Όχι δεν είμαι αρνητής. Άνθρωπος είμαι!

 

Αλέξανδρος Κλώσσας

05/02/2021, 20:50 

Το πρόβλημα είναι ότι το μόνο που νιώθω να κάνεις τους τελευταίους μήνες, είναι να με αποτρέπεις από οποιαδήποτε δραστηριότητα έχει να κάνει με τον πολίτη και όχι με τον πελάτη. Να περιορίζεις τις ελευθερίες μου. Να μου στερείς οποιαδήποτε δημόσια επαφή με την τέχνη. Να μου φορτώνεις στην πλάτη μου όλη την ευθύνη της αποτυχίας σου.

Όχι, δεν έχουμε τις ίδιες ευθύνες για να αποδέχομαι αγόγγυστα τον περιορισμό των ελευθεριών μου.
Όχι, δεν θα συνεχίσεις να με γεμίζεις ενοχές, φορτώνοντας μου την ανεπάρκεια σου στο όνομα της «ατομικής ευθύνης».
Όχι, δεν αποφασίζουμε μαζί για να μοιραστούμε και το λάθος.

Αυτούς τους 11 μήνες με έμαθες να μετράω ανεύθυνους και να φορτώνω ευθύνες. Σε όλους τους άλλους. Ποτέ σε σένα. Στους νέους, στους γέρους, στα παιδιά. Στους εργαζόμενους, στους αθλητές, στους φοιτητές, στους ψαράδες, στους μικροπωλητές, στους μεροκαματιάρηδες, σε όλους. Ποτέ σε σένα.

Σου έφταιγαν οι πλατείες γιατί εκεί συζητάμε. Σου έφταιγαν τα θέατρα γιατί εκεί σκεφτόμαστε. Σου έφταιγαν τα σινεμά γιατί εκεί ονειρευόμαστε. Σου έφταιγαν τα καφέ γιατί εκεί χαλαρώνουμε.

Μας θες συντεταγμένους στην ουρά του εμπορικού καταστήματος να ψωνίσουμε.
Βιαστικούς και στοιβαγμένους στο λεωφορείο να πάμε στη δουλειά μας.
Ευγνώμονες που υπάρχει ακόμα εργοδότης να μας πληρώνει.
Ευχαριστημένους με 534 ευρώ και τη ζωή μας σε αναστολή. Πειθήνιους στις εντολές όσων καταπατούν οποιοδήποτε υγειονομικό κανόνα στο όνομα του κέρδους.

Όχι, δεν είμαι αρνητής του ιού επειδή αμφισβητώ τις πολιτικές με τις οποίες επιλέγεις να αντιμετωπίσεις την πανδημία. Απλά ξέρεις, έχω και εγώ δικαίωμα σε αυτή τη ζωή να κρίνω τις αποφάσεις σου. Εγώ κυκλοφορώ στα ΜΜΜ στοιβαγμένος σαν σαρδέλα. Εγώ περιμένω στην ουρά για να μπω σε ένα γεμάτο από κόσμο σούπερ μάρκετ. Εγώ πηγαίνω σε ένα γραφείο που οι αποστάσεις δεν ξεπερνούν το μισό μέτρο. Εγώ δουλεύω ένα γεμάτο δωδεκάωρο, αν και είμαι δηλωμένος σε αναστολή, τηλεργασία, συνεργασία ή ότι άλλο σκέφτηκες.

Μη μου λες λοιπόν πως αν πάω μια βόλτα στη θάλασσα θα κάνω κακό στο διπλανό μου. Μη μου απαγορεύεις να πάω στο θέατρο, λες και η τέχνη είναι η πιο μολυσματική ασθένεια. Μη προσπαθείς να με κάνεις να νιώθω ευγνώμων που μπορώ να στείλω 6 και να περπατήσω στο δρόμο.

Όχι δεν είμαι αρνητής. Και ξέρω δεν τα κανείς μόνο εσύ αυτά. Τα κάνουν και οι άλλοι. Και; Ποιος σου είπε ότι οι άλλοι δεν είναι σαν εσένα;
Όχι δεν είμαι αρνητής. Αγανακτισμένος είμαι γιατί εδώ και 12 χρόνια περιμένω να μου δώσεις την άδεια να ζήσω.
Γιατί εδώ και 12 χρόνια το τούνελ έχει γίνει ο μόνος δρόμος. Τότε ήταν τα μνημόνια, τώρα είναι τα δαιμόνια.

Όχι δεν είμαι αρνητής. Πολίτης είμαι που φοράω τη μάσκα μου για να μην κολλήσω, όχι για να μη μιλήσω.

Πολίτης που έχω περιορίσει τη ζωή μου. Για να μην κάνω κακό στη μάνα μου, στη φίλη μου που έχει υποκείμενο, στον ηλικιωμένο γείτονα που είναι ευάλωτος.

Όχι δεν είμαι αρνητής. Άνθρωπος είμαι και θέλω εκτός από το να δουλεύω και να ψωνίζω, να σκέφτομαι, να ονειρεύομαι, να διεκδικώ.

Να ζω, όχι μόνο να υπάρχω!

Πηγή: 2020mag

https://www.koutipandoras.gr/article/ohi-den-eimai-arnitis-anthropos-eimai

Η Βουλγαρία στον «άξονα» αντίστασης ενάντια στην Ευρωπαϊκή Ένωση

 Ενώ η σύγκρουση μεταξύ της ΕΕ και της Πολωνίας και Ουγγαρίας βρίσκεται σε εξέλιξη για μια σειρά σοβαρών ζητημάτων που αναδείξαμε στην τελευταία ανακοίνωσή μας «Τα εμβόλια των Πολυεθνικών και η Εθνική Κυριαρχία» (1/12/20), φαίνεται ότι και η Βουλγαρία βρίσκεται στο δρόμο για να προσχωρήσει στον «άξονα των λαϊκιστικών χωρών», όπως χαρακτηρίζει η Υπερεθνική Ελίτ (Υ/Ε) και η ΕΕ τις χώρες των οποίων οι ηγεσίες με τη λαϊκή βέβαια στήριξη δεν ευθυγραμμίζονται με τις επιταγές της ΕΕ.

Έτσι, μετά από αλλαγή κυβέρνησης στο Βουκουρέστι το 2019 —και εν μέσω αυξανόμενου άγχους για «αυταρχική» μετατόπιση στην Κεντρική και Ανατολική Ευρώπη— το προσκήνιο έχει μετατοπιστεί στη Σόφια. Σε μια πρόσφατη έκθεση για το κράτος δικαίου στη Βουλγαρία, η Ευρωπαϊκή Επιτροπή εξέφρασε ανησυχίες σχετικά με τη μη διαφανή ιδιοκτησία των μέσων ενημέρωσης, την πίεση στους δημοσιογράφους και το νέο σχέδιο νομοθεσίας σχετικά με την ξένη χρηματοδότηση ΜΚΟ. Τον Ιούνιο το Ευρωπαϊκό Δικαστήριο έκρινε ότι ένας παρόμοιος νόμος στην Ουγγαρία ήταν ασυμβίβαστος με τα θεμελιώδη δικαιώματα της ΕΕ (βλ. “EU’s top court rules against Hungary on NGO funding”, Financial Times, 18/6/2020).

Η γειτονική μας Βουλγαρία, 14 χρόνια μετά την ένταξή της στην ΕΕ, είναι μία από τις φτωχότερες χώρες της Ευρώπης μαζί με την Ελλάδα. Η πορεία της ήταν αυτή όπως όλων των κεντροανατολικών Ευρωπαϊκών κρατών, που μετά την κατάρρευση του Ανατολικού Συνασπισμού και την είσοδό τους στην «ελεύθερη αγορά», η παραγωγική τους δομή καταστράφηκε και οι λαοί τους εξαθλιώθηκαν, με «δώρα» της Ευρωπαϊκής Ένωσης το να κοιμούνται πολλοί κάτοικοί τους στα παγκάκια. Το άφθονο χρήμα που έρευσε στις χώρες αυτές από την ΕΕ θυμίζει την περίπτωση της πατρίδας μας, που αφού τα περίφημα κοινοτικά κονδύλια συγκάλυψαν τη σταδιακή παραγωγική αποδιάρθρωση της γεωργίας και της βιομηχανίας μας, τελικά οδηγηθήκαμε στην οικονομική καταστροφή.

Ενώ όμως η Ελλάδα μετατράπηκε σε απόλυτο προτεκτοράτο της Υπερεθνικής Ελίτ και της ΕΕ, ακόμα και η Βουλγαρία δεν έφτασε σε αυτό το σημείο. Μετά το 2015 έκλεισε τα σύνορά της στην «ελεύθερη μετανάστευση», ενώ προσφάτως με τη Ρουμανία προωθεί νομοθεσία ελέγχου της χρηματοδότησης και λειτουργίας των ΜΚΟ στο έδαφός της, όπως μας πληροφορούν σε αποκαλυπτικό άρθρο τους οι Financial Times με τον χαρακτηριστικό τίτλο «Η Βουλγαρία προσχωρεί στην ενοχλητική ομάδα της Ευρώπης»  (“Bulgaria joins Europe’s awkward squad”, 30/11/2020).

Η ΕΕ, βέβαια, παρουσίαζε μέχρι τώρα τις διαφωνίες με την κυβέρνηση της Βουλγαρίας απλώς σαν ζητήματα «διαφθοράς» και «διαφάνειας» (όπως άλλωστε κάνει και με την Ουγγαρία και την Πολωνία), σε μια σαφή απόπειρα εξαπάτησης των Ευρωπαϊκών λαών για τη σημασία των συγκρούσεων αυτών που βάζουν δυναμίτιδα στα θεμέλια του σαθρού οικοδομήματος που έστησε η Υ/Ε στην Ευρώπη σαν το πρώτο βήμα για την εγκαθίδρυση της ηγεμονίας της, με παρόμοιες ενώσεις να ακολουθήσουν στην Αμερική (η NAFTA, δηλ. η ΕΕ της Αμερικανικής ηπείρου, που θα αναζωογονηθεί μετά την «εκλογή» του εκλεκτού της Υ/Ε στις ΗΠΑ, του Μπάιντεν), την Ασία (ενδυνάμωση ASEAN) κ.λπ., καθώς και μεταξύ ηπειρωτικών οικονομικών μπλοκ, όπως προμηνύει η στρατηγική συμφωνία ASEAN-ΕΕ και άλλες πολύ πρόσφατες κινήσεις.

Όμως τώρα αποκαλύπτεται ότι η Βουλγαρική κυβέρνηση δεν είναι τελικά και τόσο «υπάκουο παιδί» στις εντολές της ΕΕ, αφού όχι μόνο αρνείται να εκχωρήσει κάθε πολιτική εξουσία–απόφαση στους υπερεθνικούς κανόνες της ΕΕ (όπως έγινε με την Ελλάδα όπου ακόμα και στον τομέα της ενημέρωσης κυριαρχούν απόλυτα τα μέσα που ελέγχει η Υ/Ε), αλλά και εμποδίζει ευθέως την ένταξη των Σκοπίων στην ΕΕ, διαλύοντας το σχέδιο της τελευταίας για πλήρη «ΕΕ-ποίηση» και ΝΑΤΟποίηση των Βαλκανίων, και περικύκλωση της Ρωσίας.

Αυτόν τον άμεσο κίνδυνο να ενταχθεί και η Βουλγαρία στον ευρωπαϊκό «άξονα αντίστασης», επισημαίνει και το συστημικό όργανο της Υ/Ε, οι πάντα καλά ενημερωμένοι Financial Times —αφού ο στόχος τους είναι η ενημέρωση των ελίτ και όχι η συσκότιση της αλήθειας για την «πλέμπα», όπως κάνουν τα άλλα συστημικά ΜΜΕ. Τελικά, τόσο η καταρρέουσα «ευρωπαϊκή οικογένεια», όσο και τα αφεντικά της στην Υπερεθνική Ελίτ, μετά την ιστορική απαρχή του Μπρέξιτ και στη συνέχεια την αμφισβήτησή της από την Ουγγαρία και την Πολωνία χθες, και τη Βουλγαρία σήμερα, αποκαλύπτουν ότι το μέλλον δεν ανήκει σε ενώσεις ψευτο-κρατών για την εξυπηρέτηση των συμφερόντων των ελίτ, αλλά σε συνομοσπονδίες εθνικά κυρίαρχων λαών για την εθνική και κοινωνική ελευθερία…

ΜΕΚΕΑ – ΜΕΤΩΠΟ ΓΙΑ ΤΗΝ ΚΟΙΝΩΝΙΚΗ ΚΑΙ ΕΘΝΙΚΗ ΑΠΕΛΕΥΘΕΡΩΣΗ – 5/12/2020

https://www.mekea.org/ανακοίνωση-μεκεα-η-βουλγαρία-στον-άξ/

Τα εμβόλια των Πολυεθνικών και η Εθνική Κυριαρχία

 Ενώ ο ανταγωνισμός των πολυεθνικών του φαρμάκου για το εμβόλιο που θα περιορίσει την πανδημική κρίση κορυφώνεται, όταν αντίθετα θα έπρεπε η περιβόητη «παγκόσμια κοινότητα» να έχει στοιχειωδώς επιβάλει σε όλες αυτές τις μόνιμα υπερκερδοφόρες εταιρείες το απαιτούμενο πλαίσιο της μεταξύ τους συνεργασίας για την όσο πιο ασφαλή πρόληψη από τον φονικό ιό, η Υπερεθνική Ελίτ (Υ/Ε) αποκαλύπτει με διαρκή εντεινόμενη ωμότητα το στυγνό πραγματικό της πρόσωπο. Και αυτό όταν βέβαια σε μια πραγματική Κοινότητα κυρίαρχων λαών δεν θα έπρεπε καν τις κρίσιμες αποφάσεις για την υγεία των λαών να τις παίρνουν ιδιωτικές μεγαλο-επιχειρήσεις με κίνητρο το ιδιωτικό κέρδος, αλλά οι ίδιοι οι πολίτες μέσα από τις συνελεύσεις τους με αποκλειστικό κίνητρο την καλύτερη προστασία του σημαντικότερου αγαθού: της Κοινωνικής Υγείας.

Βασικός εκφραστής της νέας επίθεσης κατά των λαϊκών στρωμάτων στον Ευρωπαϊκό χώρο είναι βέβαια η Ευρωπαϊκή Ένωση (ΕΕ), αυτή τη φορά με τον χυδαίο εκβιασμό των λαών της Ουγγαρίας και της Πολωνίας που έχει ως στόχο να καθυποτάξει τις εκλεγμένες τους κυβερνήσεις σε αυτό που ονομάζει «ευρωπαϊκό κράτος δικαίου», το οποίο στην πραγματικότητα δεν είναι τίποτε άλλο από τη «δικαιοσύνη» της Υ/Ε ως υπέρτατο νόμο ενάντια στο εθνικό δίκαιο κάθε έθνους-κράτους με σαφή στόχο την πλήρη κατάργησή τους. Οι ηγεσίες των δύο χωρών, αν και δεν έρχονται σε ανοικτή ρήξη με τη Νέα Διεθνή Τάξη, αντιστέκονται σθεναρά τα τελευταία χρόνια στο βασικό της άρμα που είναι η ιδεολογία της παγκοσμιοποίησης, η οποία προτάσσει τη δήθεν «ισότητα» που εξασφαλίζουν τα «ατομικά δικαιώματα» (π.χ. έμφαση στις σεξουαλικές ελευθερίες[1]) και το πολυπολιτισμικό πρότυπο, σε αντίθεση με τα λαϊκά συμφέροντα και την εθνική κυριαρχία που κλιμακούμενα καταπιέζονται από τη νεοφιλελεύθερη παγκοσμιοποίηση. Στο πλαίσιο αυτό, η άρνηση των δύο χωρών να εναρμονιστούν με την απαίτηση του ιερατείου των Βρυξελλών για «ανοικτά σύνορα» και τη σχεδόν ανεξέλεγκτη δράση των ΜΚΟ στο έδαφός τους[2] —σε αντίθεση με το ελληνικό προτεκτοράτο, για παράδειγμα, όπου οι ίδιες, άμεσα ελεγχόμενες από την Υ/Ε με επικεφαλής τον «φιλάνθρωπο» δισεκατομμυριούχο Σόρος οργανώσεις αλωνίζουν ελεύθερα τον χώρο μας— πάγωσε την επικύρωση του προϋπολογισμού της ΕΕ για την περίοδο 2021-27.

Θρυαλλίδα για το κονκλάβιο των Βρυξελλών που ωμά εκβιάζει με κλείσιμο της κάνουλας του Ευρώ για την αναγκαία Κοινοτική βοήθεια μέσα από το περίφημο χρηματοδοτικό Σχέδιο Ανάκαμψης ώστε ν’ αντιμετωπίσουν οι λαοί τη θύελλα της πανδημίας, φαίνεται να ήταν το αυτονόητο δικαίωμα των δύο χωρών στην επιλογή της υγειονομικής τους πολιτικής σε σχέση με το εμβόλιο κατά του κορωνοϊού. Άλλωστε η Ουγγαρία, «παραβαίνοντας» τις προδιαγραφές των Υ/Ε και ΕΕ για αποκλειστική αγορά εμβολίου από τις δυτικές πολυεθνικές, βρίσκεται ήδη σε προκαταρκτική συμφωνία[3] για την αγορά αλλά και συμπαραγωγή του (αποκλεισμένου στη Δύση και την ΕΕ) ρωσικού εμβολίου, όπως δίνει τη δυνατότητα η ρωσική πλευρά και στην οποία έχει ήδη προχωρήσει σειρά χωρών, όπως και η γειτονική μας Τουρκία, που βέβαια δεν δεσμεύεται από καμία ΕΕ. Έτσι δίνεται η δυνατότητα στις χώρες αυτές να ανταλλάξουν τεχνογνωσία και να μην πάρουν εμβόλιο «γουρούνι στο σακί», αφού θα το δοκιμάσουν οι ίδιες στους πληθυσμούς τους για να δουν αποτελέσματα, να το βελτιώσουν κ.λπ., πέρα από το όφελος στο οικονομικό κόστος. Αν μάλιστα πάρουμε υπόψη το γεγονός ότι το ρωσικό εμβόλιο, με βάση τα σημερινά δεδομένα, είναι όχι μόνο το πιο φθηνό αλλά συγχρόνως το σχετικά πιο ακίνδυνο εμβόλιο (σε σχέση με τα σχετικά επικίνδυνα αμερικανικά εμβόλια των οποίων κανένας δεν ξέρει τις μακροπρόθεσμες συνέπειες), ακόμη και σε σχέση και με αυτό της Οξφόρδης (που φαίνεται ότι ακόμα και βραχυπρόθεσμα έχει σχετικά χαμηλή αποδοτικότητα), τότε το ρωσικό εμβόλιο θα ήταν η μοναδική σχεδόν λύση. Αυτή όμως αποκλείεται από την Υ/Ε, πρώτον για να μη χάσουν τα τεράστια προσδοκώμενα κέρδη τους οι πολυεθνικές στη Δύση, αλλά και δεύτερον για ιδεολογικούς λόγους αφού ακόμη και σήμερα φοβούνται τον Ρωσικό λαό (όχι βέβαια τους αστούς στη Μόσχα και την Πετρούπολη!) για τις μακροπρόθεσμες λύσεις που θα δώσει στο πρόβλημα της εθνικής κυριαρχίας, το οποίο ο Πούτιν προσπαθεί να το «βολέψει» μέσα στη ΝΔΤ, πατώντας δηλαδή σε δύο βάρκες, πράγμα εξ ορισμού αδύνατο!

Τα δήθεν «βέτο» βέβαια που έχουν τα έθνη–κράτη (όπως το βέτο που φαίνονται αποφασισμένες να ασκήσουν —για πρώτη φορά στην ΕΕ— η Πολωνία και Ουγγαρία) τα οποία συμμετέχουν στους υπερεθνικούς οργανισμούς οι οποίοι εξ ολοκλήρου ελέγχονται από την Υ/Ε, αποδεικνύονται παραμύθια της Χαλιμάς για να τα αφηγούνται κυρίως «αριστεροί» απολογητές της νεοφιλελεύθερης παγκοσμιοποίησης— σαν εκείνο της «Ευρώπης των λαών»— εξαπατώντας και υποδουλώνοντας τους στις επιταγές της Νέα Διεθνούς Τάξης, αφού οι ίδιες ελίτ έχουν προ καιρού φροντίσει να συμπεριλάβουν στα διάφορα σύμφωνα ένταξης εκείνα τα θεσμικά τερτίπια που δεσμεύουν ή απομονώνουν κάθε απόπειρα εθνικής κυριαρχίας εντός των τειχών τους. Και όταν αυτό απαιτείται, επιστρατεύουν στην προπαγάνδα τους και «επιφανή» μέλη της πολιτιστικής (υπερεθνικής) ελίτ όπως τον… «πολύ» Τζορτζ Κλούνεϊ, αγαπημένο κι αυτό παιδί του Τζορτζ Σόρος, που προφανώς εξαργυρώνοντας το Όσκαρ που του έχουν τάξει, κάνει δηλώσεις κατά της «απολυταρχικής» Ουγγαρίας του Όρμπαν. Βέβαια, ο ίδιος εκατομμυριούχος και οι όμοιοί του δεν λένε κουβέντα  για τον φασιστικής έμπνευσης νόμο του νέου εκλεκτού της Υ/Ε «αναμορφωτή» Μακρόν, που εν μέσω οργισμένων  διαδηλώσεων επιχειρεί να απαγορεύσει τη βιντεοσκόπηση και φωτογράφηση των αγριοτήτων των Γάλλων μπάτσων που τα τελευταία χρόνια έχουν τσακίσει τα εξεγερμένα λαϊκά στρώματα στη Γαλλία, όπως εκδηλώθηκαν κυρίως με τα Κίτρινα Γιλέκα. Όπως δεν είπαν κουβέντα όταν προ μηνών η Γερμανία της Μέρκελ απάνθρωπα απαγόρευε την αποστολή υγειονομικού εξοπλισμού της Κίνας προς την Ιταλία όταν η τελευταία δοκιμαζόταν άγρια από την εξάπλωση της πανδημίας. Αν ο «φασίστας» Όρμπαν είχε τολμήσει κάτι από τα παραπάνω, σύσσωμες αυτές οι ίδιες ελίτ και τα «προοδευτικά» τους εξαπτέρυγα θα είχαν ανέβει στα… κάγκελα να καταγγείλουν τον Ούγγρο πρωθυπουργό!

Στη συγκυρία αυτή που οι λαοί της Ευρώπης περισσότερο ή λιγότερο οργανωμένα ξεσηκώνονται διεκδικώντας την εθνική τους κυριαρχία, το ελληνικό προτεκτοράτο υποτάσσεται πλήρως στη ΝΔΤ και τη νεοφιλελεύθερη παγκοσμιοποίηση. Ο λαός μας, παλινωδώντας από τους απατεώνες «αριστερούς» του ΣΥΡΙΖΑ στους νεοφιλελεύθερους «ψευτοδημοκράτες» του Μητσοτάκη τύπου Πισσαρίδη, δεν αντιδρά διεκδικώντας την εθνική και κοινωνική του ανεξαρτησία. Κι αυτό δεν το αφήνει ανεκμετάλλευτο η Υ/Ε και οι ντόπιες ελίτ. Οι ακραίες νεοφιλελεύθερες εισηγήσεις της επιτροπής Πισσαρίδη θα είναι και η χαριστική βολή για τα λαϊκά στρώματα. Υποτιθέμενες «μεταρρυθμίσεις» όπως απελευθέρωση των απολύσεων και η επιβολή ενός κατώτατου μισθού εξαθλίωσης από μια επιτροπή τεχνοκρατών σε μόνιμη βάση, είναι χαρακτηριστικές του μέλλοντος που εισηγείται ο περισπούδαστος οικονομολόγος ο οποίος για τις υπηρεσίες του στην Υ/Ε βραβεύτηκε και με Νόμπελ (όπως και πολλοί άλλοι κυρίως Αμερικανοί συστημικοί οικονομολόγοι)! Πρόκειται για ένα νέο «μνημόνιο», επί της ουσίας, την ώρα που η εγχώρια συστημική προπαγάνδα  παρουσιάζει την πανδημία ως «πόλεμο» για να συγκαλύψει όχι μόνο τις δικές της αστοχίες αλλά και την επί δεκαετίες συστηματική υποβάθμιση των δημόσιων υποδομών υγείας στο όνομα της νεοφιλελεύθερης παγκοσμιοποίησης. Η σημερινή βέβαια ουσιαστική κατάρρευση του συστήματος Υγείας δεν είναι παρά η αναγκαία συνέπεια των νεοφιλελεύθερων πολιτικών που εφαρμόστηκαν και στον βασικό αυτόν τομέα για την ευημερία του Λαού. Για να μην ξεχνάμε και τη δήθεν «τούρκικη απειλή»…

Το Μέτωπο Κοινωνικής και Εθνικής Απελευθέρωσης (ΜΕΚΕΑ) όλα αυτά τα χρόνια, με αγωνιστική συνέπεια και δρώντας κόντρα σε ένα περιβάλλον που μεθοδευμένα φιμώνει κάθε γνήσια αντισυστημική φωνή στον τόπο μας, κάνει ένα μεγάλο κάλεσμα στον ελληνικό λαό να οργανωθεί από τα κάτω ακολουθώντας το παράδειγμα των λαών που σηκώνουν δυναμικά κεφάλι σχεδόν σε κάθε γωνιά της Ευρώπης διεκδικώντας την εθνική τους κυριαρχία. Να γυρίσει την πλάτη στα «αριστερά» και «δεξιά» φληναφήματα περί «Ευρώπης των λαών» που δήθεν μπορεί να αλλάξει «από μέσα» και απελευθερωμένο από ιστορικά παρωχημένους πλέον διχασμούς να αγωνιστεί για την ανάκτηση της δικής του εθνικής κυριαρχίας, να έρθει σε ρήξη με τον Ευρω-φασισμό κάνοντας αρχή με την έξοδο από την Ευρωπαϊκή Ένωση. Ειδάλλως το μέλλον που του επιφυλάσσει η Νέα Διεθνής Τάξη 200 χρόνια μετά τον Μεγάλο Ξεσηκωμό του ‘21, θα είναι στον απόπατο της Δύσης.

Σημειώσεις

[1] Το «κράτος δικαίου», όπως ερμηνεύεται από τις Βρυξέλλες, έχει ήδη κλονιστεί από τις τελευταίες πρωτοβουλίες της κυβέρνησης του Όρμπαν. Στις 10 Νοεμβρίου ο Υπουργός Δικαιοσύνης της Ουγγαρίας Judith Varga εισήγαγε στο Κοινοβούλιο ένα νομοσχέδιο που κατοχυρώνει τον γάμο και την οικογένεια ως συνταγματικές έννοιες. Το Ουγγρικό Σύνταγμα θα αναφέρει ότι «η μητέρα είναι γυναίκα και ο πατέρας είναι άνδρας», σε αντίθεση με το υπερεθνικό Κοινοτικό «δίκαιο» που επιβάλλει στις χώρες-μέλη τη δήθεν ισότητα με την άρση κάθε περιορισμού στην προώθηση των σεξουαλικών μειονοτήτων.

[2] Στην πολιτική του Όρμπαν για προάσπιση της εθνικής και πολιτιστικής κυριαρχίας του Ουγγρικού έθνους, κόντρα στην άλωσή της από την Παγκοσμιοποίηση, έχει συνταχθεί και το ΚΚ Ουγγαρίας (τονίζοντας μεταξύ άλλων  τη σημασία του κυριαρχικού ελέγχου των συνόρων στην ανεξέλεγκτη μετανάστευση που μεθοδεύει η Υ/Ε), κατανοώντας την αναγκαιότητα της εθνικής κυριαρχίας ως προϋπόθεσης για οποιαδήποτε ανάπτυξη κινήματος συστημικής αλλαγής. Αντιθέτως, στην πατρίδα μας το «διεθνιστικό» ΚΚΕ  που βλέπει την Ελλάδα σαν μια σχεδόν «ιμπεριαλιστική» χώρα (!), πέρα από τις προτάσεις του να μοιραστούν ισόποσα παντού στην Ελλάδα όλοι οι παράνομοι μετανάστες, έκανε και… «εποικοδομητικές» προτάσεις στην ΕΕ για το πώς οι Σύριοι «πρόσφυγες» (πραγματικοί και μη) θα πηγαίνουν απευθείας στην Γερμανία με πτήσεις τσάρτερ…

[3] Ο Ούγγρος υπουργός Εξωτερικών Peter Siyarto δήλωσε ότι η χώρα χρειάζεται ένα εμβόλιο για τον κορωνοϊό υψηλής ποιότητας και το ζήτημα του πού παράγεται είναι δευτερεύουσας σημασίας: “Η Ουγγαρία απορρίπτει κάθε μορφή λόμπι σχετικά με την προτεραιότητα του εμβολίου. Είναι σημαντικό για εμάς ο Ουγγρικός λαός να λάβει ένα αξιόπιστο και ποιοτικό εμβόλιο, και το πού θα παραχθεί είναι δευτερεύον ζήτημα”. Σύμφωνα με τον Siyarto, η Ουγγαρία επιδιώκει να αναλάβει μέρος της παραγωγής του ρωσικού εμβολίου στην επικράτειά της, όπως ανακοίνωσε το Υπουργείο Υγείας της Ρωσικής Ομοσπονδίας.

ΜΕΚΕΑ – ΜΕΤΩΠΟ ΓΙΑ ΤΗΝ ΚΟΙΝΩΝΙΚΗ ΚΑΙ ΕΘΝΙΚΗ ΑΠΕΛΕΥΘΕΡΩΣΗ – 01/12/2020

https://www.mekea.org/ανακοίνωση-μεκεα-τα-εμβόλια-των-πολυε/

Ο πιο σκοτεινός χειμώνας

 Μια παράξενη εικόνα αντικρίζουν όσοι περνούν μπροστά από το Ευρωκοινοβούλιο στις Βρυξέλλες. Ο Γάλλος ευρωβουλευτής Πιέρ Λαρουτουρού κάθεται στην είσοδο κρατώντας ένα πλακάτ που γράφει: «Απεργία πείνας. Για το κλίμα, την υγεία και την απασχόληση. Φορολογήστε την κερδοσκοπία».

Του Μιχάλη Ψύλου

Ο 56χρονος σοσιαλιστής Ευρωβουλευτής και εκπρόσωπος του κόμματος “Nouvelle Donne” (New Deal) κατέφυγε στην κίνηση αυτή, μήπως και συγκινήσει τους 27 ηγέτες των χωρών μελών της Ευρωπαϊκής Ενωσης να διαθέσουν στον νέο προϋπολογισμό 2021-2027 περισσότερα κονδύλια για την υγεία ,την αντιμετώπιση της ανεργίας και της κλιματικής αλλαγής. “Θα παραμείνω στο κοινοβούλιο μέρα και νύχτα χωρίς φαγητό”, λέει ο Γάλλος ευρωβουλευτής. «Ο στόχος μου δεν είναι να πεθάνω, αλλά να βοηθήσω να αποφύγουμε εκατομμύρια θανάτους…Τα κονδύλια μπορούν να βρεθούν αν η ΕΕ αποφασίσει επιτέλους να επιβάλει φόρο στις χρηματοπιστωτικές συναλλαγές».

Ο Λαρουτουρού ,όπως και εκατοντάδες ευρωβουλευτές ζητούν να θεσμοθετηθεί ένα οριστικό χρονοδιάγραμμα για την καθιέρωση ενός φόρου επί των χρηματοπιστωτικών συναλλαγών – κάτι που η Ευρωπαϊκή Επιτροπή είχε συζητήσει άλλωστε για πρώτη φορά το 2011, αλλά έκτοτε η υπόθεση δεν προχωρά καθώς οι αγορές δεν συμφωνούν και στο Ευρωπαϊκό Συμβούλιο απαιτείται ομοφωνία. Και δυστυχώς «ο νόμος των αγορών» υπερισχύει των πάντων…Και όμως!

Αν καθιερωθεί αυτός ο φόρος, ο χρηματοπιστωτικός τομέας θα συνεισφέρει τουλάχιστον 50 δισεκατομμύρια ευρώ το χρόνο στον προϋπολογισμό της ΕΕ. «Είναι τουλάχιστον άσεμνο να λένε ότι δεν υπάρχουν χρήματα για την υγεία, τα νοσοκομεία, την απασχόληση και το κλίμα, όταν οι χρηματοπιστωτικές αγορές δεν ήταν ποτέ τόσο υψηλά όσο σήμερα και παρά την πανδημία», δήλωσε στην ιστοσελίδα Politico ο Γάλλος ευρωβουλευτής, ο οποίος ως εισηγητής του ετήσιου προϋπολογισμού της ΕΕ στο Ευρωκοινοβούλιο για το 2021 ζήτησε την εφαρμογή του φόρου στις αγορές το 2024.

Ο φόρος επί των χρηματοπιστωτικών συναλλαγών, αποκαλείται και φόρος Τόμπιν από τον Αμερικανό Νομπελίστα και μαθητή του Κέινς, Τζέιμς Τόμπιν, ο οποίος ήταν ο πρώτος που αναφέρθηκε στην ιδέα ενός παγκόσμιου φόρου στις χρηματοπιστωτικές συναλλαγές το 1972! Ο Τόμπιν απεδήμησε εις Κύριον πριν 18 χρόνια αλλά η ιδέα του ακόμη δεν έχει εφαρμοστεί. Και όμως, η ιδέα του Τόμπιν «θα βοηθούσε τις χώρες της ΕΕ να αποφύγουν μια σκληρή ύφεση το 2024 επειδή «η προσγείωση μετά την πανδημία θα είναι άγρια» λέει ο Λαρουτουρού.

Τον περασμένο Ιούλιο, οι 27 Ευρωπαίοι ηγέτες συμφώνησαν σε ένα ιστορικό πακέτο για τον νέο επταετή προϋπολογισμό ύψους 1,82 τρισεκατομμυρίων ευρώ με την προσθήκη νέων πηγών εσόδων για τη χρηματοδότησή του. Οι Ευρωπαίοι ηγέτες μπορεί να συμφώνησαν μεν -και σωστά-στην επιβολή φόρων στα μη ανακυκλώσιμα πλαστικά- αλλά αρνούνται πεισματικά την εισαγωγή τέτοιων μηχανισμών αύξησης εσόδων σε ολόκληρη την ΕΕ.

To Ευρωκοινοβούλιο αξιώνει να δοθούν άμεσα 12,9 δισεκατομμύρια ευρώ από το Ταμείο Ανάκαμψης και εκτός των ανώτατων ορίων του κοινοτικού προϋπολογισμού, για την ενίσχυση των τομέων της υγείας, της απασχόλησης και της έρευνας. Αυτό το «μαξιλάρι» θα μπορούσε να συμβάλει επίσης στην αποφυγή περικοπών σε κοινωνικούς πόρους και φιλολαϊκά προγράμματα στο μέλλον.

«Οι διαπραγματευτές του Ευρωκοινοβουλίου υπέβαλαν μια καινοτόμο πρόταση την Τετάρτη για να εξηγήσουν την πρότασης τους για τον επόμενο προϋπολογισμό. Οι εκπρόσωποι του Ευρωπαϊκού Συμβουλίου όμως την απέρριψαν τυφλά” γράφει η πορτογαλική εφημερίδα Expresso. Φωνή βοώντος εν τη ερήμω των Βρυξελλών…

Η γερμανική προεδρία της ΕΕ, η οποία ηγείται των διαπραγματεύσεων με το Ευρωκοινοβούλιο εξ ονόματος των 27, υποστηρίζει ότι η μετακίνηση των ανώτατων ορίων θα ανοίξει το κουτί της Πανδώρας μεταξύ των Ευρωπαίων ηγετών, η οποία θα καθυστερήσει περαιτέρω τη διαδικασία έγκρισης του πολυετούς δημοσιονομικού πλαισίου και του Ταμείου Ανάκαμψης. Το μόνο σίγουρο είναι – εν μέσω μιας εφιαλτικής πανδημίας- δύο μήνες πριν από το τέλος του ισχύοντος κοινοτικού πλαισίου δεν υπάρχει κοινοτικός προϋπολογισμός, ούτε λειτουργικό Ταμείο Ανάκαμψης.

Η παντοκρατορία των αγορών καλά κρατεί!

Η Κάρμεν Ράινχαρτ, κορυφαία οικονομολόγος και Αντιπρόεδρος της Παγκόσμιας Τράπεζας προειδοποιεί ότι «δεν θα υπάρξει ραγδαία άνοδος μετά την κρίση και πολλές μικρομεσαίες επιχειρήσεις στους τομείς του λιανικού εμπορίου, της εστίασης και της ψυχαγωγίας δεν θα ανακάμψουν ποτέ”. Η Ράινχαρτ που αφιέρωσε την ακαδημαϊκή της καριέρα στην έρευνα των οικονομικών κρίσεων, λέει στο γερμανικό περιοδικό Der Spiegel ότι «μετά από οκτώ αιώνες οικονομικών κρίσεων, η τρέχουσα είναι πιο σοβαρή από ποτέ και δυστυχώς οι επενδυτές, οι κεντρικοί τραπεζίτες και οι πολιτικοί συχνά παραβλέπουν τα προειδοποιητικά σημάδια μιας σοβαρής ύφεσης».

Η Κάρμεν Ράινχαρτ εξηγεί ότι «η σημερινή κρίση δεν ξεκίνησε με τις συνήθεις υπερβολές που συνήθως προηγούνται των οικονομικών κρίσεων. Δεν ξεκίνησε με μια φούσκα ακινήτων, με υπερχρεωμένα νοικοκυριά και επιχειρήσεις. Κάποια από αυτά τα προβλήματα υπήρχαν, αλλά δεν προκάλεσαν την κρίση».

Και τώρα κλείδωμα!

Αυτή είναι η λύση που κατέληξαν οι 27 στη χθεσινή τους τηλεδιάσκεψη. H ιστοσελίδα Politico μετέδωσε ότι η Άγκελα Μέρκελ είπε στους υπόλοιπου 26 ηγέτες ότι ο μόνος τρόπος να «σπάσει» η πανδημία είναι γρήγορα και σύντομα -lockdown.

Και μέχρι τώρα τι έκαναν, τι έκαναν μετά το πρώτο κύμα του κορωνοιού, σε τι ενέργειες προέβησαν το καλοκαίρι για να θωρακίσουν τα συστήματα υγείας;

Καταπέλτης η γαλλική Le Figaro:

«Ας παραδεχτούμε, ότι σε αυτό το σημείο κατά τη διάρκεια της επιδημίας, δεν υπάρχει άλλη λύση από την επιβολή αυτής της φοβερής τιμωρίας στη χώρα» γράφει η γαλλική εφημερίδα και προσθέτει: «Αλλά ας αναγνωρίσουμε τότε, ότι αυτό το “αναπόφευκτο” είναι επίσης η απόδειξη μιας σοβαρής αποτυχίας…. Τι έκαναν το Καλοκαίρι τους, που δεν μπόρεσαν να δημιουργήσουν το σύστημα που θα καθιστούσε δυνατή την αποτελεσματική εφαρμογή του περίφημου «τεστ, ανίχνευση, απομόνωση» ή αύξηση του αριθμού των κρεβατιών στις μονάδες έκτακτης ανάγκης και εντατικής θεραπείας. Αποτέλεσμα αυτής της διοικητικής έλλειψης, η Γαλλία να φτάνει στο δεύτερο κύμα, χωρίς να είναι καλύτερα οπλισμένη (ω ναι, έχουμε μάσκες!) από το πρώτο… Αλλά δεν υπάρχει πλέον χρόνος μετάνοιας … Επιτέλους ενεργείστε».

Το επόμενο ερώτημα είναι τρομακτικό αν και απλό: Τι θα συμβεί αν, αφού συγκρατηθεί η πανδημία του κορωνοϊού, η οικονομία χρειαστεί πολύ περισσότερο χρόνο για να ανακάμψει και η κοινωνική στασιμότητα συνεχιστεί;

Τι θα συμβεί αν ανάκαμψη που όλοι ελπίζουν δεν είναι ένα βήμα προς τα εμπρός σε μια πολλά υποσχόμενη «επόμενη κανονικότητα», αλλά ένα βήμα προς τα πίσω;

Με μειώσεις μισθών και συντάξεων, με περικοπές στο κοινωνικό κράτος, με δραματική αύξηση της ανεργίας, με χιλιάδες ανθρώπους να χάνουν τα σπίτια τους μη μπορώντας να αποπληρώσουν τα χρέη τους στις τράπεζες;

Ένα εφιαλτικό σενάριο που οδηγεί μαθηματικά σε κοινωνικό Αρμαγεδώνα και στο φάντασμα της κρίσης του 1929-33.

Ο Αμερικανός καθηγητής Τζον Γουίσμαν που μελέτησε πολύ διεξοδικά την χρηματοπιστωτική κρίση του 1929 , προειδοποιεί ότι «η Μεγάλη Ύφεση μπορεί να γίνει κατανοητή ως αποτέλεσμα της στασιμότητας των μισθών και της έκρηξης της ανισότητας κατά τη διάρκεια της δεκαετίας του 1920».

Ο καθηγητής Γουίσμαν εντόπισε τρεις παράγοντες που συνέβαλαν στην Μεγάλη Υφεση: Πρώτον, η κατανάλωση μειώθηκε οδηγώντας σε «πτώση της αποταμίευσης των νοικοκυριών.

Δεύτερον, η «μεγαλύτερη ανισότητα» οδήγησε στην αύξηση των χρεών των νοικοκυριών και τρίτον, «οι πλούσιοι απέσπασαν ακόμη μεγαλύτερα κέρδη, εξασφαλίζοντας περισσότερη εξουσία σε όλους τους τομείς, συμπεριλαμβανομένης και της ιδεολογίας».

Εικόνες από το παρελθόν που στοιχειώνουν όμως το παρόν και το μέλλον. Τα στοιχεία δείχνουν ότι η όλο και μεγαλύτερη αύξηση της οικονομικής ανισότητας καθορίζει τη Νέα Εποχή.

Κατά τα λοιπά όλη η Ευρώπη, όπως και ολόκληρος πλανήτης ετοιμάζεται να περάσει τον πιο σκοτεινό χειμώνα μετά τον Δεύτερο Παγκόσμιο πόλεμο, καθώς πέρα από το κλείσιμο και την ατομική ευθύνη των πολιτών, δεν υπάρχει σαφές σχέδιο ούτε προοπτική ότι θα υπάρξει διαθέσιμο εμβόλιο για την πλειονότητα των πολιτών πριν από τα μέσα του επόμενου έτους.

Αλλά δυστυχώς οι ιθύνοντες εξακολουθούν να στοχοποιούν τον πολίτη, κρύβοντας τις κρατικές και κοινοτικές ευθύνες. Για παράδειγμα, η πρόεδρος της Ευρωπαϊκής Επιτροπής Ούρσουλα φον ντερ Λάγεν έριξε το μπαλάκι στην ατομική ευθύνη των Ευρωπαίων πολιτών λέγοντας ότι «τα φετινά Χριστούγεννα θα είναι διαφορετικά» λόγω της πανδημίας Covid-19, αλλά όλα θα εξαρτηθούν από τη συμπεριφορά κάθε ατόμου – σε περιφερειακό, εθνικό και ευρωπαϊκό επίπεδο».

Το ερώτημα είναι όμως τι έκανε μέχρι τώρα η ΕΕ, τι έκαναν οι διάφορες κυβερνήσεις στον τομέα της υγείας και της κοινωνίας για την αναχαίτιση του εφιάλτη;

https://www.newsbreak.gr/apopseis/141040/o-pio-skoteinos-cheimonas/

Ο Νότος στη μέγγενη των Βρυξελλών

 Παρά την τεράστια καταστροφή που σπείρει η πανδημία, οι Ευρωπαίοι χαρτογιακάδες του Βορρά πιέζουν ξανά για σκληρές μεταρρυθμίσεις

Από τον Μιχάλη Ψύλο

Δύο κρίσιμα ραντεβού -σε Βρυξέλλες και Φρανκφούρτη- την προσεχή Πέμπτη θα κρίνουν πολλά για την πορεία της ευρωπαϊκής οικονομίας, αλλά και για τις τσέπες μας. Στις Βρυξέλλες, οι 27 ηγέτες της Ευρωπαϊκής Ενωσης αναμένεται να εξετάσουν, μέσα στα άλλα, τη μεταρρύθμιση του Μηχανισμού Σταθερότητας (ESM) για την ενίσχυση των τραπεζών αλλά και την αναγκαστική δημοσιονομική χαλάρωση λόγω της πανδημίας.

Στη Φρανκφούρτη, το Συμβούλιο της Ευρωπαϊκής Κεντρικής Τράπεζας αναμένεται να αποφασίσει την αύξηση κατά 500 δισεκατομμύρια ευρώ του προγράμματος εξαγοράς ιδιωτικού και δημόσιου χρέους (το οποίο ξεκίνησε με 1.350 δισεκατομμύρια τον περασμένο Μάρτιο) και να το παρατείνει έως τουλάχιστον τον Δεκέμβριο του 2021.

Από την αρχή της πανδημίας, άλλωστε, με πρωτοβουλία της Κριστίν Λαγκάρντ, η ΕΚΤ διαδραμάτισε βασικό ρόλο, αγοράζοντας μαζικά τα ομόλογα χρέη που εξέδωσαν οι ευρωπαϊκές κυβερνήσεις, για να ηρεμήσει τις χρηματοπιστωτικές αγορές και να επιτρέψει στα κράτη-μέλη της Ε.Ε. να δανείζονται με χαμηλό κόστος.

Κι αν η Λαγκάρντ και η ΕΚΤ κάνουν το χρέος τους, οι περισσότερες ευρωπαϊκές κυβερνήσεις δείχνουν να διστάζουν, να μην έχουν ξεκάθαρες ιδέες για το πώς πρέπει να βγάλουν τις χώρες, και φυσικά τους πολίτες, από την κρίση της πανδημίας, στηρίζοντας όλες τις ελπίδες τους στα εμβόλια. Λες και είναι το μαγικό ραβδί που θα επαναφέρει εν μια νυκτί οικονομία και κοινωνία στην προηγούμενη κανονικότητα…

«Είναι σαφές ότι το 2021 θα είναι μια τεράστια πρόκληση όσον αφορά την εμπιστοσύνη, την επικοινωνία, αλλά και τον εφοδιασμό με εμβόλια της ανθρωπότητας» λέει σε συνέντευξή του στη γερμανική «Die Zeit» ο σερ Τζέρεμι Φεράρ, ειδικός στις μολυσματικές νόσους, διευθυντής του ιδρύματος Wellcome Trust και πρώην καθηγητής Τροπικής Ιατρικής και Παγκόσμιας Υγείας στο Πανεπιστήμιο της Οξφόρδης.

«Πρέπει να επικροτήσουμε όλους όσοι έχουν συνεισφέρει σε αυτά τα εμβόλια: επιστήμη, βιομηχανία, κυβερνήσεις και εθελοντές. Αλλά πρέπει επίσης να έχουμε κατά νου ότι ο εμβολιασμός δεν θα γίνει αρκετά γρήγορα. Είναι σπάνιο να εμβολιάζεται ο πληθυσμός μιας ολόκληρης χώρας ή ακόμη και ολόκληρου του κόσμου ταυτόχρονα. Την τελευταία φορά κάτι τέτοιο συνέβη στις εκστρατείες εμβολιασμού κατά της πολιομυελίτιδας ή στην εξάλειψη της ευλογιάς. Εάν δώσετε ένα δραστικό συστατικό σε εκατομμύρια ανθρώπους, θα συμβούν επίσης γεγονότα που δεν έχετε δει σε κλινικές μελέτες με δεκάδες χιλιάδες ή εκατοντάδες χιλιάδες άτομα».

«Για παράδειγμα, ορισμένα άτομα θα αναπτύξουν ασθένειες που δεν σχετίζονται καθόλου με το εμβόλιο, αλλά μπορεί να εμφανιστούν εντός τριών μηνών από τον εμβολιασμό. Είναι, επομένως, ζωτικής σημασίας να δοθεί ιδιαίτερη προσοχή στις παρενέργειες ή σε άλλες ενδείξεις για μικρές και μεγάλες περιόδους μετά την έναρξη του εμβολιασμού» προειδοποιεί ο καθηγητής Φεράρ.

Και τώρα τρέχουμε! Γιατί -όπως σημειώνει ο Βρετανός επιστήμονας- η αντιμετώπιση της πανδημίας εμφανίζει τεράστια προβλήματα, επειδή «σε ολόκληρη την Ευρώπη δεν έχουν επενδυθεί αρκετά χρήματα στη δημόσια υγεία τα τελευταία 10 χρόνια ή και πριν. Επιπλέον, οι περισσότερες χώρες στην Ευρώπη δεν χρησιμοποίησαν επαρκώς τον Ιούνιο, τον Ιούλιο και τον Αύγουστο για να προετοιμαστούν για την αναμενόμενη αύξηση του αριθμού των κρουσμάτων τον χειμώνα. Και πάλι, όπως τον περασμένο Ιανουάριο και τον Φεβρουάριο, αντέδρασαν πολύ αργά, όταν οι επιδημιολόγοι έλεγαν ότι η πορεία αυτής της πανδημίας ήταν αρκετά προβλέψιμη από τα μέσα ή τα τέλη του περασμένου Ιανουαρίου».

Βαθμολογία κάτω από τη βάση, λοιπόν, στις ευρωπαϊκές κυβερνήσεις στην αντιμετώπιση της πανδημίας. Ποια είναι, όμως, η αντίδρασή τους τώρα; Αναμονή μέχρι να εισρεύσουν τα 750 δισ. ευρώ από το πολυπόθητο ευρωπαϊκό Ταμείο Ανάκαμψης και τα 1,8 τρισ. ευρώ από τον προϋπολογισμό της Ε.Ε., που καθυστερούν λόγω του βέτο Πολωνίας και Ουγγαρίας – δύο χωρών που αρνούνται τη διασύνδεση της εκταμίευσης ευρωπαϊκών πόρων με την τήρηση των θεμελιωδών αξιών της Ενωσης, όπως το κράτος δικαίου.

https://www.newsbreak.gr/apopseis/151551/o-notos-sti-meggeni-ton-vryxellon/

Έγιναν μαύρα πρόβατα οι… ήρωες με τις λευκές ποδιές

 Την επόμενη πενταετία οι νοσηλευτές θα παίρνουν πολύ λιγότερα χρήματα σε σχέση με άλλες κατηγορίες εργαζομένων

Από τον Μιχάλη Ψύλο

Αν νομίζετε ότι μόνο στην Ελλάδα οι ήρωες και οι ηρωίδες με τις «λευκές ποδιές» είναι κακοπληρωμένοι ή εισπράττουν ένα κυνικό «όχι» για την αποζημίωση των πρόσθετων εφημεριών τους, κάνετε λάθος. Στη Γερμανία, για παράδειγμα, όπου -όπως και στην Ελλάδα- την περασμένη άνοιξη χιλιάδες Γερμανοί βγήκαν στα μπαλκόνια τους για να χειροκροτήσουν τους γιατρούς και το προσωπικό που έδιναν τη μάχη με τον κορωνοϊό, οι νοσηλευτές αναμένεται ότι θα πληρώνονται τα επόμενα πέντε χρόνια πολύ λιγότερα από άλλες κατηγορίες εργαζομένων.

Έκθεση της Prognos AG για λογαριασμό του Ιδρύματος Bertelsmann, η οποία προβλέπει την αύξηση των μισθών έως το 2025, δείχνει ότι το νοσηλευτικό προσωπικό διατρέχει τον κίνδυνο απωλειών στο πραγματικό του εισόδημα τα επόμενα χρόνια. «Με άδεια χέρια μένουν οι εργαζόμενοι που χειροκροτήθηκαν ως “ήρωες της κορόνας” στην αρχή της πανδημίας και τους οποίους η καγκελάριος Ανγκελα Μέρκελ ευχαρίστησε σε τηλεοπτικό της διάγγελμα ότι κυριολεκτικά κράτησαν ζωντανά τα νοσοκομεία» γράφει η «Suddeutsche Zeitung». «Ο πραγματικός ακαθάριστος ετήσιος μισθός στην υγεία και στις κοινωνικές υπηρεσίες θα είναι μικρότερος κατά 4.000 ευρώ το 2025, σε σχέση με τον μέσο γερμανικό μισθό των 34.000 ευρώ, σύμφωνα με την έρευνα» σημειώνει η γερμανική εφημερίδα.

Αλλά και στη Βρετανία ο υπουργός Οικονομικών Ρίσι Σούνακ, ενώ ανακοίνωσε αυξήσεις των μισθών για περίπου 900.000 εργαζομένους στον δημόσιο τομέα, άφησε απέξω τους νοσηλευτές και άλλους επαγγελματίες στον τομέα της υγείας. «Η είδηση ότι οι νοσηλευτές και οι νοσηλεύτριες δεν θα επωφεληθούν από την αύξηση των αποδοχών έχει εξοργίσει πολλούς στο επάγγελμα» αναφέρει το Euronews στην ιστοσελίδα του. «Ο αποκλεισμός τους ήταν το τελευταίο πλήγμα σε ένα ήδη αποθαρρυμένο και εξαντλημένο εργατικό δυναμικό, που αγωνίζεται για μια δίκαιη αύξηση των αμοιβών εδώ και χρόνια, μια μάχη που έχει επηρεάσει την υπομονή και την ανοχή τους απέναντι στην κυβέρνηση. Πολλοί δεν θα επιθυμούν πλέον να είναι μέλη ενός επαγγέλματος που παραμερίζεται συνεχώς από εκείνους που κυβερνούν τη χώρα» λέει ο Βρετανός δημοσιογράφος του ιατρικού ρεπορτάζ Χάντλεϊ Στιούαρτ.

Τα ίδια συμβαίνουν στην Αμερική, όπου το νοσηλευτικό προσωπικό είναι κακοπληρωμένο. Οπως αναφέρει έρευνα του ιδρύματος Brookings, «παρότι έχουν κηρυχθεί “ουσιώδεις”, οι εργαζόμενοι στον τομέα της υγείας έχουν την αίσθηση ότι παραγκωνίζονται και υποτιμούνται. Όλοι μιλούσαν με υπερηφάνεια για τη δουλειά τους, αλλά λίγοι ένιωθαν τον σεβασμό των άλλων, ακόμα και όταν διακινδύνευαν τη ζωή τους. Πολλοί εξέφρασαν απογοήτευση -και μερικές φορές θυμό- για την έλλειψη ακόμη και του αναγκαίου προστατευτικού εξοπλισμού».

Η δημοκρατική πρόεδρος της Βουλής Νάνσι Πελόσι τόνισε ότι οι εργαζόμενοι αυτοί χρειάζονται και αξίζουν πρόσθετους πόρους για να συνεχίσουν το έργο τους και να στηρίξουν τις οικογένειές τους.

Η ελεγχόμενη από τους δημοκρατικούς Βουλή ενέκρινε μάλιστα το σχετικό νομοσχέδιο, το οποίο όμως «κόλλησε» στη Γερουσία, στην οποία τον έλεγχο έχουν οι ρεπουμπλικάνοι.

Ο λόγος που το νοσηλευτικό προσωπικό στη Γερμανία θα έχει κατά μέσο όρο μικρότερες αποδοχές από τους άλλους εργαζομένους είναι η… χαμηλή παραγωγικότητα, όπως γράφει η «SZ». Στην υγειονομική περίθαλψη η παραγωγικότητα θα αυξηθεί μόνο κατά το ήμισυ έως το 2025 σε σχέση με τη βιομηχανία, σύμφωνα με τη μελέτη του ιδρύματος Bertelsmann.

«Το εύρος της αύξησης των μισθών είναι αντίστοιχα μικρότερο» λέει ο Τόρμπεν Στουχμέιερ, εκπρόσωπος του ιδρύματος. Φυσικά! Η «καταραμένη» παραγωγικότητα, που αποτελεί και την κεντρική ιδέα του συστήματος. Και όμως! Και… πατίνια να βάλει μια νοσοκόμα δεν μπορεί απλώς να φροντίζει περισσότερους ασθενείς ανά ώρα χωρίς να μειώνεται η ποιότητα των παρεχόμενων υπηρεσιών! Οπως και ένας πιανίστας, άλλωστε, δεν μπορεί να παίζει περισσότερα κομμάτια την ώρα και όλα να είναι τέλεια, όπως γράφει με μπόλικη δόση ειρωνείας η γερμανική εφημερίδα. Είναι η λεγόμενη «ασθένεια του κόστους», όπως έγραψε ο πρώην πρόεδρος της Αμερικανικής Ένωσης Οικονομολόγων Ουίλιαμ Μπάουμολ. Μόνο που η «ασθένεια» αυτή αυξάνει δραματικά τις κοινωνικές ανισότητες. Αλλά και τις παρεχόμενες υπηρεσίες, καθώς, όσο κι αν το νοσηλευτικό προσωπικό δίνει τη ζωή του για την αντιμετώπιση της πανδημίας, η άδικη συμπεριφορά της Πολιτείας δεν μπορεί παρά να έχει αντίκτυπο. Ιδιαίτερα σε μια περίοδο που η Γερμανία εμφανίζεται αδύναμη να αντιμετωπίσει αποτελεσματικά το δεύτερο κύμα της πανδημίας, καταφεύγοντας αναγκαστικά σε όλο και πιο σκληρό lockdown εν όψει των Χριστουγέννων.

Και η Ανγκελα Μέρκελ, η οποία επαινέθηκε πριν από λίγους μήνες για την αποτελεσματικότητα της πολιτικής της έναντι της πανδημίας, «έχει μεγάλο πρόβλημα αυτή τη φορά να διατηρήσει μια συνεκτική και ενοποιημένη πορεία απέναντι στον ιό στη χώρα» γράφει το γαλλικό περιοδικό «L’Οbs». «Με βάση μόνο την ελπίδα, άλλωστε, δεν θα φτάσουμε πουθενά» δήλωσαν στο Γαλλικό Πρακτορείο Γερμανοί επιδημιολόγοι.

«O αριθμός των νέων κρουσμάτων παραμένει σε υψηλό επίπεδο στη Γερμανία. Οι υγειονομικές Αρχές ανέφεραν το τελευταίο 24ωρο 14.054 νέες μολύνσεις κορονοϊού, σύμφωνα με το ινστιτούτο RobertKoch.

Την προηγούμενη εβδομάδα υπήρξαν 13.604 νέα κρούσματα. Επιπλέον, αναφέρθηκαν 423 νέοι θάνατοι σε μία ημέρα, από 388 που ήταν κατά μέσο όρο την προηγούμενη εβδομάδα» γράφει η «Frankfurter Rundschau».

Σύμφωνα με τη Διεπιστημονική Ενωση Εντατικής Θεραπείας (DIVI), μόνο το 20% των κρεβατιών εντατικής θεραπείας είναι ακόμη διαθέσιμο στη Γερμανία. Ο αριθμός των ασθενών με Covid-19 που υποβλήθηκαν σε θεραπεία σε μονάδες εντατικής θεραπείας ανήλθε σε 4.179 τη Δευτέρα, έναντι μόλις 220 στις αρχές Σεπτεμβρίου. Και όλα αυτά, παρότι από τον Νοέμβριο μπαρ, εστιατόρια, αθλητικές εγκαταστάσεις και πολιτιστικοί χώροι έχουν κλείσει και τόσο οι δημόσιες όσο και οι ιδιωτικές συγκεντρώσεις έχουν περιοριστεί.

Aυτοί οι περιορισμοί θα παραμείνουν σε ισχύ έως τις 10 Ιανουαρίου με μια προγραμματισμένη χαλάρωση των μέτρων, ειδικά για συγκεντρώσεις μεταξύ των Χριστουγέννων και της Πρωτοχρονιάς.

https://www.newsbreak.gr/apopseis/151881/eginan-mayra-provata-oi-iroes-me-tis-leykes-podies/

Η επανεμφάνιση της Βρετανίας!

 Στις 26 Οκτωβρίου, μετά την αποτυχία της τρίτης εκεχειρίας στο Ναγκόρνο-Καραμπάχ, η ομάδα MINSK (ΗΠΑ, Ρωσία, Γαλλία) ανακοίνωσε ότι θα έφερνε το θέμα των εχθροπραξιών στο Συμβούλιο Ασφαλείας του ΟΗΕ, ώστε μέσω των ψηφισμάτων να απαιτούνταν ο άμεσος τερματισμός των εχθροπραξιών.

Από τον Αλκιβιάδη Κ. Κεφαλά

Όμως, προς έκπληξη όλων, η Βρετανία, ως μόνιμο μέλος του Συμβουλίου Ασφαλείας, ανακοίνωσε ότι θα έθετε βέτο στο ψήφισμα, απαιτώντας να μην υπάρξει απόφαση περί τερματισμού των μαχών. Η πρωτοφανής βρετανική ενέργεια, ακατανόητη εκ πρώτης όψεως, θα μπορούσε να γίνει αντιληπτή εάν συνδυαζόταν με μια σειρά φαινομενικά ασύνδετων γεγονότων, ώστε να γίνουν κατανοητές οι στρατηγικές των μεγάλων δυνάμεων στην περιοχή της Μέσης Ανατολής.

Την 1η Οκτωβρίου, τέσσερις ημέρες μετά την έναρξη των εχθροπραξιών στον Καύκασο, ο Richard Moore, πρώην πρέσβης της Βρετανίας στην Τουρκία, επισκέφτηκε την Αγκυρα με την ιδιότητα του νέου αρχηγού των βρετανικών μυστικών υπηρεσιών. Ο Τιερί Μεϊσάν αναφέρει ότι η επίσκεψη του Ρίτσαρντ Μουρ στην Αγκυρα αφορούσε τον συντονισμό της αποστολής 4.000 Τουρκμένων τζιχανιστών από τη Συρία στον Καύκασο. Κατά τη διάρκεια της θητείας του στην Αγκυρα είχε πρωτοστατήσει να αναλάβει ο Τούρκος πρόεδρος την πνευματική ηγεσία των αδελφών μουσουλμάνων, τους ηγέτες των οποίων γνώριζε, επειδή μέσω των υποτροφιών του κέντρου ισλαμικών σπουδών του πανεπιστημίου της Οξφόρδης με το οποίο είναι συνδεδεμένος επιδίωκε να τους στρατολογήσει στις βρετανικές μυστικές υπηρεσίες.

Ο Ρίτσαρντ Μουρ είναι αξιοθαύμαστος επειδή είναι ο εμπνευστής της αναβίωσης της ισχυρής βρετανικής παράδοσης στρατολόγησης ξένων πρακτόρων μέσω των ακαδημαϊκών κέντρων της Οξφόρδης και του Κέμπριτζ, πρακτική με την οποία οι Βρετανοί κατέκτησαν το κόσμο.

Πράγματι, είναι οξυδερκές ότι ο ίδιος προώθησε στο διοικητικό συμβούλιο του ισλαμικού κέντρου σπουδών της Οξφόρδης τον πρώην πρωθυπουργό της Τουρκίας Αμπντουλάχ Γκιουλ, ο οποίος, σημειωτέον, είχε αναλάβει και τον συντονισμό των ισλαμικών σπουδών στην Ελλάδα μέσω της χορήγησης υποτροφιών σε Ελληνες ακαδημαϊκούς με τα χρήματα του τουρκικού ερευνητικού οργανισμού TYBITAK, καθώς και της τουρκικής διοίκησης της Βόρειας Κύπρου. Επίσης, είναι αξιοπερίεργο ότι οι ισλαμικές υποτροφίες σε Ελληνες ακαδημαϊκούς διαφημίζονταν εκείνη την εποχή μέσα από τις ιστοσελίδες του ελληνικού υπουργείου Εξωτερικών!

Η επίσκεψη του Ρίτσαρντ Μουρ στην Αγκυρα θα μπορούσε να είχε περάσει απαρατήρητη αν λίγους μήνες νωρίτερα, τον Ιούνιο του 2020, ο πρωθυπουργός της Αγγλίας Μπόρις Τζόνσον δεν είχε ανακοινώσει την πρόθεσή του για την επιστροφή της Βρετανίας στο αυτοκρατορικό παρελθόν της και στις θάλασσες μέσω της ναυπήγησης ενός ισχυρού στόλου και της αναδιάρθρωσης των βρετανικών ενόπλων δυνάμεων. Προφανώς, η έξοδος της Βρετανίας από τη γερμανική Ευρωπαϊκή Ένωση και η σχεδιαζόμενη αποχώρηση της Αμερικής από τη Μέση Ανατολή και τη Μεσόγειο συσχετίζονται με την απόφαση της επιστροφής της Βρετανίας στο αυτοκρατορικό παρελθόν, επειδή το Λονδίνο έχει αντιληφθεί ότι η παραμονή του στην Ευρωπαϊκή Ένωση το κράτησε μακριά από τις ενεργειακές περιοχές του πλανήτη.

Μέσα σε αυτό το γενικευμένο πλαίσιο επαναφοράς, το Λονδίνο παρέχει σταθερή διπλωματική στήριξη στην Τουρκία και στο Αζερμπαϊτζάν, ενώ μόλις στις 25 Οκτωβρίου, αμέσως μετά την αμερικανική ανακοίνωση περί «κακής πίστης» των Αζέρων, η Μόσχα άρχισε να υποψιάζεται βρετανική παγίδα γύρω από την αμερικανική παγίδα, αντιλαμβανόμενη ότι το Λονδίνο είχε χρησιμοποιήσει τις ΗΠΑ στο να ενθαρρύνουν την Τουρκία για την έναρξη των εχθροπραξιών στον Καύκασο.

Έτσι, η Βρετανία επανεμφανίζεται στην περιοχή του Καυκάσου 190 χρόνια μετά το «μεγάλο παιχνίδι», όνομα με το οποίο είναι γνωστή η βρετανική απόπειρα ελέγχου των περιοχών νοτίως της Ρωσίας τους δύο τελευταίους αιώνες. Σήμερα, η εμφάνιση του Λονδίνου στον Καύκασο αποσκοπεί στη σύναψη συμβολαίων μεταξύ αζερικών και βρετανικών πετρελαϊκών εταιριών. Στο ίδιο μήκος κύματος, ο Ρίτσαρντ Μουρ φαίνεται ότι διαπραγματεύτηκε με την Αγκυρα τη σύναψη συμβολαίων συνεκμετάλλευσης υδρογονανθράκων στην ανατολική Μεσόγειο, με αντάλλαγμα την παροχή του κινητήρα πριν από το 2023 για το εθνικό μαχητικό της Τουρκίας. Το Λονδίνο δεν σκοπεύει να επιτρέψει στη Γαλλία να αποτελέσει τον μοναδικό παίκτη στην περιοχή της ανατολικής Μεσογείου και της Μέσης Ανατολής.

Η βρετανική στρατηγική απόφαση της αναβίωσης του αυτοκρατορικού παρελθόντος μέσω του ισχυρού στόλου και η επανεμφάνιση στον Καύκασο, στη Μέση Ανατολή και την ανατολική Μεσόγειο, σε συνδυασμό με τον νεοοθωμανισμό του Ερντογάν, δεν φαίνεται ότι θα επιφέρει κάτι θετικό στην περιοχή. Οι χαμένες από τη βρετανική «επαναφορά» θα είναι η Γερμανία και η Ελλάδα. Η πρώτη, επειδή αντικαταστάθηκε από τη Βρετανία στην ενεργειακή πολιτική της Αγκυρας, και η δεύτερη, λόγω βλακείας.

*Διδάκτωρ Φυσικής του Πανεπιστημίου του Manchester, UK, δ/ντής Ερευνών του Εθνικού Ιδρύματος Ερευνών

https://www.newsbreak.gr/apopseis/149384/i-epanemfanisi-tis-vretanias/

Γι’ αυτά πολεμήσαμε

 Είχα δύο αγάλματα περίφημα, μια γυναίκα κι ένα βασιλόπουλο, ατόφια – φαίνονταν οι φλέβες, τόσην εντέλειαν είχαν.

Από τη Δρ. Ελένη Παπαδοπούλου*

Όταν χάλασαν τον Πόρο, τα ‘χαν πάρει κάτι στρατιώτες, και στ’ Άργος θα τα πουλούσαν κάτι Ευρωπαίων· χίλια τάλαρα γύρευαν. […] Πήρα τους στρατιώτες, τους μίλησα: “Αυτά και δέκα χιλιάδες τάλαρα να σας δώσουνε, να μην καταδεχτείτε να βγουν από την πατρίδα μας. Γι’ αυτά πολεμήσαμε”». Αυτά έγραφε ο Μακρυγιάννης στα «Απομνημονεύματά» του για την Ελληνική Επανάσταση. 200 χρόνια μετά, η υπουργός Πολιτισμού κυρία Μενδώνη αποφασίζει να δανείσει ως δανεικά κι αγύριστα αυτά για τα οποία επολέμησαν τότε οι Ελληνες. Φέρνει νομοθετική ρύθμιση που επιτρέπει τον δανεισμό των κινητών μνημείων για 25 χρόνια με δυνατότητα παράτασης άλλα 25 χρόνια, αντί για 5 συν 5 που ίσχυε ως σήμερα. Για 50 χρόνια, λοιπόν, κάποιο μουσείο του εξωτερικού μπορεί να δανειστεί ελληνικά εκθέματα. Υστερα από τόσες δεκαετίες εκτός Ελλάδας άντε ψάξε να βρεις το έκθεμα. Ποιος θα ζει κιόλας να το θυμάται. Ακόμη και το αρχείο καταγραφής μπορεί να μην υπάρχει.

Η αρχική ρύθμιση προέβλεπε δανεισμό για 100 χρόνια (!), αλλά προκειμένου να κατευνάσει τις αντιδράσεις η υπουργός έκανε μια μικρή υποχώρηση. Ο,τι πιο πολύτιμο έχουμε σε αυτή τη χώρα θέλουν να το σκορπίσουν στα τέσσερα σημεία του ορίζοντα. Είναι προφανώς ένας τρόπος να εορτάσουμε τα 200 έτη από την Ελληνική Επανάσταση. Χωρίς αυτά για τα οποία πολεμήσαμε.

Δεν ξέρω αν έχει να κάνει με τάλαρα η ρύθμιση που προωθείται. Αυτό που ξέρω είναι ότι δεν πρόκειται περί δανεισμού, αλλά περί δωρεάς. Τα χαρίζουν τα αρχαία μας και τα βυζαντινά μας και με απόλυτο κυνισμό δηλώνουν ότι η απόφαση αυτή ενισχύει την προβολή του ελληνικού πολιτισμού στο εξωτερικό. Η ρύθμιση αυτή βοηθάει, μας λένε, το Μουσείο Μπενάκη να φτιάξει το Μουσείο Μπενάκη Μελβούρνης μεταφέροντας εκεί κομμάτια που έχει στις αποθήκες του. Είναι καλύτερα λένε να είναι στις αποθήκες από το να είναι για 50 χρόνια στη Μελβούρνη; Δεν ξέρω, λέει κάπου ο νόμος ότι δανείζονται μόνο τα εκθέματα στις αποθήκες; Φέρνει μάλιστα και ως παράδειγμα το Μουσείο του Λούβρου στο Ντουμπάι. Θα στείλουμε δηλαδή την πολιτιστική μας κληρονομιά εδώ κι εκεί, γιατί φιλοδοξούμε να γίνουμε σαν το κιτσάτο Λούβρο στο αραβικό Ντουμπάι. Αυτές είναι φιλοδοξίες. Καταρχάς τα έργα τέχνης του κάθε πολιτισμού αποκτούν νόημα στον χώρο σύλληψης και δημιουργίας τους. Έχει νόημα μια περιοδική έκθεση σε άλλον τόπο. Δεν έχει κανένα νόημα δανεισμός μισού αιώνα, που στερεί την Ελλάδα από την κληρονομιά της, το πιθανότερο για πάντα.

*Διδάκτωρ Διδακτικής Γλωσσών και Πολιτισμών του Πανεπιστημίου Paris III – Sorbonne Nouvelle

https://www.newsbreak.gr/apopseis/152396/gi-ayta-polemisame/

Η αγνόηση του ιστορικού ρόλου του Ι. Μεταξά από τα ΜΜΕ

Γράφει ο Δημ. Θ. Καραμήτσος,
Ομ. Καθηγητής ΑΠΘ, Συγγραφέας.

Την 28η Οκτωβρίου εορτάζεται σε όλη την Ελλάδα η επέτειος του ΟΧΙ, αλλά σπανίως γίνονται αναφορές από τα ΜΜΕ στον Ιωάννη Μεταξά. Έχω διαβάσει αρκετά βιβλία για τον Μεταξά, καθώς και το προσωπικό ημερολόγιό του και έχω καταλήξει στο συμπέρασμα ότι υπήρξε όντως μεγάλη προσωπικότητα της νεότερης ελληνικής ιστορίας. Οι νεοέλληνες δεν αναφέρουν τον Μεταξά για δυο λόγους: πρώτον επειδή έκανε δικτατορία (αντιπαθούμε τους δικτάτορες) και δεύτερον επειδή το καθεστώς του κυνήγησε τους κομμουνιστές (βάσει του «ιδιωνύμου νόμου» του Βενιζέλου). Το μένος των αριστερών για τον Μεταξά είναι απερίγραπτο. Τελευταίως επιδιώκουν να παύσει να εορτάζεται το ΟΧΙ και αντ’ αυτού να εορτάζεται η απελευθέρωση του 1944, μάλιστα με ειδική αναφορά στον ΕΛΑΣ, ότι δήθεν χάρη σε αυτόν απελευθερώθηκε η Ελλάδα. Στο σημείο αυτό υπενθυμίζω την αποστομωτική απάντηση για τη δήθεν συμβολή του ΕΛΑΣ στην απελευθέρωση της χώρας μας που έδωσε ο στρατηγός Πλαστήρας στον Γ. Σιάντο (τότε γραμματέα του ΚΚΕ και επικεφαλής της ΚΕ του ΕΛΑΣ) στη συγκέντρωση των πολιτικών αρχηγών τα Χριστούγεννα του 1944. (Πλαστήρας: «Εγώ δεν δέχομαι ότι τα αντάρ­τικα κόμματα απε­λευθέρωσαν την Ελλάδα. Η Ελλάδα απε­λευ­θε­ρώθηκε από την εξέλιξη του πολέμου» και παρακάτω, μετά την αντί­­δραση του Σιάντου που είπε «μη κατηγορείτε τους αγωνιστές της αντίστασης», ο Πλαστήρας συνέχισε: «ερω­­­τώ, γιατί βρίσκονται τό­σα χω­ριά καμένα στην Ελλάδα; Αν έπρεπε να βγουν αντάρτες έπρε­πε να βγουν για να τη σώσουν, όχι για να την κατα­στρέ­ψουν. Και γι’ αυτό δεν παραδέχομαι ότι αυτοί απελευθέρωσαν την Ελλάδα…»).

Ο Δήμος Θεσσαλονίκης επί δημαρχίας Ι. Μπουτάρη τοποθέτησε μια ανιστόρητη αναθηματική πλάκα δίπλα στο βασιλικό θέατρο, στην οποία αναγράφεται «ΜΝΗΜΗ ΤΩΝ ΜΑΧΗΤΩΝ ΤΟΥ ΕΛΑΣ ΠΟΥ ΑΠΕΛΕΥΘΕΡΩΣΑΝ ΤΗ ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗ ΑΠΟ ΤΑ ΝΑΖΙΣΤΙΚΑ ΣΤΡΑΤΕΥΜΑΤΑ ΚΑΤΟΧΗΣ». Ο ΕΛΑΣ ήταν το στρατιωτικό σκέλος του αντιστασιακού ΕΑΜ που με το πρόσχημα της εθνικής αντίστασης επεδίωκε από τα μέσα του 1943 να διαλύσει με τη βία των όπλων όλες τις άλλες αντιστασιακές οργανώσεις ή να τις ενσωματώσει. Απώτερος στόχος του ήταν η κατάληψη της εξουσίας μετά την αποχώρηση των Γερμανών.  Η εν λόγω αναφορά στον ΕΛΑΣ αποτελεί κραυγαλέα παραχάραξη της ιστορίας, δεδομένου ότι οι Γερμανοί αποχώρησαν οικειοθελώς από την Ελλάδα και δεν είχαν προηγηθεί στον ελλαδικό χώρο ήττες τους μετά από μεγάλες μάχες.  Οι Γερμανοί έφυγαν για να  μην αποκλειστούν στη βαλκανική χερσόνησο από τους Σοβιετικούς που κατέβαιναν στα Βαλκάνια. Ήταν πλέον φανερό ότι έχαναν τον πόλεμο (Τον Αύγουστο του 1944 είχε ολοκληρωθεί επιτυχώς η απόβαση στη Νορμανδία).

Για το θέμα της αναθηματικής πλάκας στάλθηκε προσφάτως επιστολή στον νέο Δήμαρχο Θεσσαλονίκης κ. Κ. Ζερβά από 25 κατοίκους της Θεσσαλονίκης, με την οποία του ζητούμε να αποσυρθεί η προπαγανδιστική πλάκα ή να αντικατασταθεί από άλλη, χωρίς την παραπλανητική αναφορά στον ΕΛΑΣ ως δήθεν  απελευθερωτή, δεδομένου ότι οι αντάρτες του ΕΛΑΣ μπήκαν εκ του ασφαλούς στη Θεσσαλονίκη στις 30 Οκτωβρίου μια ημέρα μετά την αποχώρηση των Γερμανών.

Μια ακόμη διαπίστωση: Οι νεοέλληνες, ενώ αδικούν τον Μεταξά,  τιμούν υπερβολικά τον Ελ. Βενιζέλο (όντως μεγάλο πολιτικό) ξεχνώντας ή αγνοώντας ότι κυβέρνησε μια τριετία δικτατορικά με τις λόγχες των Αγγλογάλλων (Ιούνιος 1917-Οκτώβριος 1920) και ότι έκανε προσπάθεια πραξικοπήματος το 1935, το οποίο αν πετύχαινε θα ακολουθούσε νέα δικτατορία του. Ας αφήσουμε και το πραξικόπημα το 1933 του Πλαστήρα, για το οποίο ο Βενιζέλος δεν αντέδρασε ενώ μπορούσε. Μάλιστα ο Βενιζέλος ήταν θαυμαστής του Μουσολίνι για τα επιτεύγματά του. Θα μου πείτε γνωστά όλα αυτά. Ναι,  αλλά είναι γνωστά σε λίγους ενώ οι πλείστοι συμπατριώτες μας –ιδίως οι νέοι– τα αγνοούν.

Και το τελευταίο. Ο Μεταξάς δεν ήταν φασίστας, όπως αναφέρεται κατά κόρον σε βιβλία αριστερών συγγραφέων και σε εφημερίδες, καθότι δεν είχε φασιστική ιδεολογία ούτε διέθετε φασιστικό κόμμα όπως ο Μουσολίνι. Αντιθέτως ο Μεταξάς απαγόρευσε τη λειτουργία του ρατσιστικού αντισημιτικού κόμματος «Εθνική Ένωση Ελλάς» (ή 3Ε). Ο Μεταξάς, σχετικά φτωχός και ο ίδιος,  συμπονούσε τον φτωχό λαό και αγαπούσε την Ελλάδα. Μπορούμε να πούμε γι’ αυτόν πως  ήταν απλώς η προσωποποίηση της «πεφωτισμένης δεσποτείας». Με τη δημιουργία της ΕΟΝ (Εθνική Οργάνωση Νεολαίας) προσπάθησε να αποκτήσει ευρύ λαϊκό έρεισμα, αλλά ταυτόχρονα σκληραγώγησε και στρατιωτικοποίησε τη νεολαία εν όψει του επερχόμενου πολέμου. Δικά του μέτρα ήταν το οκτάωρο εργασίας, οι συλλογικές συμβάσεις εργασίας, η ίδρυση της Εργατικής Εστίας, η εφαρμογή του ΙΚΑ, και η ρύθμιση των αγροτικών χρεών. Επιπλέον προετοίμασε την Ελλάδα για τον πόλεμο και φρόντισε για την κατασκευή των οχυρών στα ελληνοβουλγαρικά σύνορα που εξασφάλιζαν την Ελλάδα απέναντι σε ενδεχόμενη επίθεση της Βουλγαρίας. Με το ΟΧΙ του 1940 (και όχι μόνο χάρη σε αυτό) καθιερώθηκε  ως μια σημαντική προσωπικότητα που διαμόρφωσε την ιστορία του τόπου και είναι τα  ακολουθήσαντα πολεμικά γεγονότα του 1940-1941, για τα οποία είμαστε οι Έλληνες και σήμερα υπερήφανοι. Ο μεγάλος αντίπαλος του Ι. Μεταξά, ο Ελ. Βενιζέλος, εκτιμούσε τον Μεταξά και γνώριζε την αξία του (ο Μεταξάς ως λοχαγός  υπήρξε υπασπιστής σύμβουλός του Βενιζέλου επί μια πενταετία), γι’ αυτό και σε μια επιστολή του προς στον φίλο του Λουκά Κανακάρη Ρούφο (9 Μαρτίου 1936) εξέφρασε τη χαρά του για την ενέργεια του Βασιλιά Γεωργίου Β’ με το να αναθέσει το υπουργείο Στρατιωτικών στον Ι. Μεταξά.

Η απόφαση του Μεταξά να αμυνθεί σε επίθεση της Ιταλίας είχε γίνει γνωστή σε σύσκεψη με στρατηγούς δυο χρόνια πριν από τον πόλεμο του 1940 και την επανέλαβε μετά τον τορπιλισμό της Έλλης. Αλλά και απέναντι στη Γερμανία είχε σκοπό να αμυνθεί και είχε δηλώσει ότι θα δεχόταν βρετανική βοήθεια μόλις τα γερμανικά στρατεύματα θα περνούσαν τον Δούναβη. Έλεγε δε ότι η θέση της Ελλάδος που έχει εκτεταμένα παράλια και νησιά είναι παρά το πλευρό της μεγάλης ναυτικής χώρας που είναι η Αγγλία. Άρα το ΌΧΙ (=Λοιπόν έχουμε πόλεμο) ειπώθηκε από τον Μεταξά  με πλήρη συνείδηση του βάρους της απόφασης και είναι μικρότητα και παραποίηση της ιστορίας να μην αναφέρεται η σημαντική συμβολή του στο έπος του 1940. Δυστυχώς το ότι ήταν δικτάτωρ δεν μπορούμε να το αλλάξουμε.

Δημ. Θ. Καραμήτσος

Ομ. Καθηγητής ΑΠΘ

Συγγραφέας

Dtkaram.webpages.auth.gr.

http://www.antibaro.gr/article/24922

Ανακοίνωση ΜΕΚΕΑ: Η μόνη σημασία των εκλογών είναι να μην μπει στη Βουλή ο Βαρουφάκης και έχουμε αργότερα ένα νέο και πολύ πιο επικίνδυνο ΣΥΡΙΖΑ

Ανακοίνωση ΜΕΚΕΑ: Η μόνη σημασία των εκλογών είναι να μην μπει στη Βουλή ο Βαρουφάκης και έχουμε αργότερα ένα νέο και πολύ πιο επικίνδυνο ΣΥΡΙΖΑ

Από τα μέχρι τώρα δεδομένα, έτσι όπως τουλάχιστον διαμορφώθηκαν μετά τα αποτελέσματα των ευρωεκλογών, η εναλλαγή των εντολοδόχων της Υπερεθνικής Ελίτ στην κυβέρνηση του προτεκτοράτου που λέγεται Ελλάδα θα πρέπει να θεωρείται σχεδόν βέβαιη. Προφανώς όμως, η αντικατάσταση του ΣΥΡΙΖΑ από τη ΝΔ ελάχιστη διαφορά θα έχει για τα λαϊκά στρώματα. Και αυτό γιατί και οι δύο, μακριά από κενές περιεχομένου διακρίσεις μεταξύ Αριστεράς-Δεξιάς που δεν έχουν τίποτα να προσφέρουν στη σημερινή εποχή (όπως και αποδείχτηκε στην πράξη), αποτελούν τους ιδανικούς υπερασπιστές της νεοφιλελεύθερης παγκοσμιοποίησης. Δηλαδή των πολιτικών εκείνων που υπαγορεύουν οι ανοιχτές και απελευθερωμένες αγορές της ΕΕ (οι «4 ελευθερίες» της συνθήκης του Μάαστριχτ), όπως η ελαστικοποίηση των εργασιακών σχέσεων, το ξεπούλημα του δημόσιου πλούτου, τη διάλυση του υποτυπώδους κράτους πρόνοιας κ.α. προς όφελος των Πολυεθνικών επενδύσεων τύπου Κίνας.

Έχοντας γνώση ότι τα πολιτικάντικα παιχνίδια των τσαρλατάνων της πολιτικής δεν αφορούν τα θύματα της παγκοσμιοποίησης, θεωρούμε σκόπιμο να εστιάσουμε την προσοχή μας σε ένα σημείο, το μόνο το οποίο μπορεί να προσδώσει στις επερχόμενες βουλευτικές εκλογές τον χαρακτηρισμό ως κρίσιμες, εν απουσία ενός αντιπαγκοσμιοποιητικού πόλου στην Ελλάδα που θα μπορούσε να προτάξει ένα διαφορετικό πολιτικό προσανατολισμό μονομερούς εξόδου από την ΕΕ με στόχο την οικονομική αυτοδυναμία προς όφελος των λαϊκών στρωμάτων .

Κατά την περίοδο των τελευταίων 10 χρόνων έχουμε γίνει παρατηρητές ενός ευρέος μετασχηματισμού του ελληνικού πολιτικού σκηνικού, με τους διάφορους ξετσίπωτους και απατεώνες φελλούς  να προσπαθούν με νύχια και με δόντια να επιπλεύσουν στα λασπόνερα της κοινοβουλευτικού πολιτικαντισμού. Η κατρακύλα του άλλοτε κυρίαρχου ΠΑΣΟΚ, η άνοδος των πολιτικών απατεώνων του ΣΥΡΙΖΑ, αλλά και η δημιουργία κομματιδίων σαν τη ΔΗΜΑΡ, τους ΑΝΕΛ, το Ποτάμι κλ.π. φανερώνουν του λόγου το αληθές. Βέβαια, η καταστροφή που επέβαλαν τα διάφορα κόμματα εξουσίας στην ελληνική κοινωνία μέσω των πολιτικών λιτότητας, οι οποίες δεν είναι η αιτία της κρίσης αλλά απλά το σύμπτωμα της αποδοχής των κανονισμών της ΕΕ (σε αντίθεση με τις σκόπιμα αποπροσανατολιστικές μπούρδες της παγκοσμιοποιητικής «αριστεράς»), δικαιολογεί την καταβαράθρωσή τους. Είναι άλλωστε χαρακτηριστικό ότι η όλη δήθεν πολιτική διαμάχη μεταξύ των κύριων «μονομάχων» (ΝΔ, ΣΥΡΙΖΑ, ΚΙΝΑΛ κλπ) μόνο με την «ταμπακιέρα» δεν ασχολείται (δηλ. τις «4 ελευθερίες « της ΕΕ που καταβαράθρωσαν την ελληνική οικονομία και τον ελληνικό λαό αφού κανένας τους δεν θέτει πραγματικά θέμα εθνικής κυριαρχίας όπως θέτουν τα λαϊκά κινήματα στην υπόλοιπη Ευρώπη[1]) .

Δεν είναι λοιπόν περίεργο  πως το μιντιακό κομμάτι της Υπερεθνικής και ντόπιας ελίτ ήταν και είναι ακόμα σε θέση να προωθεί και, εν τέλει, να καθιερώνει στο πολιτικό σκηνικό πολιτικούς σχηματισμούς με ανύπαρκτες προτάσεις και πρόγραμμα, με μόνο σκοπό να παίξουν το ρόλο του αποκόμματος σε κυβερνήσεις συνεργασίας και ακόμα, σε βαθύτερο επίπεδο, να κατευθύνουν σε παγκοσμιοποιητικές επιλογές την οργή του κόσμου. Αυτή ήταν η περίπτωση του Ποταμιού που στήθηκε σε μια νύχτα και υπό την ηγεσία μιας πληρωμένης τηλεπερσόνας (και με τη βοήθεια διάφορων αρχολίπαρων της πολιτικής και πνευματικής ζωής) βρέθηκε στα πολιτικά πράγματα με προμετωπίδα έναν δήθεν εναλλακτικό και δήθεν νεωτερικό πολιτικό λόγο, που ουσιαστικά ανέβλυζε σαπίλα. Χωρίς αμφιβολία, αυτή είναι η κατ’ εξοχήν δουλειά των εντεταλμένων δημοσιολόγων και κατασκευαστών της κοινής γνώμης, οπότε δεν μας προξενεί καμία έκπληξη που η ίδια στρατηγική εξακολουθεί να εφαρμόζεται.

Όπως ακριβώς ο ΣΥΡΙΖΑ αναδύθηκε σε κυβερνητικό κόμμα, έχοντας πρωτύτερα γυρίσει από τα σημαντικότερα think tank της Υ/Ε παίρνοντας και με τη βούλα τα διαπιστευτήρια του «καλού παιδιού»[2], δηλαδή ότι δεν πρόκειται να αντιτεθεί στον παγκοσμιοποιητικό προσανατολισμό της χώρας (ΕΕ, Ευρωζώνη, ΠΟΕ, ΝΑΤΟ κλ.π.), με συνέπεια να συνεχίσει τις εγκληματικές πολιτικές και, μάλιστα, υπό το μανδύα της «Αριστεράς» που στην Ελλάδα για ιστορικούς λόγους είναι ακόμη «πιασάρικος» , έτσι στήνεται και σήμερα το σκηνικό για να καθιερωθεί στα δημόσια πράγματα ένας άλλος εξίσου άθλιος αλλά και πολύ πιο επικίνδυνος από τον Τσίπρα «αστέρας»: ο Βαρουφάκης. Στη σημερινή συγκυρία, με την παγκοσμιοποιητική ρεζέρβα των εγκληματιών του ΣΥΡΙΖΑ να πνέει τα λοίσθια, τον κατεστημένο αντιπολιτευτικό ρόλο που κάποτε έπαιζε το κόμμα της Κουμουνδούρου έρχεται να διαδραματίσει αυτός ο διεθνούς βεληνεκούς δήθεν «διανοούμενος». Όσο κι αν το αρνείται, οι σχέσεις του με επιφανή στελέχη της Υ/Ε, όπως ο Τζόρτζ Σόρος, τον πατέρα των ροζ επαναστάσεων ανά τον κόσμο και χρηματοδότη των ανεξέλεγκτων μεταναστευτικών ροών, είναι τεκμηριωμένες. Και, όπως εν συντομία θα δείξουμε στις επόμενες γραμμές, η «ρεαλιστική του ανυπακοή» αποτελεί κομμάτι της ελεγχόμενης αντιπολίτευσης που στήνεται στην Ελλάδα της μετα-ΣΥΡΙΖΑ εποχής –αφου η αποτυχια μιας κυβερνησης «από τα ίδια» όπως θα είναι αυτή του Μητσοτάκη  είναι βέβαια δεδομένη– με στόχο να μην σηκώσει ποτέ κεφάλι ο ελληνικός λαός για την εθνική και οικονομική του κυριαρχία και να παραμείνει πάντα δέσμιος της ΕΕ που επιβάλει την καταστροφή.

Κατά τη γνώμη μας, δεν είναι τυχαίο άλλωστε ότι προωθείται μαζικά τα τελευταία χρόνια, τόσο από «εναλλακτικά» μίντια (Guardian, Project Syndicate, Εφημερίδα των Συντακτών, The Press Project κ.α), εκδοτικούς οίκους, αλλά και πλήρως παγκοσμιοποιητές καλλιτέχνες και διανοούμενους (Τσόμσκι, Ζίζεκ και Γαβράς στα παρ’ημίν). Και λέμε ότι δεν είναι τυχαίο καθώς έχει βρεθεί σε σειρά περιπτώσεων απέναντι στα λαϊκά στρώματα και σταθερά με το μέρος της παγκοσμιοποίησης, έστω και με δήθεν «αντιπολιτευτική» χροιά, υπερθεματίζοντας όπου βρεθεί και σταθεί τον θανάσιμο κίνδυνο που διατρέχουμε από την άνοδο του φασισμού, λες και ζούμε στις αρχές του 20ου αιώνα όπου δεν υπήρχαν Πολυεθνικές και η ισχύς των εθνών-κρατών καλά κρατούσε.

Έτσι, στο δημοψήφισμα του Brexit, σαν σωστός απολογητής της Νέα Διεθνούς Τάξης, συντάχθηκε με τον Τσίπρα της Βρετανίας, Τζέρεμι Κόρμπιν, με τη μεριά της παραμονής στην ΕΕ. Την άνοιξη του 2017 στο εκλογικό διακύβευμα των Γαλλικών εκλογών ανάμεσα στον πρώην τραπεζίτη Μακρόν (ο οποίος ασύστολα και με πρωτοφανή βιαιότητα καταστέλλει τις επίμονες διαδηλώσεις των Κίτρινων Γιλέκων) και του Εθνικού Μετώπου της Λεπέν, τάχθηκε με το μέρος του παγκοσμιοποιητή υποψήφιου τονίζοντας το κίνδυνο που διατρέχουμε από την υποτιθέμενη «άνοδο του φασισμού» σε ευρωπαϊκό επίπεδο. Φυσικά, μόνος σκοπός του ήταν και είναι να συκοφαντήσει τους αγώνες των λαϊκών στρωμάτων για εθνική και οικονομική κυριαρχία για να καταφέρει να περισώσει την ΕΕ! Στα παρ’ ημίν, αφού διετέλεσε σύμβουλος του Γιωργάκη, διαφωνώντας βεβαίως με την υπογραφή των Μνημονίων (πώς θα μπορούσε να επιβιώσει στο πολιτικό σκηνικό άλλωστε;), επί ΣΥΡΙΖΑ ήταν εκείνος που ως Υπουργός Οικονομικών υπέγραψε τη συνέχιση του Μνημονίου με τη συμφωνία του Φεβρουαρίου του 2015, συμβάλλοντας με αυτόν τον τρόπο στην απάτη του ΣΥΡΙΖΑ που κορυφώθηκε εκείνο το καλοκαίρι.

Την παραπάνω άποψη έρχεται να ισχυροποιήσει η πρόσφατη δήλωση ενός από τους κατ’ εξοχήν διανοητές της παγκοσμιοποίησης, ο οποίος έχει ταυτιστεί με όλες τις επιλογές της Υ/Ε τα τελευταία χρόνια, (συμπεριλαμβανομένων των σφαγών του Ιρακινού, Λιβυκού και Συριακού λαού!)  Ο λόγος για τον Νόαμ Τσόμσκι που αναγνωρίζει στο πρόσωπο του Βαρουφάκη μία «αντίρροπη εξέλιξη» στην άνοδο των κινημάτων για εθνική και οικονομική κυριαρχία («ακροδεξιά»/ «φασισμός» για τους παγκοσμιοποιητές), τονίζοντας ότι:

«Ο Γιάνης Βαρουφάκης, ο πρώην Υπουργός Οικονομικών της Ελλάδας, ένας πολύ σημαντικός άνθρωπος, μαζί με τον Μπέρνι Σάντερς, προτρέπουν προς τη δημιουργία μίας Προοδευτικής Διεθνούς που θα αντιταχθεί στη διεθνή ακροδεξιά που αναπτύσσεται. Στο επίπεδο των κρατών, η ισορροπία φαίνεται να συντριπτικά να γέρνει προς τη λάθος κατεύθυνση. Αλλά τα κράτη δεν είναι οι μόνες οντότητες. Στο επίπεδο των λαών, η κατάσταση είναι αρκετά διαφορετική. Και αυτό θα μπορούσε να κάνει τη διαφορά. Αυτό σημαίνει μία ανάγκη να προστατέψουμε τις λειτουργικές δημοκρατίες και να τις βελτιώσουμε, να χρησιμοποιήσουμε τις ευκαιρίες που παρέχουν για εκείνα τα είδη ακτιβισμού που έχουν οδηγήσει στο παρελθόν σε σημαντική πρόοδο τα οποία μπορεί να μας σώσουν στο μέλλον».

Αυτή είναι η καθ’ υπαγόρευση της Υ/Ε (της οποίας ο Τσόμσκι ήταν πάντα ο πιστός «αριστερός» υπηρέτης) γραμμή της παγκοσμιοποιητικής «Αριστεράς» σήμερα που προσπαθεί με κάθε τρόπο να υπονομεύσει τα κινήματα για την εθνική κυριαρχία και τη δημιουργία μιας νέας Κοινότητας εθνικά κυρίαρχων κρατών για χάρη της Νέας Διεθνούς Τάξης των πολυεθνικών. Ο Βαρουφάκης, ως σωστό παιδί που βγήκε από τα σπλάχνα του κατεστημένου, μασκαρεύτηκε ως «φιλελεύθερος μαρξιστής» και ήρθε να παίξει το ρόλο του προς όφελος των διεθνών αφεντικών του. Μόνο που ούτε αντιστασιακός είναι πολλώ δε μάλλον μαρξιστής. Όπως καταδεικνύουν τα παραπάνω παραδείγματα, στη σημερινή διαμάχη ανάμεσα στα άτυπα κινήματα για εθνική και οικονομική κυριαρχία που φουντώνουν παντού στην Ευρώπη ενάντια στη νεοφιλελεύθερη παγκοσμιοποίηση, που αποτελεί το ταξικό ζήτημα της εποχής μας, ο Βαρουφάκης προσπαθεί σταθερά να προφυλάξει το συμφέρον των Πολυεθνικών, όπως αυτό εκφράζεται από τη διατήρηση και την επέκταση των ανοιχτών και απελευθερωμένων αγορών.

Οι παραπάνω ισχυρισμοί μπορούν εύκολα να ελεγχθούν με μια ματιά στο εκλογικό πρόγραμμα του ΜεΡΑ25, το οποίο αποτελεί μία μετάλλαξη εν έτει 2019 της ΣΥΡΙΖΑϊκής απάτης. Όπως ακριβώς και ο ΣΥΡΙΖΑ είχε ως σημείο αναφοράς της «ανάλυσής» του το Χρέος και τις πολιτικές λιτότητας, έτσι κι ο Βαρουφάκης συνεχίζει στο ίδιο μοτίβο, πρώτον, δείχνοντας ότι ανήκει στην παγκοσμιοποιητική «Αριστερά», μην έχοντας καμία διαφορά με αυτούς που δήθεν αντιπαλεύει και, δεύτερον, επιβεβαιώνοντας τα περί φελλών που αναφέραμε προηγουμένως.

Πιο συγκεκριμένα στην ενότητα για το χρέος, ανακαλύπτουμε και πάλι, σχεδόν 10 χρόνια μετά το ξέσπασμα της κρίσης (η οποία αποτελεί συνέπεια της χρόνιας κρίσης της ελληνικής οικονομίας –βλ. Εξαρτημένη Ανάπτυξη, Τάκης Φωτόπουλος, 2017), ότι η Λιτότητα είναι αποτέλεσμα του χρέους (!) και όχι των ανοιχτών και απελευθερωμένων αγορών, συνάγοντας ότι μια αναδιάρθρωσή του θα τη σταματήσει.

«Είναι λοιπόν ξεκάθαρο: Χωρίς αναδιάρθρωση του δημόσιου χρέους, η Λιτότητα θα συνεχίζεται κι ο λαός μας θα παραμείνει έγκλειστος, για πάντα, στην Φυλακή του Χρέους. Η πρόταση του ΜέΡΑ25 είναι μια αναδιάρθρωση δημόσιου χρέους μέσω της άμεσης  διασύνδεσης:

• του ύψους του συνολικού χρέους (κεφάλαιο και τόκους) με το ύψος του συνολικού μας (εθνικού) εισοδήματος, και
• των ετήσιων αποπληρωμών με τον ρυθμό αύξησης του συνολικού μας (εθνικού) εισοδήματος.»

Προφανώς ως ψευδο-«ριζοσπάστης» όχι μόνο κάνει ριζική διαστρέβλωση των αιτιών του Χρέους αλλά και απλά προτείνει μέθοδο για να το πληρώσει τελικά ο ελληνικός λαός—μολονότι ήδη το έχει πληρώσει– ως μη όφειλε — μέσα από την εθνική καταστροφή μετά το 2010!) και φυσική δεν τολμά να μιλήσει καν για ολική διαγραφή του χρέους και αντ’ αυτού, κάνει λόγο για αποπληρωμή του με ρήτρα ανάπτυξης, όπως ακριβώς πρότεινε και ο ΣΥΡΙΖΑ το 2015.

Ομοίως, αποδέχεται και τα πλεονάσματα που επιβάλλει η ΕΕ, έστω και σε κουτσουρεμένη μορφή:

Δεδομένης όμως της αναδιάρθρωσης χρέους που θα νομοθετήσουμε (βλ. Τομή 1η πιο πάνω), ο απαιτούμενος στόχος πρωτογενούς πλεονάσματος μειώνεται από το 2% με 3,5% του ΑΕΠ στο 0% με 1,5% του  ΑΕΠ – κάτι που ισοδυναμεί με την κατάργηση της λιτότητας και την δυνατότητα δραστικής μείωσης των φορολογικών συντελεστών

Και αυτό  τη στιγμή που οικονομικά αναπτυγμένες χώρες σαν τη Γαλλία , τη Βρετανία και σύντομα την Ιταλία δεν μιλούν καν για πλεονάσματα αφού ήδη έχουν ελλείμματα στον προϋπολογισμό!

Όσον αφορά την περίπτωση των ιδιωτικοποιήσεων, δηλαδή το ξεπούλημα της δημόσιας περιουσίας, το πρόγραμμα του ΜεΡΑ25 εν μέρει τις αποδέχεται, φυσικά με ορισμένες προϋποθέσεις που απλά τις εξωραΐζουν –το αποκορύφωμα της αλητείας Βαρουφάκη!

• Όλες οι ιδιωτικοποιήσεις  παγώνουν έως ότου, τουλάχιστον, ανακάμψουν οι τιμές στις οποίες κάποια περιουσιακά στοιχεία πωληθούν. Δημόσια αγαθά όπως η ενέργεια, το νερό, παραλίες κλπ, αποκλείονται από οποιαδήποτε πώληση ανεξάρτητα τιμών και προϋποθέσεων
• Στην περίπτωση που κάποιο δημόσιο περιουσιακό στοιχείο πουληθεί στο μέλλον,

ισχύουν οι εξής όροι:

• ελάχιστο όριο επενδύσεων από τον αγοραστή
• συλλογικές συμβάσεις και κατοχυρωμένα τα δικαιώματα των εργαζομένων
• δεσμεύσεις προς όφελος των τοπικών κοινωνιών
• διακράτηση μερίδας μετοχών από το δημόσιο που θα περνούν στα ασφαλιστικά ταμεία με στόχο τη μόνιμη ενίσχυσή τους.
• οι μετοχές της νέας  Αναπτυξιακής  Τράπεζας δίνονται  στα ασφαλιστικά ταμεία, ενισχύοντας  έτσι την κεφαλαιοποίησή τους.

Και κλείνουμε με τις θέσεις του ΜεΡΑ25 για το προσφυγικό, όπου ανακαλύπτουμε την προγραμματική εφαρμογή των «ανοιχτών συνόρων» προς όφελος των Πολυεθνικών (και όχι φυσικά των λαών):

Μια χώρα όπως η Ελλάδα, που έχει ζήσει στο πετσί των πολιτών της την προσφυγιά, την μετανάστευση και την περηφάνια για την Διασπορά μας, έχει υποχρέωση να δημιουργήσει δυνατότητες άμεσης, πραγματικής ένταξης για τους μετανάστες που ζουν εδώ.

Φυσικά ο άθλιος αυτός (κι οι εξίσου άθλιοι αρχολίπαροι που πλαισιώνουν το συνδυασμό του) «ξεχνά» να αναφέρει ότι οι Έλληνες δεν ήταν ποτέ παράνομοι μετανάστες αφού η παράνομη μετανάστευση (δηλ. η μετανάστευση που δεν έχουν εγκρίνει οι ίδιοι οι λαοί υποδοχής) ήταν άγνωστη πριν τη Νέα Διεθνή Τάξη της νεοφιλελεύθερης παγκοσμιοποίησης που την καθιέρωσε για χάρη των αναγκών των πολυεθνικών που κυβερνούν σήμερα τον κόσμο.

Τέλος, νομίζουμε ότι είναι σημαντικό να ασχοληθούμε εν συντομία με το φαινόμενο Βαρουφάκης σε πολιτιστικό επίπεδο. Και αυτό γιατί καταφέρνει αυτή η ναρκισσιστική μιντιακή περσόνα να έλκει ψηφοφόρους και, κυρίως, νέους όχι από το περιεχόμενο του πολιτικού του λόγου (που όπως είδαμε αποτελεί μία ακόμα απάτη), αλλά από το αντισυμβατικό του στυλ σε σύγκριση με τη κλασική φιγούρα των Ελλήνων πολιτικών. Κατά τη γνώμη μας, ο Βαρουφάκης είναι η προσωποποίηση της κουλτούρας της παγκοσμιοποίησης. Η εικόνα του είναι το παν και το περιεχόμενο τίποτα.Ένας χίπστερ του πολιτικού κατεστημένου που προσπαθεί να πείσει όχι με το βάρος των επιχειρημάτων του αλλά από την «εναλλακτική» αύρα που εκπέμπει. Ακριβώς όπως οι πολιτικές ταυτότητας και η ιδεολογία των δικαιωμάτων (την οποία υιοθετεί πλήρως) εμφανίζονται στα μάτια των νέων ως αντισυστημικός ακτιβισμός, ενώ στην πραγματικότητα αποτελούν πλήρως ενσωματωμένες πρακτικές στο νεο-φιλελεύθερο/μεταμοντέρνο κοινωνικό παράδειγμα της ΝΔΤ, έτσι και ο Βαρουφάκης με τα σκοπίμως παρδαλά του πουκάμισα, τα leather jackets και τις μπότες ποζάρει ως αυτός που έρχεται να τα αλλάξει όλα. Παράγωγο των ΜΜΕ και των κατεστημένων ακαδημαϊκών κύκλων, υπερασπιστής των «ανοιχτών συνόρων» των Πολυεθνικών εξευτελίζει την έννοια της ιστορικής «ριζοσπαστικής αριστεράς» σημαία της οποίας ήταν ένωση των λαών και όχι ο διαχωρισμός τους ανάλογα με το φύλο, τη σεξουαλική προτίμηση, φυλή κλπ. όπως προωθούν οι πολιτικές ταυτότητας. Για την ιστορική αυτή Αριστερά η εθνική απελευθέρωση ήταν προϋπόθεση για την κοινωνική επανάσταση και όχι φασιστικό σύνθημα!

Η ιστορική όμως αυτή Αριστερά έχει καταντήσει σήμερα σαν το ΚΚΕ που το προβάλλει ακόμη και ο ίδιος ο Βαρουφάκης! Το γεγονός, βέβαια, ότι στηρίζει και το ΚΚΕ , βάζοντας  στην ίδια κατηγορία το ιστορικό αυτό κόμμα με τους μύριους λαϊκούς αγώνες με τη δική του καρικατούρα κόμματος, που υπάρχει μόνο χάρη στη μαζική στήριξη των υπερεθνικών ελίτ και της παγκοσμιοποιητικής “Αριστεράς» τύπου Τσόμσκι, αποτελεί απλά το ξεφτίλισμα του σημερινού ΚΚΕ που έχει καταστεί τόσο ανώδυνο ώστε να το στηρίζει έμμεσα και η Υπερεθνική Ελίτ! 

Καλούμε λοιπόν τον ελληνικό λαό και ιδιαίτερα τους νέους να μην ξεγελαστούν από άλλη μία καλοφτιαγμένη απάτη και να μην καθιερώσουν στη δημόσια σκηνή έναν «εναλλακτικό» απατεώνα που υπερασπίζει την καταστροφή μας.

Ο Βαρουφάκης έρχεται να τα αλλάξει όλα, για να παραμείνουν τα πάντα ίδια διασώζοντας την ΕΕ και καταδικάζοντας τα ελληνικά λαϊκά στρώματα σε κινεζοποίηση υπό συνθήκες προτεκτοράτου.

---

[1] Αυτά τα λαϊκά κινήματα που έχουν αναπτυχθεί τα τελευταία χρόνια στην Ευρώπη κατάφεραν ήδη την μεταβολή του συσχετισμού δυνάμεων μέσα στην ΕΕ. Μια μεταβολή όμως η οποία δεν είναι βέβαια αρκετή για την εθνική κυριαρχία όπως κατάλαβε ο βρετανικός λαός που επέβαλε την οριστική έξοδο από την ΕΕ η οποία πιθανόν να πραγματοποηθεί ακόμη και μέχρι το τέλος του Οκτώβρη

[2] Βέβαια η «Αριστερά» που εκπροσωπεί ο ΣΥΡΙΖΑ ήταν πάντα ευθυγραμμισμένη με τις βασικές πολιτικές επιλογές της Υ/Ε, όπως είναι η συνθήκη του Μάαστριχτ την οποία είχε στηρίξει, με αποτέλεσμα να ήταν αναμενόμενη εξακολούθηση των ίδιων πολιτικών και υπό την κυβέρνησή της. Βέβαια, η απατεωνίστικη περιφρόνηση του ελληνικού λαού, με αποκορύφωμα τα γεγονότα του δημοψηφίσματος του 2015, δεν έχει προηγούμενο δικαιολογώντας τον χαρακτηρισμό πολιτικοί εγκληματίες.

ΜΕΚΕΑ – ΜΕΤΩΠΟ ΓΙΑ ΤΗΝ ΚΟΙΝΩΝΙΚΗ ΚΑΙ ΕΘΝΙΚΗ ΑΠΕΛΕΥΘΕΡΩΣΗ – 30/6/2019

 http://www.mekea.org/ανακοίνωση-μεκεα-η-μόνη-σημασία-των-εκ/

Σκηνικό έντασης στήνει ο Ερντογάν σε Κύπρο και Αιγαίο

Κόντρα στο κλίμα εφησυχασμού που τα αστικά επιτελεία συνεχίζουν προκλητικά να καλλιεργούν, οι εξελίξεις καταγράφουν την όξυνση των ελληνοτουρκικών σχέσεων μέσα στο ευρύτερο πλαίσιο του ανταγωνισμού ιμπεριαλιστικών και περιφερειακών δυνάμεων στη Νοτιοανατολική Μεσόγειο και τη Μέση Ανατολή, με τις αστικές τάξεις σε Ελλάδα και Τουρκία να προσδοκούν οφέλη με το πλασάρισμά τους στη μια ή την άλλη πλευρά των βασικών ανταγωνιζόμενων δυνάμεων.

Στην Ελλάδα, εν μέσω της προεκλογικής περιόδου, Τσίπρας και Μητσοτάκης πλειοδοτούν σε ξενοδουλεία, αφού θεωρούν ότι η πλήρης ευθυγράμμιση με τις ΗΠΑ, διασφαλίζει και ισχυροποιεί τον ρόλο της χώρας, μέσα σε ένα “καμίνι που βράζει” στη Νοτιοανατολική Μεσόγειο και ιδιαίτερα σε Κύπρο και Αιγαίο. Παίζουν τυχοδιωκτικά παιχνίδια έχοντας συγκροτήσει, υπό την υψηλή εποπτεία των ΗΠΑ, τον αντιδραστικό άξονα με Ισραήλ και Αίγυπτο, ευελπιστώντας να περιορίσουν τις περιφερειακές αξιώσεις της Τουρκίας, που διεκδικεί ρόλο και μερίδιο επιρροής στην περιοχή. Θεωρούν το ΝΑΤΟ και την Ε.Ε. θεματοφύλακες των αμφισβητούμενων κυριαρχικών δικαιωμάτων της Ελλάδας αλλά και της Κύπρου. Μόνο που μέχρι στιγμής, παρά τις δηλωμένες προσδοκίες του Τσίπρα, η Ε.Ε. δεν έχει προχωρήσει σε καμία από τις προσδοκώμενες κυρώσεις έναντι της Τουρκίας, που προχωράει σε γεωτρήσεις στην Κυπριακή ΑΟΖ, ενώ απειλεί ανοικτά για γεωτρήσεις εντός της ελληνικής υφαλοκρηπίδας στο Καστελόριζο.

Η Τουρκία, διαμηνύει σε όλους τους τόνους ότι δεν θα δεχτεί «αποκλεισμό» από τα σχέδια στην περιοχή και επενδύει αποφασιστικά στην όξυνση του ανταγωνισμού μεταξύ Ρωσίας και Δύσης (ΗΠΑ – ΝΑΤΟ – ΕΕ), αφού όλοι αναγνωρίζουν το «βάρος» που έχουν οι επιλογές της Τουρκίας στις δικές τους συνολικότερα επιδιώξεις.

Έχοντας στείλει το πλωτό γεωτρύπανο «Φατίχ» στα ανοιχτά της Κύπρου από τις αρχές του Μάη, η Τουρκία προχωρά σε γεωτρήσεις εκεί, ακόμα και σε τμήματα που ανήκουν στην κυπριακή ΑΟΖ. Ανακοινώθηκε ότι έως τις αρχές Ιούλη φτάνει στα ανοιχτά της Καρπασίας και το πλωτό γεωτρύπανο «Γιαβούζ», με όλα τα πρωτοκλασάτα στελέχη της κυβέρνησης Ερντογάν να επαναλαμβάνουν ότι «όσοι θέλουν να αποκλείσουν την Τουρκία από την «ενεργειακή εξίσωση» της περιοχής να συνειδητοποιήσουν ότι δεν θα καταφέρουν τίποτα». Ο Ερντογάν σημείωσε ότι η Άγκυρα θα συνεχίσει κανονικά τις γεωτρήσεις και έρευνες που έχει σχεδιάσει και πρόσθεσε ότι «διαθέτουμε τέσσερα πλοία στην περιοχή και έχουμε λάβει τα μέτρα μας με τις Ένοπλες Δυνάμεις», ενώ, αναφερόμενος στις δηλώσεις του Τσίπρα για τις απειλές γεωτρήσεων στο Καστελόριζο, πρόσθεσε: «Ο πρωθυπουργός της Ελλάδας λέει μόνος του κάποια πράγματα. Οτιδήποτε και να πει ο ίδιος εμείς έχουμε δικαιώματα εκεί και στο όνομα της υπεράσπισης των δικαιωμάτων μας τα πλοία ερευνών και γεωτρήσεών μας θα συνεχίσουν τις έρευνες και γεωτρήσεις τους και οι Ένοπλες Δυνάμεις μας έχουν πάρει, παίρνουν και θα πάρουν τα απαραίτητα μέτρα». Εκτιμάται ότι μετά την κομβικής σημασίας εκλογική ήττα του Ερντογάν στην Κωνσταντινούπολη, αναμένεται έξαρση της εθνικιστικής ρητορείας και πιθανές τυχοδιωκτικές ενέργειες.

Αποκαλυπτικός είναι ο τρόπος που αντιδρούν στις εξελίξεις όλοι οι «ισχυροί σύμμαχοι της χώρας μας». Οι ΗΠΑ αντέδρασαν καλώντας «όλα τα μέρη σε αυτοσυγκράτηση» και αφού εξέφρασαν «βαθιά ανησυχία» για «τις εξαγγελθείσες προθέσεις της Τουρκίας να ξεκινήσουν τις υπεράκτιες γεωτρήσεις», συμπλήρωσαν ότι αυτές αφορούν «μια περιοχή την οποία αξιώνει η Κυπριακή Δημοκρατία ως Αποκλειστική Οικονομική Ζώνη της». Ενώ και ο Αμερικανός πρέσβης στην Αθήνα, Πάιατ, εκτίμησε πως «τώρα είναι η ώρα για διάλογο και όχι για περαιτέρω κλιμακούμενες προκλητικές ενέργειες».

Η Γερμανία ανέφερε ότι «για διμερείς διαφορές μεταξύ τρίτων χωρών η ομοσπονδιακή κυβέρνηση επί της αρχής δεν λαμβάνει νομική θέση» και έσπευσε να ζητήσει επισημοποίηση και εντατικοποίηση των παζαριών, ζητώντας από την Τουρκία «να απόσχει από ενέργειες οι οποίες εντείνουν τη διένεξη, να επιδείξει αυτοσυγκράτηση και να καταβάλει προσπάθειες για μια συμφωνία για την αμοιβαία οριοθέτηση των θαλασσίων περιοχών δυτικά της Κύπρου».

Αλλά τα «αποκαλυπτήρια» συνολικά της ΕΕ έγιναν στην πρόσφατη Σύνοδο Κορυφής, που περιορίστηκε να καλέσει «την Τουρκία να επιδείξει αυτοσυγκράτηση, να σεβαστεί τα κυριαρχικά δικαιώματα της Κύπρου και να απόσχει από τέτοιες ενέργειες». Σε άλλες περιπτώσεις, όπως η Ουκρανία και η Βενεζουέλα, οι αποφάσεις για κυρώσεις πάρθηκαν σε χρόνο ρεκόρ.

Με δεδομένες λοιπόν τις βαθιές ενδοϊμπεριαλιστικές αντιθέσεις που ανέδειξε και η πρόσφατη Σύνοδος Κορυφής της ΕΕ, η Τουρκία εντείνει τη δράση της στη Νοτιοανατολική Μεσόγειο, συνεχίζοντας ωστόσο να διαμηνύει προς πάσα κατεύθυνση ότι είναι διαθέσιμη για να παζαρέψει όλα τα ανοιχτά μέτωπα, από τις ισορροπίες γύρω και πάνω από την Κύπρο και την «αντιμετώπιση του Μεταναστευτικού» μέχρι την επανεξέταση των «ενεργειακών ισορροπιών» και τους ρόλους σε Συρία, Βόρεια Αφρική, Παλαιστινιακό κτλ.

Ενδεικτική βέβαια των παζαριών που συνεχίζονται είναι και η απάντηση του τουρκικού ΥΠΕΞ στις «συστάσεις» της ΕΕ, που επέκρινε μεν τις Βρυξέλλες για «προκατειλημμένη στάση», αλλά δεν ξέχασε να υπογραμμίσει ότι «η Τουρκία θα συνεχίσει να κάνει βήματα αποφασιστικά και ειλικρινή στην ενταξιακή της διαδικασία», όπως και ότι «η Τουρκία δεν απομακρύνεται από την ΕΕ, όπως ισχυρίζονται κάποιοι».

Σε τροχιά όξυνσης συνεχίζεται και το παζάρι Τουρκίας – ΗΠΑ, με επίκεντρο αυτήν την περίοδο την αγορά των ρωσικών πυραύλων «S-400» που η Τουρκία επιμένει ότι «είναι τελειωμένη υπόθεση», όπως επανέλαβε ο Ερντογάν, συμπληρώνοντας: «Υποθέτω ότι τις προσεχείς 15 ημέρες θα ξεκινήσει η παράδοση. Από τη στιγμή που θα ξεκινήσει η παράδοση, οι Ένοπλες Δυνάμεις έχουν καθορίσει τα σημεία στα οποία θα τοποθετηθούν και θα συνεχίσουμε τη διαδικασία τοποθετώντας τους». Μάλιστα, ο Τούρκος Πρόεδρος είπε ότι αν οι ΗΠΑ επιβάλουν κυρώσεις στη χώρα του «θα έχουμε και εμείς κάποιες ειδικές κυρώσεις».

Ταυτόχρονα με ορμή προχωρούν και οι εξελίξεις γύρω από το Κυπριακό, η «διευθέτηση» του οποίου άλλωστε εντάσσεται σταθερά στους ευρύτερους ενεργειακούς και γεωπολιτικούς ανταγωνισμούς. Η «κυβέρνηση» του ψευδοκράτους ανακοίνωσε τη σύσταση επιτροπής που θα δρομολογήσει την αξιοποίηση του «φιλέτου» των Βαρωσίων και όλης της περιοχής της Αμμοχώστου, προσδοκώντας «ανασύσταση» του μεγάλου τουριστικού θέρετρου. Ξεκαθάρισαν ότι στόχος είναι και η αύξηση της πίεσης για τη διχοτόμηση του νησιού, με τον έναν ή τον άλλον τρόπο.

Την ίδια ώρα που η τουρκική επιθετικότητα κλιμακώνεται, με δηλώσεις του ο εκπρόσωπος της κυπριακής κυβέρνησης, Πρόδρομος Προδρόμου, επέμεινε να εμφανίζει ως «ασπίδα» των κυπριακών κυριαρχικών δικαιωμάτων το ότι «συμφέροντα μεγάλων εταιρειών» αλλά και «συμφέροντα κρατών» «συγκλίνουν πλέον στα νερά της Κύπρου», μεταφέροντας έντονη ικανοποίηση για την ενίσχυση της συνεργασίας ειδικά με τις ΗΠΑ, αλλά και προσδοκίες ότι «το πλέγμα των αμερικανο-τουρκικών σχέσεων» «μπορεί να επηρεάσει» τις εξελίξεις σε Κυπριακό και γενικά υπέρ της «σταθερότητας» στην περιοχή.

Με αυτά τα δεδομένα, με θέμα τα Ελληνοτουρκικά και τις εξελίξεις στην κυπριακή ΑΟΖ συνεδρίασε το λεγόμενο Εθνικό Συμβούλιο Εξωτερικής Πολιτικής. Ο υπουργός Εξωτερικών Κατρούγκαλος αναφέρθηκε στις κινήσεις της κυβέρνησης τους τελευταίους μήνες «τόσο σε επίπεδο ΕΕ, αλλά και σε διμερές επίπεδο με τις ΗΠΑ», υποστηρίζοντας ότι αποτέλεσμά τους ήταν «η συμπερίληψη του θέματος στην αμερικανοτουρκική ατζέντα, καθώς και η πρόσφατη κρίσιμη απόφαση της ΕΕ για τη λήψη μέτρων κατά της Τουρκίας», η ένταξη δηλαδή των Ελληνοτουρκικών στη δίνη του συνολικότερου παζαριού και των ανταγωνισμών ΗΠΑ – ΕΕ με την Τουρκία, που ανοίγει τον ασκό του Αιόλου για την ασφάλεια των λαών.

Σ’ ένα τέτοιο πλαίσιο διεργασιών, ο Αμερικανός πρέσβης στην Ελλάδα, Πάιατ, συναντήθηκε με τον πρώην πρωθυπουργό, Κώστα Σημίτη.«Είχαμε μια ιδιαιτέρως καλή και επίκαιρη συζήτηση για το ισχυρό αμερικανικό ενδιαφέρον, σε σεβασμό με την εθνική κυριαρχία και το διεθνές Δίκαιο, στην Ανατολική Μεσόγειο», δήλωσε ο πρέσβης. Η συνάντηση έγινε με πρωτοβουλία του Πάιατ και με αφορμή την πρόσφατη αρθρογραφία του Σημίτη για τις εξελίξεις που διαμορφώνονται στις ελληνοτουρκικές σχέσεις. Θυμίζουμε πως ο πρώην πρωθυπουργός σε πρόσφατο άρθρο του έκανε λόγο για κίνδυνο «νέων Ιμίων», υποστηρίζοντας ότι «η τακτοποίηση των εκκρεμοτήτων μετά τις εκλογές είναι αναγκαία. Ο κίνδυνος επεισοδίων με αρνητικές επιπτώσεις θα είναι υπαρκτός, εάν δεν προσπαθήσουμε να βρούμε λύσεις, όχι πάντα ευχάριστες ίσως, αλλά που κατοχυρώνουν την ειρήνη στην περιοχή. Σε μια τέτοια προσπάθεια η Ελλάδα θα έχει, πιστεύω, τη συμπαράσταση τόσο της ΕΕ όσο και των ΗΠΑ».

Εν τω μεταξύ η Επιτροπή Εξωτερικών Σχέσεων της αμερικανικής Γερουσίας ενέκρινε το νομοσχέδιο για «την εταιρική σχέση στην ασφάλεια και την ενέργεια της Ανατολικής Μεσογείου 2019» (ΕastMed Act) που στηρίζουν εξίσου Δημοκρατικοί και Ρεπουμπλικάνοι, επιβεβαιώνοντας ότι οι ΗΠΑ εστιάζουν στη συγκεκριμένη περιφέρεια για να υπερασπιστούν ευρύτερα γεωπολιτικά συμφέροντα και σχέδιά τους. Το νομοσχέδιο προτάσσει με πολύ συγκεκριμένα μέτρα την ενίσχυση της στρατιωτικής και ενεργειακής συνεργασίας των ΗΠΑ με Ισραήλ, Ελλάδα, Κύπρο, χώρες που αναγορεύουν σε κρίσιμους στρατηγικούς τους εταίρους, για την «αντιμετώπιση» αντίπαλων κέντρων όπως η Ρωσία και η Κίνα.

https://www.m-lkke.gr/featured/σκηνικό-έντασης-στήνει-ο-ερντογάν-σε-κ/