Δευτέρα 18 Αυγούστου 2014

Α.Αντόνοφ: "Δεν είναι δική μας ευθύνη, που η ελληνική πολιτική ηγεσία ακολούθησε το ΝΑΤΟ"

Α.Αντόνοφ: "Δεν είναι δική μας ευθύνη, που η ελληνική πολιτική ηγεσία ακολούθησε το ΝΑΤΟ"


Α. Αντόνοφ: Δεν είναι δική μας ευθύνη, που η ελληνική πολιτική ηγεσία αποφάσισε να στοιχηθεί με τα κράτη του ΝΑΤΟ. Τί χρειάζονταν οι κυρώσεις στην Ελλάδα; Τί θα κερδίσει από αυτές;
Βαρυσήμαντη συνέντευξη του αναπληρωτή υπουργού Άμυνας της Ρωσίας σε ελληνικά ΜΜΕ. Διαψεύδει οποιαδήποτε ρωσική στρατιωτική παρουσία στην Ουκρανία, καταγγέλλει τη χρήση ενόπλων δυνάμεων και βαρέος οπλισμού κατά του λαού τους από το Κίεβο, καθώς και την υποκρισία της Δύσης.
Ο Ανατόλι Αντόνοφ είναι ο Νο 2, ο «διπλωμάτης» του ρωσικού υπουργείου Άμυνας. Από την αρχή κιόλας της συνέντευξης έδειξε τη θετική του διάθεση προς τη χώρα μας, μια διάθεση, που μοιράζεται βέβαια κι ο τελευταίος σχεδόν Ρώσος πολίτης.
«Η Ελλάδα δεν είναι για μένα μια οποιαδήποτε άλλη χώρα, δεν είναι ούτε ο Καναδάς, ούτε οι ΗΠΑ, η Ελλάδα είναι Ελλάδα, γι' αυτό και πραγματικά μου προκαλεί θλίψη, που η Ελλάδα στέκεται στη σειρά με τις ΝΑΤΟϊκές χώρες». Κάπως έτσι αρχίσαμε τη συνομιλία μας στο υπουργείο Άμυνας, που δεν θα μπορούσε να αποφύγει το θέμα των κυρώσεων, παρά το γεγονός ότι επέμενε πως δεν είναι δική του αρμοδιότητα:
«Με την Ελλάδα έχουμε παλαιότατες φιλικές σχέσεις και δεν μπορώ να φανταστώ ότι οι Ρώσοι έχουν κάποια προβλήματα με τους Έλληνες. Είμαστε πάντοτε υπέρ της ανάπτυξης των ελληνορωσικών σχέσεων. Σχετικά πρόσφατα επισκέφθηκε την Ελλάδα ο υπουργός Άμυνας της Ρωσίας Σεργκέι Σοϊγκού. Εξετάσαμε ζητήματα ανάπτυξης της αμυντικής-τεχνικής μας συνεργασίας και των στρατιωτικών μας σχέσεων.
Αλλά δεν είναι δική μας ευθύνη, που η πολιτική ηγεσία της Ελλάδας αποφάσισε να στοιχηθεί με τα κράτη του ΝΑΤΟ, να κηρύξει μποϊκοτάζ και να ενταχθεί στις κυρώσεις κατά της Ρωσίας. Θα ήθελα πραγματικά να ρωτήσω τους αναγνώστες σας: Σε τί χρειάζονταν οι κυρώσεις αυτές στην Ελλάδα; Τί θα κερδίσει από αυτές η χώρα σας; Μου φαίνεται ότι αυτρές οι κυρώσεις οδηγούν στο πουθενά και δεν θα προσφέρουν τίποτε στην επίλυση του προβλήματος.
Συχνά δεν καταλαβαίνω τί συμβαίνει, τί κάνουν οι ΝΑΤΟϊκοί, μαζί τους και η Ελλάδα, συγχωρείστε με. Κάθε εβδομάδα επιβάλλονται κάποιες κυρώσεις κατά της Ρωσίας, δεν κατανοώ πλέον γιατί; Ό,τι και να πούμε μας λένε το ίδιο; Πρέπει να έχετε θέση ίδια, όπως του ΝΑΤΟ. Εάν δεν υποστηρίξετε τη θέση αυτή, θα εισπράξετε κυρώσεις. Αν κάνετε ένα βήμα αριστερά ή δεξιά, κυρώσεις. Δεν καταλαβαίνουν ότι έρχεται μια στιγμή, που θα μας είναι εντελώς αδιάφορο όποιες κυρώσεις κι αν ισχύουν ως προς τη Ρωσία και ότι οι ΝΑΤΟϊκές χώρες, πράγμα, που σημαίνει και η Ελλάδα, οδηγούν την κατάσταση σε αδιέξοδο, από το οποίο μετά θα είναι πολύ δύσκολο να βγούμε; Υπολογίζω πολύ σε χώρες, όπως η Ελλάδα, όπου η συντριπτική πλειονότητα του πληθυσμού τάσσεται υπέρ της ανάπτυξης των σχέσεων με τη Ρωσία σε όλους τους τομείς και επιτέλους θα πουν τη δική τους άποψη στις Βρυξέλλες και δεν θα επιτρέψουν στις Βρυξέλλες να υπαγορεύουν την πολιτική τους σε ανεξάρτητα κράτη, όπως είναι και η Ελλάδα».
Ρωτήσαμε ειδικότερα τον κ. Αντόνοφ, αν η συμπόρευση της Ρωσίας με την Τουρκία θα μπορούσε να σημάνει κάποιες αλλαγές στη ρωσική πολιτική, πχ στο Κυπριακό. Μας απάντησε και πάλι ότι δεν καθορίζει αυτός την εξωτερική πολιτική της χώρας, που είναι προτεραιότητα του προέδρου και του υπουργείου Εξωτερικών, όμως δεν απέφυγε να τοποθετηθεί:
«Δεν μπορώ καν να διανοηθώ ότι θα επανεξετάσουμε με κάποιο τρόπο τις φιλικές μας σχέσεις με την Ελλάδα. Την ανάπτυξη των σχέσεων μεταξύ Ρωσίας και Τουρκίας, που θίξατε, θα την υποστηρίξουμε και προωθήσουμε όχι εις βάρος, ούτε σε αντίθεση με τα συμφέροντα της φιλικής και αδελφικής προς εμάς Ελλάδας. Ό,τι κάνουμε είναι να προσπαθούμε να σταθεροποιήσουμε την κατάσταση ακριβώς μέσω των διαύλων, που υπάρχουν, και να πετύχουμε παν το δυνατόν ώστε να εκμηδενιστούν οι πολιτικές και οικονομικές τριβές, που υπάρχουν στην περιοχή μας, ώστε η ανάπτυξη των σχέσεων να γίνεται προς το συμφέρον των λαών όλων των χωρών της περιοχής σας».
Αναφερόμενος στην περιοχή μας ο Α.Αντόνοφ υπογράμμισε ότι ο ρωσικός Στόλος της Μαύρης Θάλασσας δραστηριοποιείται στη λεκάνη της περισσότερο από 200 χρόνια:

«Είναι η ιστορία και η περηφάνεια μας. Είναι η βάση της ασφάλειάς μας και οχυρό για την άμυνα της κυριαρχίας μας. O Στόλος της Μαύρης Θάλασσας υπήρχε, υπάρχει και θα υπάρχει. Όταν ακόμη η Κριμαία ήταν υπό ουκρανικό έλεγχο υπήρχαν πολλές δυσκολίες. Οι ουκρανικές Αρχές δημιουργούσαν πολλά προβλήματα στη λειτουργία του, αρχίζοντας ακόμη και από την εξασφάλιση των καυσίμων του. Σήμερα έχουν αρθεί όλα τα εμπόδια στην ανάπτυξη του Στόλου της Μαύρης Θάλασσας. Πρωτίστως γίνεται λόγος για τον εκσυγχρονισμό του, γιατί δεν μπορούμε να στεκόμαστε στο ίδιο σημείο και δεν μπορούμε να διατηρούμε τον ίδιο οπλισμό, που ήταν αποτελεσματικός πριν από 50 χρόνια. Σήμερα είναι διαφορετική η κατάσταση, εμφανίστηκαν νέα εξοπλιστικά συστήματα και φυσικά πρώτη μας προτεραιότητα ο εκσυγχρονισμός του εξοπλισμού και αντικατάσταση των πεπαλαιωμένων συστημάτων».
Στη λεκάνη της Μ.Θάλασσας αναπτύσσεται η συνεργασία των χωρών, που βρέχονται από αυτήν, χωρίς τη συμμετοχή δυνάμεων εκτός περιοχής και η συνεργασία αυτή είναι πολύ ωφέλιμη, κατά το Ρώσο αναπληρωτή υπουργό Άμυνας. Όμως «στη Μ.Θάλασσα εμφανίστηκαν σήμερα νέες προκλήσεις και απειλές», οπότε η σημασία αυτής της συνεργασίας αυξάνεται. «Φυσικά και μας ανησυχεί το γεγονός ότι ΝΑΤΟϊκά πλοία όλο και συχνότερα άρχισαν να εμφανίζονται στη λεκάνη της Μ.Θάλασσας. Εννοείται ότι ο Στόλος μας παρακολουθεί τις κινήσεις αυτών των πλοίων, καθώς είναι ο υπερασπιστής της κυριαρχίας των νότιων συνόρων της Ρωσικής Ομοσπονδίας και αυτό δεν αλλάζει».
Μιλώντας για την επανεμφάνιση του ρωσικού Στόλου στην Ανατολική Μεσόγειο ο κ. Αντόνοφ τόνισε:
«Τα πλοία μας στην περιοχή αυτή αποτελούν δύναμη, η οποία αποτρέπει άλλα κράτη από μη δικαιολογημένες κινήσεις. Γνωρίζετε πόσα πολλά έκανε ο πρόεδρος της Ρωσίας για να μην επιτρέψει μια βίαιη εκδοχή ανάπτυξης των γεγονότων στη Συρία. Μπορείτε να φανταστείτε τί θα ήταν εκεί σήμερα, εάν οι ΗΠΑ και το ΝΑΤΟ είχαν χτυπήσει αυτό το κράτος; Μου είναι πολύ δύσκολο να φανταστώ και η περιοχή αυτή βρίσκεται πολύ κοντά στην Ελλάδα και εκεί παρατηρείται σήμερα μια υψηλή στρατιωτικο-πολιτική αναταραχή. Πίσω από τα ωραία λόγια και τα ωραία συνθήματα, που διακηρύσσουν οι ΝΑΤΟϊκές χώρες και η Ελλάδα δυστυχώς είναι μέλος της Ατλαντικής Συμμαχίας, κρύβονται στην πραγματικότητα όλα αυτά, που υφίστανται οι χώρες της περιοχής, αίμα, διάλυση, φτώχεια. Δείτε τί συνέβη και τί συμβαίνει με τη Λιβύη, δείτε με το Ιράκ. Και το πιο εκπληκτικό είναι ότι στη μία περίπτωση, για παράδειγμα στη Συρία, οι ΗΠΑ και οι ΝΑΤΟϊκές χώρες υποστηρίζουν τις ομάδες των ισλαμιστών ανταρτών, ας τους πούμε έτσι, ενώ στο Ιράκ πολεμούν εναντίον τους. Αυτή είναι η πολιτική διπλών μέτρων και σταθμών. Ο Στόλος της Ρωσίας στη Μεσόγειο είναι στήριγμα και οχυρό για εκείνες τις χώρες, οι οποίες επιθυμούν να διατηρήσουν την ανεξαρτησία τους και να μην επιτρέψουν να γλιστρήσει η κατάσταση σε βαθύτερη κρίση. Ο Στόλος μας είναι σταθεροποιητικός παράγοντας, ο οποίος δεν επιτρέπει να εξελιχθούν τα πράγματα με δυσμενέστερο σενάριο στην περιοχή».
O Α.Αντόνοφ εξέφρασε την ανησυχία της Μόσχας για τις υποσχέσεις του ΝΑΤΟ και των ΗΠΑ ότι θα αυξήσουν την παρουσία ειδικών τους και εξοπλιστικών συστημάτων τους στις ουκρανικές ένοπλες δυνάμεις:
«Η Ουκρανία είναι μια αδελφική μας χώρα, συγγενής και φυσικά δεν μπορούμε να αδιαφορήσουμε τί θα συμβεί εκεί και πώς θα αναπτυχθεί η χώρα αυτή. Αλλά όταν προσπαθούν να καταστήσουν τη χώρα αυτή έναν εχθρό της Ρωσίας, αυτό είναι εντελώς απαράδεκτο. Θεωρώ ότι η προσπάθεια να δοθεί στην Ουκρανία καθεστώς προνομιούχου εταίρου αποτελεί άλλη μια επιδίωξη των Ηνωμένων Πολιτειών, που στοχεύουν να φέρουν σε σύγκρουση τη Ρωσία με την Ουκρανία και να ωθήσουν τα πράγματα σε ανοιχτή ένοπλη σύγκρουση. Θα κάνουμε το παν ώστε υπό οποιεσδήποτε προϋποθέσεις να μην επιτρέψουμε μια τέτοια σύγκρουση. Πέραν αυτού προσεκτικά παρακολουθούμε την εμφάνιση νέων προκλήσεων για την ασφάλεια της Ρωσίας. Οι ένοπλες δυνάμεις μας θα κάνουν κάθε δυνατό ώστε να εξουδετερώσουν αυτές τις νέες προκλήσεις και τις πιθανές απειλές».
Η συζήτησή μας με τον κ. Αντόνοφ μας έπεισε ότι παρά το έντονο διπλωματικό και στρατιωτικό παρασκήνιο, η Μόσχα δεν δείχνει διατεθειμένη να τροποποιήσει την πολιτική της για το «εθνικό ζήτημα» της Ουκρανίας, έναντι της ηγεσίας της οποίας έδειξε πολύ καυστικός και απειλητικός:
«Θέλω να σας δηλώσω κατηγορηματικά ότι δεν υπάρχουν εκεί ρωσικές ένοπλες δυνάμεις. Δεν έχουμε εκεί ούτε ένα στρατιώτη μας. Σας διαβεβαιώ ότι αν ήταν διαφορετικά, οι καλοθελητές στο δυτικό κόσμο και το Κίεβο θα χρησιμοποιούσαν αυτά τα στοιχεία για να παρουσιάσουν τα ονόματα και φυσικά τα πρόσωπα των στρατιωτών μας δεν θα έφευγαν από τις τηλεοπτικές οθόνες. Δεν σκοπεύουμε να πολεμήσουμε, αν και γνωρίζω ότι ορισμένοι καλοθελητές κάνουν το παν για να μας παρασύρουν σ' αυτήν την εμπόλεμη σύρραξη. Από την πλευρά μας θα κάνουμε το παν ώστε αυτό να μη συμβεί. Παρά το γεγονός ότι τις τελευταίες ημέρες αυξάνεται τα περιστατικά με πυρά εναντίον του ρωσικού εδάφους. Θα μπορούσατε να φανταστείτε ότι κάποιος πυροβολεί με κανόνια εναντίον αμερικανικού εδάφους. Και, μη δώσει ο Θεός, και τραυματιστεί έστω ένας πολίτης των ΗΠΑ. Τί θα γίνει τότε με τη χώρα εκείνη ή εκείνη την υπεύθυνη οργάνωση και ποια θα είναι η αντίδραση των ΗΠΑ. Μέχρι στιγμής εάν ελέγξετε τα στοιχεία θα δείτε ζημιές, που έχουν προκληθεί σε συνοριακά μας φυλάκια. Γνωρίζετε ότι σκοτώθηκε ένας πολίτης μας και παρ' όλ' αυτά το μόνο, που κάνουμε είναι καλούμε τώρα τις ουκρανικές Αρχές να αναλογιστούν τί κάνουν και να σταματήσουν την αιματοχυσία. Αυτό είναι το απολύτως απαραίτητο: να υλοποιηθεί το ψήφισμα του Συμβουλίου Ασφάλειας 2166 και να παράσχουμε βοήθεια σ' εκείνους τους ανθρώπους, γυναίκες, ηλικιωμένους, παιδιά, που υποφέρουν από την πολιτική των Αρχών του Κιέβου. Γι' αυτό και η Ρωσία έστειλε το ανθρωπιστικό κονβόι με τρόφιμα για τον πληθυσμό της Α.Ουκρανίας, που υποφέρει. Θα ήθελα όλοι να πειστούν ότι είναι ένα ειρηνικό κονβόι και η θέση μας δεν έχει «δεύτερο πάτο» και μπορεί να αποτελέσει μια μικρή μας συμβολή στην κοινή μας νίκη, η οποία θα είναι η επίλυση του προβλήματος με ειρηνικό τρόπο. Άλλη επιλογή δεν υπάρχει. Πιστεύω στη λογική και στην κατανόηση της αναγκαιότητας να σταματήσει αυτή η αδελφοκτόνος σφαγή από την πλευρά του Κιέβου εναντίον του λαού του.


Read more: http://www.newsbomb.gr/bloggers/edo-mosha/story/484622/aantonof-den-einai-diki-mas-eythyni--poy-i-elliniki-politiki-igesia-akoloythise-to-nato#ixzz3Agi92giN

ΟΙ ΚΥΡΩΣΕΙΣ ΤΗΣ Ε.Ε. ΓΥΡΙΖΟΥΝ ΜΠΟΥΜΕΡΑΝΓΚ Διαπασών των Ρωσιών Αν κλιμακωθεί ο εμπορικός πόλεμος τότε ο Πούτιν μπορεί να ενεργοποιήσει το μεγάλο ενεργειακό όπλο της χώρας (φυσικό αέριο), είτε επιβάλλοντας ποσοστώσεις είτε υψηλότερες τιμές

Οποιος πίστεψε πως οι οικονομικές κυρώσεις κατά της Ρωσίας θα μπορούσαν να συμμορφώσουν την τελευταία διασώζοντας την Ουκρανία πρέπει λογικά να έχει μετανιώσει πικρά μετά τα αντίμετρα που επέβαλε η Ρωσία σε όλη τη Δύση, απαγορεύοντας τις εισαγωγές αγροτροφίμων.
Για τον απλό λόγο ότι το όπλο των κυρώσεων κατέστη μπούμερανγκ σε βάρος της Δύσης και ειδικά της Ευρώπης, η οποία παίζει κυριολεκτικά με τη φωτιά πρωταγωνιστώντας στον εμπορικό πόλεμο κατά της Ρωσίας.
Το πρόβλημα βεβαίως δεν είναι οι εξαγωγικές απώλειες στον τομέα των αγροτροφίμων, για τα οποία η Ρωσία καταβάλλει 13-15 δισ. ευρώ καλύπτοντας το 4-5% της εγχώριας κατανάλωσης τροφίμων της. Στο κάτω κάτω τι ειδικό βάρος μπορεί να έχουν 14 δισ. εξαγωγικές ζημιές σε μία ευρωπαϊκή οικονομία 13 τρισ. ευρώ, το εμπόριο αγαθών της οποίας με τη Ρωσία ανέρχεται σε 326 δισ. ευρώ και μαζί με το εμπόριο υπηρεσιών φθάνει τα 370 δισ. ευρώ; Το λογικό είναι να σκεφθεί κανείς πως σε μία παρόμοια διαμάχη γιγάντων υποφέρει περισσότερο η μικρότερη δύναμη.
Πετρέλαιο από το Ιράν
Τα φαινόμενα όμως απατούν και στην πραγματικότητα συμβαίνει το αντίθετο, για τους εξής λόγους:
Οι δυτικές κυρώσεις ξεκίνησαν πλήττοντας στη Ρωσία επιλεγμένα φυσικά πρόσωπα και επιχειρήσεις του περιβάλλοντος εξουσίας Πούτιν με λογαριασμούς στο εξωτερικό και επεκτάθηκαν σε βασικούς πυλώνες της οικονομίας, όπως ο πετρελαϊκός τομέας, όπου η Ρωσία κατέχει παγκοσμίως τα σκήπτρα αλλά υπάρχει η δυνατότητα υποκατάστασης των εξαγωγών της από άλλους προμηθευτές (π.χ. Μ. Ανατολή).
Η Ρωσία αμέσως έσπευσε να κλείσει σχετική συμφωνία 20 δισ. με το Ιράν για να μετριάσει τις επιπτώσεις αυτές των δυτικών κυρώσεων. Συγχρόνως, η Δύση απέφυγε να πλήξει τις ρωσικές εξαγωγές φυσικού αερίου που καλύπτουν το 1/3 των προμηθειών της Ευρώπης.
Η Ρωσία απαγόρευσε τις εισαγωγές αγροτροφίμων που είναι η τέταρτη πιο σημαντική κατηγορία εισαγωγών της από τη Δύση μετά το μηχανολογικό εξοπλισμό, τα χημικά προϊόντα και τα ιατρικά είδη, κι αφορά την ιδιωτική κατανάλωση.
Συγχρόνως, έσπευσε να αντικαταστήσει μεγάλο μέρος των εισαγωγών αυτών από αναπτυσσόμενες χώρες (π.χ. Χιλή, Αργεντινή, Αίγυπτος) ενισχύοντας διπλά το ρόλο της στο πλαίσιο των BRICS καθώς αποδέχεται συναλλαγές σε άλλα νομίσματα αντί του δολαρίου.
Η Ρωσία, αντίθετα π.χ. με την Ευρώπη, είναι μία σοβαρά δοκιμασμένη με πολιτικές λιτότητας οικονομία λόγω της σχετικά πρόσφατης μετάβασής της σε καθεστώς «ελεύθερης αγοράς». Εχει ενιαία εθνική συνείδηση ιδιαίτερα ενισχυμένη επί Πούτιν (βλ. μοναδικό ποσοστό αποδοχής ηγεσίας του 85-90%) μετά την ταπείνωση από την κατάρρευση της παλιάς ΕΣΣΔ και έχει αποδείξει ιστορικά πως διαθέτει σκληροτράχηλο λαό, ικανό να αντέξει πολύ σκληρές δοκιμασίες προκειμένου να επιβιώσει σε συνθήκες πολέμου (βλ. εισβολές Ναπολέοντα και Χίτλερ).
Αντίθετα, η Ευρώπη είναι ένα μωσαϊκό διαφορετικών καλοζωισμένων εθνοτήτων χωρίς ενιαία συνείδηση και ενωμένη ή αποφασιστική πολιτική ηγεσία (βλ. χαμηλά ποσοστά αποδοχής της βάσει τελευταίων εκλογών).
Το τάιμινγκ των ρωσικών αντιποίνων μέσα στο καλοκαίρι είναι καλά σχεδιασμένο, γιατί αν κλιμακωθεί ο εμπορικός πόλεμος τότε ο Πούτιν μπορεί να ενεργοποιήσει το μεγάλο ενεργειακό όπλο της χώρας (φυσικό αέριο), είτε επιβάλλοντας ποσοστώσεις είτε υψηλότερες τιμές, με συνέπεια την αύξηση του κόστους παραγωγής και του κόστους διαβίωσης στην οικονομικά στάσιμη Ευρώπη σε βάρος της ανταγωνιστικότητας και της κοινωνικής και πολιτικής της σταθερότητας. Προάγγελος παρόμοιου μελλοντικού εμπάργκο είναι η τεράστια εμπορική συμφωνία-αντίβαρο (άνω των 400 δισ.) που έκλεισε με την Κίνα για προμήθεια φυσικού αερίου τα προσεχή 30 έτη.
Ομως ο βασικότερος λόγος για τον οποίο η Ρωσία έχει το πάνω χέρι στην αναμέτρησή της με τη Δύση και ειδικά με την εξαρτημένη από αυτήν ενεργειακά Ευρώπη είναι η δεινή οικονομική κατάσταση στην οποία έχει περιέλθει ο αναπτυγμένος δυτικός κόσμος, στηριζόμενος σε μία χρηματιστηριακή οικονομία-φούσκα, αντίθετα με τη Ρωσία που στηρίζεται στις πρώτες ύλες και την τεχνολογία της (όπλα, διάστημα κ.λπ.).
Η φούσκα της Ευρώπης
Για να το θέσουμε απλά: όλη η Δύση (ΗΠΑ, Ε.Ε., Ιαπωνία) αντιμετωπίζει μεγάλη αδυναμία ανάπτυξης την ίδια ώρα που ο χρηματιστηριακός τομέας της βρίσκεται τεχνητά στα ύψη και είναι έτοιμος να καταρρεύσει μόλις οι κεντρικές τράπεζες πάψουν να τυπώνουν χρήμα. Αν, λοιπόν, επιδεινωθεί ο εμπορικός πόλεμος με τη Ρωσία, τότε το επισφαλές οικονομικό κλίμα θα καταρρεύσει μαζί με τις χρηματιστηριακές αγορές και οι επενδυτές θα αναστείλουν τα λίγα επενδυτικά σχέδια που είχαν σκοπό να προωθήσουν, βυθίζοντας στην ύφεση τις δυτικές οικονομίες.
Με τη διαφορά πως αυτή τη φορά θα είναι πολύ χειρότερα από την κρίση του 2008 και μη ιάσιμα τα πράγματα, καθώς δεν θα υπάρχουν άλλα πυρομαχικά να πέσουν στο τραπέζι και η γεωπολιτική κρίση που ήδη σοβεί θα λάβει διαστάσεις πρωτόγνωρες.
Συμπερασματικά, ο εμπορικός πόλεμος Ε.Ε.-Ρωσίας έχει ήδη ξεφύγει και δεν αφορά πλέον το ουκρανικό ζήτημα αλλά την ίδια την οικονομική ζωή και ομαλότητα σε όλο τον πλανήτη. Αν δεν περιοριστεί σύντομα (ευτυχώς υπάρχουν ορισμένες πρόσφατες ενδείξεις από πλευράς Μέρκελ) και αφεθεί να εξελίσσεται, θα οδηγήσει στη γενίκευση της οικονομικής αβεβαιότητας, πλήττοντας τις ξένες άμεσες επενδύσεις (190 δισ. ευρώ της Ε.Ε. σε Ρωσία και 77 δισ. αντιστρόφως), τις τράπεζες που είναι εκτεθειμένες άμεσα στην ουκρανική και κυρίως στη ρωσική αγορά (τρεις μόνον τράπεζες - Societe Generale, Unicredit, Raiffasenbank, από Γαλλία, Ιταλία και Αυστρία αντίστοιχα έχουν έκθεση 70 δισ. δολ. περίπου στις δύο χώρες) αλλά και μεταξύ τους, με αντίτιμο την αύξηση του κόστους δανεισμού, τον περιορισμό των πιστώσεων και το πάγωμα των επιχειρηματικών συναλλαγών. Κι όλα αυτά σε μία παγκοσμιοποιημένη οικονομία που ήδη σέρνεται υπό το βάρος μιας τεράστιας πιστωτικής φούσκας έτοιμης να εκραγεί.
Είθε να μην ανοίξει ο ασκός του Αιόλου σε αυτές τις συνθήκες...
www.enet.gr

Παρασκευή 15 Αυγούστου 2014

Η Παναγία της Τήνου..(Διαβάστε ολη την ιστορία)

Η ιστορία της Τήνου άλλαξε για πάντα το 1823, όταν ντόπιοι έσκαψαν και βρήκαν μια πρωτοχριστιανική εικόνα της Παναγίας καθ’ υπόδειξη της Πελαγίας, μιάς μοναχής στο μοναστήρι του Κεχροβουνίου που είπε ότι είδε την Παναγία στον ύπνο της και Αυτή της υπέδειξε τον τόπο που ήταν θαμμένη η εικόνα της και ζήτησε την ανέγερση ναού εκεί. Η εκκλησία χτίσθηκε. H εικόνα έχει θαυματουργές ικανότητες και η Παναγιά της Τήνου είναι ένα από τα σημαντικότερα θρησκευτικά προσκυνήματα στην χώρα.


ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΟΛΗ ΤΗΝ ΙΣΤΟΡΙΑ

Tο Παναγιοφύλακτο και φωτοπάροχο Iερό Ίδρυμα και Προσκύνημα της Eυαγγελιστρίας, στο Iερό νησί της Tήνου, αποτελεί σημείο αναφοράς όχι μόνο του Oρθοδόξου αλλά ολοκλήρου του χριστιανικού κόσμου, και μάλιστα και αλλοδόξων επισκεπτών του Iερού αυτού σεβάσματος της Oρθοδοξίας.
Tο ξημέρωμα της 30ης Iανουαρίου του 1823 απετέλεσε το ξεκίνημα για τη δημιουργία του ιερού αυτού χώρου, ο οποίος από τότε μέχρι σήμερα ακτινοβολεί σε ολόκληρο τον κόσμο με την λειτουργική, πνευματική, φιλανθρωπική, κοινωνική και εθνική προσφορά του το μεγαλείο της πίστεως, αλλά και της αγάπης της Eκκλησίας προς τον άνθρωπο.
H Tηνία Mοναχή, και από τη συνείδηση του λαού και την επικύρωση της Eκκλησίας, αγία Πελαγία, υπήρξε το όργανο της χάριτος του Θεού για την φανέρωση και εύρεση της αγίας Eικόνος, της θαυματουργικής και περίπυστης, εμπρός στο μεγαλείο και την χάρη της Oποίας, εκατομμύρια άνθρωποι, από το 1823 κλίνουν ευλαβικά το γόνυ και αναπέμπουν ικετήρια δέηση και προσευχή.

ΤO ΠΡΩΤO ΜΗΝΥΜΑ ΤΗΣ ΜΕΓΑΛOΧΑΡΗΣ ΣΤΗΝ ΤΗΝO

Δυο χρόνια σχεδόν πριν την εύρεση της εικόνας, η Θεοτόκος είχε δώσει το πρώτο της μήνυμα στην Τήνο, για τον θαμμένο στη γη της ιερό θησαυρό. Ήταν στα 1821, στην αρχή της επανάστασης, όταν η Θεοτόκος Μαριάμ φάνηκε στο όνειρο ενός απλού γέροντα κηπουρού, στον περιβολάρη μπάρμπα Μιχάλη Πολυζώη, Ανδριώτη στην καταγωγή, ογδόντα ετών και του είπε να υπάγει στο χωράφι του Αντωνίου Δοξαρά, έξω από την πόλη, να σκάψει και να εύρει μια εικόνα της.
Αυτός κατέπεισε μερικούς Χριστιανούς, έσκαψαν λίγο και ηύραν μερικά αρχαία τούβλα, και αφού δεν βρήκαν την εικόνα που έψαχναν, δεν συνέχισαν την προσπάθειά τους αλλά απεχώρησαν. Αυτός ο γέροντας, ο μπαρμπα Μιχάλης, ήταν αγαθός στην ψυχή και απλοϊκός στους τρόπους, αλλά και ευλαβής προς τα θεία και διηγείτο το όνειρό του και σε άλλους, και στον Αρχιερέα του νησιού, τον Μητροπολίτη Γαβριήλ, ο οποίος όμως δεν έδωσε καμμία συνέχεια σε αυτό. Παρά ταύτα ο μπαρμπα Μιχάλης επαναλάμβανε συνέχεια το γεγονός, αν και κανένας δεν τον πίστευε γιατί θεωρούσαν τα λεγόμενά του φλυαρίες.
Κρατούσε δε και άλλη λαϊκή παράδοση από τα αρχαία χρόνια ζωντανή, με αφηγητή της επίμονο, τον μπαρμπα Γιάννη τον Γκιουζέ από το χωριό Μουντάδος, ο οποίος είχε αγρούς στην περιοχή «Πόλες», όπου και το κτήμα του Δοξαρά. Σύμφωνα με την παράδοση αυτή, εκεί στο κτήμα του Δοξαρά παλιά βρισκόταν ένα «πριγκηπάτο» -περίοπτο οικοδόμημα- και ήταν γραφτό πάλι να ξαναγίνει κάτι παρόμοιο και να έρχονται σε αυτό χιλιάδες άνθρωποι από όλο τον κόσμο!
Δύο απλοϊκοί άνθρωποι λοιπόν -κατά θεία παραχώρηση- ο Μιχάλης Πολυζώης και ο Γιάννης Γκιουζές, δύο γεωργοί, «γεώργησαν» κατάλληλο κλίμα για τα όσα επρόκειτο να συμβούν στην Μονή Κεχροβουνίου και στο ταπεινό και αγιασμένο κελλί της Μοναχής Πελαγίας.

ΤΑ OΡΑΜΑΤΑ ΤΗΣ ΜOΝΑΧΗΣ ΠΕΛΑΓΙΑΣ

Σε αυτό το μοναστήρι λοιπόν, το «Μοναστήρι της Κυρίας των Αγγέλων», όπως επίσης λέγεται, στο «κελλίον» της Mοναχής Πελαγίας, καθώς μαρτυρούν ο μακαριστός Μητροπολίτης Γαβριήλ και οι κτήτορες -διάγγελμα 25/11/1822 και φυλλάδιο Καγκάδη- «το 1822 κατά μήνα Ιούλιο, εμφανίστηκε στον ύπνο αυτής της ιερής παρθένου, περί τον όρθρο της Κυριακής, μια γυναίκα που είχε άρρητη δόξα και λαμπρότητα…, η οποία έλαμπε περισσότερο κι’ από τον ήλιο και την επρόσταξε με τόνον… να σηκωθεί γρήγορα για να συναντήσει έναν από τους προκρίτους της πόλης ο οποίος ήτο και επίτροπος του μοναστηριού -για εξωτερικές του υποθέσεις-… ονομαζόμενον Σταματέλον Καγκάδη… και να του είπει χωρίς αναβολήν καιρού να φανερώσει η τιμιότητά του εις όλους τους εδώ ευρισκομένους χριστιανούς, ότι να ξεχώσωσιν τον Ναόν Της… χωσμένον εις τον αγρόν του Αντωνίου Δοξαρά πλησίον της πόλης… και να τον ανακαινίσωσιν… και να επιστατήσει ο ίδιος διά να ανεγερθεί λαμπρώς και μεγαλοπρεπώς… και εάν παρακούσουν, θέλει έλθει οργή του υιού Της απροσδόκητος… κατά της νήσου…»

Η ΕΥΡΕΣΗ ΤΗΣ ΑΓΙΑΣ ΕΙΚOΝΑΣ

Στις 30 Ιανουαρίου του 1823,στην εορτή των Τριών Ιεραρχών, κατά την οποία πολλοί εργαζόμενοι ασχολούντο να εξομαλύνουν το έδαφος του παλαιού αυτού Nαού, ανακαλύφθηκε η Eικόνα του Ευαγγελισμού της Θεοτόκου, καταχωμένη στην άκρη του νάρθηκα, κομμένη πρόσφατα στη μέση από τους σκαφτιάδες και καλυμμένη με συσσωματωμένη από την πολυκαιρία γη. Ήταν δε καμένη από φωτιά και σχεδόν απανθρακωμένη στο πίσω μέρος της, ώστε συμπεραινόταν από αυτό και τα άλλα ερείπια, ότι αυτός ο ιερός Nαός κατακάηκε, όταν η πόλη κυριεύτηκε και ανασκάφτηκε από τους Σαρακηνούς, περίπου πριν οκτακόσια πενήντα χρόνια. Αφού δε με πολλή δυσκολία αποπλύθηκε η γη που ήταν προσκολλημένη πάνω στην Εικόνα, φάνηκαν ξέχωρα οι χαρακτήρες της Θεοτόκου και του Αρχαγγέλου, συσκιασμένοι από την παλαιότητα, χωρίς διόλου βλάβη και απείραχτοι από την τομή, γιατί η Εικόνα χωριζόταν στα δύο κατά μήκος, ακριβώς στη μέση, μεταξύ της εικονιζόμενης Θεοτόκου και του Αρχαγγέλου. Όταν είδαν αυτήν οι παρευρισκόμενοι, αναφώνησαν χαρμόσυνα και αφού ασπάστηκαν -την Εικόνα- με πολλή ευλάβεια,την έφεραν και την παρέδωσαν στα χέρια του Αρχιερέα που βρισκόταν εκεί. Ήταν γύρω στο μεσημέρι και όταν οι κάτοικοι της πόλης και των χωριών άκουσαν για την εύρεση της Αγίας Εικόνας προσέτρεχαν μικροί και μεγάλοι για να την δουν και να την ασπασθούν.

Όταν δε βρέθηκε η πάνσεπτη Εικόνα και τα θαύματα βεβαιώσανε όσα σε όνειρα είχαν αποκαλυφθεί, δεν εδίστασαν πια οι επίτροποι και οι επιστάτες να αναλάβουν την οικοδομή Ιερού Ναού λαμπρού και μεγαλοπρεπέστατου, αναθέτοντας τις ελπίδες τους στην Υπεραγία Θεοτόκο, η οποία φανέρωσε στη Mοναχή ότι αυτή θα οικονομήσει τα πάντα. Ανεγειρόταν λοιπόν  ο Ιερός Ναός της Ευαγγελίστριας πάνω στον προοικοδομηθέντα



Οι θρύλοι της Παναγίας Εκατονταπυλιανής Η Ιστορία της Παναγίας της Εκατονταπυλιανής Οι ρίζες του ναού της Παναγίας της Εκατονταπυλιανής ή Καταπολιανής χάνονται στο χρόνο. Πρόκειται για έναν από τους παλαιότερους τόπους λατρείας της νέας θρησκείας, που η παράδοση θέλει να χτίστηκε, κατά τη διάρκεια του 4ου αι. από την Αγία Ελένη ή, κατά άλλους, από το Μεγάλο Κωνσταντίνο, ο οποίος εκπλήρωσε το τάμα της μητέρας του

Οι θρύλοι της Παναγίας Εκατονταπυλιανής
Ωστόσο η ίδια παράδοση θέλει να υπήρχε στην ίδια τοποθεσία ένας, ακόμη παλαιότερος του 4ου αι., ναός, στον οποίο προσκύνησε η Αγία Ελένη, όταν βρέθηκε στην Πάρο, κατά τη διάρκεια του ταξιδιού της προς τους Αγίους Τόπους σε αναζήτηση του Τιμίου Σταυρού.
Τότε ήταν, σύμφωνα με το θρύλο, που η Αγία Ελένη έκανε τάμα μπροστά στην εικόνα της Παναγίας, να χτίσει ένα μεγαλύτερο και λαμπρότερο ναό στη Χάρη της, αν κατάφερνε να βρει το Σταυρό του Μαρτυρίου.
Ωστόσο ο ναός-τάμα της Αγίας Ελένης καταστράφηκε κατά ένα πολύ μεγάλο μέρος του, πιθανότατα εξαιτίας πυρκαγιάς, και ανακατασκευάστηκε επί Ιουστινιανού, κατά τη διάρκεια του 6ου αι.
Όσον αφορά την ονομασία του Ναού Εκατονταπυλιανή ή Καταπολιανή, που προέρχεται από τον όρο «καταπόλα» και σημαίνει «κατά την πόλη», πιθανότατα «δείχνοντας» το σημείο όπου βρισκόταν η αρχαία πόλη της Πάρου, μέχρι πρόσφατα που διαβάστηκαν νέες πηγές, οι γνώμες διίστανταν για το ποια από τις δύο ήταν γνήσια και παλιότερη.
Τελικά απεδείχθη ότι και οι δύο είναι έγκυρες και σχεδόν σύγχρονες μεταξύ τους καθώς τις πρωτοσυναντάμε σε κείμενα και επιστολές του ύστερου 15ου αι. την πρώτη και των μέσων του 16ου αιώνα τη δεύτερη.
Ωστόσο σήμερα η επίσημη ονομασία του Ναού είναι Εκατονταπυλιανή, η οποία με τη σειρά της συνδέετε με έναν όμορφο θρύλο: "Ενενήντα εννέα φανερές πόρτες έχει η Καταπολιανή. Η 100η είναι κλειστή και δεν φαίνεται. Θα φανεί η πόρτα αυτή και θα ανοίξει, όταν οι Έλληνες πάρουν την Πόλη"…
Ένας ακόμη θρύλος, τραγικός και αιματηρός αυτή τη φορά, συνδέεται με τη μεγάλη Μνημειακή Πύλη, που τοποθέτησε στη βόρεια πτέρυγα του Ιερού Προσκυνήματος, λίγα μέτρα πιο πέρα από το παρεκκλήσι της Αγίας Θεοδοσίας, ο καθηγητής Ορλάνδος, κατά τη διάρκεια της αναπαλαίωση της Εκατονταπυλιανής.
Μέχρι τότε η μεγάλη αυτή μνημειακή πύλη βρισκόταν στην κεντρική πύλη του νάρθηκα του μεγάλου ναού. Τη λαϊκή φαντασία θέριεψαν οι δυο ανάγλυφες ανθρώπινες μορφές, που βρίσκονται στις κυβοειδής βάσεις, όπου στηρίζεται ένα μαρμάρινο πολυτελές διάκοσμο, αποτελούμενο από δύο κολώνες, πάνω στις οποίες στηρίζεται ένα αέτωμα με γείσο και ανθέμιο στην κορυφή.
Σύμφωνα με το λαϊκό θρύλο, την ιουστινιάνεια εκδοχή της Εκατονταπυλιανής έχτισε ο πρώην βοηθός του πρωτομάστορας της Αγιά Σοφιάς, ο Ιγνάτιος. Όταν ο μαθητής ολοκλήρωσε το έργο του κάλεσε το δάσκαλο του για να το θαυμάσει. Ωστόσο ο φθόνος τρύπωσε στην καρδιά του πρωτομάστορα μόλις αντίκρισε το αριστούργημα του Ιγνάτιου.
Από φόβο μήπως ο πρώην μαθητής του τον ξεπεράσει σε δόξα, τον παρέσυρε στην οροφή με σκοπό τάχα μου να του υποδείξει ένα σοβαρό αρχιτεκτονικό του λάθος. Στη συνέχεια τον έσπρωξε με σκοπό να τον σκοτώσει. Ωστόσο ο Ιγνάτιος, σε μια απέλπιδα προσπάθεια να σωθεί, κρατήθηκε από τα ρούχα του δασκάλου του, με αποτέλεσμα να πέσουν και οι δυο στο κενό και να σκοτωθούν μπροστά στο ναό.
Υποτίθεται λοιπόν ότι οι δύο ανάγλυφες μορφές παρασταίνουν η μία τον πρωτομάστορα και η άλλη το μαθητή του.
Στην πραγματικότητα οι δυο μορφές δεν έχουν την παραμικρή σχέση ούτε με την Αγιά Σοφιά ούτε με την Εκατονταπυλιανή, καθώς είναι πολύ παλιότερες. Πρόκειται για δύο σατύρους, που αποσπάστηκαν από κάποιο αρχαίο ιερό του Διονύσου, όπως και τόσα άλλα αρχαιολογικής αξίας αρχαία μέλη.
Εξάλλου δεν πρέπει να ξεχνάμε ότι πρόκειται για έναν αρκετά διαδεδομένο θρύλο στην ελληνική επικράτεια, τον οποίο συναντάμε π.χ. με κάποιες μικρές παραλλαγές στην Παναγία την Παρηγορίτισσα της Άρτας, ενώ εξίσου διαδεδομένη ήταν η λαϊκή δοξασία, ότι για να στερεώσει ένα μεγάλο κτίσμα έπρεπε να ποτιστεί με αίμα, και κυρίως να θυσιαστεί άνθρωπος στα θεμέλια του.
Ένα έθιμο το οποίο παραμένει ενεργό μέχρι τις μέρες μας, καθώς δε νοείται να χτιστεί ένα καινούργιο σπίτι χωρίς να σφαχτεί κοκόρι στα θεμέλια του.

ΠΑΝΑΓΙΑ ΕΚΑΤΟΝΤΑΠΥΛΙΑΝΗ ΟΙ ΘΡΥΛΟΙ - ΠΑΡΟΣ ΑΞΙΟΘΕΑΤΑ
Το καταδρομικό Έλλη ήταν Ελληνικό πολεμικό πλοίο «εύδρομο» κατά την ορολογία του μεσοπολέμου ή «ελαφρύ καταδρομικό» κατά την ορολογία του Β” Παγκοσμίου πολέμου που έφερε το όνομα εκ της ναυμαχίας της Έλλης που είχε λάβει χώρα στην διάρκεια του Α” Βαλκανικού Πολέμου, στην οποία η Ελλάδα ήταν νικήτρια.
Ναυπήγηση και αγορά
Το Έλλη ήταν 2.600 τόνων.Ναυπηγήθηκε το 1912 – 1913 στις ΗΠΑ για λογαριασμό της κινεζικής κυβέρνησης με το όνομα «Fei-Hung», όμως η παραγγελία ακυρώθηκε λόγω Εθνικιστικής Επανάστασης που ξέσπασε στην Κίνα την περίοδο εκείνη. Αγοράστηκε τελικά από την ελληνική κυβέρνηση το 1914. Το 1917 κατασχέθηκε από τους Γάλλους μαζί με τα υπόλοιπα πλοία του ελληνικού στόλου. Μετασκευάστηκε σχεδόν ριζικά, δέκα χρόνια αργότερα, στη Γαλλία, μεταξύ των ετών 1925-1927.
Α” Παγκόσμιος Πόλεμος
Έλαβε μέρος στον Α” Παγκόσμιο Πόλεμο υπό γαλλική σημαία και στη συνέχεια υπό ελληνική στη Μικρασιατική Εκστρατεία. Βυθίστηκε στις 15 Αυγούστου 1940 σε ειρηνική περίοδο από το ιταλικό υποβρύχιο Delfino και ενώ ήταν αγκυροβολημένο έξω από τον λιμένα της Τήνου όπου και συμμετείχε στις εκδηλώσεις του εορτασμού της Κοιμήσεως της Θεοτόκου. Το ίδιο υποβρύχιο αποπειράθηκε στη συνέχεια να τορπιλίσει τα επιβατηγά Έλση και Έσπερος που βρίσκονταν μέσα στο λιμάνι της Τήνου. Ευτυχώς η απόπειρα απέτυχε και οι τορπίλες κατέστρεψαν μόνο ένα τμήμα του κρηπιδώματος του λιμένα.
Η στιγμή της έκρηξης μιας εκ των τορπιλών στην προβλήτα του λιμανιού της Τηνου.
 Η Έλλη διακρίνεται στην δεξιά πλευρά του στύλου.
Ο τορπιλισμός του Έλλη

Την παραμονή της μεγάλης γιορτής της Μεγαλόχαρης στην Τήνο, τα πλήθη των πιστών συνέρεαν με τα βαπόρια απο τα διάφορα μέρη της Ελλάδος για να προσκυνήσουν την Παναγιά. Μέσα σ΄ αυτήν την λαοθάλασσα, τριγύριζαν και Ιταλοί πράκτορες για να συλλέξουν και να δώσουν πληροφορίες στον Ιταλό Γενικό Διοικητή Δωδεκανήσου Ντέ Βέκκι για την θέση των ελληνικών πολεμικών πλοίων και κυρίως για το καταδρομικό Έλλη που ήταν αγκυροβολημένο ανοικτά του λιμανιού.
Ο κόσμος ανύποπτος σηκώθηκε το πρωί της επομένης για να πάει στην εκκλησία για να προσκυνήσει. Την ώρα εκείνη ο Ντε Βέκκι δίνει εντολή στον διοικητή του ναυλοχούντος στην Λέρο Ιταλικού Στόλου να κτυπήσει. Ο Ιταλός ναύαρχος μεταβιβάζει την διαταγή στον πλοίαρχο του υποβρυχίου Delfino που περιπολούσε ανοικτά της Τήνου και εκείνος επιτίθεται εν καιρώ ειρήνης απροειδοποίητα και χωρίς καμία πρόκληση κατά της Έλλης.
Η ώρα ήταν 8.30 το πρωί όταν ενας δυνατός κρότος συγκλόνισε το Έλλη. Ύστερα ενας δεύτερος, ενας τρίτος που ακούστηκαν κοντά στην προκυμαία. Ο κόσμος που βρισκόταν κοντά στο λιμάνι, πανικοβλήθηκε. Στο Έλλη, ο κυβερνήτης του σκάφους πλοίαρχος Β.Ν. Άγγελος Χατζόπουλος, διέταξε συναγερμό και έτρεξε να δει ο ίδιος τι ακριβώς συμβαίνει. Έκπληκτος βλέπει το πλοίο κτυπημένο και να γέρνει και στον λιμενοβραχίονα να ακούγονται οι εκρήξεις απο δύο άλλες τορπίλες.Προλαβαίνει και τηλεγραφεί αμέσως στην Αθήνα και αναφέρει το συμβάν.
Στην Αθήνα ο πρωθυπουργός Μεταξάς καλεί τον υφυπουργό Ναυτικών Ιπποκράτη Παπαβασιλείου και του λέει για το συμβάν: 
 «Γνωρίζουμε Ιπποκράτη για τον δράστη, αλλά δεν πρέπει να οξύνουμε την κατάσταση. Ας κάνουμε πώς δεν καταλάβαμε τίποτα και ας μην δείξουμε πανικό».

Ταυτόχρονα ο υφυπουργός Τύπου Θ. Νικολούδης εκδίδει ανακοίνωση στην οποία μεταξύ άλλων αναφέρει οτι: 
 «η τορπίλη έπληξε το Έλλη το λεβητοστάσιο το οποίο εξερράγη και η πυρκαϊά που εκδηλώθηκε μεταδόθηκε στο εσωτερικό του πλοίου και το πλήρωμα αναγκάσθηκε να το εγκαταλείψει».
Λίγο μετά το πλοίο βυθίσθηκε στις 9.45΄. Στην ίδια ανακοίνωση αναφέρθηκε οτι υπήρξε ενας νεκρός ο κελευστής μηχανικός Παπανικολάου και 29 τραυματίες. Μεταξύ του αστικού πληθυσμού, μία γυναίκα αρμενικής καταγωγής εμωλωπίσθη επι της προκυμαίας και ενας άνδρας απέθανε συνεπεία καρδιακής προσβολής..Η κυβερνητική ανακοίνωση σκοπίμως απέκρυπτε την εθνικότητα του υποβρυχίου που έπληξε το Έλλη αν και γνώριζε τον δράστη.
Εφημερίδα της εποχής
Μία   Επιτροπή απο ανωτάτους αξιωματικούς (Καββαδίας, Χατζόπουλος και Δούσης) έβαλε δύτες και ανέσυραν απο τον βυθό τεμάχια των τορπιλών. Στο πόρισμά τους κατέληγαν οτι “ το Έλλη εβυθίσθη παρά ιταλικών τορπιλών βληθεισών υπο ιταλικού υποβρυχίου”.Το θράσος των Ιταλών ήταν απύθμενο. Παρά τις διαβεβαιώσεις που έδινε η κυβέρνηση για την άγνωστη εθνικότητα του υποβρυχίου για να μην οξύνει την κατάσταση, οι Ιταλοί εγίνοντο περισσότερο επιθετικοί. Σύμφωνα με το υπ. Αριθ. 121/16-8-1940 τηλεγράφημα του πρεσβευτή μας στη Ρώμη Ιωάννη Πολίτη,  η Ιταλία επιδιώκει να αναγάγη την Ελλάδα δια τρομοκρατήσεως απο τούδε εις την διαδικασίαν των εδαφικών συζητήσεων και παραχωρήσεων εν Ηπείρω ή να επιτύχη ορισμένα στρατηγικά πλεονεκτήματα εν τω θαλασσίω αγώνι ή και αμφότερα.
Ταυτόχρονα στη Ρώμη ο εκπρόσωπος Τύπου της ιταλικής κυβερνήσεως σε δηλώσεις του προς τους ξένους ανταποκριτές τόνιζε ανερυθρίαστα οτι η βύθιση του Έλλη είναι τέχνασμα των Άγγλων για να αναστατώσουν τα Βαλκάνια και να δηλητηριάσουν τις ελληνοϊταλικές σχέσεις ! Και έφερε σαν απόδειξη το ότι αμέσως μετά το συμβάν έσπευσαν πρώτοι οι Άγγλοι, πριν παρέλθει ο αναγκαίος χρόνος για την εξακρίβωση, και δια του ραδιοφώνου ανακοίνωσαν οτι στην περιοχή της Τήνου δεν βρισκόταν την ημέρα εκείνη δικό τους υποβρύχιο! Και υπογράμμιζε επίσης οτι “ η Ιταλία πιστή εις τας γνωστάς ιταλικάς παραδόσεις τιμιότητος εχρειάσθη τρείς ημέρας δια να εξακριβώση και να βεβαιώση σήμερον οτι το Επιτελείον ουδεμίαν ενέργειαν τορπιλισμού αναφέρει και οτι ουδέν ιταλικόν υποβρύχιον ευρίσκετο εκεί.”
Η Τορπίλη που βύθισε το ΕΛΛΗ
Η αιτία τορπιλισμού του Έλλη
Ο τότε πρέσβης της Ιταλίας στην Αθήνα κόμης Εμμανουέλε Γκράτσι στα απομνημονεύματά του αλλά και σε ενυπόγραφο άρθρο του που δημοσίευσε η ιταλική εφημερίδα «Τζιορνάλε ντελ Ματτίνο» (φ. 19-8-1945) αποκαλύπτει ότι αν και η Ιταλία ουδέποτε ομολόγησε επίσημα την άνανδρη και «πειρατική» εκείνη πράξη υποβρυχίου της, εν τούτοις το υποβρύχιο ήταν ιταλικό που διατάχθηκε να κινηθεί επί τούτου από την ιταλική βάση υποβρυχίων Λέρου κατά διαταγή του Γενικού Διοικητή Δωδεκανήσου Ντε Βέκι, που ήταν μέλος της φασιστικής τριανδρίας, που γνώριζε ότι εθιμικά στην Τήνο την ημέρα αυτή θα υφίστατο ελληνικό πολεμικό πλοίο. Έτσι απέπλευσε το υποβρύχιο στο οποίο μετά και από μια αεροπορική αναγνώριση δόθηκε η εντολή του τορπιλισμού. Βέβαια ο Ντε Βέκι ενήργησε κατ” εντολή του ίδιου του Μπενίτο Μουσολίνι.
Στο σημείο αυτό ο κόμης Γκράτσι δίνει ακόμη μια εξήγηση της αψυχολόγητης εκείνης ενέργειας του Μουσολίνι που πολύ πιθανόν να οφειλόταν σε δική του τηλεγραφική του αναφορά που είχε υποβάλει από την Αθήνα, στο ιταλικό υπουργείο εξωτερικών, δύο ημέρες πριν, στις 13 Αυγούστου, κατά την οποία ο Γκράτσι βεβαίωνε ότι η ελληνική κυβέρνηση (σύμφωνα με άποψη του Ι. Μεταξά) δεν μπορεί να λάβει θέση ενάντια της Αγγλίας που ήδη κυριαρχεί στην Ανατολική Μεσόγειο. Το τηλεγράφημα αυτό, πάντα κατά τον Γκράτσι, πιθανόν να το διάβασε ο Μουσολίνι στο Παλάτσο Βενέτσια την ίδια ημέρα το βράδυ ή το πολύ την επομένη το πρωί και του προκάλεσε έκρηξη παραφοράς δίνοντας αμέσως εντολή στον Ντε Βέκι να αποδείξει αμέσως στον Μεταξά «ποιος είχε πράγματι την κυριαρχία της Ανατολικής Μεσογείου».

Πέμπτη 14 Αυγούστου 2014

Η καυστική απάντηση στον λίβελλο του BBC για την αρχαία Ελλάδα

_76337025_140396291_270277454.jpg
Απάντηση στο άρθρο-λίβελλο του καθηγητή Dr. Armand d’ Angour που φιλοξένησε το BBC με τίτλο «Πόσοι από τους ελληνικούς μύθους είναι αληθινοί;» δίνει σήμερα ο Δρ. Κοινωνικής Ανθρωπολογίας και συγγραφέας Δημήτριος Ουλής.
Παραθέτουμε το άρθρο του:
Ασφαλώς θα αστειεύεστε κύριε D’ Angour!

Του Δημητρίου Ουλή
Δρ. Κοινωνικής Ανθρωπολογίας – Συγγραφέα

Χαίρομαι για το ενδιαφέρον που ο Dr. Armand d’ Angour επιδεικνύει για την αρχαία Ελλάδα. Επιβεβαιώνει, έστω και a contrario, την παράδοση του αγγλικού φιλελληνισμού, στην οποία οι νεοέλληνες οφείλουμε, μεταξύ άλλων, τη συγκρότησή μας σε ελεύθερο κρατίδιο.
Ακόμα περισσότερο όμως  χαίρομαι για την διεισδυτική ματιά του βρετανού ακαδημαϊκού και τις καίριες παρατηρήσεις του επί κρίσιμων αρχαιοελληνικών ζητημάτων. Fiat lux! Μέχρι σήμερα, είχαμε την τάση να βλέπουμε την αρχαία Ελλάδα μ’ έναν ορισμένο τρόπο. Ευτυχώς που δημοσιεύθηκε το άρθρο του κυρίου d’ Angour, και μας άνοιξε τα μάτια.

    Δεν θα επιμείνω στα κραυγαλέα μεθοδολογικά ατοπήματα του άρθρου –γενικευτικές και απλουστευτικές διατυπώσεις, ανεπίτρεπτη τάση προς αφοριστικές μονοκοντυλιές, απουσία βιβλιογραφικών παραπομπών και υποσημειώσεων. Θα προσπαθήσω απλώς να παρακολουθήσω τις βασικές θέσεις του άρθρου και να διατυπώσω κάποιες ελάχιστες ενστάσεις, εξ απόψεως κοινής λογικής.

    1. Ο αρθρογράφος υπαινίσσεται ότι η ύπαρξη του Δούρειου Ίππου είναι μύθος, διότι ουδέποτε ευρέθησαν αρχαιολογικά τεκμήρια περί αυτού. Από πότε ένα αρχαιολογικό τεκμήριο συνιστά την ύψιστη και τελεσίδικη απόδειξη περί της υπάρξεως ενός γεγονότος, ενός αντικειμένου ή ενός προσώπου; Τι είδους αρχαιολογικός δογματισμός είναι αυτός; 

    2. Η ιστορικότητα του Ομήρου αμφισβητείται, ισχυρίζεται ο αρθρογράφος. Ευτυχώς που το ανακαλύψατε, κύριε d’Angour. Ευτυχώς που μας γνωστοποιήσατε σήμερα –εν έτει 2014– ότι υφίσταται ομηρικό πρόβλημα. Δεν μένει παρά να ανακαλύψετε και τον τροχό.

    3. Το ελληνικό αλφάβητο παρελήφθη από τους Φοίνικες (συνεχίζει ο αρθρογράφος), και ουδόλως επινοήθηκε από τον θρυλικό Παλαμήδη. Για ακόμα μία φορά, σας ευχαριστούμε, κύριε d’ Angour. Δεν το ξέραμε ότι η διάδοση του αλφαβήτου στην Ελλάδα αποτέλεσε προιόν πολιτισμικής μετεγγραφής. Μέχρι σήμερα, πιστεύαμε ότι ο Παλαμήδης το εμπνεύστηκε κατόπιν επιφοιτήσεως του Αγίου Πνεύματος.

    4. Το Πυθαγόρειο θεώρημα το γνώριζαν οι Βαβυλώνιοι πολύ πριν από τον Πυθαγόρα, αποφαίνεται ο αρθρογράφος. Πολύ σωστά. Μόνο που το ερώτημα δεν είναι ποιος «γνώριζε» το πυθαγόρειο θεώρημα, αλλά ποιος του προσέδωσε μαθηματική διατύπωση –ποιος κατάφερε δηλαδή να μεταφράσει σε μαθηματική γλώσσα τη συγκεκριμένη γεωμετρική εποπτεία. ΄Ολοι μας «γνωρίζουμε» ότι αν αφήσεις ένα αντικείμενο από ύψος, αυτό πέφτει. Κάτι τέτοιο όμως ουδόλως μας εξισώνει με τον Νεύτωνα –διότι μόνον εκείνος συνέλλαβε (και υλοποίησε) την ιδέα να προσδώσει στη συγκεκριμένη εμπειρική διαπίστωση μαθηματική έκφραση. Καταλαβαίνετε τη διαφορά;

    5. Ο κύριος d’ Angour συνάγει συμπεράσματα για τον σπαρτιατικό πολιτισμό και τρόπο ζωής, κρίνοντας αποκλειστικά και μόνο από την ηθική αβελτηρία ενός προσώπου –του Αλκιβιάδη. Πώς θα φαινόταν άραγε στον κύριο d’ Angour, εάν αποφαινόμαστε συλλήβδην για τον βρετανικό πολιτισμό και τρόπο ζωής, κρίνοντας μονάχα από την ηθική συμπεριφορά της κυρίας Μάργκαρετ Θάτσερ;

    6. Υπήρχαν μυστικοί κώδικες στις αρχαίες μυστηριακές θρησκείες –πολλοί από τους οποίους ενδεχομένως παρέπεμπαν σε σεξουαλικά και ομοφυλοφυλικά σημαινόμενα. Την ίδια στιγμή –επισημαίνει ο αθρογράφος– δεν γνωρίζουμε τίποτε για τις συνθήκες και τους όρους γέννησης της αρχαίας τραγωδίας. Για πολλοστή φορά σας συγχαίρω κύριε d’ Angour –πιάσατε τον ταύρο από τα κέρατα. Αλλά δυστυχώς, έρχεστε δεύτερος: τόσο το βιβλίο του Nilsson για την αρχαία ελληνική θρησκεία, όσο και η πραγματεία του Nietzsche για τη γέννηση της τραγωδίας έχουν μεταφραστεί προ πολλού στα ελληνικά.

    7. Και τι να πω, εν τέλει, για τον Μ. Αλέξανδρο; Ποιες είναι αυτές οι περιβόητες «αρχαίες πηγές» (ancient sources) τις οποίες επικαλείστε, και οι οποίες βεβαιώνουν τάχα για το ήθος και τα σωματικά χαρίσματα του Μακεδόνα βασιλιά; Ως επαρκής φιλόλογος, γνωρίζετε νομίζω καλύτερα από μένα, ότι όλες οι βιογραφίες του Μ. Αλεξάνδρου που έχουμε στη διάθεσή μας γράφτηκαν αιώνες μετά το θάνατό του. ΄Οπως επίσης, είμαι σίγουρος ότι γνωρίζετε πως οι πληροφορίες που μας δίνει ο Πλούταρχος για τον Μ. Αλέξανδρο δεν είναι καθόλου αξιόπιστες, αφού ο Πλούταρχος αποφαίνεται ως λογοτέχνης, και όχι ως ιστορικός.

    Οπότε, είμαι αναγκασμένος να υποθέσω ότι η πρόθεσή σας ήταν μάλλον να αστειευθείτε. Ειδάλλως, δεν μπορώ να ερμηνεύσω την κοινοτοπία (και προχειρότητα) του εγχειρήματός σας.

οι Έλληνες θέλουν να βγουν από την ευρωπαϊκή ένωση αλλά δεν το ξέρουν!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!

Θέλουμε ένα καλύτερο κόσμο αλλά δεν ξέρουμε πως να τον αποκτήσουμε . Καταρχήν  οι Έλληνες πολίτες θα πρέπει να ξέρουν ότι το ελληνικό κράτος έχει σταματήσει  να είναι εθνικά κυρίαρχο. Σ αυτό δεν φταίει  το Δ.Ν.Τ αλλά η είσοδος μας στην Ε.Ε. Η είσοδος μας στην ένωση δεν έγινε με παράνομο τρόπο έγινε με ελλειπή ενημέρωση και αυτό δεν συνάδει με την δημοκρατία. Κάθε κράτος που γίνετε μέλος της Ε.Ε χάνει μέρος της εθνικής κυριαρχίας του . Έχω την εντύπωση ότι μεγάλο μέρος των ελληνων δεν το γνωρίζει αυτό. Αν υποθέσουμε ότι το γνώριζε δεν θα ψήφιζε στις ευρωεκλογές χαλαρά . Το λέω αυτό για τους ανθρώπους εκείνους που πιστεύουν ότι η ευρωπη είναι σημαντική για την τύχη της χώρας. Όσο και αν πονά στην πραγματικότητα και υπό αυτές τις συνθήκες στις εθνικές εκλογές ψηφίζουμε περισσότερο διευθυντές οι οποίοι εκτελούν τις αποφάσεις των Βρυξελλών . Όποιος νομίζει ότι κάνω λάθος απλός θα μπορούσα να πω ότι ζη  εκτός τόπου και χρόνου. ΝΑΙ ! δεν είναι ακραίο , αυτοί που θέλουν την φυγή από την Ε.Ε είναι άνθρωποι που ενδιαφέρονται για την εθνικά κυρίαρχη ελλαδα .
Τίποτα από αυτά που δείχνουν τα μέσα μαζικής ενημέρωσης δεν είναι αληθινό  , αυτό που κάνουν είναι να προπαγανδίζουν υπέρ τον εκάστοτε συμφερόντων που υπηρετούν.  
 Το Δ.Ν.Τ λέει ότι έκανε λάθος οικονομική πολιτική στην ελλαδα και αυτό οδήγησε σε άσχημα αποτελέσματα. Είδε κάποιος κάποια αλλαγή οικονομικού σχεδίου ; OXI!!
Ούτε θα δει  απλά όλα αυτά είναι λογάκια για να τρώμε το φαΐ μας.

  

Ο τορπιλισμός της «Έλλης»! Η ιερόσυλη πράξη άφησε άφωνο το πανελλήνιο. Εν καιρώ ειρήνης ένα ξένο υποβρύχιο έπληξε αναίτια και αιφνιδιαστικά ένα ελληνικό πολεμικό σκάφος σε θρησκευτική αποστολή και έθεσε σε κίνδυνο τις ζωές εκατοντάδων προσκυνητών. Η ταυτότητα του υποβρυχίου παρέμεινε « άγνωστος», σύμφωνα με το επίσημο ανακοινωθέν στις εφημερίδες της επόμενης μέρας...

Της Μαρίνας Πετράκη
, ιστορικού του Πανεπιστημίου του Κέντ
Δεκαπενταύγουστος του 1940. Στην Τήνο το ιερό νησί της Παναγιάς εκατοντάδες πιστοί περιμένουν την ευλογία της Μεγαλόχαρης. Το παλαιό ιστορικό  καταδρομικό του ελληνικού στόλου « Έλλη», σημαιοστολισμένο, έχει καταπλεύσει στο νησί για να συμμετάσχει στη μεγάλη θρησκευτική γιορτή. Ξαφνικά στις 8.30 το πρωί , ενώ το « Έλλη» βρίσκεται αγκυροβολημένο περίπου 800 μέτρα από τον λιμενοβραχίονα , περιμένοντας να  αποδώσει τιμές την περιφορά της ιερής εικόνας , πλήττεται απρόκλητα από υποβρύχιο αγνώστου εθνικότητας.
Από τις τρεις τορπίλες που εκσφενδονίστηκαν κατά του σκάφους , οι δύο εξεράγησαν στον λιμενοβραχίονα ενώ η τρίτη έπληξε το « Έλλη» στο μέσο της δεξιάς πλευράς, κάτω από το εν λειτουργία λεβητοστάσιο, δημιουργώντας μεγάλο ρήγμα και προκαλώντας έκρηξη. Μάλιστα το πλήρωμα με τη βοήθεια αγκυροβολημένων εμπορικών πλοίων, προσπάθησε να ρυμουλκήσει το πλοίο. Η πυρκαγιά είχε εξαπλωθεί στο εσωτερικό του και το « Έλλη» βυθίστηκε στις 9.45’.Από το πλήρωμα, τα θύματα σύμφωνα με το κυβερνητικό ανακοινωθέν της επομένης , ήταν  ένας νεκρός, ο κελευστής μηχανικός Παπανικολάου και 29 τραυματίες. Μεταξύ του αστικού πληθυσμού που βρισκόταν εκείνη τη στιγμή στην προκυμαία μερικοί τραυματίστηκαν ελαφρά ενώ μια γυναίκα αρμένικης καταγωγής πέθανε από συγκοπή.
Η ιερόσυλη πράξη άφησε άφωνο το πανελλήνιο. Εν καιρώ ειρήνης ένα ξένο υποβρύχιο έπληξε αναίτια και αιφνιδιαστικά ένα ελληνικό πολεμικό σκάφος σε θρησκευτική αποστολή και έθεσε σε κίνδυνο τις ζωές εκατοντάδων προσκυνητών. Η ταυτότητα του υποβρυχίου παρέμεινε « άγνωστος», σύμφωνα με το επίσημο ανακοινωθέν στις εφημερίδες της επόμενης  μέρας. Η κυβέρνηση Μεταξά σε μια προσπάθεια να διατηρήσει την ουδετερότητα και να εμποδίσει την εμπλοκή της Ελλάδας στον πόλεμο, απαγόρευσε κάθε δημοσίευση «περί εθνικότητος του υποβρυχίου (…) ως και γενικώς περί τορπιλισμού του εύδρομου». Λίγοι ωστόσο αμφέβαλαν για την ταυτότητα του δράστη. Από τα θραύσματα των ναρκών εξακριβώθηκε αμέσως ότι  το υποβρύχιο ήταν ιταλικό  ( μετά το τέλος του πολέμου αποκαλύφθηκε ότι επρόκειτο για το υποβρύχιο « Ντελφίνο », γεγονός που δεν γνωστοποιήθηκε παρά  δύο μέρες  μετά την ιταλική επίθεση της 28ης Οκτωβρίου.
Το ίδιο απόγευμα της 15ης Αυγούστου, το ελληνικό ατμόπλοιο « Φρίντων »ευρισκόμενο στον όρμο Μπαλή της Κρήτης, κτυπήθηκε από δυο ιταλικά αεροπλάνα. Σύμφωνα με την αναφορά του πλοιάρχου « Φρίντων», τα χαρακτηριστικά στην ουρά των αεροσκαφών ήταν ιταλικά.
Στις 16 Αυγούστου ο ελληνικός τύπος στο σύνολο του χαρακτήρισε « δόλιο και άνανδρο πλήγμα » την απρόκλητη επίθεση κατά του « Έλλη» που « χτυπήθηκε πισώπλατα από εχθρικό στιλέτο », ενώ ο ιταλικός τύπος απέδωσε τον τορπιλισμό σε τέχνασμα των Άγγλων «ίνα δηλητηριασθούν έτι μάλλον αι ελληνοιταλικαί σχέσεις». Ο Τσιάνο, γράφοντας στο ημερολόγιο του της ίδια μέρα, κατηγόρησε τον ανισσόροπον  Ιταλό διοικητή Δωδεκανήσου De  Vecchi ως εμπνευστή της επιχείρησης, ενώ κατά τον Γκράτσι ,υπεύθυνος για τον τορπιλισμό ήταν ο Μουσολίνι, ο οποίος έτσι ήθελε να αποδείξει στους Άγγλους πως κυρίαρχος της Μεσογείου ήταν η Ιταλία και όχι η Αγγλία.
Ο τορπιλισμός του « Έλλη» δεν αποτελούσε ένα μεμονωμένο τυχαίο γεγονός, αλλά την κορωνίδα μια ς σειράς ιταλικών προκλήσεων σχετιζόμενων με την είσοδο της Ιταλίας στον Ευρωπαϊκό πόλεμο στις 10 Ιουνίου 1940. Στις 12 Ιουλίου, τρία ιταλικά βομβαρδιστικά αεροπλάνα έβαλαν εναντίον του πλοίου « Ωρίων » και του αντιτορπιλικού « Ύδρα» ,στην Κρήτη. Στις 31 Ιουλίου έγινε νέα από αέρος ιταλική επίθεση εναντίον των αντιτορπιλικών «Βασιλεύς Γεώργιος » και « Βασίλισσα Όλγα »,στον κόλπο της Κορίνθου, και κατά δύο ελληνικών υποβρυχίων , στο λιμάνι της Ναυπάκτου.
Οι πιο σημαντικές ωστόσο προκλήσεις και η πολεμική του ιταλικού τύπου κατά της Ελλάδας αφορούσαν την διαβόητη υπόθεση « Νταούτ Χότζα», που άρχισε στις 11 Αυγούστου, θέτοντας απερίφραστα αλυτρωτικό ζήτημα σε βάρος της Ελλάδας και προς όφελος της Ιταλοκρατούμενης  Αλβανίας. Το πρακτορείο Στέφανι, εξέδωσε ανακοίνωση με την οποία κατήγγειλε διεθνώς ότι ο Αλβανός πατριώτης, Νταούτ Χότζα ( στην πραγματικότητα ληστής και εγκληματίας καταδικασμένος  σε θάνατο από τα ελληνικά δικαστήρια) « εφονεύθη αγρίως από Έλληνες επί Αλβανικού εδάφους ».Συγχρόνως μια συντονισμένη εκστρατεία, του Ιταλικού Τύπου και ραδιοφώνου ενοχοποιούσε τις ελληνικές αρχές, για την δολοφονία του Χότζα, και έθετε ζήτημα « απελευθέρωσης της  Τσαμουριάς από τον ελληνικό ζυγό». Οι ανακοινώσεις του Αθηναϊκού Πρακτορείου στις 12, 13 και 14 Αυγούστου, οι οποίες κατέρριπταν τους Ιταλικούς ισχυρισμούς, παραθέτοντας  αφ΄ ενός αδιάψευστα στοιχεία και αφετέρου τα  ονόματα των πραγματικών δολοφόνων του, που ήταν Αλβανοί και συνελήφθησαν στην Ελλάδα, όπου είχαν καταφύγει, αποσιωπήθηκαν από τον Ιταλικό Τύπο. Αντιθέτως το σύνολο των Ιταλικών εφημερίδων, κατηγορούσε την Ελλάδα για επεκτατισμό και αξίωνε απόδοση εδαφών ( Τσαμουριά) στην Αλβανία.
Ο πρεσβευτής της Ελλάδας στη Ρώμη, Ιωάννης Πολίτης, τηλεγράφησε στις 14 Αυγούστου στην Ελληνική κυβέρνηση : « Ούτω η Ιταλία ζητεί αναφαδόν τον ακρωτηριαμόν της Ελλάδος και δη επειγόντως. Όλα τα μέχρι τούδε γνωστά αποτελούν προοιμίον του κεφαλαίου τούτου».
Κανείς δεν φανταζόταν την συνέχεια του « κεφαλαίου τούτου», που ξεκίνησε την επόμενη στις 15 Αυγούστου, στο λιμάνι του νησιού της Μεγαλόχαρης , για να ολοκληρωθεί στις 28 Οκτωβρίου, με την επίθεση της Ιταλίας κατά της Ελλάδας. Ωστόσο ο τορπιλισμός του «Έλλη» αφύπνισε και ξεσήκωσε τον ελληνικό λαό, προετοιμάζοντάς τον ψυχολογικά να αντιμετωπίσει τον εισβολέα που δε σεβάστηκε « ιερά και όσια». Οι ιταλοί διέπραξαν τον δεκαπενταύγουστο του 1940 ένα μεγάλο λάθος, ένα έγκλημα που επρόκειτο να πληρώσουν λίγο αργότερα πολύ ακριβά.


ΠΗΓΗ Εφημερίδα Καθημερινή, Αύγουστος 2001

40 χρόνια από τον δεύτερο εφιάλτη του Αττίλα

40 ολόκληρα χρόνια ποτισμένα με αίμα, πόνο και προδοσία. Άλλη μία μαύρη επέτειο θυμάται σήμερα ο κυπριακός ελληνισμός, καθώς συμπληρώνονται 40 χρόνια από τη δεύτερη φάση της τουρκικής εισβολής, την ημέρα κατά την οποία ο Αττίλας ολοκλήρωσε το φρικτό έγκλημα κατά της Κύπρου.
Μετά την αποτυχία των διαπραγματεύσεων της Γενεύης και παραβιάζοντας κάθε κανόνα διεθνούς νομιμότητας, συμπεριλαμβανομένου του Καταστατικού Χάρτη των Ηνωμένων Εθνών, ο τουρκικός στρατός παραβίασε την εκεχειρία που είχε συμφωνηθεί και προχώρησε, καταλαμβάνοντας το μεγαλύτερο μέρος της Μεσαορίας, την Αμμόχωστο, την Καρπασία και το μεγαλύτερο μέρος της περιοχής Μόρφου στα δυτικά.
Η Κύπρος διχοτομήθηκε και η Τουρκία κατάφερε να εκτελέσει τα επεκτατικά της σχέδια στο νησί. Κατέκτησε το 37% του εδάφους της Κυπριακής Δημοκρατίας, σκότωσε και εκδίωξε κόσμο από τα σπίτια και τις περιουσίες του.
Η αποφράδα ημέρα της κατάληψης της Αμμοχώστου
Ξημερώνει 14η Αυγούστου 1974, λίγο μετά τη λήξη των αποτυχημένων διαπραγματεύσεων στη Γενεύη μεταξύ Ελλάδας, Τουρκίας, Βρετανίας για την κατάσταση της Κύπρου, και τουρκικά αεροσκάφη βομβαρδίζουν Λευκωσία, Αμμόχωστο και άλλα σημεία της Κύπρου.
Στην Αμμόχωστο, η μοναδική αντίσταση που συνάντησαν ήταν οι πυροβολισμοί από ελάχιστους άνδρες στο Νοσοκομείο της πόλης και 32 εφέδρους στο Δασάκι. Από το μεσημέρι της 14ης του Αυγούστου, τουρκικά άρματα και ισχυρές δυνάμεις πεζικού αρχίζουν να κινούνται από τη Λευκωσία προς την Αμμόχωστο, στα ανατολικά, και προς Λεύκα-Λιμνίτη, στα δυτικά.
Μέσα σε μόλις δύο ημέρες, οι Τούρκοι κατέλαβαν τα τρία τέταρτα της επαρχίας της Αμμόχωστου. Στις 16 Αυγούστου του 1974, ο τούρκικός στρατός βρέθηκε μέσα στην πόλη της Αμμόχωστου και χωρίς να συναντήσει καμιά αντίσταση την κατέλαβε. Οι Έλληνες κάτοικοι της την είχαν εγκαταλείψει με τους πρώτους βομβαρδισμούς από την τούρκικη αεροπορία.
Μετά την κατάληψή της, η Αμμόχωστος λεηλατήθηκε από τον τουρκικό στρατό.
Φάντασμα η Αμμόχωστος – Καρτερούμε την επιστροφή
Η δεύτερη εισβολή μετέτρεψε την Αμμόχωστο σε «πόλη φάντασμα», όρος ο οποίος δόθηκε από τον Σουηδό δημοσιογράφο Jan-Olof Bengston.
Ο Σουηδός επισκέφθηκε την Αμμόχωστο το 1977, τρία χρόνια μετά την εισβολή. Σε ένα απόσπασμά του αναφέρει: «Ο ασφαλτοστρωμένος δρόμος γέμισε ρωγμές και στα πεζοδρόμια βλάστησαν θάμνοι. Σήμερα – Σεπτέμβριος 1977 – τα τραπεζάκια που σερβίρεται το πρόγευμα είναι εκεί, η μπουγάδα απλωμένη στα σχοινιά, και οι ηλεκτρικοί λαμπτήρες αναμμένοι. Το Βαρώσι είναι μια πόλη φάντασμα».
40 χρόνια μετά, η πόλη φάντασμα παραμένει βουβή και έρημη, αναμένοντας καρτερικά την επιστροφή των κατοίκων της. Οι εικόνες ερήμωσης και εγκατάλειψης προκαλούν ανατριχίλα. Ο χρόνος εκεί σταμάτησε στις 14 Αυγούστου 1974.
H αναφορά και μόνο στην Αμμόχωστο προκαλεί ρίγη συγκίνησης, τόσο σε όσους την έζησαν όσο και στους νεότερους. Η πόλη υμνείται μέσα από στοίχους σπουδαίων ποιητών, ενώ τραγούδια που μιλούν για την ερήμωση και την καρτερική αναμονή της για επιστροφή, έχουν τραγουδηθεί από σπουδαίους ερμηνευτές και έχουν μπει στην καρδιά ολόκληρου του κυπριακού ελληνισμού.
Η κατάληψη της Μόρφου
Στις 16 του Αυγούστου η επιχείρηση «Αττίλας 2» ολοκληρώνεται με την κατάληψη της Μόρφου. Έχοντας πετύχει τους στρατιωτικούς τους σκοπούς, οι Τούρκοι δέχονται κατάπαυση του πυρός στις 6 το απόγευμα της 16ης του Αυγούστου 1974. Ήδη κατείχαν το 36,4% του κυπριακού εδάφους.
Και χωρίς κανείς να καταλάβει πως έγινε η Κύπρος... χάθηκε! Η φράση «Πάλι με χρόνια με καιρούς πάλι δικά μας θα΄ναι» βρίσκεται στο μυαλό και στην καρδιά κάθε Έλληνα και κάθε Ελληνοκύπριου.
 40 χρόνια από τον δεύτερο εφιάλτη του Αττίλα (pics-vid)


Read more: http://www.newsbomb.gr/kypros/story/483760/40-hronia-apo-ton-deytero-efialti-toy-attila-pics-vid#ixzz3ALSPzP8s

ΚΑΛΗ ΠΑΝΑΓΙΑ ΝΑ ΕΧΟΥΜΕ ΕΛΛΗΝΕΣ 14-8-2014

Παραμονές δεκαπενταύγουστου και ο ελληνισμός  σε όλες τις μεριές του κόσμου τούτου θα βρεθεί στις εκκλησίες για την γιορτή της Παναγιάς  . Μερικά πράγματα δεν αλλάζουν στον Ελληνισμό .
 Η διαλυμένες οικογένειες θα βρεθούν η καλύτερα θα ανταμώσουν . Η εσωτερική η εξωτερική μετανάστευση διάλυσε την παραδοσιακή ελληνική οικογένεια  .
 Σήμερα έχουμε ποιο μοντέρνες  μεθόδους διάλυσης  την Ανεργία . Έτσι λοιπόν το μόνο που θέλω  μέσα από την καρδιά μου σ ολόκληρο τον ελληνισμό στο αντάμωμα αυτό να έχουν καλή παναγία που λέει ο σοφός λαός μας. 

Οι Ιταλοί βύθισαν την “Έλλη” στην Τήνο και το απέδωσαν σε… προβοκάτσια των Άγγλων!

Οι Ιταλοί βύθισαν την “Έλλη” στην Τήνο και το απέδωσαν σε… προβοκάτσια των Άγγλων!







Toυ Τάσου Κ. Κοντογιαννίδη
akontogiannidis@yahoo.gr
Την παραμονή της μεγάλης γιορτής της Μεγαλόχαρης στην Τήνο, τα πλήθη των πιστών συνέρεαν με τα βαπόρια απο τα διάφορα μέρη της Ελλάδος για να προσκυνήσουν την Παναγιά. Μέσα σ΄ αυτήν την λαοθάλασσα, τριγύριζαν και Ιταλοί πράκτορες για να συλλέξουν και να δώσουν πληροφορίες στον Ιταλό Γενικό Διοικητή Δωδεκανήσου Ντέ Βέκκι για την θέση των ελληνικών πολεμικών πλοίων και κυρίως για το καταδρομικό “Έλλη” που ήταν αγκυροβολημένο ανοικτά του λιμανιού.
Ο κόσμος ανύποπτος σηκώθηκε το πρωί της επομένης για να πάει στην εκκλησία για να προσκυνήσει. Την ώρα εκείνη ο Ντε Βέκκι δίνει εντολή στον διοικητή του ναυλοχούντος στην Λέρο Ιταλικού Στόλου να κτυπήσει. Ο Ιταλός ναύαρχος μεταβιβάζει την διαταγή στον πλοίαρχο ενός υποβρυχίου που περιπολούσε ανοικτά της Τήνου και εκείνος επιτίθεται εν καιρώ ειρήνης απροειδοποίητα και χωρίς καμία πρόκληση κατά της “Έλλης”.
Η ώρα ήταν 8.30 το πρωί όταν ενας δυνατός κρότος συγκλόνισε το “Έλλη”. Ύστερα ενας δεύτερος, ενας τρίτος που ακούστηκαν κοντά στην προκυμαία. Ο κόσμος που βρισκόταν κοντά στο λιμάνι, πανικοβλήθηκε. Στο “Έλλη”, ο κυβερνήτης του σκάφους πλοίαρχος Β.Ν. Άγγελος Χατζόπουλος, διέταξε συναγερμό και έτρεξε να δει ο ίδιος τι ακριβώς συμβαίνει. Έκπληκτος βλέπει το πλοίο κτυπημένο και να γέρνει και στον λιμενοβραχίονα να ακούγονται οι εκρήξεις απο δύο άλλες τορπίλες.
Προλαβαίνει και τηλεγραφεί αμέσως στην Αθήνα και αναφέρει το συμβάν. Ο κόσμος στην Τήνο αλλόφρων τρέχει στο Ναό της Παναγίας όπου βρίσκει καταφύγιο και προσεύχεται ζητώντας την βοήθεια της Μεγαλόχαρης.
Στην Αθήνα ο πρωθυπουργός Μεταξάς καλεί τον υφυπουργό Ναυτικών Ιπποκράτη Παπαβασιλείου και του λέει για το συμβάν:
“Γνωρίζουμε Ιπποκράτη για τον δράστη, αλλά δεν πρέπει να οξύνουμε την κατάσταση. Ας κάνουμε πώς δεν καταλάβαμε τίποτα και ας μην δείξουμε πανικό”.
Ταυτόχρονα ο υφυπουργός Τύπου Θ. Νικολούδης εκδίδει ανακοίνωση στην οποία μεταξύ άλλων αναφέρει οτι «η τορπίλη έπληξε το «Έλλη» το λεβητοστάσιο το οποίο εξερράγη και η πυρκαϊά που εκδηλώθηκε μεταδόθηκε στο εσωτερικό του πλοίου και το πλήρωμα αναγκάσθηκε να το εγκαταλείψει».
Λίγο μετά το πλοίο βυθίσθηκε στις 9.45΄. Στην ίδια ανακοίνωση αναφέρθηκε οτι υπήρξε ενας νεκρός ο κελευστής μηχανικός Παπανικολάου και 29 τραυματίες. Μεταξύ του αστικού πληθυσμού, “μία γυναίκα αρμενικής καταγωγής εμωλωπίσθη επι της προκυμαίας και ενας άνδρας απέθανε συνεπεία καρδιακής προσβολής”.
Η κυβερνητική ανακοίνωση σκοπίμως απέκρυπτε την εθνικότητα του υποβρυχίου που έπληξε το “Έλλη” αν και γνώριζε τον δράστη.
Μία Επιτροπή απο ανωτάτους αξιωματικούς ( Καββαδίας, Χατζόπουλος και Δούσης) έβαλε δύτες και ανέσυραν απο τον βυθό τεμάχια των τορπιλών. Στο πόρισμά τους κατέληγαν οτι “ το “Έλλη” εβυθίσθη παρά ιταλικών τορπιλών βληθεισών υπο ιταλικού υποβρυχίου”.
Το θράσος των Ιταλών ήταν απύθμενο. Παρά τις διαβεβαιώσεις που έδινε η κυβέρνηση για την άγνωστη εθνικότητα του υποβρυχίου για να μην οξύνει την κατάσταση, οι Ιταλοί εγίνοντο περισσότερο επιθετικοί. Σύμφωνα με το υπ. Αριθ. 121/16-8-1940 τηλεγράφημα του πρεσβευτή μας στη Ρώμη Ιωάννη Πολίτη, “ η Ιταλία επιδιώκει να αναγάγη την Ελλάδα δια τρομοκρατήσεως απο τούδε εις την διαδικασίαν των εδαφικών συζητήσεων και παραχωρήσεων εν Ηπείρω ή να επιτύχη ορισμένα στρατηγικά πλεονεκτήματα εν τω θαλασσίω αγώνι ή και αμφότερα…”
Ταυτόχρονα στη Ρώμη ο εκπρόσωπος Τύπου της ιταλικής κυβερνήσεως σε δηλώσεις του προς τους ξένους ανταποκριτές τόνιζε ανερυθρίαστα οτι η βύθιση του “Έλλη” είναι τέχνασμα των Άγγλων για να αναστατώσουν τα Βαλκάνια και να δηλητηριάσουν τις ελληνοϊταλικές σχέσεις ! Και έφερε σαν απόδειξη το ότι αμέσως μετά το συμβάν έσπευσαν πρώτοι οι Άγγλοι, πριν παρέλθει ο αναγκαίος χρόνος για την εξακρίβωση, και δια του ραδιοφώνου ανακοίνωσαν οτι στην περιοχή της Τήνου δεν βρισκόταν την ημέρα εκείνη δικό τους υποβρύχιο! Και υπογράμμιζε επίσης οτι “ η Ιταλία πιστή εις τας γνωστάς ιταλικάς παραδόσεις τιμιότητος εχρειάσθη τρείς ημέρας δια να εξακριβώση και να βεβαιώση σήμερον οτι το Επιτελείον ουδεμίαν ενέργειαν τορπιλισμού αναφέρει και οτι ουδέν ιταλικόν υποβρύχιον ευρίσκετο εκεί…”
Τι απύθμενο θράσος ! Ήθελαν να εμφανισθούν θύματα προβοκάτσιας !… Το “Έλλη” ήταν 2.600 τόνων. Ναυπηγήθηκε στη Φιλαδέλφεια των ΗΠΑ το 1912 για λογαριασμό των Κινέζων. Αγοράστηκε από την Ελλάδα το 1914 και εντάχθηκε στον στόλο μας μαζί με το θωρηκτό “Αβέρωφ” το οποίο είχε ναυπηγηθεί στο Λιβόρνο για λογαριασμό των Τούρκων !
Το “Έλλη” ανέπτυσσε ταχύτητα 20 κόμβων. Μετά την λήξη του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου, το Συνέδριο Ειρήνης των Παρισίων παραχώρησε το 1947 στη χώρα μας το ιταλικό πολεμικό “Ευγένιος της Σαβοΐας” υπό μορφή επανορθώσεως. Το πλοίο, αφού επισκευάστηκε και ανανεώθηκε ο εξοπλισμός και τα οπλικά του συστήματα, εντάχθηκε στον Στόλο μας ως “Έλλη”, σε ανάμνηση του βυθισθέντος στην Τήνο του παλιού εύδρομου πλοίου μας.