Άρθρο του νομπελίστα οικονομολόγου στους New York Times Πολ Κρούγκμαν: «Οι Γερμανοί πρέπει να κάνουν το σωστό για την Ελλάδα και να εγκαταλείψουν τους μύθους και την ηθικολογία»

«Πολλοί πιστεύουν πως τα δάνεια που πήρε η Ελλάδα από το ξέσπασμα της κρίσης και μετά, χρησιμοποιήθηκαν για να επιδοτήσουν τις δαπάνες. Η αλήθεια είναι ότι το μεγαλύτερο μέρος των χρημάτων πήγαν για να πληρωθούν τόκοι και κεφάλαιο του χρέους» αναφέρει σε νέο άρθρο του για την Ελλάδα, στη New York Times, ο Αμερικανός νομπελίστας οικονομολόγος, Πολ Κρούγκμαν και υπογραμμίζει «την ανάγκη η Ευρώπη να αρθεί στο ύψος των περιστάσεων» και «να αντιμετωπίσει με ρεαλισμό την οικονομική κατάσταση και στην περίπτωση της Ελλάδας».

Ο αρθρογράφος, μεταξύ άλλων, προβάλλει τη θέση ότι «οι Γερμανοί ειδικότερα πρέπει να κάνουν το σωστό και να εγκαταλείψουν τους μύθους και την ηθικολογία», επισημαίνοντας ότι «με την παρούσα κατάσταση, το μόνο που καταφέρνει η Ελλάδα μέσω του διεθνούς δανεισμού είναι να συντηρεί την αποπληρωμή των τόκων και του αρχικού κεφαλαίου».

Επίσης, προτείνει «ως την πλέον συνετή λύση την απομείωση του ελληνικού χρέους και τη θέσπιση μικρότερων και ρεαλιστικών πλεονασμάτων στον προϋπολογισμό της, λύση που θα βοηθήσει και τη νεοεκλεγείσα κυβέρνηση να εκπληρώσει την υπόσχεσή της περί πάταξης της λιτότητας -σε αντίθεση βέβαια με την κρατούσα συλλογιστική/ ηθικολογία της Ευρώπης περί απαίτησης των δανειστών να τηρήσει η Ελλάδα κατά γράμμα τις δεσμεύσεις της».

«Η Ευρώπη βρίσκεται μπροστά σε ένα τεστ που πρέπει να επιλύσει: αυτό της Ελλάδας», τονίζει ο κ. Κρούγκμαν και προσθέτει: «Στα πέντε χρόνια που πέρασαν από τότε που άρχισε η κρίση, η καθαρή σκέψη βρίσκεται σε "σύντομο ανεφοδιασμό". Αλλά, αυτή η ασάφεια πρέπει να τερματιστεί, και τα πρόσφατα γεγονότα στην Ελλάδα θέτουν μια θεμελιώδη πρόκληση για την Ευρώπη. Μπορεί να αφήσει κατά μέρος τους μύθους και την ηθικολογία και να ασχοληθεί με την πραγματικότητα, με τον τρόπο που καθορίζουν οι βασικές αξίες της ηπείρου. Αν όχι, τότε το όλο ευρωπαϊκό εγχείρημα -της προσπάθειας οικοδόμησης της ειρήνης και της δημοκρατίας μέσω της κοινής ευημερίας- θα υποστεί ένα φοβερό και ίσως θανάσιμο πλήγμα».

Στη συνέχεια, μεταξύ άλλων, ο νομπελίστας οικονομολόγος υποστηρίζει: «Πολλοί πιστεύουν πως τα δάνεια που πήρε η Ελλάδα από το ξέσπασμα της κρίσης και μετά χρησιμοποιήθηκαν για να επιδοτήσουν τις δαπάνες. Η αλήθεια είναι ότι το μεγαλύτερο μέρος των χρημάτων πήγαν για να πληρωθούν τόκοι και κεφάλαιο του χρέους. Τα τελευταία δύο χρόνια γινόταν μια ανακύκλωση: η ελληνική κυβέρνηση λειτουργούσε ως μεσάζων, με τους πολίτες να βλέπουν την καταστροφική πτώση του βιοτικού επιπέδου τους και να απαιτείται να κάνουν θυσίες προκειμένου να προσφέρουν περισσότερα στο πρόγραμμα που είχε υποβληθεί από τους δανειστές.

Για να καταλάβουμε πώς σκέφτεται η νέα κυβέρνηση αρκεί να σημειώσουμε ότι επιθυμεί να μειώσει το μέγεθος τής συνεισφοράς των πολιτών σε αυτό το πρόγραμμα. Κανείς δεν μιλάει για περισσότερες δαπάνες από όσες χρειάζεται πραγματικά η Ελλάδα. Αυτό που πρέπει να μπει στο τραπέζι είναι να υπάρξουν λιγότερες δαπάνες για τόκους και περισσότερες για αρωγή στους ενδεείς ή σε τομείς όπως η υγειονομική περίθαλψη. Κάτι τέτοιο θα είχε και άμεση συνέπεια στη μείωση της ανεργίας, που έχει φτάσει στο 25%. Η ηθικολογία αρχίζει με το επιχείρημα ότι η Ελλάδα έχει υποχρέωση να πληρώσει τα χρέη της».

Ακολούθως, ο κ. Κρούγκμαν σημειώνει ότι «είναι αλήθεια πως η Ελλάδα την περίοδο 2004-2009 με κεντροδεξιά κυβέρνηση δανείστηκε τεράστια ποσά σε εθελοντική βάση. Αλλά και η Γερμανία με τη σειρά της δάνειζε οικειοθελώς την Ελλάδα. Θα περίμενε κανείς και οι δύο πλευρές να αποδεχθούν το λάθος και να πληρώσουν το τίμημα. Και ενώ ιδιώτες δανειστές έχουν διασωθεί σε μεγάλο βαθμό (παρά το "κούρεμα" του 2012), η Ελλάδα συνεχίζει να πληρώνει».

Σύμφωνα με τον αρθρογράφο, «τώρα, η αλήθεια είναι ότι κανείς δεν πιστεύει πως η Ελλάδα μπορεί να αποπληρώσει πλήρως το χρέος της. Γιατί λοιπόν να μην αποδεχθούν την πραγματικότητα και να μειώσουν τις πληρωμές έτσι που να μην συνεχιστεί η ατέλειωτη δυστυχία; Είναι στόχος να καταστεί η Ελλάδα ένα παράδειγμα για τους άλλους δανειολήπτες; Αν ναι, τότε τι υποτίθεται πως είναι η ένωση των κυρίαρχων δημοκρατικών κρατών; Εάν είχαμε να κάνουμε με τα δημόσια οικονομικά της Ελλάδας, τότε η χώρα θα μπορούσε να κηρύξει πτώχευση. Θα σταματούσε να λαμβάνει νέα δάνεια και να πληρώνει τις υφιστάμενες οφειλές, ενώ οι ταμειακές ροές θα βελτιώνονταν πραγματικά».

Επίσης, επισημαίνει ότι «το πρόβλημα για την Ελλάδα, ωστόσο, είναι η ευθραυστότητα των τραπεζών της, καθώς όπως όλες οι τράπεζες της Ευρωζώνης εξαρτώνται από την ΕΚΤ. Αν κοπούν οι πιστώσεις, τότε το ελληνικό τραπεζικό σύστημα θα λιώσει μέσα σε ένα τεράστιο bank run. Όσο η Ελλάδα μένει εντός ευρώ, χρειάζεται την καλή θέληση της ΕΚΤ, η οποία με τη σειρά της εξαρτάται από τις διαθέσεις της Γερμανίας και των άλλων πιστωτριών κρατών. Είναι άραγε έτοιμη η Γερμανία να πει σε έναν εταίρο "ή πληρώνεις ή καταστρέφω το τραπεζικό σου σύστημα;"».

Τέλος, ο κ. Κρούγκμαν τονίζει: «Ας σκεφτούμε τι θα συμβεί αν η ελληνική κυβέρνηση, που έχει λάβει νωπή εντολή, πει πως δεν πληρώνει. Τότε, αναγκαστικά θα φύγει από το ευρώ και αυτό θα έχει καταστροφικές πολιτικές και οικονομικές συνέπειες για όλη την Ευρώπη. Αντικειμενικά, η επίλυση αυτής της κατάστασης δεν είναι δύσκολη. Η Ελλάδα έχει σημειώσει μεγάλη πρόοδο στην ανταγωνιστικότητα, με τη δραματική μείωση του κόστους και των μισθών, άρα η λιτότητα είναι αυτή που κρατάει τα πράγματα. Ας αφήσουν την Ελλάδα να "τρέξει" μικρότερα θετικά πλεονάσματα που θα ανακουφίσουν τους Έλληνες από τον πόνο. Ας αφήσουν τη νέα ελληνική κυβέρνηση να πετύχει κάτι προς εκτόνωση των αντιδημοκρατικών δυνάμεων που περιμένουν να εκμεταλλευτούν τις συνθήκες. Στο μεταξύ, το κόστος για τους φορολογούμενους των άλλων κρατών θα είναι ελάχιστο, από τη στιγμή που ποτέ δεν πρόκειται να αποπληρωθεί το σύνολο του χρέους. Οι Γερμανοί ειδικότερα πρέπει να κάνουν το σωστό και να εγκαταλείψουν τους μύθους και την ηθικολογία».
http://www.e-typos.com/gr/oikonomia/article/114872/pol-krougman-stous-new-york-times-oi-germanoi-prepei-na-kanoun-to-sosto-gia-tin-ellada-kai-na-egataleipsoun-tous-muthous-kai-tin-ithikologia/

Αφιέρωμα: Έλληνες ηθοποιοί που πέθαναν φτωχοί

Γράφει η Ειρήνη Δερμιτζάκη, συγγραφέας, σκηνοθέτης 

Έλληνες ηθοποιοί, άλλοι με μικρή κι άλλοι με μεγάλη καριέρα. Άλλοι αυτοδίδακτοι, άλλοι με σπουδές και βραβεία. Άλλοι έπαιξαν αρχαία τραγωδία άλλοι σε βιντεοταινίες του ογδόντα. Είχαν όμως όλοι τους ...ένα κοινό. Παρά την όποια καριέρα τους πέθαναν απένταροι. Ας μάθουμε λίγα παραπάνω για αυτούς.

Σαπφώ Νοταρά.

Ηράκλειο, 1907/1910 – Αθήνα, 11 Ιουνίου 1985

Η Σαπφώ Χανδάνου, όπως ήταν το πραγματικό της όνομα, γεννήθηκε το 1907 (άλλες πηγές αναφέρουν σαν έτος γέννησης το 1910) στο Ηράκλειο Κρήτης.

Αποφοίτησε με άριστα από τη Δραματική Σχολή του Πειραϊκού Συνδέσμου. Εμφανίστηκε στο θέατρο προπολεμικά. Συνεργάστηκε με πλήθος θιάσων (Εθνικού, ΚΒΘΕ, Νέζερ, Κατερίνας, Λαμπέτης – Χορν, Αλέξη Δαμιανού, Βουγιουκλάκη – Παπαμιχαήλ, Μίμη Φωτόπουλου, κ.ά.)

Άφησε εποχή με τις ερμηνείες της στις ταινίες «Αχ, αυτή η γυναίκα μου» και «Η χαρτοπαίχτρα» με σήμα κατατεθέν την βραχνή φωνή της.

Πέθανε από καρδιακή προσβολή, εντελώς μόνη και αβοήθητη, σε διαμέρισμα που διέμενε, το ενοίκιο του οποίου πλήρωνε κάποιος νέος επιχειρηματίας θαυμαστής της. Τη βρήκαν δύο ημέρες αργότερα όταν η αστυνομία διέρρηξε την πόρτα στις 13 Ιουνίου του 1985.

Νίκη Τριανταφυλλίδη

27 Νοεμβρίου 1942-13 Μαΐου 2013

Ελληνίδα ηθοποιός και σκηνοθέτης. Κόρη του συνθέτη Πάνου Τριανταφυλλίδη. Αποφοίτησε από τη Δραματική Σχολή του Εθνικού Θεάτρου και του Πέλου Κατσέλη. Εμφανίστηκε στο θέατρο το 1963, στο έργο Το σπίτι της Μπερνάρντα Άλμπα. Το 1970 βραβεύτηκε για την ταινία μικρού μήκους «Συνηθισμένο μου όνειρο» με το βραβείο σκηνοθεσίας (Φεστιβάλ Θεσσαλονίκης). Ένα χρόνο μετά τιμήθηκε με το βραβείο «Μαρίκα Κοτοπούλη» ως η καλύτερη ηθοποιός της περιόδου 1970-71 από το Κέντρο Μελέτης και Έρευνας του Ελληνικού Θεάτρου. Δίδαξε σε διάφορες δραματικές σχολές, ΚΘΒΕ, Πέλου Κατσέλη και Μαίρης Τράγκα.

Συνεργάστηκε με σημαντικούς σκηνοθέτες (Μινωτής, Βολανάκης, Χαρωνίτης κ.α). Μερικές από τις ταινίες που συμμετείχε ήταν «ο Αστραπόγιαννος», «Ένα κορίτσι αλλιώτικο από τα άλλα», «Το κανόνι και το αηδόνι» κ.α. Έγραψε και σκηνοθέτησε δικά της θεατρικά έργα.

Τα τελευταία 20 χρόνια είχε αποσυρθεί λόγω σοβαρών προβλημάτων υγείας, τα οποία την υποχρέωναν να παραμένει στο σπίτι της, καθώς δυσκολευόταν να περπατήσει εξαιτίας των χρόνιων ρευματισμών που επηρέαζαν τα οστά της. Στενοί της άνθρωποι δήλωσαν μετά το θάνατο της πως δυσκολεύτηκαν να αντιμετωπίσουν ακόμη και τα έξοδα της κηδείας της.

Γιώργος Κάππης

1929-Μάιος 1999

Έγινε γνωστός μέσα από δεύτερους ρόλους σε ταινίες του Δαλιανίδη και του Αλέκου Λειβαδίτη όπως «ο Ψευτοθόδωρος», « Άλλος για το εκατομμύριο» κ.α. Σκηνοθέτησε την ταινία «Ο τρελός τα έχει 400». Για βιοποριστικούς λόγους έλαβε μέρος σε πολλές βιντεοταινίες της δεκαετίας του ’80.

Πέθανε φτωχός και μόνος το Μάιο του 1999. Κηδεύτηκε στο Νεκροταφείο της Γλυφάδας.

Αλέξης Γκολφής

9 Μαρτίου 1948 – 15 Αυγούστου 2007

Τα πρώτα του βήματα στον κινηματογράφο τα έκανε παίζοντας πολύ μικρούς ρόλους σε ταινίες του Θανάση Βέγγου. Όταν ο σκηνοθέτης Βασίλης Γεωργιάδης του ανέθεσε το ρόλο του Μανωλιού- Χριστού στην αξέχαστη σειρά «ο Χριστός ξανασταυρώνεται», το 1975-76, άλλαξε ριζικά την καριέρα του.

Αργότερα συμμετείχε και σε άλλες παραγωγές της ελληνικής τηλεόρασης όπως «Λόγω Τιμής» και «Η Απόδραση».

Τον Αύγουστο του 2007 ο Γκόλφης βρισκόταν στο νεκροτομείο και κανείς δεν τον είχε αναζητήσει. Το μεσημέρι της 9ης Οκτωβρίου αποκαλύφθηκε ότι ο άτυχος ηθοποιός άφησε την τελευταία του πνοή στα μέσα Αυγούστου. Έκανε χρήση ναρκωτικών και ζούσε άστεγος και ρακοσυλλέκτης.

Χριστόφορος Νέζερ

1889- 20 Φεβρουαρίου 1970

 Με καταγωγή από οικογένεια Βαυαρών που εγκαταστάθηκε στην Ελλάδα την εποχή του βασιλιά Όθωνα. Ο πατέρας του επίσης ηθοποιός. Δεν παρακολούθησε μαθήματα υποκριτικής τέχνης και ήταν αυτοδίδακτος ηθοποιός.

Συνεργάστηκε στο θέατρο με τους θιάσους της Κυβέλης και του Βεάκη. Με τον τελευταίο ίδρυσαν την «Καλλιτεχνική Θεατρική Εταιρεία» που περιόδευσε στην Ελληνική επαρχία και στην Κωνσταντινούπολη.

Το 1931 εντάσσεται στο δυναμικό του νεοσύστατου Εθνικού Θεάτρου, ενώ στη συνέχεια συνεργάστηκε με το θίασο Αλίκης-Μουσούρη. Λίγα χρόνια μετά επανήλθε στο Εθνικό Θέατρο, όπου παρέμεινε έως το 1970, ερμηνεύοντας πρωταγωνιστικούς ρόλους, στο αρχαίο θέατρο της Επιδαύρου και στα πλαίσια του Φεστιβάλ Αθηνών.

Μεγάλη στιγμή του, το 1951 στο Παρίσι στην κομεντί Φρανσαίζ, [Comedie Francaise], όπου ερμήνευσε το ρόλο του Αρπαγκόν στο έργο «Ο φιλάργυρος» του Μολιέρου. Για την ερμηνεία του αυτή τιμήθηκε από τη Γαλλική Δημοκρατία με το παράσημο της Λεγεώνας της Τιμής.

Πήρε μέρος σε ταινίες όπως «Ο αγαπητικός της βοσκοπούλας», «Ο λουστράκος», «Γάμος αλά ελληνικά» κ.α.

Πέθανε πάμφτωχος σε κάποιο γηροκομείο της Αθήνας

http://www.paraskinia.com/2015/01/blog-post_45.html

433 λέξεις για την ΕΡΤ

Συντάκτης: 

Σωτήρης Δαματόπουλος

Κι άντε και την ανοίξαμε.

Κι άντε, μετακομίσαμε…

Μην τύχει και δεχτώ τηλεφωνήματα από πολιτικό γραφείο Συριζαίου ή Ανεξάρτητου, ή κι όποιου άλλου να 'ναι, που ευγενικά ή λιγότερο θα θέλει να μου υποδείξει ποια είναι στ' αλήθεια η είδηση, ο διάολος θα τους πάρει!

Μην και τυχόν μας έρθει μπιλιετάκι μ' όνομα εκλεκτού υπουργού, πολιτευτή ή παράγοντα  -μαύρο καταραμένο φίδι κι άνευ Μεγαλεξάντρου που τους έφαγε και τους εμμέσει άμεσα στη χλεύη μιας γνώμης κοινής πλέον ψηφιακά υποψιασμένης ― και μ' αστραπιαία τ' αντανακλαστικά, να τους κατασπαράξει ωμούς…

Μην δω, όμως, κι αρχισυνδικαληστοκαρεκλοκένταυρους να στήνουν βιλαέτια με κλακαδόρους πρόθυμους της ήσσονος προσπάθειας για να επιστρέψει νεκροζώντανο το απολειφάδι της νεκρής (αν κι όχι αναγκαστικά συχωρεμένης) ΕΡΤ, άντρο κωλοβαρέματος και οκνηρίας θεσμικής, τότε είναι που σ' ένα κρεσέντο δίκαιης μανίας αυτοκαταστροφής το Ραδιομέγαρο θα πέσει όλο πάνω τους, Κτήρια Α', Β', Γ' εν χορώ, να τους καταπλακώσει, γλιτώνοντας τ' αβάσταγο όνειδος σε πράξη αυτοχειρίας τιμητική και ένδοξη, εις μνήμην των ψυχών όσων αγωνιστήκαμε εκεί μέσα τόσες νύχτες.

Ούτε, όμως και γραφειοκρατίλας συφορά, επιτροπές επιτροπών επιτροπάτων που εκλέγουν επιτρόπους να επιτροπεύουν τις επιτροπές που τελικά μόνο επιτρέπουν στους πολίτες κι εργαζόμενους να βαυκαλίζονται με την ιδέα της δημοκρατικής συμμετοχής στη διακυβέρνηση του πλοίου· καπεταναίους θέλουμε, άμεσα ανακλητούς, με όραμα όμως κι άποψη: δε λησμονούμε άλλωστε τη λαϊκή σοφία, ότι γκαμήλα είν' ένα άλογο που το σχεδίασε επιτροπή...

Δε φάγαμε τις σάρκες μας, τα σωθικά κι ό,τι (δεν) είχαμε είκοσι μήνες τώρα για να ξαναβρεθούμε εκεί απ' όπου δραπετεύσαμε «με τη βοήθεια του εχθρού»!

Ο «εργατικός έλεγχος» είναι μια φράση φορτισμένη, που τρομάζει όσους είναι ανοίκειοι με το κωδικοποιημένο λεξιλόγιο μιας (αρτηριοσκληρωτικής κατά καιρούς, είναι η αλήθεια) αριστεράς, που βρέθηκε -κάπως, όμως, πάντως- σε θέση εξουσίας, ε, να μην ξεχνιόμαστε!

Αλλά, στ' αλήθεια, είναι μάλλον απλό, εύκολο και -έκπληξη!- ευχάριστο:

Αυτό είναι που κάναμε στην ΕΡΤ έως ότου να μας βγάλουν κι έπειτα στην ERTOpen μερικοί, αυτό είναι που ακόμη κάνουνε οι συνοδοιπόροι και συνάδελφοι στη θεσσαλονικιά ΕΡΤ3.

Αυτό είναι που κάνουν, άλλωστε, οι σύντροφοι εν όπλοις και γραφίδας στην «Εφημερίδα των Συντακτών» - κι αυτό που όλοι κάναμε, κάνουμε και θα κάνουμε είναι ότι… νοιαζόμαστε.

Στο «μαγαζάκι» ο καθένας που εργαζόμαστε, νοιαζόμαστε· γιατί είναι δικό μας, του καθενός ο οίκος ενοχής, κι άλλος για τον καθένα, αλλ' όμως, πάντως (και) δικός μας και ως εκ τούτου τον πονάμε (μα και γι' αυτό θα πάει μπροστά)!

Μην τύχει, μόνο κι όλο και κάποιοι μπερδευτούν και θεωρήσουν άλλως, πως γύρισαν οι μέρες τους που ήτανε μετρημένες: μια φράση μόνον τους προσήκει πια, που αντλεί από σοφία άλλη:

C'me on punk, make my day! ;)

*Δημοσιογράφος ΕΡΤ

Έλεος πια με τη νοοτροπία του "ψηφολαού"...

Όταν άρχισα να γράφω για την εφημερίδα το Ποντίκι (αρχές Μαρτίου 2010) και να γίνομαι γνωστός για τις θέσεις μου, δεν ήταν λίγοι εκείνοι που έπαιρναν στην εφημερίδα, ή με έβρισκαν κάπου και μου έλεγαν: "Σαν χοντρά μας τα λες! Ο Γιώργος (Παπανδρέου) δεν είναι σαν τους άλλους..." Όταν είδαν κι απόειδαν, μερικοί απ' αυτούς εναπόθεσαν τις προσδοκίες τους στον τότε αντιμνημονιακό Σαμαρά. Το τι χαρά πήραν όταν ο Κοντομηνάς έκοψε την Εκπομπή ΑΕ τον Φεβρουάριο του 2012, γιατί επιτέλους δεν θα ακουγόταν πια η φωνή που ισοπέδωνε τα πάντα, κρίνοντας δίκαιους και άδικους συλλήβδην.

Οι περισσότεροι απ' αυτούς συνήλθαν μετά τα παθήματα που υπέστησαν. Βρήκαν όμως νέο βιολί. Ένα νέο πατερούλη σωτήρα. Κι έτσι σήμερα με το ίδιο μένος κάποιοι απ' αυτούς και ορισμένοι άλλοι με την ίδια φιλοσοφία ζωής, ζητούν να σιωπήσει η λογική, να καταργηθεί η κριτική. "Ας τους δώσουμε λίγο χρόνο..." Κοιμούνται τον ύπνο του δικαίου και δεν θέλουν κανείς να τον ταράξει. Και μάλιστα με απαιτήσεις που σ' ολόκληρη τη μίζερη ζωή τους δεν είχαν ούτε καν διανοηθεί. Στοχάσου λεύτερα, βάλε το μυαλό σου να δουλέψει, μείνε καχύποπτος προς όλους, δοκίμαζε την αλήθεια με την εμπειρία και τη λογική σου, μην περιμένεις κανέναν να σε σώσει, εσύ θα το κάνεις για τον εαυτό σου, για τους άλλους και για την πατρίδα.

Δύσκολα πράγματα για όποιον ζει δια της αναθέσεως και είναι συνηθισμένος να δίνει λευκές επιταγές στον πρώτο τυχόντα του υποσχεθεί ότι τον βολεύει να πιστεύει. Κι εγώ ακούω για άλλη μια φορά τις γνώριμες από παλιά φωνές: "Σαν χοντρά δεν μας τα λες..." Και το χειρότερο; Ορισμένες φορές από τους ίδιους. Από εκείνους που το 2009 είχαν για Θεό τον Παπανδρέου, μετά έλπιζαν στον Σαμαρά και σήμερα ακούν Τσίπρα, ή εκείνον τον ιδιοπαθή νάρκισο επ' ονόματι Βαρουφάκη, πνευματικό παιδί του Σόρος και ολοκληρώνονται όπως οι τεμπέληδες της εύφορης κοιλάδας.

Τρέμουν μην τυχόν και οι νέοι νομείς της εξουσίας αποδειχθούν μια από τα ίδια, οπότε δεν θα έχουν πια καμιά άλλη δικαιολογία. Θα πρέπει να κινηθούν οι ίδιοι. Κάτι που προσπαθούν να αποφύγουν όπως ο διάολος το λιβάνι. Γι' αυτό και βολεύονται με το να ψηφίζουν όποιους τους λένε, άσε εσύ, θα σου λύσω εγώ το πρόβλημα. Έστω κι αν την έχουν "πατήσει" έτσι χιλιάδες φορές στη ζωή τους. Γι' αυτό και εκνευρίζονται με όσους δεν ακολουθούν την πεπατημένη, αλλά αντίθετα τους λένε την μοναδική αλήθεια. Ότι δεν μπορείς να πετύχεις μόνος σου, με τη δική σου κινητοποίηση, κανείς δεν θα στο δώσει.

Όμως, μην ανησυχείτε, όλο και θα σκαρφιστούν μια προσωπική δικαιολογία για να μην κάνουν αυτό που απαιτεί η κοινή λογική και η προσωπική τους αξιοπρέπεια. Όλο και κάποιον άλλο θα βρουν να χρεώσουν την δική τους απραξία και αδυναμία να σταθούν στο ύψος των περιστάσεων. Όλο και κάποιον νέο κομματάρχη θα βρουν να τους τάζει λαγούς με πετραχείλια ώστε να τον ακολουθήσουν μέχρι τον τάφο δίνοντας λευκές επιταγές.

Εγώ απλά δεν έχω παρά να επαναλάβω τα λόγια του Δρ. Στόκμαν στον Εχθρό του Λαού του Ίψεν, που επιμένοντας να λέει την απλή αλήθεια αντιμετώπισε την ίδια ηλιθιότητα, καχυποψία και εχθρότητα από τον "ψηφολαό": " Ένα κόμμα είναι σαν μια μηχανή για λουκάνικα. Συνθλίβει όλων των είδων τα μυαλά μαζί στον ίδιο κιμά - στόκοι και τούβλα, όλοι σε έναν πουρέ!... Είσαι πραγματικά γελοία, Κάθριν. Θέλεις να αφήσω τον εαυτό μου να ηττηθεί από την κοινή γνώμη, την συμπαγή πλειοψηφία και όλους αυτούς τους κρετίνους; Όχι, ευχαριστώ! Αυτό που θέλω να κάνω είναι κάτι τόσο απλό, σαφές και ευθύ. Το μόνο που θέλω είναι να βάλω μέσα στα κεφάλια αυτών των μπάσταρδων το γεγονός ότι αυτοί οι προοδευτικοί είναι ο πιο ύπουλος εχθρός της ελευθερίας, ότι τα κομματικά προγράμματα έχουν στραγγαλίσει κάθε νέα και ζωτική αλήθεια - ότι η σκοπιμότητα ως φιλότιμο και η δικαιοσύνη γυρισμένη ανάποδα, θα καταλήξουν κάνοντας τη ζωή εδώ αφόρητη... Είναι οι ηγέτες των κομμάτων που πρέπει να εξοντωθούν. Βλέπετε, ο αρχηγός του κόμματος είναι σαν λύκος, σαν αδηφάγος λύκος. Απαιτεί να λυμαίνεται κάθε χρόνο ένα ορισμένο αριθμό μικρότερων θυμάτων, ώστε να μπορεί να επιβιώνει..."

Βλέπετε πίσω από όλες τις υποσχέσεις, τις φρούδες ελπίδες και τις αυταπάτες που θέλει να καλλιεργεί ο καθένας για την πάρτη του, η αλήθεια ήταν, είναι και παραμένει μία: το νερό είναι δηλητηριασμένο και δεν μπορεί κανένα φίλτρο, καμιά πρόσμιξη να το φτιάξει. Χρειάζεται μια ριζικά άλλη παροχή. Διαφορετικά το τέλος είναι σίγουρο. Τα πράγματα είναι τόσο απλά.

Όσο για μένα με εκφράζει απόλυτα αυτό που έγραφε ο μεγάλος ποιητής Κ. Παλαμάς: Ο αντίλογος μ’ ανάθρεψε, με πότισε το μίσος...

Σχόλιο της Ημέρας, 29/1/2015, dimitriskazakis.blogspot.com

Dimitris Kazakis

Γιατί με τους ΑΝ.ΕΛΛ. και όχι με το ΚΚΕ;

Ποιος μπορεί να οργανώσει τους εργαζόμενους για να στηρίξουν τη φιλολαϊκή πολιτική αν όχι το ΚΚΕ; |EUROKINISSI/ΓΕΩΡΓΙΑ ΠΑΝΑΓΟΠΟΥΛΟΥ

28.01.2015, 06:00 | Ετικέτες:  Ανεξάρτητοι Έλληνες, ΚΚΕ, Το Ποτάμι, κυβέρνηση, Αλέξης Τσίπρας

Συντάκτης: 

Δημήτρης Μακροδημόπουλος*

Αν ο ΣΥΡΙΖΑ θέλει να αξιοποιήσει την εκλογική του νίκη για να υλοποιήσει στον μέγιστο δυνατό βαθμό τις προεκλογικές του δεσμεύσεις, δηλαδή να εφαρμόσει μια κοινωνική πολιτική με σοσιαλιστικά χαρακτηριστικά, τότε είναι ολοφάνερο ότι θα έπρεπε να αποφύγει με κάθε τρόπο τη μετεκλογική του συνεργασία με τους ΑΝ.ΕΛΛ. ή το Ποτάμι. Διότι το θέμα της συνεργασίας δεν είναι απλά αριθμητικό. Διαφοροποιεί περισσότερο ή λιγότερο την πολιτική του κόμματος που υπερίσχυσε εκλογικά. Οι ΑΝ.ΕΛΛ. είναι κόμμα με αναχρονιστικά συνθήματα μέσα από τα οποία αναζητά την εκλογική του πελατεία ως ακραία έκφανση της Δεξιάς και κύριο χαρακτηριστικό του τον λαϊκισμό. Το Ποτάμι είναι ουδέτερο πολιτικά, γι' αυτό «πολιτεύεται» με συγκυριακές ατάκες και επιστράτευσε ονόματα από τον πανεπιστημιακό κυρίως χώρο για να εντυπωσιάσει, συγκαλύπτοντας έτσι το έλλειμμα της ιδεολογικής του συγκρότησης. Ποιο θα μπορούσε λοιπόν να είναι το περιεχόμενο της συνεργασίας του ΣΥΡΙΖΑ με τους ΑΝ.ΕΛΛ. ή το Ποτάμι; Γι' αυτό η κυβερνητική συνεργασία του ΣΥΡΙΖΑ με τους ΑΝ.ΕΛΛ. ακυρώνει το προοδευτικό μήνυμα των εκλογών.

Αν όντως ο ΣΥΡΙΖΑ επιθυμούσε να ανταποκριθεί στις προσδοκίες που δημιούργησε στη χώρα, είχε δύο επιλογές: να προχωρήσει στην επαναπροκήρυξη εκλογών ζητώντας από τον λαό ισχυρότερη εντολή προκειμένου να υλοποιήσει τις εξαγγελίες του, δημιουργώντας έτσι και ένα πανευρωπαϊκό ρεύμα αντίδρασης στις επιλογές του Βερολίνου, το οποίο θα ενίσχυε τον Αλέξη Τσίπρα στις δυσκολίες που θα αντιμετωπίσει και στο εσωτερικό και στην Ευρώπη, ή να συνεργαστεί με το ΚΚΕ. Και οι δύο επιλογές ήταν δυνατές. Μάλιστα, η συνεργασία με το ΚΚΕ θα αποτελούσε αντίβαρο στα δικά του συντηρητικά στοιχεία (π.χ. Ραχήλ, Τζάκρη, κ.ά.) και θα ενίσχυε τα ιδεολογικά του χαρακτηριστικά. Διότι ας μην ξεχνούν στην Κουμουνδούρου ότι ο ΣΥΡΙΖΑ είναι κόμμα συσπείρωσης πολιτών αγανακτισμένων από τη μνημονιακή πολιτική. Δεν υπάρχει ιδεολογική συνοχή αλλά μόνο συναισθηματική. Αυτό είναι λογικό αν αναλογιστούμε ότι τον Οκτώβρη του 2009 το εκλογικό ποσοστό του ΣΥΡΙΖΑ, πριν από την αποχώρηση του κ. Κουβέλη, δεν ξεπερνούσε το 4,5%, ότι σε δημοσκόπηση στις 30-3-2012 εμφάνιζε πρόθεση ψήφου 6,70% και δυόμισι μήνες μετά τετραπλασίασε τα ποσοστά του. Σήμερα αυξήθηκε στο 36,34%! Γι' αυτό ο ΣΥΡΙΖΑ δεν μπορεί να εφαρμόσει τη φιλολαϊκή πολιτική που εξαγγέλλει χωρίς την ενεργό λαϊκή υποστήριξη. Ποιος όμως θα οργανώσει και θα διαχειριστεί αυτή την υποστήριξη; Οι ΑΝ.ΕΛΛ. από τον καναπέ; Μάλιστα, ο ίδιος ο ΣΥΡΙΖΑ δεν διαθέτει ούτε συνδικαλιστικό κίνημα. Ποιος μπορεί να οργανώσει τους εργαζόμενους για να στηρίξουν τη φιλολαϊκή πολιτική αν όχι το ΚΚΕ;

Βέβαια, η σπουδή με την οποία ανακοινώθηκε η κυβερνητική συνεργασία με τους ΑΝ.ΕΛΛ., η οποία διαφαινόταν καθαρά από το βράδυ της Κυριακής των εκλογών, δεν άφηνε κανένα περιθώριο συνεργασίας με το ΚΚΕ. Η συνάντηση Τσίπρα - Κουτσούμπα δεν θα είχε κανένα νόημα μετά την προειλημμένη συμφωνία με τους ΑΝ.ΕΛΛ. Η αλήθεια είναι ότι ο ΣΥΡΙΖΑ δεν είχε το πολιτικό θάρρος να προχωρήσει σε συνεργασία με ένα κομμουνιστικό κόμμα στα όρια μιας νεοφιλελεύθερης Ευρώπης και να προσδοκά στην ευνοϊκή αντιμετώπιση των αιτημάτων του από το διευθυντήριο της Ε.Ε. Ούτε θέλησε ποτέ, για τον λόγο αυτό, τη συνεργασία με το ΚΚΕ. Ας μην έχουμε αυταπάτες. Αν η Δυτική Ευρώπη ανέχτηκε την ανάπτυξη του ευρωκομμουνισμού, ως απότοκο του σοσιαλιμπεριαλισμού που υπεράσπιζε τα συμφέροντα των εργαζομένων της Δύσης σε βάρος των εργαζομένων του Τρίτου Κόσμου, προκειμένου να ανταποκριθεί στις ανάγκες της αντιπαράθεσής της με το αντίπαλο ιδεολογικό δέος, μετά τη διάλυση της ΕΣΣΔ ισοπέδωσε και αυτή την ισχνή έκφραση του κομμουνισμού. Οι συνέπειες ήσαν να παραδοθούν αμαχητί οι εργαζόμενοι στη λαίλαπα του νεοφιλελευθερισμού. Γι' αυτό οι προεκλογικές προσκλήσεις προς το ΚΚΕ για συνεργασία δεν συμβιβάζονται με τη σπουδή της Κουμουνδούρου για συμφωνία με τους ΑΝ.ΕΛΛ. Μήπως επισπεύστηκαν όλα με ασυνήθιστο τρόπο για να αποκλείσουν μια ενδεχόμενη αλλαγή της στάσης του Περισσού που πληροφορήθηκαν οι επιτελείς της Κουμουνδούρου; Ισως.

Προσωπικά, δεν το πιστεύω διότι θεωρώ ότι σε αυτή την περίπτωση ο κ. Κουτσούμπας είχε τη δυνατότητα και όφειλε προς όφελος των εργαζομένων να αναλάβει αυτός την πρωτοβουλία, εκθέτοντας τον κ. Τσίπρα για τις προεκλογικές του προσκλήσεις συνεργασίας. Θεωρώ ότι ο Περισσός παραμένει εγκλωβισμένος στον ρεβανσισμό του για το παρελθόν. Ο,τι συνέβη δηλαδή στις εκλογικές αναμετρήσεις του 2012, που οδήγησαν στην αναγέννηση του δικομματισμού στη χώρα και στη συρρίκνωση του ΚΚΕ και του ΠΑΜΕ, με αποτέλεσμα να αφεθούν οι εργαζόμενοι ανυπεράσπιστοι στη νεοφιλελεύθερη λαίλαπα της κυβέρνησης Ν.Δ. - ΠΑΣΟΚ. Για να υπερβούν το σύνδρομο των συνεργασιών στον Περισσό, ας έχουν πάντα υπόψη τους τα λόγια του Ενγκελς: «Οταν η υπάρχουσα κατάσταση», έλεγε ο μεγάλος διανοητής, «προσφέρει τα μέσα για να την καταπολεμήσουμε, τότε η χρησιμοποίηση των μέσων αυτών δεν σημαίνει την αναγνώριση της υπάρχουσας κατάστασης».

*Πολιτικός μηχανικός

Χειλάς Νίκος Ο Γιούνγκερ καταργεί την τρόικα και θέλει να κρατήσει με κάθε μέσο την Ελλάδα στην ευρωζώνη «Οι Έλληνες ιδρύουν τη γνήσια Ευρώπη» προσθέτει η «Zeit»

Βερολίνο, ανταπόκριση

Ο Ζαν Κλωντ Γιούνγκερ θέλει να κρατήσει με κάθε μέσο την Ελλάδα στην ευρωζώνη. Όσο είναι αυτός πρόεδρος της Κομισιόν, λέει, δεν πρόκειται να συμβεί το grexit, η έξοδος της Ελλάδας από τον ευρωχώρο. Ο ίδιος είναι μεν «ανήσυχος», για τις «προβοκάτσιες» και την  «φρικτή ρητορική» από την Αθήνα, αλλά δηλώνει βέβαιος, ότι ο Αλέξης Τσίπραςείναι πρόθυμος να κάνει εποικοδομητικές διαπραγματεύσεις με την Κομισιόν για τη χορήγηση νέου πακέτου βοήθειας προς την Ελλάδα που θα συνοδεύεται από αντίστοιχες δομικές μεταρρυθμίσεις.

Τελευταία εξέλιξη από τη Γερμανία αναφέρουν ότι ο κ. Γιούνκερ υποστήριξε ότι πρέπει να καταργηθεί η τρόικα.

Αυτά και άλλα ενθαρρυντικά μηνύματα για την Αθήνα περιλαμβάνει ρεπορτάζ της κυριακάτικης έκδοσης της «Frankfurter Allgemeine Zeitung» (SAZ) από τις Βρυξέλλες, που στηρίζεται, όπως γράφουν οι ρεπόρτερ, σε πληροφορίες από «το περιβάλλον» του κ.Γιούνκερ.

Η Επιτροπή, σύμφωνα πάντα με την εφημερίδα, έχει εκπονήσει ήδη ένα «πλάνο ανάγκης» για την χρηματοδότηση της Ελλάδας μέχρι το ερχόμενο καλοκαίρι. Αυτό συνίσταται στη διάθεση των 7 δισεκατομμυρίων ευρώ, που προορίζονταν αρχικά για τις ελληνικές τράπεζες και παραμένουν αδιάθετα στο λεγόμενο Hellenic Financial Stability Fonds, για τις ανάγκες της ελληνικής κυβέρνησης. Έτσι θα αποτρεπόταν οι αναταράξεις στις αγορές και θα δινόταν χρόνος στην Αθήνα να ετοιμαστεί για διαπραγματεύσεις με τους δανειστές με στόχο ένα επωφελές και για τις δυο πλευρές πρόγραμμα. Το πλάνο θα συζητηθεί με τον κ.Τσίπρα κατά την επίσκεψη του τελευταίου την προσεχή Τετάρτη στις Βρυξέλλες.

Αν το πλάνο ευδοκιμήσει, είναι άδηλο. Ήδη, ο εκπρόσωπος της κοινοβουλευτικής ομάδας των γερμανών Χριστιανοδημοκρατών για θέματα προϋπολογισμού Νόρμπερτ Μπάρτλε, δήλωσε ότι έχει μεγάλες επιφυλάξεις γι αυτό. Στον κυβερνητικό συνασπισμό Χριστιανοδημοκρατών-Σοσιαλδημοκρατών, τόνισε, υπάρχει λίγη προθυμία για νέες παραχωρήσεις, τα περιθώρια γι αυτές έχουν κατά το πλείστον εξαντληθεί. Το Bundestag, το γερμανικό κοινοβούλιο, θα εγκρίνει μόνο πιστώσεις, οι οποίες θα συνοδεύονται από όρους και θα μπορούν να ελέγχονται.

Ανάλογη αναμένεται να είναι και η στάση άλλων  ευρωπαϊκών κοινοβουλίων, που θα κληθούν επίσης να εγκρίνουν τέτοια νέα πακέτα.

Η γερμανική κυβέρνηση απέφυγε μέχρι στιγμής να σχολιάσει την είδηση από τις Βρυξέλλες. «Η μπάλα είναι τώρα στην Αθήνα – αυτή μας χρειάζεται, όχι εμείς εκείνη» έλεγε  πηγή στο Βερολίνο, που θέλει να μείνει ανώνυμη. Η καγκελαρία, σύμφωνα με την ίδια, πήρε το μάθημά της από το «ατύχημα» της περασμένης Παρασκευής, και δεν θέλει τυχόν επανάληψή του. Με αυτό υπονοεί την κοινοποίηση - μέσω του περιοδικού «Der Spiegel” - του δικού της πλάνου για βοήθεια προς την Ελλάδα ύψους 20 δισεκατομμυρίων ευρώ, την ύπαρξη του οποίου αναγκάστηκε όμως να διαψεύσει ύστερα από τη σύγκρουση του Γιάννη Βαρουφάκη με τον πρόεδρο του Eurogroup Γιερόεν Ντάισελμπλουμ για το θέμα της τρόικας στην Αθήνα.

Τόσο η καγκελαρία, όσο και το γερμανικό υπουργείο οικονομικών, κατά την ίδια πηγή, πνέουν μένεα εναντίον του κ.Ντάισελμπλουμ, αλλά και του προέδρου της ΕυρωβουλήςΜάρτιν Σουλτς, επειδή οι «βιαστικές» και παρά τη θέληση του Βερολίνου, επισκέψεις τους στην Αθήνα κατέληξαν σε ένα πρωτοφανές φιάσκο. Κι αυτό όχι μόνο, επειδή το πρώτο ταξίδι γίνεται γίνεται από έναν νεοεκλεγέντα πρωθυπουργό στις Βρυξέλλες. Αλλά και επειδή, υπό τις παρούσες συνθήκες, οι συνομιλίες στα θεσμικά όργανα της Ευρωπαϊκής Ένωσης, αλλά και η μυστική διπλωματία, θα απέδιδαν πολύ περισσότερα, από ότι οι άκαιρες  και σπασμωδικές ενέργειες των δυο αξιωματούχων.

Όμως αρκετοί αναλυτές αμφιβάλλουν, αν η γερμανική τακτική της «cool» (άνετης) ολιγωρίας θα έχει επιτυχία. Ορισμένοι μάλιστα προβλέπουν μια εντελώς διαφορετική εξέλιξη. «Οι Έλληνες ιδρύουν αυτή τη στιγμή την Ευρώπη» γράφει χαρακτηριστικά οΧάνες Γκρασέκερ στην εβδομαδιαία εφημερίδα «Die Zeit». Αν ο Τσίπρας πετύχαινε τους στόχους του, συνεχίζει, το αποτέλεσμα θα ήταν μια «εξέγερση» των υπερχρεωμένων χωρών: Η Πορτογαλία και η Ισπανία θα ακολουθούσαν το παράδειγμα του με αποτέλεσμα την πλήρη ανατροπή του σημερινού πολιτικού και οικονομικού σκηνικού.   

Προς το παρόν βέβαια εξελίσσονται άλλες «φάσεις». «Όλα δείχνουν ότι πάμε για μονομαχία» διαπιστώνει. Με μονομάχους, από τη μια, τον «ώριμο» πολιτικό Βόλφγκανγκ Σόιμπλε, ο οποίος αγωνίζεται για «σιδερένια λιτότητα» στην Ευρώπη. Και από την άλλη, τον «έντιμο κινηματία» Αλέξη Τσίπρα, «ο οποίος θέλει να απελευθερώσει το λαό του από τη σκλαβιά του χρέους».

Η μονομαχία είναι άνιση. Και «ο Τσίπρας έχει μόνο ένα όπλο: την έξοδο από την ευρωζώνη. Όπλο, το οποίο θα μπορούσε να φέρει σε κίνδυνο ολόκληρη τη νομισματική ένωση» γράφει. Το ερώτημα είναι μόνο, «αν θα μπορέσει να κάνει πιστευτό, ότι είναι αρκετά τρελός για να πυροδοτήσει τη βόμβα». Ερώτημα, που έχει απαντήσει σε μεγάλο βαθμό, δεδομένου ότι, όπως δείχνει δημοσκόπηση, το 30% των τραπεζιτών πιστεύει ήδη στην «τρέλα» του.

Το συμπέρασμα του αρθογράφου είναι ότι, θέλει δεν θέλει, ο κ.Σόιμπλε θα υποχωρήσει: «Ο εκβιασμός του Τσίπρα γίνεται έτσι η γενετήρια πράξη της γνήσιας Ευρωπαϊκής Ένωσης. Ο αναγκαίος πραγματισμός, που επιβάλει παραίτηση από το άκαμπτο δόγμα περί χρεών, αποτελεί αλλαγή παραδείγματος. Σήμερα, ακριβώς τώρα, σε αυτήν ακριβώς τη στιγμή, ο κοινός ανώτατος σκοπός είναι η διατήρηση της Ευρωπαϊκής Κοινότητας. Στο τέλος, θα είναι τα χρέη που θα εξασφαλίσουν την ενότητα. Οι Έλληνες ιδρύουν αυτή τη στιγμή την Ευρώπη» γράφει.

Αν ο έλληνας πρωθυπουργός είναι σύμφωνος με αυτή τη συλλογιστική, είναι βέβαια άλλη ιστορία. Το συμπέρασμα του αρθογράφου όμως του πάει σίγουρα κουτί: Η Ευρώπη επέκταση της Ελλάδας. Και ο Αλέξης Τσίπρας, ο ιδρυτής της.

Αν τα κατάφερνε, θα του άξιζε όντως ο τίτλος του «Μεγαλέξιου».

http://www.tovima.gr/politics/article/?aid=672887

Κατέρρευσε το μοναδικής ιστορικής αξίας γεφύρι της Πλάκας Εκκενώνονονται χωριά στην Αρτα λόγω υπερχείλισης των ποταμών

Σοβαρά προβλήματα προκάλεσαν οι βροχοπτώσεις και οι ισχυροί άνεμοι που πλήττουν πολλές περιοχές της χώρας.

Σε κατάστασης έκτακτης ανάγκης κηρύχθηκε ο δήμος της Άρτας, ενώ σε προληπτική εκκένωση χωριών στα πεδινά προχωρούν οι αρχές, καθώς ο Άραχθος, ο Αχέροντας και ο Λούρος έχουν ξεφύγει από το όριο κινδύνου.

«Θα εκκενώσουμε προληπτικά τα πεδινά χωριά, ο Άραχθος κατεβάζει νερό» είπε στον Σκαϊ ο περιφερειάρχης Ηπείρου, Αλέξανδρος Καχριμάνης.

Τα χωριά που εκκενώνονται προληπτικά είναι οι Κεραμάτες, Νεοχώρι, Συκιές, Λουτρότοπος, Κομμένο και Ακροποταμιά και οι κάτοικοί τους μεταφέρονται με λεωφορεία σε γειτονικές περιοχές. Ωστόσο, η Πυροσβεστική δεν έχει δεχτεί κλήσεις για πλημμυρισμένα σπίτια στην περιοχή.

Το ιστορικό Γεφύρι της ΠλάκαςΑπό τις ισχυρές βροχοπτώσεις κατέρρευσε το ιστορικό Γεφύρι της Πλάκας στα Τζουμέρκα.

Πρόκειται για το μεγαλύτερο μονότοξο γεφύρι στα Βαλκάνια, το οποίο χτίστηκε τον 18ο αιώνα.

Το μεγαλύτερο τμήμα του υποχώρησε από τις βροχοπτώσεις και παρασύρθηκε από τα ορμητικά νερά του Αράχθου.

Μετά την κατάρρευση του ιστορικού γεφυριού της Πλάκας, εκφράζονται φόβοι και για το γεφύρι της Άρτας, καθώς το νερό έχει φτάσει στις καμάρες υποστήριξης.

Μεγάλες καταστροφές έχουν γίνει και σε όλο τον δήμο Νικολάου Σκουφά, στις υποδομές, στις καλλιέργειες και στις κτηνοτροφικές μονάδες.

Από τις 5 τα ξημερώματα άνοιξε το φράγμα στον υδροηλεκτρικό σταθμό στο Πουρνάρι της 'Αρτας και αποφορτίζεται ελεγχόμενα από τον υδάτινο όγκο, με κίνδυνο να δημιουργηθούν νέα πλημμυρικά φαινόμενα.

Στην Θεσπρωτία ο ποταμός Καλαμάς υπερχείλισε και πλημμύρισαν εκτάσεις στην περιοχή της Βρυσέλλας, ενώ ανάλογη είναι η κατάσταση και στον Αχέροντα, κυρίως στην περιοχή του κάμπου Φαναρίου.

Σοβαρά προβλήματα έχουν δημιουργηθεί και στο λεκανοπέδιο των Ιωαννίνων. Σεισμόπληκτα, Βοτανικός, Μπάφρα, Πεδινή, Κατσικά, είναι από τις περιοχές που έχουν πληγεί ιδιαίτερα. Μάλιστα στα Σεισμόπληκτα, το Βοτανικό και την Κατσικά έχουν πλημμυρίσει και υπόγεια σπιτιών.

Οι υπηρεσίες της Περιφέρειας Ηπείρου και των δήμων βρίσκονται επί ποδός και απευθύνουν έκκληση στους πολίτες να αποφεύγουν άσκοπες μετακινήσεις και να ενημερώνονται για τα πλημμυρικά φαινόμενα που επικρατούν στην περιοχή τους.

Η κακοκαιρία προκάλεσε προβλήματα στην Αχαΐα. Χρειάστηκε να γίνει εκτροπή στον ποταμό Χάραδρο, προκειμένου να μην κινδυνεύσουν σπίτια στην παραλιακή περιοχή του Καστελόκαμπου.

Κατολισθήσεις σημειώθηκαν κοντά στην κοινότητα Πλάκα των Καλαβρύτων, χωρίς ωστόσο να χρειαστεί να γίνει εκκένωση σπιτιών.

Πλημμύρισε ο Σπερχειός στην κοιλάδα της Λαμίας δημιουργώντας σοβαρά προβλήματα στις καλλιέργειες της περιοχής, αλλά και στην κυκλοφορία, καθώς διακόπηκαν τα δρομολόγια του ΟΣΕ

Κατέρρευσε το μεγαλύτερο μονότοξο γεφύρι στα Βαλκάνια

Το ονομαστό Γεφύρι της Πλάκας, το μεγαλύτερο μονότοξο γεφύρι στα Βαλκάνια, είναι ένα από τα ωραιότερα, μεγαλύτερα και γνω-στότερα πέτρινα γεφύρια που βρίσκονται στην Ελλάδα, με επιβλητικό τόξο ανοίγματος 40 μέτρων. Διαθέτει, επίσης, εκατέρωθεν δύο μικρά, ανακουφιστικά τόξα, ανοίγματος 6 μέτρων.
Εχει συνολικό μήκος 61 μέτρα, η κεντρική καμάρα είναι 40 μέτρα, το μέγιστο ύψος 21 μέτρα και το πλάτος στην κορυφή είναι 3,20 μέτρα.
Γεφυρώνει τον Αραχθο ποταμό και βρίσκεται στα ιδιοκτησιακά όρια του νομού Αρτας και του νομού Ιωαννίνων, στο συνοικισμό Πλάκας Ραφταναίων.

Με την κατασκευή του, διευκόλυνε σε μεγάλο βαθμό, τις μετακινήσεις των κατοίκων των χωριών της περιοχής που είναι κτισμένα στις πλαγιές των Τζουμέρκων και των μεγάλων κοπαδιών των νομάδων της περιοχής που ήταν αναγκασμένοι να περάσουν τον ορμητικό Αραχθο.

Το ιστορικό γεφύρι της Πλάκας είναι αριστούργημα λαϊκής αρχιτεκτονικής, έργο Τζουμερκιωτών μαστόρων με εξαιρετική τεχνική άξια θαυμασνού.
Το έχτισε ο πρωτομάστορας Κωνσταντίνος Μπέκας το 1866. Θεωρείται η ωραιότερη γέφυρα των Βαλκανίων και η τρίτη στην Ευρώπη.

http://www.tovima.gr/society/article/?aid=672836

Αουσβιτς – Λενινγκράντ – Καισαριανή 1 Φεβρουαρίου 2015 Δημήτρης Λιάτσος, Μόσχα, ειδικά για την RBTH Δεν ξέρω αν, όταν η νέα κυβέρνηση έκανε τη συμβολική κίνηση και επισκεπτόταν το μαρτυρικό Σκοπευτήριο της Καισαριανής, γνώριζε ότι η 27 του Γενάρη συνέπιπτε με δύο ιστορικές επετείους εξ ίσου συμβολικές. Τα 70χρονα της απελευθέρωσης του κολαστηρίου του Αουσβιτς και τα 71 χρόνια από το σπάσιμο του αποκλεισμού του Λενινγκράντ.

Στο κολαστήριο του Αουσβιτς συνέρρευσαν πολλοί για να τιμήσουν την απελευθέρωση -Πολωνοί, Γερμανοί, Ουκρανοί βετεράνοι κ.α.- εκτός των... απελευθερωτών (!). Τσιμουδιά και στρουθοκαμηλισμός σχεδόν στο σύνολο του ελεύθερου και δημοκρατικού Τύπου. Μόνο οι οργανώσεις των βετεράνων σήμερα, εγκλείστων τότε, τόλμησαν και ύψωσαν φωνή: Τιμή και δόξα στον Κόκκινο Στρατό απελευθερωτή μας. 

Η Αγκέλα Μέρκελ λίγες μέρες πριν την επέτειο της απελευθέρωσης του Αουσβιτς είχε υποδεχτεί στο Βερολίνο τον ουκρανό πρωθυπουργό, Γιατσενιούκ, ο οποίος πριν τη συναντήσει φρόντισε -προφανώς- με τη σύμφωνη γνώμη της να "ενημερώσει" το γερμανικό λαό ότι κινδυνεύει από τον... Πούτιν, διότι "όλοι μας θυμούμαστε πως στο δεύτερο παγκόσμιο πόλεμο ο σοβιετικός στρατός επιτέθηκε κατά της Γερμανίας και της... Ουκρανίας"(!). Ετσι ακριβώς... Το πιο σημαντικό είναι ότι η Α.Μέρκελ δεν βρήκε να πει ούτε μια λέξη μετά τη δήλωση του ουκρανού "δημοκράτη", όπως πάσχιζε να τον παρουσιάσει το Μάρτιο του 2014 ο πάλαι ποτέ "αρχιτέκτων" του ελληνικού δήθεν BBC -της Δ.Τ., ντε!-, Παντελής Καψής (συνεχίζει άραγε και σήμερα να έχει την ίδια γνώμη;). Μόνο ένα μέρος του γερμανικού Τύπου αντέδρασε. Ωστόσο, στην πλειοψηφία της η νέα γενιά της Γερμανίας συνεχίζει να διαπαιδαγωγείται με το... αντιρωσικό δηλητήριο.

Ποντάρουν στην ιστορική αμνησία

Με την άλλη επέτειο, αυτή της απελευθέρωσης των αποκλεισμένων επί 900 μέρες από τα χιτλερικά στρατεύματα "ζωντανών - νεκρών" στο αδούλωτο Λενινγκράντ, που είχε ως θύματα 500 χιλιάδες ανθρώπους αλλά "ελεύθερους πολιορκημένους”, δεν ασχολήθηκε κανείς πέρα από τη Ρωσία. Στο Βερολίνο, στις Βρυξέλλες, στην Ε.Ε γενικά, ποντάρουν στην ιστορική αμνησία και, ακόμα χειρότερα, στο βιασμό της ιστορίας. Στο ξαναγράψιμο της οποίας παίρνουν μέρος εδώ και αρκετά χρόνια "δυνατοί" ιστορικοί ανιστόρητων χωρών: Οι ΗΠΑ και πολλές άλλες χώρες αντιπάλεψαν και νίκησαν το φασισμό, δήλωνε το 2005, την παραμονή των 60 χρόνων της νίκης ο τότε Πρόεδρος Τζόρτζ Μπούς, λίγο πριν προσγειωθεί στη Μόσχα για να πάρει μέρος στις εορταστικές εκδηλώσεις. Ούτε καν πέρασε από το μυαλό του ότι μπορεί κάποιος "αδαής" να αναρωτηθεί, "αν είναι έτσι, τότε γιατί συρρέουν όλοι στην κόκκινη πλατεία και δεν πάνε στην...Ουάσιγκτον;"

Η επίσκεψη της κυβέρνησης Τσίπρα, λοιπόν, στο Σκοπευτήριο είχε, εκτός από συμβολισμό, και ουσία. Διότι κοινωνία που επιτρέπει να ξεθωριάζουν λαμπρές σελίδες του ιστορικού της υπόβαθρου, γρήγορα οδηγείται στον αφανισμό. Και αυτό που απομένει είναι οι... αγορές. 

Αγαλμα Τσίπρα στη Μόσχα!

Το τελευταίο δεκαήμερο του Γενάρη είναι η πρώτη φορά που το θέμα της κρίσης στην Ουκρανία πέρασε σε δεύτερη θέση στα ρωσικά ΜΜΕ. Η εκλογική νίκη του ΣΥΡΙΖΑ στην Ελλάδα και η σθεναρή αντίδραση της νέας κυβέρνησης στις πιέσεις των Βρυξελλών και του Βερολίνου κρατά το ενδιαφέρον στα ύψη. Στην πλειονότητα των πολιτικών τοκ-σόου, των τοποθετήσεων αναλυτών, η Ελλάδα φέρεται ως η χώρα που τόλμησε να ορθώσει ανάστημα και να διεκδικήσει φωνή.

Ακόμα και πολιτικοί αναλυτές φιλελεύθερων προσεγγίσεων που ασκούν σκληρή κριτική στον Πρόεδρο Πούτιν για εσωτερικά θέματα, όπως ο Σεργκέι Στανκέβιτς, εκθειάζουν τις πρώτες κινήσεις της κυβέρνησης Τσίπρα. Ειδικά στο θέμα των κυρώσεων ο Στανκέβιτς έλεγε χαριεντιζόμενος, πως αν η Αθήνα καταφέρει και σπάσει τις ευρωπαικές κυρώσεις κατά της Ρωσίας, " τότε θα προτείνω να κάνουμε άγαλμα του Τσίπρα στη Μόσχα". 

Πακέτο 5-10 δις. για Ελλάδα 

Μια σειρά μελών της ρωσικής κυβέρνησης, βουλευτές και γερουσιαστές με δημόσιες τοποθετήσεις αναδείχνουν την ιστορική σχέση των δύο χωρών και καθένας, ανάλογα με το πόστο που κατέχει, πιστοποιούν ότι η Ρωσία είναι έτοιμη να συνδράμει την Ελλάδα. Μέλος της Επιτροπής Εξωτερικών Υποθέσεων της ρωσικής Ανω Βουλής (Συμβουλίου Ομοσπονδίας) έλεγε χαρακτηριστικά πως είναι εκ του πονηρού οι απόψεις που διαδίδονται ότι η Ρωσία βρίσκεται τάχα, στα όρια... οικονομικής κατάρρευσης (άποψη που εξέφρασε στο πρωτοχρονιάτικο μήνυμά του ο πρόεδρος Ομπάμα), άρα δεν μπορεί να βάλει πλάτη πουθενά. Μια αρχική στήριξη με 5-10 δις δολάρια στην Ελλάδα και ένα πακέτο ενεργειακών, εξαγωγικών, τουριστικών κ.α. συμφωνιών είναι μέσα στις απόλυτες δυνατότητες και άμεσες προθέσεις της ρωσικής κυβέρνησης, τονίζει.

Ταυτόχρονα, στη Μόσχα θεωρούν ανυπόστατες και κακόβουλες τις προσεγγίσεις που παρουσιάζουν το Κρεμλίνο ωσάν να αναζητεί πολιτικούς "Δούρειους Ιππους" για να πλήξει την εσωτερική ενότητα της Ε.Ε. Η Ρωσία έχει κάνει σαφές πως η κρίση στις ευρωρωσικές σχέσεις έχει τις ρίζες της στην απόλυτη υποταγή των Βρυξελλών στις στρατηγικές επιλογές της Ουάσιγκτον. Η Μόσχα επιθυμεί μια δυνατή ευρωπαική... Ευρώπη. Εχοντας αυτή την αφετηρία, στηρίζει ευρωπαικές φωνές και προσεγγίσεις σαν την ελληνική.

http://gr.rbth.com/international/2015/02/01/aoysbit_leningkrant_kaisariani_35111.html

Υπαπαντή: Η γιορτή της Παναγίας και της Ελληνίδας μάνας Χρόνια Πολλά σε όλες τις μανούλες Έχουμε δική μας γιορτή για την μάνα, δεν μας χρειάζονται οι εμπορικές γιορτές.

Υπαπαντή θα πεί «προϋπάντηση», από τό ρήμα «απαντώ» και την πρόθεση «υπό», υπ[ό] + απαντώ 
Υπαπαντή: Είναι η μέρα που η Παναγία πήγε τον Χριστό στην εκκλησία, 40 μέρες μετά τη γέννησή Του. 
Και βγήκε ο Συμεών να προϋπαντήσει την Παναγία και το Βρέφος.  


Αυτή τη μέρα, τη 2α Φεβρουαρίου όρισαν οι Έλληνεςτο 1929 την γιορτή της Μητέρας.
Η σημερινή γιορτή της μητέρας που γιορτάζεται παγκοσμίως κάθε δεύτερη Κυριακή του Μαΐου, οφείλεται στον αγώνα που έκανε στις αρχές του 20ου αιώνα μία δασκάλα, από την Φιλαδέλφεια, ονόματι Άννα Τζάρβις η οποία ζούσε τις Ηνωμένες Πολιτείες. Η Ana Jarvis, αγωνίστρια από πολύ νεαρή ηλικία, ήθελε να τιμάται αυτή τη συγκεκριμένη μέρα η μητέρα η οποία βοήθησε στη συμφιλίωση των Νοτίων και Βορείων μετά τον τραγικό εμφύλιο πόλεμο. Το κογκρέσο, το 1914 όρισε τη συγκεκριμένη μέρα ως εθνική εορτή και οι αγώνες της Τζάρβις δικαιώθηκαν.  
Δεκαπέντε χρόνια αργότερα γιορτάστηκε για πρώτη φορά η γιορτή της Μητέρας στην Ελλάδα, όχι όμως τη δεύτερη Κυριακή του Μαΐου αλλάστις 2 Φεβρουαρίου ώστε να συνδυαστεί με τη χριστιανική γιορτή της Υπαπαντής. 
Μόλις τη δεκαετία του '60 η γιορτή της μητέρας στη χώρα μας ακολούθησε τα αμερικανικά πρότυπα και γιορτάζεται πλέον τη 2η Κυριακή του Μαΐου.  

Αν και πολλές χώρες έχουν δικές τους ημερομηνίες για τη γιορτή της μητέρας, όπως και δικούς τους λόγους για να γιορτάζουν μια τέτοια μέρα, η δεύτερη Κυριακή του Μάη έχει επικρατήσει διεθνώς. 
Έτσι πολλές ευρωπαϊκές χώρες, ανάμεσά τους και η Ελλάδα γιορτάζει την γιορτή της μητέρας την δεύτερη Κυριακή του Μάη. Η Γιορτή της μητέρας βέβαια έχει χάσει, όπως και όλες οι γιορτές, τον παραδοσιακό της χαρακτήρα.  
Γρήγορα το εμπόριο και διαφήμιση ανακάλυψαν μια νέα πηγή εσόδων και έτσι τα πρώτα συμβολικά λουλούδια της γιορτής έγιναν γρήγορα ανθοδέσμες και γλάστρες ώστε σήμερα η γιορτή της μητέρας να είναι η πιο εμπορική γιορτή για λουλούδια, γλάστρες και εποχιακά φυτά διεθνώς εκτός από τα Χριστούγεννα. Σύμφωνα με έρευνες η γιορτή της Μητέρας κατέχει τα τελευταία χρόνια μερίδιο 26% στο σύνολο των ετήσιων πωλήσεων λουλουδιών και φυτών που γίνονται κατά την διάρκεια των διάφορων γιορτών.  


40 ημέρες είναι το «όριο ασφαλείας» που χρειάζεται η μητέρα αλλά και το μωρό πριν από την πρώτη κοινή τους έξοδο στον κόσμο, υποστηρίζουν όλοι οι γιατροί.
40 μέρες μετά τη γέννα, κατά την Πίστη μας, η μάνα πηγαίνει το παιδί της στην Εκκλησία να πάρει την Ευχή.
40 μέρες είναι, από την 25η Δεκεμβρίου, η 2α Φεβρουαρίου, η γιορτή της Υπαπαντής.

Στις 2 Φεβρουαρίου κάθε χρόνο, όλοι οι Έλληνες τιμούν την Μάνα όλων, την Παναγία στην πρώτη της εμφάνιση σαν Μητέρα.
Ας δούμε λίγο και το σπίτι μας,  ας δούμε την παράδοσή μας, ας δούμε την Πίστη μας, ας τιμήσουμε την Παναγία και κοντά σ' Αυτήν όλες τις Ελληνίδες Μανάδες.

Έχουμε δική μας γιορτή για την μάνα, δεν μας χρειάζονται οι εμπορικές γιορτές.

Χρόνια Πολλά σε όλες τις μανούλες.
Παναγία μου,

«Θεοτόκε, η ελπίς πάντων των Χριστιανών, σκέπε, φρούρει, φύλαττε τούς ελπίζοντας εις Σέ». 
Ξανά, πάλι, σήμερα που τόσο ανάγκη Σε έχουμε.
Αμήν !
http://hamomilaki.blogspot.gr/2013/02/hypapante-celebration-of-greek-mother.html?utm_source=feedburner&utm_medium=feed&utm_campaign=Feed:+hamomilaki+(%CE%A4%CE%BF+%CF%87%CE%B1%CE%BC%CE%BF%CE%BC%CE%B7%CE%BB%CE%AC%CE%BA%CE%B9)&utm_content=FaceBook