Ο ύπατος αρμοστής Αριστείδης Στεργιάδης, που έγινε τύραννος της Σμύρνης

 Του Τάσου Κ. Κοντογιαννίδη

( akontogiannidis@yahoo.gr )

 

 

Στις 22 Ιουνίου 1949,  πέθανε ξεχασμένος στη  Νίκαια της Γαλλίας, ο άνθρωπος που μισήθηκε από ηπειρώτες και μικρασιάτες για τον αυταρχικό χαρακτήρα του, που χειροδίκησε με μητροπολίτες και ιερείς, ο ύπατος αρμοστής Αριστείδης Στεργιάδης. Γεννήθηκε στο  Ηράκλειο Κρήτης το 1861 και διορίστηκε από τον Ελευθέριο Βενιζέλο αρμοστής, στην ΄Ηπειρο το 1917 και στη Σμύρνη το 1919.

Στην Πρέβεζα, ο μητροπολίτης Ιωακείμ, «τόλμησε!»   να τον επισκεφθεί στο γραφείο του, όπου βρισκόταν  και ο υπουργός Περιθάλψεως  Σίμος. Μόλις τον είδε ο Στεργιάδης, έγινε έξαλλος και  μπροστά στον υπουργό, του λέει: « Τι θέλεις εδώ δέσποτα; Ποιος σε κάλεσε;». Και σύμφωνα με την εφημερίδα «Ακρόπολις», «όρμησε,  τον ήρπασε  από το εγκόλπιο το οποίον έσφιγγε δυνατά το λαιμό του και τον έσυρε βιαίως προς την έξοδο. Η αλυσίδα  του εγκολπίου παρά ολίγον  να τον πνίξη!» Μία ώρα μετά, επιτέθηκε στο βουλευτή Πρεβέζης Γερογιάννη με ύβρεις και τον απέπεμψε, ενώ χαστούκισε  για ασήμαντο λόγο,  τον τελωνιακό υπάλληλο Κρεβατά!

Στις 4-5-1919, ο Βενιζέλος,  τον στέλνει αρμοστή στη Σμύρνη με εντολές, να προλάβει  παρεκτροπές Στρατού και Λαού, που θα υπονόμευαν τα ελληνικά συμφέροντα. Αυτό ίσως εξηγεί  τις δικτατορικές του ενέργειες,  που ξέφευγαν, με υπερβάσεις και μεροληψίες πάντα υπέρ των Τούρκων και σε βάρος των Ελλήνων.

Σε εκδήλωση, ο Στεργιάδης επιπλήττει φραστικά τον στρατηγό Νίδερ!

Τον επισκέφθηκε μια μέρα η Δημογεροντία ( Τσαρακτσόγλου, Κλημάνογλου, Σολωμονίδης κ.α.) για σοβαρά κοινοτικά ζητήματα. ΄Εγιναν δεκτοί με ύβρεις και φωνές! « Τι γυρεύετε εδώ; Γιατί ήρθατε; Ποιος σας έφερε;  Εμπρός, να φύγετε αμέσως, δεν είναι δική σας δουλειά» και  τους έσπρωξε βιαίως στην έξοδο!

Ο εθνομάρτυς μητροπολίτης Χρυσόστομος, τον οποίο εξευτέλιζε ο Στεργιάδης.

Το Σεπτέμβρη του 1919, ο εφοπλιστής  Δημοσθένης Πανταλέων, επιστρέφοντας οικογενειακώς από τον Πειραιά στη Σμύρνη, η σύζυγός του Δέσποινα, βρίσκει, στην έπαυλη τους στο Βουτζά  εγκατεστημένο από τον Στεργιάδη, τον  Άγγλο πρόξενο, που τη ρωτά αυστηρά « Τι ζητείτε εδώ;» Εκείνη ταραγμένη απαντά, «ήρθα στο σπίτι μου». Εκείνος την έδιωξε λέγοντας  « Τώρα είναι δικό μου!»  Ο Στεργιάδης, οργισμένος επειδή έθιξε τον πρόξενο, διέταξε τον αστυνόμο Νικηφοράκη, να τη συλλάβει και να τη φυλακίσει!

Ο Στεργιάδης σε σκίτσο της εποχής

Η αυταρχισμός του εκδηλωνόταν κυρίως στον Κλήρο. Ταπείνωσε τον μητροπολίτη  Κυδωνιών Γρηγόριο κι εξευτέλισε τον Σμύρνης Χρυσόστομο, όταν αδίστακτα διέκοψε  το κήρυγμα του, στη δοξολογία για τον εορτασμό της συμμαχικής νίκης, λέγοντας οργισμένος, «ξεφεύγετε από τα θρησκευτικά όρια και επιδίδεσθε εις εθνικοπατριωτικάς πολιτικολογίας».

Στις 18-11-1919, ο Χρυσόστομος διαμαρτύρεται εγγράφως στον Στεργιάδη. «Εξοχώτατε, ήλθον εξάκις εις το μέγαρόν σας, αλλά εστάθη αδύνατον να σας ιδώ!» Ο Στεργιάδης αντιδρά. Κόβει την κυβερνητική επιχορήγηση  για κοινωνικούς σκοπούς, επισκέπτεται τον… «καταχραστή» Χρυσόστομο και του λέει « Είσαι ή δεν είσαι κλέφτης; Τι παπάς είσαι; Δώσε μου γρήγορα λογαριασμό!»  Ο Χρυσόστομος δείχνει τις αποδείξεις και ο Στεργιάδης λέει ειρωνικά « Μπά; Κρατάς και αποδείξεις; Άκουσε καλά, εγώ είμαι αρμοστής, σε μένα λογοδοτείς κι εσύ είσαι ενας απλός παπάς!» Όταν κατάλαβε ότι παραφέρθηκε, έστειλε για να τον εξευμενίσει ένα αυτοκίνητο, το οποίο δεν δέχτηκε  ο ιεράρχης!

Απάνθρωπα φέρθηκε στο γραφείο του και στον ιερέα Δωρόθεο που αδικηθείς, ζήτησε  δικαίωση. «Βρε τραγόπαπα, τολμάς να κάνεις του κεφαλιού σου;» του είπε ο Στεργιάδης και όταν τόλμησε να δικαιολογηθεί, αφηνίασε: « Σκασμός παλιάνθρωπε» και άρπαξε ένα μαστίγιο, τον δέρνει ανηλεώς και να τον κλωτσά αλύπητα! Ακόμα και τον διοικητή του στρατού κατοχής Σμύρνης στρατηγό Κων. Νίδερ εξευτέλισε σε εκδήλωση παρουσία επισήμων!

 

 

Το τέλος Χρυσόστομου και Στεργιάδη

 

Οι  υπουργοί, Ρέπουλης και Διομήδης, τον κατήγγειλαν στον Βενιζέλο. Εκείνος τον υπερασπίστηκε  αποδίδοντας υπερβολές  στις καταγγελίες από ζηλοφθονία. Αγνόησε την καταγγελία Χρυσοστόμου: «… απεστείλατε ως ύπατον αρμοστήν έναν παράφρονα, εγωϊστήν, φλύαρον» που βρίζει, δέρνει εξορίζει και φυλακίζει, «τα υγιή και σώφρονα στοιχεία του τόπου, διότι εν τω φρενοκομείω του δεν είχον τόπον…»  Στις 26-8-22, ο Στεργιάδης κρυφά μπήκε σε βάρκα  που τον οδήγησε  στο Αγγλικό πλοίο « Iron Duke» και με ρουμανικό, μέσω Κωστάντζας έφυγε στη Γαλλική Νίκαια. Ο Χρυσόστομος παρέμεινε κοντά στο ποίμνιο του, συνελήφθη την επομένη και κατακρεουργήθηκε άγρια από τον τουρκικό όχλο…

*Το αρθρο δημοσιευτηκε στην εφημερίδα Real News

https://now24.gr/o-ipatos-armostis-aristidis-stergiadis-pou-egine-tirannos-tis-smirnis/

Τα συστημικά αίτια της κρίσης του κορωνοϊού και το ιστορικό δίλημμα για την ανθρωπότητα

Η πελώρια και πρωτοφανής κρίση της πανδημίας λόγω του κορωνοϊού, τέτοια που δεν υπήρξε άλλη στην ιστορία της ανθρωπότητας, σε έκταση, διάδοση και κίνδυνο για την ίδια τη συνέχιση του ανθρώπινου γένους, προβλέπεται να έχει –και ήδη έχει– συγκλονιστικές συνέπειες για ολόκληρο τον πλανήτη, όχι μόνο σε σχέση με τη ζωή και την υγεία των εκατομμυρίων άμεσων θυμάτων του, αλλά και την οικονομική ζωή των ίδιων αλλά και των πολλαπλάσιων έμμεσων θυμάτων του που κινδυνεύουν με οικονομική καταστροφή, χωρίς βέβαια να προσμετρήσουμε τις ψυχολογικές και άλλες συνέπειες. Το κρίσιμο επομένως ερώτημα που ανακύπτει για το ίδιο το μέλλον του ανθρώπινου γένους είναι αυτό στο οποίο βέβαια οι «συστημικές αναλύσεις» των επίσημων ΜΜΕ δεν μπορούν ν’ απαντήσουν. Και αυτό γιατί περιορίζονται, σαν τους νεκροθάφτες, να μετρούν νεκρούς και το πολύ ν’ αναφέρουν και κάποιες μελέτες τεχνοκρατών για τα τεχνικά αίτια της κρίσης και τις προβλέψεις, αλλά ποτέ για τα συστημικά αίτια της κρίσης, δηλαδή: γιατί προέκυψε η κρίση στην ιστορική αυτή συγκυρία; Ήταν τυχαίο γεγονός ή μήπως ήταν μια κρίση που περίμενε να ξεσπάσει, εάν βέβαια ξεπεράσουμε τις ανόητες συνωμοσιολογικές θεωρίες κάθε είδους που βρίθουν στις μέρες μας;

Ανεξάρτητα, επομένως, από τις επιμέρους αιτίες της εμφάνισης του κορωνοϊού, το κρίσιμο ερώτημα για εμάς δεν είναι οι αιτίες του, ακόμη και αν παράχθηκε σε κάποιο εργαστήριο (πράγμα όχι και τόσο περίεργο!), αλλά το πώς εξηγείται η μαζική εξάπλωσή του, γεγονός που αναφέρεται στη συστημική διάστασή του. Το γιατί δηλαδή η παγκόσμια αυτή πανδημία πήρε έκταση που καμία άλλη πανδημία στην ανθρώπινη Ιστορία δεν είχε πάρει, παρά την τεράστια μυθολογία που αναπτύσσεται συστηματικά και αναπαράγεται από πτωχούς τω πνεύματι ότι π.χ. και η εποχική γρίπη περίπου ίδιες συνέπειες έχει! Και αυτό, διότι βέβαια εάν τα αίτια της μαζικής εξάπλωσής του είναι συστημικά, όπως θα προσπαθήσουμε να δείξουμε, τότε είναι θέμα χρόνου να εμφανιστεί ο επόμενος ιός, ακόμη και αν ξεπεράσουμε τον σημερινό, με πολύ βαριές συνέπειες.

Οι βασικοί θεσμοί αυτού του νέου παγκοσμιοποιημένου συστήματος, όπως ο ΠΟΕ (Παγκόσμιος Οργανισμός Εμπορίου), η ΕΕ, η αμερικανική ΝAFTA και άλλοι διηπειρωτικοί θεσμοί και συμφωνίες για την απρόσκοπτη λειτουργία των «απελευθερωμένων αγορών» και μερικών δεκάδων Πολυεθνικών που τις ελέγχουν, μετέφεραν σε χρόνο ρεκόρ το κέντρο της πανδημίας από τη μακρινή Κίνα σε όλη τη Δυτική Ευρώπη και κατόπιν στις ΗΠΑ, προκαλώντας μια πρωτοφανή διασπορά τόσο χρονικά όσο και χωροταξικά, δηλ. γεωγραφικά, ακριβώς δηλαδή σε εκείνες τις αναπτυγμένες χώρες που αποτελούν τα κέντρα της παγκοσμιοποιημένης οικονομίας και είναι περισσότερο ενσωματωμένες στη Νέα Διεθνή Τάξη της. Έτσι, ένας ιός που κανονικά θα έπρεπε να αφορά μόνο μια επαρχία της Κίνας και ούτε καν ολόκληρη την Κίνα, μετατράπηκε ταχύτατα σε παγκόσμια πανδημία.[i] Είναι, δηλαδή, το επιβεβλημένο από τις Πολυεθνικές άνοιγμα και απελευθέρωση των αγορών για ανθρώπους και εμπορεύματα (αυτό που συνοπτικά ονομάζουμε «Παγκοσμιοποίηση») που αποτελεί το κύριο συστημικό αίτιο της κρίσης, το οποίο σε συνδυασμό με την τεράστια αύξηση της ουσιαστικά ανεξέλεγκτης κίνησης επιβατών και εμπορευμάτων, οδήγησε στη σημερινή κρίση και θα οδηγήσει αναπόφευκτα και σε πολλές κρίσεις στο μέλλον.

Από την άλλη μεριά, κατά ένα όχι περίεργο τρόπο, οι περιφερειακές χώρες όπως η Ελλάδα και οι χώρες της Ανατολικής Ευρώπης ή του Τρίτου κόσμου, δεν πλήγηκαν πολύ, όντας χώρες με μικρότερη συγκέντρωση στην οικονομία και στο βαθμό διεθνοποίησής τους (το οποίο μπορεί να εξηγηθεί και από τον μικρότερο αριθμό διεθνών αεροπορικών συνδέσεων που έχουν αυτές οι χώρες), πέρα από το ζήτημα της μεγαλύτερης αραιοκατοίκησης των ανθρώπων γενικά στις χώρες αυτές.

Φυσικά, η άθλια «Αριστερά» που είναι πλήρως ενσωματωμένη στη ΝΔΤ της νεοφιλελεύθερης παγκοσμιοποίησης και αγωνίστηκε με νύχια και με δόντια κατά του Brexit, εκπροσωπούμενη επάξια από τη δήθεν προοδευτική εφημερίδα Guardian, δεν δίστασε να υποστηρίξει ότι «η Ελλάδα ανακτά το κύρος της και δεν είναι πλέον το «μαύρο πρόβατο»» μετά από τις καλές επιδόσεις της στην καταπολέμηση του κορωνοϊού. Η αιτία, κατά την γκεμπελική εφημερίδα της «προοδευτικής Αριστεράς», δεν είναι βέβαια ο χαμηλός βαθμός παγκοσμιοποίησης της οικονομίας που αναφέραμε παραπάνω, αλλά απλώς οι συνετές πολιτικές του Μητσοτάκη στη καταπολέμηση του ιού! Ομολογημένα, ο Γκέμπελς θα έβγαζε το καπέλο του στους «αριστερούς» αυτούς γκεμπελίσκους…

Ακόμα, βασικής σημασίας ζήτημα τόσο στη διασπορά του ιού όσο και στις εκατόμβες των θυμάτων, είναι τα απογυμνωμένα, αν όχι διαλυμένα, εθνικά συστήματα υγείας σε όλες τις χώρες λόγω της νεοφιλελεύθερης παγκοσμιοποίησης, η οποία επέβαλλε ως γνωστόν δραστική υποβάθμιση της χρηματοδότησής τους και την εισαγωγή ιδιωτικοοικονομικών κριτηρίων στη λειτουργία τους, ακόμα και στο κορυφαίο εθνικό σύστημα υγείας της Βρετανίας. Από την άλλη μεριά, συστήματα υγείας που ιστορικά θεμελιώθηκαν πάνω στην ευρεία πρωτοβάθμια Υγεία, διάχυτη σε όλον τον λαό, λόγω του σοσιαλιστικού συστήματός τους στο παρελθόν, όπως η Ρωσία και η Κούβα (σήμερα ακόμα), συνολικά μπόρεσαν να ανταποκριθούν καλύτερα, στηριζόμενες στη συλλογική προσπάθεια των πολιτών και όχι στον ατομικισμό της «αγοράς», στήνοντας νοσοκομεία σε χρόνο ρεκόρ, παράγοντας υγειονομικό υλικό κ.λπ. αλλά και βοηθώντας τις δυτικές χώρες, κυρίως την Ιταλία και τις ΗΠΑ με πολύ σημαντική βοήθεια, παρ’ όλη την εχθρότητα της Υπερεθνικής Ελίτ προς τις χώρες αυτές.

Τα παραπάνω δείχνουν τη θεμελιακή σημασία της οικονομικής αυτοδυναμίας κάθε χώρας–λαού στο να ανταπεξέλθει σε δύσκολες συνθήκες, έχοντας τη δική του εθνική παραγωγή σε τρόφιμα, τεχνολογία, μηχανήματα, εργαλεία, υλικά κ.λπ., αλλά και διατηρώντας τον δημόσιο χαρακτήρα των βασικών τομέων της οικονομίας, έτσι που να μην εξαρτάται για βασικά αγαθά από τις «αγορές» και τις πολυεθνικές, οι οποίες προηγουμένως είχαν καταστρέψει την όποια αυτοδυναμία είχε πριν. Αυτό, προϋποτιθεμένου βέβαια ότι κάθε λαός θα ελέγχει τα σύνορά του τόσο όσον αφορά την είσοδο προϊόντων όσο και ανθρώπων.

Επομένως, μέσα σε αυτές τις συνθήκες, το βασικό μέτρο σε κάθε περίπτωση παρέμενε η καραντίνα των πληθυσμών, εφόσον καμιά κυβέρνηση δεν μπορούσε να ρισκάρει την κατάρρευση των νοσοκομείων που δεν θα άντεχαν την ταυτόχρονη διαχείριση πολλαπλών κρουσμάτων (όπως συνέβη δραματικά κυρίως στην Ιταλία αλλά και τη Γαλλία, Ισπανία, ακόμη και τις ΗΠΑ, την πιο αναπτυγμένη καπιταλιστική χώρα). Τα ίδια μέτρα πάρθηκαν και στην Πατρίδα μας, όπου η Ευρωκατοχική κυβέρνηση της ΝΔ προχώρησε (και ορθώς) σε μέτρα πλήρους καραντίνας μπροστά σε μια ενδεχόμενη κατάρρευση του κατεστραμμένου ΕΣΥ από τις προηγούμενες Ευρωκατοχικές κυβερνήσεις.

Οι παγκόσμιες συνέπειες από την πρωτοφανή πανδημία θα είναι καταστροφικές όχι μόνο σε ανθρώπινες ζωές, αλλά και οικονομικές, και ήδη διαφαίνονται με την προβλεπόμενη μεγαλύτερη ύφεση στην ανθρώπινη Ιστορία, η οποία εκτιμάται ότι μπορεί να είναι μεγαλύτερη και από τη μεγαλύτερη καπιταλιστική κρίση στην Ιστορία, την Ύφεση του 1929. Οι πολιτικές συνέπειες μπορεί να είναι ακόμη μεγαλύτερες όταν γίνει φανερό ότι το τελικό αποτέλεσμα της κρίσης θα είναι η μεγαλύτερη συγκέντρωση οικονομικής και πολιτικής δύναμης που έχει συμβεί στην ανθρώπινη Ιστορία, σε μια χούφτα πολυεθνικές και αντίστοιχα πολιτικούς. Ακόμη και προοδευτικά καθεστώτα που μπορούσαν να στηρίζονται στην παράγωγη πετρελαίου, όπως η Βενεζουέλα και το Ιράν, είναι πολύ πιθανό σύντομα να καταρρεύσουν σαν συνέπεια του εξευτελισμού της τιμής του πετρελαίου, όταν η παγκόσμια παράγωγη πέφτει αλματωδώς λόγω της αναπτυσσόμενης μαζικής ανεργίας και υποαπασχόλησης.

Αυτό θα σημάνει ακόμα μεγαλύτερη καταστροφή, εξαθλίωση και εξάρτηση δισεκατομμυρίων ανθρώπων σε όλο τον πλανήτη από ένα παγκοσμιοποιημένο σύστημα και μια εξουσία που θα ελέγχουν σε ολοένα και μεγαλύτερο βαθμό τις ζωές μας: οικονομικά, πολιτικά, τεχνολογικά και πολιτιστικά-διανοητικά. Ο ολοκληρωτισμός της Νέας Διεθνούς Τάξης της Νεοφιλελεύθερης Παγκοσμιοποίησης[ii] ανατέλλει, αφού θα έχουμε ακόμα μεγαλύτερη εξάρτηση και κατάρρευση των εθνών-κρατών και των οικονομιών τους από το παγκοσμιοποιημένο οικονομικό και πολιτικό σύστημα της Υπερεθνικής Ελίτ, με «δημοκρατικό μανδύα», καθώς τυπικά θα συνεχίζουν να υπάρχουν κυβερνήσεις, κοινοβούλια κ.λπ. Αυτό κάνει επιτακτικότερη από ποτέ την ανάγκη να συνειδητοποιήσουν έγκαιρα οι λαοί το είδος του συστήματος στο οποίο ζούμε και ότι το μόνο που παράγει είναι τεράστια δεινά –πρωτοφανή- για το σύνολο της ανθρωπότητας.

Όλα επομένως θα κριθούν από την Κοινωνική Πάλη που διεξάγεται αυτή τη στιγμή τόσο σε εθνικό όσο και σε παγκόσμιο επίπεδο. Οι λαοί έχουν τη λύση στα χέρια τους: να παλέψουν για την Εθνική και Οικονομική κυριαρχία τους, (όπως έκανε την ιστορική αρχή ο Βρετανικός λαός με το σπουδαίο Brexit). Έτσι, οι λαοί μπορούν να προχωρήσουν στη κατάργηση των θεσμών της Παγκοσμιοποίησης (τις ανοικτές και ελεύθερες αγορές που επιβάλλουν την παντοδυναμία των πολυεθνικών), κάνοντας τη μετάβαση από τη Νέα Διεθνή Τάξη (ΝΔΤ) της νεοφιλελεύθερης παγκοσμιοποίησης στη δημιουργία μιας δημοκρατικής κοινότητας κυριάρχων εθνών-κρατών, όπου οι λαοί στο μέλλον θ’ αποφασίσουν εάν θέλουν ατομικό ή συλλογικό έλεγχο της οικονομίας και της κοινωνίας γενικότερα.

Με άλλα λόγια, το ιστορικό δίλημμα για την ανθρωπότητα τη στιγμή αυτή είναι ή να συνεχίσει την καταστροφική πορεία στην οποία μας οδήγησε η Νέα Διεθνής Τάξη της νεοφιλελεύθερης παγκοσμιοποίησης ή η σημερινή παγκόσμια κρίση ν’ αποτελέσει αφορμή για να κτιστεί ένας νέος κόσμος, όχι βέβαια από την ευτελισμένη και πλήρως ενσωματωμένη στη ΝΔΤ «Αριστερά» τύπου ΣΥΡΙΖΑ, Podemos, Σάντερς και Τσόμσκι, που απλά επιδιώκουν μια βελτιωμένη εκδοχή της ΝΔΤ, με τα ψίχουλα που θα τους πετά η Υπερεθνική Ελίτ, ούτε φυσικά από τη δήθεν «αναρχική» αριστερά, που είναι επίσης πλήρως ενσωματωμένη στο σύστημα, συνήθως παίζοντας τον ρόλο του «μπαμπούλα» των αστών ή απλώς αμπελοφιλοσοφώντας. Ο νέος κόσμος πρέπει και μπορεί να κτιστεί από τα κινήματα για την εθνική και κοινωνική κυριαρχία και απελευθέρωση που φουντώνουν σε όλο τον κόσμο σήμερα και είναι σίγουρο ότι θ’ ανδρωθούν μόλις γίνει γνωστό το τεράστιο έγκλημα της ΝΔΤ που, βασικά, με τον κορωνοϊό, κτυπά, όπως μπορεί να δειχθεί, κυρίως τα ασθενέστερα κοινωνικά στρώματα, δηλ. τη μεγάλη πλειοψηφία του παγκόσμιου πληθυσμού…

ΜΕΚΕΑ – ΜΕΤΩΠΟ ΓΙΑ ΤΗΝ ΚΟΙΝΩΝΙΚΗ ΚΑΙ ΕΘΝΙΚΗ ΑΠΕΛΕΥΘΕΡΩΣΗ – 7/5/2020



[i] Βλ. εκτενές άρθρο υπό δημοσίευση για το θέμα του Τάκη Φωτοπούλου στο διεθνές περιοδικό The International Journal of Inclusive Democracy.

[ii] Βλ. την ελληνική έκδοση του τελευταίου βιβλίου του Τάκη Φωτόπουλου «Η Νέα Διεθνής Τάξη εν δράσει» που αναμένεται να εκδοθεί από τις Εκδόσεις Κουκκίδα το Φθινόπωρο του 2020.
https://www.mekea.org/Ανακοίνωση-ΜΕΚΕΑ-Τα-συστημικά-αίτια-τ/

Σχόλιο ΜΕΚΕΑ: Για την αθλιότητα της πανεπιστημιακής «Αριστεράς» σε σχέση με τους «πρόσφυγες»

Posted on Μαρ 11, 2020

Μέτωπο Κοινωνικής και Εθνικής Απελευθέρωσης (ΜΕΚΕΑ)
Για την αθλιότητα της πανεπιστημιακής «Αριστεράς» σε σχέση με τους «πρόσφυγες»
Δεν μπορούσαν οι πανεπιστημιακοί «μαϊντανοί» της παγκοσμιοποιητικής «Αριστεράς» να μην βγουν για να υπερασπιστούν δήθεν τα δικαιώματα των προσφύγων στην ανακοίνωση που δημοσίευσε η γνωστή φυλλάδα του ΣΥΡΙΖΑ (ο οποίος ολοκλήρωσε την οικονομική καταστροφή και εμβάθυνε την εξάρτηση της χώρας στην επάρατη τετραετία του). Δηλαδή, να υπερασπιστούν τα «δικαιώματα» των παράνομων μεταναστών που δημιούργησε η καπιταλιστική παγκοσμιοποίηση, για την οποία βέβαια δεν έχει καμιά ευθύνη ο Ελληνικός λαός που είναι, μέσω της σύνδεσης της χώρας με την ΕΕ, –για την οποία ένταξη στην ΕΕ και την ανάγκη άμεσης εξόδου από αυτή δεν λένε κουβέντα στην ανακοίνωσή τους– ένα από τα μεγαλύτερα θύματά της.

Οι άθλιοι αυτοί τρόφιμοι κρατικών κονδυλίων και κονδυλίων της ΕΕ έφτασαν να χαρακτηρίζουν ουσιαστικά τα κινήματα για την εθνική κυριαρχία στη Βρετανία (Brexit), τη Γαλλία (Κίτρινα Γιλέκα) στην Ιταλία κλπ  σαν μια «μια αχαλίνωτη ξενοφοβική και ρατσιστική υστερία, υποκινούμενη από ευρύ φάσμα δεξιών, ακροδεξιών, φασιστικών δυνάμεων». Οι δυνάμεις δηλαδή για την εθνική κυριαρχία που έχουν φουντώσει σε όλο τον κόσμο και γκρεμίσει στα τάρταρα της ασημαντότητας μια άθλια «αριστερά» που συμπλέει με τη Νέα Διεθνή Τάξη (ΝΔΤ) της νεοφιλελεύθερης παγκοσμιοποίησης χαρακτηρίζονται συλλήβδην ως ακροδεξιές  και φασιστικές, έστω και αν πλαισιώνονται από τα εργατικά στρώματα σε Βρετανία, ΗΠΑ κλπ, που φαίνεται για την «Αριστερά» αυτή έπαυσαν ν’ αποτελούν το επαναστατικό υποκείμενο, που προφανώς αντικαταστάθηκε από τους «βολεψάκηδες μεσοαστούς» σαν τους ίδιους που αποτελούν σήμερα την «Αριστερά», η οποία φυσικά καταρρέει παντού.

Γι’ αυτό και δεν διστάζουν να δηλώσουν ότι «oι πρόσφυγες και οι μετανάστες είναι τα θύματα του παγκόσμιου οικονομικού πολέμου που διεξάγουν οι μονοπωλιακοί κολοσσοί των ιμπεριαλιστικών κρατών εναντίον των παραγωγικών δυνάμεων των ασθενέστερων χωρών του πλανήτη, προκαλώντας αλλά και ανακυκλώνοντας την υπανάπτυξη και τη φτώχεια τους». Προφανώς στις χώρες αυτές δεν περιλαμβάνουν και την Ελλάδα, πρωταρχικό παράδειγμα εξαρτημένης ανάπτυξης,  και φυσικά «κάνουν γαργάρα» τις θεμελιωμένες κατηγορίες ότι πολλοί από αυτά τα «θύματα του ιμπεριαλισμού» συμμετείχαν ενεργά στους πολέμους της Υπερεθνικής Ελίτ (Υ/Ε) στο Ιράκ, το Αφγανιστάν, τη Λιβύη και τη Συρία στο πλευρό των «ιμπεριαλιστικών» δυνάμεων και όταν έχασαν το παιχνίδι έγιναν «κακόμοιροι πρόσφυγες», που θέλουν όμως να πάνε μόνο στις χώρες των αφεντικών τους (Γερμανία κλπ), έστω και αν τα αφεντικά τους δεν θέλουν να τους δουν πια και τους φορτώνουν αντίθετα στο ελληνικό προτεκτοράτο τους…

Αποτελεί, επομένως, αποκορύφωμα μιας άκρως απατηλής δήθεν επαναστατικότητας να δηλώνουν οι ίδιοι Πανεπιστημιακοί ότι «απέναντι σε ένα σύστημα που συνθλίβει ολόκληρους λαούς, που κονιορτοποιεί τις ζωές τους και παράγει καθημερινά «περιττούς» ανθρώπους αγωνιζόμαστε για τη μαχητική αλληλεγγύη των λαών ενάντια στους κοινούς εχθρούς τους, για μια κοινωνία συντροφικότητας και ανθρωπιάς!». Όμως η κοινωνία συντροφικότητας και ανθρωπιάς δεν θα κτιστεί βέβαια ποτέ με ανθρώπους που υπηρετήσαν τα δυτικά αφεντικά τους στον αγώνα τους να εξοντώσουν τα τελευταία αντι-ιμπεριαλιστικά κράτη στη Μέση Ανατολή, ούτε βέβαια με βολεμένους δήθεν πρόσφυγες που μπορούν και διαθέτουν χιλιάδες δολάρια σε μεσάζοντες για να πάνε στη γη της επαγγελίας τους, στα δυτικά καπιταλιστικά κέντρα. Η κοινωνία συντροφικότητας και ανθρωπιάς θα κτιστεί μόνο όταν οι δήθεν πρόσφυγες παλέψουν στη χώρα τους, μαζί με τις δυνάμεις που πάλεψαν και παλεύουν όλα αυτά τα χρόνια για εθνική και οικονομική ανεξαρτησία σαν τη βάση για μια κοινωνία αυτοκαθορισμού. Για την Ελλάδα, το θέμα μετανάστευσης μπορεί να προκύψει μόνο όταν έχει πρώτα αποκτήσει την εθνική και οικονομική κυριαρχία της και σήμερα κάθε άλλο παρά σε αυτή την κατηγορία ανήκουμε! Η Ελλάδα δηλαδή είναι επίσης θύμα εξαρτημένης ανάπτυξης και δεν μπαίνει θέμα να δέχεται μετανάστες –και μάλιστα παράνομους–, παρά μόνο εάν οι οικονομικές ανάγκες της σαν κυρίαρχης χώρας το επιβάλλουν.

ΜΕΚΕΑ – ΜΕΤΩΠΟ ΓΙΑ ΤΗΝ ΚΟΙΝΩΝΙΚΗ ΚΑΙ ΕΘΝΙΚΗ ΑΠΕΛΕΥΘΕΡΩΣΗ – 11/3/2020
https://www.mekea.org/Σχόλιο-ΜΕΚΕΑ-Για-την-αθλιότητα-της-παν/

Γροθιά στον φόβο!

Γράφει ο Νίκος Ταμουρίδης.


Τι είναι ο φόβος; Τι είναι αυτό το συναίσθημα που μας καθηλώνει, μας αδρανοποιεί, μας καθιστά αδύναμους να αντιδράσουμε σε κάτι κακό που νομίζουμε ότι έρχεται; Μπορούμε να τον αντιμετωπίσουμε, μπορούμε να τον νικήσουμε;

Ο φόβος είναι ένα βασικό συναίσθημα του ανθρώπου που προκαλείται από τη συνειδητοποίηση ενός πραγματικού ή πλασματικού κινδύνου ή μιας απειλής. Είναι ένας μηχανισμός προστατευτικού χαρακτήρα, χωρίς να απαιτεί συνειδητή σκέψη.

Στη «Ρητορική» του Αριστοτέλη είναι ένα είδος ψυχικής και σωματικής οδύνης ή αναστάτωσης που προκαλεί η ιδέα κάποιου καταστρεπτικού ή οδυνηρού κακού που πρόκειται να συμβεί.

Ο «Αισχύλιος» φόβος, που είναι κατά το πλείστον σωματοποιημένος, είναι εκείνος που περιέχει και αισθηματικό αντίκτυπο συγκινησιακά φορτισμένο, συνοδεύεται δε πάντοτε από μια ανησυχία και αγωνία για το άμεσο μέλλον.

Ο φοβισμένος άνθρωπος παύει να είναι ο εαυτός του! Νιώθει να εκμηδενίζεται, δεν μπορεί να σκεφθεί, δεν μπορεί να δει καθαρά, με αποτέλεσμα να καθίσταται απολύτως αδρανής και να δέχεται εύκολα την όποια προπαγάνδα του επιβληθεί.

Ο φόβος αποτελεί βασικό στοιχείο της «αρχής της επιθέσεως» της Προπαγάνδας και περιλαμβάνει πόλεμο νεύρων, εκφοβισμό με απειλές και επιδείξεις δυνάμεως, δημιουργία κλίματος ισχύος και συνεχή αλλαγή απειλής. Επιπλέον, αποτελεί βασικό στόχο του λεγόμενου υβριδικού πολέμου, για την δημιουργία πανικού, πρόκληση ανασφάλειας και κάμψη του ηθικού του λαού του αντιπάλου.

Όποια μορφή φόβου και να εξετάσουμε, συνειδητοποιούμε ότι η εγγύτητα και το μέγεθος ενός κινδύνου αποτελούν βασική παράμετρο του φόβου,  ο οποίος είναι δομημένος από την άγνοια του πραγματικού μας εαυτού και από την άγνοια των πραγματικών γεγονότων. Εδώ εντάσσεται, η προδοτικά εκούσια ή βλακωδώς ακούσια καθημερινή μετάδοση πιθανής άμεσης δημιουργίας θερμού επεισοδίου με την Τουρκία, καθώς και η γιγάντωση των δυνατοτήτων των Τούρκων.

Τι συμβαίνει λοιπόν σήμερα στην πατρίδα μας; Γιατί και πως επιβάλλεται ένας  απίστευτος φόβος στον λαό μας;

Το πολιτικό σύστημα, επειδή είναι σάπιο και φοβάται μήπως καταρρεύσει, για να κατορθώνει να επιβιώνει χρησιμοποιεί την έντεχνη επιβολή του φόβου στον λαό. Τον ρόλο αυτό κατά το μείζον έχουν αναλάβει τα ΜΜΕ, τα οποία βομβαρδίζουν καθημερινά τον λαό με φοβικές βόμβες κάθε είδους, μέχρι να τρομοκρατηθεί τόσο που να μεταμορφωθεί σε μια άμορφη μάζα και να δεχθεί αδιαμαρτύρητα την ισοπέδωση των πάντων, το κακό ως καλό, το παράνομο ως νόμιμο, το ανώμαλο ως κανονικό.

Δύο είναι τα μεγάλα θέματα που απασχολούν σήμερα την πατρίδα μας και για τα οποία η κυβέρνηση προσπαθεί να φοβίσει το λαό για να τον αδρανοποιήσει και να δεχθεί τις επιλογές της:

-Πρώτον, η αναθεωρητική πολιτική της Τουρκίας. Σχετικά με το θέμα αυτό, πλέον της καθημερινής εμφάνισης των παραβιάσεων, των διεκδικήσεων και των πολεμικών κραυγών των Τούρκων, τα δικά μας ΜΜΕ, με «κατάλληλους» διαμορφωτές της κοινής γνώμης, επιχειρούν να παρουσιάσουν την Τουρκία ως ιδιαίτερα ισχυρή, έτσι ώστε ο λαός να φοβηθεί την πιθανή εμπλοκή μας σε ένα πόλεμο και έτσι να αποδεχθεί ως λύση (;) την λεγόμενη συνεκμετάλλευση, αλλά ουσιαστικά την παράδοση του Αιγαίου μας στους Τούρκους!!!

-Δεύτερον, ο ισλαμικός εποικισμός της χώρας. Στο τεράστιο αυτό θέμα, που αλλάζει τα δεδομένα της αείποτε από Έλληνες κατοικημένης Ελλάδος, η κατατρομοκράτηση των Ελλήνων γίνεται κυρίως με τον λεγόμενο αντιρατσιστικό νόμο, με σκοπό να αποδεχθούν την άλωση της χώρας αδιαμαρτύρητα. Δεν τολμά κάποιος να μιλήσει και τον σέρνουν στα δικαστήρια για νέες μορφές αδικημάτων, όπως ρατσισμός, ξενοφοβία, ισλαμοφοβία κλπ. Μέχρι και ο πατριωτισμός έχει στοχοποιηθεί!

Έτσι διαμορφώνεται ένα τρομερό κλίμα φοβίας στη χώρα μας. Τον Έλληνα πλέον τον διακατέχουν δύο «ορισμένοι» φόβοι: Πρώτον «να μην μας επιτεθεί ο Τούρκος» και δεύτερον «να μην μας στοχοποιήσουν ως ρατσιστές ή φασίστες»! Επιπλέον τον καθηλώνει και ένας «αόριστος» φόβος, έντεχνα καλλιεργημένος, για να μην μπορεί να αποκτήσει μηχανισμούς άμυνας, ο οποίος προσδιορίζεται σε στοιχεία του μικρόκοσμου του, όπως να μην του χαλάσουν την ησυχία του, να νοιώθει ασφαλής μέσα στο σπίτι του, να μην πάθει τίποτε ο ίδιος και η οικογένειά του.

Και ερωτάται: Πως καταπολεμάται αυτός ο φόβος;

–Η σύγχρονη Ψυχολογία προτείνει κάποιους τρόπους αντιμετώπισης του φόβου: Τόλμησε, έλα αντιμέτωπος με αυτό που φοβάσαι. Άντλησε δύναμη από άλλα δυνατά συναισθήματα, όπως πίστη, χαρά, αισιοδοξία. Δες την πραγματικότητα (που συνήθως είναι πιο καλή από αυτή που νομίζουμε, από αυτή που μας δείχνουν). Τέλος, αντιμετώπισε τον φόβο, τον κίνδυνο μαζί με άλλους.

-Εμείς όμως οι Έλληνες ξεπερνάμε τον φόβο και με την πίστη μας. Εμείς έχουμε μαζί μας το Χριστό μας! Με τέτοιο σύμμαχο κανείς εχθρός δεν μπορεί να μας νικήσει. Αυτός μας χαρίζει την πραγματική ελευθερία! Το καλό πάντοτε στο τέλος υπερισχύει του κακού. Χρειάζεται όμως γνώση, πίστη και αγώνας. Επιβάλλεται ενότητα!

Δεν φοβόμαστε λοιπόν! Δίνουμε μια γερή γροθιά στον φόβο!

Γιατί, εδώ στην εσχατιά της νοτιοανατολικής Ευρώπης, στους πυρωμένους τούτους βράχους, συντρίβονταν διαχρονικά οι ορδές των βάρβαρων κυμάτων, είτε από ανατολή είτε από δύση.

Γιατί, έχουμε πίστη και αισιοδοξία! Γιατί, όλοι μαζί ενωμένοι μπορούμε να αντιμετωπίσουμε κάθε εχθρό!

Νίκος Ταμουρίδης                                                                                                Αντγος (ε.α)-Επίτιμος Α’ Υπαρχηγός ΓΕΣ                                                  Αντιπρόεδρος ΔΕ Ελεύθερης Πατρίδας
http://www.antibaro.gr/article/26207

Στις μεγάλες φουρτούνες πρώτα ξεβράζονται τα σκουπίδια…

Γράφει ο Δημήτρης Νατσιός.


«….Ότι αρχή και τέλος, όλα τα θερία πολεμούν να μας φάνε και δεν μπορούνε»

 Μακρυγιάννης

Το παρακάτω κείμενο το δημοσίευσα τον Νοέμβριο του 2016 με τίτλο «Τώρα εσυνηθίσαμε να φοβόμαστε τους Τούρκους». Το ξαναδημοσιεύω, όχι για να υποδύομαι τον σοφό και λοιπές ανοησίες που λέγονται σε τέτοιες περιπτώσεις. Όχι. Όμως θεωρώ πως η επίθεση που γίνεται στον Έβρο μέσω των επίδοξων λαθρομεταναστών –εισβολέων είναι πάγια τακτική της Τουρκιάς. Τα ίδια έκαναν το 1453, τα ίδια το 1922 με τους Τσέτες, τα ίδια στην Πόλη το 1955 με τους στρατιές των βασιβουζούκων που έσφαζαν και λεηλατούσαν, τα ίδια στην Κύπρο με τους τουρκοκύπριους που εκτελούσαν τους Έλληνες.

Το κείμενο:

  «Δεν περνά μέρα που να μην μας απειλεί με πόλεμο ο «βλαμμένος» Τούρκος πρόεδρος και …ημείς άδομεν. Αν δεν κάνω λάθος, αναθεώρηση της συνθήκης της Λωζάνης, σημαίνει πόλεμος.

«Επαχύνθη η καρδία του λαού τούτου». Δεν εξηγείται αλλιώς. Αντί να ομοφρονήσουμε – «Έλληνας ομοφρονέοντας …χαλεπούς είναι περιγίγνεσθαι», ενωμένοι οι Έλληνες είναι ανίκητοι, έλεγε ο Ηρόδοτος (Ιστορία ΙΧ,2)- και να προετοιμαστούμε για την επερχόμενη θανάσιμη απειλή, προσκυνούμε ακόμη την ευρωπαϊκή δυσωδία και τους ημέτερους μνημονιακούς λακέδες.

Γιατί, όμως, λύσσαξε τώρα το εξ ανατολών θηρίο; Γιατί τώρα απροκάλυπτα μας απειλεί με πόλεμο και ονειροφαντάζεται οθωμανικές αυτοκρατορίες; Πιστεύει κανείς τα σαλιαρίσματα των πολιτικών που μιλούν για εξαγωγή της κρίσης της Τουρκίας και μετατόπιση των προβλημάτων της; Είναι στριμωγμένος ο Ερντογάν ή, αντίθετα, αισθάνεται πανίσχυρος;

Μήπως οσμίζεται, όπως τα θεριά τα πληγωμένα θηράματα, την θνησιμαία κατάστασή μας και ετοιμάζεται να μας κατασπαράξει;

Πιστεύει κανείς, ότι αν μας επιτεθεί η Τουρκία, θα μας προστατεύσει η Ευρωπαϊκή Ένωση;

Η απειλή του Ερντογάν ότι θα στείλει 2-3 εκατομμύρια μωαμεθανών λαθρομεταναστών σε ποιους απευθύνεται; Στους Ιρλανδούς, στους Ούγγρους ή στους Φιλανδούς ή στις μικρές Ολανδέζες;

Παρένθεση: Έχει γραφτεί και σε τουρκικές εφημερίδες, ότι πρότυπό του είναι ο Μωάμεθ (Μεχμέτ) ο Πορθητής. Κάποιοι χαζοχαρούμενοι των βορείων προαστίων, το εκλαμβάνουν ως μία ακόμη εκκεντρική παρέκκλιση του Ερντογάν. Είναι λάθος.

Διαβάζω από τον Παπαρρηγόπουλο γιά την Άλωση της Πόλης στις 29 Μαϊου του 1453: «Κατέναντι (των πολιορκουμένων

Ελλήνων) παρέταξεν ο σουλτάνος αλλεπάλληλα τρία σώματα, ων το μεν συνέκειτο (από τα οποία το πρώτο αποτελούνταν) εκ νεοσυλλέκτων και άλλων ήκιστα (=ελάχιστα) χρησίμων ανδρών, το δεύτερον εξ ατάκτων, το δε τρίτον εν ω ετάσσετο και αυτός, απηρτίσθη εκ των γενιτσάρων και της άλλης κρατίστης στρατιάς.

Και εξέπεμψε κατ’ αρχάς το πρώτον των σωμάτων τούτων επί τω προδήλω (=φανερό) σκοπό τού να εξαντλήση τας δυνάμεις των πολιορκουμένων, αδιαφορών περί της τύχης του συρφετούεκείνου». (τόμ. 6, σελ. 373).

Ας προσέξουμε την τελευταία πρόταση του μεγάλου ιστορικού. Έστειλε τον συρφετό εκείνο «αδιαφορών» για την τύχη του, για να εξαντλήσει τις δυνάμεις του Παλαιολόγου.

Ερωτώ: Μήπως κάτι παρόμοιο θέλει να πράξει ο θαυμαστής και μιμητής του, Ερντογάν; Αμφιβάλλει κανείς ότι τις στρατιές των λαθρομεταναστών και των εξαθλιωμένων που μαζεύτηκαν στις ακτές της Μικρασίας, τις χρησιμοποιεί ο Τούρκος ως μέσο εκβιασμού; Υπάρχει ίχνος συμπόνοιας σ’ αυτή την στάση του: Kαι μιλά ο άθλιος Τουρκαλάς για καταπίεση των Μωαμεθανών στην Θράκη και λοιπές ανοησίες;

Τότε βέβαια μες στην Πόλη δεν υπήρχαν Συριζαίοι, αλληλέγγυοι και λοιπά σαπρόφυτα της προοδομανίας, γι’ αυτό και τα πράγματα είναι χειρότερα σήμερα. Και είναι χειρότερα και για έναν ακόμη λόγο.

Διαβάζω στην Ιστορία του Πελοποννησιακού πολέμου του Θουκυδίδη (Β, 8): «Τότε δε και νεότης πολλή μεν ούσα εν ταις Αθήναις, ουκ ακουσίως, υπό απειρίας ήπτετο του πολέμου». Δηλαδή «υπήρχε κατά τον χρόνο εκείνο πολυάριθμος νεολαία στην Αθήνα, η οποία, εξ απειρίας, επιθυμούσε τον πόλεμο».

Στην Τουρκία τα μισά μέλη της κοινωνίας της είναι νεώτερα των 30 ετών.

Διαβάζω από το εξαιρετικό πόνημα «Θεωρία του Πολέμου» του μακαρίτη Παν. Κονδύλη: «Αυτή η πληθώρα διάχυτης και ακαταστάλαχτης ανθρώπινης ενέργειας ζητά να διοχετευθεί και μπορούμε να είμαστε βέβαιοι, ότι πέρα από ή και παράλληλα με την στενά εννοούμενη οικονομική δραστηριότητα θα διοχετευθεί σε δραστηριότητες συναπτόμενες άμεσα ή έμμεσα με τον προσδιορισμό και την έμπρακτη προάσπιση της τουρκικής

ταυτότητας και την θέση της μέσα στον κόσμο.

Μόνον εκεί όπου κοχλάζει νεανικό αίμα γεννιούνται ιδέες ικανές να κινητοποιήσουν μάζες, όσο πρωτόγονες κι αν φαίνονται αυτές στα μάτια φθινόντων γειτόνων, εκλεπτυσμένων από την ξαφνική ευζωία ή διανοουμένων που εξ επαγγέλματος παράγουν ιδεολογίες του ειρηνιστικού ευδαιμονισμού υπό τις διαφορετικές μορφές». (εκδ. «Θεμέλιο», σελ. 388).

Στην Τουρκία «κοχλάζει» νεανικό αίμα γι’ αυτό και ο Ερντογάν στέλνει στην φυλακή όσους θέλει, υπάρχει άφθονο και «φθηνό» κρέας για μακέλλεμα. Εδώ το νεανικό αίμα σπανίζει και όσο απέμεινε ή φεύγει στα ξένα ή προγραμματίζει την αγορά του νέου κινητού.

Τόσα χρόνια το εθνομηδενιστικό, προδοτικό κηφηναριό ενσταλάζει στα σχολεία τα δηλητήριά του, τώρα δρέπουμε τους καρπούς, πράγμα που δεν ξεφεύγει από τα άγρυπνο βλέμμα της ύαινας, της Τουρκίας.

Φρόντισαν και τα τηλεοπτικά σκύβαλα να

ενσπείρουν τεχνηέντως και τον φόβο έναντι της «συμμάχου και φίλης» γείτονος, η ξαφνική ευζωία, η περιρρέουσα ηθική κατάπτωση, το σάπισμα με την προβολή και διαφήμιση όλων των διαστροφών και…

«Λατίνοι, Νορμανδοί, Κελτοί, Μογγόλοι, Τούρκοι./
Να! Με του Πάπα το σταυρό, με το άστρο του Σουλτάνου/
ο ένας του άλλου πρόδρομος και οδηγητής. Αδέλφια./
Και η Πόλη και η κοσμόπολη ζωστή. Παρμένη. Πάει, πάει…»

(Κ.Παλαμάς, «Η φλογέρα του βασιλιά»).

Το 1821 ιερούργησε ο Ελληνισμός τους πόθους τους, διότι έλαβε

συνείδηση της Ελευθερίας του πριν την αποκτήσει και εξωτερικά.

«Η ζωή που εκάμαμε μας εβοήθησε στην Επανάσταση. Διότι ηξεύραμε τα κατατόπια, τους δρόμους και τους ανθρώπους. Εμάθαμε στην πείνα, τη λέρα, την κακοπάθεια. Εσυνηθίσαμε να καταφρονούμε τους Τούρκους» λέει ο Θόδωρος Κολοκοτρώνης στην «διήγησή» του.

Τώρα εσυνηθίσαμε να φοβόμαστε τους Τούρκους γιατί η τρυφή και η καλοπέραση δεν γεννούν Κολοκοτρώνηδες, αλλά κιοτήδες. Ο τουρισμός, η βαριά μας βιομηχανία, όπως διατείνεται ο κάθε τιποτολόγος, τρέμει στο ενδεχόμενο θερμού επεισοδίου στο Αιγαίο.

Αυτή η προοπτική επιδεινώνει την υποτέλεια και ηττοπάθειά μας. Ειρήνη, πάση θυσία, αρκεί τα rooms to let και οι ξαπλώστρες της Μυκόνου να είναι σε 100% πληρότητα. Η καταστροφή της

ελληνικής γεωργοκτηνοτροφίας, ο «κόκκινος» υπερδανεισμός των Ελλήνων, συνετέλεσαν καίρια στην επιδείνωση του αισθήματος φιλοπατρίας.

Είναι γνωστό ότι η κατοχή γης, η ιδιοκτησία τονώνει το εθνικό αίσθημα λόγω προσωπικού γοήτρου και αλληλεγγύης προς την πατρίδα. Νιώθουμε «για την πατρίδα μας στα σπλάχνα χαλασμό»,(Βαλαωρίτης), όταν διακονούμε την γη της και τα ρόδινα ακρογιάλια της, με τον ιδρώτα του προσώπου μας».

Αυτά τότε, το 2016. Σήμερα δόξα τω Θεώ ο στρατός μας, τα σώματα ασφαλείας υπερκέρασαν τους ψοφοδεείς πολιτικούς και απέδειξαν ότι το Γένος των Ελλήνων ζει. Με την κρίση αυτή καταφάνηκε και η προδοτική αφροσύνη του κόμματος που πρόδωσε την Μακεδονία, το οποίο στην συνείδηση του κόσμου παίρνει την ίδια θέση με τους βάρβαρους Τούρκους. Στις μεγάλες φουρτούνες πρώτα ξεβράζονται τα σκουπίδια…

Δημήτρης Νατσιός

δάσκαλος-Κιλκίς
http://www.antibaro.gr/article/26210

Ανακοίνωση ΜΕΚΕΑ| Η Ελλάδα μετατρέπεται σε αποθήκη λαθρομεταναστών για χάρη των αφεντικών της στην ΕΕ: καθοριστικές οι πολιτικές, οικονομικές και πολιτιστικές συνέπειες

Ανακοίνωση Μετώπου Κοινωνικής και Εθνικής Απελευθέρωσης (ΜΕΚΕΑ)
Η Ελλάδα μετατρέπεται σε αποθήκη λαθρομεταναστών για χάρη των αφεντικών της στην ΕΕ:
Καθοριστικές οι πολιτικές, οικονομικές και πολιτιστικές συνέπειες


Ελληνικό Προτεκτοράτο, Μετανάστευση και οι Συνέπειές της

Η εκ νέου αύξηση των μεταναστευτικών ροών επαναφέρει για μια ακόμα φορά στην επικαιρότητα το ουσιαστικά άλυτο ζήτημα της παράνομης μετανάστευσης που ταλανίζει έντονα την ελληνική κοινωνία και ιδιαίτερα τα λαϊκά στρώματα τόσο των ακριτικών περιοχών όσο και της υπόλοιπης Ελλάδας, καθώς είναι αυτή η μερίδα του πληθυσμού που  έχει υποστεί τις συνέπειες του φαινομένου. Σε αντίθεση, δηλαδή, με τους κατοίκους των διάφορων προαστίων ή εξοχικών θερέτρων οι οποίοι ως σωστοί υποστηρικτές της παγκοσμιοποίησης, υιοθετούν πλήρως την παγκοσμιοποιητική κουλτούρα και ιδεολογία εξασκώντας τον «ανθρωπισμό» τους και την «αλληλεγγύη» τους πάνω στα θύματα της ίδιας της παγκοσμιοποίησης, την οποία αποδέχονται.

Με τους κομισάριους της ΕΕ να προειδοποιούν πλέον για ένα «δεύτερο 2015», είναι φανερός  και αναπόφευκτος ο κίνδυνος, εάν δεν ληφθούν ριζικά μέτρα,  να καθιερωθεί και επίσημα η Ελλάδα όχι απλά ως διαμετακομιστικό κέντρο μεταναστών, όπως ήταν το 2015, αλλά ως αποθήκη φτηνών εργατικών χεριών προς όφελος των αναγκών των Πολυεθνικών, οι οποίες μόνο ένα μικρό ποσοστό των μεταναστών είναι διατεθειμένες να απορροφήσουν, ιδιαίτερα μετά την επανάσταση των λαϊκών στρωμάτων ακόμη και στη Γερμανία όπου ανεβαίνει αλματωδώς το «λαϊκίστικο» αντιμεταναστευτικό  κόμμα AfD. Όπως έχουμε αναλύσει και αλλού, αυτός ακριβώς είναι ο σχεδιασμός της ΕΕ για την Ελλάδα στο εν λόγω θέμα. Και ο σχεδιασμός αυτός διαμορφώθηκε από την αλληλεπίδραση μεταξύ συστημικών παραγόντων και μίας σημαντικής υποκειμενικής εξέλιξης την οποία η Υπερεθνική Ελίτ (Υ/Ε) δεν είχε προβλέψει. Έτσι, από τη μία μεριά έχουμε την ελευθερία κίνησης εργασίας (δηλαδή τα «ανοιχτά σύνορα», ως συνέπεια του ανοίγματος των συνόρων και της «απελευθέρωσης» της αγοράς εργασίας) ως μία κεντρική και θεμελιώδη πολιτική της ΕΕ, που πηγάζει από οικονομικά και πολιτιστικά κίνητρα, ενώ, από την άλλη, έχουμε γίνει μάρτυρες της ανόδου των κινημάτων για εθνική και οικονομική κυριαρχία, όπως αυτά αναδύθηκαν στην μετά-Brexit εποχή, και τα οποία άσκησαν σημαντική πίεση «από τα κάτω» στην ευρωπαϊκή μεταναστευτική πολιτική αναγκάζοντας αρκετές χώρες της ΕΕ να κλείσουν τα σύνορά τους με σκοπό να περιορίσουν τις μεταναστευτικές ροές. Ήταν, δηλαδή, η αλληλεπίδραση ανάμεσα στους συστημικούς/αντικειμενικούς παράγοντες (δηλ. τα «ανοιχτά σύνορα» που απαιτούν οι Πολυεθνικές) και στην Κοινωνική Πάλη, που στην εποχή της παγκοσμιοποίησης λαμβάνει τη μορφή εθνικοαπελευθερωτικού αγώνα, σε συνδυασμό με την απροθυμία των ελληνικών κυβερνήσεων να πάρουν μέτρα για τον περιορισμό της μετανάστευσης, που καθορίζουν εν τέλει τις εξελίξεις στην Ελλάδα.  Έτσι, η ελληνική επικράτεια μετατρέπεται σε σπουπιδοτενεκέ ανθρώπων, οι οποίοι όντας θύματα είτε στρατιωτικής είτε οικονομικής βίας από τους εγκληματίες της Υ/Ε πετιούνται στα απάνθρωπα hot spots, ειδάλλως καλούνται να επιβιώσουν στις εργασιακές συνθήκες γαλέρας της ελληνικής πραγματικότητας, με ό,τι συνέπειες έχει αυτό και για τους ντόπιους εργαζόμενους—μολονότι βέβαια πολλοί από αυτούς έχουν την οικονομική ευρωστία να πληρώνουν τεράστια ποσά στους διακινητές τους για να τους προωθήσουν στην δυτική Ευρώπη, ενώ οι πραγματικοί προσφυγές πολέμου συνωστίζονται στα σύνορα των εμπόλεμων χωρών, από όπου ο Ερντογάν σχεδιάζει τώρα να τους μεταφέρει στη νεκρή ζώνη που σχεδιάζει στη Συρία. Στην Ελλάδα, δηλαδή, αποθηκεύεται κυρίως το λούμπεν προλεταριάτο από Πακιστάν, Ινδία, Αφρική κλπ., οι οποίοι  δεν υπάρχει περίπτωση να απορροφηθούν από τη δυτική Ευρώπη γιατί είναι ουσιαστικά άχρηστοι για την εξειδικευμένη παραγωγική εργασία π.χ. της Γερμανίας, ενώ συγχρόνως μεταφέρουν στη χώρα μας τις ακόμα πιο άθλιες οικονομικές και πολιτιστικές συνθήκες των χωρών προέλευσή τους.

Στο πλαίσιο αυτής της πολιτικής, παρατηρούμε την πλήρη προτεκταριοποίηση της Ελλάδας, η οποία έχοντας απολέσει και τυπικά κάθε έννοια οικονομικής και εθνικής κυριαρχίας, εκτελεί πιστά τις εντολές των υπερεθνικών αφεντικών και στο ζήτημα της μετανάστευσης, αδιαφορώντας πλήρως για τις συνθήκες που διαμορφώνονται για τους κατοίκους της ελληνικής μπανανίας. Γιατί μόνο έτσι μπορεί να χαρακτηριστεί μία χώρα της οποίας διαδοχικές κυβερνήσεις, με προεξάρχουσα  την «Αριστερή» κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ (που με τη βοήθεια ΚΚΕ «και λοιπών προοδευτικών δυνάμεων»  επιδόθηκε σε μαζική πλύση εγκεφάλου για τους ανθρωπιστικούς δήθεν λόγους που επιβάλλουν τη μετατροπή της χώρας μας σε σκουπιδότοπο της Ευρώπης), δεν δείχνουν καμία διάθεση να σταματήσουν τη μαζική είσοδο εξαθλιωμένων μεταναστών. Και αυτό,  ενώ θα μπορούσαν να εφαρμόσουν το απλό αποτελεσματικό μέτρο που εφάρμοσε η Ιταλία. Δηλαδή, οι κατά τόπους λιμενικές αρχές να μην επιτρέπουν στα καράβια και στις βάρκες των δουλέμπορων που μεταφέρουν τους μετανάστες να δένουν στα λιμάνια, απαιτώντας από την Frontex να τους στέλνει πίσω στην Τουρκία. Προφανώς αυτό το μέτρο από μόνο του δεν λύνει το πρόβλημα, καθώς απαιτείται συνολικότερη πολιτική,  αλλά τουλάχιστον λειτουργεί προς την κατεύθυνση άμβλυνσής του.

Με βάση τα παραπάνω, πρέπει να θεωρείται δεδομένη τόσο η περαιτέρω επιβάρυνση των ντόπιων εργαζομένων από τους πιο εξαθλιωμένους μετανάστες εργάτες σε μια διαδικασία εξίσωσης των μισθών προς τα κάτω, [1] όσο και η μακροπρόθεσμη στρατηγική προώθησης της πολιτιστικής ομογενοποίησης με όχημα τους μετανάστες, έτσι ώστε να μετατραπεί και η Ελλάδα σε μια πολυπολιτισμική κοινωνία ομογενοποιημένων καταναλωτών στο πλαίσιο μιας ΕΕ χωρίς σύνορα. Έτσι, όπως τονίζει ο Τάκης Φωτόπουλος:

“Το συνδετικό στοιχείο όλων αυτών των πληθυσμών σε πολυπολιτισμικές χώρες όπως οι ΗΠΑ κλπ. ήταν απλά το «Αμερικανικό όνειρο» δηλ. πώς να γίνουν καλύτεροι καταναλωτές των προϊόντων των πολυεθνικών, ιδιαίτερα μάλιστα όταν κάθε ιδεολογία που πρέσβευε τη σύνθεση αυτών των πληθυσμών σε μια ανώτερη μορφή κοινωνίας, όπως η σοσιαλιστική, εδιώκετο δια ροπάλου.”[2]



Μετανάστευση και Ιδεολογική Παγκοσμιοποίηση

Σημαντική διάσταση στο ζήτημα της μετανάστευσης είναι δίχως αμφιβολία η ιδεολογική, μέσα από την εξέταση της οποίας διαγράφονται οι βασικές πλευρές της ιδεολογίας και της κουλτούρας της παγκοσμιοποίησης. Όπως έχουμε σημειώσει και αλλού, η δήθεν ανθρωπιστική ιδεολογία των «ανοιχτών συνόρων» βασίζεται αποπροσανατολιστικά στο παλιό ιδεώδες που μοιραζόταν τόσο η μαρξιστική όσο και η ελευθεριακή αριστερά για έναν κόσμο δίχως σύνορα. Ωστόσο, όπως σωστά εννοούσε το σύνθημα αυτό η παλιά αριστερά, τα ανοιχτά σύνορα υπό αυτή την έννοια έχουν νόημα μόνο σε έναν κόσμο κρατών-εθνών όπου η κομμουνιστική η αναρχική επανάσταση έχει κερδίσει, δηλαδή σε έναν κόσμο δίχως ανισότητα και εκμετάλλευση όπου οι ίδιοι οι άνθρωποι λαμβάνουν τις βασικές αποφάσεις που καθορίζουν τη ζωή τους. Αντίθετα, σε έναν κόσμο όπου τα κράτη-έθνη ουσιαστικά καταργούνται, όπως ήδη γίνεται μέσα στην ΕΕ με τις Πολυεθνικές κάνουν κουμάντο, τα «ανοιχτά σύνορα» ως συμπλήρωμα της ελευθερίας κίνησης κεφαλαίου, εμπορευμάτων και υπηρεσιών αποτελούν απλώς το μέσο για τη μεγιστοποίηση των κερδών τους και, προφανώς, δεν έχουν καμία σχέση με οποιουδήποτε είδους ανθρωπισμό.

Σε αυτό το πλαίσιο, δεν είναι ιδιαίτερα δύσκολο να σημειώσει κανείς τις εξόφθαλμες αντιφάσεις στη βουτηγμένη στην υποκρισία επιχειρηματολογία των διάφορων υπερασπιστών των «ανοιχτών συνόρων» είτε αυτοί προέρχονται από τα «δεξιά» είτε από τα «αριστερά». Έτσι, από τα «δεξιά» ποζάρουν ως «φιλάνθρωποι» και υπερασπιστές των μεταναστών αυτοί που δεν διατηρούν κανέναν ενδοιασμό στον ισοπεδωτικό βομβαρδισμό χωρών προς όφελος των Πολυεθνικών τις οποίες υπηρετούν. Ομοίως, από την άλλη μεριά του παγκοσμιοποιητικού πολιτικού φάσματος,  οι ίδιοι που ζητάνε «ανοιχτά σύνορα» και καταδικάζουν γενικά και αόριστα τους βομβαρδισμούς και τους πολέμους, είναι οι ίδιοι που τασσόντουσαν υπέρ των πληρωμένων, μισθοφορικών «εξεγέρσεων» τόσο στη Λιβύη όσο και στη Συρία (όπως και στην Ουκρανία) για την ανατροπή των εθνικοαπελευθερωτικών καθεστώτων από τους «επαναστάτες» που ΝΑΤΟ! Συμπεραίνουμε, επομένως, ότι στο ζήτημα της παγκοσμιοποίησης οι παλιοί διαχωρισμοί μεταξύ δεξιάς και αριστεράς πάνε περίπατο, καθώς η στάση απέναντι στους θεσμούς της, όπως η ΕΕ, το ΝΑΤΟ, ο ΠΟΕ κλπ, καθορίζει πλέον αν είσαι με τα λαϊκά στρώματα που μάχονται ενάντιά της ή είσαι με τις Πολυεθνικές. Γι’ αυτό και τα θύματα της παγκοσμιοποίησης έχουν γυρίσει την πλάτη στην αριστερά, η οποία παλαιότερα τα εκπροσωπούσε ενάντια στους καπιταλιστές, και έχουν στραφεί προς τα κινήματα για οικονομική και εθνική κυριαρχία. Μία επιλογή, όμως, που από τη σκοπιά της παγκοσμιοποιητικής «αριστεράς» χαρακτηρίζεται ως φασιστική ή/και ρατσιστική απλά επειδή τα λαϊκά στρώματα αντιστέκονται στην απώλεια της εθνικής τους κυριαρχίας. Η «αριστερά» αυτή έχει καταντήσει να είναι dealer του κεφαλαίου και των ελίτ και, αναμφισβήτητα, αποτελεί εχθρό των λαϊκών κινημάτων

Η εξέλιξη αυτή και το ουσιαστικό ξεπούλημα της «αριστεράς», βέβαια, δεν πέφτει από τον ουρανό. Τουναντίον αποτελεί αποτέλεσμα της αδυναμίας της να αναπτύξει μία συνεπή ανάλυση για τα νέα φαινόμενα που έφερε η ανάδυση της νεοφιλελεύθερης παγκοσμιοποίησης και σε συνδυασμό με την γενική κατάρρευση των «μεγάλων αφηγήσεων», (π.χ. σοσιαλισμός, αναρχισμός κλπ) που πρέσβευαν την κοινωνική απελευθέρωση, έφτασε να υιοθετήσει την πλήρως φιλελεύθερη ατζέντα των πολιτικών ταυτότητας, οι οποίες συνιστούν την πεμπτουσία της ιδεολογικής παγκοσμιοποίησης και, ουσιαστικά, μιλούν για την απελευθέρωση στο ατομικό επίπεδο παραμερίζοντας το ταξικό στοιχείο.[3] Αναφέρονται, δηλαδή, στην κατάκτηση αμυντικών δικαιωμάτων από άτομα τα οποία έχουν ομαδοποιηθεί στο πλαίσιο μιας κοινής ταυτότητας όπως ο σεξουαλικός προσανατολισμός, το φύλο, η φυλή κλπ. Εύκολα αντιλαμβανόμαστε ότι υιοθέτηση αυτής της πολιτικής αντί να ενώνει τις καταπιεζόμενες μάζες ουσιαστικά τις διαχωρίζει ανάλογα με το σε ποια ομάδα ανήκουν. Στη θέση των παλιότερων ολικών μακρο-πολιτικών που στόχο είχαν τους ίδιους τους θεσμούς του συστήματος που αναγνώριζαν ως τη ρίζα του προβλήματος, σήμερα η «αριστερά» αυτή πρεσβεύει τη μικρο-πολιτική της φιλελεύθερης ατομικής απελευθέρωσης.



Όχι στην Παγκοσμιοποίηση!

Όπως έγινε αντιληπτό από τα παραπάνω, η μαζική μετανάστευση είναι αποτέλεσμα της παγκοσμιοποίησης και μαζί με το γεγονός ότι ζούμε σε συνθήκες προτεκτοράτου προορισμένου να παίξει το ρόλο της αποθήκης μεταναστών, τότε η σοβαρότητα της κατάστασης μπορεί να συγκριθεί με το γενικό ξεπούλημα της κοινωνικής περιουσίας που εφαρμόζουν διαχρονικά οι δωσίλογες κυβερνήσεις, είτε «αριστερές», είτε δεξιές είτε κεντρώες! Συνεπώς, μόνο μία μονομερής έξοδος από τους θεσμούς της παγκοσμιοποίησης μπορεί να προσφέρει μια διέξοδο ώστε να ανακτήσουμε την εθνική μας κυριαρχία και να μπορούμε να ασκήσουμε κυριαρχικό έλεγχο όχι μόνο των συνόρων μας, αλλά και της οικονομίας μας και της ίδιας της κουλτούρας μας. Έτσι, όπως έχουμε ήδη αναδείξει απαιτείται:

Άμεση έξοδος από την ΕΕ και επομένως αποδέσμευση από τη Συνθήκη Σένγκεν, Δουβλίνου κλπ. και το ΝΑΤΟ
Άμεσο κλείσιμο (δηλαδή κυριαρχικό έλεγχο) των συνόρων μας και επιστροφή των προσφύγων στην Τουρκία ή ακόμη και στις χώρες προέλευσης τους αν αυτή δεν τους δέχεται. Ειδικές ρυθμίσεις για τους πραγματικούς Σύριους πρόσφυγες πολέμου.
Όχι στα ΣΤΑ HOT SPOTS και στα σχέδια των ελίτ για μετατροπή της Ελλάδας σε στρατόπεδο συγκέντρωσης
Άμεση έναρξη διαπραγματεύσεων με άλλες χώρες εκτός ΝΑΤΟ για νέες συμμαχίες που θα εξασφαλίζουν τη προστασία των συνόρων μας από τους γκάνγκστερς του ΝΑΤΟ
ΜΕΚΕΑ – ΜΕΤΩΠΟ ΓΙΑ ΤΗΝ ΚΟΙΝΩΝΙΚΗ ΚΑΙ ΕΘΝΙΚΗ ΑΠΕΛΕΥΘΕΡΩΣΗ – 11/1ο/2019

[1] Βέβαια σε συνθήκες μαζικής ανεργίας, όπου η αγορά εργασίας αδυνατεί να καλύψει τις ανάγκες των ντόπιων εν δυνάμει εργαζομένων πόσο μάλλον για το πλεονάζον εργατικό δυναμικό αλλοδαπής προέλευσης,  αντιλαμβάνεται κανείς τι κατάσταση σχηματίζεται στο ελληνικό προτεκτοράτο.

[2]  Από το υπό έκδοση βιβλίο του Τάκη Φωτόπουλου  «Τα κινήματα για την Εθνική Κυριαρχία και ο ψευτο-διεθνισμός της Παγκοσμιοποιητικής “Αριστεράς”», (Εκδόσεις Κουκκίδα).

[3] «Ταξικό» όχι με την μαρξιστική έννοια, αλλά ως τη θέση που κατέχει το άτομο στη σχέσεις εξουσίας, όπως αυτές διαμορφώνονται σε μια συγκεκριμένη ιστορική στιγμή σε έναν συγκεκριμένο τόπο. Βλ. «Η προσέγγιση της Περιεκτικής Δημοκρατίας για τις ταξικές διαιρέσεις», Περιεκτική Δημοκρατία, Τεύχος 9 (Μάρτιος 2005).
http://www.antipagkosmiopoihsh.gr/2019/10/11/anakoinosi-mekea-i-ellada-metatrepetai-se-apothiki-lathrometanaston-gia-chari-ton-afentikon-tis-stin-ee-kathoristikes-oi-politikes-oikonomikes-kai-politistikes-synepeies/

Η μάχη του Brexit και οι μεταλλαγμένοι-παγκοσμιοποιητές “φιλελεύθεροι”

Η μάχη του Brexit και οι μεταλλαγμένοι-παγκοσμιοποιητές- 

                                              "φιλελεύθεροι"

Σχόλιο: 

Σε αυτό το άρθρο ο έντιμος παλιός φιλελεύθερος Neil Clark που δεν έχει διστάσει στο παρελθόν να υποστηρίξει τις θέσεις του Τάκη Φωτόπουλου (κάτι που οι σημερινοί «αριστεροί» δεν διανοούνται να κάνουν!) ξεσπαθώνει ενάντια στον μεταλλαγμένο παγοσμιοποιητικό φιλελευθερισμό, που υιοθετούν οι σημερινοί υπερασπιστές της νεοφιλελεύθερης παγκοσμιοποίησης. Αντιλαμβανόμενος ότι η παγκοσμιοποιητική ιδεολογία και κουλτούρα, την οποία ενστερνίζονται, διαφοροποιείται, πλέον, από τον κλασικό φιλελευθερισμό, του οποίου οι αξίες συμπυκνώνονταν στην αντίληψη της αστικής/φιλελεύθερης δημοκρατίας (δηλαδή «αρνητική» αντίληψη της ελευθερίας ως «ελευθερίας από», από την οποία πηγάζουν τα διάφορα αστικά δικαιώματα όπως π.χ. ελευθερία του λόγου κ.λπ.), δεν χάνει την ευκαιρία να εντοπίσει την μεταστροφή αυτή στην πιο σημαντική μάχη των τελευταίων ετών ανάμεσα στα θύματα της παγκοσμιοποίησης και στις ελίτ: Στο Brexit. 

Ιδεολογία.

O Clark, έστω υποσυνείδητα, έχει συνειδητοποιήσει από πού προέρχονται οι διαφορές αυτές μεταξύ κλασικού και νέου μεταλλαγμένου φιλελευθερισμού: δηλαδή στο γεγονός ότι ο κλασικός φιλελευθερισμός είχε αναπτυχθεί στο περιβάλλον του έθνους-κράτους, ενώ ο μεταλλαγμένος φιλελευθερισμός στο παγκοσμιοποιητικό περιβάλλον, με αποτέλεσμα να διαστρεβλώνει πολλές από τις αξίες του. 

 Για παράδειγμα, κανένας από τους κλασικούς φιλελεύθερους δεν θα υποστήριζε το «δικαίωμα» αλλοεθνών να πηγαίνουν σε μια χώρα χωρίς κανένα έλεγχο, ενώ σήμερα η «ελεύθερη» μετανάστευση θεωρείται αναφαίρετο δικαίωμα από τους μεταλλαγμένους φιλελεύθερους (αλλά και τους μεταλλαγμένους «αριστερούς» τύπου ΣΥΡΙΖΑ!). 

 Οι σημερινοί αυτοί φιλελεύθεροι, τους οποίους κριτικάρει ο Clark, εξακολουθούν φυσικά να διατηρούν τα βασικά στοιχεία του φιλελευθερισμού, όπως είναι η «δικαιωματική» αντίληψη της ελευθερίας αδιαφορώντας για το ζωτικό συλλογικό περιεχόμενό της (ελευθερία ως ατομική και συλλογική αυτονομία), τα οποία, ακριβώς γιατί είναι πολιτικοί αντιπρόσωποι της Νέα Διεθνούς Τάξης της νεοφιλελεύθερης παγκοσμιοποίησης, τα μπολιάζουν με αυτό που ονομάζουμε παγκοσμιοποιητική κουλτούρα και ιδεολογία.

 Όπως είχε τονίσει από σχεδόν 20 χρόνια πριν ο Τάκης Φωτόπουλος, «το πολιτικό πρόγραμμα του νεοφιλελεύθερου κινήματος […] εξέφραζε κυρίως τις νέες ανάγκες των οικονομικών ελίτ δεδομένων των αλλαγών στις αντικειμενικές συνθήκες. Σε αντίθεση με την Παλιά Φιλελεύθερη Δεξιά που είχε ιδρυθεί με βάση την παράδοση, την ιεραρχία και την πολιτική φιλοσοφία, η ιδεολογία της νεοφιλελεύθερης Νέας Δεξιάς βασιζόταν στην πίστη στην οικονομική “δημοκρατία” μέσω της αγοράς και του ανταγωνισμού, με την έννοια της απελευθέρωσης των πολιτών από την “εξάρτηση” του κράτους πρόνοιας».[1] Βέβαια, στην παραπάνω περιγραφή θα περιλαμβάναμε σήμερα δίχως δεύτερη σκέψη και την «Αριστερά», η οποία αδυνατώντας να αντιληφθεί τις δομικές αλλαγές που έφερε η παγκοσμιοποίηση, διαδραματίζει το ρόλο του χρήσιμου ηλίθιου προς όφελος του συστήματος, θέτοντας εαυτόν απέναντι στα λαϊκά στρώματα.

  Ουσιαστικά, οι μεταλλαγμένοι φιλελεύθεροι δεν εκφράζουν τίποτα άλλο πέρα από το κυρίαρχο κοινωνικό (υπο)παράδειγμα στην εποχή της νεοφιλελεύθερης παγκοσμιοποίησης, το οποίο είναι ένα μείγμα νεοφιλελευθερισμού (ο οποίος ενσωματώνει όλα εκείνα τα χαρακτηριστικά που αντιτίθεται στον έλεγχο της οικονομίας από το κράτος με ό,τι αυτό συνεπάγεται για τα επίπεδα ανισότητας) και μεταμοντερνισμού (του οποίου κύρια χαρακτηριστικά είναι ένα μεταμφιεσμένος φιλελευθερισμός με πολιτικές προεκτάσεις τις πολιτικές ταυτότητας ενάντια σε κάθε συνολικό πρόταγμα κοινωνικής αλλαγής, αποτελώντας ουσιαστικά ένα δήθεν εναλλακτικό και αντιπολιτευτικό παράδειγμα).

Έτσι, για τους σημερινούς μεταλλαγμένους φιλελεύθερους:

1.               η προστασία των δικαιωμάτων αποτελεί μια καθολική αξία ανώτερη από τον συλλογικό αυτοκαθορισμό και την εθνική κυριαρχία, δικαιολογώντας με αυτόν τον τρόπο τις ποικίλες εγκληματικές εισβολές των τελευταίων 20 χρόνων.

2.               η πολυπολιτισμική κοινωνία προτιμάται έναντι της εθνικής κοινότητας, η οποία αποτελεί εν δυνάμει στοιχείο αντίστασης στην παγκοσμιοποίηση

3.               ο κρατισμός και το κράτος πρόνοιας που μέχρι πριν 30-40 χρόνια ήταν κυρίαρχο αποτελεί τη σύγχρονη κατάρα και εμπόδιο στη λειτουργία του ιδιωτικού τομέα.

Και φυσικά όποιος διαφωνεί με αυτά κατονομάζεται φασίστας!

 Αντιλαμβανόμαστε, επομένως, ότι οι μεταλλαγμένοι φιλελεύθεροι αποτελούν το αποτέλεσμα της αλλαγής των συστημικών παραμέτρων που έφερε η άνοδος των Πολυεθνικών (δηλαδή η νεοφιλελεύθερη παγκοσμιοποίηση) σε συνδυασμό με την επικράτηση της μεταμοντέρνας θεωρίας και κουλτούρας.

Ο αγώνας που δίνεται αυτή τη στιγμή στη Βρετανία φανερώνει τις διαφοροποιήσεις αυτές και αποδεικνύει τον βουτηγμένο στην υποκρισία μεταλλαγμένο φιλελευθερισμό των παγκοσμιοποιητών, στους οποίους δεν ανήκει ο Clark και γι’ αυτό ακριβώς έχει μια ξεκάθαρη ματιά στη θεώρηση του σημερινού κόσμου.

............................................................................

“Οι Ανελεύθεροι Αντιδημοκράτες λένε «στα αρχ…ια μας» ο λαός, στο όνομα του «φιλελευθερισμού» και της «δημοκρατίας»” , Neil Clark, RT, (18.09.2019)

 Το συνέδριο των Φιλελεύθερων Δημοκρατών στο Bournemouth (Μπόρνμαουθ) μας φανέρωσε πού βρίσκεται σήμερα ο «φιλελευθερισμός» και η αλήθεια είναι ότι βρίσκεται σε ένα αρκετά σκοτεινό μέρος. Αν έχεις τις λάθος (αδιάβαστες) απόψεις, το κόμμα που κηρύσσει την «ανεκτικότητα» δεν θα σε ανεχτεί.  Η Βρετανία του 2019 παρουσιάζει ένα αναποδογυρισμένο πολιτικό τοπίο, λες και προέρχεται απευθείας από τις όπερες Savoy των Gilbert και Sullivan.[2] «Συντηρητικοί» που δεν συντηρούν τίποτα. «Κομμουνιστές του χαβιαριού» που αντιτίθενται στον κομμουνισμό. Και Φιλελεύθεροι Δημοκράτες που δεν είναι ούτε ιδιαίτερα φιλελεύθεροι ούτε ιδιαίτερα δημοκράτες.

 Έπρεπε κάποιος να παρακολουθήσει το Συνέδριο των Φιλελεύθερων Δημοκρατών για να πιστέψει τι έγινε – αλλά ακόμα και τότε γινόταν μετά βίας πιστευτό.

Πρώτα απ’ όλα, ήταν η απόφαση του κόμματος για ακύρωση του Brexit, χωρίς καν ένα δεύτερο δημοψήφισμα.

Λέγοντας «στα αρχ…ια μας» το Brexit, και δεσμευόμενοι να εγκαταλείψουν το Άρθρο 50 από την «πρώτη μέρα που θα βρεθούν στην εξουσία» – αν γίνει ποτέ αυτό – οι Φιλελεύθεροι Δημοκράτες λένε στην ουσία «στα αρχ…ια μας» οι 17.4 εκατομμύρια άνθρωποι που, λανθασμένα ή όχι, ψήφισαν το 2016 να αποχωρήσουν από την Ευρωπαϊκή Ένωση, με ένα μεγάλο ποσοστό από αυτούς να ήταν είτε κομμάτι της εργατικής τάξης ή/και να ήταν ηλικιωμένοι.

 Η πολιτική αυτή θα μπορούσε ίσως να είχε αμβλυνθεί από μία σαφή δήλωση ότι το κόμμα αντιλαμβάνεται τον λόγο για τον οποίο ο λαός ψήφισε υπέρ του Brexit. Αλλά όχι. Πηγές από το κόμμα επιβεβαίωσαν στην Daily Mirror ότι οι Φιλελεύθεροι Δημοκράτες θα αγνοούσαν το αποτέλεσμα ενός δεύτερου δημοψηφίσματος σε περίπτωση που κέρδιζε ξανά το Brexit. Επομένως, στην πραγματικότητα δεν έχει καμία σημασία πόσες φορές οι Βρετανοί θα εκφράσουν την επιθυμία τους να αποχωρήσουν από την ΕΕ, γιατί οι Φιλελεύθεροι Δημοκράτες θα το αγνοήσουν ούτως ή άλλως. Όλα στο όνομα του «φιλελευθερισμού» και της «δημοκρατίας».

  Βλέπετε, οι Φιλελεύθεροι Δημοκράτες γνωρίζουν πολύ καλύτερα από το 70 τοις εκατό των εργαζομένων και άνεργων που είναι πάνω από 55 ετών όπως και από το 60 τοις εκατό των άνεργων που ψήφισαν Brexit. Είναι τρομερά ανώτεροί τους. Και αυτό είναι το μεγάλο πρόβλημα με τον σύγχρονο «φιλελευθερισμό». Επιμένει ότι πρέπει να έχεις τη σωστή στάση, διαφορετικά δεν θα πρέπει να έχεις λόγο. Είτε έχει να κάνει με τον ισοπεδωτικό βομβαρδισμό της Λιβύης είτε με την εφαρμογή πολιτικών λιτότητας και την προσπάθεια να επιβληθεί ένας «πολιτικά ορθός» και απίστευτα πληκτικός πολιτιστικός κομφορμισμός, ο μαχητικός φιλελευθερισμός (και σε αυτό το σημείο δεν αναφέρομαι μόνο στους Φιλελεύθερους Δημοκράτες) έχει μετατραπεί σε μία τόσο ακραία ιδεολογία σαν αυτές που συνήθως επιτίθεται. Επαναλάβετε μετά από εμένα: Στο όνομα της «ανεκτικότητας» ό,τι δεν εγκρίνουμε δεν θα γίνεται ανεκτό.
 Οι Φιλελεύθεροι Δημοκράτες έχουν καλωσορίσει μέσα στο μαντρί τους αρκετούς δεξιούς αποστάτες από τους Τόριδες και τους Εργατικούς με τους οποίους μοιράζονται τον ίδιο ψηλομύτικο τρόπο σκέψης. Στο συνέδριο εμφανίστηκε στο βήμα ένας Chuka Umunna, ένας άνθρωπος που έχει γυρίσει σε έναν ημερολογιακό χρόνο περισσότερα κόμματα και από την Kate Moss. Ο Chuka στις αρχές του (ημερολογιακού) χρόνου ήταν ένας ημι-αποστασιοποιημένος, υπερ-Μπλερικός βουλευτής των Εργατικών. Τον Φεβρουάριο παραιτήθηκε για να σχηματίσει την «Ανεξάρτητη Ομάδα», η οποία μετονομάστηκε σε «Αλλάξτε το Ηνωμένο Βασίλειο». Ωστόσο, τον Ιούνιο άλλη μία αλλαγή έλαβε χώρα με τον Chuka να αποχωρεί από το «Αλλάξτε το Ηνωμένο Βασίλειο» για να γίνει ξανά ανεξάρτητος. Έπειτα άλλαξε για άλλη μία φορά, συμπράττοντας με τους Φιλελεύθερους Δημοκράτες. Και είναι μόνο Σεπτέμβρης!

Αυτή τη βδομάδα στο Συνέδριο, ο Umunna έβγαλε έναν λόγο για την εξωτερική πολιτική που θα μπορούσε να είχε γραφτεί από το πολεμοχαρές γεράκι, τον νεοσυντηρητικό Τζον Μπόλτον. Σε αυτόν τον λόγο ο ηγέτης των Εργατικών, Τζέρεμι Κόρμπιν, καταγγέλθηκε ως «απολογητής» της ρωσικής κυβέρνησης. Οι Φιλελεύθεροι Δημοκράτες είναι τρομερά αντι-ρατσιστές, αλλά το να επιτίθενται στη Ρωσία δεν είναι απλώς αποδεκτό, είναι αναμενόμενο.

Ο Umunna, ένας πρώην «Εργατικός φίλος του Ισραήλ», ακόμα υποστήριξε – χωρίς καμία δόση ειρωνείας – ότι ο Κόρμπιν «δεν μπορεί να προασπίζεται τον φιλελευθερισμό». Αν θεωρήσουμε ότι κάτι τέτοιο ισχύει, τότε ακόμα καλύτερα για τον Κόρμπιν, καθώς ποιο τίμιο άτομο θα ήθελε να αποκαλείται «προασπιστής του φιλελευθερισμού» το 2019, παρατηρώντας τι σημαίνει σήμερα ο φιλελευθερισμός;

Δεν είναι μόνο στη Βρετανία που οι «φιλελεύθεροι» δεν έχουν να προσφέρουν τίποτα καλό. To Βέλγιο, επίσης, φαίνεται να έχει επηρεαστεί εξίσου σοβαρά. Το Συνέδριο των Φιλελεύθερων Δημοκρατών στο Bournemouth καλωσόρισε τον Γκι Φέρχοφσταντ, τον ευρωβουλευτή που νωρίτερα αυτή τη χρονιά αναγνώρισε μαζί με τον Ντόναλντ Τράμπ (στον οποίο προηγουμένως ασκούσε κριτική) τον Χουάν Γουαϊδό ως τον μόνο «νόμιμα εκλεγμένο εκπρόσωπο του λαού της Βενεζουέλας» και με σωστό σύγχρονο «φιλελεύθερο» και συμβολικό τρόπο, πόζαρε στο Twitter με μια σημαία ανακηρύσσοντας τον Γουαϊδό ως Πρόεδρο. Ίσως δεν διανοήθηκε ποτέ ότι ως Βέλγος δεν έχει κανένα δικαίωμα να ανακηρύσσει ποιος είναι και ποιος δεν είναι ο νόμιμος κυβερνήτης της Βενεζουέλας – κατά τον ίδιο τρόπο που ένας πολιτικός της Βενεζουέλας δεν έχει κανένα δικαίωμα να ανακηρύσσει ποιος είναι και ποιος δεν είναι ο νόμιμος κυβερνήτης του Βελγίου. Ωστόσο, οι Βέλγοι «φιλελεύθεροι» νομίζουν ότι έχουν το δικαίωμα να χρήζουν ηγέτες ανά τον κόσμο. Η αλαζονεία της πεποίθησης αυτής δεν λέγεται. Αυτή τη βδομάδα στο Bournemouth, o Φέρχοφσταντ έκανε λόγο για αυτοκρατορίες. «Ο κόσμος του αύριο είναι ένας κόσμος αυτοκρατοριών, στον οποίο οι Ευρωπαίοι και εσείς οι Βρετανοί μπορείτε να υπερασπίζετε τα συμφέροντά σας, τον τρόπο ζωής σας μόνο στο ευρωπαϊκό πλαίσιο και σε μια Ευρωπαϊκή Ένωση», τόνισε με ενθουσιασμό.

   Όλα αυτά μοιάζουν αρκετά ειρωνικά καθώς επανειλημμένως μας έχουν πει ότι οι υποστηρικτές του Brexit είναι νοσταλγοί της αυτοκρατορίας. Εν τέλει αποδεικνύεται ότι ο βασικός Ευρωπαίος υποστηρικτής της παραμονής είναι κι αυτός λάτρης της αυτοκρατορίας. Αλλά στην περίπτωσή του δεν υπάρχει κανένα πρόβλημα αφού επιθυμεί μία «αυτοκρατορία του καλού», που δίχως αμφιβολία θα την διαχειρίζονται άνθρωποι που φοράνε μπλουζάκια που θα λένε «στα αρχ…ια μας» αυτά που δεν μας αρέσουν. Και τη στιγμή που νομίζατε ότι τα πράγματα δεν μπορούν να γίνουν περισσότερο οργουελιανά, η ηγέτης των Φιλελεύθερων Δημοκρατών, Jo Swinson, έχοντας εξοργίσει εκατομμύρια Βρετανούς, αφού το κόμμα της ουσιαστικά λέει ότι σας έχουμε γραμμένους «στα αρχι…ια μας», δεσμευόμενο, ταυτόχρονα, να συντρίψει τον «λαϊκισμό» (δηλαδή τη δημοκρατία), δήλωσε ότι θα βάλει στην καρδιά της ημερήσιας διάταξης του κόμματός της την «ευτυχία» σκοπεύοντας ακόμα να διορίσει «Υπουργό Ευτυχίας».

Κυρία Swinson, αν υπήρχε ένα πράγμα που θα μας έκανε ευτυχισμένους αυτό θα ήταν η κατά κράτος ήττα του ανελεύθερου, αντιδημοκρατικού και καθ’ όλα υποκριτικού σύγχρονου «φιλελευθερισμού».

[1] Takis Fotopoulos, “The Myth of Postmodernity”, Democracy & Nature, Vol. 7, No. 1 (2001).

[2] Είδος κωμικής όπερας του ύστερου 19^ου αιώνα, δημιούργημα των W.S. Gilbert και Arthur Sullivan.

...........................

ΠΗΓΗ: GREXIT.GR

ANTIPAGKOSMIOPOIHSH

https://kardamas.blogspot.com

Ο εκτελεστικός διευθυντής της American Jewish Committee τιμήθηκε από τον Προκόπη Παυλόπουλο

Ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας απένειμε στον   David Alan Harris το παράσημο του Ταξιάρχη του Τάγματος του Φοίνικος
Ο πρόεδρος της Δημοκρατίας, Προκόπης Παυλόπουλος, απένειμε το Παράσημο του Ταξιάρχη του Τάγματος του Φοίνικος στον εκτελεστικό διευθυντή της American Jewish Committee, κ. David Alan Harris.

Ο κ. Παυλόπουλος, ανέφερε:

Κύριε Harris, σας απονέμω με αισθήματα τιμής το Παράσημο του Ταξιάρχη του Τάγματος του Φοίνικος. Κυρίως και πρωτίστως διότι, υπό την ιδιότητά σας ως Εκτελεστικού Διευθυντή της American Jewish Committee και με παρακαταθήκη την Ιερή Μνήμη των τραγικών θυμάτων του Ολοκαυτώματος, έχετε συμβάλει τα μέγιστα προς την κατεύθυνση της υπεράσπισης των Θεμελιωδών Δικαιωμάτων του Ανθρώπου σε ολόκληρο τον Κόσμο. Δηλαδή, στην ουσία, της υπεράσπισης του Ανθρώπου.

 vraveusi04
 vraveusi05


Έτσι ώστε όλοι σήμερα να μπορούμε, απέναντι σε κάθε εχθρό της Δημοκρατίας, να λέμε με ουσιαστικό τρόπο και αποτελεσματικότητα «ποτέ ξανά».

Ο δεύτερος λόγος συνίσταται στην καθοριστική συμβολή σας ως προς την σύσφιγξη των σχέσεων μεταξύ Ελλάδας, Κύπρου, Ισραήλ και Ηνωμένων Πολιτειών. Οι σχέσεις αυτές βρίσκονται στο καλύτερο δυνατό επίπεδο και θα εργασθούμε – και υπολογίζουμε πολύ και στην δική σας συμβολή – να γίνουν ακόμη καλύτερες, ακόμη πιο αποτελεσματικές.

Και θέλω να γνωρίζετε ότι ο κοινός μας αυτός αγώνας δεν αφορά μόνο τις καλές σχέσεις μεταξύ των Χωρών μας. Αφορά την εμπέδωση της Ειρήνης και της Δημοκρατίας στην τόσο ταραγμένη περιοχή μας. Και πάλι σας ευχαριστώ θερμώς για όλη αυτή την συμβολή σας. Η Ελληνική Πολιτεία αισθάνεται ιδιαίτερη ικανοποίηση σήμερα γιατί μπορούμε να σας απονείμουμε αυτό το οποίο πραγματικά σας ανήκει.

Από την πλευρά του, ο κ. Harris, επεσήμανε:

Μου δίνεται η δυνατότητα να πω δυο λόγια και θα χρησιμοποιήσω την ευκαιρία αυτήν πρώτον, για να ευχαριστήσω τον κ. Πρόεδρο της Δημοκρατίας που μας δέχθηκε σε μια τόσο «ήσυχη» και «βαρετή» μέρα στην πολιτική ζωή της χώρας σας και να τον ευχαριστήσω επίσης για τα ουσιαστικά λόγια που μου απηύθυνε.

Θα ήθελα επίσης να ευχαριστήσω τους φίλους και συναδέλφους από την American Jewish Committee που έχουν έρθει εδώ, όπως επίσης και τα μέλη του Κεντρικού Ισραηλιτικού Συμβουλίου της Ελλάδος που έχουν έρθει και που είναι φίλοι και συνεργάτες μας, την Πρέσβυ του Ισραήλ και φίλη μου, όπως επίσης τον Endy Zemenides, οποίος είναι φίλος και συνεργάτης στις ΗΠΑ.

Είναι πάρα πολύ σημαντική για μένα η παρασημοφόρηση αυτή γιατί εγώ ανατράφηκα με αυτό το οποίο είπε ο Ουίνστον Τσώρτσιλ. Ο Ουίνστον Τσώρτσιλ ήταν μεγάλος φίλος της Ελλάδας και του εβραϊκού λαού. Είπε, λοιπόν, ότι δεν υπάρχουν πόλεις που να έχουν προσφέρει στον κόσμο περισσότερο απ’ ό,τι η Αθήνα και η Ιερουσαλήμ.

Νομίζω ότι αυτό εκφράζει την ανατροφή μου. Εγώ ανατράφηκα με την Ιερουσαλήμ και βεβαίως με την Αθήνα. Δεν έχω ελληνικό αίμα στις φλέβες μου, αλλά η ελληνική επιστήμη, η φιλοσοφία, η μυθολογία και η τέχνη βρίσκονταν και βρίσκονται ακόμα στο επίκεντρο της ζωής μου.

 vraveusi06
 vraveusi07


Επίσης, ένα πολύ μεγάλο μέρος της ζωής μου προσπαθώ να καταλάβω τι θα πει η ελληνική λέξη «φιλότιμο». Εάν κάποιος έχει κάποια πρόταση να μου κάνει, παρακαλώ να μου την κάνει. Πέρα από αυτό όμως, ο Σωκράτης και τα λόγια του έπαιξαν πάρα πολύ σημαντικό ρόλο στη ζωή μου.

Βλέπετε ότι οφείλω πολλά στην Ελλάδα και στο πνεύμα της και βεβαίως οφείλω στην Ελλάδα και την οικογένειά μου. Διότι αν δεν υπήρχε το ωραίο νησί της Κεφαλονιάς, δεν θα είχα δημιουργήσει με τη γυναίκα μου, εδώ και σαράντα χρόνια, την όμορφη οικογένειά μας. Γι’ αυτό θέλω να πιστέψετε ότι σήμερα είναι μια πολύ σημαντική μέρα της ζωής μου και αυτή η τιμή που μου γίνεται είναι ιδιαίτερη σημαντική για μένα.

Και μια τελευταία σκέψη: Η μητέρα μου, ο πατέρας μου, η σύζυγός μου ήταν όλοι τους είτε θύματα βίας είτε ήταν πρόσφυγες και έφευγαν από αυταρχικά καθεστώτα. Στην περίπτωση της μητέρας μου, πρώτα από τους μπολσεβίκους και μετά από τους Ναζί. Στην περίπτωση του πατέρα μου από τους Ναζί. Στην περίπτωση της γυναίκας μου από τον ισλαμικό φονταμενταλισμό.

 vraveusi08
 vraveusi01


Έτσι λοιπόν έχω καταλάβει από πολύ κοντά τι σημαίνει να μην υπάρχει δημοκρατία, να μην υφίστανται τα ανθρώπινα δικαιώματα. Και γι’ αυτό θέλω να αφιερώσω τη ζωή μου στην προστασία της δημοκρατίας που γεννήθηκε εδώ, σ’ αυτή τη χώρα. Έτσι λοιπόν προσπάθησα, για σαράντα χρόνια, να έρθουν κοντά οι τρεις αυτές δημοκρατίες της Ανατολικής Μεσογείου, η Ελλάδα, η Κύπρος και το Ισραήλ.

Επί σαράντα χρόνια, κατά τρόπο αφύσικο, ήταν μακριά η μία από την άλλη. Τα τελευταία χρόνια, με πιο φυσικό τρόπο, έχουν έρθει πιο κοντά. Και αυτό, όπως είναι φυσικό, με τις ΗΠΑ ως βάση. Θέλω λοιπόν να πω ότι πρέπει να παλέψουμε ώστε η Ελλάδα να έχει τη θέση που της ανήκει, να έχει η Ανατολική Μεσόγειος ειρήνη και να παίξει η Δημοκρατία τον ιερό ρόλο της.
https://www.protothema.gr/politics/article/907059/o-ektelestikos-dieuthudis-tis-american-jewish-committee-timithike-apo-ton-prokopi-paulopoulo/

ΥΠΟΥΡΓΕΙΟ ΕΣΩΤΕΡΙΚΩΝ Εθνικές εκλογές – Ιούλιος 2019

•  
• 
  39,85
  158
• 
  31,53
  86
• 
  8,10
  22
• 
  5,30
  15
• 
  3,70
  10
• 
  3,44
  9

Εκλογές 2019: Ποιοι εκλέγονται βουλευτές στην Ηλεία

Δείτε ποιοι εκλέγονται βουλευτές στην Ηλεία (Ενσωμάτωση σταυρών 97,90%)

Ανατροπή την τελευταία στιγμή στην Ηλεία όπου το ΚΙΝΑΛ (ΠΑΣΟΚ) τελικά έλαβε την έδρα που αναζητούσε. Έτσι, 3 έδρες λαμβάνει η Νέα Δημοκρατία , 1 έδρα ο ΣΥΡΙΖΑ, 1 έδρα του ΚΙΝΑΛ

Αναλυτικά:

ΝΕΑ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ:
Αυγερινοπούλου Διονυσία – Θεοδώρα 12.607
Τζαβάρας Κωνσταντίνος 11.338
Νικολακόπουλος Ανδρέας 9.047

ΣΥΡΙΖΑ:
Καλαματιανός Διονύσιος – Χαράλαμπος 13.675

ΚΙΝΑΛ:
Κατρίνης Μιχάλης 6.601

http://www.patrisnews.com/eklogika-nea/ilia-dite-tous-protous-stavrous-ton-ypopsifion-voulefton/

Η Ελλάδα δόλωμα για τον Ερντογάν από τους εταίρους και συμμάχους της 4 ΙΟΥΛΙΟΥ 2019 Του Δημήτρη Καζάκη

Αλήθεια, 5 μέρες μετά τη συνάντηση του Ερντογάν με τον Τραμπ στο περιθώριο της Συνόδου των G20 στην Ιαπωνία, που εξαφανίστηκαν όλα αυτά τα καλόπαιδα της πολιτικής και γεωπολιτικής ανάλυσης που προεξοφλούσαν χωρίς αιδώ φιάσκο για τον Τούρκο Σουλτάνο; Που έχει κρυφτεί ο περιβόητος δήθεν ΥΠΕΞ κ. Κατρούγκαλος, ο οποίος ανερυθρίαστα δήλωνε πώς όσο επιμένει στις προκλήσεις της η Τουρκία «χάνει σε διπλωματικό κεφάλαιο»;

Πού βρίσκονται όλοι αυτοί οι δήθεν στρατιωτικοί, διπλωματικοί και γεωπολιτικοί αναλυτές που πλασάρουν την στρατηγική συνεργασία της Ελλάδας με τις ΗΠΑ και το Ισραήλ ως αντίβαρο στην τουρκική επιθετικότητα; Που είναι οι φρεγάτες του ΝΑΤΟ και ειδικά του Μακρόν που δήθεν θα έτρεχαν να αποτρέψουν το δεύτερο πλωτό γεωτρύπανο, το Γιαβούζ, να αμφισβητήσει την ανακηρυγμένη ΑΟΖ της Κύπρου;

Που είναι οι κυρώσεις εναντίον της Τουρκίας όπως μας διαβεβαίωναν όλοι αυτοί οι σπουδαίοι αναλυτές και πολιτικοί της απάτης και του δωσιλογισμού;

Ο Τραμπ διαβεβαίωσε κατά τη συνάντηση με τον Ερντογάν στην Ιαπωνία ότι για τις ΗΠΑ δεν τίθεται καν θέμα κυρώσεων εναντίον της Τουρκίας, η οποία συνιστά στρατηγικό εταίρο των ΗΠΑ στην περιοχή. Όσο για το θέμα της ωμής επιθετικής ενέργειας εναντίον των κυριαρχικών δικαιωμάτων της Κύπρου, ούτε καν τέθηκε στο τραπέζι.

Ο Ερντογάν, ο κατά τ’ άλλα περιθωριοποιημένος από τη Δύση Τούρκος Πρόεδρος – όπως παπαγαλίζουν οι ηλιθιότεροι των ηλιθίων της γεωπολιτικής ανάλυσης, που για μεγάλη δυστυχία μας βρίσκονται στην Ελλάδα και χρησιμοποιούνται αδρά ως «ειδήμονες» με η χωρίς καθηγητικές έδρες για να προωθούν συμφέροντα και σκοπιμότητες – έφυγε από τη συνάντηση με τον Τραμπ στις 28 Ιουνίου με δυο μεγάλα πλεονεκτήματα.

Από τη μια, τη διαβεβαίωση από τον Τραμπ ότι οι ΗΠΑ είναι διατεθειμένες να βρουν μια συμβιβαστική λύση για την εγκατάσταση των S-400, αλλά και την αποστολή των F-35 στην Τουρκία.

Από την άλλη, ο Ερντογάν πήρε λευκή επιταγή από τις ΗΠΑ για να κινηθεί ελεύθερα στην περιοχή στρατηγικού ενδιαφέροντος της Τουρκίας, όπως η ίδια έχει καθορίσει την περιοχή της Ανατολικής Μεσογείου. Κυρίως το Αιγαίο και την Κύπρο.

Ούτε νύξη δεν υπήρξε για τις επιθετικές ενέργειες της Τουρκίας και τις προκλήσεις εναντίον της φίλης, εταίρου και συμμάχου Ελλάδας. Πιο παρίας της διεθνούς κοινότητας, πιο απομονωμένη σαν χώρα δεν υπήρξαμε ποτέ στο διεθνές στερέωμα.

Κι ας λένε οι απατεώνες της πολιτικής ότι η Ελλάδα έχει «ισχυρά διεθνή ερείσματα και συμμαχίες» όντας υπό την κατοχή της ΕΕ και του ΝΑΤΟ. Την ίδια ώρα που ο περιβόητος κ. Αποστολάκης, ο φερόμενος ως Υπουργός Άμυνας – άγνωστο ποιας χώρας – συνεχίζει να δηλώνει πώς σε σύγκρουση με την Τουρκία θα είμαστε μόνοι μας!

Τέτοιες συμμαχίες έχουμε, που σε περίπτωση πολεμικής απειλής της Τουρκίας θα μας απομονώσουν παντελώς ώστε να την αντιμετωπίσουμε μόνοι μας!

Πότε ήμασταν τόσο απομονωμένοι ώστε να μην μπορούμε να υπολογίσουμε σε καμιά συνδρομή εταίρων και συμμάχων; Ποτέ πριν σ’ ολόκληρη την μεταπολίτευση. Κι ο λόγος είναι απλός. Πάντα οι ελληνικές κυβερνήσεις, ακόμη και οι πιο εθελόδουλες, επιχειρούσαν να βρουν τους περισσότερους δυνατούς συμμάχους εναντίον της Τουρκίας σε περίπτωση πολεμικής απειλής. Τους αναζητούσαν στα διεθνή φόρα, τον αραβικό κόσμο, αλλά και τα Βαλκάνια.

Σήμερα η Ελλάδα έχει διαρρήξει κάθε δεσμό με όλα τα παραδοσιακά στηρίγματα των δικαίων της έναντι των τούρκικων απειλών. Έχει συμβάλει συχνά καθοριστικά στη διάλυση των γειτόνων της στα Βαλκάνια και την άλωση των χωρών τους από τους Ευρωπαίους αποικιοκράτες και τους Νατοϊκούς. Το ίδιο έχει κάνει και με τον αραβικό κόσμο.

Κι έτσι σαν χώρα υποχείριο της ΕΕ και του ΝΑΤΟ υπό καθεστώς κατοχής και εκποίησης έχει απομείνει παρίας και εντελώς μόνη της σε περίπτωση πολεμικής απειλής εκ μέρους της Τουρκίας. Χειρότερα δεν θα μπορούσε να ήταν.

Ή μήπως θα μπορούσε; Δεν σας κάνει εντύπωση το γεγονός ότι ο φερόμενος Υπουργός Άμυνας προβαίνει σε τέτοιες δηλώσεις; Έχετε ξανακούσει Υπουργό Άμυνας και μάλιστα ναύαρχο εν αποστρατεία να δηλώνει την ένδεια συμμάχων και συμμαχιών έναντι της Τουρκίας;

Γιατί το κάνει; Για να στείλει μήνυμα στην Τουρκία ότι σε περίπτωση άμεσης πολεμικής εμπλοκής, η Ελλάδα είναι ξεμοναχιασμένη κι επομένως η γείτονα δεν έχει να φοβηθεί τίποτε.

Δείτε τι δήλωσε πρόσφατα στον κεντρικό δελτίο ειδήσεων του Alpha (20/6) για το τι θα συμβεί σε ενδεχόμενο «θερμού επεισοδίου» με την Τουρκία. «Αν χρειαστεί να κάνουμε κάτι, ας υπολογίζουμε ότι θα είμαστε μόνοι μας», ανέφερε χαρακτηριστικά και στη συνέχεια σημείωσε πως η χώρα δεν θα επιτρέψει οποιοδήποτε επεισόδιο στο ακριτικό νησί. Ο Ευάγγελος Αποστολάκης τόνισε πως «δεν μπορούμε να πούμε τι ενέργειες θα κάνουμε, αλλά δεν θα επιτρέψουμε να γίνει, γιατί τότε δεν θα υπάρχουν επιλογές».

Αν οι δηλώσεις αυτές δεν είναι πρόσκληση προς την Τουρκία να χτυπήσει στο Καστελόριζο ή αλλού, τότε τι είναι; Ιδίως όταν δεν έχεις σαν χώρα ούτε καν τη δυνατότητα να αντιπαραθέσεις με όρους «παράστασης σημαίας» ούτε καν αντίστοιχες ναυτικές δυνάμεις μ’ εκείνες των Τούρκων.

Όπως, επί παραδείγματι, έκαναν οι ένοπλες δυνάμεις στην κρίση των Ιμίων. Έστω κι αν κατόπιν η κυβέρνηση Σημίτη αποφάσισε να εγκαταλείψει με τον πιο ατιμωτικό τρόπο μέρος της εθνικής επικράτειας στις διεκδικήσεις της Τουρκίας, κατ’ απαίτηση των Αμερικανών.

Σήμερα είμαστε πολύ χειρότερα από τότε. Κι οι πολιτικοί μας ιθύνοντες της κυβέρνησης, αλλά και της αντιπολίτευσης – με πρώτο τον υπουργό άμυνας – δεν χάνουν την ευκαιρία να το ξεκαθαρίζουν προς την Τουρκία.

Αν όλες αυτές οι ενέργειες δεν είναι ανοιχτή πρόσκληση προς το καθεστώς Ερντογάν να χτυπήσει την Ελλάδα ή την Κύπρο χωρίς να φοβάται συνέπειες και ανασχέσεις από τις ελλαδικές ένοπλες δυνάμεις και τους περιώνυμους εταίρους και συμμάχους, τότε τι είναι; Τα υπόλοιπα, όπως δηλώσεις τύπου θα τους συντρίψουμε έτσι και επιχειρήσουν το οτιδήποτε, είναι για εσωτερική κατανάλωση προκειμένου να αισθάνονται οι μικρόψυχοι και οι κιοτήδες ασφαλείς.

Πολύ φοβάμαι ότι η επίσημη Ελλάδα έχει αποδεχθεί να γίνει δόλωμα για το καθεστώς Ερντογάν. Όπως τα οικόσιτα ζώα που χρησιμοποιούν οι κυνηγοί της ζούγκλας για να προσελκύσουν και να παγιδεύσουν τα μεγάλα αρπακτικά.
Σπρώχνουν τον Ερντογάν να χτυπήσει στρατιωτικά την Ελλάδα και την Κύπρο προκειμένου να βαθύνει η κοινωνικοπολιτική κρίση στο εσωτερικό της Τουρκίας. Ίσως τότε οι Αμερικανοί να βρουν την ευκαιρία να επιχειρήσουν εκ νέου ένα πραξικόπημα εναντίον του Ερντογάν. Ή μια «πορτοκαλί επανάσταση».

Όμως, ακόμη και ο μεγαλύτερος κυνηγός της ζούγκλας δεν μπορεί να είναι σίγουρος για το αν θα καταφέρει να παγιδέψει τελικά το μεγάλο αρπακτικό. Το μόνο σίγουρο της όλης ιστορίας είναι η κατάληξη του δολώματος. Ειδικά όταν η Ελλάδα και η Κύπρος, δηλαδή το δόλωμα, πνέει ήδη τα λοίσθια.

Ο Δημήτρης Καζάκης είναι Πρόεδρος του Ε.ΠΑ.Μ.

https://www.epamhellas.gr/ellada-doloma-ton-erntogan-toys-etairoys-symmachoys-tis/