Οι Ευρωπαϊκοί λαοί αλυσοδένονται από την ΕΕ για να πληρώσουν την καταστροφική κρίση του κορωνoϊού

Εν όψει της νέας οικονομικής καταστροφής που έρχεται λόγω κορωνοϊού, την οποία πολλοί έγκυροι αναλυτές την περιμένουν να είναι σημαντικά μεγαλύτερη από την Ύφεση του 1929, τη μεγαλύτερη καπιταλιστική κρίση στην Ιστορία, συνήλθε το Eurοgroup και πρόσφατα η τηλε-Σύνοδος Κορυφής της Ε.Ε. Εκεί, μέσα στις εκατόμβες νεκρών και με παραλυμένες τις οικονομίες ιδίως των δυτικών χωρών, η Ευρωπαϊκή Ένωση συνέχισε ακάθεκτη το «έργο» της. Εκπροσωπώντας τα συμφέροντα κυρίως των Γερμανικών πολυεθνικών, αποφάσισε να μην προχωρήσει σε κοινή χρηματοδότηση των οικονομιών όλων των χωρών της Ένωσης μέσω Ευρωομολόγων, αλλά να βασιστεί στους πολυετείς προϋπολογισμούς της Ε.Ε, οι οποίοι πληρώνονται από τα κράτη-μέλη, προκειμένου να εκδίδει ομόλογα, ενώ με τις εισπράξεις από την πώληση αυτών των ομολόγων θα παρέχει κατά κύριο λόγο δάνεια στα κράτη-μέλη και όχι δωρεάν επιχορηγήσεις . Και αυτά τα δάνεια, μάλιστα, θα κινούνται σε περιορισμένο ύψος, που συνολικά μόλις θα ξεπερνά το 1 τρις ευρώ, συμπεριλαμβανομένων και των 540 δις δανείων που αποφάσισε το Eurogroup.

Έτσι, η ΕΕ με την πρωτοκαθεδρία της Γερμανίας αποδεικνύει για άλλη μια φορά ότι δεν είναι φιλανθρωπικό ίδρυμα, όπως την θέλουν εκείνοι που ελπίζουν δεκαετίες τώρα σε μια «άλλη δημοκρατική ΕΕ» της «αλληλεγγύης και της ανάπτυξης» και εξαπατούν ασύστολα τους λαούς με φρούδες ελπίδες.

Και αυτό όχι απλώς γιατί η Γερμανία είναι «κακή» ή «κοιτάζει μόνο το δικό της συμφέρον», αλλά γιατί πίσω από την βιτρίνα της ΕΕ βρίσκεται ο αδυσώπητος ανταγωνισμός των γερμανικών αλλά και άλλων Πολυεθνικών επιχειρήσεων που εκπροσωπεί αυτή η Ένωση, για να μην χάσουν σε ανταγωνιστικότητα σε σχέση με τις Πολυεθνικές των ΗΠΑ και της Άπω Ανατολής στο παγκοσμιοποιημένο σύστημα των «ανοιχτών αγορών» που εξασφαλίζει το άνοιγμα και η «απελευθέρωση» των αγορών κεφαλαίου, εργασίας, αγαθών και υπηρεσιών (οι περίφημες «4 ελευθερίες του Μάαστριχτ») που καθιέρωσαν τη Νέα Διεθνή Τάξη της Νεοφιλελεύθερης Παγκοσμιοποίησης.

Τα μόνιμα θύματα σε αυτήν την οικονομική «ένωση» είναι βέβαια οι περιφερειακές χώρες του Νότου, που θα υποστούν νέα μνημόνια προκειμένου να δανειστούν από τα ταμεία της ΕΚΤ. Όσο για τους «ηγέτες» των χωρών αυτών, αφού «φωνάξουν» στην αρχή, στη συνέχεια πάντα υποτάσσονται, καθώς δεν αμφισβητούν ποτέ τη βάση πάνω στην οποία είναι κτισμένη αυτή η «Ένωση»: τις ανοικτές κι απελευθερωμένες αγορές των Πολυεθνικών.

Την ίδια ώρα η Βρετανία, η οποία έχει πληγεί σοβαρά από τον ιό αλλά είχε προλάβει να υλοποιήσει το ιστορικό Brexit, προχωρά σε έκδοση χρήματος για να χρηματοδοτήσει την οικονομία της και να ανταπεξέλθει, κάτι που ΔΕΝ μπορούν να κάνουν οι χώρες της ΕΕ. Το ίδιο κάνουν και οι ΗΠΑ καθώς και η Ιαπωνία. Μάλιστα η Βρετανία είχε εξαγγείλει πολύ σημαντικά μέτρα για την ανάπτυξη της οικονομίας της με χρηματοδότηση βασικών τομέων, νέων θέσεων εργασίας, κοινωνικών υπηρεσιών κ.λπ. ευθύς αμέσως μόλις απελευθερώθηκε από τη σκλαβιά της ΕΕ μετά το Brexit, μέτρα που δυστυχώς δεν πρόλαβε να ξεκινήσει την εφαρμογή τους, αφού μάς βρήκε ο κορωνοϊός, αλλά τα ξεκινά τώρα με ένα γιγαντιαίο πρόγραμμα κεϋνσιανής κατεύθυνσης. Να σημειωθεί ότι οι κεϋνσιανές πολιτικές ήταν ανάθεμα για τους Συντηρητικούς της Θάτσερ κ.λπ., ενώ  σήμερα είναι ανάθεμα για τους Εργατικούς του Μπλερ και του διαδόχου του στην ηγεσία Starmer (μετά την έξωση του Κόρμπυν), και τα πολυποίκιλα «αριστερά» κόμματα τύπου ΣΥΡΙΖΑ, Podemos κ.λπ… Τα κόμματα αυτά έχουν αποδεχτεί πλήρως την παγκοσμιοποίηση των Πολυεθνικών  και εξαπατούν τους οπαδούς τους ότι μέσα στην παγκοσμιοποίηση (και την ΕΕ) θα μπορούσαν δήθεν να πάρουν άλλα δραστικά φιλολαϊκά μέτρα τη στιγμή που είναι πια οι αγορές που καθορίζουν τιμές, μισθούς και εισοδήματα.

Αντ’ αυτού οι Ευρωπαϊκοί λαοί γεύονται τα «οφέλη» της ΕΕ δεμένοι χειροπόδαρα, με κίνδυνο πολλές χώρες να καταντήσουν σαν την Ευρωκατεχόμενη Ελλάδα, η οποία με τα νέα μνημόνια θα δεχτεί και το πραγματικά τελειωτικό χτύπημα. Παράλληλα, οι λαοί παρακολουθούν μαθήματα «ευρωπαϊκού πολιτισμού» από τη Γερμανία, η οποία κυριολεκτικά άρπαξε και καβάτζωσε τις μάσκες για πάρτη της αγνοώντας τους Ιταλούς που εκλιπαρούσαν για βοήθεια. Αντίθετα οι χώρες που δέχονται χρόνια τώρα τον αποκλεισμό και το εμπάργκο της δυτικής Υπερεθνικής Ελίτ (και τις βρίζουν!), όπως η Κούβα και η Ρωσία, έσπευσαν να βοηθήσουν μαζί με την Κίνα, όλες τις χώρες προσφέροντας πολύτιμη βοήθεια στον αγώνα κατά του κορωνοϊού, πρακτική και ηθική, δίνοντας μαθήματα ανθρωπιάς και αλληλεγγύης. Και μάλιστα κυρίως στην αναπτυγμένη Ιταλία, της οποίας η ελίτ αποφάσισε από τις πρώτες να επιβάλει τα σκληρότερα μέτρα κατά της Ρωσίας ελέω ΕΕ.

Ας τα δουν αυτά οι Ευρωπαϊκοί λαοί, όπως πλέον τώρα τα βλέπει ξεκάθαρα ο Ιταλικός. Το μόνο που μένει είναι οι λαοί να ξεσηκωθούν και να κάνουν το δεύτερο βήμα, αφού το πρώτο βήμα ήδη έγινε με την γενναία έξοδο του Βρετανικού λαού από την εγκληματική ΕΕ, και να στείλουν στα τσακίδια και την ΕΕ και τις αλυσίδες της μέσα από κινήματα Εθνικής και Οικονομικής κυριαρχίας. Η εξελισσόμενη τεράστια κρίση του κορωνοϊού θα παίξει καταλυτικό ρόλο για την τύχη των λαών και κυρίως των Ευρωπαϊκών και της ίδιας της ΕΕ.

ΜΕΚΕΑ – ΜΕΤΩΠΟ ΓΙΑ ΤΗΝ ΚΟΙΝΩΝΙΚΗ ΚΑΙ ΕΘΝΙΚΗ ΑΠΕΛΕΥΘΕΡΩΣΗ – 28/4/2020
https://www.mekea.org/Ανακοίνωση-ΜΕΚΕΑ-Οι-Ευρωπαϊκοί-λαοί-α/

Ελληνισται

Περίοδος Δ΄ – Ἔτος ΛΒ΄, Φλώρινα – ἀριθμ. φύλλου 1882

Κυριακὴ τῶν Μυροφόρων (Πράξ. 6,1-7)
Tου Μητροπολιτου Φλωρινης π. Αυγουστίνου Καντιώτου

Ελληνισται
«Ἐγένετο γογγυσμὸς τῶν Ἑλληνιστῶν πρὸς τοὺς Ἑβραίους» (Πράξ. 6,1)
Σtayr.Τὰ παλιά, ἀγαπητοί μου, χρόνια, τὰ εὐλογη­μένα χρόνια, δὲν ὑπῆρχαν πολλὰ σχολεῖα, δὲν ἤξεραν οἱ ἄνθρωποι τόσα γράμματα ὅσα ξέρουν σήμερα. Εἶ­χαν ὅμως κάτι ἄλλο ἀνώτερο, ποὺ δὲν τό ᾽χουμε ἐμεῖς σήμερα, κι αὐ­τὸ εἶνε ἡ πίστις. Πίστευαν πραγματικὰ στὸ Θεό, καὶ γι᾽ αὐτὸ ἔκαναν θαυμαστὰ πράγματα.
Ἕνα παράδειγμα. Στὴν τουρκοκρατία τὴ νύχτα τῆς Ἀναστάσε­ως, χωρὶς καμπά­νες, ὅλοι ἦταν στὴν ἐκκλησιά, ἄκουγαν τὸ «Χριστὸς ἀ­νέ­στη», ἔμεναν στὴ λειτουργία μέχρι τέλους, κοινωνοῦσαν, γύριζαν στὸ σπίτι μὲ τὴ λαμπά­δα, σημάδευαν μὲ τὴν καπνιὰ ἀπ᾽ τὸ ἅγιο φῶς τὴ θύρα, καὶ κατόπιν κάθονταν κ᾽ ἔτρωγαν. Τὸ «Χριστὸς ἀνέστη» ἀν­τηχοῦσε παντοῦ· ἐπὶ σαράν­τα μέρες, μέχρι τῆς Ἀναλήψεως, τὸ θεωροῦ­σαν ἁ­μαρτία νὰ λένε καλημέρα καὶ καλησπέρα. Τώ­ρα ἐμεῖς… Γι᾽ αὐ­τὸ εἶπα ὅτι ἐκεῖνοι πίστευαν.
Ἀλλὰ καὶ σήμερα –ἂς μὴ ἀπελπιζώμαστε– ὑπάρχουν πολλοὶ ποὺ πιστεύουν πραγματικὰ καὶ λένε τὸ «Χριστὸς ἀνέστη» μὲ τὴν καρ­διά τους. Κι ὅσο θὰ ὑπάρχῃ ἥλιος καὶ ἄστρα –ἂς φωνάζουν οἱ ἄπιστοι–, ὅλες οἱ γενεὲς θὰ ὑ­μνοῦν καὶ θὰ δοξάζουν τὸ Χριστό. Κι ἂν ἐ­μεῖς τὸν ἀρνηθοῦμε, τὸν δοξάζουν οἱ ἄγ­γελοι.

Σήμερα τιμοῦμε τὶς μυροφόρες, ποὺ ἄκουσαν πρῶτες τὸ «Χριστὸς ἀνέστη». Καὶ τοὺς ἄ­ξιζε νὰ τ᾽ ἀκούσουν· γιατὶ ἐνῷ οἱ ἄν­τρες σκόρπισαν κ᾽ ἐγκατέλειψαν τὸ Χριστό, αὐτὲς ἀ­τρό­μητες πῆγαν μὲ ἀρώματα στὸν τάφο του.
Ἀλλὰ τώρα δὲν θὰ μιλήσω γιὰ τὶς μυροφόρες γυναῖκες. Κάτι ἄλλο θέλω νὰ σᾶς πῶ.

* * *
Στὸ σημερινὸ ἀποστολικὸ ἀνάγνωσμα, ἀδελ­φοί μου, ἀκούγεται κάποιο παράπονο· τὸ ἔπια­σε τὸ αὐτί σας; Στὸ εὐαγγέλιο ἀκούγεται ὁ θρί­αμβος, τὸ «Χριστὸς ἀνέστη», ἀλλὰ στὸν ἀπόστολο ἀκούγεται παράπονο. Ποιό παράπονο; Θὰ σταθῶ μόνο σὲ μιὰ λέξι, ποὺ μᾶς συγκινεῖ καὶ ἀ­ποτελεῖ τιμὴ γιὰ τὴν πατρίδα μας.
Οἱ «Ἑλληνισταί», λέει (Πράξ. 6,1), ἔκαναν παράπονο, καὶ βρῆκαν τὸ δίκαιό τους στοὺς ἀποστόλους, ποὺ σὰν ἄνθρωποι τοῦ Θεοῦ ἔδωσαν τὴ λύσι. Δὲν ἐξετάζω ποιό ἦταν τὸ παράπονο. Θέλω νὰ μείνω μόνο στὸ ὄνομα «Ἑλληνισταί». Τί ἦταν λοιπὸν αὐτοὶ οἱ «Ἑλληνισταί»;
Πᾶμε στὰ παλιά, στὰ χρόνια ἐκεῖνα τοῦ Με­γάλου Ἀλεξάνδρου, ὁ ὁποῖος ξεκίνησε, πέρα­σε τὰ Δαρδανέλλια, τὸν Ἑλλήσποντο, τὸ Βόσπορο, διέσχισε τὴ Μικρὰ Ἀσία, προχώρη­σε στὴν Ἀνατολή, καὶ ἔφτασε – μέχρι ποῦ; Μιὰ φούχτα ἀνθρώπων κάτω ἀπὸ ἕνα γενναῖο βασιλιᾶ κατώρθωσαν νὰ φτάσουν μέχρι τὶς Ἰνδίες, μέχρι τὸ Γάγγη ποταμό! Καὶ ὅπου περνοῦσαν δὲν ἔκοβαν κεφάλια, δὲν ἐγκληματοῦσαν· ἔ­σπερναν τὸ σπόρο τοῦ ἑλληνικοῦ πολι­τισμοῦ. Ἀπὸ τὰ φτωχά της χώματα ἡ μικρὴ αὐτὴ πα­τρίδα μας –ποὺ ἡ νεώτερη γενεὰ τὴν ξεχνάει, καὶ ἀλλοίμονο στὰ ἔθνη ποὺ ξεχνοῦν τὴν ἱστορία τους– ξάπλωσε παντοῦ.
Μετὰ τὸν Μέγα Ἀλέξανδρο σὲ ὅλο τὸ γνωστὸ κόσμο δὲν γινόταν κουβέντα παρὰ μόνο γιὰ τοὺς Ἕλληνες. Ἔτσι ἐ­πικράτησε παντοῦ ἡ γλῶσσα ἡ ἑλληνική. Ὅ­πως τώρα τὰ παιδιά σας μαθαίνουν τὰ ἐγγλέζικα, τὰ γερμανικὰ ἢ δὲν ξέρω ποιές ἄλλες γλῶσ­σες, ποὺ ἐπιβάλλουν οἱ διεθνεῖς ἐπικοινωνίες καὶ οἱ ἐμ­πορικὲς κυρίως συναλλαγές –γιατὶ ζοῦμε σὲ μιὰ γενιὰ μπίζνες (business)–, ἔτσι τὴν ἐ­ποχὴ ἐκείνη ἀπ᾽ ἄ­κρου εἰς ἄκρον τοῦ κό­­σμου μία γλῶσσα ἀ­κουγόταν καὶ νικοῦσε ὅλες τὶς ἄλλες γλῶσ­σες, ἡ γλῶσσα ἡ ἑλληνική. Εἶχε γίνει διεθνής, παγκόσμια γλῶσ­σα στὸν ἀρχαῖο κόσμο.
Ὅπως σήμερα τὰ παιδιὰ τῶν Ἑλλήνων τῆς διασπορᾶς ξεχνοῦν τὰ ἑλληνικὰ καὶ μιλοῦν τὰ ἀγγλικά, ἔτσι τότε καὶ οἱ Ἑβραῖοι ποὺ εἶχαν σκορπιστῆ στὸν κόσμο, ἄρχισαν νὰ ξεχνοῦν τὰ ἑβραϊκὰ καὶ μιλοῦσαν πλέον μόνο ἑλληνικά. Ἐξ αἰτίας αὐτοῦ ἀκριβῶς ἀναγκάστηκαν νὰ μεταφράσουν καὶ τὴν ἁγία Γραφή τους, τὴν Παλαιὰ Δι­αθήκη, ἀπὸ τὰ ἑβραϊκὰ –ποὺ δὲν τὰ καταλάβαιναν πλέον– στὴν κοινὴ ἑλληνιστικὴ γλῶσ­σα· αὐτὴ εἶνε ἡ περίφημη μετάφρασις τῶν Ἑβδομή­κοντα (τῶν Ο΄), ποὺ ἔχουμε σήμερα στὴν Ἐκ­κλησία μας. Γι᾽ αὐτὸ ἐπίσης, ὅταν ἐ­σταύρωσαν τὸν Κύριο καὶ πάνω στὸ σταυρὸ ἔ­βαλαν τὸν τίτλο «Ἰησοῦς ὁ Ναζωραῖος ὁ βασι­λεὺς τῶν Ἰουδαίων», αὐτὸ ἦταν γραμμένο «Ἑβραϊστί, Ἑλληνιστί, ῾Ρωμαϊστί» (Ἰω. 19,19-20). Γι᾽ αὐ­τὸ καὶ τὸ Εὐαγγέλιο ποὺ κρατοῦμε, ἡ Και­νὴ Διαθήκη, ἀπὸ τὶς τόσες γλῶσσες ποὺ ὑ­πάρχουν στὸν κόσμο, γράφηκε στὰ ἑλληνικά.
«Ἑλληνισταὶ» λοιπὸν λέγονταν οἱ Χριστιανοὶ ἐ­κεῖνοι Ἑ­βραῖοι ποὺ μιλοῦ­σαν τὴν ἑλληνι­κὴ γλῶσσα καὶ συμπαθοῦσαν τοὺς Ἕλληνες. Καὶ δὲν ἔδωσε μόνο τὴ γλῶσσα της στὸν κόσμο ἡ πατρίδα μας, μιὰ γλῶσσα πλούσια σὲ λε­ξιλόγιο καὶ εὐέλικτη στὴν ἔκφρασι, στὴν ὁποία γράφτηκαν μνημεῖα τοῦ λόγου (ποιήματα, πε­ζά, συγγράμματα μεγάλα)· ἔδωσε καὶ τὴν τέχνη της μὲ ἔργα θαυμαστά (π.χ. ὁ Παρθενών). Ἔ­δωσε ὅμως καὶ κάτι ἄλλο ἀνεκτίμητο, τὸ «πα­ρὼν» μέσα στὴν ἱστορία· στοὺς περσικοὺς πολέμους οἱ πρόγονοί μας, μιὰ φούχτα ἄνθρω­ποι, στάθηκαν στὸ Μα­ραθῶνα, στὶς Θερμοπύλες, στὴ Σαλαμῖνα καὶ εἶπαν στὸν ἐπιδρομέα «Ἄλτ». Ἂν δὲν ὑ­πῆρχαν τότε αὐτοὶ ἐκεῖ νὰ κρα­τήσουν μακριὰ τοὺς ἐπιδρομεῖς, σήμερα ἴ­σως ἦταν διαφορετικὸς ὁ γεωγραφικὸς χάρτης τοῦ κόσμου. Καὶ ὅταν οἱ Βυζαντινοὶ πρόγονοί μας ὕψωσαν τὸ «Ἐν τού­τῳ νίκα», πάλι τότε ἐ­πὶ χίλια χρόνια ἡ Ἑλληνικὴ αὐτοκρατορία στάθηκε ὁ φράχτης ποὺ ἀναχαίτισε τὸν βαρβαρισμό.
Καὶ μόνο τὰ παλιὰ χρόνια; Καὶ μέχρι σήμερα, μέχρι καὶ στὴ γενεά μας, δὲν σταμάτησε ἡ προσφορά. Θυμοῦνται οἱ παλαιότεροι τὸ 1940, ποὺ μία νύχτα, ὅταν σάλπισαν οἱ σάλπιγ­γες, ἔφυγαν οἱ νέοι γιὰ τὸ μέτωπο. Ὅσοι ἀπὸ μᾶς κάναμε στρατιωτικοὶ ἱερεῖς καὶ ὑπηρετήσαμε στὰ ψηλὰ βουνά, δὲν θὰ ξεχάσουμε ποτέ τὰ παιδιὰ τῆς Ἑλλάδος πού, νέοι σὰν τὰ κρίνα, ἄφησαν πατεράδες, μανάδες, τὰ πάν­­τα, καὶ πάνω στὰ ψηλὰ βουνὰ ἄφησαν τὰ πόδια τους, τὰ κορμιὰ καὶ τὴ ζωή τους, καὶ ἔγιναν λίπασμα γιὰ νὰ βλαστήσῃ τὸ ἄνθος τῆς ἐ­λευθερίας, ποὺ περίμεναν ὅλοι οἱ λαοί.
Ὕστερα ἀπ᾽ ὅλα αὐτά, ἀπὸ τόσες ὑπηρεσίες καὶ εὐεργεσίες ποὺ προσέφερε ἡ πατρίδα μας, τί περίμενε στὸν κόσμο αὐτόν; Δὲν περίμενε οὔτε τὰ ῥούβλια τους, οὔτε τὰ δολλάριά τους, οὔτε τὰ μάρκα τους. Ἀπὸ τοὺς μεγά­λους συμμάχους, ποὺ ἔψελναν τὸν ὕμνο καὶ τὸ ἐγκώμιό της, περίμενε λίγη δικαιοσύνη. Ἂν ὑ­πῆρχε ἕνα δράμι δικαιοσύνης, θά ᾽πρε­πε ὅ­λοι αὐτοὶ ν᾽ ἀνεβοῦν ἐπάνω στὰ ψηλὰ βουνά, στὸ Τεπελένι καὶ στὴν Τρεμπεσίνα, κ᾽ ἐκεῖ νὰ προσκυνήσουν· γιατὶ ἂν δὲν ὑπῆρχε ἐκείνη ἡ ἀντίστασι, δὲν ξέρω πῶς θὰ ἦταν σήμερα ὁ κόσμος. Θά ᾽πρεπε νὰ στήσουν ἐκεῖ τὴν ἑλληνι­κὴ σημαία. Θά ᾽πρεπε ἀκόμη νὰ ὑψώσουν τὴν γαλανόλευκη καὶ σ᾽ ἐκεῖνο στὸ γαλά­ζιο νησί, ποὺ εἶνε πέρα ὣς πέρα ἑλληνικό, τὴν Κύπρο, καὶ νὰ ποῦν· Ἑλλάδα, σὲ βραβεύουμε γιὰ τοὺς κόπους καὶ τὶς θυσίες σου. Τίποτε ἀπ᾽ ὅλα αὐ­τά! Μπίζνες, λίρες, πετρέλαια, κάρβου­να, ἐλεεινὰ συμφέροντα, αὐτὰ βασιλεύουν σήμερα στὸν κόσμο.

* * *
Πρέπει, ἀδέρφια μου, νὰ ὁμολογήσουμε κάτι. Κάναμε οἱ Ἕλληνες μιὰ ἁμαρτία· δώσαμε μεγά­λη ἐμπιστοσύνη καὶ ἀξία στοὺς συμμάχους μας, κι αὐτοὶ ἀποδείχθηκαν προδότες. Ἦταν με­γάλη ἁμαρτία, καὶ τώρα τὴν πληρώνουμε.
Ἀλλ᾽ ἂς μὴ ἀπελπιστοῦμε, παρὰ τὴν ἀδικία ποὺ ὑφιστάμεθα. Ἔχουμε βέβαια παράπονο. Εἴμαστε κ᾽ ἐμεῖς ὅ­πως οἱ «Ἑλληνισταὶ» τῆς πρώ­­­της Ἐκκλησίας, ποὺ εἶχαν παράπονο για­τὶ ἀ­δικοῦνταν· κ᾽ ἐκεῖνοι μὲν πῆγαν στοὺς ἀ­ποστό­­λους, οἱ ὁποῖοι ῥύθμισαν τὸ ζήτημά τους ἀ­μέσως καὶ τὸ δίκιο ἐπικράτησε. Διότι ἅμα ὑ­πάρχῃ καλὴ διάθεσις, τὰ ζητήματα λύ­νον­ται μέσα σὲ μιὰ ὥρα· ἅμα ὅμως δὲν ὑπάρχῃ, τὰ ζη­τήματα περιπλέκονται. Αὐτὸ συν­έβη κ᾽ ἐδῶ σ᾽ ἐ­μᾶς. Τὰ ζητήματά μας τὰ κάνανε κου­βάρι, τὰ μπλέξανε, καὶ δὲν μπορεῖ νὰ τὰ ξεμπλέξῃ κανείς.
Τώρα λοιπὸν ἐμεῖς σὲ ποιόν ν᾽ ἀπευθυνθοῦ­με, ποῦ νὰ ποῦμε τὸ παράπονό μας; στὰ βουνά, στὰ λαγ­κάδια, στὰ πελάγη; σὲ ἀνθρώπους, σὲ διεθνεῖς ὀργανισμούς, στοὺς μεγάλους καὶ ἰ­σχυρούς, στοὺς συμμάχους μας, αὐ­τοὺς ποὺ μᾶς πρόδωσαν καὶ μᾶς ἐγκατέλειψαν; Αὐτοὶ στὸ βά­θος μισοῦν τὴν πατρίδα μας. Ἂν ζῇ ἀ­κόμα ὁ τόπος αὐ­τός, εἶνε ὄχι γιατὶ τὸ ἤθελαν αὐτοί· ζῇ γιατὶ τὸ θέλει ὁ Θεός· τὸ θέλει Ἐ­κεῖνος, γι᾽ αὐ­­τὸ ζοῦμε ἀκόμα· καὶ μὲ τὴ δύναμι Ἐκείνου θὰ ζήσῃ ὁ τόπος αὐ­τὸς εἰς πεῖσμα μυρίων δαιμόνων.
Ποῦ νὰ ποῦμε τὸ παράπονό μας; στὸν ΟΗΕ; στὸ ΝΑΤΟ; Ὄχι. Θὰ τὸ ποῦμε στὸ Θεό, στὸ μεγάλο Θεό μας. Τὸ δίκιο δὲν θά­βεται. Ὅσο κι ἂν τὸ θάψουν, σὲ χίλια, σὲ δυὸ χι­λιάδες μέτρα, θὰ βγῇ ἐπάνω. Τὸ δίκιο θὰ νικήσῃ, ἡ ἀλήθεια θὰ νικήσῃ, ἡ ἐλευθερία θὰ νικήσῃ, ἡ Ἑλλὰς θὰ νικήσῃ. Τὸ «Χριστὸς ἀ­νέστη» θ᾽ ἀκουστῇ πάλι στὰ βουνά, στὰ λαγ­κάδια καὶ στὰ πελάγη μας· καὶ τότε δόξα τῷ Χριστῷ, δόξα τῷ ἀ­ναστάντι Χριστῷ εἰς αἰῶ­νας αἰώνων· ἀμήν.

(†) ἐπίσκοπος Αὐγουστῖνος

Ἀπομαγνητοφωνημένη ὁμιλία, ἡ ὁποία ἔγινε στὸν ἱ. ναὸ Ἁγ. Γεωργίου Ν. Ἡρακλείου – Ἀττικῆς τὴν 17-5-1964. Καταγραφὴ καὶ σύντμησις 16-3-2015.
Τὴν ὁμιλία αὐτὴ μπορεῖτε νὰ τὴν ἀκούσετε χωρὶς περικοπὲς στὸ cd 98β΄Α τῆς σειρᾶς «ΦΩΝΗ ΒΟΩΝΤΟΣ» (πληροφορίες στὸ τηλέφωνο 23850-28868).

http://www.augoustinos-kantiotis.gr/?p=80642#more-80642

ΜΟΡΦΕΣ ΤΟΥ 1821– 4. ΔΙΟΝΥΣΙΟΣ ΣΟΛΩΜΟΣ Ὁ Ἐθνικός μας ποιητὴς Τοῦ Γιώργου Ν. Παπαθανασόπουλου

 Ὁ ἐθνικός μας ποιητὴς Διονύσιος Σολωμὸς γεννήθηκε στὴ Ζάκυνθο τὸ 1798 καὶ ἀπεβίωσε στὴν Κέρκυρα στὶς 9 Φεβρουαρίου 1857. Τὸν Ἐθνικό μας Ὕμνο ἀποτελοῦν οἱ δύο πρῶτες στροφὲς τοῦ ποιήματός του «Ὕμνος εἰς τὴν Ἐλευθερίαν». Ἀποτελεῖται ἀπὸ 158 στροφὲς καὶ ὁ Σολωμὸς τὸ ἔγραψε μέσα σὲ ἕνα μήνα, τὸν Μάϊο τοῦ 1823. Γράφει ὁ Νίκ. Τωμαδάκης: «Ὁ Ὕμνος ὁρίζει τὴν Ἐλευθερία, τὴν Ἑλλάδα, τὴν Θρησκεία μὲ νέα πλατύτατα ὅρια, σύμφωνα μὲ τὴν παράδοσιν, τὴν πίστιν τοῦ Ἔθνους καὶ τὴν Ἱστορίαν τοῦ παρελθόντος καὶ τοῦ παρόντος. Δίδει νόημα εἰς τὸν Ἀγώνα, εἰς τὰς μάχας, εἰς τὰς σφαγάς, εἰς τὰς ἐκδικήσεις… Ταυτίζει τοὺς ἀρχαίους μὲ τοὺς νέους Ἕλληνας, θέτει τὴν Θρησκείαν ὁδηγὸν καὶ προσγράφει τὴν Ἑλλάδα εἰς τὸν Χριστιανικὸν κόσμον, ὑπερασπιστὴν ἀκόμη μίαν φορὰν κατὰ τοῦ βαρβαρισμοῦ».
.                       Οἱ διαυγεῖς λόγοι τοῦ ἐθνικοῦ μας ποιητῆ γιὰ τὴν Πίστη καὶ τὴν Πατρίδα συνήθως παραποιοῦνται ἀπὸ τοὺς ἐθνομηδενιστές. Τὸ θέμα δὲν εἶναι νέο. Ὑπῆρχε καὶ τὸ 1902…. Γράφει τότε στὰ «Παναθήναια» ὁ Γεώργιος Καλοσγοῦρος: «Τὸ φῶς τοῦ Σολωμοῦ ἔλειψε. Ἐμπῆκαν στὴν Ἑλλάδα φιλοσοφήματα ποὺ τὸ ἔκρυψαν… Ἔτσι βλέπουμε καὶ ἀκοῦμε καθημερινῶς ἀνθρώπους ἁρπαγμένους ἀπὸ σημερινὲς θεωρίες Θετικισμοῦ, Νιχιλισμοῦ, Ὑλισμοῦ κτλ. νὰ ὑμνολογοῦν ἕναν Ποιητή, ποὺ ἡ Ἐθνική, Θρησκευτικὴ καὶ ἡ Φιλοσοφική του Πίστη ἦτον κάθε ἄλλο παρὰ ἡ δική τους, νὰ τὸν ὑμνολογοῦν χωρὶς νὰ φροντίζουν νὰ τὸν γνωρίσουν, νὰ λέγουν καὶ νὰ ξαναλέγουν τὴ λέξη Ἀληθινὸ ἢ Ἀληθές, ποὺ αὐτὸς ἐννοοῦσε τόσο ἀντίθετα ἀπὸ αὐτούς, χωρὶς ποτὲ νὰ τὸ σημειώσουν, χωρὶς κἂν νὰ ὑποψιαστοῦν αὐτὴν τὴν ἀντίθεση, αὐτὸ τὸ ἄπειρο χάσμα…».

ΑΝΘΟΛΟΓΗΣΗ

.                       Ἡ ἀνθολόγηση τοῦ σημαντικοῦ ἔργου τοῦ μεγάλου ποιητῆ γίνεται μὲ ἐπίγνωση τοῦ γρ. ὅτι τὸ ἀδικεῖ περιορίζοντάς το σὲ 600 λέξεις.
Ἀπὸ τὸν Ἐθνικὸ Ὕμνο:
-Γιὰ τὴ συνέχεια τοῦ Ἔθνους: «Ὦ τρακόσιοι! Σηκωθῆτε καὶ ξανάλθετε σ᾽ ἐμᾶς, τὰ παιδιά σας θελ’ ἰδῆτε πόσο μοιάζουνε μέ σᾶς». (Στίχ. 78)
– Γιὰ τὸν σύνδεσμο τῆς θρησκείας μὲ τὴν ἐλευθερία: «Κάθε πέτρα μνῆμα ἂς γένη, καὶ ἡ Θρησκεία κι ἡ Ἐλευθεριὰ μ’ ἀργοπάτημα ἂς πηγαίνη μεταξύ τους καὶ ἂς μετρᾶ». (Στίχ. 115).
-Γιὰ τὸν ἀπαγχονισμὸ τοῦ Πατριάρχη Γρηγορίου τοῦ Ε΄: «Ὅλοι κλαῦστε, ἀποθαμένος ὁ ἀρχηγὸς τῆς Ἐκκλησιᾶς. Κλαῦστε, κλαῦστε, κρεμασμένος ὡσὰν νάτανε φονιὰς» καὶ «Ἡ κατάρα ποὺ εἶχε ἀφήσει λίγο πρὶν νὰ ἀδικηθῆ εἰς ὁποῖον δὲν πολεμήση καὶ ἠμπορεῖ νὰ πολεμῆ». (Στίχ. 135 καὶ 137).
-Γιὰ τὴ διχόνοια: «Ἡ Διχόνοια ποὺ βαστάει ἕνα σκῆπτρο ἡ δολερή, καθενὸς χαμογελάει, πάρ’ το, λέγοντας καὶ σύ». Καὶ «Κειο τὸ σκῆπτρο ποὺ σᾶς δείχνει ἔχει ἀλήθεια ὡραία θωριά, μὴν τὸ πιάστε, γιατί ρίχνει εἰσὲ δάκρυα θλιβερά», καὶ «Μὴν εἰποῦν στὸ στοχασμό τους τὰ ξένα ἔθνη ἀληθινά: Ἐὰν μισοῦνται ἀνάμεσό τους δὲν τοὺς πρέπει ἐλευθεριὰ» καὶ «Στὸ αἷμα αὐτό, ποὺ δὲν πονεῖτε γιὰ Πατρίδα γιὰ Θρησκειά, σᾶς ὁρκίζω ἀγκαλιασθῆτε σὰν ἀδέλφια γκαρδιακὰ» (Στίχ. ἀντιστ. 144, 145, 147).

Ἀπὸ τὸ ποίημα «Εἰς τὸν θάνατο τοῦ Λὸρδ Μπάϊρον»:-Τιμὴ στὸν Ἄγγλο ποιητή:
«Λευθεριά, γιὰ λίγο πάψε νὰ χτυπᾶς μὲ τὸ σπαθί, τώρα σίμωσε καὶ κλάψε εἰς τοῦ Μπάϊρον τὸ κορμὶ» (Στίχ. 1).
-Γιὰ τὴ θυσία τῶν Σουλιωτισσῶν στὸ Ζάλογγο:
«Τὲς ἐμάζωξε εἰς τὸ μέρος τοῦ Τσαλόγγου τὸ ἀκρινὸ τῆς ἐλευθεριᾶς ὁ ἔρως καὶ τὲς ἔμπνευσε χορό», καὶ «Τέτοιο πήδημα δὲν τὸ εἶδαν οὔτε γάμοι, οὔτε χαρές, καὶ ἄλλες μέσα τους ἐπῆδαν ἀθωότερες ζωὲς» καὶ «Τὰ φορέματα ἐσφυρίζαν καὶ τὰ ξέπλεκα μαλλιά, κάθε γύρο ποὺ ἐγυρίζαν ἀπὸ πάνου ἔλειπε μία» (Στίχ. Ἀντιστ. 101, 102, 103).

Ἐπίγραμμα γιὰ τὴν καταστροφὴ τῶν Ψαρῶν:
«Στῶν Ψαρῶν τὴν ὁλόμαυρη ράχη περπατώντας ἡ Δόξα μονάχη μελετᾶ τὰ λαμπρὰ παλληκάρια καὶ στὴν κόμη στεφάνι φορεῖ γεναμένο ἀπὸ λίγα χορτάρια, ποὺ εἶχαν μείνει στὴν ἔρημη γῆ».

Ἀπὸ τὸ ποίημα «Οἱ Ἐλεύθεροι πολιορκημένοι»
-Στοχασμοὶ τοῦ ποιητῆ γιὰ Πίστη καὶ Πατρίδα: «…Σκέψου βαθιὰ καὶ σταθερὰ (μία φορὰ γιὰ πάντα) τὴ φύση τῆς Ἰδέας πρὶν πραγματοποιήσης τὸ ποίημα. Εἰς αὐτὸ θὰ ἐνσαρκωθῆ τὸ οὐσιαστικότερο καὶ ὑψηλότερο περιεχόμενο τῆς ἀληθινῆς φύσης, ἡ Πατρίδα καὶ ἡ Πίστις».
-Σχεδίασμα Β΄: «Ἄκρα τοῦ τάφου σιωπὴ στὸν κάμπο βασιλεύει, λαλεῖ πουλί, παίρνει σπυρὶ κι ἡ μάνα τὸ ζηλεύει. Τὰ μάτια ἡ πείνα ἐμαύρισε, στὰ μάτια ἡ μάνα μνέει». Καὶ «Στέκει ὁ Σουλιώτης ὁ καλὸς παράμερα καὶ κλαίει: “Ἔρμο τουφέκι σκοτεινό, τί σ’ ἔχω γὼ στὸ χέρι; Ὁπού σὺ μούγινες βαρὺ κι ὁ Ἀγαρηνὸς τὸ ξέρει”» .

Ὁ Σολωμὸς περιγράφει τοὺς τουρκολάγνους:Στὸ πεζὸ τοῦ Διον. Σολωμοῦ «Ἡ Γυναίκα τῆς Ζάκυθος», αὐτὴ ἡ μέγαιρα ὠφελιμίστρια, βρίζει τὶς ἡρωικὲς Μεσολογγίτισσες, ποὺ ἀγωνίζονται γιὰ τὴν ἐλευθερία τους. Τοὺς λέγει: «Καὶ τί σᾶς ἔλειπε καὶ τί κακὸ εἴδετε ἀπὸ τὸν Τοῦρκο; Δὲν σᾶς ἄφηνε φαητά, δούλους, περιβόλια; Καὶ δόξα σοι ὁ Θεός, εἴχετε περσότερα ἀπὸ ἐκεῖνα ποὺ ἔχω ἐγώ. Σᾶς εἶπα ἐγὼ νὰ χτυπῆστε τὸν Τοῦρκο;…».

Ἀπάντηση στὸν Κοραὴ
Ὁ Σολωμὸς στὸ πεζό του «Διάλογος ποιητῆ, φίλου καὶ σοφολογιώτατου» δίνει μίαν ἔμμεση ἀπάντηση στὸν «καθαρευουσιάνο» Ἀδ. Κοραὴ γιὰ τὴν γλῶσσα:
«Σοφολ.: Ἡ γλῶσσα σου φαίνεται λίγη ὠφέλεια; Μὲ τὴ γλῶσσα θὰ διδάξης τὸ κάθε πράγμα. Λοιπὸν πρέπει νὰ διδάξης πρῶτα τὲς ὀρθὲς λέξες.
Ποιητής: Σοφολογιώτατε, τὲς λέξες ὁ συγγραφέας δὲν τὲς διδάσκει, μάλιστα τὲς μαθαίνει ἀπὸ τοῦ λαοῦ τὸ στόμα. Αὐτὸ τὸ ξέρουν καὶ τὰ παιδιά.
Σοφολ. (Μὲ μεγάλη φωνή): Γνωρίζεις τὰ Ἑλληνικά, Κύριε; Τὰ γνωρίζεις; Τὰ ἐσπούδαξες ἀπὸ μικρός;
Ποιητὴς (Μὲ μεγαλύτερη φωνή): Γνωρίζεις τοὺς Ἕλληνας Κύριε; Τοὺς γνωρίζεις; Τοὺς ἐσπούδαξες ἀπὸ μικρός;…».-

1.«Διονύσιος Σολωμός», Ἐπιμέλεια Ν.Β. Τωμαδάκη, Βασικὴ Βιβλιοθήκη 15, «ΑΕΤΟΣ» ΑΕ, Ἀθῆναι, σ. πε΄

2.Γεώργιος Καλοσγοῦρος «Διονύσιος Σολωμός», 1η Δημοσίευση «Παναθήναια» (1902), ΜΙΕΤ, Ἀθήνα, 2007, σ. 13.

3.Διονυσίου Σολωμοῦ «Ἅπαντα», τόμ. Α΄. Ἐπιμ. Λίνου Πολίτη, Ε΄ Ἔκδ. «Ἴκαρος», Ἀθήνα, σ. 207

4.Αὐτ. σελ. 215

5.Διον. Σολωμοῦ «Ἡ γυναίκα τῆς Ζάκυθος», Βικελαία Δημοτικὴ Βιβλιοθήκη, Ἡράκλειον, 1991, σ. 39.

6.Διονυσίου Σολωμοῦ «Τὰ πεζὰ ἔργα», Ἐκδόσεις Μέλλον, Ζάκυνθος, Β´ Ἔκδοση, 1999, σ. 56.

https://christianvivliografia.wordpress.com/2020/04/05/μορφὲς-τοῦ-1821-4-σολωμός/

Ο άγιος διδάσκαλος Θεόδωρος, φίλος αδελφικός του αγίου Ραφαήλ, που μαρτύρησε μαζί του

Γράφει ο Δημήτρης Νατσιός

«Σημείον Μέγα», «βιβλίο συνταχθέν μετά πόθου παρά του ελαχίστου Φωτίου Κόντογλου Κυδωνιέως». Με αυτά τα ωραία, μεγαλοπρεπή λόγια ξεκινά ο Κόντογλου το Συναξάρι των νεοφανών αθλοφόρων και άφθαρτων ανδριάντων, Νεομαρτύρων, Ραφαήλ, Νικολάου και Ειρήνης, «τους υπέρ της αμωμήτου Πίστεως ημών κρεουργηθέντας και παρά του αθλοθέτου Κυρίου ημών Ιησού Χριστού περιφανώς δοξαζομένους». Βιβλίο που διαβάστηκε και διαβάζεται από πολλές γενεές Χριστιανών, βιβλίο που το μελετούν οι πιστοί «και αγάλλονται και βαστούν γερά την άγκυρα της σωτηρίας, ενώ κατατροπώνονται και εντροπιάζονται οι άπιστοι, αποστομώνονται τα φλύαρα και ασεβή στόματά τους». Και σήμερα Λαμπροτρίτη με κλειστούς τους ναούς, αλειτούργητοι οι άγιοι, γιατί έτσι αποφάσισαν « οι έχοντες μόρφωσιν ευσεβείας, την δε δύναμιν αυτής ηρνημένοι». Νικήθηκαν από τον ιό του ορθολογισμού, εισπράττουν χειροκροτήματα από τους εφήμερους άρχοντες, «ηγάπησαν μάλλον την δόξαν των ανθρώπων ή την δόξαν του Θεού». (Όταν εισπράττει συγχαρητήρια ο αρχιεπίσκοπος από τον Αμερικανό πρέσβη για την «συνετή» στάση της Εκκλησίας, δεν μπορείς παρά να σκεφτείς την αρχαία σοφία που διαγγέλλει: «επαινούμενος γαρ υπό των πολεμίων αγωνιώ μη τι κακόν είργασμαι», όταν σε επαινούν οι αντικείμενοι πρέπει σκεφτείς, αγωνιωδώς, τι κακό πράττεις).

Δεν θα γράψω για το υπερφυές μυστήριον της φανέρωσης των αγίων Νεομαρτύρων. Αυτό απαιτεί ανάστημα Κόντογλου. Εμείς τρεφόμαστε από τα ψιχία της τραπέζης που μας κερνούν οι εκλεκτοί και σπουδαίοι συγγραφείς του Γένους. Δόξα τω Θεώ έχουμε γεμάτο κελάρι πατρογονικής σοφίας. Το απαρνηθήκαμε όμως και ριχτήκαμε με βουλιμία στα ξυλοκέρατα, τις γουρουνοτροφές και τις απολαύσεις τούτου του κόσμου. Και κυρίως τα ξυλοκέρατα της απιστίας ξεχύθηκαν στις σχολικές αίθουσες. Χρόνια και χρόνια πολύπλοκες θεωρίες και τιποτολογίες, ταράζουν τα σχολεία. Γνώση ψεύτικη «που την έφτιαξεν η πονηρά ανοησία του ανθρώπου που εξεστράτισεν από τον δρόμον του Θεού». (Κόντογλου). Βλασφημίες ανήκουστες γραμμένες σε σχολικά βιβλία, που μαγαρίζουν βαπτισμένα και μυρωμένα παιδιά, ανύποπτα για τις αναθυμιάσεις που εισπνέουν. Υπουργοί Παιδείας, το κρισιμότερο κυβερνητικό αξίωμα μετά τον πρωθυπουργό, απροκάλυπτα εκκλησιομάχοι και αντίχριστοι, οι οποίοι – συνεπικουρούμενοι από ομοϊδεάτες τους εκπαιδευτικούς – έσπειραν στις καρδιές των μαθητών το σκουλήκι της απιστίας και χειρότερα, του εμπαιγμού της Πίστεως και της Πατρίδος.

Υπάρχουν όμως κάποιοι διδάσκαλοι που με το αίμα τους μας διδάσκουν ποιο είναι το χρέος όλων ημών που ο Θεός μας εμπιστεύτηκε τα παιδιά του…

Στο « Σημείον Μέγα», διαβάζουμε για τα οράματα που έβλεπαν αρκετοί απλοί και πιστοί άνθρωποι στην Θερμή της Λέσβου.

Διαβάζω στην σελίδα 110. « Την δευτέραν ημέραν των ανασκαφών, ευρέθη ένας τάφος, πλησίον του τάφου του αγίου Νικολάου. Μέσα εις αυτόν ευρέθη ένας σκελετός, με την κεφαλήν κομμένην και βαλμένην ανάμεσα εις τα πόδια του…ο άνθρωπος εκείνος ήταν σφαγμένος, οι δήμιοι είχαν θέσει την κεφαλήν του ανάμεσα εις τα σκέλη του, δια να τον περιπαίξουν. Τα χέρια του ήσαν κομμένα και βαλμένα σταυρωτά κοντά εις το κεφάλι. Εις το στόμα του υπήρχεν ένα κεραμίδι αρχαίον βυζαντινόν, με τρεις μικρούς σταυρούς χαραγμένους επάνω». Ποιος ήταν αυτός ο συμμαρτυρήσας με τον άγιο Ραφαήλ; Το πληροφορήθηκε άλλος πιστός. «Είμαι ο διδάσκαλος του χωριού. Όταν πριόνισαν τον άγιο Ραφαήλ έσφαξαν κι εμένα». (Οι άθλιοι μωχαμετάνοι Τούρκοι, ό,τι διεστραμμένο μαρτύριο υπήρχε το χρησιμοποιούσαν. Δαιμονόψυχα θηρία, ανήμερα. Κανένας σεβασμός, καμμιά συστολή ενώπιον των αθώων Χριστιανών. Ίδιοι και απαράλλαχτοι αιώνες τώρα. Ψεύδος, σφαγές, λεηλασίες, απειλές, εχθροί του Σταυρού).

Στην σελίδα 118 του βιβλίου, διαβάζουμε για μια μαυροντυμένη γυναίκα (η Θεοτόκος μάλλον), που διηγείται τα εξής σε μια απλή γυναίκα. Και ας προσέξουμε αυτά τα ουρανόπεμπτα λόγια. Είδε να ανεβαίνουν τον δρόμο προς τις Καρυές τέσσερα πρόσωπα., 14 Μαρτίου 1961. Ρώτησε ποιοι είναι. Απάντηση:

«Είναι ο άγιος Ραφαήλ και ο άγιος Νικόλαος, μαζί με τον προεστό του χωριού Βασίλειον και τον διδάσκαλον Θεόδωρον. Σαν σήμερα ακριβώς ήλθαν πρόσφυγες οι καλόγηροι και ο πρόεδρος του χωριού με τον διδάσκαλον τους ανέβασαν στο μοναστήρι και από τότε είχαν αδελφικήν φιλίαν και ανέβαιναν συχνά εις το μοναστήρι. Γι’ αυτό τους έπιασαν μαζί και τους εβασάνισαν. Να πεις εις τον διδάσκαλον του χωριού σας να ανεβάσει τα παιδιά στις Καρυές, να ψάλλουν τον Εθνικόν Ύμνον, διότι εκεί επάνω εθανατώθησαν διά την Πίστιν και την Πατρίδα». Ο άγιος διδάσκαλος Θεόδωρος, φίλος αδελφικός του αγίου Ραφαήλ, μαρτύρησε μαζί του. Θα μπορούσε να αλλαξοπιστήσει. Όχι. Ήταν παλληκάρι της ηλιόλουστης Ορθοδοξίας μας. Αγίασε…μπήκε στο Συναξάρι των νεομαρτύρων. Πραγματικός δάσκαλος, από αυτούς που μας ελέγχουν και μας διδάσκουν τι σημαίνει Έλληνας, Ορθόδοξος δάσκαλος. Τι παραγγέλνει η «άγνωστη μαυροντυμένη γυναίκα»; Να πάρει ο νυν δάσκαλος τους μαθητές του και να ανεβούν στον τόπο του μαρτυρίου και να ψάλλουν το Εθνικό Ύμνο!! Όταν μαρτύρησαν δεν υπήρχε ακόμη το νεοελληνικό κράτος ούτε ο Ύμνος του Σολωμού. Είναι καταπληκτικό! Η μαυροντυμένη Παναγία μας ζητά από τον δάσκαλο να ψάλλεται το αναστάσιμο τροπάριο του Γένους, ο Εθνικός μας Ύμνος. Αυτόν τον Ύμνο που η προηγούμενη κυβέρνηση κατήργησε και η νυν «των πιστών και νοικοκύρηδων» συνεχίζει να ανέχεται. Μια φορά τον μήνα, κάθε Δευτέρα της πρώτης εβδομάδος, προβλεπόταν να συγκεντρώνεται το σχολείο και να γίνεται έπαρση της σημαίας και απαγγελία από όλους μας του Εθνικού Ύμνου. Αυτή η ελάχιστη, ανάξια λόγου, τιμή στο σύμβολο που ποτίστηκε με ποταμούς αίματος από τους προγόνους μας. Και αυτό ακόμη ενοχλούσε. Κάποιοι «φρίσσσουσι» προφανώς στο άκουσμα των εξαίσιων στίχων «απ’ τα κόκκαλα βγαλμένη των Ελλήνων τα ιερά». Αυτή η προτροπή ας γίνει μάθημα για όλους μας, όσοι τουλάχιστον δάσκαλοι πιστεύουμε στον αναστημένο Χριστό μας, αλλά και σε διευθυντές σχολείων. Να συνεχιστεί η έπαρση της σημαίας και ας φρίττουν οι αντίχριστοι. Τι θα μας κάνουν; Ο άγιος διδάσκαλος Θεόδωρος -πώς να τον ονομάσω, όσοι μαρτυρούν για τον Χριστό είναι άγιοι – «κρεουργήθηκε» από τους Τούρκους, για να μην προδώσει τα πολυτίμητα τζιβαϊρικά του Γένους. Τούτες τις δύσκολες εποχές «ψυχή και Χριστός» μας χρειάζεται. Αυτά τα παραδείγματα των αγίων να παρουσιάζουμε στους μαθητές μας. Κάποιοι θα κοροϊδεύουν. «Καλότυχοι εσείς που σας περιγελούν οι έξυπνοι και οι σπουδαίοι τούτου του κόσμου, διότι πατάτε επάνω εις την στερεάν πέτραν, “φαιδρυνόμενοι εν τη πεποιθήσει”, ενώ γύρω σας οι άπιστοι ταράζονται σαν καλάμια οπού τα σαλεύει ο άνεμος του φόβου και της απελπισίας».

Χριστός ανέστη!!
http://maxitis.gr/dimitris-natsios-o-agios-didaskalos-theodoros-filos-adelfikos-tou-agiou-rafail/

Ἡ ἀλήθεια καὶ τὰ ὅριά της

Τοῦ Γιώργου Ν. Παπαθανασόπουλου
.            Ἡ ἐλευθερία τῶν πολιτῶν καὶ τῶν ἐπιχειρήσεων δοκιμάζεται τὴν καιρὸ αὐτὸν τῆς πανδημίας. Τὰ μέτρα περιορισμοῦ τῆς ἐλευθερίας, ποὺ ἐλήφθησαν παγκοσμίως, δείχνουν ἀφ᾽ ἑνὸς μὲν ὅτι αὐτὰ ὑπόκεινται καὶ σὲ ἐξωτερικοὺς παράγοντες γιὰ νὰ ὁριοθετηθοῦν, ἀφ᾽ ἑτέρου δὲ πὼς σὲ τέτοιες περιπτώσεις ὑπάρχουν κίνδυνοι γιὰ τὴ Δημοκρατία εἴτε ἀπὸ τὴν ἀσυδοσία, εἴτε ἀπὸ ὑπερβολικοὺς περιορισμούς της.
.                Στὴν παροῦσα πανδημία ἀποδεικνύεται ὅτι ὁ ὀρθολογισμὸς εἶναι ἀνεπαρκὴς γιὰ νὰ διατυπώσει τὴν ἀλήθεια. Καὶ αὐτὸ γιατί ὁ σαρκικὸς ἄνθρωπος δὲν μπορεῖ νὰ φτάσει στὸ ὕψιστο σημεῖο τῆς ἀρετῆς, δηλαδὴ στὴν ἁγιότητα, γιὰ νὰ προσεγγίσει καὶ νὰ ἀποδεχθεῖ τὴν Ἀλήθεια, ἄρα καὶ τὴν ἐλευθερία. Ὁ Θωμᾶς Κεμπήσιος ἔγραψε ὅτι «οὐδὲν ἀναμεμιγμένο μὲ ἰδιοτέλεια εἶναι καθαρὸ ἢ τέλειο». Καὶ εἶναι λυπηρὸ γιὰ τὴν ἀνθρωπότητα ὅτι πολλοὶ ἡγέτες της διακατέχονται ἀπὸ ἰδιοτέλεια καὶ ὅτι ἡ ἀλήθεια μεταξὺ ἐπιστημόνων διατυπώνεται μὲ ἐκ διαμέτρου ἀντίθετες ἀπόψεις….
.            Πρόσφατο παράδειγμα: Ὁ Γάλλος καθηγητὴς Λὶκ Μοντανιὲ (1932 – ), ἐπὶ χρόνια ἐρευνητὴς στὸ Ἰνστιτοῦτο Παστὲρ στὴ Γαλλία, full time καθηγητὴς στὸ Κινεζικὸ Πανεπιστήμιο τῆς Σαγκάης Jiao Tong καὶ βραβεῖο Νόμπελ Ἰατρικῆς 2008 γιὰ τὸν προσδιορισμὸ τοῦ ἰοῦ τοῦ AIDS, δήλωσε πρόσφατα ὅτι ὁ ἰός, ποὺ προκάλεσε τὴν πανδημία, δημιουργήθηκε σὲ ἐργαστήριο τῆς κομμουνιστικῆς Κίνας, πάνω στὴν ἔρευνα δημιουργίας ἐμβολίου κατὰ τοῦ AIDS. Ἡ ἀρνητικὴ γιὰ τὴν Κίνα κατάσταση, γιατί ἀπὸ ἐκεῖ προέρχεται ὁ ἐπικίνδυνος κορωνοϊός, εἴτε ἀπὸ ἐργαστήριο, εἴτε ἀπὸ τὴ φύση, κατέστη χειρότερη. Τὴν ἄποψη τοῦ Γάλλου καθηγητοῦ ἀντικρούουν ἄλλοι ἐπιστήμονες, μεταξὺ τῶν ὁποίων καὶ ὁ Ἕλληνας καθηγητὴς Ἰατρικῆς Γενετικῆς στὸ Πανεπιστήμιο τῆς Γενεύης καὶ πρ. Πρόεδρος τοῦ Διεθνοῦς Ὀργανισμοῦ τοῦ Γονιδιώματος τοῦ Ἀνθρώπου δρ Στυλιανὸς Ἀντωναράκης. Σὲ ἀνοικτὴ ἐπιστολή του πρὸς τὸν Γάλλο καθηγητὴ («Καθημερινὴ» 26/4/2020) μὲ ἐπιστημονικὰ ἐπιχειρήματα τονίζει ὅτι «μία προσεκτικὴ ἐξέταση τῶν δεδομένων ἀποκλείει ὁριστικὰ τὴν πιθανότητα ὅτι αὐτὸς ὁ νέος ἰὸς εἶναι ἐργαστηριακὸ προϊόν»…
.               Ζωτικὸ εἶναι τὸ θέμα ποὺ ἄνοιξε ὁ Γάλλος καθηγητής. Ἡ πανδημία εἶναι προϊὸν φυσικῆς διεργασίας, ἢ προέκυψε ἀπὸ ἐργαστήριο τῆς Κίνας; Πρέπει νὰ ἀποκαλυφθεῖ ποιὰ εἶναι ἡ ἀλήθεια. Εἶναι δυνατό;
.             Ὁ δρ. Ἀντωναράκης συμμετέσχε στὸ Διεθνὲς Ἐπιστημονικὸ Συνέδριο, ποὺ διοργάνωσε ἡ Ἐκκλησία τῆς Ἑλλάδος τὸ 2000, ὑπὸ τὴν αἰγίδα τοῦ μακαριστοῦ Ἀρχιεπισκόπου Χριστοδούλου. Στὴν ὁμιλία του ὁ Ἕλληνας καθηγητὴς προέβλεψε ὅτι «τὰ ἑπόμενα 100 χρόνια θὰ εἶναι γεμάτα ἀπὸ σημαντικὲς ἰατρικὲς ἐπιτυχίες, βασισμένες στὴ γνώση τῆς ἀνατομίας τοῦ γονιδιώματος», γιὰ νὰ προσθέσει: «Χρειάζεται ὅμως σοφία καὶ σύνεση, βασισμένη στὴν ἱστορία καὶ γνώση τοῦ παρελθόντος καὶ στὴ συλλογικὴ ἠθική τῆς κάθε κοινωνίας, ὥστε τὰ τυχὸν προβλήματα ποὺ πηγάζουν ἀπὸ τὴ γνώση τοῦ γονιδιώματος νὰ ἀντιμετωπιστοῦν ἔτσι ὥστε οἱ ἑπόμενες γενιὲς νὰ ἱστοροῦν τὸ γονιδίωμα ὄχι μὲ ντροπὴ παρὰ μόνο μὲ ἐπαίνους». Ὁ Στυλ. Ἀντωναράκης προέβλεψε ὅτι χωρὶς σοφία καὶ σύνεση ἡ ἰατρικὴ ἐπιστημονικὴ ἔρευνα, μπορεῖ νὰ μετατραπεῖ σὲ ἐφιάλτη τῆς ἀνθρωπότητας. Ἐλπίζεται νὰ μὴν βρισκόμαστε μπροστὰ σὲ αὐτὴ τὴν κατάσταση.-

https://christianvivliografia.wordpress.com

ΤΑ ΤΣΟΠΑΝΟΣΚΥΛΑ τοῦ ΣΥΣΤΗΜΑΤΟΣ

Δημήτρης Νατσιὸς

δάσκαλος-Κιλκὶς

«Ὁ καθεὶς τὴν μύξα του γιὰ βούτυρο τὴν ἔχει» (παροιμία)

Κανάλια τηλεοπτικὰ κλείνουν, ξανανοίγουν, καινούργια ἐμφανίζονται καὶ τὸ μόνο ποὺ δὲν ἀλλάζει, εἶναι τὰ σκύβαλα τῆς δημοσιογραφίας. 

Κλείνει ὁ σταθμός, ὑποθέτεις ὅτι γλιτώσαμε ἀπὸ ἕναν βάτραχο τῆς παραπληροφόρησης καί, αἴφνης, ξετρυπώθηκε, τὸν ἀντικρίζεις νὰ καμαρώνει κάποια ἡμέρα ὡς παρουσιαστὴς ἐνημερωτικῆς ἐκπομπῆς. 

Καὶ παραμένει ὁ ἴδιος, ἡ κόπρος τοῦ Αὐγεία ἐπανῆλθε. 

Ὁ αὐλοκόλακας γελωτοποιὸς στὴ θέση του. 

Ἡ ἡμιμαθὴς ἀναξιοπρέπεια στὸ πόστο της. 

(Ἀναρωτιόταν ὁ Ἰγνάσιο Ραμονὲ δημοσιογράφος καὶ πανεπιστημιακὸς στὸ περισπούδαστο βιβλίο του «Ἡ τυραννία τῶν ΜΜΕ», σελίδα 84: 

«Γιὰ ποιὸ λόγο κατέρρευσε ἡ εὐγενὴς ἀντίληψη γιὰ τὴν δημοσιογραφία; 

Πῶς περάσαμε ἀπὸ ἕνα εἶδος ἐξύμνησης τοῦ δημοσιογράφου, τοῦ ἥρωα τῆς σύγχρονης κοινωνίας στὰ τέλη τῆς δεκαετίας τοῦ ’70, στὴ σημερινὴ κατάσταση ὅπου, ἔχοντας γίνει τὸ “νέο τσοπανόσκυλο”, κατέχει τὴν πρώτη θέση στὴν κλίμακα τῆς ντροπῆς;).

Τώρα μὲ τὴν ἀπάτη τοῦ «μένουμε σπίτι» ἐπιστρατεύτηκαν τὰ «λαμπερὰ» ὄργανα τῆς προπαγάνδας. 

Στὶς μεγάλες τρικυμίες ξεβράζονται τὰ κονσερβοκούτια καὶ τὰ σκουπίδια. 

Ὁ λαὸς ἔπρεπε νὰ τρομοκρατηθεῖ, νὰ καθηλωθεῖ, νὰ ἐνοχοποιηθεῖ. 

Οἱ ναοὶ νὰ κλείσουν χωρὶς ἀντιδράσεις. 

Ἱερεῖς καὶ πιστοὶ νὰ ἀπειληθοῦν. 

Τὸ μυστήριο τῆς Θείας Κοινωνίας νὰ ποινικοποιηθεῖ. 

Τὰ παράνομα πρόστιμα νὰ κάμψουν ὅσους τολμοῦν. Οἱ ψυχὲς νὰ μαυρίσουν, ὥστε νὰ ὑποκύψουν. (Καὶ ὡς γνήσια κακέκτυπα τῆς Εὐρώπης βάζουμε πάνω σὲ μία καρότσα, μία λαϊκὴ ἀοιδὸ νὰ μετριάσει τὸν πόνο μας. Ψαλμωδίες νὰ μὴν ἀκούγονται καὶ καμπάνες μόνο. Ζουρνάδες καὶ νταούλια ἐπιτρέπονται. 

Τί νὰ πεῖ κανείς; 

Συνθῆκες χειρότερες καὶ ἀπὸ τὴν προηγούμενη γερμανικὴ Κατοχή. 

Καὶ γι’ αὐτὲς τὶς βρωμοδουλειές, ποὺ δὲν τὶς κάνει ἕνας ἔντιμος καὶ σοβαρὸς ἄνθρωπος, κλήθηκαν τὰ συνήθη «ἀσκιὰ γιομάτ’ ἀγέρα», οἱ θεομπαῖχτες τῆς τηλοψίας. 

Δημοσιογράφοι, ἠθοποιοί, τραγουδιστές, ἀθλητές. 

Οἱ εὐφημιστικῶς λεγόμενοι διανοούμενοι καὶ καλλιτέχνες, οἱ εὐτελεῖς δοῦλοι τῆς ἐξουσίας. 

Αὐτοὺς ποὺ προσκαλεῖ, μὲ τὸ ἀζημίωτο, νὰ ἐξωραΐσουν τὶς πονηρίες καὶ τὶς παλιανθρωπιές της. Οἱ ἴδιες καὶ οἱ ἴδιες θλιβερὲς ἀσημαντότητες καὶ ἀμολοῦν τὶς σπουδαιοφανεῖς τιποτολογίες τους.

. 

 Ὁ Εὐαγγελάτος, ποὺ ἀπειλοῦσε περίπου μὲ ἀνασκολοπισμὸ ὅσους δὲν θὰ κάνουν, ὅταν βγεῖ, τὸ ἐμβόλιο, ἡ κ. CIA καὶ ὅλο τὸ συνεργεῖο ἐγκωμιαστῶν τῆς κυβέρνησης τοῦ «σκάι», ποὺ παραδίδουν μαθήματα γιὰ τὸ τί σημαίνει «τσοπανόσκυλο» τῆς ἐξουσίας, ὁ Χατζηνικολάου, ποὺ δίκαζε καὶ καταδίκαζε τὸν μητροπολίτη Κυθήρων μὲ ἀγενέστατες φωνασκίες καὶ ἀπρεπέστατες, γιὰ τὸ ἦθος τοῦ σεβάσμιου Ἐπισκόπου, τσιρίδες. 

Ὁ Καράμερος, ὁ Καμπουράκης, ποὺ ζητοῦσε τὴν κεφαλὴ τοῦ π. Γεωργίου Σχοινᾶ ἐπὶ πίνακι, γιατί κοινώνησε κόσμο καὶ ὅλοι οἱ ποικιλώνυμοι παρδαλοὶ καὶ παρδαλὲς τῶν ἐλαφρῶν προγραμμάτων τύπου Λιάγκα, Ἑλένης, Κούλας, Τούλας καὶ Σούλας ποὺ τρομοκρατοῦσαν καὶ χειραγωγοῦσαν νυχθημερὸν τὸν λαό. 

Κι ἀπὸ κοντὰ ἠθοποιοὶ καὶ τραγουδιστές, μὲ τὸ ὕφος τοῦ πολυδιαβασμένου, μὲ τὸν «ἤπιο» καὶ «εὐπρεπῆ» σχολιασμὸ καὶ τὶς θολοκουλτουριάρικες ἀνοησίες καὶ παροτρύνσεις τους-ἅπαντες ἔχοντας πίσω τους μία βιβλιοθήκη, γιὰ νὰ μᾶς πείσουν γιὰ τὴν εὐρυμάθεια καὶ τὴν σοφία τους.

 Οἱ ἄνθρωποι τοῦ πολιτισμοῦ, ὅπως ἀρέσκονται νὰ τοὺς ἀποκαλοῦν, ποὺ δὲν βρῆκε κανένας τους σχεδόν, νὰ ὑποστηρίξει τὴν κατασυκοφάντηση τῆς Ἐκκλησίας καὶ ὅσων λειτουργῶν της τίμησαν τὸ πετραχήλι τους.

. Βιβλιοθῆκες ποὺ βλέποντάς τες θυμήθηκα κάτι ἀπὸ τὴν ἀρχαία γραμματεία. Ὁ Λουκιανὸς -σκέτο- ὁ Σαμοσατεύς, εἶχε συγγράψει ὁλόκληρη πραγματεία μὲ τίτλο: «πρὸς τὸν ἀπαίδευτον καὶ πολλὰ βιβλία ὠνούμενον». 

Τὸ ρῆμα «ὠνοῦμαι» σημαίνει ἀγοράζω. Ἀπὸ δῶ τὰ «ὤνια» καὶ τὰ παντοειδῆ …ψώνια.

Ὁ γενναῖος Λουκιανὸς εἶχε τὸ θάρρος νὰ στιγματίσει τους τότε ρωμαιόδουλους διανοούμενους τῆς ἐποχῆς του, τούς, κατὰ Κικέρωνα, «Γραικύλους», χαρακτηρίζοντάς τους ἀγύρτες -«γόητες»- ἀπατεῶνες καὶ ἀερολόγους- «φληνάφους καὶ λήρους»- ὄργανα τυφλὰ τῆς ἐξουσίας διεφθαρμένους, χαμερπεῖς καὶ γλοιώδεις. 

Μάλιστα μὲ σκληρότατη γλώσσα στὸ βιβλίο του «Ἁλιεὺς ἦ ἀναβιούντων,» θὰ γράψει. (Τὸ ἀφήνω ἀμετάφραστο). : 

«Ὀργιλώτεροι μὲν τῶν κυνιδίων ὄντες, δειλότεροι δὲ τῶν λαγωῶν, κολακευτικότεροι τῶν πιθήκων, ἀσελγέστεροι τῶν ὄνων, ἁρπακτικώτεροι τῶν γαλῶν, φιλονεικότεροι δὲ τῶν ἀλεκτρυόνων». (603).

Τὰ ἴδια δὲν γινόταν καὶ μὲ τὰ ἐγκληματικὰ μνημόνια, τὰ ὁποῖα θεωροῦσαν περίπου εὐλογία γιὰ τὴν πατρίδα μας; Τὰ μνημόνια ποὺ ἀποδεκάτισαν τὴν νεολαία μας, στέλνοντας τὸν ἀνθὸ τῆς πατρίδας στὰ ξένα, βυθίζοντας στὴν φτώχεια χιλιάδες Ἕλληνες.

. Θυμᾶμαι κάποιον Ἰορδάνη, νὰ μᾶς ἀπειλεῖ ὅτι θὰ πεθάνουμε ἀπὸ τὴν πείνα, τὴν ἔλλειψη φαρμάκων καὶ βενζίνης, ἂν δὲν ὑποδουλωθοῦμε στοὺς ἀμετανόητους καταστροφεῖς λαῶν, Γερμανούς. 

Δὲν χάθηκε. Βρῆκε βῆμα τηλεοπτικό, γιατί, εἴπαμε, κάτι τέτοιους τοὺς «ἀξιοποιοῦν» οἱ ἐξουσίες γιὰ τὴν ἐξαπάτηση τοῦ λαοῦ.

. Στὸ θέμα τῆς Μακεδονίας, στὴν μεγαλύτερη προδοσία ὅλων τῶν αἰώνων, τὰ ἴδια. Αὐτοὶ ποὺ τώρα λιβανίζουν τὸν Μητσοτάκη, τότε προσκυνοῦσαν τὸν Τσίπρα. 

Ἀγνόησαν καὶ συκοφάντησαν τὰ συλλαλητήρια, υἱοθετώντας τὴν κυβερνητικὴ προπαγάνδα περὶ ἑτερόκλητου ὄχλου, τὰ ἑκατομμύρια τῶν Ἑλλήνων πολιτῶν ποὺ βγῆκαν αὐθόρμητα στοὺς δρόμους καὶ τὶς πλατεῖες γιὰ ὅσια καὶ ἱερά. (Καὶ μόνο ποὺ ὀνοματίζουν ἀναίσχυντα τὰ Σκόπια «Βόρεια Μακεδονία», ὅλος αὐτὸς ὁ συρφετὸς τῶν ἐξωνημένων προπαγανδιστῶν, θὰ ἔπρεπε νὰ διαγραφοῦν ἀπὸ τοὺς δέκτες μας καὶ αὐτοὶ καὶ τὰ κανάλια τους).

. Τὰ ἴδια στὸ φλέγον θέμα τῆς λαθροεισβολῆς. Χρόνια καὶ χρόνια ἀσύστολη προπαγάνδα καὶ προβολὴ τοῦ βίαιου ἐποικισμοῦ τῆς πατρίδας ἀπὸ τὶς ὀρδὲς τῶν μωαμεθανῶν. 

Καὶ Νόμπελ Εἰρήνης καὶ ἀσυνόδευτα γυναικόπαιδα καὶ πρόσφυγες ἀπὸ χῶρες ὅπως ἡ Ἀλγερία καὶ τὸ Μαρόκο. Καὶ ὅποιος τολμοῦσε νὰ διαφωνήσει «οὐαὶ καὶ ἀλλοίμονο». 

Φασίστας, ρατσιστής, χρυσαυγίτης, ναζιστής. 

Ὅταν εἶδαν στὸ Ἔβρο τοὺς «πρόσφυγες καὶ τοὺς μετανάστες» νὰ πετοῦν στὶς ἔνοπλες δυνάμεις μας τὶς δακρυγόνες «κουτσουλιὲς» τῶν Τούρκων, νὰ ὑβρίζουν τὴν χώρα μας καὶ ὁ λαὸς νὰ ἀγριεύει, φόρεσαν τὸ προσωπεῖο τοῦ πατριώτη. 

Μέχρι νὰ πάρουν πάλι ἐντολὲς καὶ νὰ γυρίσουν στὶς κλαψιάρικες, ὑποκριτικὲς καὶ ἐμετικὲς θρηνωδίες τους. 

(Πόσα καὶ πόσα ἐξυμνητικὰ σχόλια ὑπὲρ τῆς Τουρκίας καὶ τοῦ κρετίνου Ἐρντογὰν δὲν ἀκούγαμε ὅλα αὐτὰ τὰ χρόνια ἀπὸ τὰ δημοσιογραφικὰ γιουσουφάκια. 

Γιὰ ἕναν φανατικὸ τζιχαντιστὴ πρόκειται, ποὺ πέρασε τὰ νιάτα του σὲ ἰσλαμικὲς σχολὲς μίσους καὶ περιφρόνησης τῶν Χριστιανῶν καὶ ἐξύμνησης τοῦ «μεγαλείου» τῶν Τούρκων καὶ τοῦ Ἰσλὰμ καὶ τίποτε ἄλλο. 

Ὅπως ὅλοι οἱ δικτάτορες τῆς ἱστορίας –ὁ Μουσσολίνι γιὰ παράδειγμα- θὰ ἔχει τὸ τέλος ποὺ τοῦ ἀξίζει. Στὴν ἀγχόνη μὲ τὸ κεφάλι ἀνάποδα).

. Νὰ κλείσω μὲ αὐτὸ ποὺ γράφει ὁ Ραμονὲ στὸν ἐπίλογο τοῦ προαναφερόμενου βιβλίου του: «Κάνουν μεγάλο λάθος οἱ πολίτες ποὺ πιστεύουν πὼς μποροῦν νὰ ἐνημερώνονται σοβαρὰ καθισμένοι ἄνετα στὸν καναπέ τους». 

Αὐτὸ μᾶλλον εἶναι ἐξημέρωση καὶ ὄχι ἐνημέρωση…

Δημήτρης Νατσιὸς

https://christianvivliografia.wordpress.com/2020/05/02/%cf%84%e1%bd%b0-%cf%84%cf%83%ce%bf%cf%80%ce%b1%ce%bd%cf%8c%cf%83%ce%ba%cf%85%ce%bb%ce%b1-%cf%84%ce%bf%e1%bf%a6-%cf%83%cf%85%cf%83%cf%84%ce%ae%ce%bc%ce%b1%cf%84%ce%bf%cf%82/

Αποκλεισμός και επιστροφή στην ζωή - κανονικότητα.

Η επιστροφή στην καθημερινή ζωή μας είναι γεγονός . Από την δευτέρα  4 Μαΐου αρχίζει σταδιακά .
Όλα μοιάζουν όμορφα εκτός από ένα... Όταν κλειστήκαμε μέσα ο βομβαρδισμός  πληροφοριών ήταν συνεχόμενος. Τώρα ξαφνικά χωρίς καμιά πληροφορία πάλι ξαφνικά έξω.   Δεν υπάρχει ξεκάθαρη ενημέρωση.
Δεν υπάρχει ξεκάθαρη ενημέρωση. 
Σχετικά με τις ευάλωτες  ομάδες του πληθυσμού . Υπάρχει συνωμοσία όταν δεν υπάρχει ενημέρωση.

   

Μικρή Σεβιλλιάνα - Μιχάλης Θωμάκος Tango του 1932

Μικρή Σεβιλλιάνα - Μιχάλης Θωμάκος

Tango του 1932 σε μουσική Σωτηρίας Ιατρίδου και στίχους Τάκη Συράκου. Πρόκειται για το "Λουλούδια πουλώ μυρωμένα" από την επιθεώρησι "Συλλαλητήριο" του Περοκέ. την μεγάλη επιτυχία του θιάσου Ιατρίδη Μαυρέα Σίλβα

θέλω να το αφιερώσω σε μια γυναίκα που έφυγε από την ζωή. Μια σημαντική γυναίκα. 

30 Απριλίου 1825 – Η πυρπόληση του τουρκικού στόλου του Ιμπραήμ

Η ΑΠΕΙΛΗ ΤΟΥ ΙΜΠΡΑΗΜ ΣΤΗΝ ΠΕΛΟΠΟΝΝΗΣΟ

Ψάχνοντας στις σελίδες της Ιστορίας για την δράση του Πιπίνου, βρήκαμε ενδιαφέροντα στοιχεία από το προσφάτως εκδοθέν βιβλίο του 100χρονου Ακαδημαϊκού (που είναι ακούραστος πνευματικός δημιουργός με ζηλευτή διαύγεια ακόμη και σε αυτήν την ηλικία ) Μιχαήλ Β. Σακελλαρίου για την κρίσιμη περίοδο της Πελοποννήσου στο διάστημα Φεβρουάριος έως Μάιος 1825. Πρόκειται για μία παλιά έρευνα του Μιχ. Σακελλαρίου, ήδη από την περίοδο του Μεσοπολέμου και της Κατοχής, αλλά που τώρα εξεδόθη (από τις Πανεπιστημιακές Εκδόσεις Κρήτης).

Με τίτλο “Η απόβαση του Ιμπραήμ στην Πελοπόννησο – καταλύτης για την αποδιοργάνωση της Ελληνικής Επανάστασης” παρουσιάζεται μέσα από πλήθος εγγράφων η απειλή του Ιμπραήμ που οδήγησε σταδιακά σε κίνδυνο εξάλειψης την ελληνική επανάσταση, καθώς ο Αιγύπτιος Πασάς είχε εκμεταλλευτεί τα δικά του πλεονεκτήματα (τακτικός στρατός, ήπια αντιμετώπιση πληθυσμού – προσκυνήματα κλπ) και τα ελληνικά μειονεκτήματα (εμφύλιος, φυλάκιση ηγετών Πελοποννήσου, διασπάθιση ξένων δανείων κλπ). Στις σελίδες 408-411 περιγράφει το κατόρθωμα των Ανδρέα Μιαούλη (ως Ναυάρχου) και Ανδρέα Πιπίνου (ως πυρπολητή μαζί με άλλους) που έλαβε χώρα στις 30 Απριλίου 1825 στη περιοχή της Μεθώνης . Πρόκειται για την καταστροφή 12 αιγυπτιακών πλοίων από αυτήν την παράτολμη – καταδρομική επίθεση των Ελλήνων ναυτικών.

Η ΔΡΑΣΗ ΤΟΥ ΕΛΛΗΝΙΚΟΥ ΣΤΟΛΟΥ ΣΤΗΝ ΜΕΣΣΗΝΙΑ

Ας δούμε πώς τα περιγράφει, μέσα από επίσημα έγγραφα της εποχής, ο Μιχαήλ Β. Σακελλαρίου στο παραπάνω βιβλίο του: Είχε προηγηθεί η κατάκτηση της Σφακτηρίας από τους Αιγυπτίους και ο θάνατος 400 και πλέον Ελλήνων εκεί, η συνεχής απειλή του εχθρικού στόλου (που αμφισβητούσε την ελληνική ναυτική κυριαρχία) και ο κίνδυνος κατάληψης του Νεοκάστρου που έκαναν τον Μιαούλη να ζητά δράση. Γράφει ο Σακελλαρίου: Και εκείνη την στιγμή γύριζε μέσα στο μυαλό του η ιδέα να κάνει κάτι παράτολμο πριν απομακρυνθεί: να μπάσει στο λιμάνι του Ναβαρίνου τα δύο πυρπολικά του και να κάψει όσο περισσότερα πλοία του αιγυπτιακού στόλου. Κάλεσε τους δύο κυβερνήτες.

Ο Ανδρέας Πιπίνος δήλωσε με θάρρος ότι μπαίνει. Αλλά ο κίνδυνος ήταν τόσο μεγάλος που δεν βρίσκονταν αρκετοί ναύτες. Μόνον έξι από τους ανθρώπους του δέχονταν να τον ακολουθήσουν. Ο Μιαούλης προκήρυξε αμοιβή 1000 γρόσια αν κατόρθωναν να κάψουν καμιά φρεγάτα. Έτσι παρουσιάστηκαν λίγοι ακόμη ναύτες από διάφορα πλοία και καταρτίσθηκε πλήρωμα. Ο κυβερνήτης του δεύτερου πυρπολικού, ο Δημήτρης Ραφαλιάς, δεν θέλησε να ριψοκινδυνεύσει.

Τότε παρουσιάσθηκε εθελοντής και ζήτησε να οδηγήσει το πυρπολικό ο Γιώργης Πολίτης, απλός ναύτης. Ο Ραφαλιάς παραιτήθηκε από τη θέση του και αντικαταστάθηκε από αυτόν. Και γι’ αυτό το πυρπολικό βρέθηκαν λίγοι ακόμη ναύτες από διάφορα πλοία. Ενώ γίνονταν τούτα, έφθασαν τα τέσσερα νέα πυρπολικά που έρχονταν από την Ύδρα: των Αντώνη Μπίκου, Αναστασίου Ρομπότση, Δημήτρη Τσαπέλη και Κ. Μπελεμπίνη, καθώς και η γολέτα “Τερψιχόρη” με λίγα πολεμοφόδια .

Την ίδια νύκτα η υδραίικη μοίρα, δώδεκα πλοία και τα έξι πυρπολικά αγκυροβόλησαν πίσω από την (νήσο) Σαπιέντζα. Εκεί έμεινε όλη την άλλην ημέρα, προσπαθώντας να κρυφτεί. Αλλά δεν το κατόρθωσε. Ένα αυστριακό πλοίο την είδε και, αφού μπήκε στο κανάλι, το απόγευμα της 30ης Απριλίου /12ης Μαΐου ειδοποίησε τους επικεφαλής της αλγερινής και της αιγυπτιακής μοίρας (του Ιμπραήμ) για την παρουσία του ελληνικού στόλου και τους ανακοίνωσε ότι σε λίγο θα δέχονταν επίθεση από αυτόν.

Μόλις πήρε αυτήν την πληροφορία ο διοικητής της αλγερινής μοίρας, διέταξε τα πλοία του να τεθούν σε κίνηση και να ανοιχθούν. Οι Αιγύπτιοι φάνηκαν νωθροί. Πολλοί κυβερνήτες και πληρώματα ήσαν έξω στην Μεθώνη και διασκέδαζαν. Μα ο Μιαούλης δεν άργησε. Παρέκαμψε την Σαπιέντζα και μπήκε στο στενό ανάμεσα σε αυτήν και την (νήσο) Σχίζα. Μία ώρα αργότερα, κατά τις 5μ.μ., τα ελληνικά σκαριά βρίσκονταν ξαφνικά μπροστά στον εχθρό. Ο άνεμος ήταν νοτιοανατολικός, δηλαδή στον άξονα του στενού Σαπιέντζας – Μεθώνης όπου βρισκόταν ο αιγυπτιακός στόλος. Τα ελληνικά πλοία είχαν τον καιρό από την πρύμνη.

Η ΕΠΙΘΕΣΗ ΤΩΝ ΕΛΛΗΝΙΚΩΝ ΠΥΡΠΟΛΙΚΩΝ

Καθώς μπήκαν στο στενό, άρχισαν να κανονιοβολούν. Άνοιξαν επίθεση κατά των Αλγερινών και λίγο έλειψε να κτυπήσουν και το αυστριακό επειδή δεν διέκριναν την σημαία του. Οι Αιγύπτιοι τα έχασαν. Βρέθηκαν υποχρεωμένοι εκείνη τη στιγμή να κάμουν τους απαραίτητους χειρισμούς για να κινηθούν. Πάνω στον πανικό δεν σκέφθηκαν να κόψουν τις άγκυρες. Ενώ τα ελληνικά μαχητικά πλοία συμπλέκονταν με τα αλγερινά που βρίσκονταν σε κίνηση και τα αιγυπτιακά έμεναν καθηλωμένα, τα έξι Ελληνικά πυρπολικά (ανάμεσα τους και ο Πιπίνος) μπόρεσαν να αναπτυχθούν και να διαλέξουν τα θύματά τους.

Η παρουσία τους επιδείνωσε τη σύγχυση των αιγυπτιακών πληρωμάτων. Εγκατέλειψαν τους χειρισμούς και άλλοι όρμησαν να μπουν στις βάρκες, άλλοι έπεσαν στην θάλασσα. Ένα πυρπολικό έδωσε φωτιά στην ωραία κορβέτα, που μεταδόθηκε και σε μία άλλη γειτονική της. Το δεύτερο πυρπολικό έκαψε την φρεγάτα «Ασία» των 44 κανονιών, άλλα πυρπολικά έκαψαν δύο βρίκια και δύο γολέτες. Από αυτά τα σκάφη πήραν φωτιά και άλλα πέντε, μεταγωγικά. Δηλαδή ο αιγυπτιακός στόλος έχασε δώδεκα πλοία.

Η ΚΑΤΑΣΤΡΟΦΗ ΤΩΝ ΕΧΘΡΙΚΩΝ ΠΛΟΙΩΝ

Όλα αυτά καίγονταν συγχρόνως προξενώντας μοναδικό για την ένταση του θέαμα. Μα και αυτό ξεπεράστηκε: σε λίγο η φωτιά έφθανε στις πυριτιδαποθήκες. Κάθε φορά που συνέβαινε τούτο σημειωνόταν τρομερή έκρηξη και το σκάφος τιναζόταν στον αέρα. Αυτό έγινε δώδεκα φορές, η μία μετά την άλλη. Μέσα σε αυτή την κόλαση βρήκαν τον θάνατο οι μισοί άνδρες από τα πληρώματα, πολυάριθμοι ακρωτηριάσθηκαν ή έπαθαν φρικτά εγκαύματα…. Από τις ανατινάξεις κινδύνευσε να καταστραφεί και η Μεθώνη….

Έτσι η τολμηρή αυτή επίθεση κατέληξε στη μεγαλύτερη τέτοιου είδους επιτυχία του ελληνικού στόλου. Αν προκαλούσε και εκρήξεις μέσα στην πόλη, όπως λίγο έλειψε, θα αποτελούσε καίριο πλήγμα για τον Ιμπραήμ. Μια άλλη τέτοια επιχείρηση εναντίον του στόλου που είχε μπει στο λιμάνι του Ναβαρίνου (Πύλου) μπορούσε να φέρει τον Ιμπραήμ σε απελπιστική θέση. Αλλά γι’ αυτό χρειάζονταν πολύ περισσότερα πυρπολικά. Ο Μιαούλης διαπίστωνε με μεγάλη του πίκρα πόσο περιορισμένα μέσα διέθετε.

Αναφέροντας το κατόρθωμα του στόλου στην Ύδρα δεν παρέλειψε να επαναλάβει για άλλη μία φορά την ανάγκη που είχε από πυρπολικά  – και τώρα πιο εύγλωττα μιλούσε το ίδιο το κατόρθωμά τους.

Παρά τη μεγάλη έκτασή της και τις φρικτές για τους Αιγυπτίους συνέπειες της, αυτή η καταστροφή δεν υπήρξε καίρια και ούτε μπορούσε να επιδράσει στην έκβαση του πολέμου. Ο ίδιος ο Ιμπραήμ τη δέχθηκε με πολλή ψυχραιμία. Αρκέσθηκε να πει: «Ο πατέρας μου είναι πλούσιος. Θα φτιάσει άλλα, περισσότερα, δυνατότερα και ωραιότερα πολεμικά!»

Ο ΑΓΩΝΑΣ ΣΥΝΕΧΙΖΕΤΑΙ

Ο Μιαούλης ύστερα από αυτό το κατόρθωμα οδήγησε την υδραίικη μοίρα στον Αλμυρό. Και οι Σπετσιώτες, αφού έμειναν τρεις ημέρες στα ανοικτά του Νεοκάστρου και της Μεθώνης, πήγαν και ενώθηκαν μαζί του. Αυτή η επιτυχία στην θάλασσα, παρότι σε λίγους μήνες οι δυνάμεις του Ιμπραήμ θα αρχίζουν να εξαλείφουν την επανάσταση σε όλην την Πελοπόννησο (για να χτυπήσουν και την Στερεά τον Απρίλιο του 1826 με την κατάκτηση του Μεσολογγίου) απέδειξε την ελληνική ικανότητα στον ναυτικό Αγώνα και την θέληση ενός Έθνους να υπερασπιστεί την Ελευθερία του.

Μέχρι σήμερα ο ελληνικός στόλος είναι μία εγγύηση για την ναυτική υπεροχή των Ελλήνων στο Αιγαίο και την Μεσόγειο, κάτι που δεν αγνοούν οι Τούρκοι γείτονες. Το παράδειγμα της πυρπόλησης στην Μεθώνη στις 30 Απριλίου 1825 είναι χαρακτηριστικό. Και πολύ διδακτικό στις σημερινές στιγμές της μιζέριας που μας έχουν επιβάλει ξένοι και ντόπιοι διαχειριστές της ζωής μας.

ΕΠΙΜΕΛΕΙΑ ΑΦΙΕΡΩΜΑΤΟΣ: Γεώργιος Διον. Κουρκούτας – Καθηγητής Φιλόλογος

ΠΗΓΗ: Κατοχικά Νέα
https://enromiosini.gr/arthrografia/30-απριλιου-1825-η-πυρποληση-του-τουρκικου/

Σκέψεις πάνω στο ’21

Πηγή:  www.sarantoskargakos.gr
Ημερομηνία:  26/03/2014
·                     Μπορεί κάποιοι τότε από τους αγωνιστές να μην είχαν ελληνική φωνή, είχαν όμως ελληνική ψυχή. Σήμερα κάποιοι έχουν ελληνική φωνή αλλ’ όχι ελληνική ψυχή.

·                     Η δυσφήμηση του ’21 είναι θέμα προβολής. Στην Ελλάδα του σήμερα μερικοί, για να διαφημιστούν, επιλέγουν να εξευτελιστούν.

·                     Το ’21είναι ο λαμπρότερος ναός της Ελληνικής Ιστορίας. Κάποιοι που διακατέχονται από Ηροστράτειο Σύνδρομο, επιχειρούν να τον πυρπολήσουν, για ν’ ακουστεί τ’ όνομά τους. Έχουν σαν πρότυπο τον Ηρόστρατο που πυρπόλησε το ναό της Εφεσίας Αρτέμιδος για να μείνει το όνομά του στην ιστορία.

·                     Δεν ήταν όλοι οι συμμετάσχοντες στον Αγώνα λουλούδια για μύρισμα. Συνεπώς, σπορά δεν άφησαν μόνο ο Κολοκοτρώνης, ο Καραϊσκάκης, ο Μιαούλης και ο Κανάρης. Σπορά και άφθονη κοπριά άφησε και ο... Νενέκος. Γι’ αυτό φυτρώνουν σήμερα άφθονα άνθη του κακού.

·                     Έσφαλαν οι ποιητές Διονύσιος Σολωμός και Ανδρέας Κάλβος που ύμνησαν εκείνους τους αγωνιστές. Όφειλαν να διαβάσουν κάποιες σύγχρονες συγγραφές που τους βγάζουν «κατσαπλιάδες».

·                     Αν ο αφορισμός της Επαναστάσεως του Υψηλάντη από την Ιερά Σύνοδο και τον πατριάρχη είχε τότε κάποιο νόημα (αποτροπή σφαγιασμού αμάχου πληθυσμού), ποιο νόημα έχουν στον παρόντα καιρό οι αφορισμοί του ’21; Ελπίζουν σε κάποια επάνοδο της Τουρκίας ή σε έκδοση έργων τους στην Τουρκία;

·                     Το ’21 ήταν ένας ορμητικός άνεμος. Και κατά το παροιμιακό, «οι κατ’ άνεμον πτύοντες τα εαυτών πρόσωπα πτύουσι».

·                     Είχε πει ο Όσκαρ Ουάιλντ: «Το πνεύμα έχει τα όριά του, η κουταμάρα όχι».

·                     Είχε πει ο Μολιέρος: «Οι φθονεροί πεθαίνουν· ο φθόνος ποτέ!». Το είχε επισημάνει ο Σολωμός στην ωδή που έγραψε για τον Μάρκο Μπότσαρη: «Και ο φθόνος τού στέκει ζερβά».

·                     Ας μη λέμε κακό για τους αγωνιστές του ’21. Ήσαν κι αυτοί ικανοί να το κάνουν πιο καλά από μας. Φαντάζεστε τι θα μας έσουρνε ο Καραϊσκάκης, αν έβγαινε από τα σκότη του Άδη και άκουγε όσα ακούμε εμείς;

·                     Και, τέλος πάντων, το δέντρο που κάνει καρπούς πετροβολάνε.

·                     Με επιλεκτικές φράσεις μπορείς να αποδείξεις ότι ο ήλιος βγαίνει από τη... Δύση!

·                     Ασφαλώς οι σφαγές ενοχλούν κάποιους λεπτοστόμαχους δανδήδες του πνεύματος. Αλλ’ οι επαναστάσεις δεν γίνονται με κομφετί. Κι όπως είπε ο Ίψεν, κανείς δεν προσέρχεται σ’ αυτές με... φράκο. Η Ελληνική Επανάσταση είχε πολύ αίμα. Κι έβγαινε μέσα από πολύ αίμα. Μόνο που το αίμα αυτό ήταν ελληνικό. Όσοι επικαλούνται τον Σολωμό, πρέπει να θυμούνται τους στίχους του «Ύμνου»:

                        «Καί τό ροῦχο σου ἔσταζ’ αἷμα

                        πλῆθος αἷμα ἐλληνικό...»

·                     Καμμιά επανάσταση δεν είναι ειδυλλιακό τοπίο. Τις ωραιοπαθείς εικόνες μπορεί να βρει κανείς σε διαφημιστικές αφίσσες.
https://www.sarantoskargakos.gr/content/σκέψεις-πάνω-στο-’21

Λόρδος Μπάϊρον. Θυσία στην ελευθερία της Ελλάδος [Προσωπικότητες για το 1821]

Του Γιώργου Ν. Παπαθανασόπουλου


          Στις 19 Απριλίου 1824, Δευτέρα ημέρα του Πάσχα, ο μέγας φιλέλληνας Άγγλος λόρδος και ποιητής Τζορτζ Γκόρντον Μπάιρον (Βύρωνα τον λέμε οι Έλληνες) απεβίωσε στο επαναστατημένο και πολιορκημένο  Μεσολόγγι, μετά από σύντομη ασθένεια, πιθανόν πνευμονία. Είχε γεννηθεί στο Λονδίνο το 1788 και το 1809 κατέλαβε τη θέση του στη Βουλή των Λόρδων.

          Ο Μπάϊρον δεν επαναπαύθηκε στην ευγενή καταγωγή του. ΄Εγινε μεγάλος ποιητής. Ο Παναγιώτης Κανελλόπουλος στην εξαιρετική «Ιστορία του Ευρωπαϊκού Πνεύματος», που έγραψε, τονίζει ότι από την πολυτάραχη ζωή του πιο σημαντικό και πιο ενδιαφέρον είναι το ποιητικό του έργο. Γράφει σχετικά: «Δεν ήταν, βέβαια, ομόφωνη η αναγνώριση της υψηλής αξίας των ποιητικών έργων του Μπάϊρον από τους μεγάλους του ΙΘ΄ αιώνα. Αλλά το γεγονός ότι πνεύματα, σαν τον Γκαίτε, τον Ντοστογιέφσκι και τον Νίτσε θαύμασαν τον Μπάιρον ως ποιητή, πρέπει νάχει και για μας, σήμερα, κάποια σημασία και πρέπει να το προσέξουν ιδιαίτερα εκείνοι, που στον αιώνα μας υποτιμούν ή προσπερνούν – μ’ ένα αίσθημα ανωτερότητας, που μπορεί να κριθεί κάποτε γελοίο – το ποιητικό έργο του Μπάιρον».

          Αυτός ο μέγας και ευγενούς καταγωγής (η μητέρα του καταγόταν από την βασιλική οικογένεια των Στιούαρτ) Άγγλος ποιητής ήρθε στη Ελλάδα το 1810, για να θαυμάσει τον αρχαίο πολιτισμό της και αγάπησε τους σύγχρονούς του Έλληνες. Με το Β΄ Άσμα του επικολυρικού «Το προσκύνημα του Τσάϊλντ Χάρολντ» έδειξε την αγανάκτησή του που οι σκλαβωμένοι Έλληνες δε μπόρεσαν να προστατεύσουν τα μνημεία τους από τον βάρβαρο «Σκωτσέζο» ( τον σημειώνει έτσι ο ίδιος ο Μπάϊρον) Έλγκιν και την πεποίθησή του ότι ο Ελληνισμός θα ξεσηκωθεί και θα ξαναπάρει τη θέση που του πρέπει ανάμεσα στους πολιτισμένους χριστιανικούς λαούς της Γης.

 Το δεύτερο ταξίδι του στην Ελλάδα ξεκινά τον Αύγουστο του 1823 από την Κεφαλονιά και την Ιθάκη και στις 5 Ιανουαρίου 1824 φτάνει στο Μεσολόγγι, όπου και μετά από εκατό ημέρες αποθνήσκει, σε ηλικία 36 ετών. Ο Μπάϊρον τη δεύτερη φορά δεν ήρθε στην Ελλάδα από έναν ρομαντισμό, αλλά για να υπηρετήσει τους Έλληνες και την υπόθεση ελευθερίας τους. Ο φίλος του Πιέτρο Γκάμπα, άλλος φιλέλληνας ήρωας του 1821, που τον συνόδευσε στην Ελλάδα έγραψε και μας το μεταφέρει ο Παν. Κανελλόπουλος: «Συχνά επανελάμβανε  ο Μπάϊρον ότι ουδέποτε θα μετέβαλε την απόφαση οπού είχε, όπως περατώσει τη ζωή του στην Ελλάδα, εκτός αν αυτοί οι Έλληνες ήθελον τον εξορίσει από της χώρας των. “Εάν η Ελλάς υποκύψει” ανεφώνει “θα ταφώ και εγώ υπό τα ερείπιά της”…». Αυτή την ανιδιοτέλεια και την αυτοθυσία του εκτίμησαν οι Έλληνες στον Μπάϊρον, τον έκαναν τον δικό τους «Βύρωνα» και τον αγάπησαν περισσότερο από κάθε άλλον φιλέλληνα.

                             ΑΝΘΟΛΟΓΗΣΗ

Διδαχή 1η προς τους Έλληνες για τη διχόνοια. Ο Μπάϊρον απευθυνόμενος στα δύο σώματα του Ελληνικού Έθνους, το Βουλευτικό και το Εκτελεστικό προσπαθεί να τους φιλοτιμήσει και να τους ενώσει: Επιτρέψτε μου να προσθέσω μια για πάντα ότι επιθυμώ το καλό της Ελλάδος και τίποτε άλλο. Αλλά δεν συγκατατίθεμαι και δεν θα συγκτατεθώ ποτέ να εξαπατηθούν το αγγλικό κοινό σχετικά με την πραγματική κατάσταση των Ελληνικών υποθέσεων. Τα υπόλοιπα, κύριοι, εξαρτώνται από εσάς. Επολεμήσατε ένδοξα, φερθήτε επίσης έντιμα προς τους συμπατριώτες σας και προς τον κόσμο και τότε ποτέ πια δεν θα λεχθεί…ότι ο Φιλοποίμην ήταν ο έσχατος των Ελλήνων…» (Σημ. Ο εκ Μεγαλοπόλεως Αρκαδίας Φιλοποίμην (253 – 183)  ήταν γενναιότατος στρατηγός, έζησε κατά τα έτη της επέκτασης της Ρώμης και έδωσε μάχες για την ανεξαρτησία των Ελλήνων. Ο Πολύβιος τον ονόμασε «τελευταίο των Ελλήνων», προβλέψας ότι μετά από αυτόν δεν θα υπάρξει άλλος Έλληνας στρατηγός, που θα μπορέσει να αντισταθεί στην ισχύ της Ρώμης).

Διδαχή 2η προς τους Έλληνες κατά της διχόνοιας. Σε επιστολή του προς τον Μαυροκορδάτο γράφει ο Μπάιρον: «Λυπούμαι πάρα πολύ ακούγοντας ότι εξακολουθούν ακόμα οι εσωτερικές διχόνοιες στην Ελλάδα και μάλιστα σε μια στιγμή, που θα μπορούσε να νικήσει παντού, όπως νίκησε ήδη σε αρκετά μέρη. Η Ελλάς βρίσκεται μπροστά σε τρεις δυνατότητες, ή να να ανακτήσει την ελευθερία, ή να γίνει υποτελής των Ευρωπαίων ηγεμόνων ή να καταντήσει πάλι μια τουρκική επαρχία. Δεν έχει να διαλέξει παρά ένα από τα τρία. Αλλά, νομίζω, ότι ο εμφύλιος πόλεμος είναι ο δρόμος, που οδηγεί στα δύο τελευταία…Αν η Ελλάς θέλει να γίνει για πάντα ελεύθερη και ανεξάρτητη, πρέπει να το αποφασίσει τώρα, γιατί δεν θάχει πια ευκαιρία…».

Ο Μπάιρον κατά του Έλγκιν. Ο Μπάϊρον ήταν πολύ αυστηρός προς τον Έλγκιν. Στο ποίημά του «Η κατάρα της Αθηνάς» τον χαρακτηρίζει χειρότερο του βαρβάρου Αλαρίχου. Λέγει η θεά Αθηνά: «Από του Τούρκου τη μανία γλύτωσα και του Βανδάλου, μα η χώρα σου  έναν κλέφτη μου έχει στείλει πιο μεγάλο. Κοίτα, άδειος ο ναός μου, κατοικία ρημαγμένη…Ο Αλάριχος τα πάντα είχε αγρίως καταστρέψει με το δίκιο του πολέμου, μα ο Ελγίνος για να κλέψει όσα οι βάρβαροι αφήσαν, που ήτανε από ό, τι εκείνος είναι βάρβαρος πιο λίγο, γιατί τόκανε ο Ελγίνος;…».



Το τέλος της ζωής του Μπάϊρον και η Ελλάδα. Για το τέλος της ζωής του Μπάϊρον ο Γκάμπα, που ήταν συνέχεια κοντά του, έγραψε ότι είπε: «Έδωσα στην Ελλάδα τον χρόνο μου, την περιουσία μου, την υγεία μου, και τώρα της δίνω τη ζωή μου – τι θα μπορούσα περισσότερο να δώσω;».

Από τον επικήδειο λόγο στον Λόρδο Μπάϊρον του Σπυρίδωνος Τρικούπη. «Πλασμένος από την φύσιν δια να υπερασπίζεται πάντοτε τα δικαιώματα του ανθρώπου, όπου και αν τα έβλεπε καταπατημένα….είδε τον εξαχρειωμένον, αλυσοδεμένον άνθρωπον της Ελλάδος να αποφασίση και να επιχειρισθή να συντρίψη ταις φρικταίς άλυσαίς του, και τα συντρίμματα των αλύσων του να κάμη κοφτερά σπαθιά δια να ξαναποχτήση με την βίαν ό, τι του άρπαξεν η βία, είδε και άφησεν όλαις ταις πνευματικαίς και σωματικαίς απόλαυσαις της Ευρώπης και ήλθε να κακοπαθήση και να ταλαιπωρηθή μαζί μας, συναγωνιζόμενος όχι μόνον με τον πλούτον του, τον οποίον δεν ελυπήθηκεν, όχι μόνον με την γνώσιν του, της οποίας μας έδωκεν σωτηριώδη σημεία, αλλά και με το σπαθί του ακονισμένον εναντίον της τυραννίας και της βαρβαρότητος. Ήλθεν εις ένα λόγον κατά την μαρτυρίαν των οικιακών του, με απόφασιν να αποθάνη εις την Ελλάδα και δια την Ελλάδα. Πώς λοιπόν να μη συντριβή όλων μας η καρδία δια την στέρησιν ενός τέτοιου ανδρός; Πώς να μη κλαύσωμεν την στέρησίν του ως γενικήν στέρησιν όλου του Ελληνικού Γένους;». (Ο επικήδειος λόγος εξεφωνήθη ενώπιον του νεκρού λόρδου Μπάϊρον την 11/23 Απριλίου 1824 στο Μεσολόγγι. Το απόσπασμα είναι από το βιβλίο «Λόρδου Μπάϋρον Επιστολές από την Ελλάδα, 1809-1811 & 1823-1824». Έκδοση «Ιδεόγραμμα». Επιμέλεια – εισαγωγή και σχόλια του Leslie A. Marchand, μετάφραση Δημ. Κούρτοβικ. Σελ. 271-275).

Από τη Μυθιστορηματική Βιογραφία του Αντρέ Μωρουά, της Γαλικής Ακαδημίας, «Λόρδος Βύρων». «Δεν είναι υπερβολή να πει κανείς ότι, αν ο Βύρων δεν ενίσχυε την ελληνική υπόθεση με το όνομά του και με τον θάνατό του, η αγγλική κοινή γνώμη, αναμφισβήτητα, δεν θα είχε υποστηρίξει τον Κάνινγκ. Στο Μεσολόγγι, που αποτελεί σήμερα μια μικρή πόλη υγιεινή και ευτυχισμένη, οι Έλληνες έχουν φτιάξει τον Κήπο των Ηρώων. Μέσα σ’ αυτόν, μια στήλη φέρει το όνομα του Βύρωνος, μαζί με του Μάρκου Μπότσαρη, του Καψάλη και του Τζαβέλλα. Οι ψαράδες που ζουν ακόμα, στο παράξενο αυτό βασίλειο του νερού και της άρμης, σε καλύβες πλεγμένες με καλάμια, γνωρίζουν το όνομα του Βύρωνος. Δεν ξέρουν πως ήταν ποιητής μα, αν κανείς τους ρωτήσει γι’ αυτόν, απαντούν: “ Ήταν ένας γενναίος άντρας, που ήρθε να πεθάνει για την Ελλάδα, επειδή αγαπούσε την ελευθερία”». (Το βιβλίο μεταφράστηκε από τον Βασ. Αρ. Παπαδόπουλο και κυκλοφορήθηκε το 1955 από την «Μορφωτική Εταιρία» σε δύο τόμους. Το απόσπασμα είναι στον Β΄ Τόμο και στη σελίδα 196).

Από τον λόγο του Ακαδημαϊκού Σίμου Μενάρδου για τον Μπάϊρον. «…Τίποτε, ούτε η προκήρυξις του Μαυροκορδάτου, ούτε ο επικήδειος του Τρικούπη, ούτε το μεταγενέστερον διάταγμα του προέδρου Γεωργίου Κουντουριώτη καθ’ ό “το έθνος οφείλει να τον ονομάζη πατέρα και ευεργέτην” και όπερ ώριζε την 5/17 Μαΐου (1824) δεήσεις, καθ’ όλας τας εκκλησίας της ελληνικής επικρατείας και πυροβολισμούς παντός φρουρίου, παντός πλοίου, παντός τουφεκιού, τίποτε δεν ηδύνατο να εκφράση τον ψυχικόν σεισμόν, όστις εκλόνισε το έθνος, την οδύνην των Μεσολογγιτών…» (Ο κυπριακής καταγωγής και σημαντικός φιλόλογος ακαδημαϊκός Σίμος Μενάρδος εξεφώνησε τον λόγο στην μεγάλη αίθουσα της Ακαδημίας των Αθηνών στις 17 Απριλίου 1924, με την ευκαιρία της συμπλήρωσης 100 ετών από τον θάνατο του μεγάλου φιλέλληνος άγγλου ποιητή).

Οι Έλληνες ποιητές υμνούν τον Μπάϊρον. Ο Σολωμός: «Λευθεριά για λίγο πάψε να χτυπάς με το σπαθί τώρα σίμωσε και κλάψει εις του Μπάϊρον το κορμί…. Άκου Μπάιρον, πόσον θρήνον κάνει ενώ σε χαιρετά η Πατρίδα των Ελλήνων, κλαίγε, κλαίγε, Ελευθεριά».  Ο Κάλβος: «Ω Βύρων! Ω θεσπέσιον πνεύμα των Βρετανίδων, τέκνον Μουσών και φίλε άμοιρε της Ελλάδος, καλλιστεφάνου». Ο Παλαμάς: «Δεν ήρθες με του τραγουδιού σου τον ωραίο θυμό, ήρθες την ίδια σου τη ζωή στης ιερής θυσίας να φέρεις το βωμό, κι αν έζησες Διόνυσος, ξεψύχησες Μεσσίας».-
http://www.antibaro.gr/article/26706

Αρση της απαγόρευσης.

Όλοι περιμένουμε να βγούμε από την καραντίνα . Να σταματήσει η ελεγχόμενη έξοδος . Να νιώσουμε ένα συναίσθημα ξεχασμένο. Όλα θα είναι καινούργια και διαφορετικά. Είμαστε γεμάτοι από αέρα κοπανιστό που απλόχερα  μας πρόσφεραν τα μέσα μαζικής  βλακείας. Δεν έχω καμιά αμφιβολία πως αν είχαμε ένα δελτίο ειδήσεων την μέρα θα ήμασταν καλύτερα  ψυχικά. Ναι ο κορονοιος αλλά η τηλεόραση μας αρρώστησε . 

 Τι θα κάνουμε όταν βγούμε ;
Πως θα φερόμαστε ;

Αλλαγή στην ζωή.

Είδα ένα φίλο  και του είπα  χρόνια πολλά  Χριστός Ανέστη  μου έδωσε το χέρι του , Εγώ δεν το έδωσα . Αυτό είναι μια πραγματική αλλαγή. Είναι μια αλήθεια.

Το φάρμακο είναι γνωστό για την χώρα μας συνταγές ψυχολογίας μέσω τηλεόρασης .  .Ας μου πει ένας ψυχολόγος πως ο άνθρωπος μπορεί να υπάρξει χωρίς την επαφή και μιλάω την πραγματική όχι την ηλεκτρονική.

ΕΠΙΣΤΡΟΦΗ ΣΤΗΝ ΚΑΝΟΝΙΚΟΤΗΤΑ

Ο Ηλίας Μοσιαλος υπήρξε πρώην κυβερνητικός εκπρόσωπος του Γεωργίου Α Παπανδρέου. Δεν μπορώ να καταλάβω γιατί τον προβάλουν ως καθηγητή    . Πιθανών δεν είναι κάτι τιμητικό και αυτό τον κάνει ντρέπεται. Πόσοι δεν επέστρεψαν από τα αζήτητα της πολιτικής μετά την κυβέρνηση του Σύριζα . Δεν υπάρχει κάτι προσωπικό με τον άνθρωπο , απλά καταλαβαίνω τι σημαίνει σκόπιμη  μερική  ενημέρωση. Αυτές τις μέρες έγινε πάλι δημόσιο πολιτικό πρόσωπο. Πιστεύω ότι η κριτική είναι  θεμιτή για να μαθαίνουν και οι νεότεροι που θα κληθούν αύριο να ψηφίσουν.
Επίσης θέλω να γράψω την ιδιαιτερότητα της κυβερνήσεις Παπανδρέου. Είναι η μοναδική ελληνική κυβερνήσει όπου πήρε ψήφο εμπιστοσύνης από την βουλή  και ύστερα υπέβαλε παραίτηση. Θυμάστε κυβερνήσεις συνεργασίας ....
Εκτιμώ και θέλω να πιστεύω ότι η σημερινή κυβέρνηση  όπως με άμεσο τρόπο μας έκλεισε σπίτι για το καλό της υγείας μας έτσι θα μας επαναφέρει στην κανονικότητα με θετικό αντίκτυπο στην οικονομία μας  . Αν αυτό δεν συμβεί τότε  αυτό που έκανε η ελληνική κυβέρνηση θα μπορούσε να το κάνει οποιαδήποτε. Ο Ηλίας Μοσιαλος συμμετείχε σε κυβέρνηση  και έχει εμπειρία.

Ο Ελληνικός λαός έκανε ότι του ζήτησε η κυβέρνηση.
Ο ελληνικός λαός είναι πραγματικός αγωνιστής και αυτός είναι και ο λόγος που ποτέ δεν θα  πολιτευτεί...
Θέλω να πω ότι πρέπει να εξηγήσουμε στον ελληνικό λαό ότι δεν υπάρχουν πλέον ιδεολογίες και πολιτικά πιστεύω αλλά με την βοήθεια των Μ.Μ.Ε    ζούμε μια ελεγχόμενη δημοκρατία.
Ότι ο λαός θα πληρώνει φόρους θα βιώνει  την πείνα  και ποτέ δεν θα είναι έτοιμος να πάρει θέση για τα πράγματα που συμβαίνουν στην πατρίδα του.
Προγράμματα, επιδόματα, επένδυσης ...

Το ποιο τραγικό είναι ότι θα  δούμε  τι θα κάνουν χώρες όπως Δανία, Ολλανδία, γερμάνια...  και θα πάρουμε εικόνα για το τι θα κάνουμε.
Παρόλα τούτα και τ άλλα  ευχή προσωπική είναι τελειώσουν όλα  για το δοκιμαζόμενο ελληνικό λαό.
ΧΡΙΣΤΟΣ ΑΝΕΣΤΗ

Γρηγόριος Ε΄: Πάσχα στην αγχόνη

 Στη σειρά για το 1821

Του Γιώργου Ν. Παπαθανασόπουλου

Ανήμερα το Πάσχα του 1821 και σε ημερομηνία κοντινή με το φετινό (21 Απριλίου ήταν  με το σημερινό γρηγοριανό ημερολόγιο ) απαγχονίστηκε ο Πατριάρχης της Κωνσταντινούπολης Γρηγόριος ο Ε΄. Δυο χρόνια μετά, το 1823,  στον «Ύμνο στην Ελευθερία» ο Διον. Σολωμός έγραψε: «Όλοι κλαύστε, αποθαμένος ο αρχηγός της Εκκλησιάς. Κλαύστε, κλαύστε, κρεμασμένος ωσάν νάτανε φονιάς».

          Ο εθνοϊερομάρτυρας Πατριάρχης άγιος Γρηγόριος Ε΄ επειδή είναι το σύμβολο του μαρτυρίου του Ελληνισμού – κλήρου και λαού – από τον οθωμανό κατακτητή και επειδή η λαοφιλία του ήταν και παραμένει υψηλότατη στην ελληνική ψυχή κτυπήθηκε από Έλληνες εχθρούς της Εκκλησίας περισσότερο από κάθε άλλη προσωπικότητα που συνδέεται με την Επανάσταση του 1821. Οι Έλληνες λάτρεις της Γαλλικής Επανάστασης  ή/και αυτής των Μπολσεβίκων ιδεολογικά δεν μπορούν να δεχθούν την πραγματικότητα ότι η Εκκλησία – κλήρος παντός βαθμού και λαός πάσης τάξεως –  πρωτοστάτησε στην Επανάσταση του 1821.  Γι’ αυτό και ο κύριος στόχος τους είναι ο Εθνάρχης Πατριάρχης Γρηγόριος Ε΄, που πρώτος θυσιάστηκε στον βωμό της Ελευθερίας των Ελλήνων.

          Το παράξενο είναι ότι επώνυμοι βασιλόφρονες αντικομμουνιστές, όπως ο πολιτικός Παν. Πιπινέλης και ο καθηγητής Αλ. Τσιριντάνης, στο θέμα του Πατριάρχη συμφωνούν με τους μαρξιστές αναθεωρητές της Ιστορίας! Αυτοί ήσαν είτε οπαδοί της αντιπατριαρχικής ιδεολογίας του Κοραή, είτε άνθρωποι της Εκκλησίας, που νόμιζαν ότι υποστηρίζοντας ότι ο Πατριάρχης  ήταν εναντίον της Επανάστασης τον αθωώνουν έναντι του κατηγορητηρίου των Τούρκων, που τον οδήγησε στο ικρίωμα…(Σημ. Δες σχτ. Γιώργου Κεκαυμένου «Ο Γρηγόριος Ε΄ και η επανάσταση του 1821», Εναλλακτικές Εκδόσεις Αθήνα, 2019, σελ. 20 κ.ε.).

Ο άνθρωπος των ανακτόρων και υπερσυντηρητικός στην ιδεολογία πολιτικός Παν. Πιπινέλης (Σημ. Διορίστηκε από τον βασιλιά πρωθυπουργός για τρεις μήνες το 1963 και υπουργός εξωτερικών επί χούντας)  για να θεμελιώσει την άποψη του επικαλείται τον κομμουνιστή Γιάνη Κορδάτο (Σημ. Προηγήθηκε του Βαρουφάκη στο «Γιάνης»).  Έγραψε ο Πιπινέλης: « Ο μαρτυρικός θάνατος του (Γρηγορίου) πληροί την ζωήν του με έναν φωτοστέφανον αγιότητος. Αυστηρά όμως ιστορική ανάλυσις της δράσεώς του δεν επιτρέπει να δοθή εις τον θάνατόν του ο χαρακτήρ της εθνικής θυσίας, ως θέλει τούτο η επίσημος ρωμαντική σχολή της ελληνικής ιστορίας. Πράξις τερρορισμού προς συγκράτησιν μιας αναμοχλευόμενης ανταρσίας, ως ορθώς παρατηρεί ο Κορδάτος, ο θάνατος (Σημ. Προσέξτε την απλή έκφραση «Θάνατος» στα βασανιστήρια που υπέστη ο Πατριάρχης, στον απαγχονισμό του και στην βεβήλωση του σκηνώματός του) του πατριάρχου δεν έχει παρά την ιστορικήν αξίαν μιας ασκόπου και αδικαιολογήτου βιαιότητος». Σημειώνεται ότι ο Κορδάτος εισήγαγε την μαρξιστική ιδεολογία περιγράφοντας και παραλλάσσοντας γεγονότα που πήρε από άλλους συγγραφείς. Είναι ο πρόδρομος των σημερινών νεοκομμουνιστών, που περιγράφουν ιστορικά γεγονότα, με βάση την ιδεολογία τους. Η διαφορά από τον Κορδάτο είναι ότι οι σημερινοί εξελίχθηκαν. Πήραν πτυχίο – ο Κορδάτος δεν διέθετε -, αρκετοί κατέλαβαν θέσεις διδακτικού προσωπικού σε ΑΕΙ και δημιούργησαν μαρξιστική  ομάδα, με  διασυνδέσεις και επιρροή στα ΜΜΕ και στο ιδεολογικό εποικοδόμημα.

Ο Αλ. Τσιριντάνης συνεργάσθηκε στενά με την Χριστιανική Αδελφότητα Η ΖΩΗ και ήταν πολύ κοντά στο βασιλικό ζεύγος Παύλου – Φρειδερίκης. Πρέσβευε την κοραϊκή ιδεολογία, δηλαδή την απόρριψη του Βυζαντίου και τη σύνδεση του Ελληνισμού με τον Χριστιανισμό με μια υπόγεια σύνδεση 1000 ετών!… Στο ερώτημα, που ο ίδιος θέτει: «Πού ήταν επί 1000 χρόνια οι Έλληνες Χριστιανοί;» απαντά: «Δεν τους βλέπαμε διότι ήσαν κρυμμένοι κάτω από μιαν απατηλή επιφάνεια. Ήσαν δύο υπόγεια ρεύματα, που τα χάνεις με τις αρχές του πέμπτου αιώνα και να που ξεπροβάλλουν πάλι μπροστά μας το 1453…». ( Α.Ν. Τσιριντάνη «Εμείς οι Έλληνες» (Εκδόσεις «Συζήτηση», Αθήναι, 1978, σελ. 96). Ναι, αυτά γράφονται από καθηγητή Πανεπιστημίου, από το στόμα του οποίου κρέμονταν χιλιάδες συντηρητικών στην ιδεολογία και φιλελευθέρων στο φρόνημα Ελλήνων, κατά τις δεκαετίες 1950 και μετά…..

Ο Α.Ν. Τσιριντάνης για τον Πατριάρχη Γρηγόριο Ε΄ γράφει ότι πιστεύει ότι ο αφορισμός στην Επανάσταση ήταν αληθινός και «σπουδαίος» και ότι ο Πατριάρχης «δεν ήθελε την Επανάσταση γιατί δεν πίστεψε σε αυτήν». (Αυτ. σελ. 106).

Ο Άγιος Γρηγόριος Ε΄ γεννήθηκε στη Δημητσάνα το 1746 και απαγχονίστηκε από τους Τούρκους ανήμερα το Πάσχα του 1821. Υπήρξε πολυγραφότατος, έδειχνε αποφασιστικότητα όπου χρειαζόταν και ευελιξία όταν ήταν να προστατεύσει το Γένος, και με χίλιες δυσκολίες κοίταξε πολύ την ανάπτυξη των γραμμάτων στους σκλαβωμένους Έλληνες, εγκατέστησε στο Πατριαρχείο τυπογραφείο και, όπου μπόρεσε, ανήγειρε ναούς. Ενδεικτικό των βασάνων που πέρασε είναι ότι από τα 24 χρόνια που έκανε Πατριάρχης τα δέκα εννέα τα πέρασε στην εξορία και μόνο τα πέντε στο Πατριαρχείο…. Τόσο αγαπητός ήταν στους Τούρκους!

          Οι αντιεκκλησιαστικοί κύκλοι ως ευάλωτο σημείο στον Πατριάρχη, κτυπάνε το ότι ήταν εναντίον του κινήματος του Ρήγα Φεραίου και αφόρισε τον Αλ. Υψηλάντη και την Επανάσταση στη Βλαχία και στην Πελοπόννησο. Μόνο αυτοί που τα γράφουν και κάποιοι που τους  πιστεύουν υποστηρίζουν ότι ο Πατριάρχης ενήργησε με ελεύθερη βούληση και όχι κάτω από το γιαταγάνι του Σουλτάνου, όχι για τον ίδιο, εκείνος προείδε το μαρτύριό του, αλλά για όλο τον πολυάριθμο ελληνικό πληθυσμό της Πόλης. Η καθυστέρηση της αποστολής του αφορισμού, που επιμελώς μεθόδευσε, και η μη εκ μέρους του τιμωρία των κληρικών, που στην Πελοπόννησο και στη Ρούμελη μάχονταν ήδη κατά των Τούρκων, είναι δύο ακόμη σημεία που φωτίζουν τη στάση του Πατριάρχη έναντι της Επανάστασης.

                                      ΑΝΘΟΛΟΓΗΣΗ

Περιγραφή απαγχονισμού του Πατριάρχη. Η γαλλόφωνη εφημερίδα της Σμύρνης “Le Spectateur Oriental”, φανατικά υποστηρίζουσα τα «δίκαια» του Σουλτάνου, στο φύλλο της της 12ης Μαΐου 1821 έγραψε ανταπόκριση από την Κωνσταντινούπολη για τα γεγονότα που συνέβησαν εκεί Είναι η κοντινότερη στα γεγονότα αφήγηση και έχει ιδιαίτερη αξία. Μεταξύ άλλων έγραψε;

« …Στις 19 Απριλίου (Σημ. Με το Ιουλιανό ημερολόγιο 8 Απριλίου) οι τούρκοι σφάζουν όποιον Έλληνα βλέπουν να περπατά στους δρόμους….Φονεύουν και άτομα διαφόρων εθνικοτήτων που συνάντησαν στις όχθες του καναλιού….Την Κυριακή 21 Απριλίου (10 με το παλιό ημερολόγιο) ανήμερα Κυριακή του Πάσχα ο Έλληνας Πατριάρχης κατηγορήθηκε για συνεννόηση με τους επαναστάτες και κρεμάστηκε δημόσια μαζί με τρεις επισκόπους και οκτώ παπάδες…Το σώμα του Πατριάρχη έμεινε κρεμασμένο στην αγχόνη τρεις ημέρες. Μετά το σώμα του έσυραν εβραίοι μέσα από όλους τους δρόμους της πόλης και το πέταξαν στη θάλασσα. Πρέπει κανείς να γυρίσει πίσω περισσότερο από δύο αιώνες για να βρει περίπτωση Πατριάρχου που εκτελέστηκε…».

Η αιτία της καταδίκης του Πατριάρχη. Ο Σουλτάνος ήξερε προφανώς καλύτερα από κάθε άλλον και προ πάντων από τους οπαδούς του άθεου διαφωτισμού την αιτία του μαρτυρίου του Πατριάρχου Γρηγορίου Ε΄. Στο στήθος του οι δικοί του άνθρωποι κάρφωσαν την αιτία της καταδίκης και εκτέλεσης του: «….Ο άπιστος πατριάρχης των Ραγιάδων…αδύνατον να θεωρηθεί αλλότριος των στάσεων του έθνους του, τις οποίες διάφοροι κακότροποι και αναίσθητοι ..διήγειραν και χρέος του ήταν να διδάξει ότι το τόλμημα ήταν μάταιο και ατελέσφορο….Αλλά εξ αιτίας της διαφθοράς της καρδιάς του όχι μόνο δεν μας ειδοποίησε, ούτε επαίδευσε τους απατηθέντας, αλλά καθόλα τα φαινόμενα ήταν ο ίδιος αυτός, ως αρχηγός, μυστικός σύμμαχος της επανάστασης…». (Αρχιμ. Θεοφίλου Σιμοπούλου «Μάρτυρες και αγωνισταί Ιεράρχαι της Ελληνικής Εθνεγερσίας 1821 – 1829) Εκδ. δαπάναις Δημ. Θεοφιλοπούλου, Αθήναι, 1971, σελ. 142).

Η επιστολή του Πατριάρχη στον Επίσκοπο Ησαΐα. Η επιστολή του Πατριάρχη προς τον Επίσκοπο Σαλώνων Ησαΐα, που εστάλη στις 28 Δεκεμβρίου 1820 αποδεικνύει τη γνώση που είχε της Επανάστασης, την οποία ποτέ δεν πρόδωσε.

«Αμφοτέρας τας τιμίας επιστολάς, δια του αγαθού πατριώτου Φούντα Γαλαξειδιώτου, ασφαλώς εδεξάμην …Εχεμυθίας αδελφέ μεγίστη χρεία και προφύλαξις περί παν διάβημα, οι γαρ χρόνοι πονηροί εισί και εν τοις φιλοπατριώταις έστι και μοχθηρών ζύμη… Η του Παπανδρέα πράξις πατριωτική μεν τοις γινώσκουσι τα μύχια, κατακρίνουσι δε οι μη ειδότες τον άνδρα. Κρύφα υπερασπίζου αυτόν, εν φανερώ δε άγνοιαν υποκρίνου…». (Αυτ. Σελ. 119)

Φροντίδα για την πνευματική ωφέλεια των πιστών. Στη μέριμνα του να μπορούν οι πιστοί να καταλαβαίνουν τα κείμενα των Πατέρων της Εκκλησίας ο Πατριάρχης μετέφερε στην απλή γλώσσα τις εξηγήσεις των Αποστολικών Αναγνωσμάτων, που είχε γράψει ο Προκάτοχος του, Άγιος Ιωάννης ο Χρυσόστομος:

«Επειδή τα συγγράμματα του εν αγίοις Πατρός ημών Ιωάννου Χρυσοστόμου εις όλους είναι δύσκολα, εις δε τους ιδιώτας πλέον (περισσότερο) δύσκολα δια την ελληνικήν διάλεκτον, εστοχάσθημεν ωφέλιμον εις τους χριστιανούς καν τα αναγνώσματα των Κυριακών όλου του ενιαυτού καί τινων δεσποτικών εορτών να μεταφράσωμεν εις την κοινήν διάλεκτον…». (Ιερομάρτυρος Αγίου Γρηγορίου Ε΄ «Εξήγησις των Αποστολικών Αναγνωσμάτων», Εκδ. «Ορθόδοξος Κυψέλη», Καμβουνίων 1, Θεσσαονίκη, 1984, σελ. 7).

Ο Πατριάρχης κατά της αθεΐας της Γαλλικής Επαναστάσεως. Ο Πατριάρχης Άγιος Γρηγόριος ο Ε΄ κατηγορήθηκε ότι ήταν κατά της Γαλλικής Επαναστάσεως, και λόγω της Εγκυκλίου που απέστειλε στους Επτανησίους το 1798, κατόπιν εντολής του Σουλτάνου και εν όψει του πολέμου της Ναπολεόντειας Γαλλίας κατά της πρόσκαιρης συμμαχίας Αγγλων και Ρώσων με την Οθωμανική Αυτοκρατορία. Όμως δεν χρειαζόταν η εντολή του Σουλτάνου ή κάποιου άλλου  για να εκφραστεί ο Πατριάρχης κατά της αθεΐας, που προωθούσε η Γαλλική Επανάσταση. Είχε και το δεδομένο της δυσαρέσκειας των Ελλήνων των Ιονίων νήσων κατά των Γάλλων κατακτητών τους, που είχε αρχίσει να εκδηλώνεται  λόγω της αλαζονείας των Γάλλων έναντί τους, της περιφρόνησης προς την χριστιανική Παράδοσή τους  και της επιδίωξης κατάργησης των θεσμών τους.

Ο Πατριάρχης στην Εγκύκλιό του εκφράζεται αρνητικά για την αθεΐα του καθεστώτος που εγκατέστησαν στη Γαλλία ο Ροβεσπιέρος και οι σύντροφοί του.  Έγραψε μεταξύ άλλων: « Ο πονηρός και αρχέκακος όφις…έχυσε δαψιλώς (άφθονα) εις τας ψυχάς των Γάλλων τον ιόν της αποστασίας προς τον Θεόν και.. τους έρριψε εις παντελή αθεΐαν και ασέβειαν… αφαίρεσεν από τας ψυχάς αυτών και την προς Θεόν υποταγήν. Οι Γάλλοι δια να ελκύσωσιν ευκόλως τους ανθρώπους εις την ασέβειαν ταύτην, υπέκρυψαν την προς τον Θεόν αποστασίαν, με το δέλεαρ της ελευθερίας και με την πρότασιν της ομοιότητος και ισότητος και …κατεπάτησαν τους θεσμούς της θρησκείας των…».   (Βλ. σχ. Βασιλείου Στυλ. Καραγεώργου, επικ. Καθηγ. ΕΚΠΑ «Η πατριαρχική Εγκύκλιος προς τους Επτανησίους το Οικουμενικό Πατριαρχείο και η Γαλλική Επανάσταση» (Ανάτυπο από τον χαριστήριο Τόμο προς τιμήν του Οικ. Πατριάρχου Βαρθολομαίου Α΄, Αθήνα 2000, σελ. 26).

Στη σκέψη των ιδεολογικά κατά της Εκκλησίας τοποθετημένων Ελλήνων ενυπάρχει ένας παραλογισμός. Δηλαδή για να επαινέσουν τον Πατριάρχη Άγιο Γρηγόριο Ε΄ θα έπρεπε ή να είναι υπέρ της αθεΐας, την οποία κήρυτταν οι Γάλλοι Επαναστάτες, ή να κάνει διακήρυξη εναντίον της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας και να κινήσει εναντίον της επανάσταση στην Κωνσταντινούπολη…-
http://www.antibaro.gr/article/26658

Πετρέλαιο: Καταβυθίστηκε η τιμή του αμερικανικού αργού

Κάτω από το 0 δολάριο κατέρρευσε η τιμή του αμερικανικού αργού παράδοσης Μαΐου σε μία αγορά καταβαράθρωσης της ζήτησης και αύξησης των αποθεμάτων.Στην Νέα Υόρκη το αμερικανικό αργό παράδοσης Μαΐου έκλεισε στα -37,63 δολάρια/βαρέλι.

Η τιμή του του WTI παράδοσης Ιουνίου επηρεάζεται λιγότερο, σημειώνοντας πτώση κατά 11% στα 22 δολάρια/βαρέλι όπως και η τιμή του Brent παράδοσης Ιουνίου μειώθηκε την ίδια ώρα κατά 6% στα 26 δολάρια/βαρέλι.

Πηγή:ΑΠΕ-ΜΠΕ

https://www.ert.gr/frontpage/petrelaio-katavythistike-i-timi-toy-amerikanikoy-argoy/

20 ΑΠΡΙΛΙΟΥ 2020

Πανδημίες από το 1918 έως το 2020 – Για να θυμηθούμε την Ιστορία! Γράφει ο Καθηγητής Γιώργος Πιπερόπουλος

Ο Αμερικανός Πρόεδρος ανακοίνωσε χθες ότι η Πατρίδα του, ο μεγαλύτερος χρηματοδότης του Παγκόσμιου Οργανισμού Υγείας, προχωρεί στην διακοπή χρηματοδότησής του επειδή “απέτυχε στο βασικό του καθήκον”, με κακή διαχείριση της κρίσης και πρέπει να θεωρηθεί υπεύθυνος για κάλυψη της εξάπλωσης του ιού μετά την αρχική του εμφάνιση στην Κίνα. 

    Στο μεταξύ εδώ και εβδομάδες οι Δημοκρατικές Κυβερνήσεις της Δύσης, για να μας προστατεύσουν από τον νέο ιό που λένε ότι ‘καλπάζει’ με πρωτόγνωρες ταχύτητες, υιοθέτησαν αυταρχικά αντιδημοκρατικές τακτικές και πρακτικές αντιγράφοντας το παράδειγμα της Κομμουνιστικής Κυβέρνησης της Κίνας όπου πρωτοεμφανίστηκε ο θανατηφόρος «κορονοϊός»!.. 

     Δηλαδή μας «κλείδωσαν» στα σπίτια μας, έκλεισαν εργοστάσια, μεγάλες και μικρές επιχειρήσεις, καταδίκασαν ένα δισεκατομμύριο εργαζομένους στην ‘ανεργία’ και έκλεισαν τα Εκπαιδευτικά Ιδρύματα και των τριών βαθμίδων.   

     Έχοντας όπως όλοι μας την αίσθηση ότι ζούμε πρωτόγνωρες εποχές ενός ‘υβριδικού-βιολογικού-ακήρυχτου πολέμου’ αναζήτησα ιστορικό υλικό που σχετίζεται με φονικές πανδημίες γρίπης. 

     Χρησιμοποίησα μια άριστη, απόλυτα έγκυρη, πηγή πληροφοριών που αφορούν στη Δημόσια Υγεία για να σας παρουσιάσω σήμερα τις πανδημίες από το 1918 έως το 2020 και να βοηθήσω να θυμηθούμε, όσοι την ξέρουμε, και να την μάθουν όσοι δεν την ξέρουν, την σχετική με θανατηφόρες πανδημίες ιστορία μας.   

     Η πηγή μου είναι τα Αμερικανικά Κέντρα Ελέγχου και Πρόληψης Νοσημάτων (CDC -The Centers for Disease Control and Prevention) τα οποία ιδρύθηκαν την 1η Ιουλίου του 1946 ως διάδοχη Ομοσπονδιακή Υπηρεσία των Κέντρων ελέγχου και μελέτης της Ελονοσίας και εδρεύουν έκτοτε στην πόλη Atlanta της Πολιτείας Georgia των ΗΠΑ.  

     Τα CDC είναι ένα από τα κύρια λειτουργικά τμήματα του Υπουργείου  Υγείας και Ανθρωπίνων Υπηρεσιών της Ομοσπονδιακής Κυβέρνησης των ΗΠΑ. Εκεί εντόπισα και σας δίνω παρακάτω τις σχετικές πληροφορίες.  

(https://www.cdc.gov/flu/pandemic–resources/2009-h1n1-pandemic.html) 

   Η πανδημία γρίπης του 1918 (που εσφαλμένα μνημονεύεται ως ‘Ισπανική γρίπη’) Τα τελευταία 100 χρόνια αυτή ήταν η πιο σοβαρή πανδημία στην πρόσφατη ιστορία της Ανθρωπότητας. Η γρίπη προκλήθηκε από ιό H1N1 με γονίδια προέλευσης από  πτηνά. Η Πανδημία του 1918 είχε τα πρώτα θύματα την Άνοιξη του 1918,  αναγνωρίστηκε για πρώτη φορά σε στρατιωτικό προσωπικό στις ΗΠΑ, και μεταξύ του 1918 και 1919 διαδόθηκε σε όλο τον Πλανήτη. Είχε τα περισσότερα θύματα στη Γερμανία, τη Γαλλία, τη Μεγάλη Βρετανία και στις ΗΠΑ. Καθώς είχαμε τον Πρώτο παγκόσμιο Πόλεμο για λόγους προστασίας του ηθικού των Ενόπλων Δυνάμεων ασκήθηκε λογοκρισία από Στρατιωτικές Διοικήσεις για μεταφορά ειδήσεων από Μέσα Μαζικής Επικοινωνίας. 

     Καθώς η Ισπανία έμεινε ουδέτερη στον Πρώτο Παγκόσμιο Πόλεμο η σοβαρή ασθένεια από τη γρίπη του Βασιλέα Alfonso XIII και η έλλειψη ανάγκης επιβολής λογοκρισίας στα Ισπανικά ΜΜΕ έδωσε αφορμή σε υπέρμετρες αναφορές κρουσμάτων γρίπης στην Ισπανία δημιουργώντας την ανεδαφική αναφορά σε μεγάλο αριθμό θυμάτων και έτσι προέκυψε και ο ψευδότιτλος που αφορά στην ‘Ισπανική γρίπη’ ο οποίος και παρέμεινε σε κυκλοφορία έκτοτε… 

    Υπολογίζεται ότι η ‘πανδημία του 1918’ είχε περίπου 500 εκατομμύρια κρούσματα σε παγκόσμια κλίμακα, προκάλεσε συνολικά 50 εκατομμύρια θανάτους από τους οποίους 675,000 στις ΗΠΑ.  

     Στη συνέχεια διαπιστώθηκε ότι η γρίπη προκαλείται από ιό και όχι από βακτήριο. 

    Η πανδημία γρίπης του 1957-58 (Η2Ν2). Τον Φεβρουάριο του 1957, ένας νέος ιός ο Α (H2N2) εμφανίστηκε στην Ανατολική Ασία, προκαλώντας μια πανδημία («ασιατική γρίπη»). Ο H2N2 αποτελούταν από τρία διαφορετικά γονίδια: τον ιό H2N2 προερχόμενο από ιό γρίπης των πτηνών Α, συμπεριλαμβανομένων των Η2 αιμαγλουτινίνης και των γονιδίων νευραμινιδάσης Ν2. Πρωτοεμφανίστηκε στη Σιγκαπούρη τον Φεβρουάριο του 1957, στο Χονγκ Κονγκ τον Απρίλιο του 1957 και στις παράκτιες πόλεις στις Ηνωμένες Πολιτείες το καλοκαίρι του 1957. Εκτιμάται ότι είχαμε παγκοσμίως 1,1 εκατομμύρια θανάτους και 116.000 στις ΗΠΑ.  

   Η πανδημία γρίπης του 1968 (Η3Ν2) προκλήθηκε από τον ιό της γρίπης Α (H3N2) που αποτελείται από δύο γονίδια από έναν ιό της γρίπης των πτηνών, συμπεριλαμβανομένης μιας νέας αιμοσυγκολλητίνης Η3, αλλά επίσης περιείχε τη Ν2 νευραμινιδάση από τον ιό H2N2 του 1957. Πρωτοεμφανίστηκε στις ΗΠΑ τον Σεπτέμβριο του 1968 προκαλώντας παγκοσμίως  1 εκατομμύριο θανάτους και περίπου 100.000 στις Ηνωμένες Πολιτείες. Οι περισσότεροι θάνατοι ήταν σε άτομα 65 ετών και άνω. Ο ιός H3N2 συνεχίζει να κυκλοφορεί παγκοσμίως ως εποχιακός ιός της γρίπης Α.  

     Σημειώστε ότι οι εποχικοί ιοί H3N2, που σχετίζονται με σοβαρή ασθένεια σε ηλικιωμένους, υποβάλλονται σε τακτική ‘αντιγονική μετατόπιση’ δηλαδή σε μικρές αλλαγές (ή μεταλλάξεις) στα γονίδια των ιών της γρίπης που μπορούν να οδηγήσουν σε αλλαγές στις επιφανειακές πρωτεΐνες του ιού. 

     Προσπερνώ την πανδημία(;) του SARS (2003) με 8,000 κρούσματα και 800 θανάτους. 

     Η πανδημία γρίπης του 2009 (Η1Ν1) διήρκεσε από τις 12 Απριλίου 2009 έως τις 10 Απριλίου 2010. Τα CDC εκτιμούν ότι στις Ηνωμένες Πολιτείες λόγω του ιού (H1N1) pdm09, υπήρξαν 60,8 εκατομμύρια κρούσματα (εύρος: 43,3-89,3 εκατομμύρια), 274.304 νοσηλεύτηκαν (εύρος: 195.086-402.719) και 12.469 έχασαν τη ζωή τους (εύρος: 8868-18.306). Επιπρόσθετα σε παγκόσμια κλίμακα, τα CDC υπολόγισαν ότι από 151.700 έως 575.400 άτομα πέθαναν από λοίμωξη από τον ιό (H1N1) pdm09 κατά τη διάρκεια του πρώτου έτους που κυκλοφόρησε ο ιός. 

     Οι αριθμοί κρουσμάτων και θανάτων από τον ‘κορονοϊό’ αλλάζουν συνεχώς. Πάντως  μέχρι τώρα, παγκοσμίως, έχουμε 2,005,000 κρούσματα και 126,830 θανάτους… 

     Κάθε πανδημία έχει τις ιδιομορφίες της αλλά σε ΚΑΜΙΑ άλλη ΔΕΝ υποχρεώθηκαν οι πολίτες να ‘κλειστούν’ στα σπίτια τους, ΔΕΝ έκλεισαν εργοστάσια και σχολεία… 

     Εύχομαι από βάθη καρδιάς Καλή ΑΝΑΣΤΑΣΗ… 

https://www.triklopodia.gr/πανδημίες-από-το-1918-έως-το-2020-για-να-θυμη/