Σ. Καιροφίλας στο χώρο των ναυπηγείων υπέρ του θριάμβου του θωρηκτού « ΑΒΕΡΩΦ» λίγο πριν τη γιορτή της καθέλκυσης από:www.balkanwars.gr

Ήταν το τρίτο της ίδιας σειράς με τα Pisa και Amalfi που ναυπήγησε ο οίκος Orlando στο Λιβόρνο για το Ιταλικό Ναυτικό. Το μετέπειτα Αβέρωφ προσφέρθηκε πρώτα στους Τούρκους, με τους οποίους όμως δεν κατέληξαν σε συμφωνία για λόγους οικονομικούς. Στη συνέχεια προσφέρθηκε στους Έλληνες από τους οποίους και τελικά αγοράστηκε.

Ο Αβέρωφ καθελκύστηκε στις 12 Μαρτίου 1910 και παρελήφθη στις 16 Μαΐου του 1911. Μετά την παραλαβή του, με κυβερνήτη τον πλοίαρχο Ι. Δαμιανό, έπλευσε με προορισμό την Αγγλία για να πάρει μέρος στις εορτές στέψης του Γεωργίου Ε΄, στο Πόρτσμουθ και για να εφοδιαστεί με πυρομαχικά.

Φωτογραφία. Η επιτροπή εμπειρογνωμόνων για την παραλαβή του Θωρηκτού «Αβέρωφ» επί τω έργω από :www.balkanwars.gr

Προσάραξε όμως σε ύφαλο και χρειάστηκε να δεξαμενιστεί. Τότε δημιουργήθηκαν σοβαρά επεισόδια απειθαρχίας. Αυτό είχε ως συνέπεια ο κυβερνήτης του πλοίου να αντικατασταθεί από τον, πλοίαρχο τότε, Παύλο Κουντουριώτη, ο οποίος αποκατέστησε ταχύτατα την τάξη.

Στις 20 Αυγούστου απέπλευσε από την Αγγλία και έφθασε στο Φάληρο την 1η Σεπτεμβρίου 1911. Έτυχε ενθουσιώδους υποδοχής από τον ελληνικό λαό, ο οποίος σαν να συναισθανόταν ότι αυτό το πλοίο θα συντρόφευε τους αγώνες του Έθνους για περισσότερο από μισό αιώνα.Οι Βαλκανικοί Πόλεμοι Η Ελλάδα των Βαλκανικών Πολέμων από κάθε άποψη ήταν τελείως διαφορετική από την Ελλάδα των προηγούμενων ατυχών πολεμικών περιπετειών, με αποκορύφωμα την ήττα του 1897. Οι Ένοπλες Δυνάμεις της χώρας είχαν εισέλθει σε μια περίοδο βαθύτατης αναδιοργάνωσης. Το Πολεμικό Ναυτικό συμμετείχε ενεργά σε αυτή την φάση της αναδιοργάνωσης.

Το θωρηκτό «Γεώργιος Αβέρωφ» καταδιώκει του θωρηκτό, ναυαρχίδα του Τουρκικού στόλου, «Haireddin Barbarossa», από:www.balkanwars.gr

Ο Στόλος βρισκόταν σε γυμνάσια υπό την αρχηγία του Ναυάρχου Τόφνελ. Ο Αβέρωφ, τα τρία παλαιά θωρηκτά Ύδρα, Σπέτσαι και Ψαρά, οκτώ αντιτορπιλικά τύπου Νίκη και Θύελλα, που είχαν ναυπηγηθεί το 1906, μαζί με δύο ή τρία βοηθητικά αποτέλεσαν τον λεγόμενο «Στόλο του Αιγαίου» υπό την αρχηγία του πλοιάρχου Παύλου Κουντουριώτη.

Στη συνέχεια προσετέθησαν τα αντιτορπιλικά Νέα Γενεά και Κεραυνός και αργότερα τα αντιτορπιλικά Λέων, Πάνθηρ, Αετός και Ιέραξ. Αυτά τα τέσσερα τελευταία επειδή δεν κατέστη δυνατόν να προμηθευτούν τορπίλες και έμειναν χωρίς το βασικό τους όπλο καθ’ όλη τη διάρκεια του πολέμου, ονομάζονταν τότε «ανιχνευτικά».

Άρθρο της εφημερίδας «ΑΛΗΘΕΙΑ» στην οποία παρουσιάζεται η καθέλκυση του θωρηκτού «Γ. Αβέρωφ». Επίσης, παρατίθεται η ομιλία του Ι. Μεταξά κατά την τελετή της καθέλκυσηςαπό:www.balkanwars.gr

Παρά τις όποιες ελλείψεις του, το Πολεμικό Ναυτικό ήταν καθ’ όλα έτοιμο να αγωνιστεί για τις τύχες του Ελληνισμού, ενώ το ηθικό ήταν ακμαιότατο, αφού όλοι ανεξαιρέτως πίστευαν στην τελική νίκη.Στις 5 Οκτωβρίου 1912 η Ελλάδα και τα υπόλοιπα βαλκανικά κράτη κήρυξαν τον πόλεμο κατά της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας.

Την ίδια μέρα, κατά τη διάρκεια επίσκεψης του Πρωθυπουργού Ε. Βενιζέλου και του Υπουργού Ναυτικών Ν. Στράτου για να ευχηθούν στον Στόλο την νίκη, αναγνώσθηκε το Διάταγμα της προαγωγής του Κουντουριώτη σε Υποναύαρχο (Κατόπιν ο Υπουργός επιδίδει εις τον Πλοίαρχον Κουντουριώτη το Β. Διάταγμα της προαγωγής του εις Υποναύαρχον. Το αναγιγνώσκει με την ηχηράν του φωνήν ο Υποπλοίαρχος Παπαλεξόπουλος και αμέσως κατόπιν επαίρεται εις τον πρωραίον ιστόν του Αβέρωφ το ναυαρχικόν σήμα, υπό τους ήχους των χαιρετιστηρίων κανονιοβολισμών.

Τα πληρώματα και οι Αξιωματικοί ζητωκραυγάζουν και χαιρετίζουν την απαραίτητον, την δικαίαν, την ελπιδοφόρον προαγωγήν του Αρχηγού των. Ο Πρωθυπουργός και ο Υπουργός σφίγγουν θερμά το χέρι του νέου Ναυάρχου και τον εναγκαλίζονται «Σας εύχομαι να γυρίσετε Αντιναύαρχος» του λέγει ο Στράτος. Ο Ναύαρχος είναι συγκινημένος και άφωνος. -Δ. Φωκά, Ο Στόλος του Αιγαίου 1912-3 Έργα και Ημέραι).

Το θωρηκτό «Γ. Αβέρωφ» εν πλω, από:www.balkanwars.gr

Με την έναρξη του πολέμου ο Στόλος του Αιγαίου κατευθύνθηκε και κατέλαβε την Λήμνο, την 8η Οκτωβρίου, πραγματοποιώντας το όραμα του Ναυάρχου Παύλου Κουντουριώτη για την δημιουργία προκεχωρημένης Ναυτικής Βάσης η οποία θα απέκλειε τον οθωμανικό στόλο στα Δαρδανέλια.

Αφού κατέλαβε τη νήσο Λήμνο και οργάνωσε την Ναυτική Βάση εκεί, ο Ναύαρχος Κουντουριώτης ενήργησε στενό αποκλεισμό του υπέρτερου σε υλικό οθωμανικού στόλου και κατέλαβε το ένα μετά το άλλο τα νησιά του Αιγαίου, που ήταν κατά μήκος των μικρασιατικών ακτών.Καταναυμάχησε τον οθωμανικό στόλο δύο φορές. Στη Ναυμαχία της Έλλης, στις 3 Δεκεμβρίου 1912 και στη Ναυμαχία της Λήμνου στις 5 Ιανουαρίου 1913. Σε αυτές τις δύο πολύ σημαντικές νίκες για την κυριαρχία στο Αιγαίο και την έκβαση του Α΄Βαλκανικού Πολέμου, έλαμψαν η ιδιοφυΐα του Παύλου Κουντουριώτη και οι ικανότητες του Αβέρωφ.

Φωτογραφία. Το θωρηκτό «Γ. Αβέρωφ» μετά την επιθεώρηση του στόλου στο Φάληρο, στις 5 Οκτωβρίου 1912, έτοιμο προς απόπλου, από:www.balkanwars.gr

Στη συνέχεια ο Αβέρωφ συμμετείχε σε διάφορες αποστολές όπως η μεταφορά Βουλγαρικού στρατού από την Θεσσαλονίκη στο Δεδέαγατς (Αλεξανδρούπολη). Κατά τον Β’ Βαλκάνικό πόλεμο υποστηρίζει τον Ελληνικό Στρατό που δέχεται επίθεση από τους Βουλγάρους στο Τσάγεζι (Λιμάνι Αμφίπολης), διενεργεί αποκλεισμό στις ακτές της Θράκης και της Μακεδονίας μαζί με άλλα ελληνικά πολεμικά.Μαζί με το θωρηκτό Ύδρα και τα αντιτορπιλικά Λέων, Λόγχη, Ασπίς και το εξοπλισμένο εμπορικό Μυκάλη, συμμετείχε σε εικονική απόβαση στην Καβάλα με αποτέλεσμα την φυγή των Βουλγάρων και την κατάληψη της πόλης από ελληνικό ναυτικό άγημα.

Το θωρηκτό «Γ. Αβέρωφ» εν πλω, από:www.balkanwars.gr

.

Πηγή: Γενικό Επιτελείο Εθνικής Αμύνης (αρχείο σε μορφή . pdf)

https://averoph.wordpress.com/2014/11/30/ιστορία-του-θωρακισμένου-καταδρομικ/

«Η Θράκη είναι ένα βήμα πριν από την εξόντωση. Ο Θεός να βάλει το χέρι του!»

Τον κώδωνα του κινδύνου στην Αθήνα που... κοιμάται κρούει η δασκάλα των Πομάκων Χαρά Νικοπούλου, μιλώντας για επικείμενες εξτρεμιστικές ενέργειες αλλά και γενοκτονία εν καιρώ ειρήνης!

Από τον
Σωτήρη Λέτσιο

«Στη Θράκη συντελούνται και τα οκτώ στάδια γενοκτονίας. Αυτή τη στιγμή βρισκόμαστε στο έκτο στάδιο». Στη δραματική αυτή επισήμανση-προειδοποίηση προβαίνει η κυρία Χαρά Νικοπούλου, η ηρωική δασκάλα που από το 2002 έχει αφιερώσει τη ζωή της διδάσκοντας στους Πομάκους μαθητές την ελληνική γλώσσα και τον ελληνικό πολιτισμό. Τους Πομάκους που «καταδιώκει» το τουρκικό κράτος και η Ελλάδα τους έχει γυρίσει την πλάτη επιδεικτικά. Σήμερα διδάσκει σε μεικτό δημοτικό σχολείο -με χριστιανούς και μουσουλμάνους μαθητές- στην περιοχή της Ροδόπης και κατοικεί σε ένα πομακοχώρι, την Κάτω Βυρσίνη. Διαμένει μαζί με την οικογένειά της σε χώρο που της έχει παραχωρήσει ο Στρατός και χρησιμοποιούνταν παλαιότερα ως φυλάκιο. Μέσα στον χώρο αυτό έχουν δημιουργήσει μαζί με τον σύζυγό της ένα πνευματικό κέντρο με την επωνυμία «Η Κιβωτός της Δόμνας Βιζβίζη». Αυτό το πρώην στρατόπεδο μετατράπηκε σε μια στέγη φιλοξενίας εγκαταλελειμμένων παιδιών, όπου ζουν όλοι μαζί σαν μια οικογένεια.

Εχει αυξηθεί το τελευταίο διάστημα η δράση διάφορων κύκλων από πλευράς Τουρκίας στη Θράκη, εξυπηρετώντας έτσι «σκοτεινά» σχέδια;

Επειτα από σχετικές μελέτες που έχει κάνει η επιστημονική ομάδα της «Κιβωτού» -και έχουν δημοσιευθεί-, έχουμε διαπιστώσει ότι στη Θράκη συντελούνται πλέον και τα οκτώ στάδια γενοκτονίας - και μάλιστα εν καιρώ ειρήνης! Με βάση τον σχετικό ορισμό του καθηγητή κ. Στάνφορντ στις ΗΠΑ, σε κάθε γενοκτονία έχει παρατηρηθεί ότι υπάρχουν επτά στάδια πριν από το τελικό στάδιο, της εξολόθρευσης. Αυτή τη στιγμή στη Θράκη είμαστε στο έκτο στάδιο. Δηλαδή, στην προετοιμασία της εξολόθρευσης του ελληνικού-χριστιανικού πληθυσμού και όλων όσοι έχουν καλές σχέσεις με το χριστιανικό στοιχείο. Δεν πρέπει να μασάμε τα λόγια μας! Και εάν κάτι τέτοιο είχα αρχίσει να διαβλέπω ότι είχε ξεκινήσει πριν από χρόνια, τώρα οφείλω απέναντι στους ήρωες που γέννησε αυτή η θρακική γη αλλά και στους 9.000 μοναχούς που είχαμε στη Ροδόπη να πούμε την αλήθεια. Η Θράκη βρίσκεται αυτή τη στιγμή σε πολύ κομβικό σημείο. Οι πάντες γνωρίζουν ότι έχουν προετοιμαστεί διάφορες εξτρεμιστικές ενέργειες από ορισμένους ακραίους κύκλους της μειονότητας. Πραγματικά, εύχομαι ο Θεός να βάλει το χέρι του, αφού το κράτος των Αθηνών κοιμάται, ως συνήθως. Οπως υπάρχουν και ορθόδοξοι στρουθοκάμηλοι, που στρουθοκαμηλίζουν.

Σε ποιες ενέργειες έχετε προβεί από την πλευρά σας ώστε να επιστήσετε την προσοχή των αρμοδίων;
Απειρες φορές έχω προειδοποιήσει στέλνοντας σχετικές εκθέσεις, ενώ έχω καταθέσει μέσω της Ακαδημίας Αθηνών συγκεκριμένες προτάσεις για τη μειονοτική εκπαίδευση, οι οποίες, δυστυχώς, δεν έχουν εισακουστεί. Από εκεί και πέρα, καθένας φέρει την ευθύνη έναντι της Ιστορίας. Το τελευταίο διάστημα έχω αφιερωθεί στα θέματα της οικογένειάς μου και δεν μπορώ πλέον να χρησιμοποιήσω άλλο από τον πολύτιμο χρόνο. Επί της ουσίας, πρέπει να γεννήσουμε ξανά Ελληνόπουλα!

Αυτή τη στιγμή σε ποιες ενέργειες θα έπρεπε να προχωρήσει το ελληνικό κράτος;
Να γίνει ελληνικό! Οταν θα γίνει ελληνικό, τότε θα περιμένω. Τώρα δεν προσδοκώ τίποτα! Αυτή τη στιγμή δεν υπάρχει ούτε για δείγμα ελληνόφωνο σχολείο στην ορεινή Θράκη. Αφαιρούμε την πολυτέλεια από έναν Πομάκο να παρακολουθήσει το παιδί του μαθήματα σε δημόσιο ελληνικό σχολείο.

Σε ποια συμπεράσματα έχετε καταλήξει όλα αυτά τα χρόνια που ζείτε και προσφέρετε σημαντικό έργο στην περιοχή;

Με τους απλούς ανθρώπους δεν αντιμετώπισα κανένα πρόβλημα. Από τους πολιτικούς και το τουρκικό προξενείο προέρχονται τα προβλήματα. Οι αλεβίτες όπως και οι σουνίτες στο Δέρειο με αγκάλιασαν με αγάπη από την πρώτη στιγμή. Εξάλλου, οι αλεβίτες είναι βιωματικά και ως προς τους τρόπους λατρείας πιο κοντά στους χριστιανούς. Ακόμη και σήμερα επισκέπτομαι το χωριό αυτό στον Εβρο, όπου έχω διατηρήσει ουσιαστικούς δεσμούς φιλίας. Δεν έχει αλλάξει τίποτα μεταξύ μας. Δύο φορές την εβδομάδα επικοινωνώ με κατοίκους του Δερείου. Σε όλη την πεδινή Ροδόπη όπου καθημερινώς κάνουμε διανομή συσσιτίου μια αγκαλιά και ένα χαμόγελο μας περιμένουν πάντα. Αρκεί όμως αυτή η διάθεση του κόσμου να μη γίνει αντικείμενο εκμετάλλευσης από κάποιους πολιτικούς. Σήμερα διαπιστώνουμε ότι όλη η Ελλάδα έχει -δυστυχώς- μετατραπεί σε ένα μεγάλο Δέρειο. Το τουρκικό προξενείο κάποτε είχε δημιουργήσει πρόβλημα σε αυτό το χωριό. Σήμερα άλλοι παράγοντες, συναφείς, έχουν προκαλέσει ένα τεράστιο προσφυγικό πρόβλημα σε όλη την Ελλάδα. Πλέον καθένας πρέπει με μεγάλη αυτοθυσία και κυρίως σύνεση και ψυχραιμία να μπορεί μεν να βοηθά τον συνάνθρωπο, αλλά συγχρόνως να διαφυλάττει την πίστη στην πατρίδα και στον Χριστό. Το Προσφυγικό έχει χτυπήσει την πόρτα όλων μας σε οποιοδήποτε μέρος της Ελλάδας και εάν βρισκόμαστε. Πιστεύω ότι έχει χτυπήσει μέσα μας ένα καμπανάκι και έχουμε αφυπνισθεί πάνω σε αυτό το ζήτημα.

Το πνευματικό κέντρο τι είδους βοήθεια παρέχει;
Το πνευματικό αυτό κέντρο, που δημιουργήθηκε το 2012, προσφέρει τόσο υλική όσο και πνευματική τροφή σε όσους το έχουν ανάγκη, ανεξαρτήτως ηλικίας. Εκτός από την παροχή συσσιτίου σε άπορες οικογένειες, γίνονται δωρεάν σεμινάρια σε ανηλίκους, μεταξύ άλλων πατριδογνωσίας, αρχαίων ελληνικών κ.ά. Στον χώρο έρχονται άστεγοι ακόμη και για να πλυθούν ή να πλύνουν τα ρούχα τους οι εθελόντριες στα ειδικά πλυντήρια. Οσοι θέλουν μπορούν, φυσικά, να παρακολουθήσουν και τα μαθήματά μας. Δυστυχώς, είναι αρκετοί οι άστεγοι που αναγκάζονται να επιβιώσουν στα παγκάκια. Εμείς, ως χριστιανοί, έχουμε ανοιχτή την καρδιά μας και την πόρτα του ιδρύματος, χωρίς διακρίσεις, τόσο για τους Ελληνες ορθόδοξους χριστιανούς όσο και για τους Ελληνες μουσουλμάνους. Με την προϋπόθεση όμως ότι θα σέβονται τον Ιησού Χριστό και την Ελλάδα. Από το 2012 έως σήμερα συνυπάρχουμε ανθρώπινα. Το στομάχι και το πνεύμα όταν πεινάνε, δεν κάνουν διάκριση σε ποια φυλή ανήκουν. Οι πολιτικοί και οι πολιτικές είναι που κάνουν τα προβλήματα σύνθετα. Προσπαθούμε να κάνουμε ό,τι περνά από το χέρι μας συν Θεώ και από εκεί και πέρα καθένας που έχει ανάγκη ανακουφίζεται μέσα από την προσφορά των εθελοντών. Είναι άδικο να πούμε ότι μόνο ένα ή δύο άτομα προσφέρουμε βοήθεια. Είμαστε 83 απλοί άνθρωποι από την Κομοτηνή, που καθημερινά δίνουμε τον αγώνα. Υπάρχουν γυναίκες μουσουλμάνες που μαγειρεύουν ή κάνουν άλλες δουλειές και καθένας συνεισφέρει με τον τρόπο του.

Πώς μπορούμε να γίνουμε πιο συνεπείς χριστιανοί στην πράξη;

Ο απόλυτος παρονομαστής και το απόλυτο θεμέλιο είναι να απαρνηθούμε οτιδήποτε κοσμικό και υλικό. Αλλά δεν έχουμε τη διάθεση να απαρνηθούμε κυρίως καθετί υλικό. Από τη δεκαετία του '80 και του '90 έχει ξεκινήσει η πνευματική κρίση. Δεν μας απασχολούσε τότε, επειδή ήταν γεμάτη η τσέπη μας. Εάν αρχίσουμε να βιώνουμε πραγματικά τον συνάνθρωπο ως τον εαυτό μας, τότε θα καταλήξουμε να του δίνουμε όχι ό,τι μας περισσεύει, αλλά αυτό που πραγματικά μας αρέσει. Ερχονται άνθρωποι στην «Κιβωτό» και μας λένε ότι έχουν, για παράδειγμα, κάποια βιβλία που δεν τα χρειάζονται. Προσωπικά, θα με γοήτευε εάν έλεγε κάποιος ότι έχει πάρει κάτι καινούργιο, άφθαρτο και όμορφο, και μας το στέλνει. Το χρησιμοποιημένο αντικείμενο σημαίνει ότι το έχουμε βαρεθεί και δεν το χρειαζόμαστε πια. Νόημα έχει να χαρίσω στον συνάνθρωπο τα παπούτσια που με έχουν ενθουσιάσει και ας περπατήσεω εγώ ξυπόλυτος. Αυτή είναι η έννοια της αυτοθυσίας χωρίς όρια στην πράξη! Ετσι βιώνουμε το παράδειγμα του Χριστού και δεν την ακούμε παρά μόνο ως ένα απλό αφήγημα.

Από πού αντλείτε δύναμη και έμπνευση;

Οπως κάθε ορθόδοξος χριστιανός, εξομολογούμαι, προστρέχω στον πνευματικό μου για οτιδήποτε με προβληματίζει. Είναι ο πατέρας Ιωάννης και αυτός μου έχει συμπαρασταθεί σε πολύ δύσκολες συνθήκες. Σε αυτό το λιμάνι της εξομολόγησης προσπαθώ να βρω διέξοδο στα προβλήματα που έχω. Προσπαθώ να είμαι μια βιωματική χριστιανή. Επίσης, ανατρέχω συχνά στα κείμενα του Ιωσήφ Βρυέννιου, λόγιου μοναχού του 15ου αιώνα, που έζησε λίγα χρόνια πριν από την Αλωση, ο οποίος ορίζει στα κείμενά του τα πνευματικά αίτια που οδήγησαν στην πτώση της Κωνσταντινούπολης. Στην ουσία, είναι σαν να σκιαγραφεί τον σημερινό Ελληνα.

Απευθύνεστε στη σημερινή ηγεσία της Ελληνικής Εκκλησίας ζητώντας βοήθεια; Πώς ανταποκρίνεται;

Σαφώς και δεν είμαι σε θέση να κρίνω εγώ την Ελληνική Εκκλησία. Εχουν γνώση των προβλημάτων και στην Εκκλησία και σε οποιονδήποτε άλλο χώρο. Από εκεί και πέρα επαφίεται στη θέληση και στο θάρρος καθενός να πράξει αυτό που πρέπει. Ας μην ξεχνάμε ότι η επανάσταση ξεκίνησε από έναν Παπαφλέσσα, έναν Γρηγόριο Ε΄ και όχι από ανθρώπους που στέκονταν πάνω από ένα ψαλτήρι! Θα ήταν καλό και οι σημερινοί ιερωμένοι να έχουν σαν παράδειγμα έναν Παπαφλέσσα ή έναν Γερμανό Καραβαγγέλη.

Τι κρατάτε πιο έντονο από την επαφή σας με τα παιδιά;

Η μεγαλύτερη χαρά είναι ότι τα περισσότερα παιδιά δεν μπορούν να διακρίνουν σε ποια κοινότητα ανήκουν, επειδή απλώς ανήκουν στην κοινότητα του Χριστού και της αγάπης. Με σπαστά ελληνικά γυρίζουν και μου λένε: «Εσύ είσαι καλύτερη από τη μαμά μου». Αυτό είναι η μεγαλύτερη ανταμοιβή. Είναι θείο δώρο να σε αγαπάνε ανιδιοτελώς. Προσεύχομαι στον Θεό να είμαι αντάξια όσων πιστεύουν αυτά τα παιδιά για μένα.

«Οι μουσουλμάνοι μου ζητούν να ανάψω ένα κεράκι, αφού οι ίδιοι δεν μπορούν!»

Οι μουσουλμανικής καταγωγής Ελληνες σάς ανοίγονται πιο εύκολα; Νιώθουν ότι μπορούν να σας εμπιστευτούν;

Λέω συχνά, χαριτολογώντας, ότι, εάν συμβεί κάτι στη Θράκη, θα προστρέξω για βοήθεια σε μουσουλμάνους και όχι σε χριστιανούς! Νιώθω ότι είναι πιο βιωματικοί χριστιανοί οι μουσουλμάνοι τους οποίους συναναστρέφομαι. Το λέω ίσως επειδή αυτό βιώνεται μόνο από κάποιες ομάδες και όχι από όλες τις μειονότητες. Ως θρησκευτική μειονότητα, κάποιες φορές μάς βγάζουν κάποια συναισθήματα αγάπης. Για παράδειγμα, εάν θυμηθώ τους προγόνους μας στη Βόρειο Ηπειρο, εκείνοι ήταν πιο ενεργοί και βιωματικοί χριστιανοί, επειδή υπήρχε αυτό το μειονοτικό στοιχείο ως ίδιον του ανθρώπου. Από την άλλη πλευρά, βλέπουμε ότι σε όλη την Ελλάδα υπάρχουν ελάχιστοι βιωματικοί χριστιανοί. Οι περισσότεροι είμαστε χριστιανοί κατ' όνομα και όχι επί της ουσίας. Και αυτό το βιώνω καθημερινά. Είναι πολύ δύσκολο να κάνουμε πράξη την αποστολική ρήση «Χριστώ συνεσταύρωμαι».

Οι Ελληνες μουσουλμάνοι πώς αντιλαμβάνονται και πώς εγκολπώνονται την αυτοθυσία του Χριστού;

Υπάρχουν άνθρωποι από τη μουσουλμανική μειονότητα που στερούνται προκειμένου να έχουν οι συνάνθρωποί τους. Εδώ και 10 χρόνια δέχομαι τηλεφωνήματα κατά τη διάρκεια της Μεγάλης Εβδομάδας από τους μουσουλμάνους, οι οποίοι μου λένε: «Μην ξεχάσεις να ανάψεις ένα κεράκι και για εμάς όταν πας στην εκκλησία, αφού εμείς δεν μπορούμε». Οταν με συναντήσουν, μάλιστα, δεν θα διστάσουν να μου δώσουν το κέρμα των πενήντα λεπτών, προκειμένου να νιώσουν ακόμη πιο έντονα ότι η πράξη αυτή ήταν δική τους.

Μέσα από την επικοινωνία που έχετε με το μουσουλμανικό στοιχείο στη Θράκη διαπιστώνετε ότι κάποιοι από αυτούς έρχονται ολοένα και πιο κοντά στις αρχές της Ορθοδοξίας;

Εγώ δεν είμαι εδώ, στη Θράκη, για να προσηλυτίσω κόσμο. Μεγαλύτερο νόημα δεν έχει να κηρύξω ως κατήχηση τον Χριστό, αλλά η στάση ζωής μου να είναι μάθημα για το τι πρέπει να είναι ο χριστιανός! Οταν διάφοροι κύκλοι στην περιοχή κηρύττουν πως οι χριστιανοί είναι κακοί, εγώ οφείλω απέναντι στη θρησκεία και την πίστη μου να αποδείξω με πράξεις ότι δεν είμαι αυτό που κάποιοι άλλοι εκφράζουν με λόγια.

Από την Εφημερίδα Ορθόδοξη Αλήθεια 

http://www.dimokratianews.gr/content/63154/i-thraki-einai-ena-vima-prin-apo-tin-exontosi-o-theos-na-valei-heri-toy

Η ΣΦΑΓΗ ΤΟΥ ΔΙΣΤΟΜΟΥ, 10 Ιουνίου 1945 μια τραγική επέτειος

Ένα χρόνο ακριβώς (10 Ιουνίου 1945), από την φοβερή σφαγή στο Δίστομο, στην εφημερίδα ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ διαβάζουμε το παρακάτω συγκλονιστικό δημοσίευμα:

“Ένας χρόνος κλείνει σήμερα από την τραγική εκείνη μέρα – 10 Ιουνίου 1944 – που οι Γερμανοί έστησαν ένα από τα αιώνια μνημεία της βαρβαρότητάς τους στο Δίστομο, το ειρηνικό χωριό της Βοιωτίας. Για πολλά χρόνια θα ζει η φρίκη αυτού του ομαδικού κι απίστευτου εγκλήματος, που κατεβάζει τη φυλή των Ούννων πιο κάτω και από το επίπεδο του κτήνους.

Ήρεμο είχε ξυπνήσει το χωριό – δυο χιλιάδες κάτοικοι – και λουζόταν στις πρωινές ακτίνες του καλοκαιριάτικου ήλιου, την αυγή της μοιραίας εκείνης ημέρας. Μ’ όλη τη σκιά της μαύρης σκλαβιάς, οι χωρικοί τραβούσαν χαρούμενοι για τ’ αλώνια, για να μεταφέρουν τον καρπό που τους έδωσε η γη, ύστερα από τόσο βασανιστική δουλειά και τόσον ιδρώτα. Τίποτε δεν προμηνούσε τη φοβερή τραγωδία που θα ξεσπούσε αργότερα.

Λίγο μετά το μεσημέρι, της τραγικής εκείνης ημέρας, δυο ιδιωτικά αυτοκίνητα, γεμάτα με Γερμανούς ντυμένους πολιτικά, που παρίσταναν τους μαυραγορίτες, πήραν το δρόμο από τη Λειβαδιά για το Στείρι. Επρόκειτο να στήσουν παγίδα στους αντάρτες που ξεγελασμένοι θα σταματούσαν τ’ αυτοκίνητα για να πάρουν τρόφιμα. Οι αντάρτες όμως δεν έπεσαν στην παγίδα. Ξέροντας πως άλλα φορτηγά με Γερμανούς των Ες-Ες θα τους κύκλωναν από το μέρος της Αράχωβας έκαναν ξαφνική επίθεση και ύστερα από μάχη που κράτησε μιάμιση ώρα σκότωσαν τους περισσότερους καμουφλαρισμένους Γερμανούς. Και τότε οι Γερμανοί λυσσώντας για την αποτυχία τους, ξεχύθηκαν στο Δίστομο για να εκδικηθούν στους αθώους κατοίκους.

Τους πρόσταξαν να κλειστούν στα σπίτια τους, κι αμέσως έπειτα, ο επικεφαλής των Γερμανών λοχαγός Κάϊπφνερ, δίνει διαταγή στις ορδές του ν’ αρχίσουν την σφαγή και τη λεηλασία. Είναι η συνηθισμένη μέθοδος των ανάνδρων κατακτητών, που ξεσπούν στα γυναικόπαιδα, όταν δεν μπορούν να τα βγάλουν  πέρα με τους άντρες. Η διαταγή μεταβιβάζεται από ορδή σε ορδή στο χωριό. Τα θύματα είναι κλεισμένα, σύμφωνα με την εντολή του λοχαγού, στα σπίτια τους. Αρκετοί όμως, που είχαν υποψιαστεί τι τους περίμενε, κατόρθωσαν να φύγουν από μια θέση που είχαν αφήσει αφύλακτη οι Γερμανοί, το Διάσκελο.

Από κει έφυγαν οι μισοί κάτοικοι με τις οικογένειές τους. Και κατόρθωσαν να γλυτώσουν όλοι, μ’ όλο που τους έβαλαν οι Γερμανοί με πολυβόλα. Κρύφτηκαν άλλοι σε σπηλιές και χαράδρες, έξω από το χωριό, κι άλλοι προς τη θάλασσα. Εκείνοι που έμειναν όμως, πλήρωσαν τη μανία των κτηνών. Μαινόμενοι και ουρλιάζοντας σαν άγρια θηρία οι Γερμανοί, αρχίζουν τη σφαγή. Μπαίνουν στα σπίτια και σκοτώνουν όποιους βρίσκουν μπροστά τους. Σκοτώνουν με το τουφέκι, με το περίστροφο, με το οπλοπολυβόλο, με τη λόγχη, με τον μπαλτά, με το μαχαίρι.

Σκοτώνουν άντρες, γυναίκες, παιδιά, βρέφη. Οικογένειες ολόκληρες.

Κεφάλια κόβονται και κυλούν στις αυλές. Γυναίκες βιάζονται. Βιάζονται και μισοπεθαμένες, ενώ το αίμα τρέχει από τις πληγές τους. Τα στήθια των Γυναικών κόβονται, με άγρια ξεφωνήματα θριάμβου. Σε έγγειες γυναίκες ανοίγουν με τη λόγχη την κοιλιά και πετάνε τα έμβρυα. Άλλα βρέφη τα σκοτώνουν μέσα στην αγκαλιά της μάνας, την ώρα που βυζαίνουν. Κορμιά σπαράζουν ματωμένα κι ετοιμοθάνατα μέσα σε δωμάτια, σε υπόγεια, σε αυλές και στους δρόμους.

Κι ανάμεσα στα ουρλιαχτά των Ούννων και τους πυροβολισμούς ακούγονται οι στεναγμοί των ετοιμοθάνατων, οι κατάρες εκείνων που σφάζονται, τα κλάματα των παιδιών, τα ξεφωνητά των μανάδων που βλέπουν τους άντρες και τα παιδιά τους να πέφτουν κάτω από το μαχαίρι των βαρβάρων, ως που να’ ρθει και η σειρά τους.

Το αίμα κυλάει παντού και μεθάει τους σφαγιαστές, που πέφτουν με μεγαλύτερη μανία στα θύματά τους. Οι Ούννοι μπαίνουν και στο σπίτι του γέρου παππά του χωριού, του παππά-Ζήση, όπου έχουν μαζευτεί, ανώφελα περιμένοντας προστασία, δέκα πέντε χωριανοί. Σκοτώνουν και τον παππά και τους δέκα πέντε χωρικούς. Η μόνη που γλίτωσε είναι η παπαδιά, που οι σφαίρες την τραυμάτισαν μονάχα…

Άλλοι Γερμανοί έχουν πάρει θέσεις έξω απ’ το χωριό και σκοτώνουν τους Διστομίτες, που γυρίζουν ανύποπτοι από τα χωράφια τους. Και παράλληλα με τη σφαγή βάζουν φωτιά και στα σπίτια. Και μαζί με τη φωτιά η διαρπαγή. Ότι βρίσκουν και μπορούν να σηκώσουν το παίρνουν και το φορτώνουν στ’ αυτοκίνητα. Και δεν σφάζουν μόνο τους ανθρώπους. Σκοτώνουν και τ’ αθώα ζωντανά που βρίσκουν στις αυλές.

 Σφαγή, φωτιά βιασμός ληστεία.

Όλη η τετραλογία της κτηνωδίας και της βαρβαρότητας, προς δόξαν της φυλής των Αρίων…

****

Η τραγωδία τραβάει προς το τέλος της κατά τις 6. Είναι βαρύς, συννεφιασμένος ο ουρανός και αρχίζει να σκοτεινιάζει νωρίς. Και οι Ούννοι, άνανδροι όπως είναι, φοβούνται τη νύχτα. Μπορεί να κατέβουν οι αντάρτες. Κι αυτοί δεν είναι γυναικόπαιδα. Πρέπει λοιπόν, να γυρίσουν πριν τους πάρει η νύχτα, στη βάση τους, για να δώσουν αναφορά στον αρχηγό τους ότι εξετέλεσαν το καθήκον τους απέναντι του Μεγάλου Ράϊχ και της νέας Ευρώπης. Έτσι αφήνουν το έργον τους μισοτελειωμένο. Γιατί η σφαγή κι ο χαλασμός έγινε στο μισό χωριό. Το άλλο μισό – η δυτική περιοχή – γλύτωσε…

Το έσωσε η νύχτα που ερχόταν.

Συγκεντρώνονται στην πλατεία και, γελαστοί και ικανοποιημένοι από το έργο τους, μπαίνουν με τα λάφυρα στ’ αυτοκίνητά τους και ξεκινούν για τη Λειβαδιά, αφήνοντας πίσω τους αίμα, θάνατο και στάχτη. Αλλά και βγαίνοντας από το χωριό έχουν ευκαιρίες να συμπληρώσουν ότι μπορούν. Στο δρόμο σκοτώνουν άλλους δέκα… και προς το βράδυ γυρίζουν στη Λειβαδιά, όπου τους περιμένει ο διοικητής τους Ρίχερτ. Του δίνουν αναφορά, υψώνουν το χέρι στο φασιστικό χαιρετισμό και φωνάζουν όλοι μαζί: Χάιλ, Χίτλερ!

****

Κι η νύχτα απλώνει το μαύρο της σάβανο στο δολοφονημένο χωριό, που έχει μεταβληθεί σε νεκροταφείο. Εκείνοι που έζησαν, βγαίνουν από τους κρυψώνες τους κι αναζητούν, μέσα στο σκοτάδι, τους συγγενείς, τους φίλους, τους συγχωριανούς των. Τα όρνια έχουν πέσει τη νύχτα, κοπάδια ολόκληρα, στη φρικτή πανδαισία που τους προσφέρεται. Το πρωί, με την αγωνία στην ψυχή για τους δικούς τους, αρχίζουν κι έρχονται πολλοί από εκείνους που είχαν φύγει. Αναζητούν κι αυτοί τους δικούς τους.

Οι θρήνοι και οι κοπετοί απλώνονται παντού. Είναι μια εικόνα που δεν μπορεί ανθρώπινη πέννα να τη δώσει. Παντού πτώματα. Μάνες που σφίγγουν ακόμα τα παιδιά τους με μια μαρμαρωμένη έκφραση απελπισμένης στοργής, παιδιά που αγκαλιάζουν τη μάνα τους σα να ζητούν προστασία, ανοιχτά μάτια που έχει αποτυπωθεί ο τρόμος, κορμιά χωρίς κεφάλια, κεφάλια χωρίς κορμιά. Πολλοί από εκείνους που έζησαν, δεν μπορούν ν’ αντέξουν σ’αυτό το φοβερό θέαμα. Χάνουν τα λογικά τους. Οι κάτοικοι ανοίγουν πρόχειρους τάφους στις αυλές και θάβουν τους ανθρώπους τους.

Το πένθος κι η ερημιά βασιλεύει στο Δίστομο αρκετές μέρες. Πολλοί έχουν ζητήσει καταφύγιο στις γύρω σπηλιές, πολλοί έχουν πάει σ’ άλλα χωριά. Ύστερα από δεκαπέντε μέρες, νέα επιδρομή στο Δίστομο. Στο άκουσμα «οι Γερμανοί έρχονται», οι χωρικοί αφήνουν το χωριό και φεύγουν τρομαγμένοι. Ποιος ξέρει τι τους περιμένει πάλι. Μα αυτή τη φορά οι Γερμανοί έρχονται με άλλο σκοπό. Έρχονται με άδεια καμιόνια, για να φορτώσουν όσα είχαν αφήσει στις 10 Ιουνίου. Για να συμπληρώσουν τη ληστεία. Φορτώνουν τα’ αυτοκίνητα, σκοτώνουν έναν ενενηντάρη γέρο που είδαν στην πλατεία, βιάζουν μια πενηντάρα τυφλή και τρελή και φεύγουν…

****

Και εδώ πέφτει η αυλαία στην τραγωδία του Διστόμου. Κι ο απολογισμός της τραγικής αυτής ημέρας είναι: 223 νεκροί κι ανάμεσα σ’ αυτούς 42 παιδιά, κάτω από δέκα χρονών.

Σήμερα, η επίσημη κι ελεύθερη πια Ελλάδα θα ρίξει λίγα λουλούδια στους τάφους των αδικοσκοτωμένων αυτών Ελλήνων. Και θα βρέξει με δάκρυα το ξερό χώμα που σκεπάζει τα αθώα θύματα της γερμανικής μανίας, που υποσχέθηκε να φέρει τη «νέα τάξη» στην Ευρώπη και την εβύθισε σε μια βαρβαρότητα, που όμοιά της δεν αναφέρει η ιστορία.”

Πηγή:ΙΣΤΟΡΙΚΑ ΤΟΥ ΠΑΡΝΑΣΣΟΥ

https://averoph.wordpress.com/2014/06/10/η-σφαγη-του-διστομου-10-ιουνίου-1945-μια-τρα/

Ὁμιλία πρὸς τοὺς Γυμνασιόπαιδες στὴν Πνύκα,ἀπό τόν Θεόδ.Κολοκοτρώνη (8 Ὀκτ.1838)

Παιδιά μου!

Εἰς τὸν τόπο τοῦτο, ὁποὺ ἐγὼ πατῶ σήμερα, ἐπατοῦσαν καὶ ἐδημηγοροῦσαν τὸν παλαιὸ καιρὸ ἄνδρες σοφοί, καὶ ἄνδρες μὲ τοὺς ὁποίους δὲν εἶμαι ἄξιος νὰ συγκριθῶ καὶ οὔτε νὰ φθάσω τὰ ἴχνη των. Ἐγὼ ἐπιθυμοῦσα νὰ σᾶς ἰδῶ, παιδιά μου, εἰς τὴν μεγάλη δόξα τῶν προπατόρων μας, καὶ ἔρχομαι νὰ σᾶς εἰπῶ, ὅσα εἰς τὸν καιρὸ τοῦ ἀγῶνος καὶ πρὸ αὐτοῦ καὶ ὕστερα ἀπ᾿ αὐτὸν ὁ ἴδιος ἐπαρατήρησα, καὶ ἀπ᾿ αὐτὰ νὰ κάμωμε συμπερασμοὺς καὶ διὰ τὴν μέλλουσαν εὐτυχίαν σας, μολονότι ὁ Θεὸς μόνος ἠξεύρει τὰ μέλλοντα. Καὶ διὰ τοὺς παλαιοὺς Ἕλληνας, ὁποίας γνώσεις εἶχαν καὶ ποία δόξα καὶ τιμὴν ἔχαιραν κοντὰ εἰς τὰ ἄλλα ἔθνη τοῦ καιροῦ των, ὁποίους ἥρωας, στρατηγούς, πολιτικοὺς εἶχαν, διὰ ταῦτα σας λέγουν καθ᾿ ἡμέραν οἱ διδάσκαλοί σας καὶ οἱ πεπαιδευμένοι μας. Ἐγὼ δὲν εἶμαι ἀρκετός. Σᾶς λέγω μόνον πὼς ἦταν σοφοί, καὶ ἀπὸ ἐδῶ ἐπῆραν καὶ ἐδανείσθησαν τὰ ἄλλα ἔθνη τὴν σοφίαν των.

Εἰς τὸν τόπον, τὸν ὁποῖον κατοικοῦμε, ἐκατοικοῦσαν οἱ παλαιοὶ Ἕλληνες, ἀπὸ τοὺς ὁποίους καὶ ἡμεῖς καταγόμεθα καὶ ἐλάβαμε τὸ ὄνομα τοῦτο. Αὐτοὶ διέφεραν ἀπὸ ἡμᾶς εἰς τὴν θρησκείαν, διότι ἐπροσκυνοῦσαν τὲς πέτρες καὶ τὰ ξύλα. Ἀφοῦ ὕστερα ἦλθε στὸν κόσμο ὁ Χριστός, οἱ λαοὶ ὅλοι ἐπίστευσαν εἰς τὸ Εὐαγγέλιό του, καὶ ἔπαυσαν νὰ λατρεύουν τὰ εἴδωλα. Δὲν ἐπῆρε μαζί του οὔτε σοφοὺς οὔτε προκομμένους, ἀλλ᾿ ἁπλοὺς ἀνθρώπους, χωρικοὺς καὶ ψαράδες, καὶ μὲ τὴ βοήθεια τοῦ Ἁγίου Πνεύματος ἔμαθαν ὅλες τὲς γλῶσσες τοῦ κόσμου, οἱ ὁποῖοι, μολονότι ὅπου καὶ ἂν ἔβρισκαν ἐναντιότητες καὶ οἱ βασιλεῖς καὶ οἱ τύραννοι τοὺς κατέτρεχαν, δὲν ἠμπόρεσε κανένας νὰ τοὺς κάμῃ τίποτα. Αὐτοὶ ἐστερέωσαν τὴν πίστιν.

Οἱ παλαιοὶ Ἕλληνες, οἱ πρόγονοί μας, ἔπεσαν εἰς τὴν διχόνοια καὶ ἐτρώγονταν μεταξύ τους, καὶ ἔτσι ἔλαβαν καιρὸ πρῶτα οἱ Ρωμαῖοι, ἔπειτα ἄλλοι βάρβαροι καὶ τοὺς ὑπόταξαν. Ὕστερα ἦλθαν οἱ Μουσουλμάνοι καὶ ἔκαμαν ὅ,τι ἠμποροῦσαν, διὰ νὰ ἀλλάξη ὁ λαὸς τὴν πίστιν του. Ἔκοψαν γλῶσσες εἰς πολλοὺς ἀνθρώπους, ἀλλ᾿ ἐστάθη ἀδύνατο νὰ τὸ κατορθώσουν. Τὸν ἕνα ἔκοπταν, ὁ ἄλλος τὸ σταυρό του ἔκαμε. Σὰν εἶδε τοῦτο ὁ σουλτάνος, διόρισε ἕνα βιτσερὲ [ἀντιβασιλέα], ἕναν πατριάρχη, καὶ τοῦ ἔδωσε τὴν ἐξουσία τῆς ἐκκλησίας. Αὐτὸς καὶ ὁ λοιπὸς κλῆρος ἔκαμαν ὅ,τι τοὺς ἔλεγε ὁ σουλτάνος. Ὕστερον ἔγιναν οἱ κοτζαμπάσηδες [προεστοί] εἰς ὅλα τὰ μέρη. Ἡ τρίτη τάξη, οἱ ἔμποροι καὶ οἱ προκομμένοι, τὸ καλύτερο μέρος τῶν πολιτῶν, μὴν ὑποφέρνοντες τὸν ζυγὸ ἔφευγαν, καὶ οἱ γραμματισμένοι ἐπῆραν καὶ ἔφευγαν ἀπὸ τὴν Ἑλλάδα, τὴν πατρίδα των, καὶ ἔτσι ὁ λαός, ὅστις στερημένος ἀπὸ τὰ μέσα τῆς προκοπῆς, ἐκατήντησεν εἰς ἀθλίαν κατάσταση, καὶ αὐτὴ αὔξαινε κάθε ἡμέρα χειρότερα· διότι, ἂν εὑρίσκετο μεταξὺ τοῦ λαοῦ κανεὶς μὲ ὀλίγην μάθηση, τὸν ἐλάμβανε ὁ κλῆρος, ὅστις ἔχαιρε προνόμια, ἢ ἐσύρετο ἀπὸ τὸν ἔμπορο τῆς Εὐρώπης ὡς βοηθός του ἢ ἐγίνετο γραμματικὸς τοῦ προεστοῦ. Καὶ μερικοὶ μὴν ὑποφέροντες τὴν τυραννίαν τοῦ Τούρκου καὶ βλέποντας τὲς δόξες καὶ τὲς ἡδονὲς ὁποὺ ἀνελάμβαναν αὐτοί, ἄφηναν τὴν πίστη τους καὶ ἐγίνοντο Μουσουλμάνοι. Καὶ τοιουτοτρόπως κάθε ἡμέρα ὁ λαὸς ἐλίγνευε καὶ ἐπτώχαινε.

Εἰς αὐτὴν τὴν δυστυχισμένη κατάσταση μερικοὶ ἀπὸ τοὺς φυγάδες γραμματισμένους ἐμετάφραζαν καὶ ἔστελναν εἰς τὴν Ἑλλάδα βιβλία, καὶ εἰς αὐτοὺς πρέπει νὰ χρωστοῦμε εὐγνωμοσύνη, διότι εὐθὺς ὁποὺ κανένας ἄνθρωπος ἀπὸ τὸ λαὸ ἐμάνθανε τὰ κοινὰ γράμματα, ἐδιάβαζεν αὐτὰ τὰ βιβλία καὶ ἔβλεπε ποίους εἴχαμε προγόνους, τί ἔκαμεν ὁ Θεμιστοκλῆς, ὁ Ἀριστείδης καὶ ἄλλοι πολλοὶ παλαιοί μας, καὶ ἐβλέπαμε καὶ εἰς ποίαν κατάσταση εὑρισκόμεθα τότε. Ὅθεν μᾶς ἦλθεν εἰς τὸ νοῦ νὰ τοὺς μιμηθοῦμε καὶ νὰ γίνουμε εὐτυχέστεροι. Καὶ ἔτσι ἔγινε καὶ ἐπροόδευσεν ἡ Ἑταιρεία.

Ὅταν ἀποφασίσαμε νὰ κάμωμε τὴν Ἐπανάσταση, δὲν ἐσυλλογισθήκαμε οὔτε πόσοι εἴμεθα οὔτε πὼς δὲν ἔχομε ἄρματα οὔτε ὅτι οἱ Τοῦρκοι ἐβαστοῦσαν τὰ κάστρα καὶ τὰς πόλεις οὔτε κανένας φρόνιμος μᾶς εἶπε «ποῦ πᾶτε ἐδῶ νὰ πολεμήσετε μὲ σιταροκάραβα βατσέλα», ἀλλὰ ὡς μία βροχὴ ἔπεσε εἰς ὅλους μας ἡ ἐπιθυμία τῆς ἐλευθερίας μας, καὶ ὅλοι, καὶ ὁ κλῆρος μας καὶ οἱ προεστοὶ καὶ οἱ καπεταναῖοι καὶ οἱ πεπαιδευμένοι καὶ οἱ ἔμποροι, μικροὶ καὶ μεγάλοι, ὅλοι ἐσυμφωνήσαμε εἰς αὐτὸ τὸ σκοπὸ καὶ ἐκάμαμε τὴν Ἐπανάσταση.

Εἰς τὸν πρῶτο χρόνο τῆς Ἐπαναστάσεως εἴχαμε μεγάλη ὁμόνοια καὶ ὅλοι ἐτρέχαμε σύμφωνοι. Ὁ ἕνας ἐπῆγεν εἰς τὸν πόλεμο, ὁ ἀδελφός του ἔφερνε ξύλα, ἡ γυναῖκα του ἐζύμωνε, τὸ παιδί του ἐκουβαλοῦσε ψωμὶ καὶ μπαρουτόβολα εἰς τὸ στρατόπεδον καὶ ἐὰν αὐτὴ ἡ ὁμόνοια ἐβαστοῦσε ἀκόμη δυὸ χρόνους, ἠθέλαμε κυριεύσει καὶ τὴν Θεσσαλία καὶ τὴν Μακεδονία, καὶ ἴσως ἐφθάναμε καὶ ἕως τὴν Κωνσταντινούπολη. Τόσον τρομάξαμε τοὺς Τούρκους, ὁποὺ ἄκουγαν Ἕλληνα καὶ ἔφευγαν χίλια μίλια μακρά. Ἑκατὸν Ἕλληνες ἔβαζαν πέντε χιλιάδες ἐμπρός, καὶ ἕνα καράβι μίαν ἁρμάδα…

Ἐγώ, παιδιά μου, κατὰ κακή μου τύχη, ἐξ αἰτίας τῶν περιστάσεων, ἔμεινα ἀγράμματος καὶ διὰ τοῦτο σᾶς ζητῶ συγχώρηση, διότι δὲν ὁμιλῶ καθὼς οἱ δάσκαλοί σας. Σᾶς εἶπα ὅσα ὁ ἴδιος εἶδα, ἤκουσα καὶ ἐγνώρισα, διὰ νὰ ὠφεληθῆτε ἀπὸ τὰ ἀπερασμένα καὶ ἀπὸ τὰ κακὰ ἀποτελέσματα τῆς διχονοίας, τὴν ὁποίαν νὰ ἀποστρέφεσθε, καὶ νὰ ἔχετε ὁμόνοια. Ἐμᾶς μὴ μᾶς τηρᾶτε πλέον. Τὸ ἔργο μας καὶ ὁ καιρός μας ἐπέρασε. Καὶ αἱ ἡμέραι τῆς γενεᾶς, ἡ ὁποία σας ἄνοιξε τὸ δρόμο, θέλουν μετ᾿ ὀλίγον περάσει. Τὴν ἡμέρα τῆς ζωῆς μας θέλει διαδεχθῆ ἡ νύκτα τοῦ θανάτου μας, καθὼς τὴν ἡμέραν τῶν Ἁγίων Ἀσωμάτων θέλει διαδεχθῆ ἡ νύκτα καὶ ἡ αὐριανὴ ἡμέρα. Εἰς ἐσᾶς μένει νὰ ἰσάσετε καὶ νὰ στολίσετε τὸν τόπο, ὁποὺ ἡμεῖς ἐλευθερώσαμε· καί, διὰ νὰ γίνῃ τοῦτο, πρέπει νὰ ἔχετε ὡς θεμέλια της πολιτείας τὴν ὁμόνοια, τὴν θρησκεία, τὴν καλλιέργεια τοῦ θρόνου καὶ τὴν φρόνιμον ἐλευθερία.

Τελειώνω τὸ λόγο μου. Ζήτω ὁ βασιλεύς μας Ὄθων! Ζήτω οἱ σοφοὶ διδάσκαλοι! Ζήτω ἡ Ἑλληνικὴ Νεολαία!

ΠΗΓΗ

https://averoph.wordpress.com/2013/10/08/ὁμιλία-πρὸς-τοὺς-γυμνασιόπαιδες-στ/

«Τα ημαρτημένα» όσων έχουν γνώμη χωρίς γνώση για την Ελληνική Επανάσταση του 1821

Ο κύριος Δημήτρης Σταθακόπουλος απαντά στους ‘προοδευτικούς’ υβριστές της Ελληνικής Ιστορίας.

Δημήτρης Σταθακόπουλος, Δικηγόρος Παρ’ Αρείω Πάγω, Διδάκτορ Οθωμανικής Ιστορίας και Πολιτισμού στο Πάντειο Πανεπιστήμιο, Μουσικολόγος, μέλος του Διοικητικού Συμβουλίου του Ομίλου των Απογόνων Αγωνιστών κ.α.

Από εκπομπή που προβλήθηκε στην Ελληνική Τηλεόραση.

***

Κώστας Χαρδαβέλλας: Αυτοί που θέλουν να απαξιώσουν αυτό το γεγονός, λένε ότι δεν υπάρχουνε ιστορικά στοιχεία ή υπάρχουνε αμφιλεγόμενα ιστορικά στοιχεία για την 25η Μαρτίου του 1821.

Δημήτρης Σταθακόπουλος: Η «πολεμική» αν θέλετε σε εισαγωγικά, ξεκίνησε πριν κάμποσα χρόνια, ξεκινώντας καταρχάς ότι η επανάσταση αφορίστηκε από τον Γρηγόριο τον Ε, επομένως η Εκκλησία δεν ήτανε μαζί.

Εδώ πέρα όμως, έχουμε τον Αχμέτ Σεβντέτ Πασά (Ahmet Cevdet Pasha) που είναι ο αντίστοιχος Παπαρρηγόπουλος των Οθωμανών ο οποίος τους διαψεύδει. Διότι μέσα εδώ ο Αχμέτ Σεβντέτ Πασά, μεταφρασμένο στα ελληνικά από τον Νικηφόρο Μοσχόπουλο, λέει ότι ο λόγος για τον οποίον κρεμάστηκε ο Γρηγόριος ο Ε είναι διότι ήταν μυστικός αρχηγός της Ελληνικής Επανάστασης, ότι έκανε ψεύτικο αφορισμό. Δηλαδή έκανε αφορισμό αλλά ψεύτικο. Γιατί; Για να τους ρίξει στάχτη στα μάτια για να γλιτώσει 20 χιλιάδες Έλληνες τουλάχιστον από σφαγή άμεση στην Κωνσταντινούπολη.

Και, μέσα εδώ επαληθεύονται τα γεγονότα των Καλαβρύτων και της Αγίας Λαύρας. Αχμέτ Σεβντέτ Πασά. Είδαμε ολόκληρο αφιέρωμα εκπομπής το 2011, δέκα επεισόδια, δεν αναφέρθηκε. Δηλαδή μιλάμε για το 1821 σε γνωστό κανάλι και δεν αναφέρουμε τον Αχμέτ Σεβντέτ Πασά. Πρώτη πηγή.

Δεύτερον. Ο Παλαιών Πατρών Γερμανός δεν ήταν ποτέ στην Αγία Λαύρα.

Αυτά είναι τα απομνημονεύματα του Παλαιών Πατρών Γερμανού. Τους διαψεύδει οικτρά ο ίδιος. Ο Παλαιών Πατρών Γερμανός ήτανε δέκα μέρες στην Αγία Λαύρα. Πηγαίνοντας για την Τρίπολη προφασίστηκε ότι δεν μπορεί να πάει γιατί τον έπιασε ποδάγρα, του ανέβηκε το ουρικό οξύ. Δεν μπορούσε να πάει καβάλα στο άλογο και λέει θα μείνω στην Αγία Λαύρα που τα μοναστήρια την εποχή εκείνη έπαιζαν και το ρόλο του ξενοδοχείου, ήταν χάνια. Εκεί πέρα λοιπόν, βρέθηκε με Λόντο, Ζαίμη, Πετιμαζάδες, Χαραλάμπη, όλους της Βορείου Πελοποννήσου και είπανε ότι θα ξεκινήσουμε την επανάσταση.

Η δε ορκωμοσία έγινε στις 17 Μαρτίου του Αγίου Αλεξίου γιατί εκεί πέρα βρίσκεται η κάρα του Αγίου Αλεξίου, στην Αγία Λαύρα. Τότε έγινε η ορκωμοσία. Βρισκόταν δυόμιση χιλιάδες κόσμος για να προσκυνήσει την κάρα του Αγίου Αλεξίου και όχι γιατί ήξεραν ότι θα πάνε σε επανάσταση οι άνθρωποι.

Αργότερα στις 21 Μαρτίου απελευθερώθησαν τα Καλάβρυτα και φεύγει ο Γερμανός και έτσι βρίσκεται στην Πάτρα 23, 24, 25 Μαρτίου. Και λένε δεν ήτανε στην Αγία Λαύρα 25 Μαρτίου .. Βεβαίως και δεν ήταν, ήτανε νωρίτερα δέκα ημέρες και 25 ήτανε στην Πάτρα.

Ένα άλλο θέμα είναι, που ξεκίνησε η Επανάσταση.

Λοιπόν η Επανάσταση ήταν προετοιμασία της Φιλικής Εταιρείας και έχουμε τρεις στρατιωτικές ορκωμοσίες την ίδια μέρα του Αγίου Αλεξίου, είναι ο Άγιος της Ελληνικής Επανάστασης.
Πού; Βουκουρέστι – Υψηλάντης, Αγία Λαύρα – Παλαιών Πατρών Γερμανός και η Βόρεια Πελοπόννησος και 17 Μαρτίου Αρεόπολη Μάνης. 22 Μαρτίου στην Καλαμάτα, 21 είπαμε στα Καλάβρυτα, 23, 24, 25 Αίγιο, Πάτρα και όλες οι μεγάλες πόλεις.

Γίνεται κάτι 24, 25 Μαρτίου που μας λένε όλοι ότι δεν έχει γίνει τίποτε;

Βεβαίως. Αυτό το βιβλίο για όσους ξέρουν τούρκικα, γιατί πολλοί έχουνε γνώμη αλλά χωρίς γνώση στην Ελλάδα, επειδή ξέρω τούρκικα λέγεται Mora Turkleri και σημαίνει οι Μωραΐτες Τούρκοι. Ένας σύγχρονος Τούρκος ιστορικός, ο Αλί Φουάτ Ορένκ (Ali Fuat Orenc), μας λέει όλα τα γεγονότα που οι δικοί μας πάνε να αμφισβητήσουν.

Τί λέει λοιπόν; Ότι κύριοι στις 24, 25, 26 Μαρτίου, οι Έλληνες βρεθήκανε με την Μεσσηνιακή Γερουσία στην Καλαμάτα και το Αχαϊκό Διευθυντήριο στην Πάτρα και έδωσαν τις δηλώσεις, declarations λέγονται, όπου δηλώνουν στις ξένες δυνάμεις ότι κάνουν self-determination. Τί σημαίνει αυτό; Αυτοδιάθεση.

Γιατί υπήρχε λόγος να εξηγήσουν στις ξένες δυνάμεις, 24,25,26 Μαρτίου, ότι κάνουν αγώνα αυτοδιάθεσης, ανεξαρτησίας, και όχι πλιάτσικο;

Διότι εάν θεωρούσαν οι μεγάλες δυνάμεις της Ευρώπης, η Ιερά Συμμαχία, ότι η επανάσταση είναι καρμποναρικού τύπου, ταξική δηλαδή, θα έστελναν στρατεύματα συμμαχικά υπέρ του Σουλτάνου κατά των Ελλήνων επαναστατών.
Πού το είχανε κάνει; Στην Ιταλία και στην Ισπανία.
Ποιός τους απέτρεψε; Ο Καποδίστριας.

Άρα λοιπόν, 25 Μαρτίου θέλανε μεν να γίνει η επανάσταση, τους πρόλαβαν τα γεγονότα, και το 1838, να κάτσουνε να το διαβάσουνε αυτοί που έχουνε γνώμη χωρίς γνώση, τι έγινε; Φωνάζει ο Όθων τους ζωντανούς αγωνιστές του ’21, Κολοκοτρώνης ζούσε, Μακρυγιάννης ζούσε, Πλαπούτας ζούσε.. Τους λέει κύριοι, ποιά θα είναι η Εθνική Επέτειος της Ελλάδος όπως έχει η Γαλλία, η Αμερική; Λένε 25η Μαρτίου, διότι όλα τα επιμέρους γεγονότα, της Μάνης, της Καλαμάτας, των Καλαβρύτων, της Πάτρας, του Αιγίου, της Ρούμελης, των νησιών, τα πάντα, τα μαζεύουμε σε μία ημερομηνία.

Φτιάξαμε ολόκληρο βιβλίο με τον Όμιλο, «Τα ημαρτημένα». «Τα ημαρτημένα» σημαίνει τα άστοχα, δηλαδή επισημάναμε τις αστοχίες αυτών που σήμερα έχουν γνώμη χωρίς γνώση όπως θα ΄λεγε ο Πλάτων στον Πρωταγόρα και εμείς ζητούμε, ως Όμιλος, την Αριστοτελική μεσότητα για να μην γίνεται ύβρις καθ’ υπερβολήν ή κατ’ έλλειψιν. Τόσο απλά.

Βογιατζής Αντώνιος: Μετέχω στην Εταιρεία Μελέτης Έργου Ιωάννου Καποδίστρια, είμαι Γενικός Γραμματεύς εκεί. Έχουμε υπό έκδοσιν ανέκδοτα σημειώματα, αλληλογραφία και επιστολές προς τον γραμματέα του Καποδίστρια με το οποίο αποδεικνύεται αυτό που είπε ο κύριος Σταθακόπουλος.

Κώστας Χαρδαβέλλας: Ο κύριος Πλαπούτας έχει στα χέρια του από την αρχή που ξεκίνησε η εκπομπή ένα κάδρο, με ένα κείμενο, ένα χειρόγραφο. Θέλω να μας πει, τι είναι αυτό το χειρόγραφο που κρατάτε στα χέρια σας με τόση έτσι προσοχή.

κ. Πλαπούτας: Δεν είναι προσοχή, είναι το ειδικό βάρος αυτού που περιέχει το κάδρο. Είναι η πρώτη διακήρυξη της Επανάστασης η οποία έγινε στην Αγία Λαύρα στις 26 Μαρτίου του 1821. Το απηύθυναν στον Εκλαμπρότατο Κόνσολα της Μεγάλης Βρεττανίας. Ήταν η πρώτη επισημοποίηση της Επανάστασης και ξεκινάει, «Ημείς το ελληνικόν έθνος των χριστιανών ...»

«Το ελληνικόν έθνος». Προσέξτε, έχει σημασία. ΜΙΛΑΝΕ ΓΙΑ ΕΘΝΟΣ, ΔΕΝ ΜΙΛΑΝΕ ΓΙΑ ΓΕΝΝΗΣΗ ΕΘΝΟΥΣ. Θα πει ο κύριος Σταθακόπουλος μετά τι σημαίνει γέννηση και τι αναγέννηση. Είναι λοιπόν η αναγέννηση του ελληνικού έθνους και το υπογράφουν μεταξύ άλλων, ο Ζαΐμης, ο Λόντος .. ο Παλαιών Πατρών Γερμανός που κήρυξε την Επανάσταση στην Αγία Λαύρα και εκεί οριοθετήθηκε και θεσμοθετήθηκε και αυτό είναι και το ντοκουμέντο.

Κώστας Χαρδαβέλλας: Αυτό το κείμενο το έχει γράψει ποιός;

κ. Πλαπούτας: Το έγραψαν οι προεστοί, αυτοί που συναποφάσισαν και ο Παλαιών Πατρών Γερμανός ο οποίος κήρυξε την Επανάσταση.

Κώστας Χαρδαβέλλας: Είναι του Ομίλου αυτό το ..

κ. Πλαπούτας: Όχι, είναι στας χείρας του κυρίου Ζαΐμη και μου εμπιστεύθηκε να το εμφανίσω εδώ.

Κώστας Χαρδαβέλλας: Είναι συγκλονιστικό. Είναι στα αρχεία της οικογενείας. Είναι φοβερό κείμενο. Καταπληκτικό, είναι συγκλονιστικό. Είναι ένα από τα πιο ιστορικά κείμενα και χειρόγραφα που υπάρχουν αυτή τη στιγμή στη χώρα μας αυτό που βλέπετε. Είναι από τα πιο ιστορικά κείμενα διότι είναι αυτό το κείμενο που ενημερώνει τους .. προξένους ότι ξεκινάει η Επανάσταση των Ελλήνων. Σας ευχαριστώ πάρα πολύ για το ντοκουμέντο που μας φέρατε.

***

Απομαγνητοφώνηση Φαίη/Αβέρωφ

https://averoph.wordpress.com/2016/04/08/τα-ημαρτημένα-όσων-έχουν-γνώμη-χωρί/

Στην Κομοτηνή η μικρογραφία της Αγίας Σοφίας της Κωνσταντινούπολης

Έφτασε στην Κομοτηνή η μικρογραφία της Αγίας Σοφιάς που πλέχτηκε στην Ρωσία από έναν Ρώσο καλαθοπλέκτη και αποτελεί ένα κομψοτέχνημα μοναδικό στον κόσμο.

Η μικρογραφία της Αγίας Σοφιάς πλέχτηκε από κλαδιά Ιτιάς και η κατασκευή της διήρκησε περίπου ένα χρόνο.

“Ήταν μια παραγγελία από το μουσείο καλαθοπλεκτικής” δήλωσε στην ΕΡΑ Κομοτηνής ο δ/ντης του μουσείου Καλαθοπλεκτικής Αντώνης Λιάπης που έκανε λόγο “για αξεπέραστης ομορφιάς έργο τέχνης.”

H παράδοση της Θράκης, για το πως χτίσθηκε η Αγία Σοφία, όπως τη διέσωσε ο Γεώργιος Βιζυηνός:

Μια Κυριακή, ο Ιουστιανιανός, πήγε να κοινωνήσει, αλλά το αντίδωρο έπεσε  από το χέρι του Πατριάρχη. Αμέσως μία μέλισσα το άρπαξε και φτερούγισε μακρυά από το ανοιχτό παράθυρο. Ο αυτοκράτορας έδωσε διαταγή να ανοίξουν όλα τα μελίσσια της αυτοκρατορίας και να βρουν πάση θυσία το αντίδωρο. Όταν λοιπόν άνοιξαν ένα μελίσσι στη Θράκη, βρέθηκαν σε ένα μοναδικό θαύμα. Μέσα σε αυτό οι μέλισσες είχαν χτίσει τη μικρογραφία της Αγίας Σοφίας με όλες τις αρχιτεκτονικές λεπτομέρειες: τον θόλο, τα καμπαναριά, τις κολώνες, ακόμη και την Αγία τράπεζα, πάνω στην οποία απέθεσαν το χαμένο αντίδωρο του αυτοκράτορα. Τότε, όλοι κατάλαβαν ότι το θαύμα έγινε και με βάση αυτό το σχέδιο χτίσθηκε η Αγία Σοφία.

Η παρουσίαση στο κοινό της Κομοτηνής θα γίνει με ειδική τελετή στα τέλη Ιουνίου, όπου θα μιλήσουν ιστορικοί για τον Ναό της Αγ. Σοφιάς.

http://www.komotinipress.gr/irthe-stin-komotini-mikrografia-tis-agias-sofias/

Tραγική διαπίστωση: Στη Γερμανία οι μαθητές δεν μαθαίνουν για το Δίστομο!

 Τα βιώματα μιας καταγόμενης από το Δίστομο νεαρής – της Αφροδίτης Μπασδέκη, που φοιτά στην Γερμανική Σχολή Αθήνας – από τις αφηγήσεις του παππού της για την Σφαγή των 218 Διστομιτών το 1944 περιλαμβάνονται σε άρθρο του δημοσιογράφου Παναγιώτη Κουπαράνη, της Ντόυτσε Βέλλε (DW), με τίτλο ‘‘Η μνήμη της κατοχής σε Ελλάδα και Γερμανία», με αφορμή εκδήλωση του γερμανικού συλλόγου «Ενάντια στη λήθη – Για τη Δημοκρατία» που έγινε στο Βερολίνο, παραμονές της 69ης επετείου της Σφαγής του Διστόμου.

Η οδυνηρή – για μας – διαπίστωση είναι ότι δυο καθηγητές, ο κ. Χάγκεν Φλάισερ και ο κ . Φρίντχελμ Μπολ, αποκάλυψαν ότι κανένας Γερμανός μαθητής δεν μαθαίνει κάτι για το Δίστομο,για τα γερμανικά εγκλήματα στην Ελλάδα της κατοχής .

Ενώ οι Γερμανοί μαθητές μαθαίνουν για την ( όποια) γερμανική αντίσταση κατά του ναζισμού, δεν προχωρούν παρακάτω :«Απλώς σε μια δευτερεύουσα φράση γίνεται η αναφορά ότι οι Γερμανοί εισέβαλαν στην Ελλάδα τον Απρίλιο του 1941. Ενδεχομένως να αναφέρεται, 10 σελίδες αργότερα, ότι έφυγαν τον Οκτώβριο 1944. Τίποτα όμως για το τι έγινε ενδιάμεσα. Έτσι προκύπτει ο μύθος ότι τώρα που χρεοκόπησαν οι Έλληνες θυμήθηκαν το παρελθόν. Οι Έλληνες πάντα το ήξεραν, οι Γερμανοί δεν το ήξεραν».

Κάτι που ίσως εν μέρει να εξηγεί τις προκαταλήψεις και τα στερεότυπα για τους Έλληνες που εκφράστηκαν πρόσφατα από μερίδα του γερμανικού τύπου, είπε ο κ. Φλάισερ…

(Από ανάρτηση του Λ. Δημάκα στο Facebook)

Το OnAlert δημοσιεύει ολόκληρο το κείμενο του άρθρου του Παναγιώτη Κουπαράνη στην DW:

«Για τους Έλληνες η γερμανική κατοχή είναι συνυφασμένη με φριχτές εικόνες και διηγήσεις, για πολλούς Γερμανούς μια άγνωστη ιστορία. Μία εκδήλωση για την ελληνική αντίσταση κατά των ναζί στο Βερολίνο.

Τι σημαίνει για έναν άνθρωπο να μεγαλώνει σε μια οικογένεια, την οποία έχει σφραγίσει η σφαγή στο Δίστομο από τις γερμανικές δυνάμεις κατοχής; Η Αφροδίτη Βασδέκη (σ. Λ.Δ., Αφροδίτη Μπασδέκη) , αν και μόλις 19 ετών, το γνωρίζει πολύ καλά. Ο παππούς της Γιώργος ανήκει στους λιγοστούς επιζώντες της σφαγής στις 10 Ιουνίου 1944. «Ήταν σοβαρά τα ψυχολογικά τραύματα για τον παππού μου. Έχουμε κάνει αρκετές συζητήσεις μαζί του γι’ αυτό το θέμα. Κάθε χρόνο στις 10 Ιουνίου πηγαίνουμε στο μνημόσυνο του Διστόμου. Και το συζητούσαμε πάντα αυτό το θέμα στην οικογένεια, επειδή ο παππούς πέρασε πάρα πολύ δύσκολες στιγμές», λέει χαρακτηριστικά η Αφροδίτη.

Η μαθήτρια της Γερμανικής Σχολής Αθηνών ήταν ένα από τα κεντρικά πρόσωπα σε εκδήλωση του γερμανικού υπερκομματικού συλλόγου «Ενάντια στη λήθη – Για τη Δημοκρατία» (Gegen Vergessen-Für Demοkratie e.V.), ο οποίος ασχολείται με τη διατήρηση της μνήμης για τη ναζιστική περίοδο στη Γερμανία αλλά και στις χώρες που έζησαν τη γερμανική κατοχή.

Η εκδήλωση πραγματοποιήθηκε στο Βερολίνο, στους χώρους του μνημείου για τη γερμανική αντίσταση κατά του ναζισμού (Gedenkstätte Deutscher Widerstand), ακριβώς εκεί όπου εκτελέσθηκαν οι αξιωματικοί που επιχείρησαν να δολοφονήσουν τον Χίτλερ τον Ιούλιο του 1944.

Να αναπληρωθεί το κενό μνήμης

Σε αντίθεση με αυτούς τους αξιωματικούς που κάθε χρόνο μνημονεύονται στις 20 Ιουλίου, και των οποίων οι πράξεις αποτελούν αντικείμενο του μαθήματος της ιστορίας στα σχολεία, κανένας γερμανός μαθητής δεν μαθαίνει κάτι για το Δίστομο. Σε αυτή την έλλειψη ανάγει ο δεύτερος κεντρικός ομιλητής της βραδιάς, ο ομότιμος καθηγητής ιστορίας του Πανεπιστημίου Αθηνών Χάγκεν Φλάισερ, τους λόγους για τις προκαταλήψεις και τα στερεότυπα για τους Έλληνες που εκφράστηκαν πρόσφατα από μερίδα του γερμανικού τύπου:

«Απλώς σε μια δευτερεύουσα φράση γίνεται η αναφορά ότι οι Γερμανοί εισέβαλαν στην Ελλάδα τον Απρίλιο του 1941. Ενδεχομένως να αναφέρεται, δέκα σελίδες αργότερα, ότι έφυγαν τον Οκτώβριο 1944. Τίποτα όμως για το τι έγινε ενδιάμεσα. Έτσι προκύπτει ο μύθος ότι τώρα που χρεοκόπησαν οι Έλληνες θυμήθηκαν το παρελθόν. Οι Έλληνες πάντα το ήξεραν, οι Γερμανοί δεν το ήξεραν».

Σε αυτούς συγκαταλέγει τον εαυτό του και ο καθηγητής ιστορίας Φρίντχελμ Μπολ από το προεδρείο του συλλόγου «Ενάντια στη λήθη – Για τη Δημοκρατία». Όπως ομολόγησε στο Βερολίνο, την πρώτη του επαφή με το θέμα την είχε σε ένα συνέδριο τον περασμένο χρόνο στο μαρτυρικό χωριό Παραμυθιά Θεσπρωτίας , που είχε διοργανωθεί από το πολιτικό ίδρυμα Φρίντριχ Έμπερτ.

«Για μεγάλο χρονικό διάστημα γνωρίσαμε τους Έλληνες με την ιδιότητα των «γκασταρμπάιτερ». Αλλά τους διανοούμενους, τους ερευνητές, τους νομικούς;Αγνοούσαμε ότι υπήρχαν και αυτοί οι Έλληνες. Το ίδιο ισχύει και για την περίοδο της κατοχής. Επιβάλλεται να αναπληρώσουμε αυτό το κενό. Αυτό θα μπορούσε να πραγματοποιηθεί με τη σύσταση μιας κοινής επιτροπής που θα ασχολείται με τα συγγράμματα ιστορίας στα σχολεία. Που εμφανίζεται στα σημερινά σχολικά βιβλία η Ελλάδα και οι σφαγές που έχουν διαπραχθεί», αναρωτήθηκε ο κ. Μπολ.

Διμερείς επαφές νέων

Η λήθη για την κατοχική περίοδο δεν αφορά όμως μόνο τη Γερμανία. Και στην Ελλάδα ως τη δεκαετία του 1980 το θέμα αποτελούσε ταμπού. Για τους λόγους που είχε η κάθε πλευρά να αποσιωπήσει το πρόσφατο παρελθόν ο Χάγκεν Φλάίσερ σημειώνει: «Τη Γερμανία για τους ευνόητους λόγους των αποζημιώσεων δεν τη συνέφερε. Την ελληνική πλευρά δεν τη συνέφερε επειδή βρισκόταν στα ίδια ιδεολογικά χαρακώματα με τη Γερμανία. Αυτό που ενδιέφερε την εκάστοτε ελληνική κυβέρνηση ήταν η διατήρηση του μετώπου κατά του κοινού εχθρού, δηλαδή του κομμουνισμού».

Αλλά σίγουρα και επειδή η Γερμανία βρισκόταν σε μια ισχυρότερη θέση. Οι δικαστικές αξιώξεις των οικογενειών των αμάχων που έπεσαν θύματα των γερμανικών δυνάμεων κατοχής δείχνουν όμως ότι αυτό το κεφαλαίο παραμένει ανοιχτό. Ένα παράδειγμα για το πως μπορεί να αντιμετωπισθεί το θέμα από τη νέα γενιά είναι η πρωτοβουλία που έχει αναλάβει η Γερμανική Σχολή Αθηνών. Κάθε χρόνο έλληνες και γερμανοί μαθητές της επισκέπτονται το Δίστομο για να συζητήσουν με τους εκεί μαθητές θέματα που σχετίζονται με την κατοχή.

Συναντήσεις που πραγματοποιούνταν στο παρελθόν με σχολείο στα Καλάβρυτα έπρεπε φέτος να ακυρωθούν επειδή υπήρξαν απειλές ενάντια στον καθηγητή λυκείου στο μαρτυρικό χωριό να μη «συνεργάζεται» με Γερμανούς. Κατά τις πληροφορίες του Χάγκεν Φλάισερ αυτές οι απειλές δεν εκφράστηκαν μόνο από τη Χρυσή Αυγή αλλά και από κόμμα της αριστεράς.Η λήθη για την κατοχική περίοδο δεν αφορά όμως μόνο τη Γερμανία.

Και στην Ελλάδα ως τη δεκαετία του 1980 το θέμα αποτελούσε ταμπού. Για τους λόγους που είχε η κάθε πλευρά να αποσιωπήσει το πρόσφατο παρελθόν ο Χάγκεν Φλάίσερ σημειώνει: «Τη Γερμανία για τους ευνόητους λόγους των αποζημιώσεων δεν τη συνέφερε. Την ελληνική πλευρά δεν τη συνέφερε επειδή βρισκόταν στα ίδια ιδεολογικά χαρακώματα με τη Γερμανία. Αυτό που ενδιέφερε την εκάστοτε ελληνική κυβέρνηση ήταν η διατήρηση του μετώπου κατά του κοινού εχθρού, δηλαδή του κομμουνισμού» «

ΠΗΓΗ : DW / Παναγιώτης Κουπαράνης, Βερολίνο

Πηγή: On Alert

Ανάσταση στην Παναγία Οινουσσών παρουσία τουρκικής ακταιωρού Σκάφος του τουρκικού λιμενικού προσπάθησε να εμποδίσει τη λειτουργία με απειλές από μεγάφωνα - Οι κάτοικοι απάντησαν με ψαλμούς και τελικά οι Τούρκοι αναγκάστηκαν σε οπισθοχώρηση.

Σε ηχηρή απάντηση προς την τουρκική προκλητικότητα προχώρησε ο Μητροπολίτης Χίου, Ψαρών και Οινουσσών Μάρκος, ο οποίος τέλεσε το απόγευμα του Μ. Σαββάτου τη λειτουργία της Ανάστασης στο φυλάκιο του αμφισβητούμενου νησιού της Παναγιάς, ως απάντηση στην προσπάθεια της γείτονος να αμφισβητήσει τα ελληνικά χωρικά ύδατα και την ελληνικότητα της περιοχής.

Όπως αναφέρουν κύκλοι προσκείμενοι στον Μητροπολίτη "θελήσαμε να δώσουμε ένα ηχηρό μήνυμα σε όλη την Ελλάδα αλλά και στην επικίνδυνη τουρκική πολιτική. Οι Οινούσσες ήταν και θα παραμείνουν μέρος της Μητροπόλεως Χίου και αναπόσπαστο κομμάτι της Ελλάδος".

Ο ίδιος ο Μητροπολίτης σε δήλωση του ξεκαθαρίσε πως "κανένας δεν θα μου πει που και πως θα λειτουργώ στη Μητρόπολη μου, πολύ περισσότερο η Τουρκία".

Πάντως οι τουρκικές προκλήσεις δεν έλειψαν. Σκάφος του λιμενικού προσπάθησε να εμποδίσει τη λειτουργία με απειλές από μεγάφωνα και προσεγγίζοντας τη νήσο Παναγιά. Οι κάτοικοι απάντησαν με ψαλμούς και τελικά οι Τούρκοι αναγκάστηκαν σε οπισθοχώρηση.

Από την πλευρά του πάντως το Λιμεναρχείο Χίου σημείωσε ότι δεν υπήρξε καμία παρενόχληση παρά τα λεγόμενα των παρόντων.

Πηγή: politischios.gr

http://www.news.gr/ellada/nea-ths-perifereias/article/263939/anastash-sthn-panagia-oinoysson-paroysia-toyrkikhs.html

Τα έθιμα της Πασχαλιάς σε όλες τις γωνιές της Ελλάδας

Το ορθόδοξο Πάσχα εορτάζεται με κατάνυξη σε όλη την Ελλάδα με το τελετουργικό που προβλέπει η Εκκλησία. Τα έθιμα ανά περιοχή, προερχόμενα από παραδόσεις που χάνονται στο βάθος του χρόνου, έρχονται με τη σειρά τους να τονίσουν το πνεύμα των ημερών, «καλώντας» τις τοπικές κοινωνίες να συμμετέχουν με ένα ξεχωριστό τρόπο στην Ανάσταση και την γιορτή του Πάσχα. Στην Κέρκυρα οι «Μπότηδες», στην Κάλυμνο οι δυναμίτες, το κάψιμο του Ιούδα σε ορισμένες περιοχές της χώρας, ο σαϊτοπόλεμος στην Καλαμάτα, είναι μόνο μερικά από τα έθιμα που δίνουν ένα ξεχωριστό χρώμα στον τρόπο που η Ελλάδα γιορτάζει.

Οι Μπότηδες στη Σπιανάδα

Η Κέρκυρα, το πρωί του Μεγάλου Σαββάτου «βουλιάζει» από το πλήθος των πιστών, αλλά και τουριστών, που έρχονται στο νησί για να παρακολουθήσουν μεταξύ άλλων το έθιμο «Μπότηδες», που λαμβάνει χώρα στην καρδιά του νησιού στην πλατεία Σπιανάδα.

Σύμφωνα με το έθιμο, με την πρώτη Ανάσταση στις 12 το μεσημέρι, οι κάτοικοι της Κέρκυρας, που έχουν στολίσει τα ψηλά παραθυρόφυλλά τους με κόκκινα εμβλήματα και λουλούδια, πετάνε τους «Μπότηδες». Πρόκειται για πήλινα κανάτια με στενό στόμιο και δυο χερούλια στο πλάι για τη μεταφορά τους, δεμένα με κόκκινες κορδέλες. Για το εν λόγω έθιμο που αποτελεί ένα συνδυασμό ενετικών παραδόσεων και ορθόδοξων εθίμων, υπάρχουν διαφορετικές θεωρίες για το πώς ξεκίνησε.

Μία απ’ αυτές το θεωρεί μεσαιωνικό έθιμο, κατάλοιπο της Ενετοκρατίας. Οι Βενετοί, ως καθολικοί, έσπαγαν τις παλιές στάμνες την Πρωτοχρονιά, στη μεγαλύτερη γιορτή τους ως “φόρο” στο νέο χρόνο, προκειμένου να τους φέρει καινούργια αγαθά στο σπιτικό τους. Οι ορθόδοξοι “μετακόμισαν” το έθιμο χρονικά και το μετέφεραν στη δική τους μεγαλύτερη γιορτή, το Πάσχα. Μια δεύτερη εκδοχή, με μεσαιωνικές ρίζες κι αυτή, αναφέρει ότι πρόκειται για προσπάθεια να εκδιωχθούν τα “μολύσματα”, τα κακά και μοχθηρά πνεύματα που έβαζαν σε πειρασμό τους ανθρώπους την προηγούμενη χρονιά. Η τρίτη εκδοχή κάνει λόγο για παγανιστική προέλευση. Ο οργασμός της φύσης και η συλλογή των φρέσκων καρπών, απαιτούν νέα κανάτια και δοχεία για την αποθήκευση τους με αποτέλεσμα τα παλιά να πετιούνται και, μάλιστα, όσο πιο τελετουργικά, τόσο πιο αποδοτική θα είναι και η νέα συγκομιδή. Σύμφωνα με τη θρησκευτική μας παράδοση, το σπάσιμο των «Μπότηδων αναπαριστά με τους κρότους, την οργή για τη προδοσία του Ιούδα.

Το έθιμο συνοδεύουν οι βροντεροί κανονιοβολισμοί που ακούγονται από το Παλιό Φρούριο της Κέρκυρας, αλλά και οι φιλαρμονικές του τόπου που παίζουν θρησκευτικά εμβατήρια. Οι παρευρισκόμενοι στο έθιμο σπεύδουν να μαζέψουν τα κομμάτια από τα σπασμένα πήλινα κανάτια, να τα πάρουν σπίτι τους και να τα φυλάξουν στο εικονοστάσι τους, καθώς σύμφωνα με τους Κερκυραίους φέρουν τύχη και ευημερία.

Από τις σούβλες στους λάκκους

Απ’ άκρη σ’ άκρη στη Ρούμελη ακόμα και σε χωριά με λιγοστούς κατοίκους τις άγιες μέρες της Πασχαλιάς αποκτούν ζωή. Τα πασχαλινά έθιμα στη Ρούμελη έλκουν την καταγωγή τους από τον περασμένο αιώνα και όχι μόνο δεν ξεθωριάζουν με το πέρασμα του χρόνου, αλλά ζωντανεύουν όλο και περισσότερο, καθώς οι νεότερες γενιές συμμετέχουν με ιδιαίτερο μεράκι και κέφι, τόσο στην προετοιμασία του «λάκκου» της φωτιάς και στο σούβλισμα, όσο και στο πασχαλινό γλέντι που ακολουθεί. Αν βρεθείτε Πάσχα στη Λαμία, μην παραλείψετε να παρακολουθήσετε την περιφορά και, κυρίως, τη συνάντηση των Επιταφίων στην Πλατεία πάρκου της πόλης τη Μεγάλη Παρασκευή, με τη συμμετοχή της φιλαρμονικής και χιλιάδων κατοίκων και επισκεπτών.

Όλη η γειτονιά ένα τραπέζι

Στην Αμφίκλεια, η κάθε οικογένεια δεν ψήνει μόνη της το πατροπαράδοτο αρνί, αλλά όλη η γειτονιά μαζί, συντηρώντας μια παράδοση ετών. Στις γειτονιές και τα σταυροδρόμια της Αμφίκλειας βλέπεις να ψήνονται 10-15, ίσως και περισσότερα, αρνιά στη σειρά. Πριν ο καθένας πάρει τον δρόμο για το γιορτινό τραπέζι του σπιτιού του, θα πρέπει πρώτα να ολοκληρωθεί το γλέντι στην παρέα, έστω και αν «θυσιάσουν» ένα μέρος απ’ το αρνί?. Μάλιστα, πολλές από τις παρέες που έχουν συναντώνται ριζώσει σταθερά, φροντίζουν να εξασφαλίσουν «ρεφενέ» ένα μικρό αρνί για να βγει από την φωτιά πρώτο και να συνοδεύσει το γλέντι της παρέας.

Στη Λιβαδειά, οι κάτοικοι της πόλης μένουν σχεδόν άγρυπνοι το βράδυ του Μεγάλου Σαββάτου για να φτιάξουν τον «λάκκο» και πριν ακόμη ξημερώσει να έχουν ετοιμάσει το σημείο και τον σωρό με τα κλαδιά. Ο μεγαλύτερος της οικογένειας ή της παρέας, αφού κάνει τον σταυρό του, ανάβει τη φωτιά με τη λαμπάδα της Αναστάσεως.

Με αρκετή υπομονή, ραντίσματα νερού και χτυπήματα στα φλεγόμενα κλαδιά, η θράκα ετοιμάζεται και μπαίνουν επάνω τα αρνιά. Στον δημοτικό «λάκκο», που στήνεται στην περιοχή της Κρύας, προσφέρονται δωρεάν σουβλιστό αρνί, μεζέδες και κρασί στους επισκέπτες και στους παρευρισκομένους, ενώ συμμετέχουν παραδοσιακά χορευτικά συγκροτήματα.

Τα “Δάκρυα της Παναγιάς”

Στην Άμφισσα, λαμβάνει χώρα ένα ενδιαφέρον πασχαλινό έθιμο της Ρούμελης. Ονομάζεται «Δάκρυα της Παναγιάς». Το μεσημέρι της Μεγάλης Παρασκευής σύμπασα η Άμφισσα κάθεται σε καφενεία, μεζεδοπωλεία κι εστιατόρια για να καταναλώσει σαρακοστιανά χωρίς λάδι και μεγάλες ποσότητες τσίπουρου και ούζου, που είναι τα εν λόγω?. δάκρυα!

Στην Αρκίτσα, την δεύτερη ημέρα του Πάσχα συναντάμε το έθιμο της Ρωμάνας. Γυναίκες με τοπικές ενδυμασίες τραγουδώντας το τραγούδι της Ρωμάνας, συγκεντρώνουν χρήματα και υλικά για να φτιάξουν παραδοσιακές πίτες. Το ίδιο απόγευμα στην εκκλησία του Αγίου Γεωργίου υπό τους ήχους παραδοσιακής μουσικής προσφέρουν τις πίτες που ετοίμασαν.

Στην Αράχοβα ανήμερα του Πάσχα γίνεται η περιφορά της εικόνας του Αγίου Γεωργίου, την οποία συνοδεύουν περί τα 500 άτομα ντυμένα με παραδοσιακές φορεσιές. Την επόμενη ημέρα πραγματοποιείται αγώνας δρόμου των γερόντων (ανηφορικός δρόμος), οι οποίοι ξεκινούν από την εκκλησία του Αγίου Γεωργίου και φτάνουν στον λόφο.

Ο Ιούδας καίγεται

Στην Υπάτη, το απόγευμα της Κυριακής του Πάσχα, μετά την Αγάπη, πραγματοποιείται το «κάψιμο του Ιούδα», έθιμο που χάνεται στα βάθη του παρελθόντος, ενώ στο προαύλιο της εκκλησίας του Αγ. Νικολάου, ο παπάς σέρνει τον αναστάσιμο χορό, ψάλλοντας το «Χριστός Ανέστη». Κάθε χρόνο αυτή την ημέρα, σύσσωμος ο λαός της Υπάτης, αλλά και της ευρύτερης περιοχής, αναβιώνει και κρατάει ζωντανό το πανάρχαιο αυτό έθιμο.

Οι γιορτές συνεχίζονται έως και την Τετάρτη μετά το Πάσχα με τη μεγάλη πορεία των αντρών του χωριού της Υπάτης προς την Παναγία Αρσάλη. Το απόγευμα – μόνον οι άνδρες – ανεβαίνουν στην Παναγία Αρσαλή (Αγία Ιερουσαλήμ), διανύοντας με τα πόδια μια απόσταση περίπου δύο ωρών για να φτάσουν στην σπηλαιο-εκκλησιάς, όπου θα διανυκτερεύσουν. Το ίδιο βράδυ στην Υπάτη, οι γυναίκες και τα παιδιά ανάβουν φωτιές στο κεντρικό σταυροδρόμι και καίνε τα παλιά μαγιάτικα στεφάνια, χορεύοντας και τραγουδώντας παραδοσιακά μαγιάτικα τραγούδια. Όσοι αντέχουν, πηδούν πάνω από τις φωτιές.

Η Αγία Ιερουσαλήμ, είναι η Αγία των σπηλαίων και των βράχων και το έθιμο προέρχεται από τα αρχαία ελληνορωμαϊκά Ροζάλια (παγανιστικές εορτές της Άνοιξης). Κατά την Επανάσταση του 1821 η Αγία Ιερουσαλήμ υπήρξε ορμητήριο και σημείο συνάντησης των οπλαρχηγών της περιοχής.

Χριστός Ανέστη, χαλάζι να μην πέσει

Στα χωριά της Δυτικής Φθιώτιδας τη νύχτα της Ανάστασης, ένας επίτροπος της Εκκλησίας παίρνει μια σκλίδα (καλάμι από βρίζα) αγιασμένη από τον αγιασμό των Φώτων, ανεβαίνει στο καμπαναριό ψηλά και την ανάβει για να προφυλάξουν ολόκληρη την περιοχή από το χαλάζι. Ο τόπος που θα δει το φως αυτής της σκλίδας δεν κινδυνεύει από χαλάζι.
Στo χωριό των Αγίων Αναργύρων Μουζακίου Καρδίτσας τη Μεγάλη Πέμπτη τα μεσάνυχτα, όπως αναφέρει ο π. Νικόλαος Δαλαγιώργος, τελείτε η  Ιερά Παράκληση στην Οδό του Μαρτυρίου Του Ιησού Χριστού, ενώ την Μ. Παρασκευή μετά την περιφορά του επιταφίου αναβιώνει το έθιμο της αναπαράστασης της «Εις Άδου Καθόδου» του Κυρίου.

Την Κυριακή του Πάσχα, μετά τον εσπερινό της Αγάπης, οι κάτοικοι του χωριού και οι επισκέπτες τραγουδούν και χορεύουν πασχαλιάτικα τραγούδια, χωρίς όμως μουσική υπόκρουση όπως η παράδοση ορίζει. Τους χωριανούς καλωσορίζει  ο π. Νικόλαος μαζί με τα παιδιά του Κατηχητικού, τα οποία τραγουδούν δίνοντας την δική τους νότα στην έναρξη της εκδήλωσης: «Χίλια Καλώς ορίσατε, φίλοι ‘μ αγαπημένοι από καιρό χαρούμενοι και καλοκαρδισμένοι». Τη δεύτερη ημέρα του Πάσχα τιμάται ιδιαίτερα η Εφέστειος Εικόνα της Παναγίας Βασίλισσας, η οποία λιτανεύεται μετά τη Θεία Λειτουργία στο χωριό.

Read more: http://www.haniotika-nea.gr/ta-ethima-tis-paschalias-se-oles-tis-gonies-tis-elladas/#ixzz47IWyuDwS 
Under Creative Commons License: Attribution Non-Commercial 
Follow us: @HaniotikaNea on Twitter | haniotika.nea on Facebook