SANO HALO: Η Αννα Φρανκ των προσφύγων του 1922

 Η ΤΡΑΓΙΚΗ ΤΗΣ ΙΣΤΟΡΙΑ ΣΕ ΕΝΑ ΒΙΒΛΙΟ

SANO HALO: Η Αννα Φρανκ των προσφύγων του 1922

ΣΤΟ ΒΙΒΛΙΟ ΠΟΥ ΕΓΡΑΨΕ Η ΚΟΡΗ ΤΗΣ, ΤΗΕΑ HALO, ΓΝΩΡΙΖΟΥΜΕ ΤΗΝ ΠΟΡΕΙΑ ΤΗΣ ΜΗΤΕΡΑΣ ΤΗΣ, ΑΠΟ ΤΗΝ ΤΟΥΡΚΙΑ ΣΤΗΝ ΑΜΕΡΙΚΗ, ΤΗΝ ΑΛΗΘΙΝΗ ΙΣΤΟΡΙΑ ΤΗΣ ΓΕΝΟΚΤΟΝΙΑΣ ΚΑΙ ΤΗΣ ΕΠΙΒΙΩΣΗΣ ΕΝΟΣ ΜΙΚΡΟΥ ΚΟΡΙΤΣΙΟΥ

Του ΒΛΑΣΗ ΑΓΤΖΙΔΗ*

«Οι Τούρκοι μού οφείλουν μια πολύ μεγάλη, πραγματικά μεγάλη συγγνώμη. Ούτε καν μια μικρή συγγνώμη, αλλά μια μεγάλη συγγνώμη, που πήραν μακριά μου όλους όσους αγαπούσα. Ο,τι είχα.

 Είχαμε τη γη μας, τα ζώα μας, τις αγελάδες μας, τις κότες μας, είχαμε τις δουλειές μας, και όμως μας έκαναν να πεθάνουμε στο δρόμο. Αυτό που έκαναν ήταν θηριώδες, να καταστρέψουν οικογένειες και περιουσίες. Δεν θα μπορούσα ποτέ μου να ξεχάσω. Θέλω να θυμάμαι την οικογένειά μου. Αλλιώς θα ήταν σα να ξεχνούσα τους ανθρώπους μου. Δεν θα το κάνω ποτέ αυτό».

(Sano Halo, συνέντευξη περιοδικό «Πανσέληνος», τ. 88, 13 Μαΐου 2001)

Αγιος Αντώνιος Κιλκίς. Αναμνηστική φωτογραφία λίγο πριν από την αναχώρησηΠέθανε στις ΗΠΑ πριν από λίγες μέρες η Sano Halo, που 105 χρόνια πριν είχε γεννηθεί ως Ευθυμία Βαρυτιμίδου (ή Βαρυτιμιάδου) στον Αγιο Αντώνιο Κοτυώρων (Ορντού) του μικρασιατικού Πόντου. Με τη ζωντανή μαρτυρία της έκανε γνωστή διεθνώς τη Γενοκτονία των Ελλήνων της Ανατολής που πραγματοποίησαν οι Νεότουρκοι και ολοκλήρωσαν οι κεμαλικοί, επιχειρώντας τη βίαιη μετατροπή της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας σε τουρκικό έθνος-κράτος.

Η Ευθυμία Βαρυτιμίδου (Sano Halo) ήταν ένα από τα χιλιάδες παιδιά που χάθηκαν κατά τη διάρκεια της Γενοκτονίας των Ελλήνων της Ανατολής κατά τις πορείες θανάτους που οργάνωσαν οι κεμαλικοί κατά τη δεύτερη φάση της Γενοκτονίας. Η οικογένειά της, όπως και ολόκληρη η ελληνική κοινότητα του Αγίου Αντωνίου της Κερασούντας, καθώς και τα γειτονικά χωριά, εκτοπίστηκε στο εσωτερικό της Ανατολίας. Δεκάχρονο κορίτσι βρέθηκε στο Κουρδιστάν και τελικά ολομόναχο στο Χαλέπι της Συρίας, όπου την περιέθαλψε μια οικογένεια Ασσυρίων. Παντρεύτηκε έναν Ασσύριο, με τον οποίο μετανάστευσε μέσω Λιβάνου στην Αμερική το 1925.

Η καταστροφή του Αγ. Αντωνίου

Οι πρόσφυγες από το χωριό Αγιος Αντώνιος της Sano Halo εγκαταστάθηκαν σε δύο χωριά, στο Κιλκίς και στη Θεσσαλονίκη, που έφεραν το ίδιο όνομα. Στη φωτογραφία, κατά την επίσκεψη στο χωριό της Θεσσαλονίκης, ανοίγοντας φύλλα για πίταΧάρη στις προσπάθειες της κόρης της Thea Halo κατάφερε να ξετυλίξει το κουβάρι της προσωπικής ιστορίας και να ανακαλύψει το χωριό τους στην περιοχή μεταξύ Κοτυώρων και Φάτσας. Ηταν ένα από τα εκατοντάδες χωριά που οι τσέτες του Τοπάλ Οσμάν ισοπέδωσαν κατόπιν κεντρικών οδηγιών για να χαθούν τα ρωμαίικα ίχνη στην περιοχή του Πόντου.

Η συγκεκριμένη καταστροφή έγινε το 1921 και ακολούθησε τη μεθοδολογία των Νεότουρκων (1914-1918), στην πολιτική των οποίων αναφέρεται έγγραφο του υπουργείου Εξωτερικών της Αυστρίας: «Η τουρκική πολιτική έχει το χαρακτήρα της ολοκληρωτικής εκδίωξης από την περιοχή, με σκοπό την πλήρη εξαφάνισή τους, με τη δικαιολογία ότι οι Ελληνες της περιοχής αποτελούν κίνδυνο κατά του κράτους, μια μέθοδος που εφαρμόστηκε στο παρελθόν και κατά των Αρμενίων.

Οι Τούρκοι, χωρίς να διακρίνουν καμιά διαφορά στον πληθυσμό και χωρίς να αφήνουν καμιά πιθανότητα στην επιβίωση του πληθυσμού, με την πρόφαση της μετακίνησης σε άλλες περιοχές, δηλαδή τη μετακίνηση από τις παραλίες στα ενδότερα, εγκαταλείποντας αυτούς σε τραγικές, απάνθρωπες συνθήκες στην πείνα τους, τους οδηγούν προς το θάνατο. Τα δε σπίτια τους, αφού καταληφθούν από τους τσετέδες, λεηλατούνται, πυρπολούνται και κατεδαφίζονται. Οποια μέτρα εφαρμόστηκαν κατά των Αρμενίων εφαρμόζονται και κατά του Πόντου».

Κατά τη δεύτερη φάση της Γενοκτονίας (1919-1923) ο Ριζά Νουρ, που υπήρξε και κύριος διαπραγματευτής στη Λωζάννη, αναφέρει στα απομνημονεύματά του τις συνομιλίες του με τον Τοπάλ Οσμάν: «Του λέω: "Αγά καθάρισε τον Πόντο καλά: Μην αφήνεις πέτρα πάνω σε πέτρα στα Ελληνικά χωριά του Πόντου". Μου απάντησε: "Ετσι κάνω, όμως επειδή οι εκκλησίες τους και τα κτήριά τους μπορούν να χρησιμεύσουν, τα φυλάω". Του είπα: "Γκρέμισε και αυτά, μάλιστα σκόρπισε τις πέτρες μακριά. Δεν ξέρεις τι γίνεται, μην πουν κάποτε ότι εδώ υπήρχε εκκλησία". Η απάντηση που έδωσε ο Τοπάλ Οσμάν ήταν: "Πράγματι, έτσι θα κάνω, δεν το σκέφτηκα τόσο καλά"».

Η Sano με την κόρη της TheaΜπορεί ο Τοπάλ Οσμάν να ξεθεμελίωσε αυτά τα χωριά, όμως τα ίχνη αυτά είναι ακόμα ορατά και ζωντανά πάνω στους ανθρώπους που επιβίωσαν από τη Γενοκτονία και από τα παιδιά τους και τα εγγόνια τους που αρνούνται να ξεχάσουν. Και ένα τέτοιο αδιαμφισβήτητο ίχνος υπήρξε η Sano Halo.

Not even my name

Η τραγική της ιστορία έγινε γνωστή με το βιβλίο «Not even my name» και υπότιτλο «From a death march in Turkey to a new home in America. Α young girl's true story of genocide and survival» («Ούτε καν το όνομά μου. Από την πορεία θανάτου στην Τουρκία σε ένα νέο σπίτι στην Αμερική. Η αληθινή ιστορία της Γενοκτονίας και της επιβίωσης ενός μικρού κοριτσιού»).

Το βιβλίο, που χαρακτηρίστηκε από λογοτεχνική πληρότητα, γράφτηκε από την κόρη της Thea Halo, εκδόθηκε το 2000 από ένα μεγάλο εκδοτικό οίκο των ΗΠΑ και έγινε σύντομα μπεστ σέλερ. Η δημοσιογράφος Ολγα Τσαντήλα έγραψε στο περιοδικό «Πανσέληνος»: «Η ιστορία της 90χρονης σήμερα Sano Halo θα παρέμενε άγνωστη, αν δεν αποφάσιζε η ζωγράφος Thea να τη γράψει και να επιτύχει την έκδοσή του από τον εκδοτικό κολοσσό των ΗΠΑ "Picador" της St. Martin's Press. Το βιβλίο έγινε μπεστ σέλερ, πήρε εξαιρετικές κριτικές, επιστολές συμπαράστασης και ορισμένες διαμαρτυρίες. Η συγγραφέας και η μητέρα της αγκαλιάστηκαν με θέρμη από τον κόσμο και άρχισαν να δίνουν ομιλίες και διαλέξεις, ενώ ο κυβερνήτης της Νέας Υόρκης βράβευσε τη Sano Halo για το κουράγιο της και το όραμά της».

Η έκδοση του συγκεκριμένου βιβλίου είχε ιδιαίτερο ρόλο στη δημοσιοποίηση των άγνωστων ιστορικών γεγονότων. Επιπλέον, πρώτη φορά στην Αμερική μια έκδοση, που δεν προέρχεται από τους κύκλους της ελληνοαμερικανικής κοινότητας, μίλησε ανοιχτά για την πολιτική γενοκτονιών που ακολούθησαν οι τουρκικές κυβερνήσεις. Παρ' ότι αναφέρεται κυρίως στη γενοκτονία του ποντιακού Ελληνισμού, εντούτοις έχει εκτεταμένες αναφορές για τη γενοκτονία του συνόλου των χριστιανικών πληθυσμών της Μικράς Ασίας και της Ανατολίας.

Αγνοώντας τη Συνθήκη της Λωζάννης

Το 2009 η ελληνική πολιτεία αποφάσισε να επιτρέψει την πολιτογράφηση της Sano Halo και της κόρης της Thea και να αποδώσει σ' αυτές την ιδιότητα της Ελληνίδας υπηκόου. Αυτή η απόφαση υπήρξε απόρροια των πολύχρονων προσπαθειών των προσφυγικών οργανώσεων, τόσο των ελλαδικών όσο και των αμερικανικών. Η απόφαση των αρμόδιων οργάνων άργησε, παρ' ότι ήταν αυτονόητη πράξη που απέρρεε από τη Συνθήκη της Λωζάννης και τα αναφαίρετα δικαιώματα των προσφύγων της Μικρασιατικής Καταστροφής, όπως ήταν η Sano Halo.

Ως επιχείρημα της κατ' εξαίρεσιν πολιτογράφησης θεωρήθηκε η προσφορά ιδιαίτερων υπηρεσιών προς το κράτος. Συγκεκριμένα αναφέρεται στο σχετικό προεδρικό διάταγμα (4 Απριλίου 2009): «Οι αλλοδαπές Χάλο Σάνο και Χάλο Θία-Μάρθα προσέφεραν εξαιρετικές υπηρεσίες στην Ελλάδα...». Στα μέσα του 2009 μητέρα και κόρη ορκίστηκαν στο γενικό προξενείο της Ελλάδας στη Νέα Υόρκη και έλαβαν την ελληνική ιθαγένεια. Η διαδικασία ολοκληρώθηκε λίγους μήνες αργότερα με την εγγραφή τους στο Δημοτολόγιο του Δήμου Αθηναίων.

Η δυσανεξία της επίσημης Ελλάδας απέναντι στα γεγονότα που συνέβησαν στην οθωμανική Ανατολή από το 1914 έως το 1923 είναι αντιληπτή σε οποιονδήποτε μελετά την ιστορία των ιδεών του 20ού αιώνα, καθώς και τα κατά καιρούς επίσημα εθνικά αφηγήματα. Είναι γνωστό ότι οι προσπάθειες εξαφάνισης της ιστορικής Μνήμης των προσφύγων της Μικρασιατικής Καταστροφής υπήρξαν κοινό στοιχείο στις μετά το '22 κυβερνήσεις, είτε αυτές ήταν βενιζελικές και φιλελεύθερες είτε απλώς δεξιές και συντηρητικές είτε ακροδεξιές και φασιστικές.

Το κορυφαίο συμβολικό γεγονός ήταν η μετονομασία της οδού Αποστόλου Παύλου της Θεσσαλονίκης σε οδό Κεμάλ Ατατούρκ από τον ακροδεξιό, εθνικιστή δικτάτορα Ιωάννη Μεταξά. Το νέο όνομα διατηρήθηκε και από τις μετεμφυλιακές αντικομμουνιστικές κυβερνήσεις και μόλις το 1955 η οδός πήρε και πάλι το παλιό της όνομα. Την ίδια ακριβώς στάση προς τη Μνήμη των προσφύγων είχε και η ελλαδική Αριστερά, μόνο που εδώ το κριτήριο καθορίστηκε από τη φιλοκεμαλική στάση του Λένιν, ο οποίος είχε διεκδικήσει και τον τίτλο του «Νεότουρκου της Ρωσίας».

Παρ' ότι η παραπάνω θεώρηση προκύπτει από τη μελέτη του παρελθόντος, σήμερα παρατηρείται μια ιδιόμορφη επανεμφάνιση του παλιού αντιπροσφυγικού συναισθήματος. Ενα από τα πλέον απεχθή σύγχρονα ιδεολογικά ρεύματα είναι αυτό της Αρνησης της Γενοκτονίας, της αιτιολόγησης των πράξεων των δραστών και της συκοφάντησης όσων συμβάλλουν στη διατήρηση της Μνήμης.

Οι εκφραστές του ανιχνεύονται σε ένα ευρύ πολιτικό φάσμα που εκκινεί από τη νεοφιλελεύθερη Δεξιά και φτάνει έως το άλλο άκρο μιας ψευδώνυμης «ελευθεριακής Αριστεράς».

Στη βάση του ρεύματος αυτού εντοπίζεται η ρατσιστική περιφρόνηση προς τους πρόσφυγες και τον αυτόνομο λόγο τους. Με μια έννοια αποτελεί σύγχρονη επιβίωση, μέσα σε μεταμοντέρνα λεοντή, της μεσοπολεμικής απέχθειας που προκαλούσαν στο συντηρητικό κόσμο οι πρόσφυγες της Μικρασιατικής Καταστροφής.

Η Sano Halo και οι αρνητές της Γενοκτονίας

Κύρια ρητορική αυτού του ρεύματος, που εμφανίστηκε κυρίως στα τέλη της δεκαετίας του '90 και αποτέλεσε για κάποια χρόνια την καθεστωτική ιδεολογική έκφραση, είναι η αντιδιαστολή εθνικισμού-αντιεθνικισμού.

Κατηγορώντας αυθαιρέτως και υπερβολικά κάθε διαφορετική άποψη ως «εθνικιστική», καπηλεύτηκαν τον όρο του «αντι-εθνικιστή» και κατάφεραν να υπερκεράσουν τους αντιπάλους τους στη διαχείριση τομέων του κράτους αλλά και κονδυλίων. Επί της ουσίας κατασκεύασαν με εντελώς παλιά στοιχεία μια νέα αφήγηση, που έθετε και πάλι εκτός των ορίων της ιδεολογικής νομιμότητας τις ερμηνείες των προσφύγων του 1922.

Στο στόχαστρο του ρεύματος αυτού και της προκατειλημμένης στάσης του, κρυμμένης πίσω από μια ηθικιστική φρασεολογία που βασίζεται στην εξίσωση του αίματος, βρέθηκε και η ιστορία της Sano Halo, έτσι όπως την έγραψε η Thea Halo στο βιβλίο της «Not even my name». Με απίστευτη ευκολία το βιβλίο κατατάχθηκε στην «εθνικιστική εκδοχή της ιστορίας», με το επιχείρημα ότι δεν αναφέρεται στη «Μεγάλη Ιδέα» και στα «εγκλήματα του ελληνικού στρατού κατά των Τούρκων αμάχων» (δες: Δημήτρης Αγγελίδης, «Θέμα: Μνήμες Μικράς Ασίας και Πόντου», περ. Εψιλον, «Κ.Ε.», 29.5.2011).

Παρούσα στη συγκεκριμένη προσέγγιση και η παλιά μέθοδος της διαστρέβλωσης των σημασιών των όρων μέσω της εξαφάνισης του πλαισίου. Ετσι, η λέξη «συνωστισμός», που υπάρχει στην ελληνική έκδοση του βιβλίου της Halo, χρησιμοποιήθηκε από το συντάκτη του κείμενου με τρόπο τέτοιο, ώστε να αιτιολογηθεί η αντίστοιχη χρήση του όρου που προκάλεσε τη σφοδρή σύγκρουση για το βιβλίο ιστορίας της Στ' Δημοτικού πριν από μερικά χρόνια.

Η όλη παρουσίαση του έργου της Halo στο συγκεκριμένο αφιέρωμα υπακούει στους άγραφους νεοελληνικούς pseudo-αντιεθνικιστικούς κανόνες της Αρνησης της Γενοκτονίας, όπου η Μνήμη για τη μοίρα των απόκληρων πληθυσμών -που αποφασίστηκε από το νεοτουρκικό μιλιταρισμό στις αρχές της δεύτερης δεκαετίας του 20ού αιώνα και μεθοδικά υλοποιήθηκε από το 1914- καθορίζεται από την αυθαίρετη παραδοχή που βασίζεται στη φαντασίωση της ενιαίας μοίρας. Μιας «μοίρας» που ξεκινά αρκετά νοτιότερα από το ακρωτήριο του Μαλέα και τελειώνει στα όρη του Καυκάσου.

Με μια έννοια, η θεώρηση των «αντιεθνικιστών» αποδεικνύεται περισσότερο εθνικιστική στην εθνική της πρόσληψη και από τη θεώρηση που είχαν οι ίδιοι οι Μεγαλοϊδεάτες εκείνης της εποχής. Επίσης τμήμα «μεταμοντέρνας» αφήγησης αποτελεί και η παραδοχή της συλλογικής ευθύνης. Κάτι σαν «καλά να πάθετε ω Πόντιοι και Σμυρνιοί, αφού είστε Ελληνες και ο Ελληνας Μοραΐτης φαντάρος επιτέθηκε στην "ιερή πατρίδα" του εθνικοαπελευθερωτή gazi Μουσταφά Κεμάλ και κατέσφαξε άμαχους Τούρκους».

Ενα άλλο βασικό στοιχείο της ιστορικής αντίληψης των αρνητών της Γενοκτονίας, είναι η παραγνώριση του πραγματικού ιστορικού πλαισίου που σχετίζεται κυρίως με τις ενδοοθωμανικές ταξικές αντιθέσεις και ο υπερτονισμός της ύστερης ελλαδοτουρκικής σύγκρουσης.

Είναι χαρακτηριστικό δείγμα -και αποκαλυπτικό συνάμα- της νεοελληνικής αλλοτρίωσης, το γεγονός ότι ούτε η τραγική εμπειρία της Sano Halo ξέφυγε από τη μνησίκακη στάση που έχει επιφυλάξει ο χώρος των αρνητών της Γενοκτονίας στη Μνήμη των προσφύγων της Μικρασιατικής Καταστροφής.

* Διδάκτωρ Σύγχρονης Ιστορίας του Αριστοτελείου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης, μαθηματικός, http://kars1918.wordpress.com/

Έντυπη Έκδοση Κυριακάτικη Ελευθεροτυπία, Κυριακή 11 Μαΐου 2014http://www.enet.gr/?i=arthra-sthles.el.home&id=429643, 

Η Ευρώπη της Κοντσίτα;

Η Ευρώπη της Κοντσίτα;

Από τον ΓΙΑΝΝΗ ΤΡΙΑΝΤΗ

Δεν έγινε γνωστό μέχρι στιγμής αν το ακροδεξιό «Κόμμα των Ελευθέρων Αυστριακών» πανηγύρισε για την επικράτηση της Κοντσίτα στη Γιουροβίζιον. Το βέβαιο είναι ότι οι Ελληνες κατήγαγον περριφανή νίκη στην Κοπεγχάγη. Οχι με το απείρου κάλλους άσμα που εκπροσωπούσε επάξια τον νεοελληνικό (μουσικό) πολιτισμό -αυτό πάτωσε γιατί μας μισούν οι ξένοι-, αλλά με το ηχηρό «όχι» της χώρας μας στον ρατσισμό, την ομοφοβία και τη μάτσο αντίληψη που δήθεν μας χαρακτηρίζουν. Τι άλλο από απάντηση αποστομωτική ήταν το 12άρι της Ελλάδος στην Κοντσίτα;

Εντάξει, σαρκαστική η διάθεση εισαγωγικώς αλλά και αποκαλυπτική, τουλάχιστον ως απόπειρα να φωταγωγηθεί μια προβληματική πραγματικότητα. Εκείνη που αναδεικνύει πρωταγωνιστές τους πρίγκιπες των απλουστεύσεων. Εκείνους φέρ' ειπείν που αποφαίνονται καταδικαστικά για τον πολιτισμό της Ευρώπης ή ελεεινολογούν τη χώρα του Μότσαρτ και του Μπέρνχαρντ με αφορμή τα άνοστα πολυσπόρια της Γιουροβίζιον και το εκτρωματικό υβρίδιο της Κοντσίτα. Αλλά και όσους είναι έτοιμοι να καγχάσουν με το ελληνικό τραμπολινοάσμα και να εξαγάγουν ανάλογα απαξιωτικά συμπεράσματα για τη χώρα μας.

Εκπαλαι άνιση η Ευρώπη. Σε όλα τα πεδία. Γενέτειρα λαμπρών παραδόσεων, δημοκρατικών και πολιτισμικών, αλλά και γη στην οποία φύτρωσαν ολοκληρωτικές ιδεολογίες, αγοραίες αντιλήψεις και αποικιοκρατικά δόρατα. Το ίδιο και στον ασθμαίνοντα δικό μας Νότο. Ουδέν, ουδέποτε, υπήρξε αμιγές. Οπως παντού εξάλλου. Αντάρτικη παράδοση, αλλά και υποταγή σε αλλεπάλληλα αυταρχικά και δικτατορικά καθεστώτα. Αντίσταση στον φασισμό και τον ναζισμό, αλλά και -εσχάτως- θερμοκήπιο ανατριχιαστικού, ναζιστικού μορφώματος. Σπουδαία ποίηση και μουσική, αλλά και «σκουπίδια» παντός είδους. Οχι μόνο από «σκυλάδες», μα και από πεφωτισμένους της Τέχνης, που έχουν εγκαταστήσει ένα υμνούμενο, από λίγους, καθεστώς ιλαροτραγικής πρωτοπορίας, που δήθεν δεν καταλαβαίνει ο λαός.

Ελα όμως που ορισμένοι μονόφθαλμοι, Ηρακλείς της αισθητικής και μόνιμοι υμνωδοί παντός του Ευρωπαϊκού, παρακάμπτουν το προφανές και εστιάζουν μονάχα στα ελληνικά παθογενή. Δεν πρόκειται για αυτομαστίγωμα, αλλά για χαιρέκακη επίδειξη δυσανεξίας και άρνησης. Σπανίως θα δεις να ασχολούνται με ανάλογα στίγματα -φαιά και μελαγχολικά- που πυκνώνουν ανησυχητικά στο σώμα αρκετών ευρωπαϊκών χωρών. Περισσότερο τους ενδιαφέρουν οι σαρκαστικές αναφορές σε ανοηταίνουσες φλυαρίες ημετέρων πολιτικών, ιεραρχών και δημοσίων λειτουργών, παρά η απείρως πιο επικίνδυνη δυναμική που διαμορφώνεται από δηλώσεις, επιλογές και πράξεις Ευρωπαίων ιθυνόντων.

Ευδιάκριτη και η άλλη πλευρά του ίδιου νομίσματος. Θα μπορούσε να θεωρηθεί, αθωωτικά, απελπισμένη άμυνα απέναντι στο ριπηδόν της προηγούμενης κατηγορίας των πεφωτισμένων, αλλά δεν πρόκειται περί αυτού. Η πλευρά ετούτη βλέπει παντού συνωμοσίες εναντίον της χώρας μας, ανασύρει ή κατασκευάζει αδυσώπητους εχθρούς και αποδίδει στους ξένους όλα τα δεινά του τόπου. Από το Μνημόνιο, που εντάσσεται στο ανθελληνικό οπλοστάσιο και όχι στο credo συγκεκριμένης πολιτικής αντίληψης για την οικονομία, μέχρι τη χαμηλή βαθμολογία στη Γιουροβίζιον... Οχι. Ούτε οι συνωμοσίες λείπουν ούτε οι αδυσώπητοι εχθροί και οι απειλές τους ούτε οι εγκληματικές επιλογές εταίρων και συμμάχων. Μόνο που η εξήγηση δεν βρίσκεται εκεί που την εντοπίζει η εν λόγω πλευρά της ευκολίας, αλλά σε συγκεκριμένα αίτια, αμιγώς πολιτικά, γεωστρατηγικά κ.ά.

Ευκαιρία, λοιπόν, τώρα με τις ευρωεκλογές να θυμηθούμε ορισμένα στοιχεία που συνθέτουν τη σημερινή, άνιση Ευρώπη. Να δούμε πού οδηγούν εκείνοι που ομνύουν στον γενικόλογο, θολό και δήθεν ουδέτερο Ευρωπαϊσμό, στον οποίο αποδίδουν μεταφυσικές ιδιότητες για να κατασκευάσουν το ιδεολόγημα της Ευρώπης. Ευκαιρία να ξαναδούμε τις συγκεκριμένες, στυγνές επιλογές, τις δήθεν σωτήριες, του ευρωπαϊκού κατεστημένου, καθώς και τις επιπτώσεις. Οδυνηρές όχι μόνο για μας αλλά και για ολόκληρη την Ευρώπη.

Ευκαιρία, τέλος, να δούμε καθαρά αν περιποιεί τιμή στη χώρα μας η ύπαρξη ενός ναζιστικού κόμματος. Οχι για να νιώσουμε ενοχές. Στην υπόλοιπη Ευρώπη συμβαίνουν τα ίδια και χειρότερα. Αλλά για να εκτοπίσουμε τη φαιά απειλή στο περιθώριο. Οχι με απαγορεύσεις, κραυγές και ρητορείες. Αλλά με βαθιά συναίσθηση της τοξικής απειλής που συνεπάγεται η παρουσία της.

Θράκη: Η φωτό που ξεσήκωσε αντιδράσεις-Ο Ζεϊμπέκ προκαλεί γονατισμένος

«Μπαρούτι» μυρίζει η περιοχή της Θράκης - Νέα πρόκληση από βουλευτή

Ο θόρυβος που ξέσπασε με τον χειρισμό του θέματος της ακύρωσης της υποψηφιότητας της Σαμπιχά Σουλεϊμάν φαίνεται ότι δεν επηρέασε στο ελάχιστο τον βουλευτή του ΣΥΡΙΖΑ Χουσεϊν Ζεϊμπέκ.

Όπως βλέπουμε στη φωτογραφία που δημοσιεύει ο «Αντιφωνητής», ο ίδιος φωτογραφίζεται σε εκδηλώσεις που «φωνάζουν» ότι η Θράκη πρέπει να είναι τουρκική.

Γονατισμένος παρακολουθεί την τελετή λήξης των μαθημάτων Κορανίου στην περιοχή του Εχίνου.

Η φωτογραφία είναι μέσα στο τέμενος του χωριού με τα παιδάκια που «μορφώθηκαν» από τον προξενικό μηχανισμό, πίσω είναι η τεράστια επιγραφή «Τουρκική μειονότητα Δυτικής Θράκης-Μουφτεία Ξάνθης-Μαθήματα Κορανίου Εχίνου» και στο κέντρο τέσσερεις ενήλικες. Όρθιοι ο Τούρκος πρόξενος Ιλχάν Σενέρ με τον τουρκομουφτή Αχμέτ Μέτε και γονατισμένοι οι : αριστερά ο δήμαρχος Εχίνου Μουσταφά Τσουκάλ και δεξιά ο βουλευτής Ξάνθης (με τον ΣΥΡΙΖΑ) Χουσείν Ζεϊμπέκ!

Read more: http://www.newsbomb.gr/ethnika/story/440785/thraki-i-foto-poy-xesikose-antidraseis-o-zeimpek-prokalei-gonatismenos#ixzz30g4S53A9

ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΠΑΝΑΓΟΠΟΥΛΟΣ ΜΕΓΑΛΗ ΕΒΔΟΜΑΔΑ

Ο αείμνηστος ιεροκήρυκας Δημήτριος Παναγόπουλος υπήρξε ένας άοκνος εργάτης του Ευαγγελίου με πλήθος καταπληκτικών ομιλιών και συγγραμμάτων. Χωρίς σπουδές και τίτλους, έχοντας όμως το σπουδαίο χάρισμα του λόγου και κυρίως την πλουσιότατη Χάρη του Κυρίου μας που τον επεσκίαζε και τον καθοδηγούσε, βοήθησε πλήθος ανθρώπων να βρούν και να ακολουθήσουν την οδό της σωτηρίας. Αξίζει να σημειωθεί πως δεν επεδίωξε να αναλάβει αυτήν την διακονία αλλά ο Ίδιος ο Χριστός τον επέλεξε και του την ανέθεσε.

βουλευτες ΝΔ

Καμιά φορά σκέφτομαι και γελάω πως ανέχονται οι βουλευτές τις ΝΔ να έχουν για υπουργό υγείας τον συγκεκριμένο τύπο που έχουν. Πως το δέχονται ;
Δεν έχει η ΝΔ βουλευτή να πάρει αυτή την τεράστια ευθύνη;
μιλάμε για το υπουργείο υγείας δεν μιλάμε για παιδική χαρά .

ΔΗΜΟΣ ΠΥΡΓΟΥ

Είναι καιρός να καταλάβουμε ότι όταν θέλουμε να πάμε μπροστά δεν ανακυκλώνουμε παλαιά υλικά τα οποία με το χρόνο έχουν χάση την αξία τους. θέλουμε το νέο και τι κάνουμε;
Άνθρωποι που όταν είχαν εξουσία δεν έκανα τίποτα για να ύπαρξη ανάπτυξη στο ΝΟΜΟ άλλα ούτε και στο δήμο πύργου ειδικότερα. Είναι πολλά τα παραδείγματα άλλα θα πω ένα.. το ποιο ΤΡΑΓΙΚΟ έκλεισαν τον ΟΣΕ ΠΥΡΓΟΥ. Που ήταν οι αντιδράσεις αυτών που θέλουν να βγουν δήμαρχοι στο δήμο πύργου..
Φανταστείτε δεν μπόρεσαν να κρατήσουν ανοιχτό  τον σταθμό ΚΑΙ ΕΙΝΑΙ ακριβώς οι ίδιοι που ήθελαν να κάνουν και πολιτικό αεροδρόμιο στην Ανδραβίδα.
Η απόλυτη πολιτική ξεφτίλα

Δεν θέλω να γράψω αλλά από σεβασμό στους συνανθρώπους μου στο Νομό Ηλείας .  

Αλλά κύριοι υποψήφιοι πάρτε το και λίγο αλλιώς γιατί θα ......................

Πάσχα της τηλεόρασης ή της Εκκλησίας;

Τα τελευταία χρόνια, έχει γίνει πια συνήθεια και έθιμο, ο κόσμος να παρακολουθεί τα Άγια Πάθη τού Χριστού και την Ανάστασή Του μόνο από την τηλεόραση.

Ακούμε να πηγαίνουν να μεταλαμβάνουν την Μεγάλη Πέμπτη για το λεγόμενο «καλό», να πηγαίνουν στον επιτάφιο πάλι για το «καλό», λίγο στην Ανάσταση για το «καλό» και βεβαίως να μην χάνουν καμία από τις ταινίες που προβάλλονται στην τηλεόραση με την ζωή τού Χριστού. Και αυτό είναι το Πάσχα για αρκετό, δυστυχώς, κόσμο.

Περιμένουν να ζήσουν την πορεία τού Θεανθρώπου Κυρίου μας, μόνο μέσα από τις εκάστοτε τηλεοπτικές υπερπαραγωγές και άλλες ταινίες. Ακόμα και τις απορίες που έχουν για κάποια θεολογικά θέματα, περιμένουν να τις λύσουν από εκεί!

Εάν κάτσει κανείς να σκεφτεί όλα αυτά, και εάν αναλογιστεί το πώς και γιατί γυρίστηκε η οποιαδήποτε ταινία με την ζωή τού Χριστού, θα καταλάβει πολλά. Θα δει πως άσημοι ή μεγάλοι ηθοποιοί, τολμούν να υποδύονται τον Χριστό, την Παναγία ή τους Αγίους και να «παίζουν» την ζωή Του, μην έχοντας η δική τους καμία σχέση με Εκείνον και την διδασκαλία Του. Ένα ολόκληρο συνεργείο και επιτελείο ανθρώπων, ασχολείται με την ζωή και την θυσία τού ίδιου τού Θεού, μην καταλαβαίνοντας τι κάνουν. Και καθώς η πλειοψηφία όλων αυτών των ανθρώπων των συνεργείων και των ηθοποιών, αποτελείται από αλλόθρησκους, αιρετικούς, ή και άθεους, λογικό είναι άλλοι να χλευάζουν, άλλοι επάνω στα γυρίσματα να διακωμωδούν, άλλοι απλά να μετρούν εργατοώρες, ζημιές ή κέρδη και άλλοι με μια τελείως στρεβλή και παρανοϊκή ευσέβεια να θεωρούν ανώτερους τούς εαυτούς των που συμμετέχουν σε μία τέτοια «θεάρεστη» υπερπαραγωγή, νομίζοντας ότι ζουν μέσα στις Θείες Γραφές.

Και να πούμε και το χειρότερο; Ο κάθε σκηνοθέτης γύριζε και γυρίζει την ταινία όπως εκείνος νομίζει καλύτερα, παραποιώντας τις Γραφές και βάζοντας δικές του ιδέες και γεγονότα, τα οποία άλλα δεν υπάρχουν και άλλα είναι τελείως αλλαγμένα. Δηλαδή προβάλλει μία δική του γραφή, ένα δικό του ευαγγέλιο. Για παράδειγμα οι σκηνοθέτες απέδιδαν ερμηνείες κατά τέτοιον τρόπο ώστε να φθάνουν π.χ. οι θεατές μέχρι και να θεωρούν αθώο τον Ιούδα ρίχνοντας έτσι ευθύνες στον ίδιο τον Θεό που δεν μερίμνησε για την σωτηρία του, αφού παρουσιάζεται σε αρκετά έργα να μην ενδιαφέρεται για τα χρήματα ή σε κάποια άλλα σαν το πρόσωπο το οποίο δυστυχώς ήταν γραφτό να κάνει αυτά που κάνει. Πολλοί κατέληγαν σε βλασφημία αφού μπλέκουν τα πρόσωπα διαστρεβλώνοντας έτσι την ζωή των αγίων (πχ στην Αγία Μαρία την Μαγδαληνή αποδίδεται ο ρόλος της πόρνης που έπλυνε τα πόδια του Χριστού, οπότε μπερδεύονται και τα πρόσωπα που βρίσκονται κάτω από τον Σταυρό του Κυρίου).

Παραποιούν σύμβολα και γεγονότα καθώς βλέπουμε σε κάποιες ταινίες η Ανάσταση να γίνεται χωρίς να καταλάβουν οι φρουροί τίποτε, σεισμός, σχίσμα στο καταπέτασμα του Ναού και ανάσταση νεκρών δεν υπάρχουν, και σε άλλες βλέπουμε τον Κύριό μας αντί του Σταυρού, να κουβαλάει ένα οριζόντιο κομμάτι ξύλου. Άλλοι πάλι για να δείξουν και καλά τον ζεστό ανθρώπινο χαρακτήρα του Χριστού τον έδειχναν ημίγυμνο να παίζει τόπι με τους Αποστόλους! Και βεβαίως δεν αναφερόμαστε σε ακρότητες άλλων ταινιών όπου στην μανία του ο άνθρωπος να λάβει άφεση αμαρτιών, προβάλλονται μονοφυσιτικές και βλάσφημες ιδέες, κατεβάζοντας τον Θεό Δημιουργό στο πλέον ελεεινό επίπεδο του δημιουργήματος. Ευτυχώς αυτές οι τελευταίες (για την ώρα) δεν προβάλλονται κατά την περίοδο της Μεγάλης Εβδομάδος. Μέσα από τις ταινίες λοιπόν, (σε άλλες λιγότερο και σε άλλες περισσότερο) παρουσιάζονται και περνούν εικόνες και μηνύματα που είναι στρεβλά, ψεύτικα και ανακριβή, τα οποία είναι αποτέλεσμα της τελείως ανθρωποπαθούς λογικής των σκηνοθετών.

Όπως λοιπόν καταλαβαίνουμε, σαφώς και μπορεί κάποιος να δει αυτές τις καλογυρισμένες κατά τα άλλα ταινίες, βάζοντας όμως, στην άκρη τα παραποιημένα γεγονότα και κρατώντας μόνο τις ωραίες εικόνες, εξηγώντας ταυτόχρονα και στα παιδιά του κάποια πράγματα για να ξέρουν και αυτά την αλήθεια. Πέραν όμως, αυτού, υπάρχει και κάτι άλλο. Επειδή τα ωραία σκηνικά και οι αληθοφανείς εικόνες που ταξιδεύουν σε εκείνη την εποχή ελκύουν και καθηλώνουν τον τηλεθεατή εθίζοντάς τον στο να θέλει να βλέπει την ταινία, θα αναφέρω και το εξής: Προσωπικά, όταν συνειδητοποίησα ότι έβλεπα τα θεία πάθη καθισμένος στον καναπέ μου, πίνοντας και τον καφέ μου ή μασουλώντας το κουλουράκι μου, τότε πραγματικά έφριξα για τον εαυτό μου. Παρακολουθούσα με ράθυμο και ασεβή τρόπο τα πάθη τού ίδιου τού Θεού, ασχέτως εάν δάκρυζα και λυπόμουν. Κατάλαβα ότι έβλεπα απλά έναν ήρωα μιας ταινίας. Φανταστείτε οικογένειες που έχουν αναθέσει την κατάνυξη του Θείου Πάθους στην τηλεόραση και μόνο, τι αποκομίζουν και τι διδάσκονται τα παιδιά τους!

Εάν θέλουμε να ζήσουμε πραγματικά την πορεία τού Χριστού στα Πάθη και στην Ανάσταση, εάν θέλουμε να βηματίσουμε μαζί Του, να είμαστε δίπλα Του και σε Εκείνον και στην Παναγία μας, τότε ο μόνος δρόμος είναι η παρουσία μας στις Ακολουθίες της Αγίας και Μεγάλης Εβδομάδος μέσα στην Εκκλησία μας. Εκεί, με την πρέπουσα σεμνή και ταπεινή στάση μας, διαβάζοντας και κατανοώντας τα λόγια των Ακολουθιών, ακούγοντας τον θρήνο της Παναγίας Μητέρας Του και βλέποντας μπροστά μας την Αγία Τράπεζα, πάνω στην οποία ακουμπά σε κάθε Λειτουργία ο ίδιος ο Χριστός, καταλαβαίνουμε ότι δεν υπάρχει άλλο μέρος στο οποίο θα μπορούσαμε να είμαστε πιο κοντά Του. Την στιγμή που βρισκόμαστε μπροστά στο Άγιο Θυσιαστήριο βρισκόμαστε και μπροστά στον Χριστό. Πού αλλού, λοιπόν, θα μπορούσαμε να βρισκόμαστε τις Άγιες αυτές ημέρες και πού αλλού η ψυχή μας θα συμβαδίσει με τον Χριστό; Και με τι δέος και με ποια συστολή και ταπείνωση καρδιάς θα ζούσαμε τα Θεία Πάθη; Με την βολή του καναπέ, την απόλαυση του καφέ και τις χαζοκουβέντες ενδιάμεσα των … αγίων ταινιών; Άραγε ποιος Χριστιανός παλαιότερα διανοούνταν τέτοιο Πάσχα και σε ποιον να τα έλεγες αυτά και να μην σε περνούσε για τρελό; Άνθρωποι κουρασμένοι, βιοπαλεστές που δούλευαν όλη την ημέρα σε εργοστάσια, τσαγκαράδικα και μαγαζιά, έτρεχαν να παραβρεθούν στις Ακολουθίες των ημερών για να είναι κοντά στον Χριστό.

Εκείνοι οι αμόρφωτοι και … παρακατιανοί πρόγονοί μας ήξεραν που θα βρουν τον Χριστό, ήξεραν που θα Τον συναντήσουν, ήξεραν που θα ανταμώσουν την Μητέρα Του για να κλάψουν μαζί Της και συνάμα να παρηγορηθούν από Εκείνη και από τον Γιό Της. Εύχομαι κι ελπίζω αυτό το Πάσχα και κάθε Πάσχα, όλοι μας να βρεθούμε εκεί που πρέπει και όπως πρέπει και να ανταμώσουμε τον Χριστό, την Παναγία μας και όλους τους Αγίους μας, που διακαώς μας περιμένουν για την Ανάσταση. Καλό Πάσχα.

Κείμενο που μας έστειλε ο ίδιος ο συγγραφέας του Μυρίλλας Αναστάσιος.

πηγη

http://www.pentapostagma.gr/2014/04/πάσχα-της-τηλεόρασης-ή-της-εκκλησίας.html?utm_source=feedburner&utm_medium=feed&utm_campaign=Feed%3A+pentapostagma+%28ΠΕΝΤΑΠΟΣΤΑΓΜΑ%29&utm_content=FaceBook#.U0bpNqn2Tzo

Αξιοδάκρυτα και βαρετά

Αξιοδάκρυτα και βαρετά

Από τον ΓΙΑΝΝΗ ΤΡΙΑΝΤΗ

Τι μελαγχολική εικόνα! Και τόσο εξοργιστική... Λείψανα του παρελθόντος με βαρύτατες ευθύνες για το κατάντημα της χώρας, αρχηγίσκοι και κομματίδια εσωτερικού χώρου, επαγγελματίες της τουριστικής Κεντροαριστεράς και νέοι άνθρωποι -κόπιες των παλιών ή μάλλον περισσότερο άοσμοι και στεγνοί από αυτούς- να μαλώνουν γύρω από ένα κόμμα που βρίσκεται ημιθανές στην εντατική. Ο πολιτικός αυτισμός και το απύθμενο θράσος στην κορύφωσή τους...

Ανθρώπινο, θα πεις. Και υπαρξιακά αναγκαίο. Η συμμετοχή ακόμη και σε ταραχώδη μνημόσυνα, όπως το προχθεσινό στον «ελαιώνα» του ΠΑΣΟΚ, δίνουν την ψευδαίσθηση ότι υπάρχεις, ότι διεκδικείς ρόλο, ότι δεν σου γύρισε την πλάτη η κοινωνία κι ας φθέγγεται εκείνη για το αντίθετο. Ισως να αισθάνονται ότι τους αδίκησε η μοίρα και δεν βλέπουν ότι τους μίλησε αλλιώς η ιστορία. Και δη, όχι με τον τρόπο που εννοεί ο Ρασούλης σ' εκείνο το μνημειώδες τραγούδι.
Θα ήταν άδικιο να μηδενιστεί η προσφορά ορισμένων εξ αυτών. Το ΠΑΣΟΚ υπήρξε ριζοτομικό, ανέδειξε νέες δυνάμεις, έκλεισε χάσματα και δημιούργησε συνθήκες -και ελπίδες- δημιουργικής ανατροπής. Αλλά ενεπλάκη νωρίς στη μοίρα της σοσιαλδημοκρατίας. Εγινε καθεστώς και, μεταλλαγμένο, παρουσίασε όλα τα συμπτώματα πρόωρα γερασμένου, ιογενούς οργανισμού. Σε πολλές περιπτώσεις, από τα χρόνια του Ανδρέα Παπανδρέου, θύμιζε συνονθύλευμα μετρίων και ανικάνων, που συντηρούσε όλα τα παλιά παθογενή, ενώ ταυτόχρονα συσσώρευε καινούργια. Κάτι σπίθες σε ορισμένα πεδία εξαφανίστηκαν οριστικά όταν μεταλλάχτηκε προκλητικά από τους χειρουργούς του ψευδώνυμου εκσυγχρονισμού. Και ολοκλήρωσε τον κύκλο του καταστροφικά για τη χώρα και το ίδιο με τον τραγικό Γ. Παπανδρέου και το Μνημόνιο.
Εκείνος ο συκοφαντημένος Τσοβόλας, πεφυσιωμένος κάποια στιγμή και αλαζών, αλλά έντιμος και με αξιοπρόσεκτη προσφορά στο υπουργείο Οικονομικών, πήρε των ομματιών του και παράτησε την πολιτική κλείνοντας το κόμμα που είχε ιδρύσει. Είχε αποδεχθεί αυτό που αρνούνται οι σημερινοί. Οτι δεν έχει νόημα να σκουπίζεις καθημερινά τη σκόνη που απλώνεται στα άδεια ράφια, τη στιγμή που δεν περνάει πελάτης την πόρτα. Οτι δεν έχεις κάτι να πεις. Οτι το μαγαζί πτώχευσε. Οτι, τέλος πάντων, έτσι το βλέπει η κοινωνία.
Καλά. Για τον θρασύτατο Σημίτη που προθερμαίνεται στα κουλουάρ των μήντια, και τον οποίο η δράκα των δικών του θεωρεί... εθνικό κεφάλαιο, δεν αξίζει να ειπωθεί οτιδήποτε. Στη μνήμη του τόπου θα μείνει εσαεί ένας λογιστής περιορισμένων δυνατοτήτων, που είχε καταφέρει να πείσει τους ανυποψίαστους ότι αποτελεί κάτι μεταξύ θεόσταλτου δώρου και μεσσία. Το ίδιο με το κατά Πάγκαλο «σημιταριό» που μας ζάλισε επί μήνες με τους «58» και το φιάσκο τους.
Ομως το πιο μελαγχολικό και τραγικό συνάμα -πέρα από τις πομφόλυγες του Χρυσοχοΐδη που ανακάλυψε ξαφνικά τον Ανδρέα και τη Μελίνα, τους οποίους είχε φροντίσει από χρόνια να τους βάλει στο αρχείο- είναι ο λόγος των νέων, και νεαρών, στελεχών του σημερινού ΠΑΣΟΚ. Τους ακούς και βγάζεις το καπέλο σου στους αφορεσμένους παλιούς με τον ξύλινο λόγο. Ο δικός τους μοιάζει με τον θόρυβο δεκάρας όταν πέφτει στο μωσαϊκό. Ενα απελπιστικό τίποτε, που καμώνεται τον καμπόσο, πασπαλισμένο με ρητορείες περί «νέας εποχής».
Οσα διαμείφθηκαν τις μέρες αυτές στη Συνδιάσκεψη της «Ελιάς» -ύβρεις, απειλές, υπαινιγμοί, καταγγελίες- αποτελούν υλικό για ανακύκλωση. Οπως και οι αντιμαχίες, οι κουβέντες για πιθανή επανάκαμψη του Γ. Παπανδρέου, για νέο κόμμα μετά τις ευρωεκλογές και φυσικά για την ανασύνθεση της περιώνυμης Κεντροαριστεράς. Βαρετά και αξιοδάκρυτα, οξειδωμένα και άχρηστα. Ενδιαφέρουν μονάχα τους επαγγελματίες των ρόλων, που ό,τι είχαν να δώσουν το έδωσαν. Επιμένουν πεισματικά να ταλαιπωρούν την κοινωνία με ίντριγκες και μυστικούς πολέμους, με λιπόθυμες κουβέντες και άνοστα, ξαναζεσταμένα φαγητά συσκευασμένα από τα πρόθυμα μήντια.
Η θηριώδης προβολή και ο πρόσκαιρος θόρυβος που δημιουργεί, τους κάνει να νομίζουν ότι η κοινωνία κρέμεται από τα χείλη τους. Δεν θέλουν να καταλάβουν ότι μιλάνε στο κενό. Οτι ο κόσμος πάει γι' άλλα. Και τους το δείχνει με κάθε τρόπο.
http://www.enet.gr,

ΔΕΙΤΕ...

Aκρισία, η εθνική μας νόσος

ΧΡΗΣΤΟΣ ΓΙΑΝΝΑΡΑΣ

Aκρισία, η εθνική μας νόσος

  02.03.2014 :  

Είναι πολλά τα συμπτώματα στον συλλογικό ελλαδικό μας βίο που συνηγορούν στη διαπίστωση ότι η ακρισία έχει εξελιχθεί σε εθνική μας νόσο. Mοιάζουμε ανίκανοι οι πολίτες στη σημερινή Eλλάδα να κρίνουμε (διακρίνουμε - συγκρίνουμε) ποιότητες, να ξεχωρίσουμε (σταθμίσουμε) τι μας συμφέρει και τι μας βλάπτει, να διαβαθμίσουμε την επικινδυνότητα μιας απειλής ή την ωφελιμότητα μιας ευκαιρίας.

Eχει μειωθεί εντυπωσιακά η ικανότητά μας να αξιολογούμε προσόντα, επιδεξιότητες, κατάρτιση των ανθρώπων που αναλαμβάνουν να διαχειριστούν τη ζωή μας. Eμπιστευόμαστε με απίστευτη αφέλεια τσαρλατάνους, χειροκροτούμε εκστασιασμένοι τυχάρπαστους απατεώνες και μικρονοϊκούς κομπορρήμονες. Σίγουρα, πρέπει να αποτελούμε ιδανική για τους διαφημιστές «αγορά» ευκολόπιστων καταναλωτών. Aποδείχνουμε καθημερινά ανύπαρκτες τις αντιστάσεις μας στη χειραγώγηση, στην εσκεμμένη φημολογία, στην εξαπάτησή μας από συνθηματολογίες. Παιδαριωδώς αφελείς υιοθετούμε κάθε ηλίθια «πληροφορία», κάθε ανεξέλεγκτη φαρμακερή κακολογία ή έπαινο ή ετικέτα για οποιονδήποτε.

Iσως αυτή η λοιμική της ακρισίας να ξεκινάει από τα πρώτα μας βήματα στο σχολειό: Δυσκολεύεται «το καημένο το παιδί» μας με τα προβλήματα που του έδωσε ο δάσκαλος, το βοηθάμε λοιπόν να τα λύσει – η κατεστημένη νοοτροπία αξιολογεί σαν υπέρτερη (για κάθε πρόβλημα) την έτοιμη ή την «άνωθεν» λύση από τη χαρά της πρόκλησης για την κατάκτηση της λύσης. Στο ελλαδικό σχολείο το «πρόβλημα», η «άσκηση», είναι επαχθές χρέος, αναγκαίο κακό, όχι χαρά αναμέτρησης με τη δυσκολία, παιχνίδι κριτικής ευρηματικότητας, αφορμή να ανακαλύψεις τις ικανότητες του μυαλού σου.

Δεν ξέρω αν υπάρχει επί γης άλλη κοινωνία όπου να ευδοκιμούν «λυσάρια» – βιβλία που προσφέρουν έτοιμες τις λύσεις όσων προβλημάτων περιέχονται στα σχολικά βιβλία για την άσκηση των μαθητών ή έτοιμη τη μετάφραση και τη γραμματική - συντακτική ανάλυση των αρχαίων κειμένων. Στο Eλληνόπουλο πάντως χαρίζονται όλοι οι κόμποι λυμένοι, όλα έτοιμα για χρηστική κατανάλωση. Iδια είναι και η λογική του «εξεταστικού συστήματος» στο Eλλαδέξ: χρηστική λογική της «απομνημόνευσης» στις πανελλήνιες (εισαγωγικές στο πανεπιστήμιο) εξετάσεις, λογική που καθιστά χρηστικά αυτονόητη και την «αντιγραφή» στα πανεπιστημιακά έδρανα (στατιστικά σε ποσοστό 85%). Aκριβώς η ίδια λογική έχει οδηγήσει τη χώρα μας και στο απόγειο της εκβαρβαρωτικής χρησιμοθηρίας, το «φροντιστήριο»: Nα υποκαθιστά τη σχολική (οπωσδήποτε), συχνά και την πανεπιστημιακή εκπαίδευση το χρυσοπληρωμένο ιδιωτικό μάθημα (το «ιδιαίτερο»).

Mε τέτοιον έγκαιρο εθισμό στην ευκολία, στην καταναλωτική εκδοχή της εκπαίδευσης, είναι απολύτως φυσιολογικό επακόλουθο η ακρισία: η ανικανότητα διάκρισης του ορθού από το λάθος, του έγκυρου από το εσφαλμένο, της επίμοχθης κατάκτησης από την απερίσκεπτη πρόσληψη και παραδοχή. Γινόμαστε πολίτες και περιμένουμε τις λύσεις των προβλημάτων μας έτοιμες, σαρκωμένες σε «χαρισματικούς» ηγέτες, ή τις αναζητάμε σε «λυσάρια» ιδεολογημάτων, ελιξήρια «κεντροαριστεράς» ή «κεντροδεξιάς» σολομωνικής – σε «συνταγές Φραγκοβανδάλων μάγων».

Aπολύτως φυσιολογικό και τα σχόλια των αναγνωστών αυτής εδώ της επιφυλλίδας, στην ηλεκτρονική έκδοση της εφημερίδας, να επαναλαμβάνουν μονότονα, χρόνια τώρα, τη σταθερή επίκριση: «Kάνεις μόνο κριτική, δεν προτείνεις λύση» – «κατακρίνεις τους πάντες, χωρίς να έχεις να αντιτάξεις κάτι το συγκεκριμένο θετικό» – «έρχονται εκλογές, τους βγάζεις όλους σκάρτους, ποιον επομένως να ψηφίσουμε;». Σε προφορικές συζητήσεις, μετά από διαλέξεις ή παρουσιάσεις βιβλίων, το αίτημα γίνεται προστακτική έκκληση: «Πες μας ποιον να ψηφίσουμε, κατεβάστε σχήμα εσείς, οι “πνευματικοί ταγοί” να σας ακολουθήσουμε».

Eίναι απόλυτα σεβαστή η αγωνία των ανθρώπων, κατανοητή η ασφυξία που νιώθουν εγκλωβισμένοι σε ένα πολιτικό σύστημα εντελώς πια ανυπόληπτο, κραυγαλέα ανίκανο, αμετανόητα φαύλο, ανήθικο-σάπιο ώς το μεδούλι του. Oμως κανένας σοφός, κανένας δάσκαλος, κανένας Nέστορας σύνεσης και ευθυκρισίας δεν μπορεί να υποκαταστήσει την ευθύνη του πολίτη να κρίνει το ορθότερο πρακτέο. Oι λύσεις στα κοινωνικά-πολιτικά προβλήματα γεννιώνται από τη συνισταμένη της ατομικής ευθύνης των πολιτών, την κοινωνική δυναμική που προκύπτει από αυτή τη συνισταμένη, είναι συνάρτηση οι λύσεις της κατά κεφαλήν καλλιέργειας των πολιτών. Δεν αντιπαλεύονται καταστροφικές κρίσεις, ούτε η πολιτισμική παρακμή, με ετοιματζίδικες συνταγές ή με θεόπεμπτους ηγέτες.

Δουλειά και χρέος του δασκάλου είναι να φωτίζει τα προβλήματα, τα πραγματικά τους δεδομένα, να τα αναλύει με ορθολογισμό και τιμιότητα. Nα ελευθερώνει την κρίση του πολίτη από ψευδαισθητικές υποβολές, ψυχολογικές αγκυλώσεις, σκόπιμες στρεβλωτικές οπτικές. Tελικά, όμως, την ευθύνη της κρίσης για το συμφερότερο την έχει ο πολίτης. Aυτός θα αποφασίσει αν θα προκρίνει το μη χείρον, αν θα εμμείνει ασυμβίβαστος στη λευκή ψήφο, αν θα επιλέξει την αποχή από την εκλογική διαδικασία. Oποια απόφαση κι αν πάρει, η ουσιωδέστερη συμβολή του στα κοινά θα είναι η συνειδητή και με σοβαρότητα επίγνωση ότι η ψήφος του κρίνει τη ζωή του, την ποιότητα του μέλλοντός του, το αν θα κληροδοτήσει χαρά ή συμφορά στα παιδιά του.

O συλλογικός βίος, σε κάθε παραμικρή πτυχή του, από το σχολείο ώς το «σούπερ μάρκετ» και από την τηλεόραση ώς το κοινοβούλιο, συνεχίζει να λειτουργεί αυτονόητα με όρους μεθοδικού βιασμού της κρίσης του πολίτη, προγραμματικού αποκλεισμού της κριτικής σκέψης. H ακρισία έχει παγιωθεί ως εθνικό μας νόσημα, ενδημική συμφορά, συλλογική αναπηρία. Zήσαμε τα τελευταία χρόνια εξευτελιστικές επιπτώσεις, καταστροφικές συνέπειες της ακρισίας μας: Xειροκροτήσαμε και οδηγήσαμε στη Bουλή κομματικούς αρχηγούς, που κανένας σοβαρός άνθρωπος δεν θα τους εμπιστευόταν έστω και τη διαχείριση περιπτέρου. Ψηφίσαμε πρωθυπουργό με ολοφάνερη διανοητική υστέρηση, υπουργό υπεύθυνο για την άμυνα της χώρας έναν κοινό λωποδύτη, τηλεκατευθυνόμενα πρακτοράκια να διαχειρίζονται την οικονομία, τυχάρπαστα προϊόντα της κομματικής κουζίνας να έχουν την ευθύνη της παιδείας και του πολιτισμού των Eλλήνων, προσφέραμε βουλευτικούς θώκους σε τραμπούκους θιασώτες της βίας – τι άλλο πρέπει να δούμε για να τρομάξουμε από την ακρισία μας;

Συμπληρώνουμε φέτος σαράντα χρόνια διαιώνισης ενός συμπτώματος, που σε άλλες ευρωπαϊκές χώρες είχε διάρκεια λίγων μηνών ή, το μέγιστο, ενός - δύο ετών: Mιλάω για την αναγραφή συνθημάτων στους τοίχους, τον βανδαλικό πρωτογονισμό καταρρύπανσης ή και καταστροφής μνημείων, δημόσιων και ιδιωτικών κτηρίων, την κουρελαρία και βρωμιά των αφισοκολλήσεων την εξωραϊσμένη σαν «ελεύθερη διακίνηση ιδεών». Kραυγάζει το σύμπτωμα ότι, δίχως φραγμούς, η ακρισία μεταβάλλει τη συνύπαρξη σε «ένα απέραντο φρενοκομείο».

100 ΧΡΟΝΙΑ ΑΠΟ ΤΗΝ ΕΝΑΡΞΗ ΤΟΥ Α' ΠΑΓΚΟΣΜΙΟΥ ΠΟΛΕΜΟΥ (1914-2014)

Έντυπη Έκδοση Κυριακάτικη Ελευθεροτυπία, Κυριακή 2 Φεβρουαρίου 2014

100 ΧΡΟΝΙΑ ΑΠΟ ΤΗΝ ΕΝΑΡΞΗ ΤΟΥ Α' ΠΑΓΚΟΣΜΙΟΥ ΠΟΛΕΜΟΥ (1914-2014)

Οι αποικιοκράτες και το ανθρώπινο σφαγείο στη Γηραιά Ηπειρο

Η ΛΗΞΗ ΤΟΥ ΠΟΛΕΜΟΥ ΕΔΕΙΞΕ ΤΗΝ ΟΛΟΚΛΗΡΩΤΙΚΗ ΑΛΛΑΓΗ ΤΟΥ ΓΕΩΠΟΛΙΤΙΚΟΥ ΧΑΡΤΗ ΤΗΣ ΕΥΡΩΠΗΣ ΚΑΙ ΑΛΛΩΝ ΠΕΡΙΟΧΩΝ ΤΟΥ ΚΟΣΜΟΥ

Του ΦΟΙΒΟΥ ΟΙΚΟΝΟΜΙΔΗ

Το τέλος του Α' Παγκοσμίου Πολέμου δεν είχε αρνητικές συνέπειες μόνο για τους ηττημένους, αλλά και για τους νικητές

Αεροσκάφη, τεθωρακισμένα, νέου τύπου πλοία και υποβρύχια, ακόμη και χημικά όπλα χρησιμοποιήθηκαν για πρώτη φορά στα πεδία μάχης του Α' Παγκοσμίου Πολέμου, που άφησε πίσω του εκατομμύρια νεκρούς και ανέτρεψε τις γεωπολιτικές ισορροπίες. Ο αβίωτος βίος στα χαρακώματα και η «no man's land» είναι οι πιο χαρακτηριστικές εικόνες του πρώτου μεγάλου πολέμου που αποτυπώθηκαν στο φωτογραφικό φακό Φέτος κλείνουν 100 χρόνια από την έναρξη του Α' Παγκοσμίου Πολέμου (1914-1918), που μαζί με το Β' Παγκόσμιο Πόλεμο που ακολούθησε (1939-1945) σημάδεψαν την ιστορία της ανθρωπότητας κατά τον 20ό αιώνα.
Ο Α' Παγκόσμιος Πόλεμος, που εξελίχθηκε κυρίως στο ευρωπαϊκό έδαφος, έδωσε την ευκαιρία να χρησιμοποιηθεί όλη η τεχνολογία της εποχής για στρατιωτικούς σκοπούς (δηλητηριώδη αέρια, υποβρύχια, αεροπορία κ.ά.) και άφησε ανεξίτηλα τα ίχνη της φρίκης του πολέμου με τα εκατομμύρια θύματά του, κυρίως μεταξύ των στρατιωτών, αλλά και των αμάχων.
Επρόκειτο για έναν καθαρά ιμπεριαλιστικό πόλεμο, που στόχευε στην παγκόσμια ή μερική επικράτηση των κυρίαρχων τάξεων των αντιμαχόμενων χωρών. Αλλά το τελικό αποτέλεσμα του Πολέμου ξεπέρασε, όπως συχνά συμβαίνει, τις επιθυμίες και τα σχέδια των περισσοτέρων από τους συμμετασχόντες.
Η λήξη του Πολέμου έδειξε την ολοκληρωτική αλλαγή του γεωπολιτικού χάρτη της Ευρώπης και άλλων περιοχών του κόσμου.
Στη σύγκρουση αντιπαρατέθηκαν από τη μια πλευρά οι Κεντρικές Δυνάμεις (Γερμανία, Αυστροουγγαρία, Οθωμανική Αυτοκρατορία) και οι σύμμαχοί τους, όπως ήταν η Βουλγαρία, που έχασαν τελικά τον Πόλεμο, και από την άλλη βρέθηκαν οι νικήτριες δυνάμεις της Αντάντ που συναποτελούνταν από τη Μεγάλη Βρετανία, τη Γαλλία, τη Ρωσία μέχρι το 1917, τις Ηνωμένες Πολιτείες από το 1917, την Ιταλία κ.ά.
Η Ελλάδα, με τη βοήθεια του Ελευθέριου Βενιζέλου, προσχώρησε, έπειτα από πολλές περιπέτειες, στο πλευρό της Αντάντ το 1917 και αυτό τη βοήθησε να βρεθεί στο στρατόπεδο των νικητών μετά το τέλος του Πολέμου.
Ο Α' Παγκόσμιος Πόλεμος προκάλεσε τη διάλυση της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας και της Αυστροουγγαρίας.
Η ρωσική τσαρική αυτοκρατορία, με εδαφικές απώλειες, μεταλλάχθηκε και έγινε Σοβιετική Ενωση, αφού ο Λένιν και οι μπολσεβίκοι τον Οκτώβριο του 1917 κατέλαβαν την εξουσία και τάχθηκαν υπέρ της ειρήνης και κατά του πολέμου.
Ο Γερμανός αυτοκράτορας επίσης παραιτήθηκε και η Γερμανία υπέγραψε βαρύτατους όρους συνθηκολόγησης. Η Αγγλία κυρίως αλλά και η Γαλλία διαμοιράστηκαν εδάφη της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας.
Η διάλυση της Αυστροουγγαρίας δημιούργησε σημαντικές ανακατατάξεις στο σλαβικό κόσμο και ιδιαίτερα στους Νοτιοσλάβους, που φάνηκε να ενισχύει έως ένα βαθμό τη σλαβική ενότητα της Βαλκανικής, καθώς με το τέλος του «Μεγάλου Πολέμου» ιδρύθηκε το κράτος των Σέρβων, Κροατών και Σλοβένων (τέλη 1918), υπό τη σερβική βασιλική δυναστεία. Αργότερα θα φανεί ο πολύ προσωρινός χαρακτήρας αυτής της ενότητας.
Αλλωστε ο σλαβικός αλυτρωτισμός είχε δώσει την αφορμή για την έναρξη του Α' Παγκοσμίου Πολέμου, όταν στις 28 Ιουνίου 1914 δολοφονήθηκε στο Σαράγιεβο ο διάδοχος του αυστριακού θρόνου αρχιδούκας Φραγκίσκος Φερδινάνδος από ένα Σέρβο εθνικιστή της Βοσνίας, τον Γκαβρίλο Πρίντσιπ.
Οι Αυστριακοί βρήκαν την ευκαιρία, όπως αναφέρει ο Γάλλος ιστορικός Ρομπέρ Φρανκ, να τελειώσουν με τη Σερβία, «που η προπαγάνδα της στους Σλάβους του Νότου ήταν απειλή για την ακεραιότητα της Αυτοκρατορίας των Αψβούργων» και στις 28 Ιουλίου η Αυστρία κήρυξε τον πόλεμο εναντίον της. Η τσαρική Ρωσία αμέσως κήρυξε επιστράτευση, ως πρωτεργάτρια του πανσλαβιστικού ονείρου, για να τεθεί στο πλευρό της Σερβίας. Η Γερμανία προειδοποίησε τη Ρωσία και τη Γαλλία να μη βρεθούν στο πλευρό της Σερβίας και στις αρχές Αυγούστου κηρύσσει τον πόλεμο εναντίον τους και εισβάλλει στο Βέλγιο.
Η Αγγλία μπαίνει αμέσως στον πόλεμο στο πλευρό της Γαλλίας. Ετσι άρχισε ο Μεγάλος Πόλεμος, ο Α' Παγκόσμιος Πόλεμος.
Το τέλος του Α' Παγκοσμίου Πολέμου δεν είχε αρνητικές συνέπειες μόνο για τους ηττημένους, αλλά και για τους νικητές.
Τόσο ο Α' όσο και ο Β' Παγκόσμιος Πόλεμος ενίσχυσαν το κομμουνιστικό κίνημα, που έγινε ένα αγκάθι για τις μεγάλες ιμπεριαλιστικές δυνάμεις. Η Αριστερά έκανε έντονη κριτική στο «ιμπεριαλιστικό σφαγείο» των πολέμων, όπου ρίχνονταν με ευκολία από τους στρατοκράτες εκατομμύρια νέοι που έπεφταν στα πεδία των μαχών για την υλοποίηση των ανίερων ονείρων των κυρίαρχων οικονομικών τάξεων, για παγκόσμια επιρροή και επικράτηση.
Σύμφωνα με Αγγλους ιστορικούς, το ένα τέταρτο των φοιτητών της Οξφόρδης και του Κέμπριτζ, ηλικίας κάτω των 25 ετών, που υπηρέτησαν στο βρετανικό στρατό το 1914, σκοτώθηκαν. Στα αγγλικά λαϊκά στρώματα οι απώλειες θα πρέπει να ήταν εξίσου σημαντικές. Οι Γάλλοι έχασαν στη διάρκεια του Α' Παγκοσμίου Πολέμου περί τους 1.600.000 στρατιώτες έναντι 800.000 Βρετανών και 1.800.000 Γερμανών. Οι Αμερικανοί έχασαν 116.000 στρατιώτες στο σύντομο διάστημα της πολεμικής τους εμπλοκής (1917-1918) στο πλευρό της Αντάντ, που όμως υπήρξε αποφασιστική για την έκβαση του πολέμου.
Η Γαλλία και η Αγγλία, αν και νικήτριες, είχαν εξαντληθεί από πολλές απόψεις.
Οπως αναφέρει ο ιστορικός Ερικ Χόμπσμπαουμ: «Το 1940, η Γαλλία υπερφαλαγγίστηκε από υποδεέστερες γερμανικές δυνάμεις, με μια τέτοια ευκολία και ταχύτητα που καταντά γελοία και αποδέχτηκε χωρίς δισταγμό την υποταγή στον Χίτλερ, επειδή η χώρα είχε σχεδόν αιμορραγήσει μέχρι θανάτου το 1914-1918». Αλλά και η Βρετανία, μετά το 1918, «δεν θα ήταν ποτέ πια η ίδια, επειδή η χώρα είχε καταστρέψει την οικονομία της διεξάγοντας έναν πόλεμο ο οποίος ουσιαστικά υπερέβαινε τις δυνάμεις της».
Αλλά και στην Ελλάδα στη διάρκεια του Μεγάλου Πολέμου συνέβησαν σημαντικά γεγονότα.

Η ΕΛΛΑΔΑ ΣΤΟΝ Α' ΠΑΓΚΟΣΜΙΟ ΠΟΛΕΜΟ

Τα μέτωπα εντός και εκτός συνόρων

Η Ελλάδα θα βρεθεί στο στρατόπεδο των νικητών και αυτό θα τη βοηθήσει να κερδίσει σημαντικά εδαφικά οφέλη στη Συνθήκη των Σεβρών (Ανατολική Θράκη, Ιμβρος, Τένεδος, Σμύρνη), που όμως θα χαθούν μετά την αποτυχημένη Μικρασιατική Εκστρατεία

Ο Α' Παγκόσμιος Πόλεμος (1914-1918) είχε σημαντικές επιπτώσεις στο εσωτερικό της Ελλάδας, αλλά και στις διεθνείς σχέσεις της. Στο εσωτερικό της χώρας οι διαφορετικές τοποθετήσεις του βασιλιά Κωνσταντίνου και του Ελευθερίου Βενιζέλου απέναντι στον Πόλεμο δημιούργησαν τον Εθνικό Διχασμό, αν και οι διαφορές των δύο ανδρών προϋπήρχαν.

Ο Βενιζέλος πίστευε ότι ο Μεγάλος Πόλεμος θα μπορούσε να προσφέρει τη μεγάλη ευκαιρία για την πραγμάτωση του ελληνικού αλυτρωτισμού, της Μεγάλης Ιδέας. Δύο αντίπαλοι της Ελλάδας, η Οθωμανική Αυτοκρατορία και η Βουλγαρία, είχαν ταχθεί με τις Κεντρικές Δυνάμεις (Γερμανία, Αυστροουγγαρία) και υπήρχε κίνδυνος να τεθούν σε άμεσο κίνδυνο οι ελληνικές κατακτήσεις των Βαλκανικών Πολέμων.
Η ένταξη της Ελλάδας στο αγγλογαλλικό στρατόπεδο θα μπορούσε να διασφαλίσει τις κατακτήσεις της, αλλά και να προσφέρει την ευκαιρία για νέες ενσωματώσεις τμημάτων του Ελληνισμού στη «μητέρα-πατρίδα».
Μέσα στο 1915, στην καρδιά του Μεγάλου Πολέμου, η Αντάντ θα επιχειρήσει εκστρατεία κατά της Τουρκίας για την κατάληψη των Δαρδανελίων. Ο Βενιζέλος ως πρωθυπουργός πρότεινε τη συμμετοχή στρατιωτικού ελληνικού τμήματος στο πλευρό της Αντάντ κατά τη μάχη της Καλλίπολης. Ο Κωνσταντίνος απέρριψε το σχέδιο Βενιζέλου και εκείνος παραιτήθηκε. Η διαμάχη των δύο ανδρών έπαιρνε πλέον μια ανοιχτή μορφή.
Η σύγκρουση στη Χερσόνησο της Καλλίπολης δεν είχε ευτυχές τέλος για τους Αγγλογάλλους, που στόχευαν στην κατάληψη και της Κωνσταντινούπολης. Η σύγκρουση διήρκεσε αρκετούς μήνες και έπειτα από πολύνεκρες μάχες η δύναμη εισβολής της Αντάντ αποχώρησε. Η εκστρατεία της Καλλίπολης υπήρξε μια αποτυχία και ο υπουργός Ναυτικών της Αγγλίας Ουίνστον Τσόρτσιλ, που την είχε εισηγηθεί, έχασε τη θέση του.
Ισως η αγγλογαλλική αυτή αποτυχία να ενθάρρυνε το βασιλιά Κωνσταντίνο και να ενδυνάμωσε την πεποίθησή του για το αήττητο των Κεντρικών Δυνάμεων και των συμμάχων τους.
Αλλά ο Βενιζέλος δεν χάνει την αισιοδοξία του. Στις εκλογές της 31ης Μαΐου 1915 έχει καταγάγει μεγάλη νίκη, κερδίζοντας τις 186 έδρες (το Κόμμα Φιλελευθέρων) επί συνόλου 316. Προσπαθεί συνεχώς να πείσει τον Κωνσταντίνο για είσοδο της χώρας στο πλευρό της Αντάντ, αλλά εκείνος αρνείται, διατηρώντας μυστικές διαπραγματεύσεις με τον αδελφό της γυναίκας του Σοφίας, που δεν είναι άλλος από τον κάιζερ της Γερμανίας Γουλιέλμο Β', κύριο εκφραστή της επιθετικής πολιτικής των Κεντρικών Δυνάμεων.
Ο Γουλιέλμος είχε παρευρεθεί στην Ελλάδα, το 1889, στους γάμους του Κωνσταντίνου με την αδερφή του Σοφία.
Ο Βενιζέλος παραιτείται εκ νέου από την πρωθυπουργία και το κόμμα του απέχει από τις εκλογές του Δεκεμβρίου 1915. Τώρα πλέον είναι αποφασισμένος να προχωρήσει μόνος προς τη συμμαχία με την Αντάντ, η οποία πίεζε συνεχώς τον Κωνσταντίνο για παραχωρήσεις, έχοντας επιβάλει και το ναυτικό αποκλεισμό των ελληνικών παραλίων.
Τον Οκτώβριο του 1915 αγγλογαλλικά στρατεύματα αποβιβάζονται στη Θεσσαλονίκη υπό τη διοίκηση του Γάλλου στρατηγού Μορίς Σαράιγ. Οι δυνάμεις της Αντάντ ενθαρρύνουν την ίδρυση μιας δεύτερης ελληνικής κυβέρνησης στη Θεσσαλονίκη.
Το βενιζελικό κίνημα της λεγόμενης Εθνικής Αμυνας εκδηλώθηκε στα τέλη Αυγούστου του 1916.
Την ίδια περίοδο τα βουλγαρικά στρατεύματα εισήλθαν στην ελληνική Μακεδονία και διαφαίνεται μεγάλος κίνδυνος για την εδαφική κυριαρχία της Ελλάδας.
Στις 13 Σεπτεμβρίου στην Κρήτη, έπειτα από ένα μεγάλο συλλαλλητήριο, ανακοινώθηκε ότι συγκροτείται «Προσωρινή Κυβέρνηση» με επικεφαλής τον Βενιζέλο, το ναύαρχο Π. Κουντουριώτη και λίγο μετά το στρατηγό Π. Δαγκλή. Στις 26 Σεπτεμβρίου η Προσωρινή Κυβέρνηση αποβιβάστηκε στη Θεσσαλονίκη και η Ελλάδα είναι πλέον διαιρεμένη στα δύο. Οι φιλοβασιλικοί στην Αθήνα πνέουν μένεα εναντίον του Βενιζέλου και των οπαδών του.
Η Προσωρινή Κυβέρνηση της Θεσσαλονίκης θα λειτουργήσει από τις 26 Σεπτεμβρίου 1916 έως τις 14 Ιουνίου 1917. Στο μεσοδιάστημα του Νοεμβρίου 1916 συμβαίνουν σημαντικά γεγονότα στην Ελλάδα. Στις 18 του μήνα αγγλογαλλικά στρατεύματα, περίπου τρεις χιλιάδες, αποβιβάζονται στο Φάληρο και κατευθύνονται προς την Αθήνα, όπου συγκρούονται ένοπλα με τους φιλοβασιλικούς επιστράτους. Τα συμμαχικά πλοία βομβαρδίζουν Αθήνα και Πειραιά.
Η Προσωρινή Κυβέρνηση στις 24 Νοεμβρίου γνωστοποίησε ότι βρισκόταν σε πολεμική αντιπαράθεση με τη Βουλγαρία και τη Γερμανία, τασσόμενη στο πλευρό της Αντάντ.
Τελικά ο Κωνσταντίνος, πιεζόμενος από τους συμμάχους της Αντάντ, παραιτήθηκε από το θρόνο αρνούμενος μέχρι τέλους να κηρύξει τον πόλεμο κατά της Γερμανίας.
Η κήρυξη πολέμου της Ελλάδας ως συνόλου κατά των Κεντρικών Δυνάμεων θα γίνει από τον Βενιζέλο στις 15 Ιουνίου 1917, περίπου δεκαεφτά μήνες πριν από το τέλος του Πολέμου. Η Ελλάδα θα βρεθεί στο στρατόπεδο των νικητών και αυτό θα τη βοηθήσει να κερδίσει σημαντικά εδαφικά οφέλη στη Συνθήκη των Σεβρών (Ανατολική Θράκη, Ιμβρος, Τένεδος, Σμύρνη), που όμως θα χαθούν μετά την αποτυχημένη Μικρασιατική Εκστρατεία.
Στον εξωτερικό τομέα η ίδρυση του κράτους των Σέρβων, Κροατών και Σλοβένων, ως παιδί του Α' Παγκοσμίου Πολέμου, που θα ονομαστεί αργότερα Γιουγκοσλαβία, θα ενισχύσει το νοτιοσλαβικό αλυτρωτισμό που θα παραμείνει διχασμένος μεταξύ Γιουγκοσλαβίας και Βουλγαρίας, αλλά θα δημιουργήσει και από τις δύο πλευρές προβλήματα προς την ελληνική πλευρά, στη διάρκεια του Β' Παγκοσμίου Πολέμου, όπως και αργότερα.

ΦΟΙΒΟΣ ΟΙΚΟΝΟΜΙΔΗΣ

http://www.enet.gr, 

Με αφορμή τη συμπλήρωση 60 χρόνων από τη Διάσκεψη του Λονδίνου

Με αφορμή τη συμπλήρωση 60 χρόνων από τη Διάσκεψη του Λονδίνου

Το τέλος του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου, έφερε την Ομοσπονδιακή Δημοκρατία της Γερμανίας αντιμέτωπη με νέες επιβαρύνσεις. Η παραγωγική βάση και οι υποδομές της χώρας είχαν καταστραφεί και το κυριότερο στο συνολικό της χρέος περιλαμβανόταν ένα μέρος το οποίο σχετιζόταν με την ανεξάρτητη πλέον ΛΔΓ

Του Σωτήρη Κοσκολέτου* Στις 27 Φεβρουαρίου 1953, συναντήθηκαν στο Λονδίνο οι εκπρόσωποι της ΟΔΓ, με ομολόγους τους από την πλευρά των δανειστών της, δηλαδή των Η.Π.Α., του Ηνωμένου Βασιλείου, της Γαλλίας και της Ιταλίας, αλλά και μικρότερων, όπως της Ελλάδας, της Ισπανίας, της Ιρλανδίας, του Βελγίου, της Γιουγκοσλαβίας, του Πακιστάν και της Νότιας Αφρικής. Η συνάντηση αυτή σηματοδότησε την έναρξη διαπραγματεύσεων μεταξύ  των πιστωτριών χωρών και της ΟΔΓ, με σκοπό την επίτευξη συμφωνίας για τη ρύθμιση του γερμανικού χρέους. Με την ολοκλήρωσή της στις 8 Αυγούστου του ίδιου χρόνου, θα τερματιζόταν το πρόβλημα της εξυπηρέτησης του γερμανικού χρέους, με αμοιβαία επωφελείς συνέπειες για το διεθνές χρηματοπιστωτικό σύστημα και τη γερμανική ανάκαμψη, η οποία μετέπειτα πήρε χαρακτηριστικά ‘οικονομικού θαύματος’. Με τη Συνθήκη των Βερσαλλιών, τερματίστηκε ο Α’ Παγκόσμιος Πόλεμος και η Γερμανία υποχρεώθηκε να καταβάλλει οικονομικές αποζημιώσεις στις νικήτριες χώρες, αν και όχι άμεσα, αλλά μέσω της επιβάρυνσης του χρέους της. Το πνεύμα της Συνθήκης ήταν αφενός τιμωρητικό, θεωρώντας πως για τον πόλεμο ευθυνόταν η Γερμανία, επομένως ήταν εκείνη που έπρεπε να πληρώσει για αυτό, αφετέρου αντανακλούσε την οικονομική κατάσταση στην πλευρά των νικητριών χωρών, με την υπερχρέωσή τους ιδίως προς τις Η.Π.Α. Τις επόμενες δεκαετίες, το παγκόσμιο χρηματοπιστωτικό σύστημα θα ταλανιζόταν από την αβεβαιότητα της δυνατότητας αποπληρωμής του γερμανικού χρέους και τη σχετική με αυτή πιθανότητα εμπρόθετης αθέτησης του χρέους από τη γερμανική πλευρά. Από την άλλη, η Δημοκρατία της Βαιμάρης, θα προσπαθούσε να ισορροπήσει μεταξύ των διεθνών της υποχρεώσεων και της διασφάλισης κοινωνικής ειρήνης, μεταξύ μέτρων λιτότητας και άντλησης πόρων για κοινωφελή έργα που θα επούλωναν τις πληγές του πολέμου και θα βελτίωναν τη ζωή των πολιτών. Όσο διαρκούσε η παγκόσμια οικονομική ευφορία της πρώτης μεταπολεμικής δεκαετίας, αυτοί οι αντιτιθέμενοι μεταξύ τους στόχοι μπορούσαν να καλυφθούν με σχετική επάρκεια, χάρη σε ένα ιδιόμορφο σχήμα κίνησης του χρήματος, που έκανε πολλούς να μιλάνε για ‘αμερικανικές επανορθώσεις προς τη Γερμανία’ (Guinnane, 2004). Με αυτό, εννοούμε πως η Γερμανία αποπλήρωνε το χρέος της προς την Αγγλία, τη Γαλλία, την Ιταλία και άλλες σύμμαχες χώρες, οι οποίες με τη σειρά τους εξυπηρετούσαν το χρέος τους προς τις Η.Π.Α., ενώ οι τελευταίες προκειμένου να αποφευχθεί μία κατάρρευση της Γερμανίας και να διασφαλιστεί η συγκεκριμένη ροή χρήματος, μετέφεραν πόρους προς αυτή είτε με τη μορφή βοήθειας είτε με τη μορφή δανείων για επενδύσεις και θέσεις εργασίας. Ωστόσο, το ξέσπασμα της κρίσης του ’29, κατέστησε αδύνατη τη λειτουργία του σχήματος αυτού, αφενός λόγω της ίδιας της κατάστασης που αντιμετώπιζαν οι Η.Π.Α, αφετέρου λόγω της δυσκολίας επίτευξης εμπορικού πλεονάσματος που χρειαζόταν για την αποπληρωμή του γερμανικού χρέους, στο περιβάλλον της διεθνούς ύφεσης. Για την αντιμετώπιση της αβεβαιότητας ως προς τη δυνατότητα της Γερμανίας για την εξυπηρέτηση του χρέους της, τέθηκε σε εφαρμογή το σχέδιο το σχέδιο Young, το οποίο ήρθε να αντικαταστήσει το ασφυκτικό σχέδιο Dawes που προηγήθηκε . Με βάση το σχέδιο αυτό, αποφασίστηκε  η ελάφρυνση του γερμανικού χρέους μέσω της έκδοσης ομολόγων. Όμως, το 1931, ήταν ήδη αργά αφενός λόγω της εξάπλωσης της ύφεσης που υπονόμευε την εφαρμογή του, αλλά και λόγω της αμφισβήτησής του από την επερχόμενη ναζιστικής κυβέρνησης. Τα παραπάνω περιγράφουν την κατάσταση στη Γερμανία την περίοδο του Μεσοπολέμου. Το τέλος του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου, έφερε την ΟΔΓ, αντιμέτωπη με νέες επιβαρύνσεις. Η παραγωγική βάση και οι υποδομές της χώρας είχαν καταστραφεί και το κυριότερο στο συνολικό της χρέος περιλαμβανόταν ένα μέρος το οποίο σχετιζόταν με την ανεξάρτητη πλέον ΛΔΓ. Αντίθετα από την περίοδο του Μεσοπολέμου, αυτή τη φορά αναγνωριζόταν ότι η υπερχρέωση του νεοσύστατου κράτους θα αποτελούσε τροχοπέδη στην ανάπτυξή και τη σταθερότητά του σε μία στρατηγική περιοχή για τις ανάγκες του Ψυχρού Πολέμου, αλλά και θα δημιουργούσε κλίμα αβεβαιότητας ως προς μια εμπρόθετη μελλοντική αθέτησή του.  Για τους λόγους αυτούς συνήλθε στις 27 Φεβρουαρίου 1953 η Διάσκεψη του Λονδίνου. Η έκβασή της δεν ήταν προδιαγεγραμμένη, σύμφωνα με τον Dernburg της FED, «η τύχη του έμελλε να εξαρτηθεί από την ικανότητα των τωρινών και μελλοντικών κυβερνήσεων να στηρίξουν το πρόγραμμα αλλά και από θεμελιώδεις συνθήκες όπως η παγκόσμια ειρήνη και η παγκόσμια οικονομική ευημερία». (Dernburg, 1953) Οι διαπραγματεύσεις ήταν πολύπλοκες, κυρίως λόγω του ότι έπρεπε να ρυθμιστούν χρέη προς διαφορετικές περιπτώσεις πιστωτών (κράτη και ιδιώτες) με αντιτιθέμενα μεταξύ τους συμφέροντα, χρέη που συσσωρεύτηκαν σε διαφορετικές περιόδους και από διαφορετικές αιτίες (από τις επανορθώσεις του Α’ Παγκοσμίου Πολέμου στο Σχέδιο Μάρσαλ), αλλά και λόγω του ότι δεν είχε προσδιοριστεί ακόμα  το νόμισμα στο οποίο θα γινόταν η αποτίμηση και η πληρωμή των χρεών.  Η κεντρική ιδέα πίσω από τη Διάσκεψη του Λονδίνου ήταν ότι η αποπληρωμή του χρέους δεν θα έπρεπε να υποθηκεύει τη βραχυχρόνια ευημερία του γερμανικού λαού και την αναπτυξιακή πορεία της χώρας. Η ΟΔΓ προσήλθε στη Διάσκεψη με σκοπό να ρυθμίσει το χρέος της και να μπορέσει να ανακτήσει την αξιοπιστία και την πιστοληπτική ικανότητά της, έχοντας ταυτόχρονα επίγνωση του ότι διέθετε το διαπραγματευτικό πλεονέκτημα της αβεβαιότητας που επικρατούσε μέχρι τότε ως προς την αποπληρωμή του χρέους της. Κατά τον τότε γερμανό Καγκελάριο Κόνραντ Αντενάουερ, ‘το όποιο σχέδιο αποφασιζόταν θα έπρεπε να λάβει υπόψη ότι στόχος ήταν η εξομάλυνση των οικονομικών σχέσεων της ΟΔΓ με τις άλλες χώρες και  να λάβει υπόψη τη γενική οικονομική κατάσταση της ΟΔΓ και κυρίως την αύξηση των υποχρεώσεών της και την πτώση της οικονομικής της ευημερίας’ (Guinnane, 2004) Φυσικά, στην τελική απόφαση της Διάσκεψης, καθοριστική σημασία πέραν της οικονομικής βιωσιμότητας και της διασφάλισης της θέσης των πιστωτών είχε συνολικά η διεθνής διάσταση του γερμανικού ζητήματος, με την ιδιαίτερη  γεωστρατηγική θέση της ΟΔΓ στο περιβάλλον διαμόρφωσης δύο αντιμαχόμενων συνασπισμών, αλλά κυρίως την εμπεδωμένη από τη συσσωρευμένη εμπειρία των προηγούμενων δεκαετιών πεποίθηση, ότι η Ευρώπη δεν μπορεί να ευημερεί με μία ασθενή Γερμανία. Με βάση τη συμφωνία, η Γερμανία θα αποπλήρωνε σημαντικό μέρος του προπολεμικού και μεταπολεμικού χρέους της κεντρικής κυβέρνησης και των δήμων με την εξαίρεση του μέρους εκείνου που αντιστοιχούσε σε εδάφη που δεν ανήκαν πια στη Γερμανία (Άρθρο 25 της Συμφωνίας).  Τα κύρια σημεία της τελικής απόφασης ήταν τα εξής: Α) Το συνολικό οφειλόμενο ποσό από γερμανικής πλευράς μειώθηκε κατά τουλάχιστον 50%. Η μείωση αυτή πραγματοποιήθηκε μέσω της διαγραφής μέρους της μεταπολεμικής οικονομικής βοήθειας (Σχέδιο Μάρσαλ), της μείωσης των επιτοκίων και της αποτίμησης του προπολεμικού χρέους σε δολάρια αντί του χρυσού (κάτι που οδήγησε σε απομείωση σχεδόν της τάξης του 40%) Β) Ο χρόνος ωρίμανσης των δανείων επιμηκύνθηκε μέχρι και 25 επιπλέον έτη Γ) Η αποπληρωμή του χρέους συνδέθηκε με την ικανότητα της Γερμανίας να πραγματοποιεί εμπορικά πλεονάσματα (transfer problem) Οι όροι που συμφωνήθηκαν επιχείρησαν να εξισορροπήσουν τα συμφέροντα τόσο της Γερμανίας όσο και των πιστωτών της, αποφεύγοντας μία αυστηρότητα που θα υπονόμευε τις αναπτυξιακές προσπάθειες της Γερμανίας, αλλά ταυτόχρονα προνοώντας για την περίπτωση που η Γερμανία αντιμετώπιζε δυσκολίες ως προς την εκπλήρωση των υποχρεώσεών της. Η έκβαση της αποπληρωμής του γερμανικού χρέους με αυτό το σχέδιο, ήταν θετική, με τους υψηλούς ρυθμούς ανάπτυξης που ακολούθησαν να επιτρέπουν στη Γερμανία την επίτευξη των απαραίτητων εμπορικών πλεονασμάτων, χωρίς να τίθεται σε κίνδυνο η σταθερότητα της οικονομικής και πολιτικής της ζωής. Σαφέστατα, η Διάσκεψη του Λονδίνου συνιστά ένα προηγούμενο ρύθμισης και ελάφρυνσης του χρέους σε διεθνές επίπεδο και χρησιμοποιείται τόσο από ακαδημαϊκούς όσο και από ακτιβιστές για την αντιμετώπιση της υπερχρέωσης των χωρών του Νότου, ήδη από τη δεκαετία του ’80 οπότε και εντοπίζεται η κορύφωση της λογικής της ‘συναίνεσης της Ουάσιγκτον’ στα προγράμματα δημοσιονομικής προσαρμογής του Δ.Ν.Τ. Σύμφωνα με τα επιχειρήματά τους, η υπερχρέωση των χωρών του Νότου και η αντιμετώπισή της μέσω της δημοσιονομικής προσαρμογής, μειώνει τις δυνατότητες εξυπηρέτησης του χρέους τους, λόγω της αβεβαιότητας, της υψηλής φορολογίας που μειώνει κρίσιμα μακροοικονομικά μεγέθη, όπως της αποταμίευσης και της επένδυσης τόσο από ποσοτικής άποψης όσο και από ποιοτικής, λόγω της μειωμένης επένδυσης σε κρίσιμους κοινωνικούς τομείς που είναι απαραίτητοι για τη μακροχρόνια οικονομική ευημερία (Krugman, 1988). Ωστόσο, είναι γεγονός πως τα επιχειρήματα αυτά δεν φαίνεται να έχουν επηρεάσει τους διαμορφωτές των προγραμμάτων δημοσιονομικής προσαρμογής, οι οποίοι μόνο ελάχιστα έχουν τροποποιήσει τη συνταγή της δημοσιονομικής προσαρμογής στα χρόνια που ακολούθησαν τη ‘συναίνεση της Ουάσιγκτον’, θεωρώντας πως η μεταβίβαση πόρων με τη μορφή οικονομικής βοήθειας είναι αρκετά μεγαλύτερη από αυτή που θα εξασφάλιζε μία ελάφρυνση του χρέους (Bird, Milne, 2003), ενώ από την άλλη με τον τρόπο αυτό εξασφαλίζεται η παγκόσμια οικονομική σταθερότητα. Το αν θα μπορέσει να υπάρξει ένα ιστορικό αντίστοιχο της Διάσκεψης του Λονδίνου στο σήμερα σε ευρωπαικό τουλάχιστον επίπεδο, φαίνεται να εξαρτάται ακριβώς από τα στοιχεία εκείνα που την κατέστησαν εφικτή στο παρελθόν, δηλαδή τη διαμόρφωση της πεποίθησης ότι η Ευρώπη δεν μπορεί να ευημερήσει με ασθενείς κρίκους, όταν μάλιστα υπάρχει η ιστορική εμπειρία του ναζιστικού κινδύνου σε περιόδους κρίσεων. ΠΗΓΕΣ: Australian Government  Publishing Service, 1997, Agreement on German External Debt, Australian Treaty Series 1954 No 17 Bird, Graham and Alistair Milne, 2003. “Debt Relief for Low Income Countries: Is it Effective and Efficient?” The World Economy 26(1):43-59. Dernburg, H.J., 1953. “Some Basic Aspects of the German Debt Settlement.” Journal of Finance 8(3):298-318. Guinnane, Timothy, 2004. “Financial Vergangenheitsbewältigung: The 1953 London Debt Agreement”, Center Discussion Paper No. 880 Krugman, P. 1988, “Financing vs Forgiving a Debt Overhang”, Journal of Development Economics, 29, 253-68 *Το άρθρο αυτό γράφτηκε με την οικονομική υποστήριξη της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Τα περιεχόμενα του άρθρου είναι αποκλειστική ευθύνη του Ινστιτούτου Νίκος Πουλαντζάς και δεν μπορεί σε καμία περίπτωση να θεωρηθεί ότι απηχούν τη θέση της Ευρωπαϊκής Ένωσης.

Μαθήματα από το ουκρανικό πραξικόπημα (2)

Του ΤΑΚΗ ΦΩΤΟΠΟΥΛΟΥ 

http://www.inclusi-vedemocracy. org/fotopoulos/

 

Η κρίση στην Ουκρανία, η οποία προκλήθηκε από το «πραξικόπημα από τα κάτω» της Ευρω-ελίτ (και της Υπερεθνικής Ελίτ γενικότερα) για να ματαιώσει την ένταξή της στην Ευρασιατική Ενωση και να επιτύχει την πλήρη ενσωμάτωσή της στη νεοφιλελεύθερη παγκοσμιοποίηση, έχει άμεσες σχέσεις με την ελληνική καταστροφή, την οποία επέβαλαν οι ίδιες ελίτ που σήμερα καταστρέφουν την Ουκρανία.

Ποια είναι τα μαθήματα που μπορούμε να συναγάγουμε από αυτήν;
Το πρώτο μάθημα νομίζω είναι ότι η επιλογή που δίνεται σήμερα από την Υ/Ε και την Ευρω-ελίτ στους ευρωπαϊκούς λαούς είναι: είτε να ενσωματωθούν, μέσω της Ε.Ε., στη Νέα Διεθνή Τάξη (ΝΔΤ) της νεοφιλελεύθερης παγκοσμιοποίησης και της Κοινοβουλευτικής Χούντας είτε να έχουν την ίδια τύχη που έχουν οι αντιστεκόμενοι λαοί, οι οποίοι παλεύουν για την εθνική ανεξαρτησία τους είτε στη Μέση Ανατολή (Ιράκ, Λιβύη χθες, Συρία, Ιράν σήμερα) είτε, τώρα, ακόμη και στην Ευρώπη (Ουκρανία). Η διαδικασία αρχίζει με τις ελίτ αυτές να ξεκινούν μια εκστρατεία εκμετάλλευσης σημαντικών κοινωνικών διαιρέσεων (όχι βέβαια ταξικών!), π.χ. θρησκευτικών στη Μέση Ανατολή ή ιστορικών, εθνοτικών κ.λπ. μεταξύ δυτικο-Ουκρανών και ανατολικο-Ουκρανών.
Στη συνέχεια, οι ίδιες ελίτ, με την αμέριστη βοήθεια των ντόπιων ελίτ, χρησιμοποιώντας την πελώρια οικονομική, στρατιωτική και μιντιακή δύναμή τους, κινητοποιούν το τμήμα του πληθυσμού που είναι πρόθυμο να συμμαχήσει μαζί τους στο στόχο της «αλλαγής καθεστώτος», μέσα από μια «στημένη» εξέγερση, η οποία οργανώνεται, χρηματοδοτείται και στην ανάγκη εξοπλίζεται από τις ίδιες ελίτ. Φυσικά, οι κόκα-κόλα «Μαρξιστές» τύπου Ζίζεκ και οι «πράσινοι» τύπου Κον Μπεντίτ -που θαυμάζει η εκφυλισμένη «Αριστερά» και οι αντίστοιχοι «Οικολόγοι» μας!- αναλαμβάνουν, όπως πάντα, την ιδεολογική στήριξη των «εξεγέρσεων» αυτών. Για να πετύχουν, μάλιστα, το στόχο τους οι ελίτ αυτές δεν διστάζουν να χρησιμοποιούν ως προσωρινούς συμμάχους ακόμη και άσπονδους εχθρούς τους, όπως η Αλ Κάιντα στις αραβικές χώρες, ή νεοναζιστικά κινήματα σε χώρες σαν την Ουκρανία, που έχουν την αφέλεια να πιστεύουν ότι, αφού καταφέρουν με τη βοήθεια των ελίτ να ρίξουν τα υπάρχοντα καθεστώτα, στη συνέχεια θα ξεκινήσουν αγώνα εναντίον τους.
Μέχρι βέβαια να συνειδητοποιήσουν τη μοίρα των «στυμένων λεμονιών»...
Το δεύτερο μάθημα είναι ότι, αν οι ευρωπαϊκοί λαοί θέλουν να αποφύγουν την τύχη αυτή, η μόνη διέξοδος είναι ο αγώνας ενάντια στη νεοφιλελεύθερη παγκοσμιοποίηση και την Ε.Ε. που την εκφράζει στο χώρο μας. Με άλλα λόγια, τα λαϊκά στρώματα, τα οποία αποτελούν τη συντριπτική πλειονότητα των θυμάτων της παγκοσμιοποίησης, πρέπει να ξεπεράσουν τις αποπροσανατολιστικές θέσεις της εκφυλισμένης «Αριστεράς» ότι θα μπορούσε να υπάρξει μια «καλή» παγκοσμιοποίηση, ή μια «καλή» Ε.Ε. Η νεοφιλελεύθερη παγκοσμιοποίηση δεν είναι απλή ιδεολογία, αλλά το αναγκαίο θεσμικό πλαίσιο που εξασφαλίζει το άνοιγμα και την απελευθέρωση όλων των αγορών, που απαιτούνται για την επικερδή λειτουργία των υπερεθνικών επιχειρήσεων, οι οποίες σήμερα ελέγχουν την παγκόσμια οικονομία. Δεν υπάρχει ούτε ένα παράδειγμα χώρας που ήταν ενσωματωμένη στη ΝΔΤ και τους οικονομικούς θεσμούς της (Ε.Ε., Παγκόσμιος Οργανισμός Εμπορίου, ΔΝΤ, Διεθνής Τράπεζα) και τους αντίστοιχους πολιτικοστρατιωτικούς (ΝΑΤΟ κ.λπ.) η οποία εφάρμοσε διαφορετικές πολιτικές από αυτές που επιβάλλει η νεοφιλελεύθερη παγκοσμιοποίηση. Τα υπόλοιπα είναι παραμύθια της «Αριστεράς του χαβιαριού», όπως σωστά την αποκαλεί η λαϊκή θυμοσοφία.
Το τρίτο μάθημα, συναφές με το παραπάνω, είναι ότι οι «μαξιμαλιστικές» δήθεν λύσεις για «σοσιαλιστική επανάσταση σε μια χώρα» (ή ακόμη πιο ουτοπικά, στην ευρωπαϊκή περιφέρεια, αν όχι πανευρωπαϊκά!) οδηγούν τελικά σε αδράνεια και στη συνεχή αποθράσυνση των ελίτ, εφ' όσον βέβαια ούτε οι αντικειμενικές, αλλά ούτε οι υποκειμενικές συνθήκες για συστημική αλλαγή υπάρχουν σήμερα. Οι αντικειμενικές, διότι, παρά το γεγονός ότι η σημερινή πολυδιάστατη κρίση είναι πρωτόγνωρη, καμία χώρα ενσωματωμένη στη ΝΔΤ δεν μπορεί να έχει συστημική αλλαγή οποιουδήποτε τύπου, εάν δεν έχει αποδεσμευθεί πρώτα από αυτή. Ολες άλλωστε οι ιστορικές επαναστάσεις με αντισυστημικό περιεχόμενο στην Ευρώπη (από τη Ρωσική του 1917 μέχρι την Ισπανική του 1936 που ήταν και η τελευταία απόπειρα καπιταλιστικής ανατροπής) έγιναν στο πλαίσιο εθνών-κρατών, πριν δηλαδή την εποχή της παγκοσμιοποίησης και της πρωτόγνωρης, ιστορικά, οικονομικής αλλά και πολιτικο-στρατιωτικής αλληλεξάρτησης/ εξάρτησης.
Οποιαδήποτε, επομένως, συστημική αλλαγή σήμερα είναι αδύνατη εάν δεν έχουν αλλάξει πρώτα οι παραπάνω αντικειμενικές συνθήκες. Συνάρτηση της ανυπαρξίας αντικειμενικών συνθηκών, με την παραπάνω έννοια είναι, βέβαια, και η έλλειψη των υποκειμενικών συνθηκών για συστημική αλλαγή, με τα μαζικά σοσιαλιστικά και συνδικαλιστικά κινήματα του παρελθόντος να έχουν ουσιαστικά διαλυθεί στην εποχή της παγκοσμιοποίησης.
Το τέταρτο μάθημα είναι ότι ο μόνος τρόπος ώστε τα λαϊκά στρώματα που είναι τα θύματα της παγκοσμιοποίησης να οδηγηθούν στην έξοδο από την οικονομική καταστροφή που επιβάλλει η ΝΔΤ, αλλά και να τεθούν οι βάσεις για μελλοντική συστημική αλλαγή, είναι η δημιουργία ενός Λαϊκού Μετώπου Εθνικής και Κοινωνικής Απελευθέρωσης (ΜΕΚΕΑ) που στόχο θα έχει ακριβώς τη δημιουργία των κατάλληλων αντικειμενικών και υποκειμενικών συνθηκών.
Οι αντικειμενικές συνθήκες μπορούν να δημιουργηθούν μέσα από μια στρατηγική οικονομικής και πολιτικής αυτοδυναμίας που θα υιοθετήσει η κυβέρνηση του ΜΕΚΕΑ, μετά τη ρήξη με τη ΝΔΤ και την έξοδο της χώρας από τους θεσμούς της -με παράλληλη βέβαια αλλαγή των γεωστρατηγικών προσανατολισμών για την αυτο-προστασία της από τους «συμμάχους» της που επέβαλαν το ξεπούλημα του κοινωνικού της πλούτου!-, καθώς και τις απαραίτητες θεσμικές αλλαγές (μονομερής διαγραφή Χρέους, κοινωνικοποίηση Τραπεζών και των κλάδων που καλύπτουν βασικές ανάγκες κ.λπ.).
Οι υποκειμενικές συνθήκες θα αρχίσουν να ωριμάζουν με τη δημιουργία του παλλαϊκού αυτού Μετώπου, όπου οι πολίτες μετέχουν ως πολίτες, ξεπερνώντας ιδεολογικές προκαταλήψεις, για την επίτευξη των στόχων του. Το γεγονός ότι ένα παρόμοιο (άτυπο) κίνημα κατά της ΝΔΤ έχει ήδη αρχίσει να δημιουργείται «από κάτω» στις ευρωπαϊκές χώρες και ιδιαίτερα στις ανατολικο-ευρωπαϊκές, είναι άκρως ενθαρρυντικό.

Μαύρη μέρα για το Ευρωκοινοβούλιο. Hμέρα ντροπής για την Ελλάδα της παράδοσης και των αξιών.

Του Γιώργου Ν. Παπαθανασόπουλου
Η 4η Φεβρουαρίου 2014 καταγράφεται ως μια από τις χειρότερες μέρες στην ιστορία του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου. Τη μέρα αυτή πέρασε με μεγάλη πλειονοψηφία ψήφισμα υπέρ της επιβολής ως φυσιολογικής της νοοτροπίας και της ηθικής των ομοφυλοφίλων στους πολίτες της Ευρωπαϊκής Ένωσης! Η ίδια μέρα καταγράφεται ως ημέρα ντροπής για την Ελλάδα της παράδοσης και των αξιών, αφού ούτε ΕΝΑΣ από τους 22 ευρωβουλευτές της δεν βρέθηκε να καταψηφίσει το ψήφισμα!
Το ψήφισμα έχει τον τίτλο ” Χάρτης πορείας της ΕΕ κατά της ομοφοβίας και των διακρίσεων λόγω σεξουαλικού προσανατολισμού και ταυτότητας φύλου”. Προετοιμάσθηκε από την Αυστριακή ευρωβουλευτή της Ομάδας των Πρασίνων Ούλρικε Λούνατσεκ, με την υποστήριξη του ισχυρότατου στις Βρυξέλλες λόμπι των ΛΟΑΔΔ (λεσβιών, ομοφυλοφίλων, αμφιφυλοφίλων, διεμφυλικών (τρανσέξουαλ) και διαφυλικών) ατόμων. Με βάση το ψήφισμα η ομάδα των ΛΟΑΔΔ ξεχωρίζει από όλες τις άλλες ομάδες πολιτών και αποκτά ιδιαίτερα προνόμια. Πέραν δηλαδή του γενικού πλαισίου περί σεβασμού των ανθρωπίνων δικαιωμάτων κάθε ευρωπαίου πολίτη με το ψήφισμα ζητείται η ιδιαίτερη μέριμνα για την “προαγωγή και προστασία της άσκησης όλων των ανθρώπινων δικαιωμάτων από τα ΛΟΑΔΔ”.
Για να περάσει η επιβολή στην Ευρώπη ως φυσικής και φυσιολογικής της συμπεριφοράς των ΛΟΑΔΔ με το ψήφισμα ζητείται η Ευρ. Επιτροπή “να δημιουργήσει ειδικά προγράμματα για τη νεολαία και την εκπαίδευση” και “να διευκολύνει την ανταλλαγή ορθών πρακτικών (Σημ.;;;;) μεταξύ των κρατών μελών στους τομείς της νεολαίας και της εκπαίδευσης…”. Ήδη στη Γαλλία και εν ονόματι των δικαιωμάτων των ομοφυλοφίλων συζητείται στο μάθημα της σεξουαλικής διαπαιδαγώγησης στα σχολεία να προστεθεί και η διδασκαλία της ομοφυλοφιλικής σεξουαλικής συμπεριφοράς. Ζητείται ακόμη στο ψήφισμα να διασφαλίζεται ο σεβασμός στις “παρελάσεις υπερηφανείας” των ΛΟΑΔΔ (Σημ. Έτσι ονομάζονται τα gay pride και gay parade). Ακόμη ζητείται να επεκταθεί και στα ΛΟΑΔΔ η απόφαση του Συμβουλίου για την καταπολέμηση ορισμένων μορφών και εκδηλώσεων ρατσισμού και ξενοφοβίας μέσω του ποινικού δικαίου και να συμπεριληφθεί ως άλλη μορφή εγκλημάτων η κριτική για την ομοφυλοφιλία, με την αιτιολογία ότι αποτελεί “πρακτική υποκίνησης μίσους για λόγους προσανατολισμού και ταυτότητας φύλου”. Με το ίδιο ψήφισμα τα κράτη μέλη της ΕΕ καλούνται “να θεσπίσουν ποινική νομοθεσία που να απαγορεύει την υποκίνηση μίσους λόγω σεξουαλικού προσανατολισμού και ταυτότητας φύλου”. Οι σκοταδιστικές αυτές απαγορεύσεις και το αίτημα για ποινικοποίηση της άποψης σε βάρος της ομοφυλοφιλίας ζητούνται γιατί, κατά το ψήφισμα, “ο όποιος περιορισμός στην επιβολή των απόψεων των ΛΟΑΔΔ ( λεσβιών, ομοφυλοφίλων, αμφιφυλοφίλων, διεμφυλικών – τρανσέξουαλ και διαφυλικών) ατόμων παραβιάζει τις αξίες στις οποίες βασίζεται η Ευρωπαϊκή Ένωση”. Πού κατάντησαν οι “αξίες” της Ευρώπης…Ξεχνιούνται όλοι οι μεγάλοι σοφοί της, ξεχνιέται η χριστιανική παράδοσή της, παραλείπονται και πετιούνται στον κάλαθο των αχρήστων ακόμη και οι φιλόσοφοι του διαφωτισμού και ένας πλέον κυριαρχεί, ο μαρκήσιος ντε Σαντ με τις διαστροφές του….Αυτού πλέον είναι οι κυρίαρχες αξίες της Ευρώπης, ντυμένες με ένα περιτύλιγμα πομπωδών λέξεων, κενών περιεχομένου. Αυτές οι απόψεις του ντε Σαντ θεωρούνται “προοδευτικές” (;;;) και επιδιώκεται η γενική και βίαιη επιβολή τους στην Ευρώπη.
Ενδεικτική της τάσης υπέρ των ομοφυλοφίλων στην ΕΕ είναι και η Γνωμοδότηση της Επιτροπής Δικαιωμάτων των Γυναικών και Ισότητας των Φύλων. Σ’ αυτήν η εν λόγω Επιτροπή «υπογραμμίζει ότι θα πρέπει να παρέχονται στα άτομα ΛΟΑΔΜ επιλογές όσον αφορά την αναπαραγωγή και υπηρεσίες που αφορούν τη γονιμότητα, σε πλαίσιο που δεν θα εισάγει διακρίσεις». Επίσης «ζητεί από τα κράτη μέλη να αναγνωρίζουν, σύμφωνα με τους κανόνες της ΕΕ (Σημ.;;;;;;), όλες τις μορφές γάμου, συμφώνων συμβίωσης και γονικής ιδιότητας που έχουν συναφθεί αλλού και αφορούν ανθρώπους που κατοικούν ή εργάζονται εντός των συνόρων τους και καλεί την Επιτροπή να λάβει μέτρα κατά των κρατών μελών που δεν συμμορφώνονται». Ακόμη «ζητεί από τα κράτη μέλη να διαφαλίσουν την πρόσβαση των μόνων γυναικών και των λεσβιών σε θεραπείες γονιμότητας, υποβοηθούμενη αναπαραγωγή»….
Πώς ψήφισαν οι Έλληνες και οι άλλοι ευρωβουλευτές
Είναι ντροπή για τους Έλληνες ευρωβουλευτές και για όλους τους άλλους που έριξαν θετική ψήφο στην επιβολή της ομοφυλοφιλίας ως κάτι του ισότιμου και ισάξιου με την φυσιολογική και φυσική κατάσταση του ανθρώπου, που πρέπει μάλιστα να περάσει και στα σχολεία…Επί 642 παρόντων ευρωβουλευτών 394 (61%) έδωσαν θετική ψήφο στο ψήφισμα, 176 (27%), προς τιμήν τους, το καταψήφισαν και 72 (11%) έριξαν λευκό. Από τους 22 Έλληνες ευρωβουλευτές 13 έδωσαν θετική ψήφο, 4 έριξαν λευκό και 5 ήσαν απόντες από τη ψηφοφορία.
Από τις ομάδες του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου το Ευρωπαϊκό Λαϊκό Κόμμα ετάχθη κατά του ψηφίσματος, με το επιχείρημα ότι τα θέματα της σεξουαλικής διαπαιδαγώγησης, καθώς και το θέμα της σεξουαλικής ταυτότητας και συμπεριφοράς είναι θέματα που αφορούν τα εθνικά κράτη και δεν μπορούν να αντιμετωπίζονται σε ευρωπαϊκό επίπεδο, καθώς επίσης ότι τα ανθρώπινα δικαιώματα αφορούν όλους τους πολίτες και δεν μπορούν να διασπώνται στις διάφορες ομάδες και τις ιδιαιτερότητες της κάθε μιας. Τη γραμμή του ΕΛΚ δεν ακολούθησαν οι Έλληνες ευρωβουλετές της Νέας Δημοκρατίας, που ψήφισαν υπέρ των ομοφυλοφίλων!. Αντίθετα την ακολούθησαν και καταψήφισαν το ψήφισμα οι περισσότεροι Γερμανοί Χριστιανοδημοκράτες, οι Γάλλοι του Κόμματος του κ. Σαρκοζί UMP, και οι Αγγλοι, μέλη του κυβερνώντος Συντηρητικού Κόμματος. Αυτοί είναι λιγότερο “προοδευτικοί” από τους Έλληνες ευρωβουλευτές…Επίσης, ανεξάρτητα από Κόμμα, καταψήφισε το ψήφισμα η μεγίστη πλειονοψηφία των Πολωνών και των Ούγγρων ευρωβουλευτών, που πράγματι πιστεύουν στις ευρωπαϊκές αξίες. Κατά του ψηφίσματος ετάχθη και η δεξιά ομάδα “Ευρώπη της Ελευθερίας και Δικαιοσύνης”, αλλά οι Έλληνες ευρωβουλευτές του ΛΑΟΣ, που ανήκουν σ’ αυτήν, δεν ακολούθησαν την γραμμή της.
Υπέρ του Ψηφίσματος τάχθηκαν το Ευρωπαϊκό Σοσιαλιστικό Κόμμα, η Αριστερά, οι Πράσινοι, και οι Φιλελεύθεροι. Πού κατάντησε η αριστερά και η σοσιαλδημοκρατία. Εγκατέλειψαν τις αρχές των ιδρυτών τους, που οραματίζονταν μια κοινωνία προοδευτική, με αξίες και κοινωνική και οικονομική δικαιοσύνη και χωρίς να έχουν πια τίποτε άλλο να προωθήσουν ακολουθούν το κίνημα των ομοφυλοφίλων, για μια “προοδευτική” κοινωνία, όπως τα ΛΟΑΔΔ επιδιώκουν να την διαμορφώσουν…
Για την ιστορία οι Έλληνες ευρωβουλετές ψήφισαν ως ακολούθως το Ψήφισμα για τους ομοφυλόφιλους:
Από τους οκτώ ευρωβουλευτές του ΠΑΣΟΚ οι έξι ( Κρ. Αρσένης, Σπ. Δανέλλης, Μαρ. Κοππά, Α. Ποδηματά, Συλβ. Ράπτη, Γ. Σταυρακάκης) ψήφισαν υπέρ του ψηφίσματος και δύο ( Δημ. Δρούτσας και Χρ. Παλιαδέλη) απουσίασαν από την ψηφοφορία.
Από τους οκτώ βουλευτές της Νέας Δημοκρατίας, που είχαν επιλεγεί από τον τότε αρχηγό Κ. Καραμανλή και είχαν εκλεγεί ( Σημ. Μετά την εκλογή του κ. Σαμαρά αποχώρησε ο συνεργάτης της κας Ντ. Μπακογιάννη Θεόδ. Σκυλακάκης και εντάχθηκε στην ομάδα των Φιλελευθέρων) οι τέσσερις ψήφισαν υπέρ των ομοφυλοφίλων (Γ.Κουμουτσάκος, Ρόδη Κράτσα – Τσαγκαροπούλου, Κων. Πουπάκης και Θεόδ. Σκυλακάκης), μία, η κα Μαρ. Γιαννάκου, ψήφισε λευκό και τρεις (Γ. Παπανικολάου, Γ. Παπαστάμκος και Ι. Τσουκαλάς) απουσίασαν από την ψηφοφορία. Στην πενταετή θητεία τους και στην πιο κρίσιμη ώρα ζυγίστηκαν όλοι τους και βρέθηκαν λειψοί. Η ψηφοφορία αυτή ήταν η πιο κρίσιμη από όλες όσες συμμετέσχον, γιατί αφορούσε την ψυχή της Ευρώπης, το μέλλον της. Γι’ αυτό και ό, τι άλλο κι αν έχουν κάνει σε επίπεδο κοινωνικό ή εθνικό γκρεμίστηκε με την ψήφο τους αυτή, που ήταν και αντίθετη με τη γραμμή του Ευρωπαϊκού Λαϊκού Κόμματος. Η Νέα Δημοκρατία αλήθεια, σε κεντρικό επίπεδο, τι λέγει για την ψήφο των βουλευτών της; Αν το θέμα περάσει έτσι και πεταχτεί στα σκουπίδια, τότε πάει να πει ότι εξελίχθηκε και αυτή σε Κόμμα που συμβαδίζει με τις απόψεις του ντε Σαντ…Και τότε είναι σαν να διώχνει όσους ψηφοφόρους δεν συμφωνούν με τον Γάλλο μαρκήσιο.
Ο κ. Νικ. Χουντής του ΣΥΡΙΖΑ ψήφισε υπέρ των ομοφυλοφίλων, αφού ακολουθεί στο θέμα αυτό την “προοδευτικότητα” του Κόμματός του και της Αριστερής ομάδας του Ευρωκοινοβουλίου. Οι δύο βουλευτές του ΚΚΕ (Χαρ. Αγγουράκης και Γ. Τούσσας), παρά τη γραμμή της Αριστεράς, ακολούθησαν την γραμμή του ΚΚΕ και έριξαν λευκό. Αντίθετα οι δύο ευρωβουλετές του ΛΑΟΣ δεν ακολούθησαν τη γραμμή της ομάδας που ανήκουν και η μεν κα Νίκη Τζαβέλλα ψήφισε υπέρ των ομοφυλοφίλων, ο δε κ. Νικ. Σαλαβράκος έριξε λευκή ψήφο.
Για την ιστορία να σημειωθεί ότι το Ψήφισμα δεν έχει υποχρεωτική ισχύ για τα κράτη μέλη, όμως δείχνει την ηθική στάση που υπάρχει στα απερχόμενα μέλη του Ευρωκοινοβουλίου. Είναι ένα ακόμη σύμπτωμα της παρακμής της Ευρώπης. Επίσης ότι από τα 28 κράτη μέλη μόνο τα δέκα ( Βέλγιο, Γαλλία, Γερμανία, Ηνωμ. Βασίλειο, Ισπανία, Ιταλία, Κάτω Χώρες, Κροατία, Μάλτα και Πορτογαλία) έχουν θεσπίσει πολιτικές υπέρ των ομοφυλοφίλων και σε ορισμένες από αυτές υπάρχει έντονη η αντίδραση της κοινής γνώμης.
Αντιδράσεις
Μεταξύ των πρώτων που αντέδρασαν στο ψήφισμα του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου για την ομοφυλοφιλία ήταν ο Πρόεδρος της Ομοσπονδίας των Ενώσεων Καθολικών Οικογενειών στην Ευρώπη Αντουάν Ρενάρ. Στην αρχή της δήλωσης του έθεσε το ερώτημα στους ευρωβουλευτές « η ιδιωτική σεξουαλική ζωή μπορεί να αποτελεί κριτήριο για τις πολιτικές της ΕΕ;» Ο ίδιος απαντά αρνητικά και προσθέτει: « Η ΕΕ οφείλει να εξασφαλίζει σε όλους τους πολίτες να απολαμβάνουν τα θεμελιώδη δικαιώματα… Όποιες κι αν είναι οι ιδιωτικές επιλογές στον τομέα της σεξουαλικότητας, τα θεμελιώδη δικαιώματα είναι ίδια για όλους….Στην ουσία το ψήφισμα παρεμβαίνει στους τομείς που αφορούν αποκλειστικά τις αρμοδιότητες των κρατών μελών, σύμφωνα με το οικογενειακό τους δίκαιο, και όχι της ΕΕ».
Από την πλευρά τους οι Πολωνοί επίσκοποι σε εγκύκλιο τους προς τον Πολωνικό λαό τονίζουν την αξία της οικογένειας, ως θεμελίου για την ψυχική ισορροπία και την φυσιολογική ανάπτυξη του ανθρώπου και καταδικάζουν την κατασκευή της ιδεολογίας του φύλου, που επιδιώκει να υποκαταστήσει τη φύση και την πραγματικότητα.
Επίσης ο Λέο Βαν Ντόεσμπουργκ, πρόεδρος της Ευρωπαϊκής Χριστιανικής Πολιτικής Κίνησης, θεωρεί ότι με το ψήφισμά του το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο «επιχειρεί να δημιουργήσει μια καινούργια στρατηγική θεμελιωδών δικαιωμάτων σύμφωνα με τα ειδικά δικαιώματα και προνόμια μιας ομάδας πολιτών, λόγω της προσωπικής και σεξουαλικής τους συμπεριφοράς». Ο κ. Ντόεσμπουργκ τονίζει ότι η Ευρώπη χρειαζεται δικαιώματα για όλους και όχι για ορισμένους, που θα οδηγήσουν σε κοινωνία πολιτών δύο τάξεων, των ομοφυλόφιλων «πατρικίων» και των άλλων «πληβείων». Τέλος επικρινει το Ευρ. Κοινοβούλιο ότι ψήφισε χωρίς συζήτηση στην Ολομέλεια και ότι όλο το ψήφισμα στηρίζεται στην ιδεολογία του λόμπι των ομοφυλόφιλων και δεν έχει καμία επιστημονική ή ηθική βάση.