Τάσσος Παπαδόπουλος: Θα υπάρξει και άλλη ευκαιρία για λύση
Πα 23/4/2004
Ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας Τάσσος Παπαδόπουλος εξέφρασε την άποψη ότι θα υπάρξει ξανά ευκαιρία για λύση του Κυπριακού, λέγοντας ότι ’’τέτοιες προτάσεις, ή σχέδια δεν εξαφανίζονται, αναβιώνουν και αναπαράγονται’’. Σε διακαναλική συνέντευξη το βράδυ της Πέμπτης, ο Πρόεδρος Παπαδόπουλος είπε ότι επιδίωξή του είναι η επίτευξη μιας διζωνικής δικοινοτικής ομοσπονδίας, η οποία όμως να μη διαχωρίζει το λαό αλλά να κτίζει γέφυρες ενότητας. Ο πρόεδρος απέρριψε κάθε πιθανότητα αναγνώρισης του ψευδοκράτους από ΗΠΑ και ΕΕ σε περίπτωση απόρριψης της παρούσας λύσης ενώ για το ενδεχόμενο δεύτερου δημοψηφίσματος, ανέφερε πως δεν υπάρχει καμία δέσμευση και καμία συμφωνία επ’ αυτού.
Σημείωσε πως η Λευκωσία εξαρχής επιζητούσε και επιζητά λύση στο πλαίσιο του σχεδίου Ανάν, εντούτοις τόνισε πως δεν ικανοποιήθηκαν οι λίγες -όμως σημαντικές- τροποποιήσεις, τις οποίες ζήτησε η ελληνοκυπριακή πλευρά. Ζητούμενο, δύο οντότητες με ευρεία αυτονομία και χειρισμό υποθέσεων και ταυτόχρονα διοικητικές διευθετήσεις ώστε οι δύο κοινότητες να συγκλίνουν, και όχι να χτίζονται διαχωριστικοί θεσμοί που να οδηγούν στο διαχωρισμό. Ωστόσο, δήλωσε πως δεν νοείται βάσει νομοθεσίας να υπάρχει πολιτική ισότητα στη λήψη αποφάσεων μεταξύ των δύο κοινοτήτων.
Οσον αφορά τις ενέργειες της κυβέρνησης την επόμενη ημέρα των δημοψηφισμάτων, εάν η ε/κ πλευρά απορρίψει το σχέδιο Ανάν, είπε ότι η κυβέρνηση θα κάνει ’’γιγαντιαίες προσπάθειες’’ για να πείσει τη διεθνή κοινότητα για το ’’όχι’’ του λαού και για τις θέσεις της, λέγοντας ότι τέτοιες προσπάθειες όπως το σχέδιο Ανάν, ’’δεν εξαφανίζονται, αναβιώνουν και αναπαράγονται’’.
Απάντηση σε ΦερχόιγκενΌσον αφορά στις επικρίσεις του Ευρωπαίου επιτρόπου αρμόδιου για τη διεύρυνση Γκίντερ Φερχόιγκεν, ο Τάσσος Παπαδόπουλος επισήμανε ούτε στον προαναφερθέντα, ούτε και σε κανέναν άλλο, έδωσε υπόσχεση περί αποδοχής οποιασδήποτε λύσης. «Η υπόσχεση ήταν ότι θα εργαστούμε για τη λύση και η Κύπρος δεν θα αποτελέσει εμπόδιο για τη λύση, και εγώ και ο Γλ.Κληρίδης το πράξαμε» δήλωσε.«Σεβόμαστε απολύτως τον κύριο Φερχόιγκεν. Οι απόψεις του είναι σεβαστές, είναι ο άνθρωπος που κατέβαλε πάρα πολλές προσπάθειες για την ενταχθεί η Κύπρος στην ΕΕ» συνέχισε ο Τάσσος Παπαδόπουλος για να συμπληρώσει: «Με όλο το σέβας στις γνώμες των Ευρωπαίων και του κύριου Φερχόιγκεν, έχει και ο κυπριακός λαός και η ηγεσία του το δικαίωμα να κάνουν τις δικές τους εκτιμήσεις».Αναφερόμενος σε καταγγελίες που έγιναν σε ευρωπαϊκά όργανα περί επεμβάσεων της κυπριακής κυβέρνησης σε σχέση με τα δημοψηφίσματα, ο Τάσσος Παπαδόπουλος είπε ότι ούτε ο ίδιος, αλλά ούτε και κύκλοι του προεδρικού μεγάρου έχουν προβεί σε αυτά που καταγγέλλονται στην ΕΕ. «Για μια χούφτα ψήφων διασύρεται το όνομα της Κύπρου» επισήμανε.
Ο κ. Παπαδόπουλος αποκάλυψε ότι έχει αποστείλει επιστολή στον κοινοτικό επίτροπο Γκίντερ Φερχόιγκεν, μετά τις καταγγελίες του ότι παραπλανήθηκε και εξαπατήθηκε από την κυπριακή κυβέρνηση, αλλά δεν αποκάλυψε το περιεχόμενό της. Ο κ. Παπαδόπουλος απέρριψε την άποψη ότι θα υπάρξει απομόνωση της Κύπρου ύστερα από ένα όχι και είπε ότι μετά την ένταξη θα υπάρξουν επισκέψεις και κοινοτικών επισήμων και ξένων ηγετών στην Κύπρο.
Για το διάγγελμα απόρριψηςΩς προς το διάγγελμα που παραχώρησε προσφάτως (παραθέτοντας την αρνητική του θέση για το σχέδιο Ανάν) και τις επικρίσεις του ΑΚΕΛ, ο Τάσσος Παπαδόπουλος διερωτήθηκε «είναι ενόχληση να συγκινούμαι για το μέλλον του τόπου μου;». Επί του διαγγέλματος ανέφερε ακόμη πως είχε μία διάρθρωση με τη δική του λογική. «Έχω τις απόψεις μου [...] αν και σε κάποιους δεν άρεσε» δήλωσε.Σχολιάζοντας τη φράση του «εγώ παρέλαβα κράτος, δεν θα παραδώσω κοινότητα» είπε ότι «εδώ ουσιαστικά υπάρχει συμφωνία με το ΑΚΕΛ γιατί αν καταρρεύσει το σχέδιο, δεν θα υπάρχει Κυπριακή Δημοκρατία αλλά συνιστών κράτος».Ιδιαίτερα για την εσωτερική πολιτική σκηνή στη Λευκωσία ανέφερε πως δεν τίθεται θέμα διακοπής της κυβερνητικής συνεργασίας με το ΑΚΕΛ τουλάχιστον πριν από το αποτέλεσμα των δημοψηφισμάτων. Εξήγησε πως και οι δύο πλευρές θέλουν συνέχιση της συνεργασίας, καθώς δεν υπάρχουν σημαντικές διαφορές.
Διευκρινίσεις για το «όχι»Συγκεκριμένα επί του σχεδίου Ανάν, ο πρόεδρος επανέλαβε ότι νομιμοποιεί πτυχές της εισβολής και των τετελεσμένων σχετικά με τους εποίκους και τα τουρκικά στρατεύματα. Ακόμη σημείωσε πως ουσιαστικά και όσοι λένε «ναι» στο σχέδιο Ανάν, αναγνωρίζουν πως υπάρχουν προβλήματα. Επανέλαβε ότι το «ναι» δεν αναστρέφεται, ενώ το «όχι» μπορεί να έχει συνέχεια. Οι Τουρκοκύπριοι θα λάβουν ό,τι προβλέπει το σχέδιο Ανάν από την επόμενη κιόλας ημέρα, ωστόσο η ελληνοκυπριακή πλευρά θα χρειαστεί να αναμείνει έως και τρία χρόνια στηριζόμενη στην καλή πίστη της Τουρκίας για εφαρμογή των προνοιών του σχεδίου Ανάν, ανέφερε εκ νέου.Η όποια απόφαση -είτε «ναι», είτε «όχι»- θα πρέπει να έχει μεγάλη πλειοψηφία, καθώς μόνο έτσι θα ενισχυθεί η προσπάθεια που θα καταβληθεί για να εξηγηθεί η θέση της Κύπρου στη διεθνή κοινότητα, τόνισε ο Τάσσος Παπαδόπουλος, επαναλαμβάνοντας πως θα πρέπει να υπάρχει καθολική υποστήριξη στην οποιαδήποτε έκβαση.Ψηφίζοντας «όχι» δεν γυρίζουμε την πλάτη προς τη λύση, η ψήφος του όχι είναι ψήφος για μία λύση βιώσιμη και λειτουργική μέσα στα πλαίσια του σχεδίου Ανάν, τόνισε.
ΗΠΑ και ΕΕ δεν αναγνωρίζουν το ψευδοκράτοςΣχετικά με το θέμα πιθανής αναγνώρισης του ψευδοκράτους, ο Τάσσος Παπαδόπουλος δήλωσε πως ενδέχεται να συμβεί κάτι τέτοιο όχι όμως από πλευράς Ηνωμένων Πολιτειών (επικαλέστηκε σχετικές δηλώσεις του Κόλιν Πάουελ) και ΕΕ. Οι υπόλοιπες 24 χώρες [της ΕΕ] έχουν υπογράψει τη Συνθήκη Διεύρυνσης και αναγνωρίζουν μόνο την Κυπριακή Δημοκρατία, δήλωσε.Όσο προχωρά η Τουρκία προς την Ευρώπη θα καταλάβει ότι πολλά από τα θέματα στα οποία επέμενε να μη γίνουν αλλαγές είναι αναγκαστικά (νομισματική πολιτική, λειτουργία Κεντρικής Τράπεζας), δήλωσε ο ίδιος και προσέθεσε πως ελπίδα του είναι ότι μερικές νοοτροπίες σε πράγματα που είναι σημαντικά για την ελληνοκυπριακή πλευρά θα γίνουν κατανοητά από την Τουρκία οδεύοντας προς την Ένωση.
Αναφερόμενος στις εργασίες του Συμβουλίου Ασφαλείας επί του Κυπριακού, ο Τ.Παπαδόπουλος ανέφερε πως «οι προτάσεις ήταν πολύ λιγότερες από όσα θα επιθυμούσαμε και μάλιστα επιθυμούσε και το ΑΚΕΛ. Ουσιαστικά οι προτάσεις [το αμερικανοβρετανικό σχέδιο ψηφίσματος] ήταν επανάληψη των όσων λέει το σχέδιο του ΓΓ του ΟΗΕ. Δεν υπήρξαν επιπλέον διαβεβαιώσεις».
Εκκληση προς το λαόΟλοκληρώνοντας τη συνέντευξη ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας απηύθυνε έκκληση προς το λαό όπως αποφευχθούν επεισόδια ή πανηγυρισμοί μετά το δημοψήφισμα της 24ης Απριλίου. O κ. Παπαδόπουλος κάλεσε όλους, είτε ψηφίσουν «ναι», είτε «όχι» να ενώσουν τις δυνάμεις τους για να αντιμετωπίσουμε τους πραγματικά δύσκολους χρόνους που έρχονται μπροστά μας. Οπως είπε, ολοκληρώνοντας την συνέντευξή του, «το δημοψήφισμα το Σάββατο δεν είναι αντιπαράθεση κομμάτων, δεν είναι αντιπαράθεση ιδεολογική, θα έλεγα ότι δεν είναι καν αντιπαράθεση μεταξύ πολιτών. Είναι αντιπαράθεση με τη συνείδηση και την ιστορία μας και το τι είναι η κρίση του καθενός».
Αρα, είπε, «δεν θεωρώ ότι θα υπάρξουν, είτε νικητές, είτε ηττημένοι από αυτήν την αναμέτρηση. Ηττημένη θα είναι μόνο η Κύπρος αν υπάρξουν επεισόδια, πανηγυρισμοί, κλίμα το οποίο να εμποδίσει την επόμενη ημέρα να ξανακτίσουμε την ομόνοια και τη συναίνεση και τις κοινές προσπάθειες για να αντιμετωπίσουμε τους πραγματικά δύσκολους χρόνους που έρχονται μπροστά μας. Είτε ’ναι’ ψηφίσει ο πολίτης, είτε ’όχι’, και όσοι ψηφίζουν ’ναι’ και όσοι ψηφίζουν ’όχι’ πιστεύω θα έχουν την κοινή επιδίωξη να ενώσουν τις δυνάμεις τους για να αντιμετωπίσουμε τις δυσκολίες που με βεβαιότητα έρχονται».
«Για αυτό», συνέχισε, «παράκληση, έκκλησή μου προς τον κόσμο, ούτε πανηγυρισμοί δικαιολογούνται, γιατί δεν πανηγυρίζουμε νίκη, δεν μπορούμε να πανηγυρίζουμε επειδή δεν βρήκαμε λύση του Κυπριακού. Μόνο ανακούφιση μπορούμε να αισθανόμαστε γιατί αποφύγαμε τα χειρότερα».
«Καλώ επομένως όλους, αυτοσυγκράτηση, κοσμιότητα χωρίς εξάρσεις, χωρίς ψεύτικα συνθήματα νίκης και ήττας. Δεν υπάρχουν για μένα, ούτε νικητές δεν θα υπάρξουν, ούτε ηττημένοι», κατέληξε ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας.
Η συνέντευξη άρχισε μετ’ εμποδίων αφού μετά την πρώτη ερώτηση παρουσιάστηκε διακοπή ρεύματος για μερικά λεπτά, με αποτέλεσμα να διακοπεί η απευθείας μετάδοση της συνέντευξης. Με την αποκατάσταση της βλάβης όλα εξελίχθηκαν ομαλά.
Πηγή: Ο ΦΙΛΕΛΕΥΘΕΡΟΣ
http://www.chiosnews.com/cn4232004120822PM.asp
Δευτέρα 20 Ιουλίου 2009
Ποια λύση ο Χριστόφιας ...
Οι δεσμεύσεις του έναντι λαού και κομμάτων και οι νέοι εκβιασμοί από ξένουςΟ μέγας και πρώτος θεωρητικός του ρεαλισμού, Θουκυδίδης, διασάλπισε πριν από δυόμισι χιλιάδες χρόνια ότι ο ισχυρότερος δεσμός μεταξύ πόλεων (σήμερα κρατών) είναι το συμφέρον. Η διεκδίκηση του συμφέροντος προϋποθέτει δύναμη, γνώση των τοπικών, περιφερειακών και διεθνών συγκυριών και του διεθνούς άναρχου συστήματος. Προπάντων, απαιτείται γνώση των σχεδίων και προθέσεων των άλλων σε αντιδιαστολή προς τη συνειδητοποίηση των δικών μας προθέσεων και δυνατοτήτων.Ο Πρόεδρος Χριστόφιας και οι επιτελείς του γνωρίζουν επαρκώς και αξιολογούν ορθώς τα διεθνή και τοπικά δεδομένα στην εναγώνια αναζήτηση λύσης στο Κυπριακό; Ποια είναι η πολιτική του Προέδρου για να επιδιώξει και να επιτύχει λύση, που να είναι βιώσιμη και λειτουργική και αμοιβαία αποδεκτή; Είναι γνωστό ότι, μεταξύ του πρώτου και του δεύτερου γύρου, ο Δ. Χριστόφιας δεσμεύτηκε έναντι του ΔΗΚΟ και της ΕΔΕΚ και, φυσικά, έναντι του λαού ότι θα επιδιώξει λύση στο πλαίσιο συγκεκριμένων διακηρύξεών του. Στις 28/2/2008, στη Βουλή, κατά την τελετή εγκατάστασής του στο προεδρικό αξίωμα, ο Δ. Χριστόφιας διαβεβαίωσε ότι θα επεδίωκε επίτευξη λύσης, βιώσιμης και λειτουργικής, που να τερματίζει την κατοχή και τον εποικισμό, να αποκαθιστά την κυριαρχία, την ανεξαρτησία, την εδαφική ακεραιότητα και την ενότητα της Κυπριακής Δημοκρατίας και να αποκλείει τα όποια δικαιώματα στρατιωτικής επέμβασης στα εσωτερικά ζητήματα της χώρας από ξένες δυνάμεις.
Αποχώρηση ΑττίλαΗ λύση, είπε, θα πρέπει να επανενώνει το έδαφος, το λαό, τους θεσμούς και την οικονομία της χώρας μας στα πλαίσια μιας διζωνικής, δικοινοτικής ομοσπονδίας, όπως προνοείται στις συμφωνίες υψηλού επιπέδου Μακαρίου-Ντενκτάς του 1977 και Κυπριανού-Ντενκτάς του 1979, να στηρίζεται στα περί Κύπρου ψηφίσματα του ΟΗΕ και να συνάδει με το διεθνές και το κοινοτικό Δίκαιο, καθώς και με τις διεθνείς συμβάσεις για τα ανθρώπινα δικαιώματα, ενώ η ομοσπονδιακή, διζωνική, δικοινοτική Κυπριακή Δημοκρατία πρέπει να έχει μία και μόνη κυριαρχία, διεθνή προσωπικότητα και ιθαγένεια. «Διεκδικούμε η λύση να αποκαθιστά και να κατοχυρώνει τα ανθρώπινα δικαιώματα και τις βασικές ελευθερίες ολόκληρου του λαού, Ελληνοκυπρίων, Τουρκοκυπρίων, Μαρωνιτών, Αρμένιων και Λατίνων, περιλαμβανομένου του δικαιώματος επιστροφής και περιουσίας των προσφύγων. Διεκδικούμε η λύση να προνοεί την αποχώρηση των τουρκικών κατοχικών στρατευμάτων και την αποστρατιωτικοποίηση της Κυπριακής Δημοκρατίας. Τελικός στόχος παραμένει η αποστρατιωτικοποίηση ολόκληρης της Κύπρου», είπε ο κ. Χριστόφιας και επανέλαβε ότι υποστηρίζει με συνέπεια «την πολιτική ισότητα των δύο κοινοτήτων, στα πλαίσια της ομοσπονδίας, όπως αυτή καθορίζεται στα σχετικά ψηφίσματα του Συμβουλίου Ασφαλείας».
Οι Τούρκοι βροντοφωνάζουν και οι ελληνικές ψευδαισθήσειςΘεωρητικά, όλα τα πιο πάνω είναι θεμιτά στο πλαίσιο της ευρωπαϊκής προοπτικής και δυνατότητας της Κυπριακής Δημοκρατίας. Υπό την αίρεση, βέβαια, ότι θα λαμβάνονται υπόψη άλλοι δρώντες, που, όχι μόνο επηρεάζουν αμεσότατα αλλά και συχνά παρεμβάλλουν ανυπέρβλητα προσκόμματα στην αναζήτηση βιώσιμης λύσης στο Κυπριακό. Πώς η Λευκωσία αντιμετωπίζει την τουρκική επιθετικότητα σε όλους τους τομείς; Πώς χειρίζεται τις παρεμβάσεις Βρετανών, Αμερικανών, Ευρωπαίων και ΟΗΕ; Προπάντων, είναι ορθή πολιτική, η επίσημη θέση Χριστόφια για αναζήτησης λύσης για τους Κυπρίους από τους Κυπρίους; Τι απέδωσε μέχρι σήμερα αυτή η πολιτική, πέραν των ευσήμων και αβρών επιδαψιλεύσεων προς το πρόσωπό του χωρίς πρακτικό αντίκρισμα; Πριν ακόμα αρχίσουν οι συνομιλίες, είχε τεθεί από τη «Σ» θέμα σεναρίου Β’, ώστε σε περίπτωση αδιεξόδου, εξαιτίας της τουρκικής αδιστακτότητας, η πλευρά μας να γνωρίζει τι θα πράξει. Ο Πρόεδρος απέρριψε διαρρήδην και με οργή αυτήν την εισήγηση. Όμως, όσο προχωρεί η διαδικασία, τόσο διαπιστώνεται ότι τα πράγματα δεν οδηγούνται προς αίσια έκβαση. Κάθε μέρα σχεδόν, η Τουρκία και ο υποτελής της, Ταλάτ, βροντοφωνάζουν στον Πρόεδρο Χριστόφια και στους άλλους ηγέτες των Ελλήνων της Κύπρου ότι στόχος τους είναι δύο κράτη, δύο λαοί, με διατήρηση των εγγυητικών και επεμβατικών δικαιωμάτων της Τουρκίας εσαεί καθώς και των εποίκων που, κατά τον ψευδοπρωθυπουργό Έρογλου, έχουν φτάσει στις 200 χιλιάδες. Ο Πρόεδρος Χριστόφιας και όσοι τον στηρίζουν, τρέφουν ολέθριες ψευδαισθήσεις. Επιμένουν να πιστεύουν ότι όσα οι Τούρκοι λένε δημόσια είναι διαφορετικά απ' όσα διεκδικούν στο τραπέζι των συνομιλιών. Πρόκειται για καταστροφική πλάνη επειδή η τουρκική πολιτική ανέκαθεν διακρίνεται για την αταλάντευτη συνέπειά της στη διεκδίκηση και αξίωση στόχων. Ο Δ. Χριστόφιας καλείται να εξηγήσει, πρώτον, γιατί ο Αμερικανός Πρόεδρος Ομπάμα χαρακτήρισε την κατοχική χώρα ως σημαντικό στρατηγικό εταίρο των ΗΠΑ στην ταραγμένη Μέση Ανατολή. Δεύτερον, ακόμα να εξηγήσει γιατί ο Αμερικανός ΥφΕξ είπε στους συνομιλητές του, Κύπριους πολιτικούς, ότι οι ΗΠΑ δεν μπορούν να πιέσουν την Τουρκία επειδή είναι πια περιφερειακή δύναμη. Τρίτον, ακόμα να εξηγήσει αν έχει κατανοήσει τη νέα τουρκική πολιτική, όπως αυτή έχει σχεδιαστεί και μορφοποιηθεί από τον αρχιτέκτονά της, νέο υπουργό Εξωτερικών της Τουρκίας, Αχμέτ Νταβούτογλου. Τέταρτον, δεν έχει εξηγήσει ποτέ πώς θα γωνιάσει μια Τουρκία, την οποία ουδείς πιέζει και η οποία διεκδικεί καθεστώς ισότιμου εταίρου στο τραπέζι των μεγάλων.
«Τελευταία ευκαιρία»Ο Δ. Χριστόφιας εναβρύνεται επειδή οι ξένοι δηλώνουν, τάχα, εντυπωσιασμένοι από το θάρρος και την ευελιξία του. Δεν αντιλαμβάνεται, προφανώς, ότι σκάβουν τον πολιτικό του τάφο και μαζί του, τον δικό μας. Ακόμα οι πολίτες αναμένουν εξηγήσεις γιατί ο διαβόητος Υπουργός Εξωτερικών της Σουηδίας, Καρλ Μπιλντ, ο πρόεδρος της Ευρωπαϊκής Επιτροπής Μπαρόζο, ο Βρετανός πρέσβης Μίλετ και ο Αμερικανός ΥφΕξ Μπράιζα εν χορώ και εκβιαστικά επιμένουν ότι αυτή είναι, τάχα, η τελευταία ευκαιρία. Και ότι μέσα στο 2009 θα έχουμε λύση. Αντί να βγαίνει ο Γ.Γ. του ΑΚΕΛ και ο Μάρκος Κυπριανού να απαντούν στην περίεργη αυτή συγχορδία, δεν έπρεπε να τοποθετηθεί ο Πρόεδρος και να εξηγήσει στους πολίτες τι συμβαίνει; Με απλά λόγια: Τι γνωρίζουν οι ξένοι που δεν γνωρίζουν καθόλου οι νόμιμοι πολίτες της Κυπριακής Δημοκρατίας; Γιατί ο Πρόεδρος έχει ρίξει ένα σιδηρούν παραπέτασμα μυστικότητας στις συνομιλίες όταν ο σύντροφός του, Ταλάτ, ενημερώνει πλήρως την ψευδοβουλή του; Οι πολίτες δεν δικαιούνται να γνωρίζουν τι συμβαίνει, αφού αυτοί θα κληθούν κάποια στιγμή να εγκρίνουν ή να απορρίψουν πιθανό σχέδιο λύσης; Ας προσεχθούν όσα λέγει ο παντεπόπτης Μίλετ (συνέντευξη στην «Αλήθεια», 28.6.2009): «Θα χρειαστεί οι δύο ηγέτες να βγουν προς τα έξω και να πουλήσουν τη λύση. Αυτό δεν είναι ευθύνη της διεθνούς κοινότητας, είναι ευθύνη των πολιτικών ηγετών, οι οποίοι μπορούν να πουλήσουν τη λύση στις κοινότητές τους και αυτό είναι που ελπίζουμε ότι θα κάνουν».
Ξαναζούμε μέρες του 2004Ποια λύση, ο Δ. Χριστόφιας θα «πουλήσει» στην ελληνική πλευρά; Οι πολίτες στηρίζονται στις πολλές δεσμεύσεις και διαβεβαιώσεις που ο Πρόεδρος έδωσε στην αναζήτηση βιώσιμης και λειτουργικής λύσης. Π.χ. μιλώντας (26.9.2008) σε μεγάλη ομογενειακή συγκέντρωση στη Νέα Υόρκη και απαντώντας σε κάποιους που, όπως είπε, «κυκλοφόρησαν ψιθύρους πως αυτός που ήλθε, θα μας πουλήσει», σημείωσε ότι κάνουν ριζικά λάθος. «Αυτός που ήλθε, θέλει να δώσει το μήνυμα ότι θέλει πραγματικά να λυθεί το κυπριακό πρόβλημα, αλλά να λυθεί στη βάση ορισμένων αρχών που είναι απαράβατες. Δεν μπορεί να λυθεί το Κυπριακό πάση θυσία, θυσιάζοντας δηλαδή τα καλώς νοούμενα συμφέροντα των Κυπρίων και εξυπηρετώντας συμφέροντα αλλότρια», επισήμανε. Σε γεύμα που του παρέθεσε το ΚΥΠΕ (5.2.2009), ο Πρόεδρος Χριστόφιας διακήρυξε ότι «δεν είναι δυνατόν η Τουρκία να καταστεί μέλος της Ε.Ε. ενόσω συνεχίζει να διατηρεί τα κατοχικά της στρατεύματα στην Κύπρο, κάτι που είναι ξεκάθαρο για τα μέλη της Ε.Ε.». Και πρόσθεσε ότι «δεν πρόκειται να δεχτούμε επιδιαιτησία ούτε και αυστηρά και ασφυκτικά χρονοδιαγράμματα». Αυτά, πριν από μήνες. Σήμερα, ξαναζούμε μέρες του 2004, με αδίστακτους εκβιασμούς από τους Αγγλοαμερικανούς αλλά και από την νυν προεδρεύουσα της Ε.Ε. Σουηδία. Όλοι κατά τρόπον εκβιαστικό και έκδηλα εκφοβιστικό επιμένουν ότι αν δεν βρεθεί λύση μέσα στο 2009, δεν ξέρει, λέγει ο πολυπράγμων Μπιλντ, αν θα βρεθεί σε 10 ή 10 χιλιάδες χρόνια. Η λύση που οραματίζονται οι ξένοι εμφανώς πόρρω απέχει από τις γνωστές και μυριάκις επαναληφθείσες σιδηρές δεσμεύσεις του Δ. Χριστόφια. Ποια λύση θα βρεθεί όταν αυτή εκ προοιμίου έχει κατάδηλα τουρκικές προδιαγραφές; Εκτιμούμε, πρώτον, ότι μέχρι το τέλος του χρόνου, ο Πρόεδρος θα βρεθεί προ ασφυκτικών πιέσεων και χρονοδιαγραμμάτων, ακριβώς για να εξυπηρετηθεί η Τουρκία, όχι η Κύπρος. Δεύτερον, ότι δεν θα δεχτεί και δεν θα υπογράψει λύση αντικυπριακή, για πολλούς λόγους, ο ισχυρότερος των οποίων είναι ότι δεν θα ήθελε να περάσει στην Ιστορία ως ο Πρόεδρος που «πούλησε και παράδωσε την Κύπρο στη νέα τουρκοκρατία». Τρίτον, αν ισχύουν τα προηγηθέντα, ο Πρόεδρος καλείται να προετοιμάζεται όχι με ένα αλλά περισσότερα σενάρια αντιμετώπισης όσων εξελίξεων θα ακολουθήσουν.
ΤΟΥ ΣΑΒΒΑ ΙΑΚΩΒΙΔΗ
http://www.sigmalive.com/news/politics/169184
Αποχώρηση ΑττίλαΗ λύση, είπε, θα πρέπει να επανενώνει το έδαφος, το λαό, τους θεσμούς και την οικονομία της χώρας μας στα πλαίσια μιας διζωνικής, δικοινοτικής ομοσπονδίας, όπως προνοείται στις συμφωνίες υψηλού επιπέδου Μακαρίου-Ντενκτάς του 1977 και Κυπριανού-Ντενκτάς του 1979, να στηρίζεται στα περί Κύπρου ψηφίσματα του ΟΗΕ και να συνάδει με το διεθνές και το κοινοτικό Δίκαιο, καθώς και με τις διεθνείς συμβάσεις για τα ανθρώπινα δικαιώματα, ενώ η ομοσπονδιακή, διζωνική, δικοινοτική Κυπριακή Δημοκρατία πρέπει να έχει μία και μόνη κυριαρχία, διεθνή προσωπικότητα και ιθαγένεια. «Διεκδικούμε η λύση να αποκαθιστά και να κατοχυρώνει τα ανθρώπινα δικαιώματα και τις βασικές ελευθερίες ολόκληρου του λαού, Ελληνοκυπρίων, Τουρκοκυπρίων, Μαρωνιτών, Αρμένιων και Λατίνων, περιλαμβανομένου του δικαιώματος επιστροφής και περιουσίας των προσφύγων. Διεκδικούμε η λύση να προνοεί την αποχώρηση των τουρκικών κατοχικών στρατευμάτων και την αποστρατιωτικοποίηση της Κυπριακής Δημοκρατίας. Τελικός στόχος παραμένει η αποστρατιωτικοποίηση ολόκληρης της Κύπρου», είπε ο κ. Χριστόφιας και επανέλαβε ότι υποστηρίζει με συνέπεια «την πολιτική ισότητα των δύο κοινοτήτων, στα πλαίσια της ομοσπονδίας, όπως αυτή καθορίζεται στα σχετικά ψηφίσματα του Συμβουλίου Ασφαλείας».
Οι Τούρκοι βροντοφωνάζουν και οι ελληνικές ψευδαισθήσειςΘεωρητικά, όλα τα πιο πάνω είναι θεμιτά στο πλαίσιο της ευρωπαϊκής προοπτικής και δυνατότητας της Κυπριακής Δημοκρατίας. Υπό την αίρεση, βέβαια, ότι θα λαμβάνονται υπόψη άλλοι δρώντες, που, όχι μόνο επηρεάζουν αμεσότατα αλλά και συχνά παρεμβάλλουν ανυπέρβλητα προσκόμματα στην αναζήτηση βιώσιμης λύσης στο Κυπριακό. Πώς η Λευκωσία αντιμετωπίζει την τουρκική επιθετικότητα σε όλους τους τομείς; Πώς χειρίζεται τις παρεμβάσεις Βρετανών, Αμερικανών, Ευρωπαίων και ΟΗΕ; Προπάντων, είναι ορθή πολιτική, η επίσημη θέση Χριστόφια για αναζήτησης λύσης για τους Κυπρίους από τους Κυπρίους; Τι απέδωσε μέχρι σήμερα αυτή η πολιτική, πέραν των ευσήμων και αβρών επιδαψιλεύσεων προς το πρόσωπό του χωρίς πρακτικό αντίκρισμα; Πριν ακόμα αρχίσουν οι συνομιλίες, είχε τεθεί από τη «Σ» θέμα σεναρίου Β’, ώστε σε περίπτωση αδιεξόδου, εξαιτίας της τουρκικής αδιστακτότητας, η πλευρά μας να γνωρίζει τι θα πράξει. Ο Πρόεδρος απέρριψε διαρρήδην και με οργή αυτήν την εισήγηση. Όμως, όσο προχωρεί η διαδικασία, τόσο διαπιστώνεται ότι τα πράγματα δεν οδηγούνται προς αίσια έκβαση. Κάθε μέρα σχεδόν, η Τουρκία και ο υποτελής της, Ταλάτ, βροντοφωνάζουν στον Πρόεδρο Χριστόφια και στους άλλους ηγέτες των Ελλήνων της Κύπρου ότι στόχος τους είναι δύο κράτη, δύο λαοί, με διατήρηση των εγγυητικών και επεμβατικών δικαιωμάτων της Τουρκίας εσαεί καθώς και των εποίκων που, κατά τον ψευδοπρωθυπουργό Έρογλου, έχουν φτάσει στις 200 χιλιάδες. Ο Πρόεδρος Χριστόφιας και όσοι τον στηρίζουν, τρέφουν ολέθριες ψευδαισθήσεις. Επιμένουν να πιστεύουν ότι όσα οι Τούρκοι λένε δημόσια είναι διαφορετικά απ' όσα διεκδικούν στο τραπέζι των συνομιλιών. Πρόκειται για καταστροφική πλάνη επειδή η τουρκική πολιτική ανέκαθεν διακρίνεται για την αταλάντευτη συνέπειά της στη διεκδίκηση και αξίωση στόχων. Ο Δ. Χριστόφιας καλείται να εξηγήσει, πρώτον, γιατί ο Αμερικανός Πρόεδρος Ομπάμα χαρακτήρισε την κατοχική χώρα ως σημαντικό στρατηγικό εταίρο των ΗΠΑ στην ταραγμένη Μέση Ανατολή. Δεύτερον, ακόμα να εξηγήσει γιατί ο Αμερικανός ΥφΕξ είπε στους συνομιλητές του, Κύπριους πολιτικούς, ότι οι ΗΠΑ δεν μπορούν να πιέσουν την Τουρκία επειδή είναι πια περιφερειακή δύναμη. Τρίτον, ακόμα να εξηγήσει αν έχει κατανοήσει τη νέα τουρκική πολιτική, όπως αυτή έχει σχεδιαστεί και μορφοποιηθεί από τον αρχιτέκτονά της, νέο υπουργό Εξωτερικών της Τουρκίας, Αχμέτ Νταβούτογλου. Τέταρτον, δεν έχει εξηγήσει ποτέ πώς θα γωνιάσει μια Τουρκία, την οποία ουδείς πιέζει και η οποία διεκδικεί καθεστώς ισότιμου εταίρου στο τραπέζι των μεγάλων.
«Τελευταία ευκαιρία»Ο Δ. Χριστόφιας εναβρύνεται επειδή οι ξένοι δηλώνουν, τάχα, εντυπωσιασμένοι από το θάρρος και την ευελιξία του. Δεν αντιλαμβάνεται, προφανώς, ότι σκάβουν τον πολιτικό του τάφο και μαζί του, τον δικό μας. Ακόμα οι πολίτες αναμένουν εξηγήσεις γιατί ο διαβόητος Υπουργός Εξωτερικών της Σουηδίας, Καρλ Μπιλντ, ο πρόεδρος της Ευρωπαϊκής Επιτροπής Μπαρόζο, ο Βρετανός πρέσβης Μίλετ και ο Αμερικανός ΥφΕξ Μπράιζα εν χορώ και εκβιαστικά επιμένουν ότι αυτή είναι, τάχα, η τελευταία ευκαιρία. Και ότι μέσα στο 2009 θα έχουμε λύση. Αντί να βγαίνει ο Γ.Γ. του ΑΚΕΛ και ο Μάρκος Κυπριανού να απαντούν στην περίεργη αυτή συγχορδία, δεν έπρεπε να τοποθετηθεί ο Πρόεδρος και να εξηγήσει στους πολίτες τι συμβαίνει; Με απλά λόγια: Τι γνωρίζουν οι ξένοι που δεν γνωρίζουν καθόλου οι νόμιμοι πολίτες της Κυπριακής Δημοκρατίας; Γιατί ο Πρόεδρος έχει ρίξει ένα σιδηρούν παραπέτασμα μυστικότητας στις συνομιλίες όταν ο σύντροφός του, Ταλάτ, ενημερώνει πλήρως την ψευδοβουλή του; Οι πολίτες δεν δικαιούνται να γνωρίζουν τι συμβαίνει, αφού αυτοί θα κληθούν κάποια στιγμή να εγκρίνουν ή να απορρίψουν πιθανό σχέδιο λύσης; Ας προσεχθούν όσα λέγει ο παντεπόπτης Μίλετ (συνέντευξη στην «Αλήθεια», 28.6.2009): «Θα χρειαστεί οι δύο ηγέτες να βγουν προς τα έξω και να πουλήσουν τη λύση. Αυτό δεν είναι ευθύνη της διεθνούς κοινότητας, είναι ευθύνη των πολιτικών ηγετών, οι οποίοι μπορούν να πουλήσουν τη λύση στις κοινότητές τους και αυτό είναι που ελπίζουμε ότι θα κάνουν».
Ξαναζούμε μέρες του 2004Ποια λύση, ο Δ. Χριστόφιας θα «πουλήσει» στην ελληνική πλευρά; Οι πολίτες στηρίζονται στις πολλές δεσμεύσεις και διαβεβαιώσεις που ο Πρόεδρος έδωσε στην αναζήτηση βιώσιμης και λειτουργικής λύσης. Π.χ. μιλώντας (26.9.2008) σε μεγάλη ομογενειακή συγκέντρωση στη Νέα Υόρκη και απαντώντας σε κάποιους που, όπως είπε, «κυκλοφόρησαν ψιθύρους πως αυτός που ήλθε, θα μας πουλήσει», σημείωσε ότι κάνουν ριζικά λάθος. «Αυτός που ήλθε, θέλει να δώσει το μήνυμα ότι θέλει πραγματικά να λυθεί το κυπριακό πρόβλημα, αλλά να λυθεί στη βάση ορισμένων αρχών που είναι απαράβατες. Δεν μπορεί να λυθεί το Κυπριακό πάση θυσία, θυσιάζοντας δηλαδή τα καλώς νοούμενα συμφέροντα των Κυπρίων και εξυπηρετώντας συμφέροντα αλλότρια», επισήμανε. Σε γεύμα που του παρέθεσε το ΚΥΠΕ (5.2.2009), ο Πρόεδρος Χριστόφιας διακήρυξε ότι «δεν είναι δυνατόν η Τουρκία να καταστεί μέλος της Ε.Ε. ενόσω συνεχίζει να διατηρεί τα κατοχικά της στρατεύματα στην Κύπρο, κάτι που είναι ξεκάθαρο για τα μέλη της Ε.Ε.». Και πρόσθεσε ότι «δεν πρόκειται να δεχτούμε επιδιαιτησία ούτε και αυστηρά και ασφυκτικά χρονοδιαγράμματα». Αυτά, πριν από μήνες. Σήμερα, ξαναζούμε μέρες του 2004, με αδίστακτους εκβιασμούς από τους Αγγλοαμερικανούς αλλά και από την νυν προεδρεύουσα της Ε.Ε. Σουηδία. Όλοι κατά τρόπον εκβιαστικό και έκδηλα εκφοβιστικό επιμένουν ότι αν δεν βρεθεί λύση μέσα στο 2009, δεν ξέρει, λέγει ο πολυπράγμων Μπιλντ, αν θα βρεθεί σε 10 ή 10 χιλιάδες χρόνια. Η λύση που οραματίζονται οι ξένοι εμφανώς πόρρω απέχει από τις γνωστές και μυριάκις επαναληφθείσες σιδηρές δεσμεύσεις του Δ. Χριστόφια. Ποια λύση θα βρεθεί όταν αυτή εκ προοιμίου έχει κατάδηλα τουρκικές προδιαγραφές; Εκτιμούμε, πρώτον, ότι μέχρι το τέλος του χρόνου, ο Πρόεδρος θα βρεθεί προ ασφυκτικών πιέσεων και χρονοδιαγραμμάτων, ακριβώς για να εξυπηρετηθεί η Τουρκία, όχι η Κύπρος. Δεύτερον, ότι δεν θα δεχτεί και δεν θα υπογράψει λύση αντικυπριακή, για πολλούς λόγους, ο ισχυρότερος των οποίων είναι ότι δεν θα ήθελε να περάσει στην Ιστορία ως ο Πρόεδρος που «πούλησε και παράδωσε την Κύπρο στη νέα τουρκοκρατία». Τρίτον, αν ισχύουν τα προηγηθέντα, ο Πρόεδρος καλείται να προετοιμάζεται όχι με ένα αλλά περισσότερα σενάρια αντιμετώπισης όσων εξελίξεων θα ακολουθήσουν.
ΤΟΥ ΣΑΒΒΑ ΙΑΚΩΒΙΔΗ
http://www.sigmalive.com/news/politics/169184
Ηλίου Προφήτου
Ο προφήτης Ηλίας ήταν γιος του Σωβάκ και καταγόταν από τη Θέσβη της περιοχής Γαλαάδ, και άνηκε στην φυλή του Ααρών. Όταν γεννήθηκε, ο πατέρας του είδε μία θεία οπτασία: Δύο άνδρες λευκοφορεμένοι τον ονόμαζαν Ηλία, τον σπαργάνωναν με φωτιά και του έδιναν φλόγα να φάει. Τότε ο πατέρας του, πήγε στα Ιεροσόλυμα και αφού περιέγραψε την οπτασία στους ιερείς, εκείνοι του είπαν ερμηνεύοντας την οπτασία, ότι ο γιος του θα γίνει προφήτης και θα κρίνει το Ισραήλ με δίκοπο μαχαίρι και φωτιά. Ο Προφήτης άσκησε το προφητικό του χάρισμα επί 25 έτη. Προείπε για την έλευση του Χριστού στην γη 816 χρόνια πριν. Ήταν τόσο μεγάλη η πίστη του, πού κατέβασε τρεις φορές φωτιά από τον ουρανό, σταμάτησε την βροχή και ανάστησε νεκρούς. Με την φωτιά μάλιστα έκαψε τούς στρατιώτες πού είχε στείλει ο βασιλιάς Οχοζίας για να τον συλλάβουν. Στο όρος Χωρήβ είδε τον ίδιο τον Θεό, διέσχισε τον Ιορδάνη με την μυλωτή του και τέλος ανελήφθη με άρμα πυρός. Επίσης παρέστη στην Μεταμόρφωση του Χριστού μαζί με τον Μωϋση.
Απολυτίκιον. Ήχος δ'. Ταχύ προκατάλαβε.Ο ένσαρκος Άγγελος των Προφητών ή κρηπίς, ο δεύτερος Πρόδρομος, της παρουσίας Χριστού, Ηλίας ο ένδοξος, άνωθεν καταπέμψας, Ελισσαίω την χάριν, νόσους αποδιώκει, και λεπρούς καθαρίζει, διό και τοις τιμώσιν αυτόν βρύει ιάματα.
Κοντάκιον Ήχος β'. Αυτόμελον.
Προφήτα καί προόπτα των μεγαλουργιών του Θεού, Ηλία μεγαλώνυμε, ο τω φθέγματί σου στήσας τα υδατόρρυτα νέφη, πρέσβευε υπέρ ημών, προς τον μόνον φιλάνθρωπον.
Απολυτίκιον. Ήχος δ'. Ταχύ προκατάλαβε.Ο ένσαρκος Άγγελος των Προφητών ή κρηπίς, ο δεύτερος Πρόδρομος, της παρουσίας Χριστού, Ηλίας ο ένδοξος, άνωθεν καταπέμψας, Ελισσαίω την χάριν, νόσους αποδιώκει, και λεπρούς καθαρίζει, διό και τοις τιμώσιν αυτόν βρύει ιάματα.
Κοντάκιον Ήχος β'. Αυτόμελον.
Προφήτα καί προόπτα των μεγαλουργιών του Θεού, Ηλία μεγαλώνυμε, ο τω φθέγματί σου στήσας τα υδατόρρυτα νέφη, πρέσβευε υπέρ ημών, προς τον μόνον φιλάνθρωπον.
Κυριακή 19 Ιουλίου 2009
Μακρίνης Οσίας, Δίου Οσίου, των Τεσσάρων Οσίων συνασκητών, Θεοδώρου Σαβαΐτου, Διοκλή Αββά, Γρηγορίου Επισκόπου Πανήδου, Μιχαήλ Οσίου
Μακρίνης Οσίας, Δίου Οσίου, των Τεσσάρων Οσίων συνασκητών, Θεοδώρου Σαβαΐτου, Διοκλή Αββά, Γρηγορίου Επισκόπου Πανήδου, Μιχαήλ Οσίου
Η Οσία Μακρίνα Αδελφή του Μ. Βασιλείου.
Στην ιστορία του χριστιανισμού λίγες υπήρξαν οι γυναικείες μορφές σαν την υπέρλαμπρη μορφή της Αγίας Μακρίνας, που ο Θεός την είχε προικίσει με τα μεγαλύτερα πνευματικά και σωματικά χαρίσματα. Ήταν η μεγαλύτερη αδελφή του Μεγάλου Βασιλείου και του Γρηγορίου Νύσσης. Ανατράφηκε σύμφωνα με τις επιταγές του Ευαγγελίου, από την ευσεβέστατη μητέρα της Εμμέλεια. Όταν μεγάλωσε, αφοσιώθηκε στην αγαθοεργία και στην ανατροφή των αδελφών της, που έπαιξε καθοριστικό ρόλο στη μετέπειτα πνευματική τους πορεία. Η Μακρίνα ήταν μνηστευμένη, αλλά ο μνηστήρας της πέθανε. Τότε, μαζί με τη μητέρα της, αποσύρθηκε σε γυναικεία μονή στον Πόντο, κοντά στον ποταμό Ίρη. Εκεί κοντά μόναζε και ο αδελφός της Μ. Βασίλειος. Στη μονή πέρασε τη ζωή της με τη μελέτη των Γραφών, την προσευχή, και προπάντων με αγαθοεργίες. Διότι πάντα είχε στο μυαλό της το λόγο του Θεού, που προτρέπει στους ανθρώπους, "αγαθοεργείν, πλουτείν εν έργοις καλοίς, ευμεταδότους είναι, κοινωνικούς, αποθησαυρίζοντας εαυτούς θεμέλιον καλόν εις το μέλλον, ίνα επιλάβωνται της αιωνίου ζωής". Δηλαδή, να αγαθοεργούν, να γίνονται πλούσιοι σε καλά έργα, να δίνουν πρόθυμα και σε άλλους τα αγαθά τους, να είναι απλοί και καταδεκτικοί, και έτσι να αποταμιεύουν για τον εαυτό τους στέρεο θεμέλιο στο μέλλον, για να αποκτήσουν την αιώνια ζωή. Μ' αυτόν τον τρόπο και η Αγία Μακρίνα έζησε και τελείωσε τη ζωή της.
Απολυτίκιον. Ήχος γ'. Την ωραιότητα.Σοφίας έρωτι, τον νουν πτερώσασα, κόσμου εύπάθειαν, έμφρόνως έλιπες, και ενδιαίτημα τερπνόν έγένου θείας αγάπης· συ γαρ δι' ασκήσεως, και ηθών τελειότητας, νύμφη έχρημάτισας, του Σωτήρος περίδοξος· ω πρέσβευε υπέρ των βοώντων χαίροις Μακρίνα θεοφόρε.
Ο Όσιος Δίος.
Καταγόταν από την Αντιόχεια της Συρίας, και έζησε στα χρόνια του μεγάλου Θεοδοσίου. Ήταν διακεκριμένος για τη θεολογική του πολυμάθεια και για την ανυπόκριτη ευσέβεια και εγκράτεια. Σε ηλικία μάλιστα 35 ετών, τόσο πολύ είχε εξαπλωθεί η φήμη της αρετής του, που από παντού έρχονταν ν' ακούσουν τις πολύτιμες συμβουλές του. Μετά από χρόνια, τον προσκάλεσε ο Πατριάρχης Αττικός (406-425) στην Κωνσταντινούπολη και τον χειροτόνησε ιερέα. Τα Ιερατικά του καθήκοντα, επετέλεσε με πολύ ζήλο και ακρίβεια. Ήταν στους ενορίτες του, πρότυπο Ιερού και φιλόστοργου πνευματικού πατέρα και οικογενειακού συμβούλου. Στην Κωνσταντινούπολη ίδρυσε και μοναστήρι. Κάποτε αρρώστησε βαριά, που έφτασε μέχρι τα πρόθυρα του θανάτου. Σώθηκε όμως από θαύμα. Τελικά πέθανε ειρηνικά, αφού διατήρησε μέχρι την τελευταία του πνοή το πυρ της ευσέβειας και της στοργής για τις ψυχές του ποιμνίου του.
Απολυτίκιον. Ήχος δ'. Ταχύ προκατάλαβε.Ο βίον εφάμιλλον, τη κλήσει πολιτευθείς, της δόξης του Πνεύματος, πυξίον ώφθης σεπτόν, Πατήρ ημών Όσιε, συ γαρ θαυματουργίαις, ιεραίς διαπρεπών, ένδοξος εν Οσίοις, φερωνύμως εδείχθης. Διό σε ανευφημούμεν, Δίε μακάριε.
Κοντάκιον. Ήχος β'. Τα άνω ζητών.
Αγνεία ψυχής, ενθέως οπλισάμενος, και άπαυστον ευχήν, ως λόγχην χειρισάμενος, κραταιώς διέκοψας, των δαιμόνων Δίε τας φάλαγγας, θαυματουργέ Πατήρ ημών, πρεσβεύων απαύστως υπέρ πάντων ημών.
Οι Όσιοι Τέσσερις (Κατ' άλλους 40) συνασκητές.
Απεβίωσαν ειρηνικά.
Ο Όσιος Θεόδωρος ο Σαββαΐτης.
Ο Όσιος Θεόδωρος ο Σαββαΐτης, από μικρός φοίτησε στα καλύτερα σχολεία της εποχής του, κάτι πού τον έκανε να διακριθεί ιδιαίτερα τόσο στην ρητορική, όσο και στην φιλοσοφία. Σε ηλικία 18 χρονών, αφού έχασε τούς δικούς του, αναχώρησε για τούς Αγίους Τόπους, όπου είχε μεγάλο πόθο να προσκυνήσει. Μετά το προσκύνημα, πήγε στην Λαύρα του Αγίου Σάββα όπου κι έγινε μοναχός. Τα επόμενα δέκα χρόνια ο Θεόδωρος ανέπτυξε πάρα πολύ τόσο τις θρησκευτικές όσο και τις θεολογικές του γνώσεις. Η παιδεία και η αρετή όμως του Οσίου, έκαναν τον Πατριάρχη Ιεροσολύμων να τον κάνει Αρχιεπίσκοπο στην Έδεσσα της Συρίας. Ο Θεόδωρος, κάτω από μεγάλη πίεση δέχτηκε να αναλάβει. Ως Αρχιεπίσκοπος Έδεσσας, ήταν συνέχεια δίπλα στο ποίμνιό του, μιλώντας τους για τις αλήθειες του Χριστιανισμού. Πολέμησε τούς αιρετικούς Νεστοριανούς και τους ειδωλολάτρες. Ήταν γι' αυτούς το μαύρο πανί και γι αυτό αποφάσισαν να το σκοτώσουν, όμως ως εκ θαύματος οι πληρωμένοι δολοφόνοι μόλις έβγαλαν το μαχαίρι να σκοτώσουν έμειναν παράλυτοι. Αισθανόμενος το τέλος του ο όσιος, επέστρεψε στην Λαύρα του Αγίου Σάββα, αφού προσκύνησε για τελευταία φορά τούς αγίους τόπους. Εκεί στην Λαύρα, αφού χαιρέτησε τούς αδελφούς του, μετά από λίγες μέρες απεβίωσε.
Ο Όσιος Αββάς Διοκλής.
Σπούδασε γραμματική, φιλοσοφία και στα εικοσιοκτώ τουχρόνια έγινε αναχωρητής, μέσα σε μια σπηλιά. Τον συνάντησε ο συγγραφές του Λαυσαϊκού Ηρακλείδης και μεταξύ άλλων τον ρώτησε: "Πώς είναι δυνατό, πάτερ, ο ανθρώπινος νους να βρίσκεται πάντοτε στα θεία νοήματα"; Ο όσιος απάντησε: "Καθώς συνηθίσει ο άνθρωπος, είτε με καλά νοήματα είτε με κακούς συλλογισμούς, έτσι και πολιτεύεται".
Ο Άγιος Γρηγόριος επίσκοπος Πανήδου ο νέος Ομολογητής.
Αναφέρεται στον Πατμιακό Κώδικα 266, χωρίς βιογραφικό σημείωμα. Πάντως έζησε επί εικονομαχίας και πέθανε ομολογώντας την ορθή πίστη. Επισκοπή Πανήδου όμως δεν συναντάται πουθενά, ίσως να είναι Πανιού, που βρισκόταν στην Ηράκλεια της Θράκης.
Ο Όσιος Μιχαήλ.
Η μνήμη του σύμφωνα με τον Ιεροσολυμιτικό κώδικα 1096 φ. 115. Ήταν ανεψιός του Θεοδώρου Εδέσσης και μοναχός της Λαύρας του αγίου Σάββα.
Η Οσία Μακρίνα Αδελφή του Μ. Βασιλείου.
Στην ιστορία του χριστιανισμού λίγες υπήρξαν οι γυναικείες μορφές σαν την υπέρλαμπρη μορφή της Αγίας Μακρίνας, που ο Θεός την είχε προικίσει με τα μεγαλύτερα πνευματικά και σωματικά χαρίσματα. Ήταν η μεγαλύτερη αδελφή του Μεγάλου Βασιλείου και του Γρηγορίου Νύσσης. Ανατράφηκε σύμφωνα με τις επιταγές του Ευαγγελίου, από την ευσεβέστατη μητέρα της Εμμέλεια. Όταν μεγάλωσε, αφοσιώθηκε στην αγαθοεργία και στην ανατροφή των αδελφών της, που έπαιξε καθοριστικό ρόλο στη μετέπειτα πνευματική τους πορεία. Η Μακρίνα ήταν μνηστευμένη, αλλά ο μνηστήρας της πέθανε. Τότε, μαζί με τη μητέρα της, αποσύρθηκε σε γυναικεία μονή στον Πόντο, κοντά στον ποταμό Ίρη. Εκεί κοντά μόναζε και ο αδελφός της Μ. Βασίλειος. Στη μονή πέρασε τη ζωή της με τη μελέτη των Γραφών, την προσευχή, και προπάντων με αγαθοεργίες. Διότι πάντα είχε στο μυαλό της το λόγο του Θεού, που προτρέπει στους ανθρώπους, "αγαθοεργείν, πλουτείν εν έργοις καλοίς, ευμεταδότους είναι, κοινωνικούς, αποθησαυρίζοντας εαυτούς θεμέλιον καλόν εις το μέλλον, ίνα επιλάβωνται της αιωνίου ζωής". Δηλαδή, να αγαθοεργούν, να γίνονται πλούσιοι σε καλά έργα, να δίνουν πρόθυμα και σε άλλους τα αγαθά τους, να είναι απλοί και καταδεκτικοί, και έτσι να αποταμιεύουν για τον εαυτό τους στέρεο θεμέλιο στο μέλλον, για να αποκτήσουν την αιώνια ζωή. Μ' αυτόν τον τρόπο και η Αγία Μακρίνα έζησε και τελείωσε τη ζωή της.
Απολυτίκιον. Ήχος γ'. Την ωραιότητα.Σοφίας έρωτι, τον νουν πτερώσασα, κόσμου εύπάθειαν, έμφρόνως έλιπες, και ενδιαίτημα τερπνόν έγένου θείας αγάπης· συ γαρ δι' ασκήσεως, και ηθών τελειότητας, νύμφη έχρημάτισας, του Σωτήρος περίδοξος· ω πρέσβευε υπέρ των βοώντων χαίροις Μακρίνα θεοφόρε.
Ο Όσιος Δίος.
Καταγόταν από την Αντιόχεια της Συρίας, και έζησε στα χρόνια του μεγάλου Θεοδοσίου. Ήταν διακεκριμένος για τη θεολογική του πολυμάθεια και για την ανυπόκριτη ευσέβεια και εγκράτεια. Σε ηλικία μάλιστα 35 ετών, τόσο πολύ είχε εξαπλωθεί η φήμη της αρετής του, που από παντού έρχονταν ν' ακούσουν τις πολύτιμες συμβουλές του. Μετά από χρόνια, τον προσκάλεσε ο Πατριάρχης Αττικός (406-425) στην Κωνσταντινούπολη και τον χειροτόνησε ιερέα. Τα Ιερατικά του καθήκοντα, επετέλεσε με πολύ ζήλο και ακρίβεια. Ήταν στους ενορίτες του, πρότυπο Ιερού και φιλόστοργου πνευματικού πατέρα και οικογενειακού συμβούλου. Στην Κωνσταντινούπολη ίδρυσε και μοναστήρι. Κάποτε αρρώστησε βαριά, που έφτασε μέχρι τα πρόθυρα του θανάτου. Σώθηκε όμως από θαύμα. Τελικά πέθανε ειρηνικά, αφού διατήρησε μέχρι την τελευταία του πνοή το πυρ της ευσέβειας και της στοργής για τις ψυχές του ποιμνίου του.
Απολυτίκιον. Ήχος δ'. Ταχύ προκατάλαβε.Ο βίον εφάμιλλον, τη κλήσει πολιτευθείς, της δόξης του Πνεύματος, πυξίον ώφθης σεπτόν, Πατήρ ημών Όσιε, συ γαρ θαυματουργίαις, ιεραίς διαπρεπών, ένδοξος εν Οσίοις, φερωνύμως εδείχθης. Διό σε ανευφημούμεν, Δίε μακάριε.
Κοντάκιον. Ήχος β'. Τα άνω ζητών.
Αγνεία ψυχής, ενθέως οπλισάμενος, και άπαυστον ευχήν, ως λόγχην χειρισάμενος, κραταιώς διέκοψας, των δαιμόνων Δίε τας φάλαγγας, θαυματουργέ Πατήρ ημών, πρεσβεύων απαύστως υπέρ πάντων ημών.
Οι Όσιοι Τέσσερις (Κατ' άλλους 40) συνασκητές.
Απεβίωσαν ειρηνικά.
Ο Όσιος Θεόδωρος ο Σαββαΐτης.
Ο Όσιος Θεόδωρος ο Σαββαΐτης, από μικρός φοίτησε στα καλύτερα σχολεία της εποχής του, κάτι πού τον έκανε να διακριθεί ιδιαίτερα τόσο στην ρητορική, όσο και στην φιλοσοφία. Σε ηλικία 18 χρονών, αφού έχασε τούς δικούς του, αναχώρησε για τούς Αγίους Τόπους, όπου είχε μεγάλο πόθο να προσκυνήσει. Μετά το προσκύνημα, πήγε στην Λαύρα του Αγίου Σάββα όπου κι έγινε μοναχός. Τα επόμενα δέκα χρόνια ο Θεόδωρος ανέπτυξε πάρα πολύ τόσο τις θρησκευτικές όσο και τις θεολογικές του γνώσεις. Η παιδεία και η αρετή όμως του Οσίου, έκαναν τον Πατριάρχη Ιεροσολύμων να τον κάνει Αρχιεπίσκοπο στην Έδεσσα της Συρίας. Ο Θεόδωρος, κάτω από μεγάλη πίεση δέχτηκε να αναλάβει. Ως Αρχιεπίσκοπος Έδεσσας, ήταν συνέχεια δίπλα στο ποίμνιό του, μιλώντας τους για τις αλήθειες του Χριστιανισμού. Πολέμησε τούς αιρετικούς Νεστοριανούς και τους ειδωλολάτρες. Ήταν γι' αυτούς το μαύρο πανί και γι αυτό αποφάσισαν να το σκοτώσουν, όμως ως εκ θαύματος οι πληρωμένοι δολοφόνοι μόλις έβγαλαν το μαχαίρι να σκοτώσουν έμειναν παράλυτοι. Αισθανόμενος το τέλος του ο όσιος, επέστρεψε στην Λαύρα του Αγίου Σάββα, αφού προσκύνησε για τελευταία φορά τούς αγίους τόπους. Εκεί στην Λαύρα, αφού χαιρέτησε τούς αδελφούς του, μετά από λίγες μέρες απεβίωσε.
Ο Όσιος Αββάς Διοκλής.
Σπούδασε γραμματική, φιλοσοφία και στα εικοσιοκτώ τουχρόνια έγινε αναχωρητής, μέσα σε μια σπηλιά. Τον συνάντησε ο συγγραφές του Λαυσαϊκού Ηρακλείδης και μεταξύ άλλων τον ρώτησε: "Πώς είναι δυνατό, πάτερ, ο ανθρώπινος νους να βρίσκεται πάντοτε στα θεία νοήματα"; Ο όσιος απάντησε: "Καθώς συνηθίσει ο άνθρωπος, είτε με καλά νοήματα είτε με κακούς συλλογισμούς, έτσι και πολιτεύεται".
Ο Άγιος Γρηγόριος επίσκοπος Πανήδου ο νέος Ομολογητής.
Αναφέρεται στον Πατμιακό Κώδικα 266, χωρίς βιογραφικό σημείωμα. Πάντως έζησε επί εικονομαχίας και πέθανε ομολογώντας την ορθή πίστη. Επισκοπή Πανήδου όμως δεν συναντάται πουθενά, ίσως να είναι Πανιού, που βρισκόταν στην Ηράκλεια της Θράκης.
Ο Όσιος Μιχαήλ.
Η μνήμη του σύμφωνα με τον Ιεροσολυμιτικό κώδικα 1096 φ. 115. Ήταν ανεψιός του Θεοδώρου Εδέσσης και μοναχός της Λαύρας του αγίου Σάββα.
Σάββατο 18 Ιουλίου 2009
ΝΤΟΡΑ ΜΗΤΣΟΤΑΚΗ ΣΤΗ ΤΟΥΡΚΙΑ
ΓΙΝΕΤΕ ΣΥΝΕΧΕΙΑ ΛΟΓΟΣ ΓΙΑ ΤΗΝ ΕΠΙΔΕΙΝΩΣΗ ΤΩΝ ΣΧΕΣΕΩΝ ΕΛΛΑΔΟΣ ΤΟΥΡΚΙΑΣ ΛΕΣ ΚΑΙ ΗΤΑΝ ΠΟΤΕ ΦΙΛΙΚΕΣ .
ΠΑΡΟΛΑ ΑΥΤΑ ΔΕΙΧΝΟΥΜΕ ΝΑ ΞΕΧΝΑΜΕ ΟΤΙ ΘΑ ΠΑΕΙ Η ΝΤΟΡΑ ΜΗΤΣΟΤΑΚΗ ΜΠΑΚΟΓΙΑΝΝΗ ΚΟΥΒΕΛΑ ΜΕΤΑ ΤΙΣ 15 ΑΥΓΟΥΣΤΟΥ ΣΤΗΝ ΤΟΥΡΚΙΑ ΕΠΙΣΙΜΗ ΕΠΙΣΚΕΨΗ
ΠΑΡΟΛΑ ΑΥΤΑ ΔΕΙΧΝΟΥΜΕ ΝΑ ΞΕΧΝΑΜΕ ΟΤΙ ΘΑ ΠΑΕΙ Η ΝΤΟΡΑ ΜΗΤΣΟΤΑΚΗ ΜΠΑΚΟΓΙΑΝΝΗ ΚΟΥΒΕΛΑ ΜΕΤΑ ΤΙΣ 15 ΑΥΓΟΥΣΤΟΥ ΣΤΗΝ ΤΟΥΡΚΙΑ ΕΠΙΣΙΜΗ ΕΠΙΣΚΕΨΗ
ΟΙ ΑΜΕΡΙΚΑΝΟΙ ΔΗΜΙΟΥΡΓΟΥΝ ΔΙΚΤΑΤΟΡΙΕΣ
Κάθε φορά που πλησιάζει η 20η ιουλίου βαθιές τύψεις φορτώνουν την ψυχή μου.
Ενα ερώτημα ζητά απάντηση κατά πόσο έλληνες πολιτικοί έπαιξαν ρόλο στην διχοτόμηση της ΚΥΠΡΟΥ.
Πως να πάρω απάντηση όμως και από ποιον;
Η ΚΥΠΡΟΣ παραμένει μέχρι σήμερα εθνικό πρόβλημα των ελλήνων .
Που περιμένει λυση .
Η ΑΜΕΡΙΚΗ επί προεδρίας κλίντον σε επίσκεψη του τελευταίου στην ελλάδα ζήτησε συγνώμη από τους έλληνες για την συνεργασία της τότε επίσημης αμερικανικής κυβέρνισης με τυην δικτατορία στην ελλάδα (1967-1974).
Αυτή η συγνωμη ειναι ενα τεράστιο θέμα από μόνο του.
Πώς έρθε η δικτατορία ;
Πώς προετοιμάστηκε;
Ποιο ήταν το πολιτικό κλίμα στην ελλάδα 2 χρόνια πρίν ;
Ξερουμε καλά οτι οι αμερικανοί δημιουργούν δικτατοριες όταν έχουν κάποιο λόγο .
Ενα ερώτημα ζητά απάντηση κατά πόσο έλληνες πολιτικοί έπαιξαν ρόλο στην διχοτόμηση της ΚΥΠΡΟΥ.
Πως να πάρω απάντηση όμως και από ποιον;
Η ΚΥΠΡΟΣ παραμένει μέχρι σήμερα εθνικό πρόβλημα των ελλήνων .
Που περιμένει λυση .
Η ΑΜΕΡΙΚΗ επί προεδρίας κλίντον σε επίσκεψη του τελευταίου στην ελλάδα ζήτησε συγνώμη από τους έλληνες για την συνεργασία της τότε επίσημης αμερικανικής κυβέρνισης με τυην δικτατορία στην ελλάδα (1967-1974).
Αυτή η συγνωμη ειναι ενα τεράστιο θέμα από μόνο του.
Πώς έρθε η δικτατορία ;
Πώς προετοιμάστηκε;
Ποιο ήταν το πολιτικό κλίμα στην ελλάδα 2 χρόνια πρίν ;
Ξερουμε καλά οτι οι αμερικανοί δημιουργούν δικτατοριες όταν έχουν κάποιο λόγο .
Αιμιλιανού, Παύλου, Ουαλεντίνης & Θέης, Υακίνθου του εν Αμάστριδας, Μαρκέλλου, Δασίου & Μάρωνα, Παμβώ Οσίου
Αιμιλιανού, Παύλου, Ουαλεντίνης & Θέης, Υακίνθου του εν Αμάστριδας, Μαρκέλλου, Δασίου & Μάρωνα, Παμβώ Οσίου, Αθανασίου του Ρωμαίου Συγκλητικού, Βαρλαάμ Οσίου, Στεφάνου Αρχιεπισκόπου & Ιωάννου Μητροπολίτου, Ιωάννου του Πολύτλα, των Αγίων Ονησιφόρου, Παμμεγίστου, Παμφοδίτης, Παφνουτίου, Πηγών, Πολεμίου, Σωζομένου, Σωτήρχου & Φωτίου, Εγκαίνεια Ναού Θεοτόκου εν τοις Καλλιστράτου, Ανακομιδή Λειψάνων Οσίου Λαζάρου του Γαλησιώτου
Ο Άγιος Αιμιλιανός (εορτή Αιμιλιανός).
Γεννήθηκε στο Δορόστολο της Θρακικής Μοισίας, τότε που αυτοκράτορας ήταν ο Ιουλιανός ο Παραβάτης. Ήταν δούλος σε ένα σκληρό και φανατικό ειδωλολάτρη (άλλες πηγές αναφέρουν ότι ήταν γιος τοπικού αξιωματικού ονόματι Σαββατιανού), που όταν έμαθε ότι ο Αιμιλιανός πίστευε στο Χριστό, εξοργίστηκε τόσο πολύ, ώστε αφού τον έβρισε με τα πιο χυδαία λόγια, έπειτα τον μαστίγωσε ανελέητα. Βέβαια, του επεσήμανε ότι, αν συνεχίσει να είναι χριστιανός, θα πάθαινε πολύ χειρότερα. Αλλά οι τιμωρίες και οι απειλές, αντί να κάμψουν το φρόνημα του Αιμιλιανού, φούντωσαν περισσότερο τη φλόγα της πίστης του στο Χριστό. Μάλιστα την επόμενη μέρα πήγε σε ειδωλολατρικό ναό, οπού με σφυρί συνέτριψε όλα τα αγάλματα που ήταν μέσα στο χώρο αυτό. Εξοργισμένοι οι ειδωλολάτρες ιερείς, τον συνέλαβαν και τον παρέδωσαν να δικαστεί. Όταν πληροφορήθηκε το γεγονός αυτό ο κύριος του Αιμιλιανού, αμέσως έτρεξε στο κριτήριο, όπου, αφού έβρισε τον Αιμιλιανό για την πράξη του, έπειτα διέταξε να αρνηθεί χωρίς αντίρρηση το Χριστό. Ο Αιμιλιανός χαμογελώντας απάντησε στον κύριο του: "Μπορείς να διατάξεις ότι θέλεις, θα σε υπακούσω, αλλά η πίστη μου είναι εκτός των δικαιωμάτων σου. Ως προς αυτήν ένα και μόνο Κύριο αναγνωρίζω, τον Ιησού Χριστό. Αυτός είναι ο μέγας και παντοτινός μου Κύριος, που εξουσιάζει το σώμα και την ψυχή μου, και ποτέ δε θα τον αρνηθώ". Ο ειδωλολάτρης άρχοντας με μίσος χαστούκισε τον Αιμιλιανό. Έπειτα, αφού τον βασάνισαν, τον έριξαν στη φωτιά, το δε λείψανο του Αγίου, κήδεψε μεγαλοπρεπώς η γυναίκα του άρχοντα ειδωλολάτρη, που ήταν κρυπτοχριστιανή.
Απολυτίκιον. Ήχος δ'. Ο υψωθείς εν τω Σταυρώ.Ως προσφορά και ολοκάρπωμα θείον, δια πυρός προσενέχθεις τω Δεσπότη, τοις όμβροις των χαρίτων σου ευφραίνεις νυν ημάς, πυρ γαρ το ουράνιον, τη ψυχή περιφερών, ώσπερ αύραν έφερες, την κατάφλεξιν Μάρτυς. Αλλά μη παύση πάντοτε φρουρείν, τους σε τιμώντας, Αιμιλιανέ ένδοξε.
Οι Άγιοι Παύλος, Ουαλεντίνη και Θέη (ή Θόη).
Και οι τρεις γεννήθηκαν στην Αίγυπτο, αδέλφια μεταξύ τους και παιδιά γονέων χριστιανών. Μαρτύρησαν στη Διοκαισάρεια, όπου συνελήφθησαν από τον άρχοντα Φιρμιλιανό και προσκλήθηκαν ν' αρνηθούν το Χριστό. Αλλά αυτοί ομολόγησαν μεγαλόφωνα την πίστη τους και δήλωσαν, ότι ήταν έτοιμοι και για φυλακή και για βασανιστήρια και για μύριους θανάτους. Και η μεν Ουαλεντίνα και η Θοή, νεαρές κοπέλες πάνω στο άνθος της ηλικίας τους, πέθαναν αφού τις έριξαν μέσα στη φωτιά. Προηγουμένως όμως, οι δήμιοι, ξέσχισαν τις σάρκες τους με σιδερένια όργανα. Ο δε Παύλος, αφού απηύθυνε λίγες λέξεις στα πλήθη για την δια του Ιησού Χριστού σωτηρία και αγάπη, έλαβε και αυτός μαρτυρικό τέλος διά αποκεφαλισμού.
Ο Άγιος Υάκινθος από την Αμάστριδα.
Ήταν γιος ευσεβών γονέων, του Θεοκλήτου και της Θεονίλλης. Πατρίδα του ήταν η Αμάστριδα του Ευξείνου Πόντου, που εκείνα τα χρόνια επισκόπευε ο επίσκοπος Ηρακλείδης. Ο Υάκινθος, μικρό παιδί ακόμα, έδειχνε ευσέβεια μεγάλου πνευματικού ανθρώπου. Τριών χρόνων μάλιστα, με την επίκληση του ονόματος του Χριστού, ανάστησε κάποιο νεκρό παιδί. Έτσι αύξανε κατά την σωματική και πνευματική ηλικία της αρετής, κάνοντας πολλά θαύματα. Κάποτε όμως, είδε τους ειδωλολάτρες να προσκυνούν κάποιο οπωροφόρο δένδρο, και ο Υάκινθος από ιερή αγανάκτηση, πήγε και το έκοψε. Τότε συνελήφθη και οδηγήθηκε στον ηγεμόνα Καστρίνσιο, ο όποιος τον έδειρε ανελέητα και του ξερίζωσε τα δόντια. Στη συνέχεια τον έσυραν με σχοινιά έξω από την πόλη και τον πλήγωσαν με μυτερά καλάμια. Έπειτα τον έριξαν μέσα στη φυλακή, οπού παρέδωσε την αγία του ψυχή.
Ο Άγιος Μάρκελλος.
Μαρτύρησε, αφού τον ξάπλωσαν πάνω σε πυρακτωμένο κρεβάτι, με αποτέλεσμα να ψηθεί ζωντανός.
Οι Άγιοι Δάσιος και Μάρων.
Μαρτύρησαν δια ξίφους.
Ο Όσιος Παμβώ.
Στάθηκε στόλισμα των ασκητών του ορούς της Νιτρίας και ήταν σύγχρονος της Άγιας Μελάνης και του Αγίου Ισιδώρου. Ο όσιος Παμβώ ήταν μεγάλος σε όλα του. Στην ευσέβεια, στην ομιλία, στη σιωπή, στη συμβουλή, στην επιείκεια, στην αυστηρότητα, στην πείρα, στη γνώση, στη σοφία, στην απλότητα και γενικά παντού. Ανέδειξε θαυμάσιους μαθητές, όπως τον επίσκοπο Διόσκορο, τον Άμμωνα και τον Ιωάννη, τον ανεψιό του Δρακοντίου. Ενώ ήταν πάντοτε εγκρατής και σκληραγωγημένος, είχε υγεία ακμαία και στη ζωή του δεν αρρώστησε καθόλου. Ο θάνατος του υπήρξε όχι μόνο ήσυχος και ανώδυνος, αλλά και ευχάριστος, προς τον ουράνιο Πατέρα. Τον κήδευσαν τα πνευματικά του παιδιά, δοξολογώντας τον Θεό, που τους αξίωσε να διδαχτούν από τον μεγάλο αυτό ασκητή.
Ο Άγιος Αθανάσιος ο Ρωμαίος Συγκλητικός, ο εν Κλύσματι.
Δεν έχουμε λεπτομέρειες για τον Βίο του Αγίου.
Ο Όσιος Βαρλαάμ ο αναχωρητής κοντά στην Αντιόχεια.
Δεν έχουμε λεπτομέρειες για τον Βίο του Οσίου.
Οι Άγιοι Στέφανος από την Αμάσεια Αρχιεπίσκοπος Κωνσταντινούπολης και Ιωάννης Μητροπολίτης Χαλκηδόνας.
Ο άγιος Στέφανος ο Β' πριν γίνει Πατριάρχης Κωνσταντινούπολης, ήταν Μητροπολίτης της Αμάσειας, που ήταν και η πατρίδα του. Διαδέχτηκε στον Πατριαρχικό θρόνο τον Νικόλαο Α' μετά τη δεύτερη Πατριαρχεία του. Η ενθρόνιση του Στεφάνου έγινε το έτος 925 και πέθανε την 18η Ιουλίου του 928 σύμφωνα με τον Λέοντα Γραμματικό, ή την 15η του ίδιου μήνα σύμφωνα με τον Κεδρηνό. Όσο για τον Μητροπολίτη Χαλκηδόνας άγιο Ιωάννη, δεν έχουμε βιογραφικά του στοιχεία. Στους Συναξαριστές αναφέρεται σαν ομιλητής και απ' αυτό μπορούμε να συμπεράνουμε ότι υπήρξε στα χρόνια των εικονομάχων. Επομένως πρέπει να είναι αυτός για τον όποιο ο Θεόδωρος Στουδίτης είπε: "λαμπρόν τον της ομολογίας απενεγκάμενος στέφανον".
Εγκαίνια του Ναού της Θεοτόκου εν τοις Καλλιστράτου.
Δεν έχουμε λεπτομέρειες για το γεγονός.
Ανακομιδή του Λειψάνου του Οσίου Λαζάρου του Γαλησιώτου.
Η κυρίως μνήμη του είναι την 7η Νοεμβρίου, εδώ τιμάμε τη μνήμη της ανακομιδής του Ιερού λειψάνου του, η οποία δεν αναφέρεται από τον Συναξαριστή του Αγίου Νικόδημου. Την αναφέρουν όμως ο Λαυριωτικός Κώδικας Ι 73 και ο Delehaye(17 Ιουλίου).
Ο Όσιος Ιωάννης του Πολύτλα και εγκλείστου του εν Κιέβω σπηλαίου (Ρώσος).
Δεν έχουμε λεπτομέρειες για τον Βίο του Οσίου.
Οι Άγιοι Ονησιφόρος, Παμμέγιστος, Παμφοδίτης, Παφνούτιος, Πηγών, Πολέμιος, Σωζόμενος, Σωτήριχος και Φώτιος.
Άγιοι της Εκκλησίας της Κύπρου, που συμπεριλαμβάνονται στους 300 Αγίους Αλαμανούς.
Ο Άγιος Αιμιλιανός (εορτή Αιμιλιανός).
Γεννήθηκε στο Δορόστολο της Θρακικής Μοισίας, τότε που αυτοκράτορας ήταν ο Ιουλιανός ο Παραβάτης. Ήταν δούλος σε ένα σκληρό και φανατικό ειδωλολάτρη (άλλες πηγές αναφέρουν ότι ήταν γιος τοπικού αξιωματικού ονόματι Σαββατιανού), που όταν έμαθε ότι ο Αιμιλιανός πίστευε στο Χριστό, εξοργίστηκε τόσο πολύ, ώστε αφού τον έβρισε με τα πιο χυδαία λόγια, έπειτα τον μαστίγωσε ανελέητα. Βέβαια, του επεσήμανε ότι, αν συνεχίσει να είναι χριστιανός, θα πάθαινε πολύ χειρότερα. Αλλά οι τιμωρίες και οι απειλές, αντί να κάμψουν το φρόνημα του Αιμιλιανού, φούντωσαν περισσότερο τη φλόγα της πίστης του στο Χριστό. Μάλιστα την επόμενη μέρα πήγε σε ειδωλολατρικό ναό, οπού με σφυρί συνέτριψε όλα τα αγάλματα που ήταν μέσα στο χώρο αυτό. Εξοργισμένοι οι ειδωλολάτρες ιερείς, τον συνέλαβαν και τον παρέδωσαν να δικαστεί. Όταν πληροφορήθηκε το γεγονός αυτό ο κύριος του Αιμιλιανού, αμέσως έτρεξε στο κριτήριο, όπου, αφού έβρισε τον Αιμιλιανό για την πράξη του, έπειτα διέταξε να αρνηθεί χωρίς αντίρρηση το Χριστό. Ο Αιμιλιανός χαμογελώντας απάντησε στον κύριο του: "Μπορείς να διατάξεις ότι θέλεις, θα σε υπακούσω, αλλά η πίστη μου είναι εκτός των δικαιωμάτων σου. Ως προς αυτήν ένα και μόνο Κύριο αναγνωρίζω, τον Ιησού Χριστό. Αυτός είναι ο μέγας και παντοτινός μου Κύριος, που εξουσιάζει το σώμα και την ψυχή μου, και ποτέ δε θα τον αρνηθώ". Ο ειδωλολάτρης άρχοντας με μίσος χαστούκισε τον Αιμιλιανό. Έπειτα, αφού τον βασάνισαν, τον έριξαν στη φωτιά, το δε λείψανο του Αγίου, κήδεψε μεγαλοπρεπώς η γυναίκα του άρχοντα ειδωλολάτρη, που ήταν κρυπτοχριστιανή.
Απολυτίκιον. Ήχος δ'. Ο υψωθείς εν τω Σταυρώ.Ως προσφορά και ολοκάρπωμα θείον, δια πυρός προσενέχθεις τω Δεσπότη, τοις όμβροις των χαρίτων σου ευφραίνεις νυν ημάς, πυρ γαρ το ουράνιον, τη ψυχή περιφερών, ώσπερ αύραν έφερες, την κατάφλεξιν Μάρτυς. Αλλά μη παύση πάντοτε φρουρείν, τους σε τιμώντας, Αιμιλιανέ ένδοξε.
Οι Άγιοι Παύλος, Ουαλεντίνη και Θέη (ή Θόη).
Και οι τρεις γεννήθηκαν στην Αίγυπτο, αδέλφια μεταξύ τους και παιδιά γονέων χριστιανών. Μαρτύρησαν στη Διοκαισάρεια, όπου συνελήφθησαν από τον άρχοντα Φιρμιλιανό και προσκλήθηκαν ν' αρνηθούν το Χριστό. Αλλά αυτοί ομολόγησαν μεγαλόφωνα την πίστη τους και δήλωσαν, ότι ήταν έτοιμοι και για φυλακή και για βασανιστήρια και για μύριους θανάτους. Και η μεν Ουαλεντίνα και η Θοή, νεαρές κοπέλες πάνω στο άνθος της ηλικίας τους, πέθαναν αφού τις έριξαν μέσα στη φωτιά. Προηγουμένως όμως, οι δήμιοι, ξέσχισαν τις σάρκες τους με σιδερένια όργανα. Ο δε Παύλος, αφού απηύθυνε λίγες λέξεις στα πλήθη για την δια του Ιησού Χριστού σωτηρία και αγάπη, έλαβε και αυτός μαρτυρικό τέλος διά αποκεφαλισμού.
Ο Άγιος Υάκινθος από την Αμάστριδα.
Ήταν γιος ευσεβών γονέων, του Θεοκλήτου και της Θεονίλλης. Πατρίδα του ήταν η Αμάστριδα του Ευξείνου Πόντου, που εκείνα τα χρόνια επισκόπευε ο επίσκοπος Ηρακλείδης. Ο Υάκινθος, μικρό παιδί ακόμα, έδειχνε ευσέβεια μεγάλου πνευματικού ανθρώπου. Τριών χρόνων μάλιστα, με την επίκληση του ονόματος του Χριστού, ανάστησε κάποιο νεκρό παιδί. Έτσι αύξανε κατά την σωματική και πνευματική ηλικία της αρετής, κάνοντας πολλά θαύματα. Κάποτε όμως, είδε τους ειδωλολάτρες να προσκυνούν κάποιο οπωροφόρο δένδρο, και ο Υάκινθος από ιερή αγανάκτηση, πήγε και το έκοψε. Τότε συνελήφθη και οδηγήθηκε στον ηγεμόνα Καστρίνσιο, ο όποιος τον έδειρε ανελέητα και του ξερίζωσε τα δόντια. Στη συνέχεια τον έσυραν με σχοινιά έξω από την πόλη και τον πλήγωσαν με μυτερά καλάμια. Έπειτα τον έριξαν μέσα στη φυλακή, οπού παρέδωσε την αγία του ψυχή.
Ο Άγιος Μάρκελλος.
Μαρτύρησε, αφού τον ξάπλωσαν πάνω σε πυρακτωμένο κρεβάτι, με αποτέλεσμα να ψηθεί ζωντανός.
Οι Άγιοι Δάσιος και Μάρων.
Μαρτύρησαν δια ξίφους.
Ο Όσιος Παμβώ.
Στάθηκε στόλισμα των ασκητών του ορούς της Νιτρίας και ήταν σύγχρονος της Άγιας Μελάνης και του Αγίου Ισιδώρου. Ο όσιος Παμβώ ήταν μεγάλος σε όλα του. Στην ευσέβεια, στην ομιλία, στη σιωπή, στη συμβουλή, στην επιείκεια, στην αυστηρότητα, στην πείρα, στη γνώση, στη σοφία, στην απλότητα και γενικά παντού. Ανέδειξε θαυμάσιους μαθητές, όπως τον επίσκοπο Διόσκορο, τον Άμμωνα και τον Ιωάννη, τον ανεψιό του Δρακοντίου. Ενώ ήταν πάντοτε εγκρατής και σκληραγωγημένος, είχε υγεία ακμαία και στη ζωή του δεν αρρώστησε καθόλου. Ο θάνατος του υπήρξε όχι μόνο ήσυχος και ανώδυνος, αλλά και ευχάριστος, προς τον ουράνιο Πατέρα. Τον κήδευσαν τα πνευματικά του παιδιά, δοξολογώντας τον Θεό, που τους αξίωσε να διδαχτούν από τον μεγάλο αυτό ασκητή.
Ο Άγιος Αθανάσιος ο Ρωμαίος Συγκλητικός, ο εν Κλύσματι.
Δεν έχουμε λεπτομέρειες για τον Βίο του Αγίου.
Ο Όσιος Βαρλαάμ ο αναχωρητής κοντά στην Αντιόχεια.
Δεν έχουμε λεπτομέρειες για τον Βίο του Οσίου.
Οι Άγιοι Στέφανος από την Αμάσεια Αρχιεπίσκοπος Κωνσταντινούπολης και Ιωάννης Μητροπολίτης Χαλκηδόνας.
Ο άγιος Στέφανος ο Β' πριν γίνει Πατριάρχης Κωνσταντινούπολης, ήταν Μητροπολίτης της Αμάσειας, που ήταν και η πατρίδα του. Διαδέχτηκε στον Πατριαρχικό θρόνο τον Νικόλαο Α' μετά τη δεύτερη Πατριαρχεία του. Η ενθρόνιση του Στεφάνου έγινε το έτος 925 και πέθανε την 18η Ιουλίου του 928 σύμφωνα με τον Λέοντα Γραμματικό, ή την 15η του ίδιου μήνα σύμφωνα με τον Κεδρηνό. Όσο για τον Μητροπολίτη Χαλκηδόνας άγιο Ιωάννη, δεν έχουμε βιογραφικά του στοιχεία. Στους Συναξαριστές αναφέρεται σαν ομιλητής και απ' αυτό μπορούμε να συμπεράνουμε ότι υπήρξε στα χρόνια των εικονομάχων. Επομένως πρέπει να είναι αυτός για τον όποιο ο Θεόδωρος Στουδίτης είπε: "λαμπρόν τον της ομολογίας απενεγκάμενος στέφανον".
Εγκαίνια του Ναού της Θεοτόκου εν τοις Καλλιστράτου.
Δεν έχουμε λεπτομέρειες για το γεγονός.
Ανακομιδή του Λειψάνου του Οσίου Λαζάρου του Γαλησιώτου.
Η κυρίως μνήμη του είναι την 7η Νοεμβρίου, εδώ τιμάμε τη μνήμη της ανακομιδής του Ιερού λειψάνου του, η οποία δεν αναφέρεται από τον Συναξαριστή του Αγίου Νικόδημου. Την αναφέρουν όμως ο Λαυριωτικός Κώδικας Ι 73 και ο Delehaye(17 Ιουλίου).
Ο Όσιος Ιωάννης του Πολύτλα και εγκλείστου του εν Κιέβω σπηλαίου (Ρώσος).
Δεν έχουμε λεπτομέρειες για τον Βίο του Οσίου.
Οι Άγιοι Ονησιφόρος, Παμμέγιστος, Παμφοδίτης, Παφνούτιος, Πηγών, Πολέμιος, Σωζόμενος, Σωτήριχος και Φώτιος.
Άγιοι της Εκκλησίας της Κύπρου, που συμπεριλαμβάνονται στους 300 Αγίους Αλαμανούς.
Παρασκευή 17 Ιουλίου 2009
Μαρίνης Μεγαλομάρτυρος, Σπεράτου & Βερονίκης
Μαρίνης Μεγαλομάρτυρος, Σπεράτου & Βερονίκης, Ευφρασίου Επισκόπου, των Οσίων Κυρίλλου, Μεθοδίου, Κλήμη, Σάββα, Αγγελαρίου, Γορασδών & Ναούμ
Η αγία Μαρίνα (εορτή Μαρίνα).
Γεννήθηκε στην Αντιόχεια της Πισιδίας, στα χρόνια του αυτοκράτορα Κλαυδίου του Β', το 270 μ.Χ. Λίγες μέρες μετά τη γέννησή της, η μητέρα της πέθανε, και ο πατέρας της Αιδέσιος, που ήταν Ιερέας των ειδώλων, την ανέθεσε σε μια χριστιανή γυναίκα, από την οποία η Μαρίνα διδάχθηκε το Χριστό. Όταν έγινε 15 χρονών, αποκαλύπτει στον πατέρα της ότι είναι χριστιανή. Έκπληκτος αυτός απ' αυτό που άκουσε, με μίσος τη διέγραψε από παιδί του. Το γεγονός αυτό, μαθεύτηκε αμέσως και έτσι ο ηγεμόνας της περιοχής διέταξε να την συλλάβουν και να την φέρουν ενώπιόν του. Αμέσως θαμπώθηκε από την ομορφιά της. Την ρώτησε ποία είναι και ποία είναι η πίστη της και αυτή του απάντησε ότι ονομάζεται Μαρίνα και είναι χριστιανή και ότι είναι γέννημα θρέμμα της Πισιδίας. Τότε ο ηγεμόνας προσπάθησε να την πείσει να αρνηθεί την πίστη της. Η αγία όμως δεν δέχτηκε. Για το λόγο αυτό ο τύραννος πρόσταξε και την υπέβαλαν σε βασανιστήρια φρικτά και αφού τις κατέσκισαν τις σάρκες, την έριξαν στην φυλακή. Μέσα στην φυλακή μάλιστα συνέβη το εξής: ο διάβολος μεταμορφωμένος σε άγριο δράκοντα, προσπάθησε να κάνει την αγία να φοβηθεί. Αυτή όμως προσευχήθηκε στον Θεό και αμέσως ο δράκοντας άλλαξε μορφή και έγινε ένας μαύρος σκύλος και τότε η αγία άρπαξε ένα σφυρί και χτυπώντας τον στο κεφάλι και την ράχη τον ταπείνωσε. Στη συνέχεια ο ηγεμόνας διέταξε και την έφεραν πάλι μπροστά του. Παρά τις πιέσεις του, η αγία παρέμεινε ακλόνητη. Έτσι υποβλήθηκε σε νέα βασανιστήρια μέχρι πού αποκεφαλίστηκε λαμβάνοντας τον στέφανο του μαρτυρίου.
Απολυτίκιον. Ήχος πλ. α'. Τον συνάναρχον Λόγον.Μνηστευθείσα τω Λόγω Μαρίνα ένδοξε, των επίγειων την σχέσιν πάσαν κατέλιπες, και ενήθλησας λαμπρώς ως καλλιπάρθενος, τον γαρ αόρατον εχθρόν, κατεπάτησας στερρώς, οφθέντα σοι Αθληφόρε. Και νυν πηγάζεις τω κόσμω, των ιαμάτων τα χαρίσματα.
Κοντάκιον Ήχος γ'. Η Παρθένος σήμερον.
Παρθενίας κάλλεσι, πεποικιλμένη παρθένε, μαρτυρίου στίγμασι, στεφανωθείσα Mαρίνα, αίμασιν αθλητικοίς τε ρεραντισμένη, θαύμασι καταλαμφθείσα των ιαμάτων, ευσεβώς Μάρτυς εδέξω, βραβεία νίκης της σης αθλήσεως.
Οι Άγιοι Σπεράτος και Βερονίκη (ή Βηρονίκη).
Δεν έχουμε λεπτομέρειες για τον Βίο των Μαρτύρων Αγίων.
Ο Άγιος Ευφράσιος επίσκοπος Ιωνοπόλεως.
Απεβίωσε ειρηνικά.
Οι Όσιοι Κύριλλος, Μεθόδιος, Κλήμης, Σάββας, Αγγελάριος, Γορασδών και Ναούμ.
Τους γνωστούς αυτούς Ιεραποστόλους των Σλάβων, που τη μνήμη τους συναντάμε μεμονωμένα, αυθαίρετα δημιούργησε κοινή γιορτή ο ιερομόναχος Γρηγόριος Μοσχοπολίτης, συνέταξε μάλιστα και κοινή Ακολουθία γι' αυτούς.
Η αγία Μαρίνα (εορτή Μαρίνα).
Γεννήθηκε στην Αντιόχεια της Πισιδίας, στα χρόνια του αυτοκράτορα Κλαυδίου του Β', το 270 μ.Χ. Λίγες μέρες μετά τη γέννησή της, η μητέρα της πέθανε, και ο πατέρας της Αιδέσιος, που ήταν Ιερέας των ειδώλων, την ανέθεσε σε μια χριστιανή γυναίκα, από την οποία η Μαρίνα διδάχθηκε το Χριστό. Όταν έγινε 15 χρονών, αποκαλύπτει στον πατέρα της ότι είναι χριστιανή. Έκπληκτος αυτός απ' αυτό που άκουσε, με μίσος τη διέγραψε από παιδί του. Το γεγονός αυτό, μαθεύτηκε αμέσως και έτσι ο ηγεμόνας της περιοχής διέταξε να την συλλάβουν και να την φέρουν ενώπιόν του. Αμέσως θαμπώθηκε από την ομορφιά της. Την ρώτησε ποία είναι και ποία είναι η πίστη της και αυτή του απάντησε ότι ονομάζεται Μαρίνα και είναι χριστιανή και ότι είναι γέννημα θρέμμα της Πισιδίας. Τότε ο ηγεμόνας προσπάθησε να την πείσει να αρνηθεί την πίστη της. Η αγία όμως δεν δέχτηκε. Για το λόγο αυτό ο τύραννος πρόσταξε και την υπέβαλαν σε βασανιστήρια φρικτά και αφού τις κατέσκισαν τις σάρκες, την έριξαν στην φυλακή. Μέσα στην φυλακή μάλιστα συνέβη το εξής: ο διάβολος μεταμορφωμένος σε άγριο δράκοντα, προσπάθησε να κάνει την αγία να φοβηθεί. Αυτή όμως προσευχήθηκε στον Θεό και αμέσως ο δράκοντας άλλαξε μορφή και έγινε ένας μαύρος σκύλος και τότε η αγία άρπαξε ένα σφυρί και χτυπώντας τον στο κεφάλι και την ράχη τον ταπείνωσε. Στη συνέχεια ο ηγεμόνας διέταξε και την έφεραν πάλι μπροστά του. Παρά τις πιέσεις του, η αγία παρέμεινε ακλόνητη. Έτσι υποβλήθηκε σε νέα βασανιστήρια μέχρι πού αποκεφαλίστηκε λαμβάνοντας τον στέφανο του μαρτυρίου.
Απολυτίκιον. Ήχος πλ. α'. Τον συνάναρχον Λόγον.Μνηστευθείσα τω Λόγω Μαρίνα ένδοξε, των επίγειων την σχέσιν πάσαν κατέλιπες, και ενήθλησας λαμπρώς ως καλλιπάρθενος, τον γαρ αόρατον εχθρόν, κατεπάτησας στερρώς, οφθέντα σοι Αθληφόρε. Και νυν πηγάζεις τω κόσμω, των ιαμάτων τα χαρίσματα.
Κοντάκιον Ήχος γ'. Η Παρθένος σήμερον.
Παρθενίας κάλλεσι, πεποικιλμένη παρθένε, μαρτυρίου στίγμασι, στεφανωθείσα Mαρίνα, αίμασιν αθλητικοίς τε ρεραντισμένη, θαύμασι καταλαμφθείσα των ιαμάτων, ευσεβώς Μάρτυς εδέξω, βραβεία νίκης της σης αθλήσεως.
Οι Άγιοι Σπεράτος και Βερονίκη (ή Βηρονίκη).
Δεν έχουμε λεπτομέρειες για τον Βίο των Μαρτύρων Αγίων.
Ο Άγιος Ευφράσιος επίσκοπος Ιωνοπόλεως.
Απεβίωσε ειρηνικά.
Οι Όσιοι Κύριλλος, Μεθόδιος, Κλήμης, Σάββας, Αγγελάριος, Γορασδών και Ναούμ.
Τους γνωστούς αυτούς Ιεραποστόλους των Σλάβων, που τη μνήμη τους συναντάμε μεμονωμένα, αυθαίρετα δημιούργησε κοινή γιορτή ο ιερομόναχος Γρηγόριος Μοσχοπολίτης, συνέταξε μάλιστα και κοινή Ακολουθία γι' αυτούς.
Πέμπτη 16 Ιουλίου 2009
Αθηνογένη Επισκόπου και οι συν αυτώ, Φαύστου, Αντιόχου & Κυριάκου, 15.000 μαρτύρων εν Πισιδία
Αθηνογένη Επισκόπου και οι συν αυτώ, Φαύστου, Αντιόχου & Κυριάκου, 15.000 μαρτύρων εν Πισιδία, των Αγίων Μαρτύρων Γυναικών, Αθηνογένους, Αναστασίου & Ευξιθίου
Ο Άγιος Αθηνογένης επίσκοπος Πηδαχθόης και οι Δέκα Μαθητές του: Ριγίνος, Μαξιμίνος, Πατρόφιλος, Αθηνογένης, Αντίοχος, Άμμων, Θεόφραστος, Κλεόνικος, Πέτρος και Ησύχιος.
Πατρίδα του ήταν η Σεβάστεια της Καππαδοκίας. Η μόρφωση του, η θερμή πίστη του, καθώς και η γενναία φιλανθρωπική του δράση, τον ανέδειξαν επίσκοπο Πηδαχθόης. Σαν επίσκοπος, ήταν φωτεινό πνευματικό λυχνάρι για το ποίμνιο του. Μάλιστα τόσο πολύ ήθελε να συνεχιστεί το έργο του Ευαγγελίου, ώστε με ιδιαίτερη φροντίδα κατάρτισε ικανότατους βοηθούς του. Άλλα όταν έγινε ο διωγμός επί Διοκλητιανού, ο Αθηνογένης με δέκα μαθητές του συνελήφθη από τον ηγεμόνα Φηλίμαρχο, και αφού όλοι ομολόγησαν το Χριστό αποκεφαλίσθηκαν. Αξίζει δε να αναφέρουμε, ότι στον Αθηνογένη οφείλουμε το γνωστό κατανυκτικό εσπερινό ύμνο, "Φως ιλαρόν αγίας δόξης, αθανάτου Πατρός, ουρανίου, αγίου, μάκαρος, Ιησού Χριστέ, ελθόντες επί την ηλίου δύσιν, ιδόντες φως εσπερινόν, υμνούμεν Πατέρα Υιόν και Άγιον Πνεύμα, Θεόν. Άξιον σε εν πάσι καιροίς υμνείσθαι φωναίς αισίαις, Υιέ Θεού, ζωήν ο διδούς διό ο κόσμος σε δοξάζει". Που σημαίνει: Ιησού Χριστέ, συ που είσαι το χαρούμενο φως του Αθανάτου, Ουρανίου, Άγιου και μακαρίου Πατρός, αφού φθάσαμε στη δύση του ήλιου και είδαμε το εσπερινό φως, υμνούμε τον Πατέρα, τον Υιόν και το Άγιο Πνεύμα, δηλαδή τον Τριαδικό Θεό. Είναι άξιο να σε υμνούμε σε κάθε ώρα με μελωδικές φωνές, Υιέ του Θεού, εσύ που δίνεις ζωή. Γι' αυτό ο κόσμος σε δοξάζει.
Απολυτίκιον. Ήχος γ'. Θείας πίστεως.Χρίσμα ανιόν, εισδεδεγμένος, Μάρτυς ένθεος, του Λόγου ώφθης, Αθηνόγενες αθλήσας στερρότατα, και ως θυσίαν αυτώ προσενήνοχας των φοιτητών σου δεκάδα την πάνσεπτον μεθ' ων πρέσβευε, δοθήναι τοις σε γεραίρουσι, πταισμάτων ιλασμόν και μέγα έλεος.
Ο Άγιος Φαύστος.
Έζησε στα χρόνια του άλλου άγριου διώκτη των χριστιανών, του αυτοκράτορα Δεκίου (249-251). Μέσα σε σκληρούς, διωγμούς, δημεύσεις, εξορίες, φυλακίσεις και μαρτυρικούς θανάτους, ο Φαύστος, ψυχή τολμηρή και γενναία, παρουσιάστηκε κηρύττοντας το Χριστό. Οι διώκτες τον συνέλαβαν και τον καταδίκασαν σε σταύρωση. Τη φρικτή αυτή τιμωρία, υπέμεινε με αξιοθαύμαστη καρτερία. Το μαρτύριο του κράτησε πέντε μέρες, μετά ευλογώντας και ευχαριστώντας το Θεό, παρέδωσε το πνεύμα του.
Ο Άγιος Αντίοχος αδελφός του Αγίου Πλάτωνα και ο Άγιος Κυριάκος ο δήμιος.
Καταγόταν από την Σεβάστεια της Καππαδοκίας και ήταν γιατρός. Πήγαινε από πόλη σε πόλη και από χωριό σε χωριό και γιάτρευε τους ασθενείς όχι μόνο κατά το σώμα αλλά και κατά την ψυχή. Τον συνέλαβε ο ηγεμόνας Αδριανός και τον υπέβαλε σε μια σειρά φρικτών βασανιστηρίων. Τον κρέμασε επάνω σ' ένα ξύλο και του ξέσχισε τα πλευρά, κατόπιν τον άφησε μέσα στη φωτιά, έπειτα τον έριξε μέσα σ' ένα καζάνι με βραστό λάδι και στη συνέχεια τον άφησε τροφή στ' άγρια θηρία. Απ' όλα αυτά όμως, ο Αντίοχος, με τη θεία χάρη βγήκε αβλαβής και όχι μόνο. Άλλα με την προσευχή του συνέτριψε τα είδωλα και έλαβε το στεφάνι του μαρτυρίου δια αποκεφαλισμού. Ο δήμιος όμως, Κυριάκος, πού τον αποκεφάλισε είδε να τρέχει από τον λαιμό του αντί για αίμα, γάλα. Τότε και αυτός με θάρρος ομολόγησε τον Χριστό και αποκεφαλίστηκε επί τόπου.
Οι Άγιοι 15.000 Μάρτυρες οι εν Πισιδία.
Όλοι μαρτύρησαν δια ξίφους.
Οι Άγιες πολλές Μάρτυρες Γυναίκες.
Όλες μαρτύρησαν δια ξίφους.
Ο Άγιος Αθηνογένης.
Αναφέρεται μόνο στον Συναξαριστή του Αγίου Νικόδημου, ότι μαρτύρησε δια πυρός. Μάλλον συγχέεται με τον Άγιο Αθηνογένη επίσκοπο Πηδαχθόης.
Οι Άγιοι Αναστάσιος και Ευξίθιος (ή Ευδόξιος) Επίσκοπος Θεσσαλονίκης.
Ο Αναστάσιος υπήρξε επίσκοπος Θεσσαλονίκης το 434. Παπικός Βικάριος, που διαδέχτηκε τον Ρούφο. Ήταν ένας από τους Πατέρες της Δ' Οικουμενικής Συνόδου, που όμως δεν παρακολούθησε αυτοπροσώπως, αλλά με αντιπρόσωπο. Στο πρώτο μέρος της Συνόδου αντιπρόσωπος του ήταν ο Κυντίλλος, επίσκοπος Ηράκλειας και στο τρίτο ο πρεσβύτερος Ανδρέας. Πιστεύεται ότι πέθανε το 451 και τον διαδέχτηκε ο Ευξίθιος, που και αυτός υπήρξε ένας από τους πατέρες της Δ' Οικουμενικής Συνόδου.
Ο Άγιος Αθηνογένης επίσκοπος Πηδαχθόης και οι Δέκα Μαθητές του: Ριγίνος, Μαξιμίνος, Πατρόφιλος, Αθηνογένης, Αντίοχος, Άμμων, Θεόφραστος, Κλεόνικος, Πέτρος και Ησύχιος.
Πατρίδα του ήταν η Σεβάστεια της Καππαδοκίας. Η μόρφωση του, η θερμή πίστη του, καθώς και η γενναία φιλανθρωπική του δράση, τον ανέδειξαν επίσκοπο Πηδαχθόης. Σαν επίσκοπος, ήταν φωτεινό πνευματικό λυχνάρι για το ποίμνιο του. Μάλιστα τόσο πολύ ήθελε να συνεχιστεί το έργο του Ευαγγελίου, ώστε με ιδιαίτερη φροντίδα κατάρτισε ικανότατους βοηθούς του. Άλλα όταν έγινε ο διωγμός επί Διοκλητιανού, ο Αθηνογένης με δέκα μαθητές του συνελήφθη από τον ηγεμόνα Φηλίμαρχο, και αφού όλοι ομολόγησαν το Χριστό αποκεφαλίσθηκαν. Αξίζει δε να αναφέρουμε, ότι στον Αθηνογένη οφείλουμε το γνωστό κατανυκτικό εσπερινό ύμνο, "Φως ιλαρόν αγίας δόξης, αθανάτου Πατρός, ουρανίου, αγίου, μάκαρος, Ιησού Χριστέ, ελθόντες επί την ηλίου δύσιν, ιδόντες φως εσπερινόν, υμνούμεν Πατέρα Υιόν και Άγιον Πνεύμα, Θεόν. Άξιον σε εν πάσι καιροίς υμνείσθαι φωναίς αισίαις, Υιέ Θεού, ζωήν ο διδούς διό ο κόσμος σε δοξάζει". Που σημαίνει: Ιησού Χριστέ, συ που είσαι το χαρούμενο φως του Αθανάτου, Ουρανίου, Άγιου και μακαρίου Πατρός, αφού φθάσαμε στη δύση του ήλιου και είδαμε το εσπερινό φως, υμνούμε τον Πατέρα, τον Υιόν και το Άγιο Πνεύμα, δηλαδή τον Τριαδικό Θεό. Είναι άξιο να σε υμνούμε σε κάθε ώρα με μελωδικές φωνές, Υιέ του Θεού, εσύ που δίνεις ζωή. Γι' αυτό ο κόσμος σε δοξάζει.
Απολυτίκιον. Ήχος γ'. Θείας πίστεως.Χρίσμα ανιόν, εισδεδεγμένος, Μάρτυς ένθεος, του Λόγου ώφθης, Αθηνόγενες αθλήσας στερρότατα, και ως θυσίαν αυτώ προσενήνοχας των φοιτητών σου δεκάδα την πάνσεπτον μεθ' ων πρέσβευε, δοθήναι τοις σε γεραίρουσι, πταισμάτων ιλασμόν και μέγα έλεος.
Ο Άγιος Φαύστος.
Έζησε στα χρόνια του άλλου άγριου διώκτη των χριστιανών, του αυτοκράτορα Δεκίου (249-251). Μέσα σε σκληρούς, διωγμούς, δημεύσεις, εξορίες, φυλακίσεις και μαρτυρικούς θανάτους, ο Φαύστος, ψυχή τολμηρή και γενναία, παρουσιάστηκε κηρύττοντας το Χριστό. Οι διώκτες τον συνέλαβαν και τον καταδίκασαν σε σταύρωση. Τη φρικτή αυτή τιμωρία, υπέμεινε με αξιοθαύμαστη καρτερία. Το μαρτύριο του κράτησε πέντε μέρες, μετά ευλογώντας και ευχαριστώντας το Θεό, παρέδωσε το πνεύμα του.
Ο Άγιος Αντίοχος αδελφός του Αγίου Πλάτωνα και ο Άγιος Κυριάκος ο δήμιος.
Καταγόταν από την Σεβάστεια της Καππαδοκίας και ήταν γιατρός. Πήγαινε από πόλη σε πόλη και από χωριό σε χωριό και γιάτρευε τους ασθενείς όχι μόνο κατά το σώμα αλλά και κατά την ψυχή. Τον συνέλαβε ο ηγεμόνας Αδριανός και τον υπέβαλε σε μια σειρά φρικτών βασανιστηρίων. Τον κρέμασε επάνω σ' ένα ξύλο και του ξέσχισε τα πλευρά, κατόπιν τον άφησε μέσα στη φωτιά, έπειτα τον έριξε μέσα σ' ένα καζάνι με βραστό λάδι και στη συνέχεια τον άφησε τροφή στ' άγρια θηρία. Απ' όλα αυτά όμως, ο Αντίοχος, με τη θεία χάρη βγήκε αβλαβής και όχι μόνο. Άλλα με την προσευχή του συνέτριψε τα είδωλα και έλαβε το στεφάνι του μαρτυρίου δια αποκεφαλισμού. Ο δήμιος όμως, Κυριάκος, πού τον αποκεφάλισε είδε να τρέχει από τον λαιμό του αντί για αίμα, γάλα. Τότε και αυτός με θάρρος ομολόγησε τον Χριστό και αποκεφαλίστηκε επί τόπου.
Οι Άγιοι 15.000 Μάρτυρες οι εν Πισιδία.
Όλοι μαρτύρησαν δια ξίφους.
Οι Άγιες πολλές Μάρτυρες Γυναίκες.
Όλες μαρτύρησαν δια ξίφους.
Ο Άγιος Αθηνογένης.
Αναφέρεται μόνο στον Συναξαριστή του Αγίου Νικόδημου, ότι μαρτύρησε δια πυρός. Μάλλον συγχέεται με τον Άγιο Αθηνογένη επίσκοπο Πηδαχθόης.
Οι Άγιοι Αναστάσιος και Ευξίθιος (ή Ευδόξιος) Επίσκοπος Θεσσαλονίκης.
Ο Αναστάσιος υπήρξε επίσκοπος Θεσσαλονίκης το 434. Παπικός Βικάριος, που διαδέχτηκε τον Ρούφο. Ήταν ένας από τους Πατέρες της Δ' Οικουμενικής Συνόδου, που όμως δεν παρακολούθησε αυτοπροσώπως, αλλά με αντιπρόσωπο. Στο πρώτο μέρος της Συνόδου αντιπρόσωπος του ήταν ο Κυντίλλος, επίσκοπος Ηράκλειας και στο τρίτο ο πρεσβύτερος Ανδρέας. Πιστεύεται ότι πέθανε το 451 και τον διαδέχτηκε ο Ευξίθιος, που και αυτός υπήρξε ένας από τους πατέρες της Δ' Οικουμενικής Συνόδου.
Τετάρτη 15 Ιουλίου 2009
ΔΟΞΑ ΓΟΡΤΥΝΙΑΣ
Δόξα βρισκεται στην ορεινη περιοχη του δημου Αρκαδιας,στην επαρχια Γορτυνιας.Καλυπτει εκταση περίπου 20 τετραγωνικών χιλιομέτρων.Αγνωστο το έτος ίδρυσης αλλά η αρχικήονομασία "Βρετεμπούγα" μας κανει να πιστεύουμε οτι υπήρχε πριν την τουρκοκρατία.το 1927 μετονομάστηκε "Μαυροσκια" κ το 1928 πήρε το όνομα "Δόξα" από το βουνόπου βρίσκεται πάνω από το χωριό.Το χωριό μας εχει υποστεί 2 καταστροφές.Το 1779 από τον τούρκο πασά Μετούρο και το 1943 οπου κάηκε από τους Γερμανούς ως αντίποινα για τον θάνατο ενός στρατιώτη τους.
http://doxa.livepage.gr/blog/549/528_%CE%94%CE%9F%CE%9E%CE%91
http://doxa.livepage.gr/blog/549/528_%CE%94%CE%9F%CE%9E%CE%91
ΤΡΟΠΑΙΑ ΓΟΡΤΥΝΙΑΣ
Τρόπαια
Τα Τρόποια είναι μια ορεινή γραφική κωμόπολη της Γορτυνίας χτισμένη αμφιθεατρικά στην πλαγιά υψώματος. Κεφαλοχώρι της περιοχής, είναι σήμερα έδρα του ομώνυμου Δήμου. και αποτελούν διοικητικό, εμπορικό και πολιτιστικό κέντρο της εποχής. Έχουν περίπου 800 κατοίκους. Αξιόλογο είναι το πετρόκτιστο κτίριο του Δημοτικού Σχολείου και όμορφη η μητρόπολη της Κοίμησης της Θεοτόκου. Αξιόλογη είναι επίσης και η εκκλησία του Αγίου Γεωργίου (1887). Η κεντρική πλατεία είναι γραφικότατη. Βρίσκεται στις παρυφές της πλαγιάς, με πλατάνια, γραφικά πετρόχτιστα σπίτια και όμορφη θέα στην κωμόπολη και στη γύρω περιοχή.
Κοντά στα Τρόπαια, και ανάμεσα στα χωριά Γαλατάς και Βυζίκι, υπάρχουν τα ερείπια του φραγκικού κάστρου της Άκοβας (13ος αιώνας), έδρας μιας από τις βαρονίες του πριγκιπάτου της Πελοποννήσου. Η βαρονία αυτή, μία από τις ισχυρότερες της Πελοποννήσου, ιδρύθηκε μετά την άλωση της Κωνσταντινουπόλεως από τους σταυροφόρους και κυβερνήθηκε επί σειρά ετών από γυναίκες. Σημαντικό έργο για την εποχή ήταν της “Κυράς το Γεφύρι”, κοντά στο χωριό Μουριά, που χτίστηκε τον 13ο αι. Η βαρονία καταλύθηκε το 1458 από τον Οθωμανό Μωάμεθ τον Πορθητή και κατά την τουρκοκρατία υπαγόταν στην Καρύταινα. Την εποχή της ελληνικής επανάστασης η Άκοβα αποτελούσε ιδιαίτερη στρατιωτική περιφέρεια μαζί με τη γειτονική Πέρα Μεριά.
Σύμφωνα με αρχαιολογικές έρευνες θεωρείται ότι η ευρύτερη περιοχή Τροπαίων κατοικήθηκε από Πελασγούς πριν από το 2200 π.Χ. Μετά από το 1307 π.Χ. εγκαταστάθηκαν στην περιοχή Βοιωτοί. Το όνομα Τρόπαια φαίνεται ότι προήλθε από το τρόπαιο που στήθηκε στην περιοχή από τη μάχη Θελπουσίων και Ελευσινίων και όχι από την αρχαία πόλη Τρόπαια που αναφέρει ο Παυσανίας.
Τα σύγχρονα Τρόπαια χρονολογούνται στους αμέσως μετά την άλωση της Κωνσταντινούπολης χρόνους. Στη θέση της σημερινής κωμόπολης υπήρχε μεσαιωνική πόλη πριν από το 1300 μ.Χ. με το όνομα Βερβίτσα, όνομα που οφείλεται σε Σλάβους που είχαν εγκατασταθεί εκεί. Κατ' άλλους το όνομα προέρχεται από το όνομα Βέρβις, το οποίο χρησιμοποιήθηκε για το χαρακτηρισμό μιας ομάδας Βυζαντινών νόμων απόδοσης δικαίου. Η πόλη δημιουργήθηκε μετά την καταστροφή της αρχαίας Θέλπουσας. Το 12ο και 13ο αιώνα το όνομα του χωριού Βέρβιτσα, πρέπει να ήταν σε χρήση παράλληλα με το όνομα "Άκοβα". Όταν μπήκε ο 20ος αιώνας το χωριό Βέρβιτσα μετονομάστηκε σε Τρόπαια.
Στην περιοχή της Βάναινας κοντά στα Τρόπαια τοποθετείται η αρχαία πόλη Θέλπουσα. Κατά τη μυθολογία πήρε το όνομά της από τη νύμφη Θέλπουσα, κόρη του Λάδωνα. Στο χώρο της αρχαίας πόλης υπήρχαν τα ιερά της Δήμητρας, του Ασκληπιού και των δώδεκα θεών καθώς και του μυθικού Ογκίου, του άρχοντα της Θέλπουσας και γιου του Απόλλωνα. Ο ναός της Δήμητρας περιελάμβανε τα αγάλματα της Ερινύας Δήμητρας, ύψους 3μ. και της Λουσίας Δήμητρας ύψους 2μ. Κοντά στο ιερό της Ερινύας Δήμητρας βρισκόταν ο ναός του παιδιού Ασκληπιού και ο τάφος της Τριγόνας που σύμφωνα με την παράδοση ήταν τροφός του. Σώζονται μέχρι σήμερα λείψανα οχειρωματικού περιβόλου, δεξαμενής νερού, σπόνδυλοι κιόνων, κιονόκρανα, ενεπίγραφες πλάκες, όπως και λείψανα έπαυλης ρωμαϊκών χρόνων.
Κατά την επανάσταση του 21 πολλοί Τροπαιάτες ακολούθησαν τον Κολοκοτρώνη και άλλους οπλαρχηγούς και συμμετείχαν σε μάχες (πολιορκία Λάλα και Πάτρας). Μετά την επανάσταση τα Τρόπαια έγιναν έδρα Δημογεροντίας με πρώτο δημογέροντα το Δημ. Μιχαλακόπουλο ή Κοντάνη από το 1863-1912. Στα Τρόπαια μπορεί να φθάσει κανείς από το Σταυροδρόμι. Σε μικρή απόσταση από την κωμόπολη βρίσκεται η τεχνητή λίμνη και το φράγμα του Λάδωνα. Στο φράγμα οδηγεί ο ασφάλτινος δρόμος.που συνδέει τα Τρόπαια με άλλα χωριά της περιοχής, τη Δάφνη Καλαβρύτων και τον οδικό άξονα "111". Επίσης εύκολα φθάνει κανείς και στα χωριά Περδικονέρι, Μυγδαλιά, Σπάθαρη, Μουριά, Δήμητρα, Βάχλια, και Κοντοβάζαινα.
http://arcadia.ceid.upatras.gr/arkadia/places/tropaia.htm
Τα Τρόποια είναι μια ορεινή γραφική κωμόπολη της Γορτυνίας χτισμένη αμφιθεατρικά στην πλαγιά υψώματος. Κεφαλοχώρι της περιοχής, είναι σήμερα έδρα του ομώνυμου Δήμου. και αποτελούν διοικητικό, εμπορικό και πολιτιστικό κέντρο της εποχής. Έχουν περίπου 800 κατοίκους. Αξιόλογο είναι το πετρόκτιστο κτίριο του Δημοτικού Σχολείου και όμορφη η μητρόπολη της Κοίμησης της Θεοτόκου. Αξιόλογη είναι επίσης και η εκκλησία του Αγίου Γεωργίου (1887). Η κεντρική πλατεία είναι γραφικότατη. Βρίσκεται στις παρυφές της πλαγιάς, με πλατάνια, γραφικά πετρόχτιστα σπίτια και όμορφη θέα στην κωμόπολη και στη γύρω περιοχή.
Κοντά στα Τρόπαια, και ανάμεσα στα χωριά Γαλατάς και Βυζίκι, υπάρχουν τα ερείπια του φραγκικού κάστρου της Άκοβας (13ος αιώνας), έδρας μιας από τις βαρονίες του πριγκιπάτου της Πελοποννήσου. Η βαρονία αυτή, μία από τις ισχυρότερες της Πελοποννήσου, ιδρύθηκε μετά την άλωση της Κωνσταντινουπόλεως από τους σταυροφόρους και κυβερνήθηκε επί σειρά ετών από γυναίκες. Σημαντικό έργο για την εποχή ήταν της “Κυράς το Γεφύρι”, κοντά στο χωριό Μουριά, που χτίστηκε τον 13ο αι. Η βαρονία καταλύθηκε το 1458 από τον Οθωμανό Μωάμεθ τον Πορθητή και κατά την τουρκοκρατία υπαγόταν στην Καρύταινα. Την εποχή της ελληνικής επανάστασης η Άκοβα αποτελούσε ιδιαίτερη στρατιωτική περιφέρεια μαζί με τη γειτονική Πέρα Μεριά.
Σύμφωνα με αρχαιολογικές έρευνες θεωρείται ότι η ευρύτερη περιοχή Τροπαίων κατοικήθηκε από Πελασγούς πριν από το 2200 π.Χ. Μετά από το 1307 π.Χ. εγκαταστάθηκαν στην περιοχή Βοιωτοί. Το όνομα Τρόπαια φαίνεται ότι προήλθε από το τρόπαιο που στήθηκε στην περιοχή από τη μάχη Θελπουσίων και Ελευσινίων και όχι από την αρχαία πόλη Τρόπαια που αναφέρει ο Παυσανίας.
Τα σύγχρονα Τρόπαια χρονολογούνται στους αμέσως μετά την άλωση της Κωνσταντινούπολης χρόνους. Στη θέση της σημερινής κωμόπολης υπήρχε μεσαιωνική πόλη πριν από το 1300 μ.Χ. με το όνομα Βερβίτσα, όνομα που οφείλεται σε Σλάβους που είχαν εγκατασταθεί εκεί. Κατ' άλλους το όνομα προέρχεται από το όνομα Βέρβις, το οποίο χρησιμοποιήθηκε για το χαρακτηρισμό μιας ομάδας Βυζαντινών νόμων απόδοσης δικαίου. Η πόλη δημιουργήθηκε μετά την καταστροφή της αρχαίας Θέλπουσας. Το 12ο και 13ο αιώνα το όνομα του χωριού Βέρβιτσα, πρέπει να ήταν σε χρήση παράλληλα με το όνομα "Άκοβα". Όταν μπήκε ο 20ος αιώνας το χωριό Βέρβιτσα μετονομάστηκε σε Τρόπαια.
Στην περιοχή της Βάναινας κοντά στα Τρόπαια τοποθετείται η αρχαία πόλη Θέλπουσα. Κατά τη μυθολογία πήρε το όνομά της από τη νύμφη Θέλπουσα, κόρη του Λάδωνα. Στο χώρο της αρχαίας πόλης υπήρχαν τα ιερά της Δήμητρας, του Ασκληπιού και των δώδεκα θεών καθώς και του μυθικού Ογκίου, του άρχοντα της Θέλπουσας και γιου του Απόλλωνα. Ο ναός της Δήμητρας περιελάμβανε τα αγάλματα της Ερινύας Δήμητρας, ύψους 3μ. και της Λουσίας Δήμητρας ύψους 2μ. Κοντά στο ιερό της Ερινύας Δήμητρας βρισκόταν ο ναός του παιδιού Ασκληπιού και ο τάφος της Τριγόνας που σύμφωνα με την παράδοση ήταν τροφός του. Σώζονται μέχρι σήμερα λείψανα οχειρωματικού περιβόλου, δεξαμενής νερού, σπόνδυλοι κιόνων, κιονόκρανα, ενεπίγραφες πλάκες, όπως και λείψανα έπαυλης ρωμαϊκών χρόνων.
Κατά την επανάσταση του 21 πολλοί Τροπαιάτες ακολούθησαν τον Κολοκοτρώνη και άλλους οπλαρχηγούς και συμμετείχαν σε μάχες (πολιορκία Λάλα και Πάτρας). Μετά την επανάσταση τα Τρόπαια έγιναν έδρα Δημογεροντίας με πρώτο δημογέροντα το Δημ. Μιχαλακόπουλο ή Κοντάνη από το 1863-1912. Στα Τρόπαια μπορεί να φθάσει κανείς από το Σταυροδρόμι. Σε μικρή απόσταση από την κωμόπολη βρίσκεται η τεχνητή λίμνη και το φράγμα του Λάδωνα. Στο φράγμα οδηγεί ο ασφάλτινος δρόμος.που συνδέει τα Τρόπαια με άλλα χωριά της περιοχής, τη Δάφνη Καλαβρύτων και τον οδικό άξονα "111". Επίσης εύκολα φθάνει κανείς και στα χωριά Περδικονέρι, Μυγδαλιά, Σπάθαρη, Μουριά, Δήμητρα, Βάχλια, και Κοντοβάζαινα.
http://arcadia.ceid.upatras.gr/arkadia/places/tropaia.htm
Η Αγγλική κατοχή της Κύπρου
Η Αγγλική κατοχή της Κύπρου
Ο Αντίκτυπος στην Κύπρο για την μεταβίβασή της
Με την Αγγλο-τουρκικήν αμυντικήν Συμφωνίαν της 4.VΙ.1878 τίθεται τέρμα εις τον άγριον Τουρκικόν ζυγόν και η Αγγλία κατακτά την Κύπρον για ακαθόριστον χρόνον με την υποχρέωσιν πληρωμής εις τον Σουλτάνον 92.638 αγγλικών λιρών ετησίως. Ο Ελληνικός πληθυσμός της Κύπρου υποδέχτηκε με χαράν την μεταβίβασιν της νήσου εις τους Άγγλους. Και αυτό διότι την έβλεπε σαν ένα μεταβατικόν σταθμόν δια την πλήρη απελευθέρωσίν του από τη μακραίωνη σκλαβιά και προκαταρκτικόν βήμα προς την Ένωσιν μετά της Ελλάδος. Την πίστην τους αυτήν ενίσχυεν το προηγούμενον της Εφτανήσου (Ιονίων νήσων) που το 1815 μετά το Συνέδριον της Βιέννης παραχωρήθηκε εις την Αγγλίαν για προσωρινήν διοίκησιν και αργότερα το 1863 μετεβιβάσθη εις την Ελλάδα. Οι Κύπριοι, και γενικά όλοι οι Έλληνες, δεν επίστευον ότι η Αγγλία θα αποσπούσε από τους Οθωμανούς μιάν νήσον με πολιτισμένον και χριστιανικόν πληθυσμόν, δια να του σφίξη πιο γερά τα δεσμά της σκλαβιάς. Την αυταπάτην τους αυτή την έτρεφον οι υποσχέσεις των Άγγλων επισήμων, οι οποίοι παρείχον ταύτας αφειδώλευτα. Ο πρώτος Άγγλος διοικητής, στρατηγός Garnet Wolseley, τον οποίον ο Κυπριακός λαός υπεδέχθη με ενθουσιασμόν, εις την προκήρυξίν του που εξέδωσεν την 21.7.1878 - αμέσως μετά την άφιξίν του - εβεβαίωσεν τους κατοίκους της νήσου, ότι «θα ελαμβάνοντο πρόσφορα μέτρα δια την προαγωγήν και ανάπτυξιν του εμπορίου και της γεωργίας και θα παρείχοντο εις τον λαόν τα ωφελήματα της ελευθερίας και της. Την χαράν και τον ενθουσιασμόν του Ελληνικού πληθυσμού της Κύπρου για την αλλαγήν του πολιτικού καθεστώτος της νήσου και την ελπίδα του πως η μεταβίβασις αυτή θα ήταν προσωρινή, εκφράσθηκε από τον Αρχιεπίσκοπον Σωφρόνιον. Ούτος προσφωνώντος τον Garnet Wolseley «κατά χρέος» (κατ’ ανάγκην) υποσχόμενος συνεργασίαν «και χωρίς να αρνηθή την καταγωγήν και τους πόθους του λαού» προσέθεσε: «Αποδεχόμεθα την μεταπολίτευσιν τοσούτω μάλλον καθ’ όσον έχομεν την πεποίθησιν ότι η Μεγάλη Βρεταννία θα βοηθήση την Κύπρον ως έπραξεν και περί των Ιονίων νήσων, να ενωθή με την Μητέρα Ελλάδα, με την οποίαν φυσικώς συνδέεται. Όμως η διοίκησις των Άγγλων βοήθησε τους Κυπρίους να απαλλαγούν της πλάνης τους. Οι Κύπριοι είχον απατηθεί οικτρά από τους δήθεν ελευθερωτάς Άγγλους. Από τότε ο πληθυσμός της Κύπρου δεν έπαυσε να αγωνίζεται και σε κάθε δυνατή ευκαιρία να εκδηλώνη τον πόθον του και να διατρανώνη την απόφασίν του για την Ένωσιν με την Μητέρα Ελλάδα.
2. Αγγλική Διοίκησις της ΝήσουΗ Αγγλική διοίκησις της Κύπρου, παρ’ όλον που δεν είναι λογικόν να συγκριθή με την βάρβαρον και εγκληματικήν Τουρκικήν, δεν παύει να είναι μια καθαρά εκμεταλλευτική, ιμπεριαλιστική διοίκησις. Στις 14 του Σεπτέμβρη του 1878 οι Άγγλοι ίδρυσαν στην Κύπρον Νομοθετικόν Συμβούλιον αποτελούμενον εκ του Αρμοστού, ως Προέδρου, τριών ανωτέρων Άγγλων υπαλλήλων και τριών Κυπρίων, διοριζομένων υπό του Αρμοστού. Το Συμβούλιον είχε μερικά συμβουλευτικά δικαιώματα, ουδεμίαν δε θετικήν εξουσίαν. Κάτω από την πίεσιν όμως των Κυπρίων, οι Άγγλοι ηναγκάσθηκαν να υποσχεθούν μεταρρυθμίσεις, τας οποίας πραγματοποίησε ο Γλάδστων στα 1882, παραχωρήσας εις του Κύπριους ένα ψευτο-σύνταγμα αποτελούμενον από 31 άρθρα και το οποίον ίσχυσεν περίπου 50 χρόνια. Δια των μεταρρυθμίσεων αυτών ιδρύθηκαν εκπαιδευτικά συμβούλια, κατελύθη το Τουρκικόν δικαστικόν σύστημα και ανεστηλώθη η Δικαιοσύνη. Στο Νομοθετικόν Συμβούλιον εδίδετο μια αντιπροσωπευτική μορφή. Στο εξής αποτελείτο από 6 επίσημα μέλη διοριζόμενα υπό της Κυβερνήσεως και δώδεκα εκλεγόμενα υπό του λαού, εννέα μη μωαμεθανικά και τρία μωαμεθανικά, σύμφωνα με την τότε αναλογίαν του πληθυσμού. Με τον τρόπον αυτόν η σύνθεσις του Συμβουλίου στην πραγματικότητα τους εξησφάλιζε την ισοψηφίαν, στην οποίαν, αν προσθέσουμε και το «βέτο» του εκπροσώπου του Στέμματος, σχηματίζομεν μιαν εικόνα του εμπαιγμού του Ελληνικού λαού της Κύπρου υπό των Άγγλων. Η εικόνα της Αγγλικής διοίκησης στην Κύπρο συμπληρώνεται από την σύνθεσιν του Εκτελεστικού Συμβουλίου (είδος Κυβερνήσεως) που αποτελείται από τον Αρμοστήν, πάλιν σαν Πρόεδρον, από τον Αρχιγραμματέα, από τον Νομικόν Σύμβουλον, τον Αρχιδικαστήν και άλλους υπάλληλους της Αγγλικής διοικήσεως, όλους χωρίς εξαίρεσιν Άγγλους. Επίσης η παιδεία, καθώς και η δικαιοσύνη, ευρίσκονται εις χείρας των Άγγλων. Τα κατώτερα δικαστήρια είχαν Πρόεδρον Άγγλον και μέλη έναν Έλληνα και έναν Τούρκον. Από την αρχή ακόμη οι Άγγλοι ήθελον να καταργήσουν την Ελληνική γλώσσα στα σχολεία, και ο Διοικητής της Κύπρου Ρόμπερτ Βίντολφ προτείνει η Ελληνική γλώσσα να αντικατασταθή από την Αγγλικήν. Όμως η Κυβέρνησις του Γλάδστωνος δεν είναι σύμφωνος και με τον Υπουργό των Αποικιών Κύμπερ Λέϊ απήντησεν ότι «λαμβανομένου υπ’ όψιν της πλούσιας και ποικίλης αρχαίας Ελληνικής φιλοσοφίας και της μεγάλης προόδου, την οποίαν επέτυχεν η νέα Ελλάδα από την εθνικήν της ανεξαρτησίαν, εις τα γράμματα, θεωρώ αδιαφιλονίκητον, ότι η Ελληνική γλώσσα, η γλώσσα της πλειοψηφίας των κατοίκων, είναι αρκετά κατάλληλη όχι μόνον δια την στοιχειώδη εκπαίδευσιν, αλλά και για επίτευξιν πιο ανωτέρου βαθμού ανάπτυξης». Παρά την διαπίστωσιν όμως του λόρδου Κύμπερ Λέϊ, οι Άγγλοι δεν εγκατέλειψαν τις προσπάθειές τους για αφελληνισμό της Παιδείας. Στις 5 του Δεκέμβρη του 1923 εψηφίσθη νόμος, δια του οποίου η Κυβέρνησις καταργεί την καθοδήγησιν της παιδείας υπό των κοινοτήτων προς όφελός της. Το 1929 δια νόμου οι επαρχιακές εκπαιδευτικές Επιτροπές αντικαθίστανται από εκπαιδευτικόν Συμβούλιον διοριζόμενον υπό του Διοικητού. Το 1931 ο Κυβερνήτης δικτατορικά παίρνει το δικαίωμα να διευθύνη και να καθοδηγή την παιδείαν. Με τους Νόμους του 1952 και 1953 η Κυβέρνησις εκλέγει Εφόρους όποια πρόσωπα θέλει, ανεξάρτητα φυλής και θρησκεύματος. Σε όλην την περίοδον της κατοχής όλα τα νομοσχέδια, που κατετέθησαν υπό των Άγγλων εφηφίσθησαν και έγιναν δεκτά. Μόνο μιά μοναδική πρότασις κατ’ εξαίρεσιν δεν έγινε δεκτή και ταυτόχρονα όλα τα νομοσχέδια που κατετέθησαν από τους Έλληνες λαϊκούς αντιπροσώπους απερρίφθησαν, διότι οι Άγγλοι με την πολιτικήν τους «Διαίρει και Βασίλευε» εξησφάλιζον προς όφελός τους τας ψήφους των Τούρκων. Με το Βασιλικό Διάταγμα της 10.ΙΙΙ.1925, διά του οποίου η Κύπρος εκηρύσσετο αποικία, προσετέθηκαν στο Νομοθετικόν Συμβούλιον 3 Ελληνικές έδρες. Για να υπάρχει όμως εξίσωσις μεταξύ των Ελληνικών ψήφων και των ηνωμένων Αγγλο-τουρκικών προσετέθηκαν και τρεις επισήμων (Άγγλων υπαλλήλων). To ψευτο-συνταγματικό αυτό καθεστώς διετηρήθη εις την Κύπρον μέχρι του 1931, όταν οι Άγγλοι παίρνοντας αφορμή από τις καθολικές διαδηλώσεις των Ελλήνων της Κύπρου, στις οποίες διαδήλωσεν σύσσωμος ο λαός της μαρτυρικής νήσου την αγανάκτησίν του για την Αγγλικήν συμπαιχνίαν και ηξίωσεν την Ένωσιν της νήσου με την Ελλάδα, κατήργησεν το ψευτο-σύνταγμα και εφήρμοσαν μια στυγνήν φασιστικήν, αποικιακήν δικτακτορίαν. Βάσει του Βασιλικού Διατάγματος της 12.ΙΙ.1931 όλη η εξουσία συνεκεντρώθη εις τας χείρας του Κυβερνήτου. Εγκαθιδρύθηκε καθεστώς τρομοκρατίας και καταπίεσης, που συνέχισε μέχρι τον Β’ Παγκόσμιον Πόλεμον. Η περίοδος αυτή είναι γνωστή στην νήσον σαν καθεστώς της Παλμοκρατίας, από το όνομα του Κυβερνήτου Πάλμερ. Η εκμετάλλευσις από την πλευράν της Αγγλικής αποικιακής διοίκησης αντανακλά στο βιοτικόν επίπεδον του πληθυσμού της νήσου. Η αθλιότης του λαού της νήσου φαίνεται από μιάν έρευναν της Βρεταννικής Κυβερνήσεως που έγινε το 1938, σύμφωνα με την οποίαν τα 25% του λαού ζούσαν κάτω από το επίπεδον συντηρήσεως και μόνον 25% πάνω από το επίπεδον συντηρήσεων και το 1/4 του πληθυσμού της νήσου είναι καταδικασμένον σε μόνιμη πείνα. Σύμφωνα με την αμυντικήν Συμφωνίαν μεταξύ Μεγάλης Βρεταννίας και Οθωμανικής Αυτοκρατορίας, η Αγγλία υπεχρεούτο να πληρώνη στον Σουλτάνο 92.638 αγγλικάς λίρας ετησίως. Το τεράστιο αυτό ποσόν, που η Αγγλία ποτέ δεν επλήρωσεν εις την Υψηλήν Πύλην, έπεσε εις τους ώμους του Κυπριακού πληθυσμού. Μέχρι το 1927, οπότε κατηργήθη ο «φόρος υποτελείας» κάτω από την πάλην του Κυπριακού λαού, εσυσσωρεύθησαν εις το Αγγλικόν θησαυροφυλάκιον το συνολικό ποσόν των 2.559.049 αγγλικών λιρών. Αν λάβωμεν υπ’ όψιν ότι το ετήσιον εισόδημα της Κύπρου ήτο 150.000 λίρες, μπορούμε να καταλάβουμε την φοβερήν αφαίμαξιν που εγίνετο στους Κυπρίους. Μετά την κατάργησιν του «φόρου υποτελείας» οι Άγγλοι ηξίωσαν από τους Κυπρίους να πληρώνουν 10.000 λίρες το χρόνο δια την στρατιωτικήν ασφάλειαν της νήσου. Παράλληλα με τις 10.000 λίρες οι Κύπριοι επλήρωναν και μια σειρά άλλους φόρους αμέσους και εμμέσους. Σύμφωνα με τις ομολογίες των ιδίων των Άγγλων, οι φόροι που είχον επιβληθεί στους Κυπρίους επί Αγγλοκρατίας είναι μεγαλύτεροι απ' αυτούς που επλήρωναν επί Τουρκοκρατίας. Ακόμη τα περισσεύματα των προϋπολογισμών της Κύπρου κατατίθονταν στην Αγγλίαν με τόκον 1%-1,5%, το δε Αγγλικόν δημόσιον τα τόκιζε με 4%-5%, ενώ θα έπρεπε να δαπανηθούν για δημόσια έργα στην Κύπρον. Φυσικά δεν περιμένει κανείς από τους Άγγλους αποικιοκράτες να λάβουν μέτρα για την οικονομικήν ανόρθωσιν της νήσου Κύπρου. Για την Κύπρον, όπως και για τις άλλες αποικίες, ισχύει ο βασικός νόμος του καπιταλισμού: «Εξασφάλισις του ανώτατου καπιταλιστικού κέρδους με την εκμετάλλευσιν και την συστηματικήν καταλήστευσιν των λαών άλλων χωρών».
3. Αγώνες δια την Ένωσιν μέχρι το 1930Από το 1880 ακόμη οι Κύπριοι άρχισαν να διαδηλώνουν την επιθυμίαν τους να ενωθούν με το Ελληνικόν Κράτος. Το Αναγνωστήριον «Κιτιεύς» απήντησεν με το εξής ψήφισμά του, που εξέφραζε το πνεύμα του Ελληνισμού της Κύπρου προς τον Κάρολον Λουζινιάν, που διεκδικούσε τον θρόνον: «Γνήσιοι Έλληνες όντες, έναν μόνον έχομεν πόθον, μιάν γλυκείαν και παρήγορον ελπίδα, την μετά της Μητρός ημών Ελλάδος Ένωσιν, ήτις θάττον ή βράδιον πεπείσμεθα, ότι τελεσθήσεται τη αρωγή του μεγαθύμου και γενναιόφρονος Αγγλικού έθνους και την Αρχήν των εθνοτήτων».Με την ευκαιρίαν της εκλογικής νίκης του Γλάδστωνος, τον ίδιο χρόνον οι Έλληνες της Κύπρου, στα συγχαρητήρια τηλεγραφήματά τους προς αυτόν, εκφράζουν τον δίκαιον πόθον τους για Ένωσιν. Κατά τον εορτασμόν του Ιωβιλαίου της Βασιλίσσης Βικτωρίας στα 1887 οι Έλληνες της Κύπρου απέσχον επιδεικτικά και προέβησαν σε δηλώσεις για την Ένωσιν της νήσου με την Ελλάδα. Στα 1881 η νήσος εδονήθη από μεγάλα Παγκύπρια συλλαλητήρια, στα οποία απεφασίσθη ο λαός να αρνηθή σύμπραξιν μετά της Κυβερνήσεως. Οι Έλληνες μέλη του Νομοθετικού και Διοικητικού Συμβουλίου, παραιτήθηκαν καθώς και πολλοί δημοτικοί σύμβουλοι. Με την πάλην τους αυτήν οι Κύπριοι επέτυχαν τις μεταρρυθμίσεις, δια τας οποίας εμιλήσαμε. Το 1887 οργανώθηκε νέα μαζική Παγκύπρια συγκέντρωσις στις πόλεις και τα χωριά. Τότε εξελέγη πρεσβεία υπό τον Αρχιεπίσκοπον Σωφρόνιον, η οποία μετέβη εις Λονδίνον και παρέδωσε εις τον Υπουργόν των Αποικιών λόρδον Νάτσφορδ υπόμνημα, εις το οποίον εξέθεταν τα παράπονά τους για την Αγγλικήν κακοδιοίκησιν και εξέφραζον την επιθυμία της νήσου για Ένωσιν με την Ελλάδα. Στα κατοπινά χρόνια οι Έλληνες της Κύπρου, αντιπρόσωποι στο Νομοθετικόν Συμβούλιον, σε κάθε Σύνοδον του σώματος έθετον μετά θετικότητος και σθένους το ζήτημα της Ενώσεως. Οι δηλώσεις του Ιωσήφ Τσάμπερλαντ εις το Αγγλικόν Κοινοβούλιον το 1902 ότι «η Ένωσις δεν ετύγχανε της γενικής εν Κύπρω επιδοκιμασίας» εθεωρήθησαν πρόσκλησις κατά των εθνικών αισθημάτων των Ελληνοκυπρίων και επηκολούθησαν ογκώδεις συγκεντρώσεις αποδοκιμασίας. Τότε με βουλευτικό υπόμνημα εζητήθη από την Αγγλικήν Κυβέρνησιν να απευθυνθή προς τον λαόν δια να διαπιστώση την ακράδαντον επιθυμίαν του για Ένωσιν με την Ελλάδα. Τον Μάϊο του 1903 οι Έλληνες, μέλη του Νομοθετικού Συμβουλίου της Β’ Συνόδου της Ε’ Περιόδου υπέβαλον πρότασιν για Ένωσιν της Κύπρου με την Ελλάδα, η οποία εγένετο δεκτή με πλειοψηφίαν λόγω απουσίας ενός Μωαμεθανού. Τον Ιούνιον του ίδιου έτους ένας Οθωμανός, μέλος της Κυπριακής Βουλής, αντιδράσας εις την ληφθείσαν απόφασιν, υπέβαλε ψήφισμα δια του οποίου εζητείτο, εις περίπτωσιν εγκαταλείψεως της νήσου υπό της Αγγλίας να αποδοθή εις την Οθωμανικήν Κυβέρνησιν. Το ψήφισμα αυτό, αν και κατεπολεμήθη από τους Έλληνας βουλευτάς, εψηφίσθη από τα ηνωμένα Αγγλο-τουρκικά μέλη και από τον Αρμοστήν. Σε ένδειξιν διαμαρτυρίας οργανώθηκαν καθ’ άπασαν την Κύπρον συλλαλητήρια και ενεκρίθησαν ψηφίσματα εκφράζοντα τον πόθον του λαού και καταγγέλοντα την σκευωρίαν της Κυβέρνησης κατοχής. Τα Ελληνικά μέλη υπέβαλαν πάλιν πρότασιν περί του Εθνικού ζητήματος των Ελλήνων Κυπρίων εις την Γ’ Σύνοδον της Ε’ Περιόδου του Νομοθετικού Συμβουλίου η οποία ενεκρίθη δια 9 έναντι 8 ψήφων - απουσίαζε ένας Τούρκος. Ο Υπουργός των Αποικιών Άλφρεντ Λίτελτον αυτή τη φορά απειλούσε τους Κυπρίους με κατάργησε του Συντάγματος σε περίπτωση που θα συνέχισαν να εκδηλώνουν τα εθνικά τους αισθήματα. Όταν τον Σεπτέμβριον του 1907 ο Ουΐνστον Τσώρτσιλ επεσκέφθη την Αμμόχωστον, την Λευκωσίαν, την Λεμεσόν, την Λάρνακα, ως Υφυπουργός των Αποικιών, οι Κύπριοι τον υποδέχθησαν με μιαν κραυγή «Ένωσις» εκφράζοντας έτσι τον ασίγαστον, τον άσβεστον πόθο τους για απαλλαγή τους από την Αγγλική τυραννία. Τον πόθο τους αυτόν τον ετόνισαν με παρρησία και οι Δήμαρχοι των πόλεων στις προσφωνήσεις τους προς τον Τσώρτσιλ. Στο ίδιο πνεύμα ήσαν και οι προσφωνήσεις των Δημάρχων και των άλλων πόλεων. Από κάθε γωνία της Κυπριακής γης έφθασαν τηλεγραφήματα στο γραφείο του Τσώρτσιλ υπέρ της Ενώσεως. Σε επίσημον δε συνεδρίασιν του Νομοθετικού Συμβουλίου οι Έλληνες Βουλευτές επέδωσαν υπόμνημα εις τον Τσώρτσιλ συνταχθέν εις ειδικήν σύσκεψιν εις την Αρχιεπισκοπήν. Η εντύπωσις που εσχημάτισε ο Τσώρτσιλ από την παλλαϊκήν εκδήλωσιν υπέρ της Ενώσεως κατά την υποδοχήν του εις την Κύπρον ήτο τέτοια, ώστε επιστρέφοντας εις την Αγγλίαν είπεν εις τον Σερ Τζων Σταυρίδην: «Θα σου απαντήσω ελληνικά - Ζήτω η Ένωσις! Είναι τα μόνα Ελληνικά που έμαθα εις την Κύπρον». Κατά τον Ελληνο-τουρκικόν πόλεμο του 1912 πολλές χιλιάδες Κύπριοι εθελοντές πολέμησαν στις τάξεις του Ελληνικού Στρατού. Το 1913 στην Λευκωσία έγινε σύσκεψις υπό την Προεδρία του Αρχιεπισκόπου και εκπροσώπων του λαού της υπαίθρου και των πόλεων, στην οποίαν διεδηλώθη η επίμονος προσήλωσις των Ελλήνων της Κύπρου προς το ιδεώδες της Ενώσεως της νήσου με την Ελλάδα και ενεκρίθη ψήφισμα δια την Ένωσιν. Η προσάρτησις της Κύπρου υπό της Αγγλίας στις αρχές του Πρώτου Παγκοσμίου Πολέμου ανεπτέρωσε τις ελπίδες των Ελλήνων της Κύπρου διότι παρεμερίσθη το προβαλλόμενο πάντα εμπόδιο - η Αγγλο-τουρκική Συνθήκη του 1878. Άνω των 11 χιλιάδων Ελλήνων Κυπρίων κατετάχθησαν στις γραμμές της Βρεταννικής βοηθητικής δυνάμεως και επολέμησαν στο πλευρόν των συμμάχων. Κατ’ επανάληψιν οι Έλληνες Βουλευτές του Νομοθετικού Κυπριακού Συμβουλίου υπέβαλον πρότασιν περί εφαρμογής και εις την περίπτωσιν της Κύπρου της Αρχής των Εθνοτήτων δηλ. της Ενώσεως της Κύπρου μετά της Ελλάδος. Όμως η ενωμένη Αγγλο-τουρκική αντίδρασις στο Κυπριακό ψευτο-κοινοβούλιο απέρριπτε αυτές τις προτάσεις. Εις τας Βουλευτικάς εκλογάς του Οκτωβρίου του 1917 κοινόν εκλογικόν σύνθημα όλων των υποψηφίων βουλευτών ήτο «η Ένωσις». Το υποβληθέν ψήφισμα εκ μέρους των Ελλήνων βουλευτών, το οποίο φυσικά κατεψηφίσθη από τας ενωμένας Αγγλο-τουρκικάς ψήφους, μεταξύ των άλλων ανέφερε και τα εξής: «Το Συμβούλιον εν τη πεποιθήσει του, ότι εξ ωρισμένων γεγονότων προελθούσα κατάλυσις της Αγγλο-τουρκικής Αμυντικής Συνθήκης του 1878 συγκατέλυσεν μεν ταυτοχρόνως και τα οιαδήποτε επί της ημετέρας νήσου δικαιώματα αμφοτέρων των εν τη Συνθήκη εκείνη συμβληθέντων, απέμεινε δε συνεπώς από της στιγμής της καταλύσεως και εντεύθεν ο Κυπριακός λαός δικαιωματικώς ο μόνος Κύριος να κανονίση ελευθέρως τα της εαυτού οριστικής πολιτικής αποκαταστάσεως... φρονεί ότι επέστη η στιγμή... ίνα σαφώς μεν διατυπώση την νόμιμον αυτού αξίωσιν... της πραγματοποιήσεως των ευγενών και υψηλών αρχών της Ελευθερίας». Το αντιιμπεριαλιστικό κίνημα της νήσου επέτυχε την μεγαλύτερήν του άνοδον μετά τον Πρώτο Παγκόσμιον Πόλεμον, στην περίοδον της γενικής κρίσης του ιμπεριαλισμού. «Ο ιμπεριαλισμός - λέγει ο Λένιν - οδηγεί σε προσαρτήσεις, στο δυνάμωμα της εθνικής καταπίεσης και συνεπώς και στην ένταση της αντίστασης». Η όξυνση αυτή της αντίστασης είναι άμεσα συνδεδεμένη με την εμφάνιση της εργατικής τάξης της Κύπρου στην πολιτική σκηνή και της πρωτοπορείας της - του ΚΚ Κύπρου. Ευεργετική επίδραση της νίκης της Μεγάλης Οκτωβριανής Σοσιαλιστικής Επανάστασης είναι και το δυνάμωμα του εργατικού κινήματος στην Ελλάδα. Από τη μια μεριά η εσωτερική κατάσταση - η άθλια κατάσταση των αγροτών από τις ημιφεουδαρχικές σχέσεις και της ολιγάριθμης εργατικής τάξης από την έλλειψη εργατικής Νομοθεσίας, στέρηση των πολιτικών δικαιωμάτων της συντριπτικής πλειοψηφίας του πληθυσμού και η αδυναμία της αστικής τάξης να αναπτυχθεί αυτοτελώς εξ αιτίας των αποικιακών συνθηκών - επόμενα να τεθεί επικεφαλής της πάλης, και η διεθνής κατάσταση από την άλλη, ευνόησαν ώστε το ΚΚΚ να γίνει αρχηγός του λαϊκοαπελευθερωτικού κινήματος. Έτσι, όταν το ΚΚΚ οργανώνει και καθοδηγεί την πάλη των εργατών και της αγροτιάς για κοινονικο-οικονομικά ζητήματα και αναπτύσσει πλατειά δράση, από απειρία δεν μπόρεσε να καταλάβει, ότι πριν απ’ όλα η πάλη του Κυπριακού πληθυσμού ήταν αντιιμπεριαλιστική, λαϊκοαπελευθερωτική, για να συσπειρώσει γύρω του το λαό και να γίνει αρχηγός της πάλης αυτής. Εις το τέλος του Α’ Παγκοσμίου Πολέμου, στις 3.Ι.1919, Κυπριακή αντιπροσωπεία υπό τον Αρχιεπίσκοπο Κύριλλον πήγε εις το Λονδίνον και αξίωσε την παραχώρηση της Κύπρου και την Ένωσή της με την Ελλάδα. Παράλληλα οι πόλεις και κοινότητες, οι σύλλογοι και οι οργανώσεις της Κύπρου, έστειλαν υπομνήματα και τηλεγραφήματα στον Βρεταννό Πρωθυπουργόν. Εκτός από αόριστες υποσχέσεις για εξέταση του ζητήματος, η Κυπριακή αντιπροσωπεία δεν επέτυχε τίποτα άλλο. Μάλιστα ο Υπουργός των Αποικιών Έϊμερυ εδήλωσε στην Βουλή των Κοινοτήτων, την 1 Ιουλίου 1920 εκ μέρους του Πρωθυπουργού, ότι η Αγγλία δεν εσκέπτετο περί μεταβολής του καθεστώτος της νήσου. Την 28.Χ.1920 επληροφόρησε την Αντιπροσωπείαν εκ μέρους της Κυβερνήσεώς του ότι «δεν ήτο διατεθειμένη να ενδώσει εις το αίτημα περί Ενώσεως της Κύπρου μετά της Ελλάδος». Η ωμή αυτή απάντηση των Άγγλων προεκάλεσε αίσθημα αγανάκτησης στους Έλληνας της Κύπρου. Επηκολούθησε κύμα αναταραχών. Στις 8.ΧΙΙ.1920 παρητήθησαν ομαδικά οι Έλληνες Βουλευτές του Κυπριακού Κοινοβουλίου σ’ ένδειξιν διαμαρτυρίας... Στις εκλογές δε που επηκολούθησαν επανεξελέγησαν πάλιν οι ίδιοι δια να τονισθεί η προσήλωσις των εκλογέων εις την ακολουθούμενη εκ μέρους των πολιτικήν της Ενώσεως της Κύπρου μετά της Ελλάδος. Το 1921 η Κύπρος εώρτασε μετά της άλλης Ελλάδος με ενθουσιασμόν την Εκατονταετηρίδα της Ελληνικής Παλλιγεννεσίας, παρά την απηγόρευσιν των Αγγλικών αρχών κατοχής. Με τον τρόπο αυτό ο λαός εξεδήλωσε την επιθυμίαν του να ενωθεί με την Ελλάδα. Οι ωμές αντιδράσεις των Άγγλων είχον σαν αποτέλεσμα να συγκληθεί Παγκύπρια Συνέλευσις στην Λευκωσία στις 10 του Οκτώβρη 1921, όπου οι Αντιπρόσωποι διεκήρυξαν ότι «Η αξίωση του Κυπριακού λαού είναι μια μόνη και αναλλοίωτος - η Ένωσις μετά της Ελλάδος», και υπεγράμμισαν ότι «ο Ελληνικός πληθυσμός καταδικάζει εις την συνείδησίν του το Νομοθετικόν Συμβούλιον και αποφασίζει όπως ο Ελληνικός λαός μην υποβάλλη υποψηφιότητας και απόσχει των εκλογών». Ακολουθώντας την πολιτική της παθητικής πολιτικής αντιστάσεως, οι Κύπριοι μποϋκοτάρισαν το καθεστώς και ταυτόχρονα συγκρότησαν Εθνικόν Συμβούλιον, υπό την Προεδρεία του Αρχιεπισκόπου, δια τον συντονισμόν του ενωτικού αγώνος. Με την άνοδον στην εξουσίαν στα 1924 των Εργατικών οι Κύπριοι ήλπιζον ότι θα εφαρμοσθεί πλέον εκ μέρους του Εργατικού κόμματος η Αρχή των Εθνοτήτων και γι' αυτούς - έτσι είχε δηλώσει ο Μακ Δόναλντ στα 1919 στο Σοσιαλιστικό Συνέδριο της Βέρνης. Δράττοντες δε της ευκαιρίας απέστειλαν δια του Αρχιεπισκόπου υπόμνημα, στο οποίο τόνιζαν την ομόφωνον θέλησίν τους να ενωθούν με την Ελλάδα, με την οποίαν τους συνδέουν δεσμοί αίματος, θρησκείας, γλώσσας, ιστορίας, παραδόσεων, αυτή αύτη η εθνική τους συνείδησις. Απέστειλον δε και Πρεσβείαν εις Λονδίνον, για να αναπτύξει και προφορικά τον πόθον τους και τα παράπονά τους. Όμως οι ελπίδες και πάλιν διαψεύσθησαν...Οι Άγγλοι αποικιοκράτες, προκαλώντας τα πατριωτικά αισθήματα των Ελλήνων της Κύπρου, διοργάνωσαν το 1928 γιορτές με την ευκαιρία της πεντηκονταετίας της Βρεταννικής κατοχής της νήσου. Οι Κύπριοι απέσχον των εορτών και οργάνωσαν καθ’ άπασαν την νήσου διαδηλώσεις και συλλαλητήρια ενωτικά. Ο Αρχιεπίσκοπος απέστειλε υπόμνημα διαμαρτυρίας στην Αγγλικήν Κυβέρνησιν, που μεταξύ των άλλων ανέφερε: «Επί πεντήκοντα έτη εκρατήθημεν μακράν των μητρικών αγκαλών, κρατούμεθα δε και νυν, παρά την εκφρασθείσα πλειστάκις, πολλαπλώς και πολυτρόπως ομόφωνον ημών γνώμην, όπως ενωθώμεν μετά της Μητρός Ελλάδος». Το 1929, όταν ωρίμασε η γενική κρίση του καπιταλιστικού συστήματος, η κατάσταση του λαού της Κύπρου χειροτερεύει ακόμη περισσότερο. Οι αποικιοκράτες όχι μόνο δεν πήραν μέτρα για την καλυτέρευση των συνθηκών ζωής του πληθυσμού, αλλά και ματαίωναν συστηματικά τα προτεινόμενα υπό των Ελληνικών μελών του Νομοθετικού Συμβουλίου μέτρα που είχον σκοπόν να καλυτερεύσουν την θέση των Κυπρίων. Το γεγονός αυτό προεκάλεσε αγανάκτηση στον Ελληνικό πληθυσμό της νήσου. Η αγανάκτηση του πληθυσμού μεγάλωσε με την επιβολή τον ίδιο χρόνο του νέου εκπαιδευτικού Νόμου και άλλων αντιλαϊκών ενεργειών εκ μέρους των κατακτητών. Στις 26 Ιουνίου 1930 συγκλήθηκε στην Αρχιεπισκοπήν μεγάλη αντιπροσωπευτική Συνέλευσις και τότε ιδρύθηκε η «Εθνική Οργάνωσις Κύπρου» με σκοπόν την πάλη για εθνική αυτοδιάθεση, για Ένωση με την Ελλάδα. Η Εθνική Οργάνωσις της Κύπρου οργάνωσε στις 25 του Μάρτη 1930 δημοψήφισμα - επειδή αρνήθηκε να το πράξη η κατοχική Κυβέρνησις, υπό μορφήν ενωτικού ψηφίσματος, σ’ όλες τις πόλεις και τα χωριά και τα αποτελέσματα απέστειλε εις τον Υπουργόν των Αποικιών. Παράλληλα ίδρυσε εις το Λονδίνον γραφείον για την παρακολούθηση του εθνικού ζητήματος και για κατατόπιση της Αγγλικής κοινής γνώμης.Μαρίτσας Κ. ΔημήτριοςΑπόσπασμα από το βιβλίο του «Το Κυπριακόν ζήτημα στο φώς του Διεθνούς Δικαίου και της Διεθνούς Πολιτικής».Βιβλιογραφία του ανωτέρω αποσπάσματος: Νικ. Κλ. Λανίτης. «Η Δούλη Ελλάς του Νότου», Αθήναι 1954 ,σελ. 20. Νικ. Κρανιδιώτης «Η Κύπρος εις τον Αγώνα της Ελευθερίας», Αθήναι 1958, σελ. 25-26.Νικ. Κλ. Δανίτης «Η Δούλη Ελλάς του Νότου», Αθήναι 1954, σελ. 23.Ούτος είχεν δικαίωμα να συντάσση διδακτικά βιβλία, προγράμματα, να καθορίζη τα βιβλία. Η διδασκαλία της Ελληνικής Ιστορίας σχεδόν καταργήθηκε. Εις το Κυβερνητικόν κολλέγιον η ευνουχισμένη Ελληνική Ιστορία εδιδάσκετο από Τούρκον δάσκαλον. Δι’ ετέρου Νόμου οι διδάσκαλοι έπρεπε να είναι απόφοιτοι του Κυβερνητικού κολλεγίου. Πρέπει να προστεθή ακόμη, ότι τα Ελληνικά σχολεία συντηρούνταν από τους Έλληνας, παρ’ ότι είχεν επιβληθεί ειδική φορολογία με νόμον του 1935. Η επιχορήγησις δίδεται, αν τα σχολεία συμμορφούνται με τις υποδείξεις και απαιτήσεις του τμήματος παιδείας.Εκηρύχθηκαν εκτός νόμου όλα τα πολιτικά κόμματα και απαγορεύθηκαν κάθε είδους οργανώσεις, δράσεις και εκδηλώσεις. Κατηγήρθη η ελευθερία του Τύπου και των Συνελεύσεων. Απηγορεύθη η εκμάθησις της Ελληνικής Ιστορίας στα σχολεία και η έπαρσις της Ελληνικής Σημαίας. Απηγορεύθη η ανάκρουσις του εθνικού Ύμνου της Ελλάδος. Από τα σχολεία κατεβάσθησαν τα πορτραίτα των λαϊκών ηρώων.Νικ. Κρανιδιώτης, «Η Κύπρος εις τον Αγώνα της Ελευθερίας», Αθήναι 1958, σελ 26.Πάσα εκφραζομένη αμφιβολία περί του ακραιφνούς και γενικού πόθου των Ελλήνων Κυπρίων υπέρ της Ενώσεως αυτής μετά της Μητρός Ελλάδος, αποτελεί την μέγιστην προσβολήν κατ’ αυτών. Εάν δε επεθύμουν αι αρχαί να θέσωσιν υπό δοκιμασίαν το γνήσιον του πόθου τούτου, δεν έχουσιν παρά να ζητήσωσιν την επί τούτου γνώμην του Κυπριακού λαού και θα έχωσι τότε τόσον καταφατικάς απαντήσεις, όσοι είναι οι Έλληνες Κύπριοι της νήσου. Εάν εμπόδια υπέρ τας δυνάμεις ημών παρακωλύουσι την προσέγγισιν της ευλογημένης ημέρας της Ενώσεως φρονούμεν, ότι τα εθνικά ημών αισθήματα και οι βλέψεις ήσαν άξιαι μείζονος σεβασμού υπό των κυβερνώντων ημάς... Ο Κυπριακός λαός ουδέποτε αφήκε να παρέλθη ευκαιρία, χωρίς να δηλώση παρρησία, ότι ούτε τα πλούτη της προστατρίας δυνάμεως θαμβούσιν αυτόν, ούτε η πτώχεια της Ελλάδος τον φοβίζει, αλλ’ ότι ο μόνος αυτού πόθος, το μόνο όνειρον είναι η μετά της Ελλάδος Ένωσιν, την αποδέχετο ως τάχιστα παρά του μεγάλου και γενναιόφρονος Αγγλικού «Έθνους». (Νικ. Κλ. Λανίτης. «Η Δούλη Ελλάς του Νότου», Αθήναι 1958, σελ. 26).Ο βουλευτής και Δήμαρχος της Αμμοχώστου Λούης Λοΐζος ήρχισεν την προσφώνησίν του με τα λόγια: «Εκ μέρους των απογόνων του Τεύκρου και του Ευαγόρα υποδέχομαι τον αντιπρόσωπον του Βρεταννικού έθνους μεθ’ όσων ελπίδων υποδέχονται άλλοτε οι Επτανήσιοι τον Γλάδστωνα, καλωσορίζουν την Υμετέραν εντιμότητα επί του εδάφους της ιστορικής μας ταύτης Πατρίδας με την ευλαβή διατύπωσιν του πόθου του λαού να ενωθή με την Μητέρα Ελλάδα...» Προσφωνώντας τον εκ μέρους των κατοίκων της Λάρνακας, ο Ν. Δημητριάδης είπεν: «Οθενδήποτε της νήσου και αν διέλθητε, εντιμότατε, οπουδήποτε και αν μεταβήτε εις μίαν των απωτάτων χωρών, μία φωνή διάτορος θα πλήξη την ακοήν σας και μια ευχή θα εξέλθη από τα στήθη αστών και αγροτών, η ευχή υπέρ της Ενώσεως. Εις την αρμονικήν ταύτην συναυλίαν δεν αναμένεται βεβαίως να ακούστηκε παράχορδον φθόγγον εις τους αιγιαλούς αυτούς εδώ όπου έπεσεν υπέρ της Ελληνικής ελευθερίας ο υιός του νικητού του Μαραθώνα. Ζήτω η Ένωσις!» (Νικ. Κλ. Λανίτη «Η Δούλη Ελλάς του Νότου», Αθήναι 1954, σελ 27 και 30).«Την ένδοξον καταγωγήν και τον ισχυρόν εθνικόν πόθον του - έγραφε το υπόμνημα - διεκήρυξεν επισήμως προς το μεγαλόθυμον Αγγλικόν έθνος ο Κυπριακός Λαός από τις πρώτες ημέρες της Αγγλικής κατοχής δια στόματος του Ανωτάτου Εκκλησιαστικού αυτού άρχοντος και δεν επαύσατο έκτοτε διαλαλών εις πάσαν δοθείσαν ευκαιρίαν δια των διαφόρων αυτού υπομνημάτων και δια των βουλευτών αυτού προς την Κυβέρνησιν... ... αναμένομεν μετά πεποιθήσεως και ως τάχιστα.. παρά του Αγγλικού έθνους, το οποίον συνεχίζον τας φιλελευθέρας αυτού παραδόσεις θα αποδώση την νήσον ταύτην όπου ανήκει, εις την προσφιλή αυτής Μητέρα Ελλάδας, εις τους κόλπους της οποίας και μόνον θα απολαύση των αγαθών της Ελευθερίας εφ’ ών απαράγραπτα έχει δικαιώματα λαός λόγω καταγωγής, γλώσσης, θρησκείας και πολιτισμού, αποτελούν αναπόσπαστον μέρος της αθανάτου Ελληνικής Φυλής.....». (Νικ. Κλ. Λανίτη: «Η Δούλη Ελλάς του Νότου», Αθήναι 1954, σελ 29).Νικ. Κλ. Λανίτη, «Η Δούλη Ελλάς του Νότου», Αθήναι 1954, σελ 31.Νικ. Κλ. Λανίτη, «Η Δούλη Ελλάς του Νότου», 1954, σελ. 35-36.Β.Ι. Λένιν, τ. 22, σελ 305, Ελληνική έκδοση.Το 1920 στη Λεμεσό σχηματίσθηκε ο πρώτος επαναστατικός κύκλος. Το 1925 σχηματίζονται κύκλοι και σε άλλες πόλεις και χωριά. Οι κύκλοι αυτοί ενώθηκαν από την εφ. «Νέος Άνθρωπος», οργάνου του ΚΚΚ, η οποία άρχισε να εκδίδεται την 1.Ι.1925. Το πρώτο ιδρυτικό Συνέδριο του Κόμματος έγινε στις 20.VΙΙΙ.1926.Πάνω από 80% των αγροτών ήσαν χωρίς γη ή είχαν ανεπαρκή. Οι εργάτες δούλευαν από 12 μέχρι 16 ώρες. Από 260.000 Έλληνες και 60.000 Τούρκους πολιτικά δικαιώματα είχαν αντίστοιχα 42.000 και 9.654 (Γ. Ζωΐδη - Τ. Αδάμου: «Η πάλη της Κύπρου για τη Λευτεριά», 1960, σελ 87-88).Νικ. Κρανιδιώτης, «Η Κύπρος εις τον Αγώνα της Ελευθερίας», Αθήναι 1958, σελ. 41.Νικ. Κρανιδιώτης, «Η Κύπρος εις τον Αγώνα της Ελευθερίας», Αθήναι 1958, σελ. 42.Νικ. Κρανιδιώτη, «Η Κύπρος εις τον Αγώνα της Ελευθερίας», Αθήναι 1953, σελ. 43.
http://www.arcadians.gr/index.php?option=com_content&view=article&id=528:c-&catid=99:q-
Ο Αντίκτυπος στην Κύπρο για την μεταβίβασή της
Με την Αγγλο-τουρκικήν αμυντικήν Συμφωνίαν της 4.VΙ.1878 τίθεται τέρμα εις τον άγριον Τουρκικόν ζυγόν και η Αγγλία κατακτά την Κύπρον για ακαθόριστον χρόνον με την υποχρέωσιν πληρωμής εις τον Σουλτάνον 92.638 αγγλικών λιρών ετησίως. Ο Ελληνικός πληθυσμός της Κύπρου υποδέχτηκε με χαράν την μεταβίβασιν της νήσου εις τους Άγγλους. Και αυτό διότι την έβλεπε σαν ένα μεταβατικόν σταθμόν δια την πλήρη απελευθέρωσίν του από τη μακραίωνη σκλαβιά και προκαταρκτικόν βήμα προς την Ένωσιν μετά της Ελλάδος. Την πίστην τους αυτήν ενίσχυεν το προηγούμενον της Εφτανήσου (Ιονίων νήσων) που το 1815 μετά το Συνέδριον της Βιέννης παραχωρήθηκε εις την Αγγλίαν για προσωρινήν διοίκησιν και αργότερα το 1863 μετεβιβάσθη εις την Ελλάδα. Οι Κύπριοι, και γενικά όλοι οι Έλληνες, δεν επίστευον ότι η Αγγλία θα αποσπούσε από τους Οθωμανούς μιάν νήσον με πολιτισμένον και χριστιανικόν πληθυσμόν, δια να του σφίξη πιο γερά τα δεσμά της σκλαβιάς. Την αυταπάτην τους αυτή την έτρεφον οι υποσχέσεις των Άγγλων επισήμων, οι οποίοι παρείχον ταύτας αφειδώλευτα. Ο πρώτος Άγγλος διοικητής, στρατηγός Garnet Wolseley, τον οποίον ο Κυπριακός λαός υπεδέχθη με ενθουσιασμόν, εις την προκήρυξίν του που εξέδωσεν την 21.7.1878 - αμέσως μετά την άφιξίν του - εβεβαίωσεν τους κατοίκους της νήσου, ότι «θα ελαμβάνοντο πρόσφορα μέτρα δια την προαγωγήν και ανάπτυξιν του εμπορίου και της γεωργίας και θα παρείχοντο εις τον λαόν τα ωφελήματα της ελευθερίας και της. Την χαράν και τον ενθουσιασμόν του Ελληνικού πληθυσμού της Κύπρου για την αλλαγήν του πολιτικού καθεστώτος της νήσου και την ελπίδα του πως η μεταβίβασις αυτή θα ήταν προσωρινή, εκφράσθηκε από τον Αρχιεπίσκοπον Σωφρόνιον. Ούτος προσφωνώντος τον Garnet Wolseley «κατά χρέος» (κατ’ ανάγκην) υποσχόμενος συνεργασίαν «και χωρίς να αρνηθή την καταγωγήν και τους πόθους του λαού» προσέθεσε: «Αποδεχόμεθα την μεταπολίτευσιν τοσούτω μάλλον καθ’ όσον έχομεν την πεποίθησιν ότι η Μεγάλη Βρεταννία θα βοηθήση την Κύπρον ως έπραξεν και περί των Ιονίων νήσων, να ενωθή με την Μητέρα Ελλάδα, με την οποίαν φυσικώς συνδέεται. Όμως η διοίκησις των Άγγλων βοήθησε τους Κυπρίους να απαλλαγούν της πλάνης τους. Οι Κύπριοι είχον απατηθεί οικτρά από τους δήθεν ελευθερωτάς Άγγλους. Από τότε ο πληθυσμός της Κύπρου δεν έπαυσε να αγωνίζεται και σε κάθε δυνατή ευκαιρία να εκδηλώνη τον πόθον του και να διατρανώνη την απόφασίν του για την Ένωσιν με την Μητέρα Ελλάδα.
2. Αγγλική Διοίκησις της ΝήσουΗ Αγγλική διοίκησις της Κύπρου, παρ’ όλον που δεν είναι λογικόν να συγκριθή με την βάρβαρον και εγκληματικήν Τουρκικήν, δεν παύει να είναι μια καθαρά εκμεταλλευτική, ιμπεριαλιστική διοίκησις. Στις 14 του Σεπτέμβρη του 1878 οι Άγγλοι ίδρυσαν στην Κύπρον Νομοθετικόν Συμβούλιον αποτελούμενον εκ του Αρμοστού, ως Προέδρου, τριών ανωτέρων Άγγλων υπαλλήλων και τριών Κυπρίων, διοριζομένων υπό του Αρμοστού. Το Συμβούλιον είχε μερικά συμβουλευτικά δικαιώματα, ουδεμίαν δε θετικήν εξουσίαν. Κάτω από την πίεσιν όμως των Κυπρίων, οι Άγγλοι ηναγκάσθηκαν να υποσχεθούν μεταρρυθμίσεις, τας οποίας πραγματοποίησε ο Γλάδστων στα 1882, παραχωρήσας εις του Κύπριους ένα ψευτο-σύνταγμα αποτελούμενον από 31 άρθρα και το οποίον ίσχυσεν περίπου 50 χρόνια. Δια των μεταρρυθμίσεων αυτών ιδρύθηκαν εκπαιδευτικά συμβούλια, κατελύθη το Τουρκικόν δικαστικόν σύστημα και ανεστηλώθη η Δικαιοσύνη. Στο Νομοθετικόν Συμβούλιον εδίδετο μια αντιπροσωπευτική μορφή. Στο εξής αποτελείτο από 6 επίσημα μέλη διοριζόμενα υπό της Κυβερνήσεως και δώδεκα εκλεγόμενα υπό του λαού, εννέα μη μωαμεθανικά και τρία μωαμεθανικά, σύμφωνα με την τότε αναλογίαν του πληθυσμού. Με τον τρόπον αυτόν η σύνθεσις του Συμβουλίου στην πραγματικότητα τους εξησφάλιζε την ισοψηφίαν, στην οποίαν, αν προσθέσουμε και το «βέτο» του εκπροσώπου του Στέμματος, σχηματίζομεν μιαν εικόνα του εμπαιγμού του Ελληνικού λαού της Κύπρου υπό των Άγγλων. Η εικόνα της Αγγλικής διοίκησης στην Κύπρο συμπληρώνεται από την σύνθεσιν του Εκτελεστικού Συμβουλίου (είδος Κυβερνήσεως) που αποτελείται από τον Αρμοστήν, πάλιν σαν Πρόεδρον, από τον Αρχιγραμματέα, από τον Νομικόν Σύμβουλον, τον Αρχιδικαστήν και άλλους υπάλληλους της Αγγλικής διοικήσεως, όλους χωρίς εξαίρεσιν Άγγλους. Επίσης η παιδεία, καθώς και η δικαιοσύνη, ευρίσκονται εις χείρας των Άγγλων. Τα κατώτερα δικαστήρια είχαν Πρόεδρον Άγγλον και μέλη έναν Έλληνα και έναν Τούρκον. Από την αρχή ακόμη οι Άγγλοι ήθελον να καταργήσουν την Ελληνική γλώσσα στα σχολεία, και ο Διοικητής της Κύπρου Ρόμπερτ Βίντολφ προτείνει η Ελληνική γλώσσα να αντικατασταθή από την Αγγλικήν. Όμως η Κυβέρνησις του Γλάδστωνος δεν είναι σύμφωνος και με τον Υπουργό των Αποικιών Κύμπερ Λέϊ απήντησεν ότι «λαμβανομένου υπ’ όψιν της πλούσιας και ποικίλης αρχαίας Ελληνικής φιλοσοφίας και της μεγάλης προόδου, την οποίαν επέτυχεν η νέα Ελλάδα από την εθνικήν της ανεξαρτησίαν, εις τα γράμματα, θεωρώ αδιαφιλονίκητον, ότι η Ελληνική γλώσσα, η γλώσσα της πλειοψηφίας των κατοίκων, είναι αρκετά κατάλληλη όχι μόνον δια την στοιχειώδη εκπαίδευσιν, αλλά και για επίτευξιν πιο ανωτέρου βαθμού ανάπτυξης». Παρά την διαπίστωσιν όμως του λόρδου Κύμπερ Λέϊ, οι Άγγλοι δεν εγκατέλειψαν τις προσπάθειές τους για αφελληνισμό της Παιδείας. Στις 5 του Δεκέμβρη του 1923 εψηφίσθη νόμος, δια του οποίου η Κυβέρνησις καταργεί την καθοδήγησιν της παιδείας υπό των κοινοτήτων προς όφελός της. Το 1929 δια νόμου οι επαρχιακές εκπαιδευτικές Επιτροπές αντικαθίστανται από εκπαιδευτικόν Συμβούλιον διοριζόμενον υπό του Διοικητού. Το 1931 ο Κυβερνήτης δικτατορικά παίρνει το δικαίωμα να διευθύνη και να καθοδηγή την παιδείαν. Με τους Νόμους του 1952 και 1953 η Κυβέρνησις εκλέγει Εφόρους όποια πρόσωπα θέλει, ανεξάρτητα φυλής και θρησκεύματος. Σε όλην την περίοδον της κατοχής όλα τα νομοσχέδια, που κατετέθησαν υπό των Άγγλων εφηφίσθησαν και έγιναν δεκτά. Μόνο μιά μοναδική πρότασις κατ’ εξαίρεσιν δεν έγινε δεκτή και ταυτόχρονα όλα τα νομοσχέδια που κατετέθησαν από τους Έλληνες λαϊκούς αντιπροσώπους απερρίφθησαν, διότι οι Άγγλοι με την πολιτικήν τους «Διαίρει και Βασίλευε» εξησφάλιζον προς όφελός τους τας ψήφους των Τούρκων. Με το Βασιλικό Διάταγμα της 10.ΙΙΙ.1925, διά του οποίου η Κύπρος εκηρύσσετο αποικία, προσετέθηκαν στο Νομοθετικόν Συμβούλιον 3 Ελληνικές έδρες. Για να υπάρχει όμως εξίσωσις μεταξύ των Ελληνικών ψήφων και των ηνωμένων Αγγλο-τουρκικών προσετέθηκαν και τρεις επισήμων (Άγγλων υπαλλήλων). To ψευτο-συνταγματικό αυτό καθεστώς διετηρήθη εις την Κύπρον μέχρι του 1931, όταν οι Άγγλοι παίρνοντας αφορμή από τις καθολικές διαδηλώσεις των Ελλήνων της Κύπρου, στις οποίες διαδήλωσεν σύσσωμος ο λαός της μαρτυρικής νήσου την αγανάκτησίν του για την Αγγλικήν συμπαιχνίαν και ηξίωσεν την Ένωσιν της νήσου με την Ελλάδα, κατήργησεν το ψευτο-σύνταγμα και εφήρμοσαν μια στυγνήν φασιστικήν, αποικιακήν δικτακτορίαν. Βάσει του Βασιλικού Διατάγματος της 12.ΙΙ.1931 όλη η εξουσία συνεκεντρώθη εις τας χείρας του Κυβερνήτου. Εγκαθιδρύθηκε καθεστώς τρομοκρατίας και καταπίεσης, που συνέχισε μέχρι τον Β’ Παγκόσμιον Πόλεμον. Η περίοδος αυτή είναι γνωστή στην νήσον σαν καθεστώς της Παλμοκρατίας, από το όνομα του Κυβερνήτου Πάλμερ. Η εκμετάλλευσις από την πλευράν της Αγγλικής αποικιακής διοίκησης αντανακλά στο βιοτικόν επίπεδον του πληθυσμού της νήσου. Η αθλιότης του λαού της νήσου φαίνεται από μιάν έρευναν της Βρεταννικής Κυβερνήσεως που έγινε το 1938, σύμφωνα με την οποίαν τα 25% του λαού ζούσαν κάτω από το επίπεδον συντηρήσεως και μόνον 25% πάνω από το επίπεδον συντηρήσεων και το 1/4 του πληθυσμού της νήσου είναι καταδικασμένον σε μόνιμη πείνα. Σύμφωνα με την αμυντικήν Συμφωνίαν μεταξύ Μεγάλης Βρεταννίας και Οθωμανικής Αυτοκρατορίας, η Αγγλία υπεχρεούτο να πληρώνη στον Σουλτάνο 92.638 αγγλικάς λίρας ετησίως. Το τεράστιο αυτό ποσόν, που η Αγγλία ποτέ δεν επλήρωσεν εις την Υψηλήν Πύλην, έπεσε εις τους ώμους του Κυπριακού πληθυσμού. Μέχρι το 1927, οπότε κατηργήθη ο «φόρος υποτελείας» κάτω από την πάλην του Κυπριακού λαού, εσυσσωρεύθησαν εις το Αγγλικόν θησαυροφυλάκιον το συνολικό ποσόν των 2.559.049 αγγλικών λιρών. Αν λάβωμεν υπ’ όψιν ότι το ετήσιον εισόδημα της Κύπρου ήτο 150.000 λίρες, μπορούμε να καταλάβουμε την φοβερήν αφαίμαξιν που εγίνετο στους Κυπρίους. Μετά την κατάργησιν του «φόρου υποτελείας» οι Άγγλοι ηξίωσαν από τους Κυπρίους να πληρώνουν 10.000 λίρες το χρόνο δια την στρατιωτικήν ασφάλειαν της νήσου. Παράλληλα με τις 10.000 λίρες οι Κύπριοι επλήρωναν και μια σειρά άλλους φόρους αμέσους και εμμέσους. Σύμφωνα με τις ομολογίες των ιδίων των Άγγλων, οι φόροι που είχον επιβληθεί στους Κυπρίους επί Αγγλοκρατίας είναι μεγαλύτεροι απ' αυτούς που επλήρωναν επί Τουρκοκρατίας. Ακόμη τα περισσεύματα των προϋπολογισμών της Κύπρου κατατίθονταν στην Αγγλίαν με τόκον 1%-1,5%, το δε Αγγλικόν δημόσιον τα τόκιζε με 4%-5%, ενώ θα έπρεπε να δαπανηθούν για δημόσια έργα στην Κύπρον. Φυσικά δεν περιμένει κανείς από τους Άγγλους αποικιοκράτες να λάβουν μέτρα για την οικονομικήν ανόρθωσιν της νήσου Κύπρου. Για την Κύπρον, όπως και για τις άλλες αποικίες, ισχύει ο βασικός νόμος του καπιταλισμού: «Εξασφάλισις του ανώτατου καπιταλιστικού κέρδους με την εκμετάλλευσιν και την συστηματικήν καταλήστευσιν των λαών άλλων χωρών».
3. Αγώνες δια την Ένωσιν μέχρι το 1930Από το 1880 ακόμη οι Κύπριοι άρχισαν να διαδηλώνουν την επιθυμίαν τους να ενωθούν με το Ελληνικόν Κράτος. Το Αναγνωστήριον «Κιτιεύς» απήντησεν με το εξής ψήφισμά του, που εξέφραζε το πνεύμα του Ελληνισμού της Κύπρου προς τον Κάρολον Λουζινιάν, που διεκδικούσε τον θρόνον: «Γνήσιοι Έλληνες όντες, έναν μόνον έχομεν πόθον, μιάν γλυκείαν και παρήγορον ελπίδα, την μετά της Μητρός ημών Ελλάδος Ένωσιν, ήτις θάττον ή βράδιον πεπείσμεθα, ότι τελεσθήσεται τη αρωγή του μεγαθύμου και γενναιόφρονος Αγγλικού έθνους και την Αρχήν των εθνοτήτων».Με την ευκαιρίαν της εκλογικής νίκης του Γλάδστωνος, τον ίδιο χρόνον οι Έλληνες της Κύπρου, στα συγχαρητήρια τηλεγραφήματά τους προς αυτόν, εκφράζουν τον δίκαιον πόθον τους για Ένωσιν. Κατά τον εορτασμόν του Ιωβιλαίου της Βασιλίσσης Βικτωρίας στα 1887 οι Έλληνες της Κύπρου απέσχον επιδεικτικά και προέβησαν σε δηλώσεις για την Ένωσιν της νήσου με την Ελλάδα. Στα 1881 η νήσος εδονήθη από μεγάλα Παγκύπρια συλλαλητήρια, στα οποία απεφασίσθη ο λαός να αρνηθή σύμπραξιν μετά της Κυβερνήσεως. Οι Έλληνες μέλη του Νομοθετικού και Διοικητικού Συμβουλίου, παραιτήθηκαν καθώς και πολλοί δημοτικοί σύμβουλοι. Με την πάλην τους αυτήν οι Κύπριοι επέτυχαν τις μεταρρυθμίσεις, δια τας οποίας εμιλήσαμε. Το 1887 οργανώθηκε νέα μαζική Παγκύπρια συγκέντρωσις στις πόλεις και τα χωριά. Τότε εξελέγη πρεσβεία υπό τον Αρχιεπίσκοπον Σωφρόνιον, η οποία μετέβη εις Λονδίνον και παρέδωσε εις τον Υπουργόν των Αποικιών λόρδον Νάτσφορδ υπόμνημα, εις το οποίον εξέθεταν τα παράπονά τους για την Αγγλικήν κακοδιοίκησιν και εξέφραζον την επιθυμία της νήσου για Ένωσιν με την Ελλάδα. Στα κατοπινά χρόνια οι Έλληνες της Κύπρου, αντιπρόσωποι στο Νομοθετικόν Συμβούλιον, σε κάθε Σύνοδον του σώματος έθετον μετά θετικότητος και σθένους το ζήτημα της Ενώσεως. Οι δηλώσεις του Ιωσήφ Τσάμπερλαντ εις το Αγγλικόν Κοινοβούλιον το 1902 ότι «η Ένωσις δεν ετύγχανε της γενικής εν Κύπρω επιδοκιμασίας» εθεωρήθησαν πρόσκλησις κατά των εθνικών αισθημάτων των Ελληνοκυπρίων και επηκολούθησαν ογκώδεις συγκεντρώσεις αποδοκιμασίας. Τότε με βουλευτικό υπόμνημα εζητήθη από την Αγγλικήν Κυβέρνησιν να απευθυνθή προς τον λαόν δια να διαπιστώση την ακράδαντον επιθυμίαν του για Ένωσιν με την Ελλάδα. Τον Μάϊο του 1903 οι Έλληνες, μέλη του Νομοθετικού Συμβουλίου της Β’ Συνόδου της Ε’ Περιόδου υπέβαλον πρότασιν για Ένωσιν της Κύπρου με την Ελλάδα, η οποία εγένετο δεκτή με πλειοψηφίαν λόγω απουσίας ενός Μωαμεθανού. Τον Ιούνιον του ίδιου έτους ένας Οθωμανός, μέλος της Κυπριακής Βουλής, αντιδράσας εις την ληφθείσαν απόφασιν, υπέβαλε ψήφισμα δια του οποίου εζητείτο, εις περίπτωσιν εγκαταλείψεως της νήσου υπό της Αγγλίας να αποδοθή εις την Οθωμανικήν Κυβέρνησιν. Το ψήφισμα αυτό, αν και κατεπολεμήθη από τους Έλληνας βουλευτάς, εψηφίσθη από τα ηνωμένα Αγγλο-τουρκικά μέλη και από τον Αρμοστήν. Σε ένδειξιν διαμαρτυρίας οργανώθηκαν καθ’ άπασαν την Κύπρον συλλαλητήρια και ενεκρίθησαν ψηφίσματα εκφράζοντα τον πόθον του λαού και καταγγέλοντα την σκευωρίαν της Κυβέρνησης κατοχής. Τα Ελληνικά μέλη υπέβαλαν πάλιν πρότασιν περί του Εθνικού ζητήματος των Ελλήνων Κυπρίων εις την Γ’ Σύνοδον της Ε’ Περιόδου του Νομοθετικού Συμβουλίου η οποία ενεκρίθη δια 9 έναντι 8 ψήφων - απουσίαζε ένας Τούρκος. Ο Υπουργός των Αποικιών Άλφρεντ Λίτελτον αυτή τη φορά απειλούσε τους Κυπρίους με κατάργησε του Συντάγματος σε περίπτωση που θα συνέχισαν να εκδηλώνουν τα εθνικά τους αισθήματα. Όταν τον Σεπτέμβριον του 1907 ο Ουΐνστον Τσώρτσιλ επεσκέφθη την Αμμόχωστον, την Λευκωσίαν, την Λεμεσόν, την Λάρνακα, ως Υφυπουργός των Αποικιών, οι Κύπριοι τον υποδέχθησαν με μιαν κραυγή «Ένωσις» εκφράζοντας έτσι τον ασίγαστον, τον άσβεστον πόθο τους για απαλλαγή τους από την Αγγλική τυραννία. Τον πόθο τους αυτόν τον ετόνισαν με παρρησία και οι Δήμαρχοι των πόλεων στις προσφωνήσεις τους προς τον Τσώρτσιλ. Στο ίδιο πνεύμα ήσαν και οι προσφωνήσεις των Δημάρχων και των άλλων πόλεων. Από κάθε γωνία της Κυπριακής γης έφθασαν τηλεγραφήματα στο γραφείο του Τσώρτσιλ υπέρ της Ενώσεως. Σε επίσημον δε συνεδρίασιν του Νομοθετικού Συμβουλίου οι Έλληνες Βουλευτές επέδωσαν υπόμνημα εις τον Τσώρτσιλ συνταχθέν εις ειδικήν σύσκεψιν εις την Αρχιεπισκοπήν. Η εντύπωσις που εσχημάτισε ο Τσώρτσιλ από την παλλαϊκήν εκδήλωσιν υπέρ της Ενώσεως κατά την υποδοχήν του εις την Κύπρον ήτο τέτοια, ώστε επιστρέφοντας εις την Αγγλίαν είπεν εις τον Σερ Τζων Σταυρίδην: «Θα σου απαντήσω ελληνικά - Ζήτω η Ένωσις! Είναι τα μόνα Ελληνικά που έμαθα εις την Κύπρον». Κατά τον Ελληνο-τουρκικόν πόλεμο του 1912 πολλές χιλιάδες Κύπριοι εθελοντές πολέμησαν στις τάξεις του Ελληνικού Στρατού. Το 1913 στην Λευκωσία έγινε σύσκεψις υπό την Προεδρία του Αρχιεπισκόπου και εκπροσώπων του λαού της υπαίθρου και των πόλεων, στην οποίαν διεδηλώθη η επίμονος προσήλωσις των Ελλήνων της Κύπρου προς το ιδεώδες της Ενώσεως της νήσου με την Ελλάδα και ενεκρίθη ψήφισμα δια την Ένωσιν. Η προσάρτησις της Κύπρου υπό της Αγγλίας στις αρχές του Πρώτου Παγκοσμίου Πολέμου ανεπτέρωσε τις ελπίδες των Ελλήνων της Κύπρου διότι παρεμερίσθη το προβαλλόμενο πάντα εμπόδιο - η Αγγλο-τουρκική Συνθήκη του 1878. Άνω των 11 χιλιάδων Ελλήνων Κυπρίων κατετάχθησαν στις γραμμές της Βρεταννικής βοηθητικής δυνάμεως και επολέμησαν στο πλευρόν των συμμάχων. Κατ’ επανάληψιν οι Έλληνες Βουλευτές του Νομοθετικού Κυπριακού Συμβουλίου υπέβαλον πρότασιν περί εφαρμογής και εις την περίπτωσιν της Κύπρου της Αρχής των Εθνοτήτων δηλ. της Ενώσεως της Κύπρου μετά της Ελλάδος. Όμως η ενωμένη Αγγλο-τουρκική αντίδρασις στο Κυπριακό ψευτο-κοινοβούλιο απέρριπτε αυτές τις προτάσεις. Εις τας Βουλευτικάς εκλογάς του Οκτωβρίου του 1917 κοινόν εκλογικόν σύνθημα όλων των υποψηφίων βουλευτών ήτο «η Ένωσις». Το υποβληθέν ψήφισμα εκ μέρους των Ελλήνων βουλευτών, το οποίο φυσικά κατεψηφίσθη από τας ενωμένας Αγγλο-τουρκικάς ψήφους, μεταξύ των άλλων ανέφερε και τα εξής: «Το Συμβούλιον εν τη πεποιθήσει του, ότι εξ ωρισμένων γεγονότων προελθούσα κατάλυσις της Αγγλο-τουρκικής Αμυντικής Συνθήκης του 1878 συγκατέλυσεν μεν ταυτοχρόνως και τα οιαδήποτε επί της ημετέρας νήσου δικαιώματα αμφοτέρων των εν τη Συνθήκη εκείνη συμβληθέντων, απέμεινε δε συνεπώς από της στιγμής της καταλύσεως και εντεύθεν ο Κυπριακός λαός δικαιωματικώς ο μόνος Κύριος να κανονίση ελευθέρως τα της εαυτού οριστικής πολιτικής αποκαταστάσεως... φρονεί ότι επέστη η στιγμή... ίνα σαφώς μεν διατυπώση την νόμιμον αυτού αξίωσιν... της πραγματοποιήσεως των ευγενών και υψηλών αρχών της Ελευθερίας». Το αντιιμπεριαλιστικό κίνημα της νήσου επέτυχε την μεγαλύτερήν του άνοδον μετά τον Πρώτο Παγκόσμιον Πόλεμον, στην περίοδον της γενικής κρίσης του ιμπεριαλισμού. «Ο ιμπεριαλισμός - λέγει ο Λένιν - οδηγεί σε προσαρτήσεις, στο δυνάμωμα της εθνικής καταπίεσης και συνεπώς και στην ένταση της αντίστασης». Η όξυνση αυτή της αντίστασης είναι άμεσα συνδεδεμένη με την εμφάνιση της εργατικής τάξης της Κύπρου στην πολιτική σκηνή και της πρωτοπορείας της - του ΚΚ Κύπρου. Ευεργετική επίδραση της νίκης της Μεγάλης Οκτωβριανής Σοσιαλιστικής Επανάστασης είναι και το δυνάμωμα του εργατικού κινήματος στην Ελλάδα. Από τη μια μεριά η εσωτερική κατάσταση - η άθλια κατάσταση των αγροτών από τις ημιφεουδαρχικές σχέσεις και της ολιγάριθμης εργατικής τάξης από την έλλειψη εργατικής Νομοθεσίας, στέρηση των πολιτικών δικαιωμάτων της συντριπτικής πλειοψηφίας του πληθυσμού και η αδυναμία της αστικής τάξης να αναπτυχθεί αυτοτελώς εξ αιτίας των αποικιακών συνθηκών - επόμενα να τεθεί επικεφαλής της πάλης, και η διεθνής κατάσταση από την άλλη, ευνόησαν ώστε το ΚΚΚ να γίνει αρχηγός του λαϊκοαπελευθερωτικού κινήματος. Έτσι, όταν το ΚΚΚ οργανώνει και καθοδηγεί την πάλη των εργατών και της αγροτιάς για κοινονικο-οικονομικά ζητήματα και αναπτύσσει πλατειά δράση, από απειρία δεν μπόρεσε να καταλάβει, ότι πριν απ’ όλα η πάλη του Κυπριακού πληθυσμού ήταν αντιιμπεριαλιστική, λαϊκοαπελευθερωτική, για να συσπειρώσει γύρω του το λαό και να γίνει αρχηγός της πάλης αυτής. Εις το τέλος του Α’ Παγκοσμίου Πολέμου, στις 3.Ι.1919, Κυπριακή αντιπροσωπεία υπό τον Αρχιεπίσκοπο Κύριλλον πήγε εις το Λονδίνον και αξίωσε την παραχώρηση της Κύπρου και την Ένωσή της με την Ελλάδα. Παράλληλα οι πόλεις και κοινότητες, οι σύλλογοι και οι οργανώσεις της Κύπρου, έστειλαν υπομνήματα και τηλεγραφήματα στον Βρεταννό Πρωθυπουργόν. Εκτός από αόριστες υποσχέσεις για εξέταση του ζητήματος, η Κυπριακή αντιπροσωπεία δεν επέτυχε τίποτα άλλο. Μάλιστα ο Υπουργός των Αποικιών Έϊμερυ εδήλωσε στην Βουλή των Κοινοτήτων, την 1 Ιουλίου 1920 εκ μέρους του Πρωθυπουργού, ότι η Αγγλία δεν εσκέπτετο περί μεταβολής του καθεστώτος της νήσου. Την 28.Χ.1920 επληροφόρησε την Αντιπροσωπείαν εκ μέρους της Κυβερνήσεώς του ότι «δεν ήτο διατεθειμένη να ενδώσει εις το αίτημα περί Ενώσεως της Κύπρου μετά της Ελλάδος». Η ωμή αυτή απάντηση των Άγγλων προεκάλεσε αίσθημα αγανάκτησης στους Έλληνας της Κύπρου. Επηκολούθησε κύμα αναταραχών. Στις 8.ΧΙΙ.1920 παρητήθησαν ομαδικά οι Έλληνες Βουλευτές του Κυπριακού Κοινοβουλίου σ’ ένδειξιν διαμαρτυρίας... Στις εκλογές δε που επηκολούθησαν επανεξελέγησαν πάλιν οι ίδιοι δια να τονισθεί η προσήλωσις των εκλογέων εις την ακολουθούμενη εκ μέρους των πολιτικήν της Ενώσεως της Κύπρου μετά της Ελλάδος. Το 1921 η Κύπρος εώρτασε μετά της άλλης Ελλάδος με ενθουσιασμόν την Εκατονταετηρίδα της Ελληνικής Παλλιγεννεσίας, παρά την απηγόρευσιν των Αγγλικών αρχών κατοχής. Με τον τρόπο αυτό ο λαός εξεδήλωσε την επιθυμίαν του να ενωθεί με την Ελλάδα. Οι ωμές αντιδράσεις των Άγγλων είχον σαν αποτέλεσμα να συγκληθεί Παγκύπρια Συνέλευσις στην Λευκωσία στις 10 του Οκτώβρη 1921, όπου οι Αντιπρόσωποι διεκήρυξαν ότι «Η αξίωση του Κυπριακού λαού είναι μια μόνη και αναλλοίωτος - η Ένωσις μετά της Ελλάδος», και υπεγράμμισαν ότι «ο Ελληνικός πληθυσμός καταδικάζει εις την συνείδησίν του το Νομοθετικόν Συμβούλιον και αποφασίζει όπως ο Ελληνικός λαός μην υποβάλλη υποψηφιότητας και απόσχει των εκλογών». Ακολουθώντας την πολιτική της παθητικής πολιτικής αντιστάσεως, οι Κύπριοι μποϋκοτάρισαν το καθεστώς και ταυτόχρονα συγκρότησαν Εθνικόν Συμβούλιον, υπό την Προεδρεία του Αρχιεπισκόπου, δια τον συντονισμόν του ενωτικού αγώνος. Με την άνοδον στην εξουσίαν στα 1924 των Εργατικών οι Κύπριοι ήλπιζον ότι θα εφαρμοσθεί πλέον εκ μέρους του Εργατικού κόμματος η Αρχή των Εθνοτήτων και γι' αυτούς - έτσι είχε δηλώσει ο Μακ Δόναλντ στα 1919 στο Σοσιαλιστικό Συνέδριο της Βέρνης. Δράττοντες δε της ευκαιρίας απέστειλαν δια του Αρχιεπισκόπου υπόμνημα, στο οποίο τόνιζαν την ομόφωνον θέλησίν τους να ενωθούν με την Ελλάδα, με την οποίαν τους συνδέουν δεσμοί αίματος, θρησκείας, γλώσσας, ιστορίας, παραδόσεων, αυτή αύτη η εθνική τους συνείδησις. Απέστειλον δε και Πρεσβείαν εις Λονδίνον, για να αναπτύξει και προφορικά τον πόθον τους και τα παράπονά τους. Όμως οι ελπίδες και πάλιν διαψεύσθησαν...Οι Άγγλοι αποικιοκράτες, προκαλώντας τα πατριωτικά αισθήματα των Ελλήνων της Κύπρου, διοργάνωσαν το 1928 γιορτές με την ευκαιρία της πεντηκονταετίας της Βρεταννικής κατοχής της νήσου. Οι Κύπριοι απέσχον των εορτών και οργάνωσαν καθ’ άπασαν την νήσου διαδηλώσεις και συλλαλητήρια ενωτικά. Ο Αρχιεπίσκοπος απέστειλε υπόμνημα διαμαρτυρίας στην Αγγλικήν Κυβέρνησιν, που μεταξύ των άλλων ανέφερε: «Επί πεντήκοντα έτη εκρατήθημεν μακράν των μητρικών αγκαλών, κρατούμεθα δε και νυν, παρά την εκφρασθείσα πλειστάκις, πολλαπλώς και πολυτρόπως ομόφωνον ημών γνώμην, όπως ενωθώμεν μετά της Μητρός Ελλάδος». Το 1929, όταν ωρίμασε η γενική κρίση του καπιταλιστικού συστήματος, η κατάσταση του λαού της Κύπρου χειροτερεύει ακόμη περισσότερο. Οι αποικιοκράτες όχι μόνο δεν πήραν μέτρα για την καλυτέρευση των συνθηκών ζωής του πληθυσμού, αλλά και ματαίωναν συστηματικά τα προτεινόμενα υπό των Ελληνικών μελών του Νομοθετικού Συμβουλίου μέτρα που είχον σκοπόν να καλυτερεύσουν την θέση των Κυπρίων. Το γεγονός αυτό προεκάλεσε αγανάκτηση στον Ελληνικό πληθυσμό της νήσου. Η αγανάκτηση του πληθυσμού μεγάλωσε με την επιβολή τον ίδιο χρόνο του νέου εκπαιδευτικού Νόμου και άλλων αντιλαϊκών ενεργειών εκ μέρους των κατακτητών. Στις 26 Ιουνίου 1930 συγκλήθηκε στην Αρχιεπισκοπήν μεγάλη αντιπροσωπευτική Συνέλευσις και τότε ιδρύθηκε η «Εθνική Οργάνωσις Κύπρου» με σκοπόν την πάλη για εθνική αυτοδιάθεση, για Ένωση με την Ελλάδα. Η Εθνική Οργάνωσις της Κύπρου οργάνωσε στις 25 του Μάρτη 1930 δημοψήφισμα - επειδή αρνήθηκε να το πράξη η κατοχική Κυβέρνησις, υπό μορφήν ενωτικού ψηφίσματος, σ’ όλες τις πόλεις και τα χωριά και τα αποτελέσματα απέστειλε εις τον Υπουργόν των Αποικιών. Παράλληλα ίδρυσε εις το Λονδίνον γραφείον για την παρακολούθηση του εθνικού ζητήματος και για κατατόπιση της Αγγλικής κοινής γνώμης.Μαρίτσας Κ. ΔημήτριοςΑπόσπασμα από το βιβλίο του «Το Κυπριακόν ζήτημα στο φώς του Διεθνούς Δικαίου και της Διεθνούς Πολιτικής».Βιβλιογραφία του ανωτέρω αποσπάσματος: Νικ. Κλ. Λανίτης. «Η Δούλη Ελλάς του Νότου», Αθήναι 1954 ,σελ. 20. Νικ. Κρανιδιώτης «Η Κύπρος εις τον Αγώνα της Ελευθερίας», Αθήναι 1958, σελ. 25-26.Νικ. Κλ. Δανίτης «Η Δούλη Ελλάς του Νότου», Αθήναι 1954, σελ. 23.Ούτος είχεν δικαίωμα να συντάσση διδακτικά βιβλία, προγράμματα, να καθορίζη τα βιβλία. Η διδασκαλία της Ελληνικής Ιστορίας σχεδόν καταργήθηκε. Εις το Κυβερνητικόν κολλέγιον η ευνουχισμένη Ελληνική Ιστορία εδιδάσκετο από Τούρκον δάσκαλον. Δι’ ετέρου Νόμου οι διδάσκαλοι έπρεπε να είναι απόφοιτοι του Κυβερνητικού κολλεγίου. Πρέπει να προστεθή ακόμη, ότι τα Ελληνικά σχολεία συντηρούνταν από τους Έλληνας, παρ’ ότι είχεν επιβληθεί ειδική φορολογία με νόμον του 1935. Η επιχορήγησις δίδεται, αν τα σχολεία συμμορφούνται με τις υποδείξεις και απαιτήσεις του τμήματος παιδείας.Εκηρύχθηκαν εκτός νόμου όλα τα πολιτικά κόμματα και απαγορεύθηκαν κάθε είδους οργανώσεις, δράσεις και εκδηλώσεις. Κατηγήρθη η ελευθερία του Τύπου και των Συνελεύσεων. Απηγορεύθη η εκμάθησις της Ελληνικής Ιστορίας στα σχολεία και η έπαρσις της Ελληνικής Σημαίας. Απηγορεύθη η ανάκρουσις του εθνικού Ύμνου της Ελλάδος. Από τα σχολεία κατεβάσθησαν τα πορτραίτα των λαϊκών ηρώων.Νικ. Κρανιδιώτης, «Η Κύπρος εις τον Αγώνα της Ελευθερίας», Αθήναι 1958, σελ 26.Πάσα εκφραζομένη αμφιβολία περί του ακραιφνούς και γενικού πόθου των Ελλήνων Κυπρίων υπέρ της Ενώσεως αυτής μετά της Μητρός Ελλάδος, αποτελεί την μέγιστην προσβολήν κατ’ αυτών. Εάν δε επεθύμουν αι αρχαί να θέσωσιν υπό δοκιμασίαν το γνήσιον του πόθου τούτου, δεν έχουσιν παρά να ζητήσωσιν την επί τούτου γνώμην του Κυπριακού λαού και θα έχωσι τότε τόσον καταφατικάς απαντήσεις, όσοι είναι οι Έλληνες Κύπριοι της νήσου. Εάν εμπόδια υπέρ τας δυνάμεις ημών παρακωλύουσι την προσέγγισιν της ευλογημένης ημέρας της Ενώσεως φρονούμεν, ότι τα εθνικά ημών αισθήματα και οι βλέψεις ήσαν άξιαι μείζονος σεβασμού υπό των κυβερνώντων ημάς... Ο Κυπριακός λαός ουδέποτε αφήκε να παρέλθη ευκαιρία, χωρίς να δηλώση παρρησία, ότι ούτε τα πλούτη της προστατρίας δυνάμεως θαμβούσιν αυτόν, ούτε η πτώχεια της Ελλάδος τον φοβίζει, αλλ’ ότι ο μόνος αυτού πόθος, το μόνο όνειρον είναι η μετά της Ελλάδος Ένωσιν, την αποδέχετο ως τάχιστα παρά του μεγάλου και γενναιόφρονος Αγγλικού «Έθνους». (Νικ. Κλ. Λανίτης. «Η Δούλη Ελλάς του Νότου», Αθήναι 1958, σελ. 26).Ο βουλευτής και Δήμαρχος της Αμμοχώστου Λούης Λοΐζος ήρχισεν την προσφώνησίν του με τα λόγια: «Εκ μέρους των απογόνων του Τεύκρου και του Ευαγόρα υποδέχομαι τον αντιπρόσωπον του Βρεταννικού έθνους μεθ’ όσων ελπίδων υποδέχονται άλλοτε οι Επτανήσιοι τον Γλάδστωνα, καλωσορίζουν την Υμετέραν εντιμότητα επί του εδάφους της ιστορικής μας ταύτης Πατρίδας με την ευλαβή διατύπωσιν του πόθου του λαού να ενωθή με την Μητέρα Ελλάδα...» Προσφωνώντας τον εκ μέρους των κατοίκων της Λάρνακας, ο Ν. Δημητριάδης είπεν: «Οθενδήποτε της νήσου και αν διέλθητε, εντιμότατε, οπουδήποτε και αν μεταβήτε εις μίαν των απωτάτων χωρών, μία φωνή διάτορος θα πλήξη την ακοήν σας και μια ευχή θα εξέλθη από τα στήθη αστών και αγροτών, η ευχή υπέρ της Ενώσεως. Εις την αρμονικήν ταύτην συναυλίαν δεν αναμένεται βεβαίως να ακούστηκε παράχορδον φθόγγον εις τους αιγιαλούς αυτούς εδώ όπου έπεσεν υπέρ της Ελληνικής ελευθερίας ο υιός του νικητού του Μαραθώνα. Ζήτω η Ένωσις!» (Νικ. Κλ. Λανίτη «Η Δούλη Ελλάς του Νότου», Αθήναι 1954, σελ 27 και 30).«Την ένδοξον καταγωγήν και τον ισχυρόν εθνικόν πόθον του - έγραφε το υπόμνημα - διεκήρυξεν επισήμως προς το μεγαλόθυμον Αγγλικόν έθνος ο Κυπριακός Λαός από τις πρώτες ημέρες της Αγγλικής κατοχής δια στόματος του Ανωτάτου Εκκλησιαστικού αυτού άρχοντος και δεν επαύσατο έκτοτε διαλαλών εις πάσαν δοθείσαν ευκαιρίαν δια των διαφόρων αυτού υπομνημάτων και δια των βουλευτών αυτού προς την Κυβέρνησιν... ... αναμένομεν μετά πεποιθήσεως και ως τάχιστα.. παρά του Αγγλικού έθνους, το οποίον συνεχίζον τας φιλελευθέρας αυτού παραδόσεις θα αποδώση την νήσον ταύτην όπου ανήκει, εις την προσφιλή αυτής Μητέρα Ελλάδας, εις τους κόλπους της οποίας και μόνον θα απολαύση των αγαθών της Ελευθερίας εφ’ ών απαράγραπτα έχει δικαιώματα λαός λόγω καταγωγής, γλώσσης, θρησκείας και πολιτισμού, αποτελούν αναπόσπαστον μέρος της αθανάτου Ελληνικής Φυλής.....». (Νικ. Κλ. Λανίτη: «Η Δούλη Ελλάς του Νότου», Αθήναι 1954, σελ 29).Νικ. Κλ. Λανίτη, «Η Δούλη Ελλάς του Νότου», Αθήναι 1954, σελ 31.Νικ. Κλ. Λανίτη, «Η Δούλη Ελλάς του Νότου», 1954, σελ. 35-36.Β.Ι. Λένιν, τ. 22, σελ 305, Ελληνική έκδοση.Το 1920 στη Λεμεσό σχηματίσθηκε ο πρώτος επαναστατικός κύκλος. Το 1925 σχηματίζονται κύκλοι και σε άλλες πόλεις και χωριά. Οι κύκλοι αυτοί ενώθηκαν από την εφ. «Νέος Άνθρωπος», οργάνου του ΚΚΚ, η οποία άρχισε να εκδίδεται την 1.Ι.1925. Το πρώτο ιδρυτικό Συνέδριο του Κόμματος έγινε στις 20.VΙΙΙ.1926.Πάνω από 80% των αγροτών ήσαν χωρίς γη ή είχαν ανεπαρκή. Οι εργάτες δούλευαν από 12 μέχρι 16 ώρες. Από 260.000 Έλληνες και 60.000 Τούρκους πολιτικά δικαιώματα είχαν αντίστοιχα 42.000 και 9.654 (Γ. Ζωΐδη - Τ. Αδάμου: «Η πάλη της Κύπρου για τη Λευτεριά», 1960, σελ 87-88).Νικ. Κρανιδιώτης, «Η Κύπρος εις τον Αγώνα της Ελευθερίας», Αθήναι 1958, σελ. 41.Νικ. Κρανιδιώτης, «Η Κύπρος εις τον Αγώνα της Ελευθερίας», Αθήναι 1958, σελ. 42.Νικ. Κρανιδιώτη, «Η Κύπρος εις τον Αγώνα της Ελευθερίας», Αθήναι 1953, σελ. 43.
http://www.arcadians.gr/index.php?option=com_content&view=article&id=528:c-&catid=99:q-
Η πορεία του Κυπριακού
Ένα από τα πολύ σημαντικά θέματα που συζητιούνται σε σχέση με την πορεία του Κυπριακού καθώς και τις προεδρικές εκλογές, είναι αυτό της Διζωνικής Δικοινοτικής Ομοσπονδίας ως λύσης. Είναι προφανές ότι ένας λαός, ο οποίος αντιμετωπίζει στην ουσία ένα υπαρξιακό πρόβλημα, πρέπει να συζητήσει κάθε πτυχή της μορφής της λύσης και να αναλύσει όλες τις προεκτάσεις της.
Δεν είναι λάθος να συζητούμε το περιεχόμενο της λύσης, είναι όμως λάθος και άσοφο να μην μπορούμε να το πράξουμε πολιτισμένα μέσα σε ήπιο και εποικοδομητικό πνεύμα. Άσοφο ήταν και το γεγονός ότι όλα αυτά τα χρόνια αρκούμαστε σε αντιφατικά συνθήματα, με αποτέλεσμα να οδηγηθούμε σε πολύ σοβαρά αδιέξοδα. Μετά τα τόσα αντιφατικά συνθήματα και τα αδιέξοδα ήρθε το αποτέλεσμα του δημοψηφίσματος, το οποίο έστειλε ξεκάθαρα μηνύματα που δεν μπορούν να αγνοηθούν. Μεταξύ άλλων, παρατηρήθηκε ότι υπήρχε διάσταση από το τι ανάμενε ο λαός σε σχέση με το τι συζητούσε η πολιτική ηγεσία. Ενδεχομένως να υπάρχει μια τέτοια διάσταση και σήμερα...
Το Φάκελο έγραψε ο Ανδρέας Θεοφάνους
http://www.politis-news.com/cgibin/hweb?-A=148991&-V=fakeloihead
Δεν είναι λάθος να συζητούμε το περιεχόμενο της λύσης, είναι όμως λάθος και άσοφο να μην μπορούμε να το πράξουμε πολιτισμένα μέσα σε ήπιο και εποικοδομητικό πνεύμα. Άσοφο ήταν και το γεγονός ότι όλα αυτά τα χρόνια αρκούμαστε σε αντιφατικά συνθήματα, με αποτέλεσμα να οδηγηθούμε σε πολύ σοβαρά αδιέξοδα. Μετά τα τόσα αντιφατικά συνθήματα και τα αδιέξοδα ήρθε το αποτέλεσμα του δημοψηφίσματος, το οποίο έστειλε ξεκάθαρα μηνύματα που δεν μπορούν να αγνοηθούν. Μεταξύ άλλων, παρατηρήθηκε ότι υπήρχε διάσταση από το τι ανάμενε ο λαός σε σχέση με το τι συζητούσε η πολιτική ηγεσία. Ενδεχομένως να υπάρχει μια τέτοια διάσταση και σήμερα...
Το Φάκελο έγραψε ο Ανδρέας Θεοφάνους
http://www.politis-news.com/cgibin/hweb?-A=148991&-V=fakeloihead
Ενδιαφέρων
Παλαιστίνιοι πρόσφυγες: Το μετέωρο βήμα της ειρήνης
Περίπου τρεισήμισι εκατομμύρια Παλαιστίνιοι πρόσφυγες ζουν περισσότερο από 50 χρόνια διάσπαρτοι σε διάφορα Αραβικά κράτη της Μέσης Ανατολής, κυρίως στην Ιορδανία, Συρία και Λίβανο. Η πλειοψηφία από αυτούς προέρχεται από το μεγάλο προσφυγικό ρεύμα που δημιουργήθηκε μετά τον πρώτο Αραβο-Ισραηλινό πόλεμο του 1948. Ένα μεγάλο μέρος από αυτούς δεν έχουν υπηκοότητα και στερούνται οποιουδήποτε απλού νομικού καθεστώτος. Συνεχίζουν να ζουν σε προσφυγικούς καταυλισμούς κάτω από εξαιρετικά αντίξοες συνθήκες και πολλές φορές έχουν καταστεί αντικείμενα πολιτικών διακρίσεων από τα ίδια τα κράτη που τους φιλοξενούν.
Το προσφυγικό πρόβλημα αποτελεί σήμερα μαζί με το θέμα των εβραϊκών εποικισμών και αυτό της Ιερουσαλήμ, τα τρία θεμελιακής σημασίας ζητήματα που έχουν απομείνει άλυτα μεταξύ Ισραηλινών και Παλαιστινίων και η επίλυσή τους θα κρίνει κατά τα μέγιστα την επίτευξη μιας τελικής συμφωνίας ειρήνης στο Παλαιστινιακό.
Παρά το γεγονός ότι από μεγάλο μέρος της Ισραηλινής κοινωνίας αναγνωρίζεται τόσο η δυσχερής κατάσταση στην οποία ευρίσκονται οι Παλαιστίνιοι πρόσφυγες όσο και η ευθύνη του Ισραήλ για τη γένεση του προβλήματος, εντούτοις η επίσημη ισραηλινή πλευρά (δεξιά και αριστερά) δεν φαίνεται διατεθειμένη να δεχθεί επίλυση του προβλήματος με αναγνώριση του δικαιώματος επιστροφής. Αυτό, βέβαια, περιπλέκει την κατάσταση αφού για τη σημερινή παλαιστινιακή ηγεσία η επίλυση του προσφυγικού ζητήματος θεωρείται απαραίτητη προϋπόθεση για την υπογραφή μιας τελικής συμφωνίας. Οι Παλαιστίνιοι μάλιστα συνδέουν την επίλυση του προσφυγικού ζητήματος με το γενικότερο θέμα της σταθερότητας και ασφάλειας στην Εγγύς Ανατολή, δεδομένου ότι η δυσχέρεια των Παλαιστινίων προσφύγων αποτελεί μόνιμη πηγή κοινωνικών και πολιτικών προβλημάτων για τις χώρες που διαμένουν. Χαρακτηριστικό παράδειγμα παραμένει ο Μαύρος Σεπτέμβριος στην Ιορδανία το 1970 όταν ο βασιλιάς Χουσεΐν χρησιμοποίησε στρατιωτική βία προκειμένου να αποτρέψει περαιτέρω αποσταθεροποίηση της χώρας από τη δράση διαφόρων ενόπλων παλαιστινιακών οργανώσεων.
Ο πρώτος λόγος που το Ισραήλ αρνείται το δικαίωμα επιστροφής προσφύγων αφορά:
στην απειλή που θα θέσει για τον εβραϊκό χαρακτήρα του κράτους τυχόν τέτοια εξέλιξη.
Με δεδομένη την παρουσία του 18% αραβικής μειονότητας στο Ισραήλ, με εμφανείς τάσεις δημογραφικής έκρηξης, σε συνδυασμό με επιστροφή μεγάλου αριθμού Παλαιστινίων προσφύγων θα μετατρέψει σταδιακά την εβραϊκή πλειοψηφία σε μειονότητα. Αυτό έρχεται σε αντίθεση με την ουσία του Σιωνισμού, της επίσημης ιδεολογίας του κράτους του Ισραήλ, πάνω στην οποία εδραιώνεται ο εθνικός χαρακτήρας του εβραϊκού κράτους.
Ο δεύτερος λόγος αφορά στην ασφάλεια.
Σύμφωνα με το κατεστημένο ασφαλείας του Ισραήλ, οι Παλαιστίνιοι πρόσφυγες, οι οποίοι συμπληρώνουν τρεις γενεές, μεγάλωσαν στη διασπορά με ένα ισχυρό αντιεβραϊκό αίσθημα που συνόδευε τον αδιάκοπο αγώνα τους για εθνική δικαίωση. Τυχόν μαζική είσοδό τους στο Ισραήλ ενδεχομένως να θέσει άμεση απειλή κατά της ασφάλειας του κράτους, αφού θα είναι εξαιρετικά δύσκολο να τους εντάξει στο κοινωνικό σύνολο και τις πολιτικές δομές με κίνδυνο να δημιουργηθεί μια βίαιη συγκρουσιακή σχέση με το κράτος.
Τρίτος λόγος αφορά στην απαίτηση των Παλαιστινίων προσφύγων που συνοδεύει το αίτημά τους για επιστροφή, δηλαδή το δικαίωμα επιστροφής της περιουσίας που κατείχαν πριν από την εκδίωξή τους από το Ισραήλ.
Πέραν της δήμευσης των παλαιστινιακών περιουσιών που προέβη το κράτος του Ισραήλ από το 1948 και εντεύθεν, περίπου 80% των προσφύγων δεν έχει που να πάει αφού τα σπίτια τους έχουν καταστραφεί και στα ίδια εδάφη δημιουργήθηκε μια νέα φυσική πραγματικότητα όπως εβραϊκές πόλεις (πχ Τελ Αβίβ), χωριά και χώροι που εδρεύουν δημόσιοι οργανισμοί. Χαρακτηριστικό παράδειγμα αποτελεί ο χώρος που στεγάζεται το πανεπιστήμιο του Τελ Αβίβ όπου πριν από το 1948 βρισκόταν το χωριό Σεΐχ Μούνις του οποίου οι κάτοικοι προσφυγοποιήθηκαν κατά τη διάρκεια του πολέμου του 1948.
Με αυτήν την πραγματικότητα, οι ισραηλινές κυβερνήσεις πιστεύουν ότι τυχόν αποδοχή του δικαιώματος των Παλαιστινίων για επιστροφή, ισοδυναμεί με εθνική αυτοκτονία γι’ αυτό και προτείνουν την εγκατάλειψή του από την παλαιστινιακή ηγεσία στις ειρηνευτικές συνομιλίες. Αυτό το οποίο έχει προταθεί μέχρι σήμερα από τους Ισραηλινούς είναι επίλυση του προσφυγικού προβλήματος μέσα σε άλλο πλαίσιο. Προτείνουν αποκατάσταση της ζημιάς με χρηματικές αποζημιώσεις που θα συνοδεύεται με ταυτόχρονη προσπάθεια κοινωνικής ένταξης στις χώρες όπου φιλοξενούνται μετά την προσφυγοποίησή τους. Σε αυτή την περίπτωση το πρόβλημα γίνεται πιο περίπλοκο αφού εμπλέκει μια σειρά αραβικών κρατών που επιδιώκουν λύση του προβλήματος μέσω της επιστροφής των προσφύγων, δεδομένου ότι στα εδάφη τους διαμένει μεγάλος αριθμός Παλαιστινίων, όπως π.χ. η Ιορδανία όπου το ποσοστό των προσφύγων ανέρχεται στο 55% του συνολικού πληθυσμού.
21/07/2003
ttp://www.politis-news.com/
Περίπου τρεισήμισι εκατομμύρια Παλαιστίνιοι πρόσφυγες ζουν περισσότερο από 50 χρόνια διάσπαρτοι σε διάφορα Αραβικά κράτη της Μέσης Ανατολής, κυρίως στην Ιορδανία, Συρία και Λίβανο. Η πλειοψηφία από αυτούς προέρχεται από το μεγάλο προσφυγικό ρεύμα που δημιουργήθηκε μετά τον πρώτο Αραβο-Ισραηλινό πόλεμο του 1948. Ένα μεγάλο μέρος από αυτούς δεν έχουν υπηκοότητα και στερούνται οποιουδήποτε απλού νομικού καθεστώτος. Συνεχίζουν να ζουν σε προσφυγικούς καταυλισμούς κάτω από εξαιρετικά αντίξοες συνθήκες και πολλές φορές έχουν καταστεί αντικείμενα πολιτικών διακρίσεων από τα ίδια τα κράτη που τους φιλοξενούν.
Το προσφυγικό πρόβλημα αποτελεί σήμερα μαζί με το θέμα των εβραϊκών εποικισμών και αυτό της Ιερουσαλήμ, τα τρία θεμελιακής σημασίας ζητήματα που έχουν απομείνει άλυτα μεταξύ Ισραηλινών και Παλαιστινίων και η επίλυσή τους θα κρίνει κατά τα μέγιστα την επίτευξη μιας τελικής συμφωνίας ειρήνης στο Παλαιστινιακό.
Παρά το γεγονός ότι από μεγάλο μέρος της Ισραηλινής κοινωνίας αναγνωρίζεται τόσο η δυσχερής κατάσταση στην οποία ευρίσκονται οι Παλαιστίνιοι πρόσφυγες όσο και η ευθύνη του Ισραήλ για τη γένεση του προβλήματος, εντούτοις η επίσημη ισραηλινή πλευρά (δεξιά και αριστερά) δεν φαίνεται διατεθειμένη να δεχθεί επίλυση του προβλήματος με αναγνώριση του δικαιώματος επιστροφής. Αυτό, βέβαια, περιπλέκει την κατάσταση αφού για τη σημερινή παλαιστινιακή ηγεσία η επίλυση του προσφυγικού ζητήματος θεωρείται απαραίτητη προϋπόθεση για την υπογραφή μιας τελικής συμφωνίας. Οι Παλαιστίνιοι μάλιστα συνδέουν την επίλυση του προσφυγικού ζητήματος με το γενικότερο θέμα της σταθερότητας και ασφάλειας στην Εγγύς Ανατολή, δεδομένου ότι η δυσχέρεια των Παλαιστινίων προσφύγων αποτελεί μόνιμη πηγή κοινωνικών και πολιτικών προβλημάτων για τις χώρες που διαμένουν. Χαρακτηριστικό παράδειγμα παραμένει ο Μαύρος Σεπτέμβριος στην Ιορδανία το 1970 όταν ο βασιλιάς Χουσεΐν χρησιμοποίησε στρατιωτική βία προκειμένου να αποτρέψει περαιτέρω αποσταθεροποίηση της χώρας από τη δράση διαφόρων ενόπλων παλαιστινιακών οργανώσεων.
Ο πρώτος λόγος που το Ισραήλ αρνείται το δικαίωμα επιστροφής προσφύγων αφορά:
στην απειλή που θα θέσει για τον εβραϊκό χαρακτήρα του κράτους τυχόν τέτοια εξέλιξη.
Με δεδομένη την παρουσία του 18% αραβικής μειονότητας στο Ισραήλ, με εμφανείς τάσεις δημογραφικής έκρηξης, σε συνδυασμό με επιστροφή μεγάλου αριθμού Παλαιστινίων προσφύγων θα μετατρέψει σταδιακά την εβραϊκή πλειοψηφία σε μειονότητα. Αυτό έρχεται σε αντίθεση με την ουσία του Σιωνισμού, της επίσημης ιδεολογίας του κράτους του Ισραήλ, πάνω στην οποία εδραιώνεται ο εθνικός χαρακτήρας του εβραϊκού κράτους.
Ο δεύτερος λόγος αφορά στην ασφάλεια.
Σύμφωνα με το κατεστημένο ασφαλείας του Ισραήλ, οι Παλαιστίνιοι πρόσφυγες, οι οποίοι συμπληρώνουν τρεις γενεές, μεγάλωσαν στη διασπορά με ένα ισχυρό αντιεβραϊκό αίσθημα που συνόδευε τον αδιάκοπο αγώνα τους για εθνική δικαίωση. Τυχόν μαζική είσοδό τους στο Ισραήλ ενδεχομένως να θέσει άμεση απειλή κατά της ασφάλειας του κράτους, αφού θα είναι εξαιρετικά δύσκολο να τους εντάξει στο κοινωνικό σύνολο και τις πολιτικές δομές με κίνδυνο να δημιουργηθεί μια βίαιη συγκρουσιακή σχέση με το κράτος.
Τρίτος λόγος αφορά στην απαίτηση των Παλαιστινίων προσφύγων που συνοδεύει το αίτημά τους για επιστροφή, δηλαδή το δικαίωμα επιστροφής της περιουσίας που κατείχαν πριν από την εκδίωξή τους από το Ισραήλ.
Πέραν της δήμευσης των παλαιστινιακών περιουσιών που προέβη το κράτος του Ισραήλ από το 1948 και εντεύθεν, περίπου 80% των προσφύγων δεν έχει που να πάει αφού τα σπίτια τους έχουν καταστραφεί και στα ίδια εδάφη δημιουργήθηκε μια νέα φυσική πραγματικότητα όπως εβραϊκές πόλεις (πχ Τελ Αβίβ), χωριά και χώροι που εδρεύουν δημόσιοι οργανισμοί. Χαρακτηριστικό παράδειγμα αποτελεί ο χώρος που στεγάζεται το πανεπιστήμιο του Τελ Αβίβ όπου πριν από το 1948 βρισκόταν το χωριό Σεΐχ Μούνις του οποίου οι κάτοικοι προσφυγοποιήθηκαν κατά τη διάρκεια του πολέμου του 1948.
Με αυτήν την πραγματικότητα, οι ισραηλινές κυβερνήσεις πιστεύουν ότι τυχόν αποδοχή του δικαιώματος των Παλαιστινίων για επιστροφή, ισοδυναμεί με εθνική αυτοκτονία γι’ αυτό και προτείνουν την εγκατάλειψή του από την παλαιστινιακή ηγεσία στις ειρηνευτικές συνομιλίες. Αυτό το οποίο έχει προταθεί μέχρι σήμερα από τους Ισραηλινούς είναι επίλυση του προσφυγικού προβλήματος μέσα σε άλλο πλαίσιο. Προτείνουν αποκατάσταση της ζημιάς με χρηματικές αποζημιώσεις που θα συνοδεύεται με ταυτόχρονη προσπάθεια κοινωνικής ένταξης στις χώρες όπου φιλοξενούνται μετά την προσφυγοποίησή τους. Σε αυτή την περίπτωση το πρόβλημα γίνεται πιο περίπλοκο αφού εμπλέκει μια σειρά αραβικών κρατών που επιδιώκουν λύση του προβλήματος μέσω της επιστροφής των προσφύγων, δεδομένου ότι στα εδάφη τους διαμένει μεγάλος αριθμός Παλαιστινίων, όπως π.χ. η Ιορδανία όπου το ποσοστό των προσφύγων ανέρχεται στο 55% του συνολικού πληθυσμού.
21/07/2003
ttp://www.politis-news.com/
τα ΜΜΕ υπερβάλουν
Παρακολουθώ αυτό τον καιρό στα μέσα την υπόθεση με τους συλληφθέντες για δολοφονίες απαγωγές και πάσης φύσεως «εργασίες».
Καταρχήν μπράβο στην αστυνομία και οποία υπηρεσία συνέβαλε στον εντοπισμό της ομάδας.
Όμως νομίζω ότι τα ΜΜΕ υπερβάλουν με την συνεχή μετάδοση διαλογών των δραστών .
Ελπίζουμε να έχει η αστυνομία και άλλες επιτυχίες .
Καταρχήν μπράβο στην αστυνομία και οποία υπηρεσία συνέβαλε στον εντοπισμό της ομάδας.
Όμως νομίζω ότι τα ΜΜΕ υπερβάλουν με την συνεχή μετάδοση διαλογών των δραστών .
Ελπίζουμε να έχει η αστυνομία και άλλες επιτυχίες .
Ποτέ θα φύγουν οι εισβολείς ; (20-7-2009) ΚΥΠΡΟΣ
Πέρασαν Χρόνια πολλά από την αποφράδα ημέρα .
ο κόσμος άλλαξε για πάντα κάποιοι πούλησαν κάποιοι αγόρασαν .
Αποτέλεσμα διαμελισμός ,θάνατος ,αγνοούμενοι ,πόνος ,πίκρα.
Το σύνθημα δεν ξεχνώ μπορεί σήμερα να μοιάζει με μπογιά σε ένα τοίχο όμως δυστυχώς σημαίνει πολλά περισσότερα.
Ακόμα μυρίζει αίμα αδικοχαμένων ανθρώπων.
Ακόμα δεν βρέθηκε κανένας αγνοούμενος.
ΑΚΟΜΑ ΕΝΑ ΜΕΡΟΣ ΤΗΣ ΚΥΠΡΟΥ ΕΙΝΑΙ ΥΠΟ ΤΗΝ ΚΑΤΟΧΗ ΤΩΝ ΤΟΥΡΚΩΝ ΚΑΙ ΤΩΝ ΑΓΓΛΩΝ .
ο κόσμος άλλαξε για πάντα κάποιοι πούλησαν κάποιοι αγόρασαν .
Αποτέλεσμα διαμελισμός ,θάνατος ,αγνοούμενοι ,πόνος ,πίκρα.
Το σύνθημα δεν ξεχνώ μπορεί σήμερα να μοιάζει με μπογιά σε ένα τοίχο όμως δυστυχώς σημαίνει πολλά περισσότερα.
Ακόμα μυρίζει αίμα αδικοχαμένων ανθρώπων.
Ακόμα δεν βρέθηκε κανένας αγνοούμενος.
ΑΚΟΜΑ ΕΝΑ ΜΕΡΟΣ ΤΗΣ ΚΥΠΡΟΥ ΕΙΝΑΙ ΥΠΟ ΤΗΝ ΚΑΤΟΧΗ ΤΩΝ ΤΟΥΡΚΩΝ ΚΑΙ ΤΩΝ ΑΓΓΛΩΝ .
Κηρύκου & Ιουλίττας, Βλαδιμήρου Ιασαπόστολου
Κηρύκου & Ιουλίττας, Βλαδιμήρου Ιασαπόστολου, Λολλιανού, Αβούδιμου, Εύρεση Τιμίας Κάρας Οσίας Ματρώνας, Μνήμη Βασιλέως Ιουστινιανού του Β’, Swithn
Οι Άγιοι Κήρυκος και Ιουλίττα η μητέρα του (εορτή :Κήρυκος & Ιουλία ή Ιουλίτα).
Η Αγία Ιουλίτα, έζησε κατά την εποχή του αυτοκράτορα Διοκλητιανού. Καταγόταν από το Ικόνιο της Μικράς Ασίας. Επειδή όμως τότε κυριαρχούσε ο διωγμός κατά των χριστιανών, πήρε το γιο της τον Κήρυκο και πήγε στην Σελεύκεια και στην συνέχεια στην Ταρσό. Αλλά και εκεί συνάντησε την ίδια κατάσταση. Στην Ταρσό συνελήφθη από τον ηγεμόνα ,τον Αλέξανδρο, ο οποίος την υπέβαλε σε φρικτά βασανιστήρια μπροστά στο παιδί της. Στην συνέχεια προσπάθησε να φέρει με το μέρος του τον μικρό. το παιδάκι όμως δεν δεχόταν και μάλιστα αφού επικαλέστηκε το όνομα του Χριστού, έδωσε μία δυνατή κλωτσιά στην κοιλιά του ηγεμόνα. Αυτός εξοργίστηκε τόσο πού το πέταξε από τα σκαλιά σπάζοντας το κρανίο του μικρού Κήρυκου. Μ' αυτόν τον τρόπο έλαβε το στεφάνι του μαρτυρίου ο μικρός Κήρυκος. Η δε μητέρα του μετά από λίγο, αφού υπεβλήθη σε πολλά και φρικτά βασανιστήρια, παρέδωσε το πνεύμα της στον Χριστό.
Απολυτίκιον. Ήχος δ'. Ο υψωθείς εν τω Σταυρώ.Η καλλιμάρτυς του Χρίστου Ιουλίττα, συν τριετεί αμνώ αυτής τω Κηρύκω, δικαστού προ βήματος παρέστησαν φαιδρώς, εύτολμοι κηρύττοντες. την χριστώνυμον κλήσιν, άμφω μη πτοούμενοι, απειλάς των τυρράνων και στεφηφόροι νυν εν ουρανοίς, αγαλλιώνται. Χριστώ παριστάμενοι.
Ο Άγιος Λολλιανός.
Μαρτύρησε, αφού θανατώθηκε από δήμιους με κλωτσιές.
Ο Άγιος Αβούδιμος.
Ο θαρραλέος αυτός στρατιώτης του Χριστού, καταγόταν από τη νήσο Τένεδο και υπήρξε από τα πρώτα ολοκαυτώματα της πίστης, στον τότε διωγμό κατά της Εκκλησίας επί Διοκλητιανού. Επειδή δεν θέλησε να θυσιάσει στα είδωλα, τον έδεσαν και τον έδειραν σκληρά. Ο Αβούδιμος όμως, μία απάντηση είχε συνεχώς στο στόμα του: "ΕΙΜΑΙ ΧΡΙΣΤΙΑΝΟΣ". Κατόπιν του έσχισαν τα πλευρά με σιδερένια νύχια, και επειδή συνέχιζε να ομολογεί το Χριστό, τον θανάτωσαν με αποκεφαλισμό.
Ο Άγιος Βλαδίμηρος ο Ισαπόστολος βασιλιάς των Ρώσων.
Άγιος της Ρωσικής Ορθόδοξης Εκκλησίας και γιος του ηγεμόνα του Κιέβου Σβιατοσλάβ. Γεννήθηκε το έτος 949 μ.Χ. Η μητέρα του ονομαζόταν Μαλούσα και ήταν πρώτα υπηρέτρια της μητέρας του συζύγου της, δηλαδή της Αγίας βασίλισσας Όλγας, που ήταν η πρώτη που έγινε χριστιανή στη Ρωσία και οδήγησε πολλούς στην ευσέβεια. Όταν ο Βλαδίμηρος κατέλαβε τον θρόνο του Κιέβου, στην αρχή ήταν ειδωλολάτρης και έτσι ενεργούσε. Πήρε πολλές συζύγους και απόκτησε 12 γιους και 11 θυγατέρες. Κατόπιν όμως, με τις θερμές προσευχές της αγίας γιαγιάς του και τη θεία φώτιση - πολλά σημεία λέγονται για την προσέλευση του στον χριστιανισμό - πίστεψε στον Χριστό και βαπτίστηκε στο Κίεβο το έτος 897. Παντρεύτηκε την αδελφή του αυτοκράτορα του Βυζαντίου Βασιλείου Β' του Βουλγαροκτόνου, Άννα και γκρέμισε όλα τα είδωλα που υπήρχαν στη χώρα. Βάπτισε τους περισσότερους Ρώσους χριστιανούς και έκτισε δύο ωραίες εκκλησίες στο Κίεβο. Η ζωή του άλλαξε ριζικά και έγινε αληθινός Χριστιανός και βοήθησε πάρα πολύ για την εξάπλωση του Χριστιανισμού. Απεβίωσε ειρηνικά στις 15 Ιουλίου του έτους 1015.
Εύρεση τιμίας κάρας της Οσίας Ματρώνας της Χιοπολίτιδας.
Βλέπε βιογραφικό της σημείωμα στις 20 'Οκτωβρίου, όπου ή κυρίως μνήμη της.
Μνήμη του Βασιλέως Ιουστινιανού Β’ του Νέου.
Βλέπε σχετικά αποβίωση αυτού την 2α Αυγούστου
Ο Άγιος Swithn (Αγγλοσάξωνας).
Λεπτομέρειες για τη ζωή αυτού του αγίου της ορθοδοξίας, μπορεί να βρει o αναγνώστης στο βιβλίο "Οι Άγιοι των Βρετανικών Νήσων", του Χριστόφορου Κων. Κομμοδάτου, επισκόπου Τελμησσού, Αθήναι 1985.
Οι Άγιοι Κήρυκος και Ιουλίττα η μητέρα του (εορτή :Κήρυκος & Ιουλία ή Ιουλίτα).
Η Αγία Ιουλίτα, έζησε κατά την εποχή του αυτοκράτορα Διοκλητιανού. Καταγόταν από το Ικόνιο της Μικράς Ασίας. Επειδή όμως τότε κυριαρχούσε ο διωγμός κατά των χριστιανών, πήρε το γιο της τον Κήρυκο και πήγε στην Σελεύκεια και στην συνέχεια στην Ταρσό. Αλλά και εκεί συνάντησε την ίδια κατάσταση. Στην Ταρσό συνελήφθη από τον ηγεμόνα ,τον Αλέξανδρο, ο οποίος την υπέβαλε σε φρικτά βασανιστήρια μπροστά στο παιδί της. Στην συνέχεια προσπάθησε να φέρει με το μέρος του τον μικρό. το παιδάκι όμως δεν δεχόταν και μάλιστα αφού επικαλέστηκε το όνομα του Χριστού, έδωσε μία δυνατή κλωτσιά στην κοιλιά του ηγεμόνα. Αυτός εξοργίστηκε τόσο πού το πέταξε από τα σκαλιά σπάζοντας το κρανίο του μικρού Κήρυκου. Μ' αυτόν τον τρόπο έλαβε το στεφάνι του μαρτυρίου ο μικρός Κήρυκος. Η δε μητέρα του μετά από λίγο, αφού υπεβλήθη σε πολλά και φρικτά βασανιστήρια, παρέδωσε το πνεύμα της στον Χριστό.
Απολυτίκιον. Ήχος δ'. Ο υψωθείς εν τω Σταυρώ.Η καλλιμάρτυς του Χρίστου Ιουλίττα, συν τριετεί αμνώ αυτής τω Κηρύκω, δικαστού προ βήματος παρέστησαν φαιδρώς, εύτολμοι κηρύττοντες. την χριστώνυμον κλήσιν, άμφω μη πτοούμενοι, απειλάς των τυρράνων και στεφηφόροι νυν εν ουρανοίς, αγαλλιώνται. Χριστώ παριστάμενοι.
Ο Άγιος Λολλιανός.
Μαρτύρησε, αφού θανατώθηκε από δήμιους με κλωτσιές.
Ο Άγιος Αβούδιμος.
Ο θαρραλέος αυτός στρατιώτης του Χριστού, καταγόταν από τη νήσο Τένεδο και υπήρξε από τα πρώτα ολοκαυτώματα της πίστης, στον τότε διωγμό κατά της Εκκλησίας επί Διοκλητιανού. Επειδή δεν θέλησε να θυσιάσει στα είδωλα, τον έδεσαν και τον έδειραν σκληρά. Ο Αβούδιμος όμως, μία απάντηση είχε συνεχώς στο στόμα του: "ΕΙΜΑΙ ΧΡΙΣΤΙΑΝΟΣ". Κατόπιν του έσχισαν τα πλευρά με σιδερένια νύχια, και επειδή συνέχιζε να ομολογεί το Χριστό, τον θανάτωσαν με αποκεφαλισμό.
Ο Άγιος Βλαδίμηρος ο Ισαπόστολος βασιλιάς των Ρώσων.
Άγιος της Ρωσικής Ορθόδοξης Εκκλησίας και γιος του ηγεμόνα του Κιέβου Σβιατοσλάβ. Γεννήθηκε το έτος 949 μ.Χ. Η μητέρα του ονομαζόταν Μαλούσα και ήταν πρώτα υπηρέτρια της μητέρας του συζύγου της, δηλαδή της Αγίας βασίλισσας Όλγας, που ήταν η πρώτη που έγινε χριστιανή στη Ρωσία και οδήγησε πολλούς στην ευσέβεια. Όταν ο Βλαδίμηρος κατέλαβε τον θρόνο του Κιέβου, στην αρχή ήταν ειδωλολάτρης και έτσι ενεργούσε. Πήρε πολλές συζύγους και απόκτησε 12 γιους και 11 θυγατέρες. Κατόπιν όμως, με τις θερμές προσευχές της αγίας γιαγιάς του και τη θεία φώτιση - πολλά σημεία λέγονται για την προσέλευση του στον χριστιανισμό - πίστεψε στον Χριστό και βαπτίστηκε στο Κίεβο το έτος 897. Παντρεύτηκε την αδελφή του αυτοκράτορα του Βυζαντίου Βασιλείου Β' του Βουλγαροκτόνου, Άννα και γκρέμισε όλα τα είδωλα που υπήρχαν στη χώρα. Βάπτισε τους περισσότερους Ρώσους χριστιανούς και έκτισε δύο ωραίες εκκλησίες στο Κίεβο. Η ζωή του άλλαξε ριζικά και έγινε αληθινός Χριστιανός και βοήθησε πάρα πολύ για την εξάπλωση του Χριστιανισμού. Απεβίωσε ειρηνικά στις 15 Ιουλίου του έτους 1015.
Εύρεση τιμίας κάρας της Οσίας Ματρώνας της Χιοπολίτιδας.
Βλέπε βιογραφικό της σημείωμα στις 20 'Οκτωβρίου, όπου ή κυρίως μνήμη της.
Μνήμη του Βασιλέως Ιουστινιανού Β’ του Νέου.
Βλέπε σχετικά αποβίωση αυτού την 2α Αυγούστου
Ο Άγιος Swithn (Αγγλοσάξωνας).
Λεπτομέρειες για τη ζωή αυτού του αγίου της ορθοδοξίας, μπορεί να βρει o αναγνώστης στο βιβλίο "Οι Άγιοι των Βρετανικών Νήσων", του Χριστόφορου Κων. Κομμοδάτου, επισκόπου Τελμησσού, Αθήναι 1985.
Δευτέρα 13 Ιουλίου 2009
Σύναξις τον αρχαγγέλου Γαβριήλ
Σύναξις τον αρχαγγέλου Γαβριήλ. Μάρτυρος Γολινδούχ (Μαρίας). Οσίου Στεφάνου του Σαβαίτου (†794). Οσίων και των εν Κύπρω εν ασκήσει λαμψάντων Ηλιοφώτου, Αμμωνίου, Αυξουθενίου, Ευτυχίου, Ευφημιανού, Παμμεγίστου, Παφνουτίου, Παμφροδίτου, Πήγωνος, Πολεμίου, Σωζομένου, Σωτηρίχου, Φωτίου και Χουλελαίου. Οσίας Σάρρας.
Κυριακή 12 Ιουλίου 2009
Ωραία βραδιά . Μπράβο στον δήμο Αμαλιάδας
ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΑ ΑΠΟ ΤΗΝ ΘΕΑΤΡΙΚΗ ΠΑΡΑΣΤΑΣΗ ΠΟΥ ΠΑΙΧΤΗΚΕ ΣΤΗ ΠΡΕΜΙΕΡΑ ΤΟΥ ΦΕΣΤΙΒΑΛ ΑΡΧΑΙΑΣ ΗΛΙΔΑΣ ΜΕ ΤΙΤΛΟ "ΣΥΜΠΕΘΕΡΟΙ ΑΠΟ ΤΑ ΤΙΡΑΝΑ" 11-7-09
ΤΩΝ ΘΑΝΑΣΗ ΠΑΠΑΘΑΝΑΣΙΟΥ ΜΗΧΑΛΗ ΡΕΠΠΑ
Μαρτύρων Πρόκλου και Ιλαρίου Αγίας Βερονίκης
Μαρτύρων Πρόκλου και Ιλαρίου (†β΄αι.). Ανδρέου του στρατηλάτου, Ηρακλείου, Φαύστου, Μηνά και των μετ` αυτών. Μάμαντος και Σεραπίωνος. Αγίας Βερονίκης , της αιμορροούσης. Οσίου Μιχαήλ, του Μαλεΐνου.
Οι άγιοι μάρτυρες Πρόκλος και Ιλάριος, έζησαν την εποχή του αυτοκράτορα των Ρωμαίων Τραϊνού. Πρώτος συνελήφθη ο άγιος Πρόκλος και αφού διακήρυξε την πίστη του στον Θεό ενώπιον του αυτοκράτορα, οδηγήθηκε στον έπαρχο για να υποβληθεί σε βασανιστήρια. Πρώτα λοιπόν του έκαψαν την κοιλιά με αναμμένους δαυλούς, στην συνέχεια του ξέσκισαν όλο το σώμα με σιδερένια νύχια, έπειτα τον κρέμασαν και τέλος πάρθηκε η απόφαση να θανατωθεί με τόξα. Καθ` οδόν λοιπόν προς τον τόπο του μαρτυρίου, ο άγιος συνάντησε τον ανιψιό του Ιλάριο, ο οποίος χαιρέτησε τον θείο του. Γι` αυτό τον Λόγο συνελήφθη. Έτσι αφού θανατώθηκε ο άγιος Πρόκλος με τα τόξα στη συνέχεια θανατώθηκε και ο Ιλάριος, αφού πρώτα ρωτήθηκε αν είναι και αυτός χριστιανός. Έτσι έλαβαν τον στέφανο του μαρτυρίου.
Η αγία Βερονίκη, έζησε και έδρασε για την χριστιανική πίστη στην πόλη Πανεάδα. Αξιώθηκε μάλιστα να συναντήσει τον ίδιο τον Χριστό, ο οποίος την θεράπευσε από την βασανιστική αιμορραγία που είχε. Για να τιμήσει και να ευχαριστήσει λοιπόν τον Κύριο, έκανε έναν ανδριάντα του Χριστού για να τον τιμούν και να προσκυνούν οι πιστοί. Μετά έγινε μέλος της πρώτης Εκκλησίας και απεβίωσε σε βαθιά γεράματα.
Οι άγιοι μάρτυρες Πρόκλος και Ιλάριος, έζησαν την εποχή του αυτοκράτορα των Ρωμαίων Τραϊνού. Πρώτος συνελήφθη ο άγιος Πρόκλος και αφού διακήρυξε την πίστη του στον Θεό ενώπιον του αυτοκράτορα, οδηγήθηκε στον έπαρχο για να υποβληθεί σε βασανιστήρια. Πρώτα λοιπόν του έκαψαν την κοιλιά με αναμμένους δαυλούς, στην συνέχεια του ξέσκισαν όλο το σώμα με σιδερένια νύχια, έπειτα τον κρέμασαν και τέλος πάρθηκε η απόφαση να θανατωθεί με τόξα. Καθ` οδόν λοιπόν προς τον τόπο του μαρτυρίου, ο άγιος συνάντησε τον ανιψιό του Ιλάριο, ο οποίος χαιρέτησε τον θείο του. Γι` αυτό τον Λόγο συνελήφθη. Έτσι αφού θανατώθηκε ο άγιος Πρόκλος με τα τόξα στη συνέχεια θανατώθηκε και ο Ιλάριος, αφού πρώτα ρωτήθηκε αν είναι και αυτός χριστιανός. Έτσι έλαβαν τον στέφανο του μαρτυρίου.
Η αγία Βερονίκη, έζησε και έδρασε για την χριστιανική πίστη στην πόλη Πανεάδα. Αξιώθηκε μάλιστα να συναντήσει τον ίδιο τον Χριστό, ο οποίος την θεράπευσε από την βασανιστική αιμορραγία που είχε. Για να τιμήσει και να ευχαριστήσει λοιπόν τον Κύριο, έκανε έναν ανδριάντα του Χριστού για να τον τιμούν και να προσκυνούν οι πιστοί. Μετά έγινε μέλος της πρώτης Εκκλησίας και απεβίωσε σε βαθιά γεράματα.
Σάββατο 11 Ιουλίου 2009
Μεγαλομάρτυρος Ευφημίας
Μεγαλομάρτυρος Ευφημίας (†451). Ισαποστόλου Όλγας, βασιλίσσης της Ρωσίας (†969). Ιερομαρτύρων Αρσενίου πατριάρχου Αλεξανδρείας, «του σφαγέντος» και Κινδέου του πρεσβυτέρου.Μαρτύρων Μαρκιανού και Μαρτυροκλέους. Νεομαρτύρων Νικόδημου εξ Ελβασάν (†1722), Νεκταρίου, του εκ Βρυούλων (†1820).
Η αγία και μεγαλομάρτυς Ευφημία, από μικρή ήταν πολύ ευσεβής λόγω της ορθής ανατροφής που της είχαν δώσει οι γονείς της. Η Ευφημία αγάπησε με μεγάλη θέρμη τον Χριστό και αφιερώθηκε ολοψυχα σ` αυτόν, κάνοντας πράξη τα λόγια του Ευαγγελίου που είχε διδαχθεί. Φρόντιζε και ενδιαφερόταν για όλο τον κόσμο, ακόμα και εις βάρος της υγείας της. Ξεκινώντας όμως ο διωγμός των χριστιανών την πρόδωσαν. Αυτή όμως και ενώπιον του Διοικητή ομολόγησε την πίστη της και γι` αυτό το λόγο οδηγήθηκε σε άγρια βασανιστήρια και στην συνέχεια ήλθε το τέλος της, καθώς την κατασπάραξαν τα άγρια θηρία.
Η αγία και μεγαλομάρτυς Ευφημία, από μικρή ήταν πολύ ευσεβής λόγω της ορθής ανατροφής που της είχαν δώσει οι γονείς της. Η Ευφημία αγάπησε με μεγάλη θέρμη τον Χριστό και αφιερώθηκε ολοψυχα σ` αυτόν, κάνοντας πράξη τα λόγια του Ευαγγελίου που είχε διδαχθεί. Φρόντιζε και ενδιαφερόταν για όλο τον κόσμο, ακόμα και εις βάρος της υγείας της. Ξεκινώντας όμως ο διωγμός των χριστιανών την πρόδωσαν. Αυτή όμως και ενώπιον του Διοικητή ομολόγησε την πίστη της και γι` αυτό το λόγο οδηγήθηκε σε άγρια βασανιστήρια και στην συνέχεια ήλθε το τέλος της, καθώς την κατασπάραξαν τα άγρια θηρία.
Παρασκευή 10 Ιουλίου 2009
Των εν Νικοπόλει (Αρμενίας ) αγίων 45 Μαρτύρων (†319),
Των εν Νικοπόλει (Αρμενίας ) αγίων 45 Μαρτύρων (†319), των και προκρίτων της πόλεως Αντώνιος, Δανιήλ, Λεόντιος και Μαυρίκιος. Μαρτύρων Βιάνορος και Σιλουανού και Απολλωνίου, του εκ Σάρδεων. Γρηγορίου επισκόπου Άσσου.
Οι σαρανταπέντε άγιοι μάρτυρες, έζησαν και μαρτύρησαν τον 4ο αιώνα επί αυτοκρατορίας Λικίνιου. Ανάμεσα τους ξεχώρισαν ο Λεόντιος, ο Μαυρίκιος, ο Δανιήλ και ο Αντώνιος, οι οποίοι και κατείχαν τα πρώτα αξιώματα στην πόλη. Οι άγιοι λοιπόν οδηγήθηκαν, ως χριστιανοί ενώπιον του ηγεμόνα ο οποίος τους διέταξε να αρνηθούν την πίστη τους και να θυσιάσουν στα είδωλα. Αυτοί αρνήθηκαν και εξοργισμένος ο Λυσίας διέταξε να τούς υποβάλλουν σε βασανιστήρια έως ότου αλλαξοπιστήσουν. Αυτοί παρέμειναν σταθεροί μέχρι που τούς έριξαν στην φωτιά, όπου και μαρτύρησαν υπέρ του Χριστού.
Οι σαρανταπέντε άγιοι μάρτυρες, έζησαν και μαρτύρησαν τον 4ο αιώνα επί αυτοκρατορίας Λικίνιου. Ανάμεσα τους ξεχώρισαν ο Λεόντιος, ο Μαυρίκιος, ο Δανιήλ και ο Αντώνιος, οι οποίοι και κατείχαν τα πρώτα αξιώματα στην πόλη. Οι άγιοι λοιπόν οδηγήθηκαν, ως χριστιανοί ενώπιον του ηγεμόνα ο οποίος τους διέταξε να αρνηθούν την πίστη τους και να θυσιάσουν στα είδωλα. Αυτοί αρνήθηκαν και εξοργισμένος ο Λυσίας διέταξε να τούς υποβάλλουν σε βασανιστήρια έως ότου αλλαξοπιστήσουν. Αυτοί παρέμειναν σταθεροί μέχρι που τούς έριξαν στην φωτιά, όπου και μαρτύρησαν υπέρ του Χριστού.
Πέμπτη 9 Ιουλίου 2009
Η ΤΗΛΕΟΡΑΣΗ
Το καλοκαίρι προσφέρει μια ελαφρότητα στις ψυχές των ανθρώπων .
Πιστεύω ακράδαντα ότι η μείωση της επαφής με την τηλεόραση βοηθάει σε αυτό συμβάλει σε αυτό.
Πιστεύω ακράδαντα ότι η μείωση της επαφής με την τηλεόραση βοηθάει σε αυτό συμβάλει σε αυτό.
Ιερομαρτύρων Παγκρατίου
Ιερομαρτύρων Παγκρατίου επισκόπου Ταυρομενίου (†α΄αι.) και Μεθοδίου επισκόπου Λάμπης (†1793). Μαρτύρων Ανδρέου και Πρόβου. Πατερμουθίου, Κόπριος και Αλεξάνδρου, των ασκητών. Νεομάρτυρος Μιχαήλ (Πακνανά), του εν Αθήναις (†1770). Οσίων Φωτίου κτίτορος της εν Θεσ/νίκη ιεράς Μονής Ακαπνίου, Διονυσίου του ρήτορος και Μητροφάνους, των εν Άθω.
Ο άγιος Παγκράτιος, καταγόταν από την Αντιόχεια. Διδάχτηκε τον Χριστιανισμό από τον απόστολο Πέτρο, ο οποίος τον χειροτόνησε και επίσκοπο Ταυρομενίου. Ο Παγκράτιος, μετά την χειροτονία του έπρεπε να πάει στην επαρχία του. Κατά θεία οικονομία συνάντησε δύο ναυτικούς το Ρωμύλο και τον Λυκαονίδη, οι οποίοι μετά την νουθεσία που τους έκανε, πίστευσαν και αυτοί στον Χριστό. Μετά από αυτό ο άγιος επιβιβάστηκε σε ένα από τα πλοία και πήγε στην Σικελία. Όταν έφθασε εκεί εξαφάνισε και κατέστρεψε όλους τούς ειδωλολατρικούς ναούς και κατόρθωσε να κάνει χριστιανό τον ηγεμόνα της περιοχής, Βονιφάτιο. Μάλιστα τον έκανε να χτίσει και ναό για τις ανάγκες των χριστιανών.
Ο άγιος Παγκράτιος, καταγόταν από την Αντιόχεια. Διδάχτηκε τον Χριστιανισμό από τον απόστολο Πέτρο, ο οποίος τον χειροτόνησε και επίσκοπο Ταυρομενίου. Ο Παγκράτιος, μετά την χειροτονία του έπρεπε να πάει στην επαρχία του. Κατά θεία οικονομία συνάντησε δύο ναυτικούς το Ρωμύλο και τον Λυκαονίδη, οι οποίοι μετά την νουθεσία που τους έκανε, πίστευσαν και αυτοί στον Χριστό. Μετά από αυτό ο άγιος επιβιβάστηκε σε ένα από τα πλοία και πήγε στην Σικελία. Όταν έφθασε εκεί εξαφάνισε και κατέστρεψε όλους τούς ειδωλολατρικούς ναούς και κατόρθωσε να κάνει χριστιανό τον ηγεμόνα της περιοχής, Βονιφάτιο. Μάλιστα τον έκανε να χτίσει και ναό για τις ανάγκες των χριστιανών.
ΞΕΧΑΣΜΕΝΗ ΑΝΘΡΩΠΙΑ
Όχι άλλο ψέμα κουραστήκαμε .
Εθιστήκαμε και η αλήθεια μοιάζει σαν την ξεχασμένη ανθρωπιά.
Εθιστήκαμε και η αλήθεια μοιάζει σαν την ξεχασμένη ανθρωπιά.
ΜΟΝΟ ΔΥΣΤΥΧΙΑ
Τα θέματα που απασχολούν τον τύπο θα έλεγα ότι τα χαρακτηρίζει μια προχειρότητα μια αδιαφορία.
Λες και δεν υπάρχουν πράγματα που θα μπορούσαν να προβάλουν .
Αλλά όχι μόνο δυστυχία κακομοιριά και βρωμιά.Με αυτά πρέπει να εθιστούμε και να χάσουμε την ουσία της ζωής που δεν τίποτα άλλο από μια καλημέρα στο διπλανό μας .
Λες και δεν υπάρχουν πράγματα που θα μπορούσαν να προβάλουν .
Αλλά όχι μόνο δυστυχία κακομοιριά και βρωμιά.Με αυτά πρέπει να εθιστούμε και να χάσουμε την ουσία της ζωής που δεν τίποτα άλλο από μια καλημέρα στο διπλανό μας .
Τετάρτη 8 Ιουλίου 2009
Μεγαλομάρτυρος Προκοπίου
Μεγαλομάρτυρος Προκοπίου (†303), της ευσεβεστάτης μητρός αυτού Θεοδοσίας και των δι` αυτού πιστευσάντων και μαρτυρησάντων Νικοστράτου, Αντιόχου. Μαρτύρων Αύδα, Προκοπίου του εξορκιστού και Σάββα. Ιερομάρτυρος Αναστασίου του Γουναρά, του εξ Αγίου Βλασίου Ηγουμενίτσης (†1743). Νεομάρτυρος Θεοφάνους (†1559). Οσίων Θεοφίλου μυροβλύτου, του εκ Ζίχνης (†1548) και Προκοπίου του δια Χριστόν σαλού, του Ρώσου.
Ο άγιος Προκόπιος έζησε και μεγάλωσε τα χρόνια που αυτοκράτορας των Ρωμαίων ήταν ο Διοκλητιανός. Ο πατέρας του, ο Χριστοφόρος, ήταν ευσεβής άνθρωπος, σε αντίθεση με την μητέρα του που πίστευε στα είδωλα. Μετά τον θάνατο του πατέρα του, η μητέρα του τον πήγε στον αυτοκράτορα, ο οποίος τον έκανε ηγεμόνα της πόλης των Αλεξανδρέων και του έδωσε εντολή να καταδιώκει και να βασανίζει τούς χριστιανούς. Έτσι ο Προκόπιος ξεκίνησε για την Αλεξάνδρεια. Κατά την πορεία του όμως, ξαφνικά άρχισαν να πέφτουν αστραπές και βροντές και ταυτόχρονα άκουσε φωνή να τον καλεί με το όνομά του, που τον απειλούσε με θάνατο επειδή θα κατεδίωκε τούς χριστιανούς και ταυτόχρονα και τον αληθινό Θεό. Μετά από αυτό το γεγονός ο Προκόπιος παρακάλεσε Εκείνον πού του μιλούσε να του φανερωθεί περισσότερο για να δει ποίος είναι. Τότε εμφανίστηκε μπροστά του ένας Σταυρός από κρύσταλλο και ακούστηκε μία φωνή να του λέει: « Εγώ είμαι ο Εσταυρωμένος Υιός του Θεού» . Μετά από αυτό το θαύμα πίστευσε και έγινε χριστιανός. Λίγο αργότερα επιστρέφοντας από νικηφόρα αποστολή κατά των Σαρακηνών, η μητέρα του προσπάθησε να τον πείσει να θυσιάσει στα είδωλα. Κατάλαβε όμως ότι είχε γίνει χριστιανός και τον πρόδωσε στον αυτοκράτορα. Εκείνος διέταξε τον ηγεμόνα της Καισάρειας Ουλκίο να τον ανακρίνει. Αυτός τον χτύπησε πολύ μέχρι λιποθυμίας και μετά τον έκλεισε στην φυλακή. Με την χάρη του Κυρίου όμως οι πληγές επουλώθηκαν και απελευθερώθηκε από τα δεσμά. Στη συνέχεια οδηγήθηκε στον ναό των ειδώλων όπου με την προσευχή του κατάφερε και συνέτριψε τα είδωλα. Το θαύμα αυτό είχε ως αποτέλεσμα να πιστεύσουν σ` αυτόν πολλοί ανάμεσα τους και η μητέρα του. Αμέσως δόθηκε εντολή να αποκεφαλιστούν όλοι όσοι είχαν πιστεύσει. Μετά από αυτό, δόθηκε εντολή να γίνουν φρικτά βασανιστήρια στον Προκόπιο. Ο άγιος υπέμενε με πάρα πολύ μεγάλη καρτερία όλα αυτά και μάλιστα κατάφερε να τα ξεπερνά με την βοήθεια του Θεού. Τέλος δόθηκε εντολή να τον αποκεφαλίσουν και έτσι παρέλαβε το στεφάνι της αιωνίου ζωής.
Ο άγιος Προκόπιος έζησε και μεγάλωσε τα χρόνια που αυτοκράτορας των Ρωμαίων ήταν ο Διοκλητιανός. Ο πατέρας του, ο Χριστοφόρος, ήταν ευσεβής άνθρωπος, σε αντίθεση με την μητέρα του που πίστευε στα είδωλα. Μετά τον θάνατο του πατέρα του, η μητέρα του τον πήγε στον αυτοκράτορα, ο οποίος τον έκανε ηγεμόνα της πόλης των Αλεξανδρέων και του έδωσε εντολή να καταδιώκει και να βασανίζει τούς χριστιανούς. Έτσι ο Προκόπιος ξεκίνησε για την Αλεξάνδρεια. Κατά την πορεία του όμως, ξαφνικά άρχισαν να πέφτουν αστραπές και βροντές και ταυτόχρονα άκουσε φωνή να τον καλεί με το όνομά του, που τον απειλούσε με θάνατο επειδή θα κατεδίωκε τούς χριστιανούς και ταυτόχρονα και τον αληθινό Θεό. Μετά από αυτό το γεγονός ο Προκόπιος παρακάλεσε Εκείνον πού του μιλούσε να του φανερωθεί περισσότερο για να δει ποίος είναι. Τότε εμφανίστηκε μπροστά του ένας Σταυρός από κρύσταλλο και ακούστηκε μία φωνή να του λέει: « Εγώ είμαι ο Εσταυρωμένος Υιός του Θεού» . Μετά από αυτό το θαύμα πίστευσε και έγινε χριστιανός. Λίγο αργότερα επιστρέφοντας από νικηφόρα αποστολή κατά των Σαρακηνών, η μητέρα του προσπάθησε να τον πείσει να θυσιάσει στα είδωλα. Κατάλαβε όμως ότι είχε γίνει χριστιανός και τον πρόδωσε στον αυτοκράτορα. Εκείνος διέταξε τον ηγεμόνα της Καισάρειας Ουλκίο να τον ανακρίνει. Αυτός τον χτύπησε πολύ μέχρι λιποθυμίας και μετά τον έκλεισε στην φυλακή. Με την χάρη του Κυρίου όμως οι πληγές επουλώθηκαν και απελευθερώθηκε από τα δεσμά. Στη συνέχεια οδηγήθηκε στον ναό των ειδώλων όπου με την προσευχή του κατάφερε και συνέτριψε τα είδωλα. Το θαύμα αυτό είχε ως αποτέλεσμα να πιστεύσουν σ` αυτόν πολλοί ανάμεσα τους και η μητέρα του. Αμέσως δόθηκε εντολή να αποκεφαλιστούν όλοι όσοι είχαν πιστεύσει. Μετά από αυτό, δόθηκε εντολή να γίνουν φρικτά βασανιστήρια στον Προκόπιο. Ο άγιος υπέμενε με πάρα πολύ μεγάλη καρτερία όλα αυτά και μάλιστα κατάφερε να τα ξεπερνά με την βοήθεια του Θεού. Τέλος δόθηκε εντολή να τον αποκεφαλίσουν και έτσι παρέλαβε το στεφάνι της αιωνίου ζωής.
Τρίτη 7 Ιουλίου 2009
Μεγαλομάρτυρος Κυριακής (†δ΄αι.).
Μεγαλομάρτυρος Κυριακής (†δ΄αι.). Ιερομάρτυρος Περεγρίνου και των συν αυτώ Γερμανού, Ησυχίου, Παππίου, Πομπηίου και Σατορνίνου, των εν Δυρραχίω. Μαρτύρων Ευαγγέλου, Ευσταθίου του πρεσβυτέρου και Πολυκάρπου του νέου και Λουκιανού. Οσίου πατρός Θωμά, του εν τω Μαλεώ († ι΄αι.).
Η αγία μεγαλομάρτυς Κυριακή είχε γονείς τον Δωρόθεο και την Ευσεβία, οι οποίοι ήταν άτεκνοι. Μετά από προσευχές των γονιών της προς το Θεό γεννήθηκε η αγία ημέρα Κυριακή. Κατά το διωγμό του Διοκλητιανού οι γονείς της μαρτύρησαν. Την αγία έστειλαν στον Καίσαρα Μαξιμιανό και από εκεί στον άρχοντα Βιθυνίας Ιλαριανό που της θύμισε ότι η ομορφιά της είναι για απολαύσεις και όχι για βασανιστήρια. Η παρθένος του απήντησε κατάλληλα και εκείνος αφού την βασάνισε διέταξε να την αποκεφαλίσουν. Αλλά πριν πέσει η σπάθη προσευχόμενη παρέδωσε το πνεύμα της.
Η αγία μεγαλομάρτυς Κυριακή είχε γονείς τον Δωρόθεο και την Ευσεβία, οι οποίοι ήταν άτεκνοι. Μετά από προσευχές των γονιών της προς το Θεό γεννήθηκε η αγία ημέρα Κυριακή. Κατά το διωγμό του Διοκλητιανού οι γονείς της μαρτύρησαν. Την αγία έστειλαν στον Καίσαρα Μαξιμιανό και από εκεί στον άρχοντα Βιθυνίας Ιλαριανό που της θύμισε ότι η ομορφιά της είναι για απολαύσεις και όχι για βασανιστήρια. Η παρθένος του απήντησε κατάλληλα και εκείνος αφού την βασάνισε διέταξε να την αποκεφαλίσουν. Αλλά πριν πέσει η σπάθη προσευχόμενη παρέδωσε το πνεύμα της.
Εγγραφή σε:
Αναρτήσεις (Atom)