Όλοι οι πρωθυπουργοί της Ελλάδας

Προσωρινή Διοίκησις της Ελλάδος
Πρόεδρος του Εκτελεστικού/Πρόεδρος της Διοικητικής Επιτροπής της Ελλάδος	Γέννηση - Θάνατος	Διάρκεια	Κόμμα
Αλέξανδρος Μαυροκορδάτος	1791-1865	13 Ιανουαρίου 1822 – 10 Μαΐου 1823
Αθανάσιος Κανακάρης	1760-1823	1822
Πετρόμπεης Μαυρομιχάλης	1765-1848	1823
Γεώργιος Κουντουριώτης	1782-1858	1823 – 1826
Ανδρέας Ζαΐμης	1791-1840	1826 – 1827
Ελληνική Πολιτεία (Κράτος κατ΄ εντολή)
Ιωάννης Καποδίστριας	1776-1831	1827 – 9 Οκτωβρίου 1831
Αυγουστίνος Καποδίστριας	1778-1857	9 Οκτωβρίου 1831 – 6 Φεβρουαρίου 1833
Θεόδωρος Κολοκοτρώνης	1770-1843
Ιωάννης Κωλέττης	1773 ή 1774 - 31 Αυγούστου 1847
Βασίλειον της Ελλάδος. Απόλυτη μοναρχία. Επίσημο ανεξάρτητο κράτος
Πρόεδρος του υπουργικού συμβουλίου	Γέννηση - Θάνατος	Διάρκεια	Κόμμα
Σπυρίδων Τρικούπης	1788-1873	25 Ιανουαρίου 1833 – 3 Απριλίου 1833
Σπυρίδων Τρικούπης	1788-1873	3 Απριλίου 1833 – 12 Οκτωβρίου 1833
Αλέξανδρος Μαυροκορδάτος	1791-1865	12 Οκτωβρίου 1833 – 31 Μαΐου 1834
Ιωάννης Κωλέττης	1774-1847	12 Ιουνίου 1834 – 20 Μαΐου 1835	Γαλλικό Κόμμα
Αρχιγραμματέας της Επικράτειας	Γέννηση - Θάνατος	Διάρκεια	Κόμμα
Κόμης Ιωσήφ Λουδοβίκος Άρμανσμπεργκ	1787-1853	20 Μαΐου 1835 – 2 Φεβρουαρίου 1837
Ιγνάτιος φον Ρούτχαρτ	1790-1838	2 Φεβρουαρίου 1837 – 8 Δεκεμβρίου 1837
Βασιλεύς Όθων	1815-1867	8 Δεκεμβρίου 1837 – 10 Φεβρουαρίου 1841
Αλέξανδρος Μαυροκορδάτος	1791-1865	10 Φεβρουαρίου 1841 – 10 Αυγούστου 1841
Βασιλεύς Όθων, Αντώνιος Κριεζής	1815-1867	10 Αυγούστου 1841 – 3 Σεπτεμβρίου 1843
Βασίλειον της Ελλάδος. Συνταγματική μοναρχία
Πρωθυπουργός	Γέννηση - Θάνατος	Πρωθυπουργία	Κόμμα
Ανδρέας Μεταξάς	1790-1860	3 Σεπτεμβρίου 1843 – 16 Φεβρουαρίου 1844
Κωνσταντίνος Κανάρης	1790-1877	16 Φεβρουαρίου 1844 – 30 Μαρτίου 1844
Αλέξανδρος Μαυροκορδάτος	1791-1865	30 Μαρτίου 1844 – 6 Αυγούστου 1844
Ιωάννης Κωλέττης	1774-1847	6 Αυγούστου 1844 – 5 Σεπτεμβρίου 1847
Κίτσος Τζαβέλας	1801-1855	5 Σεπτεμβρίου 1847 – 8 Μαρτίου 1848
Γεώργιος Κουντουριώτης	1782-1858	8 Μαρτίου 1848 – 15 Οκτωβρίου 1848
Κωνσταντίνος Κανάρης	1790-1877	15 Οκτωβρίου 1848 – 12 Δεκεμβρίου 1849
Αντώνιος Κριεζής	1796-1865	12 Δεκεμβρίου 1849 – 16 Μαΐου 1854
Κωνσταντίνος Κανάρης	1790-1877	16 Μαΐου 1854 – 17 Ιουλίου 1854
Αλέξανδρος Μαυροκορδάτος	1791-1865	17 Ιουλίου 1854 – 22 Σεπτεμβρίου 1855
Δημήτριος Βούλγαρης	1802-1878	22 Σεπτεμβρίου 1855 – 13 Νοεμβρίου 1857
Αθανάσιος Μιαούλης	1815-1867	13 Νοεμβρίου 1857 – 26 Μαΐου 1862
Ιωάννης (Γενναίος) Κολοκοτρώνης	1803-1868	26 Μαΐου 1862 – 11 Οκτωβρίου 1862
Δημήτριος Βούλγαρης	1802-1878	11 Οκτωβρίου 1862 – 9 Φεβρουαρίου 1863
Αριστείδης Μωραϊτίνης	1806-1875	9 Φεβρουαρίου 1863 – 13 Φεβρουαρίου 1863
Ζηνόβιος Βάλβης	1800-1886	13 Φεβρουαρίου 1863 – 27 Μαρτίου 1863
Διομήδης Κυριακός	1811-1869	27 Μαρτίου 1863 – 29 Απριλίου 1863
Μπενιζέλος Ρούφος	1795-1868	29 Απριλίου 1863 – 25 Οκτωβρίου 1863
Δημήτριος Βούλγαρης	1802-1878	25 Οκτωβρίου 1863 – 5 Μαρτίου 1864
Κωνσταντίνος Κανάρης	1790-1877	5 Μαρτίου 1864 – 16 Απριλίου 1864
Ζηνόβιος Βάλβης	1800-1886	16 Απριλίου 1864 – 26 Ιουλίου 1864
Κωνσταντίνος Κανάρης	1790-1877	26 Ιουλίου 1864 – 9 Φεβρουαρίου 1865
Μπενιζέλος Ρούφος	1795-1868	9 Φεβρουαρίου 1865 – 2 Μαρτίου 1865
Αλέξανδρος Κουμουνδούρος	1817-1883	2 Μαρτίου 1865 – 20 Οκτωβρίου 1865
Επαμεινώνδας Δεληγεώργης	1829-1889	20 Οκτωβρίου 1865 – 3 Νοεμβρίου 1865
Δημήτριος Βούλγαρης	1802-1878	3 Νοεμβρίου 1865 – 6 Νοεμβρίου 1865
Αλέξανδρος Κουμουνδούρος	1817-1883	6 Νοεμβρίου 1865 – 13 Νοεμβρίου 1865
Επαμεινώνδας Δεληγεώργης	1829-1889	13 Νοεμβρίου 1865 – 28 Νοεμβρίου 1865
Μπενιζέλος Ρούφος	1795-1868	28 Νοεμβρίου 1865 – 9 Ιουνίου 1866
Δημήτριος Βούλγαρης	1802-1878	9 Ιουνίου 1866 – 18 Δεκεμβρίου 1866
Αλέξανδρος Κουμουνδούρος	1817-1883	18 Δεκεμβρίου 1866 – 20 Δεκεμβρίου 1867
Αριστείδης Μωραϊνίτης	1806-1875	20 Δεκεμβρίου 1867 – 25 Ιανουαρίου 1868
Δημήτριος Βούλγαρης	1802-1878	25 Ιανουαρίου 1868 – 25 Ιανουαρίου 1869
Θρασύβουλος Ζαΐμης	1829-1880	25 Ιανουαρίου 1869 – 9 Ιουλίου 1870
Επαμεινώνδας Δεληγεώργης	1829-1889	9 Ιουλίου 1870 – 3 Δεκεμβρίου 1870
Αλέξανδρος Κουμουνδούρος	1817-1883	3 Δεκεμβρίου 1870 – 28 Οκτωβρίου 1871
Θρασύβουλος Ζαΐμης	1829-1880	28 Οκτωβρίου 1871 – 25 Δεκεμβρίου 1871
Δημήτριος Βούλγαρης	1802-1878	25 Δεκεμβρίου 1871 – 8 Ιουλίου 1872
Επαμεινώνδας Δεληγεώργης	1829-1889	8 Ιουλίου 1872 – 9 Φεβρουαρίου 1874
Δημήτριος Βούλγαρης	1802-1878	9 Φεβρουαρίου 1874 – 27 Απριλίου 1875
Χαρίλαος Τρικούπης	1832-1896	27 Απριλίου 1875 – 15 Οκτωβρίου 1875
Αλέξανδρος Κουμουνδούρος	1817-1883	15 Οκτωβρίου 1875 – 26 Νοεμβρίου 1876
Επαμεινώνδας Δεληγεώργης	1829-1889	26 Νοεμβρίου 1876 – 1 Δεκεμβρίου 1876
Αλέξανδρος Κουμουνδούρος	1817-1883	1 Δεκεμβρίου 1876 – 26 Φεβρουαρίου 1877
Επαμεινώνδας Δεληγεώργης	1829-1889	26 Φεβρουαρίου 1877 – 19 Μαΐου 1877
Αλέξανδρος Κουμουνδούρος	1817-1883	19 Μαΐου 1877 – 26 Μαΐου 1877
Κωνσταντίνος Κανάρης	1790-1877	26 Μαΐου 1877 – 2 Σεπτεμβρίου 1877
Αλέξανδρος Κουμουνδούρος	1817-1883	11 Ιανουαρίου 1878 – 21 Οκτωβρίου 1878
Χαρίλαος Τρικούπης	1832-1896	21 Οκτωβρίου 1878 – 26 Οκτωβρίου 1878
Αλέξανδρος Κουμουνδούρος	1817-1883	26 Οκτωβρίου 1878 – 10 Μαρτίου 1880
Χαρίλαος Τρικούπης	1832-1896	10 Μαρτίου 1880 – 13 Οκτωβρίου 1880
Αλέξανδρος Κουμουνδούρος	1817-1883	13 Οκτωβρίου 1880 – 3 Μαρτίου 1882
Χαρίλαος Τρικούπης	1832-1896	3 Μαρτίου 1882 – 19 Απριλίου 1885
Θεόδωρος Δηλιγιάννης	1820-1905	19 Απριλίου 1885 – 30 Απριλίου 1886
Δημήτριος Βάλβης	1814-1886	30 Απριλίου 1886 – 9 Μαΐου 1886
Χαρίλαος Τρικούπης	1832-1896	9 Μαΐου 1886 – 24 Οκτωβρίου 1890
Θεόδωρος Δηλιγιάννης	1820-1905	24 Οκτωβρίου 1890 – 18 Φεβρουαρίου 1892
Κωνσταντίνος Κωνσταντόπουλος	1832-1910	18 Φεβρουαρίου 1892 – 10 Ιουνίου 1892
Χαρίλαος Τρικούπης	1832-1896	10 Ιουνίου 1892 – 3 Μαΐου 1893
Σωτήριος Σωτηρόπουλος	1831-1898	3 Μαΐου 1893 – 30 Οκτωβρίου 1893
Χαρίλαος Τρικούπης	1832-1896	30 Οκτωβρίου 1893 – 12 Ιανουαρίου 1895
Νικόλαος Δηλιγιάννης	1845-1910	12 Ιανουαρίου 1895 – 31 Μαΐου 1895
Θεόδωρος Δηλιγιάννης	1820-1905	31 Μαΐου 1895 – 18 Απριλίου 1897
Δημήτριος Ράλλης	1844-1921	18 Απριλίου 1897 – 21 Σεπτεμβρίου 1897
Αλέξανδρος Ζαΐμης	1855-1936	21 Σεπτεμβρίου 1897 – 2 Απριλίου 1899
Γεώργιος Θεοτόκης	1844-1916	2 Απριλίου 1899 – 12 Νοεμβρίου 1901
Αλέξανδρος Ζαΐμης	1855-1936	12 Νοεμβρίου 1901 – 24 Νοεμβρίου 1902
Θεόδωρος Δηλιγιάννης	1820-1905	24 Νοεμβρίου 1902 – 14 Ιουνίου 1903
Γεώργιος Θεοτόκης	1844-1916	14 Ιουνίου 1903 – 28 Ιουνίου 1903
Δημήτριος Ράλλης	1844-1921	28 Ιουνίου 1903 – 6 Δεκεμβρίου 1903
Γεώργιος Θεοτόκης	1844-1916	6 Δεκεμβρίου 1903 – 16 Δεκεμβρίου 1904
Θεόδωρος Δηλιγιάννης	1820-1905	16 Δεκεμβρίου 1904 – 31 Μαΐου 1905
Δημήτριος Ράλλης	1844-1921	9 Ιουνίου 1905 – 8 Δεκεμβρίου 1905
Γεώργιος Θεοτόκης	1844-1916	8 Δεκεμβρίου 1905 – 7 Ιουλίου 1909
Δημήτριος Ράλλης	1844-1921	7 Ιουλίου 1909 – 15 Αυγούστου 1909
Κυριακούλης Π. Μαυρομιχάλης	1849-1916	15 Αυγούστου 1909 – 18 Ιανουαρίου 1910
Στέφανος Δραγούμης	1842-1923	18 Ιανουαρίου 1910 – 6 Οκτωβρίου 1910
Ελευθέριος Βενιζέλος	1864-1936	6 Οκτωβρίου 1910 – 25 Φεβρουαρίου 1915
Δημήτριος Γούναρης	1866-1922	25 Φεβρουαρίου 1915 – 10 Αυγούστου 1915
Ελευθέριος Βενιζέλος	1864-1936	10 Αυγούστου 1915 – 24 Σεπτεμβρίου 1915
Αλέξανδρος Ζαΐμης	1855-1936	24 Σεπτεμβρίου 1915 – 25 Οκτωβρίου 1915
Στέφανος Σκουλούδης	1836-1928	25 Οκτωβρίου 1915 – 9 Ιουνίου 1916
Αλέξανδρος Ζαΐμης	1855-1936	9 Ιουνίου 1916 – 3 Σεπτεμβρίου 1916
Νικόλαος Καλογερόπουλος	1853-1927	3 Σεπτεμβρίου 1916 – 27 Σεπτεμβρίου 1916
Ελευθέριος Βενιζέλος	1864-1936	19 Σεπτεμβρίου 1916 – 27 Ιουνίου 1917
Σπυρίδων Λάμπρος	1851-1919	27 Σεπτεμβρίου 1916 – 21 Απριλίου 1917
Αλέξανδρος Ζαΐμης	1855-1936	21 Απριλίου 1917 – 14 Ιουνίου 1917
Ελευθέριος Βενιζέλος	1864-1936	14 Ιουνίου 1917 – 4 Νοεμβρίου 1920
Δημήτριος Ράλλης	1844-1921	4 Νοεμβρίου 1920 – 24 Ιανουαρίου 1921
Νικόλαος Καλογερόπουλος	1853-1927	24 Ιανουαρίου 1921 – 8 Απριλίου 1921
Δημήτριος Γούναρης	1866-1922	26 Μαρτίου 1921 – 3 Μαΐου 1922
Νικόλαος Στράτος	1872-1922	3 Μαΐου 1922 – 9 Μαΐου 1922
Πέτρος Πρωτοπαπαδάκης	1860-1922	9 Μαΐου 1922 – 28 Αυγούστου 1922
Νικόλαος Τριανταφυλλάκος	1855-1939	28 Αυγούστου 1922 – 16 Σεπτεμβρίου 1922
Αναστάσιος Χαραλάμπης	1862-1949	16 Σεπτεμβρίου 1922 – 17 Σεπτεμβρίου 1922
Σωτήριος Κροκιδάς	1852-1924	17 Σεπτεμβρίου 1922 – 14 Νοεμβρίου 1922
Στυλιανός Γονατάς	1876-1966	27 Νοεμβρίου 1922 – 11 Ιανουαρίου 1924.
Ελευθέριος Βενιζέλος	1864-1936	11 Ιανουαρίου 1924 – 6 Φεβρουαρίου 1924
Γεώργιος Καφαντάρης	1873-1946	6 Φεβρουαρίου 1924 – 12 Μαρτίου 1924
Β' Ελληνική Δημοκρατία
Πρωθυπουργός	Γέννηση - Θάνατος	Πρωθυπουργία	Κόμμα
Αλέξανδρος Παπαναστασίου	1876-1936	12 Μαρτίου 1924 – 24 Ιουλίου 1924
Θεμιστοκλής Σοφούλης	1862-1949	24 Ιουλίου 1924 – 7 Οκτωβρίου 1924
Ανδρέας Μιχαλακόπουλος	1876-1938	7 Οκτωβρίου 1924 – 26 Ιουνίου 1925
Θεόδωρος Πάγκαλος	1878-1952	25 Ιουνίου 1925 – 19 Ιουλίου 1926
Αθανάσιος Ευταξίας	1849-1931	19 Ιουλίου 1926 – 23 Αυγούστου 1926
Γεώργιος Κονδύλης	1879-1936	23 Αυγούστου 1926 – 4 Δεκεμβρίου 1926
Αλέξανδρος Ζαΐμης	1855-1936	4 Δεκεμβρίου 1926 – 4 Ιουλίου 1928
Ελευθέριος Βενιζέλος	1864-1936	4 Ιουλίου 1928 – 26 Μαΐου 1932
Αλέξανδρος Παπαναστασίου	1876-1936	26 Μαΐου 1932 – 5 Ιουνίου 1932
Ελευθέριος Βενιζέλος	1864-1936	5 Ιουνίου 1932 – 3 Νοεμβρίου 1932
Παναγής Τσαλδάρης	1868-1936	3 Νοεμβρίου 1932 – 16 Ιανουαρίου 1933
Ελευθέριος Βενιζέλος	1864-1936	16 Ιανουαρίου 1933 – 6 Μαρτίου 1933
Αλέξανδρος Οθωναίος	1879-1970	6 Μαρτίου 1933 – 10 Μαρτίου 1933
Παναγής Τσαλδάρης	1868-1936	10 Μαρτίου 1933 – 10 Οκτωβρίου 1935
Βασίλειον της Ελλάδος Παλινόρθωση της μοναρχίας
Πρωθυπουργός	Γέννηση - Θάνατος	Πρωθυπουργία	Κόμμα
Γεώργιος Κονδύλης	1879-1936	10 Οκτωβρίου 1935 – 30 Νοεμβρίου 1935
Κωνσταντίνος Δεμερτζής	1876-1936	30 Νοεμβρίου 1935 – 12 Απριλίου 1936
Ιωάννης Μεταξάς	1871-1941	13 Απριλίου 1936 – 29 Ιανουαρίου 1941
Αλέξανδρος Κορυζής	1885-1941	29 Ιανουαρίου 1941 – 18 Απριλίου 1941
Γερμανική κατοχή (Β' Παγκόσμιος Πόλεμος)
Εξόριστη κυβέρνηση στο Κάιρο	Κατοχική κυβέρνηση διορισμένη από τους κατακτητές		Πολιτική Επιτροπή Εθνικής Απελευθέρωσης. Κυβέρνηση του ΕΑΜ στην "Ελεύθερη Ελλάδα"
Όνομα (Γέννηση - Θάνατος)	Όνομα (Γέννηση - Θάνατος)	Πρωθυπουργία	Όνομα (Γέννηση - Θάνατος)
Εμμανουήλ Τσουδερός (1882-1956)	Γεώργιος Τσολάκοκλου(1886-1948	29 Απριλίου 1941 – 2 Δεκεμβρίου 1942. Κυβέρνηση Γεωργγίου Τσολάκογλου (29 Απριλίου 1941)
Σοφοκλής Βενιζέλος (1894-1964)	Κωνσταντίνος Λογοθετόπουλος (1878-1951_	2 Δεκεμβρίου 1942 – 7 Απριλίου 1943. Κυβέρνηση Κωνσταντίνου Λογοθετόπουλου 1942	Ευριπίδης Μπακιρτζής (1895-1947)
Γεώργιος Παπανδρέου (1888-1968)	Ιωάννης Ράλλης. (1878-1946)	7 Απριλίου 1943 – 12 Οκτωβρίου 1944. Κυβέρνηση Ιωάννη Ράλλη 1943	Αλέξανδρος Σβώλος (1892-1952)
Απελευθέρωση Βασίλειον της Ελλάδος Περιλαμβάνεται και μια περίοδος της προηγούμενης κυβέρνησης Εθνικής Ενότητας από τις 12 Οκτωβρίου 1944 και μετά)
Νικόλαος Πλαστήρας	1883-1953	3 Ιανουαρίου 1945 – 8 Απριλίου 1945	Απόστρατος στρατηγός προερχόμενος από τον χώρο του κόμματος του Ε. Βενιζέλου
Πέτρος Βούλγαρης	1884-1957	8 Απριλίου 1945 – 11 Αυγούστου 1945
Πέτρος Βούλγαρης	1884-1957	11 Αυγούστου 1945 – 17 Οκτωβρίου 1945
Αρχιεπίσκοπος Δαμασκηνός	1891-1949	17 Οκτωβρίου 1945 – 1 Νοεμβρίου 1945
Παναγιώτης Κανελλόπουλος	1902-1986	1 Νοεμβρίου 1945 – 22 Νοεμβρίου 1945
Θεμιστοκλής Σοφούλης	1862-1949	22 Νοεμβρίου 1945 – 4 Απριλίου 1946	Κόμμα των Φιλελευθέρων
Παναγιώτης Πουλίτσας	1881-1968	4 Απριλίου 1946 – 18 Απριλίου 1946	Ανώτατος δικαστικός
Κωνσταντίνος Τσαλδάρης	1884-1970	18 Απριλίου 1946 – 2 Οκτωβρίου 1946	Λαϊκό Κόμμα
Κωνσταντίνος Τσαλδάρης	1884-1970	2 Οκτωβρίου 1946 – 24 Ιανουαρίου 1947	Λαϊκό Κόμμα
Δημήτριος Μάξιμος	1873-1955	24 Ιανουαρίου 1947 – 29 Αυγούστου 1947	Λαϊκό Κόμμα
Κωνσταντίνος Τσαλδάρης	1884-1970	29 Αυγούστου 1947 – 7 Σεπτεμβρίου 1947	Λαϊκό Κόμμα
Θεμιστοκλής Σοφούλης	1862-1949	7 Σεπτεμβρίου 1947 – 18 Νοεμβρίου 1948	Ο πρωθυπουργός από το Κόμμα των ΦιλελευθέρωνΚέντρου και η κυβέρνηση συνασπισμός Φιλελευθέρων, Λαϊκών και άλλων μικρότερων κομμάτων του και της Δεξιάς.
Θεμιστοκλής Σοφούλης	1862-1949	18 Νοεμβρίου 1948 – 20 Ιανουαρίου 1949	Ο πρωθυπουργός από το Κόμμα των ΦιλελευθέρωνΚέντρου και η κυβέρνηση συνασπισμός Φιλελευθέρων, Λαϊκών και άλλων μικρότερων κομμάτων του και της Δεξιάς.
Θεμιστοκλής Σοφούλης	1862-1949	20 Ιανουαρίου 1949 – 14 Απριλίου 1949	Ο πρωθυπουργός από το Κόμμα των ΦιλελευθέρωνΚέντρου και η κυβέρνηση συνασπισμός Φιλελευθέρων, Λαϊκών και άλλων μικρότερων κομμάτων του και της Δεξιάς.
Θεμιστοκλής Σοφούλης	1862-1949	14 Απριλίου 1949 – 24 Ιουνίου 1949	Ο πρωθυπουργός από το Κόμμα των ΦιλελευθέρωνΚέντρου και η κυβέρνηση συνασπισμός Φιλελευθέρων, Λαϊκών και άλλων μικρότερων κομμάτων του και της Δεξιάς.
Αλέξανδρος Διομήδης	1875-1950	30 Ιουνίου 1949 – 6 Ιανουαρίου 1950	Η κυβέρνηση είναι ο ίδιος συνασπισμός Φιλελευθέρων, Λαϊκών και άλλων μικρότερων κομμάτων του Κέντρου και της Δεξιάς
Ιωάννης Θεοτόκης	1880-1961	6 Ιανουαρίου 1950 – 23 Μαρτίου 1950	Προερχόμενος από το Λαϊκό κόμμα
Σοφοκλής Βενιζέλος	1894-1964	23 Μαρτίου 1950 – 15 Απριλίου 1950	Κόμμα Φιλελευθέρων
Νικόλαος Πλαστήρας	1883-1953	15 Απριλίου 1950 – 21 Αυγούστου 1950	ΕΠΕΚ, συνασπισμός του Κέντρου
Σοφοκλής Βενιζέλος	1894-1964	21 Αυγούστου 1950 – 13 Σεπτεμβρίου 1950	Κόμμα Φιλελευθέρων
Σοφοκλής Βενιζέλος	1894-1964	13 Σεπτεμβρίου 1950 – 3 Νοεμβρίου 1950	Κόμμα Φιλελευθέρων, Συνασπισμός Κέντρου, Δεξιάς
Σοφοκλής Βενιζέλος	1894-1964	3 Νοεμβρίου 1950 – 27 Οκτωβρίου 1951	Κόμμα Φιλελευθέρων
Νικόλαος Πλαστήρας	1883-1953	27 Οκτωβρίου 1951 – 11 Οκτωβρίου 1952	ΕΠΕΚ, Κόμμα Φιλελευθέρων
Δημήτριος Κιουσόπουλος	1892-1977	11 Οκτωβρίου 1952 – 19 Νοεμβρίου 1952	Ανώτατος δικαστικός
Αλέξανδρος Παπάγος	1883-1955	19 Νοεμβρίου 1952 – 4 Οκτωβρίου 1955	Αρχιστράτηγος στον ελληνοϊταλικό πόλεμο και τον Εμφύλιο, τιμητικά Στρατάρχης
Κωνσταντίνος Γ. Καραμανλής	1907-1998	6 Οκτωβρίου 1955 – 29 Φεβρουαρίου 1956	Προερχόμενος από τον Ελληνικό Συναγερμό, ίδρυσε την ΕΡΕ
Κωνσταντίνος Γ. Καραμανλής	1907-1998	29 Φεβρουαρίου 1956 – 5 Μαρτίου 1958	ΕΡΕ
Κωνσταντίνος Γεωργακόπουλος	1890-1978	5 Μαρτίου 1958 – 17 Μαΐου 1958	Πρόεδρος του Ερυθρού Σταυρού, υπουργός του Μεταξά
Κωνσταντίνος Γ. Καραμανλής	1907-1998	17 Μαΐου 1958 – 20 Σεπτεμβρίου 1961	ΕΡΕ
Κωνσταντίνος Δόβας	1898-1973	20 Σεπτεμβρίου 1961 – 4 Νοεμβρίου 1961	Αντιστράτηγος, υπηρετούσε στην Αυλή του Βασιλιά
Κωνσταντίνος Γ. Καραμανλής	1907-1998	4 Νοεμβρίου 1961 – 17 Ιουνίου 1963	ΕΡΕ
Παναγιώτης Πιπινέλης	1899-1970	17 Ιουνίου 1963 – 29 Σεπτεμβρίου 1963
Στυλιανός Μαυρομιχάλης	1902-1981	29 Σεπτεμβρίου 1963 – 8 Νοεμβρίου 1963	Ανώτατος δικαστικός
Γεώργιος Παπανδρέου	1888-1968	8 Νοεμβρίου 1963 – 30 Δεκεμβρίου 1963	Ένωσις Κέντρου
Ιωάννης Παρασκευόπουλος	1900-1984	30 Δεκεμβρίου 1963 – 18 Φεβρουαρίου 1964	Υποδιοικητής της Εθνικής Τράπεζας
Γεώργιος Παπανδρέου	1888-1968	18 Φεβρουαρίου 1964 – 15 Ιουλίου 1965	Ένωσις Κέντρου
Γεώργιος Αθανασιάδης-Νόβας	1893-1987	15 Ιουλίου 1965 – 20 Αυγούστου 1965	Προερχόμενος από την ΕΚ, "Αποστάτης"
Ηλίας Τσιριμώκος	1907-1968	20 Αυγούστου 1965 – 17 Σεπτεμβρίου 1965	Προερχόμενος από την ΕΚ, "Αποστάτης"
Στέφανος Στεφανόπουλος	1898-1982	17 Σεπτεμβρίου 1965 – 22 Δεκεμβρίου 1966	Προερχόμενος από την ΕΚ, "Αποστάτης"
Ιωάννης Παρασκευόπουλος	1900-1984	22 Δεκεμβρίου 1966 – 3 Απριλίου 1967	Υποδιοικητής της Εθνικής Τράπεζας
Παναγιώτης Κανελλόπουλος	1902-1986	3 Απριλίου 1967 – 21 Απριλίου 1967	ΕΡΕ
Δικτατορία 1967-1974
Πρωθυπουργός	Γέννηση - Θάνατος	Πρωθυπουργία	Κόμμα
Κωνσταντίνος Κόλλιας	1901-1998	21 Απριλίου 1967 – 13 Δεκεμβρίου 1967	Εισαγγελέας του Αρείου Πάγου
Γεώργιος Παπαδόπουλος	1919-1999	13 Δεκεμβρίου 1967 – 8 Οκτωβρίου 1973	Συνταγματάρχης
Σπύρος Μαρκεζίνης	1909-2000	8 Οκτωβρίου 1973 – 25 Νοεμβρίου 1973	Προερχόμενος από το προδικτατορικό Κόμμα Προοδευτικών
Αδαμάντιος Ανδρουτσόπουλος	1919-2000	25 Νοεμβρίου 1973 – 23 Ιουλίου 1974
Γ' Ελληνική Δημοκρατία
Πρωθυπουργός	Γέννηση - Θάνατος	Πρωθυπουργία	Κόμμα
Κωνσταντίνος Γ. Καραμανλής	1907-1998	24 Ιουλίου 1974 – 21 Νοεμβρίου 1974	Κυβέρνηση από στελέχη των προδικτατορικών κομμάτων (ΕΡΕ και Ένωση Κέντρου) και μερικά στελέχη του αντιδικτατορικού αγώνα.
Κωνσταντίνος Γ. Καραμανλής	1907-1998	21 Νοεμβρίου 1974 – 28 Νοεμβρίου 1977	Νέα Δημοκρατία
Κωνσταντίνος Γ. Καραμανλής	1907-1998	28 Νοεμβρίου 1977 – 10 Μαΐου 1980	Νέα Δημοκρατία
Γεώργιος Ράλλης	1918-2006	10 Μαΐου 1980 – 21 Οκτωβρίου 1981	Νέα Δημοκρατία
Ανδρέας Παπανδρέου	1919-1996	21 Οκτωβρίου 1981 – 5 Ιουνίου 1985	ΠΑΣΟΚ
Ανδρέας Παπανδρέου	1919-1996	5 Ιουνίου 1985 – 2 Ιουλίου 1989	ΠΑΣΟΚ
Τζανής Τζαννετάκης	1927-	2 Ιουλίου 1989 – 11 Οκτωβρίου 1989	Νέα Δημοκρατία, Συνασπισμός
Ιωάννης Γρίβας	1923-	11 Οκτωβρίου 1989 – 23 Νοεμβρίου 1989	Πρόεδρος του Αρείου Πάγου
Ξενοφών Ζολώτας	1904-2004	23 Νοεμβρίου 1989 – 11 Απριλίου 1990	Ακαδημαϊκός, διαπρεπής οικονομολόγος
Κωνσταντίνος Μητσοτάκης	1918-	11 Απριλίου 1990 – 13 Οκτωβρίου 1993	Νέα Δημοκρατία
Ανδρέας Παπανδρέου	1919-1996	13 Οκτωβρίου 1993 – 22 Ιανουαρίου 1996	ΠΑΣΟΚ
Κωνσταντίνος Σημίτης	1936-	22 Ιανουαρίου 1996 – 25 Σεπτεμβρίου 1996	ΠΑΣΟΚ
Κωνσταντίνος Σημίτης	1936-	25 Σεπτεμβρίου 1996 – 13 Απριλίου 2000	ΠΑΣΟΚ
Κωνσταντίνος Σημίτης	1936-	13 Απριλίου 2000 – 10 Μαρτίου 2004	ΠΑΣΟΚ
Κωνσταντίνος Α. Καραμανλής	1956-	10 Μαρτίου 2004 – 17 Σεπτεμβρίου 2007	Νέα Δημοκρατία
Κωνσταντίνος Α. Καραμανλής	1956-	19 Σεπτεμβρίου 2007– 5 Οκτωβρίου 2009	Νέα Δημοκρατία
Γεώργιος Α. Παπανδρέου	1952-	6 Οκτωβρίου 2009	ΠΑΣΟΚ

Πρότυπο για τον ναζισμό ο βάρβαρος κεμαλισμός

Ο ναζισμός, σύμφωνα με την ηλεκτρονική εγκυκλοπαίδεια, είναι μορφή φασισμού που ενσωματώνει τον ρατσισμό και τον αντισημιτισμό. Ο ναζισμός αναπτύχθηκε τη δεκαετία του 1920 από επιδράσεις του παγγερμανισμού, της άκρας Δεξιάς και της αντικομμουνιστικής κουλτούρας των Φράικορπς που δρούσαν στη Γερμανία μετά τον Α' Παγκόσμιο Πόλεμο. Στους κύριους σκοπούς του ανήκε η αντικατάσταση του δημοκρατικού συστήματος με ένα καθεστώς που θα βασιζόταν στην αρχή της «κοινότητας» με την έννοια της εθνικής και βιολογικής ενότητας, με επικεφαλής τον αρχηγό (Φύρερ) τους, τον Χίτλερ. Οι ιδεολογικές αρχές του εθνικοσοσιαλισμού και η εφαρμογή τους στην πράξη οδήγησαν στον Β' Παγκόσμιο Πόλεμο και στο Ολοκαύτωμα, τη Γενοκτονία Εβραίων, Ρομά και άλλων εθνοτικών και κοινωνικών ομάδων σε στρατόπεδα εξόντωσης.

Στην ίδια εγκυκλοπαίδεια, στο λήμμα κεμαλισμός, δεν υπάρχει επαρκής ορισμός. Τους λόγους θα τους εξηγήσουμε παρακάτω. Πάντως, αν θέλουμε να έχουμε έναν απολύτως πλήρη και ακριβοδίκαιο ορισμό, δεν μένει παρά στα παραπάνω να αντικαταστήσουμε τις λέξεις ναζισμός, Φύρερ και παγγερμανισμός με τις λέξεις κεμαλισμός, Ατατούρκ και παντουρκισμός, και στη θέση των θυμάτων, αντί των Εβραίων και των Ρομά, να βάλουμε τους Ελληνες, τους Αρμενίους και τους Ασσυρίους.

Ο κεμαλισμός εφαρμόστηκε ως ιδεολογία με άλλο όνομα από τους Νεότουρκους αμέσως μετά τους Βαλκανικούς Πολέμους (1913), αρχής γενομένης από την πολιτική εγκατάστασης μουσουλμάνων από τις πρώην Βαλκάνιες κτήσεις σε πόλεις και χωριά που κατοικούνταν αμιγώς από Ελληνες στη Θράκη, στην περιοχή του Μαρμαρά και του Πόντου. Στόχος ήταν το ξεσπίτωμα των Ελλήνων με μεθόδους τρομοκρατίας και η δημογραφική αλλοίωση των περιοχών που οι Ελληνες ήταν πλειονότητα.

Αμέσως μετά, το 1914, ακολούθησαν ο Μεγάλος Διωγμός των Ελλήνων από τις ελληνικές πόλεις και τις κοινότητες των μικρασιατικών παραλίων προς την ενδοχώρα και η γενοκτονία των Αρμενίων και των Ασσυρίων το 1915. Η πολιτική συστηματικής εκκαθάρισης των ελληνικών πληθυσμών από τα εδάφη της Θράκης, του Πόντου και της Μικράς Ασίας ολοκληρώθηκε το 1922, με την κατάρρευση του Μικρασιατικού Μετώπου, ενώ η ταφόπλακα για τον Ελληνισμό της Ανατολής, μπήκε με την υπογραφή του Πρωτοκόλλου Ανταλλαγής των Πληθυσμών, στο πλαίσιο της Συνθήκης της Λωζάννης το 1923.

Η πολιτική των Νεότουρκων με βάση την οποία έγιναν οι γενοκτονίες των χριστιανών της Ανατολής στηριζόταν στο δόγμα «ένα κράτος, ένα έθνος, μία γλώσσα, μία θρησκεία». Ο Μουσταφά Κεμάλ, που έλαβε «τιμητικά» το όνομα Ατατούρκ, κατά τα πρότυπα του Φύρερ (το ένα σημαίνει «γεννήτωρ όλων των Τούρκων» και το άλλο «ο μεγάλος αρχηγός»), εφάρμοσε με ιδιαίτερη αγριότητα και βαρβαρότητα την πολιτική των Νεότουρκων έως  την αποχώρηση και του τελευταίου Ελληνα από την Ανατολή, το 1924, οπότε αναφώνησε το... ιστορικό: «Επιτέλους, τους ξεριζώσαμε»!

Ο ναζισμός και ο Χίτλερ χρησιμοποίησαν ως πρότυπο τον κεμαλισμό και τον Κεμάλ. Αλλωστε, όταν σχεδίαζε τη γενοκτονία των Εβραίων, την «τελική λύση», σε ενστάσεις που εξέφρασαν επιτελείς του για τις αντιδράσεις της διεθνούς κοινότητας ο Χίτλερ είπε το αμίμητο: «Στο κάτω-κάτω ποιος θυμάται σήμερα τους Αρμενίους;»
Ο ναζισμός ηττήθηκε οριστικά το 1945 και η μεταπολεμική Γερμανία ζήτησε και φραστικά και έμπρακτα συγγνώμη για τα κακά που έκανε ο ναζισμός στην ανθρωπότητα. Γι’ αυτό και το σχετικό λήμμα στην εγκυκλοπαίδεια είναι «γεμάτο».

Με τον κεμαλισμό, όμως, δεν συνέβη το ίδιο, επειδή η κεμαλική Τουρκία και ο κεμαλισμός δεν απειλούσαν συμφέροντα γεωπολιτικών παραγόντων και δυνάμεων, πλην των αδύναμων Ελλήνων, Αρμενίων και Ασσυρίων.
Γι’ αυτό δεν εξοβελίστηκε ποτέ. Ισα ίσα, τον χρησιμοποίησαν διάφοροι παράγοντες σε όλο τον 20ό αιώνα για να πλουτίσουν, παίρνοντας τη θέση των Ελλήνων και των Αρμενίων που επικρατούσαν στο οικονομικό γίγνεσθαι της Τουρκίας.

Γι’ αυτό το δράμα του Ελληνισμού, δυστυχώς, δεν τελείωσε το 1924. Συνεχίστηκε και συνεχίζεται στους εναπομείναντες Ελληνες της Πόλης, της Ιμβρου και της Τενέδου, όπου ως αποτέλεσμα της εφαρμογής της βάρβαρης ρατσιστικής ιδεολογίας του κεμαλισμού οι 150.000 Ελληνες που εξαιρέθηκαν της Ανταλλαγής έφτασαν σήμερα να μην ξεπερνούν τις 2.000 κατατρομοκρατημένες δυστυχισμένες ψυχές.

Σήμερα, το έτος 2013, η Ελλάδα με αφορμή την επικείμενη ψήφιση του λεγόμενου «αντιρατσιστικού» νομοσχεδίου από τη Βουλή των Ελλήνων προετοιμάζεται να πάει έναν αιώνα πίσω, που θα σημάνει μια βαρύτατη ηθική, πολιτική και γεωπολιτική ήττα για την Ελλάδα και τον Ελληνισμό.

Σάββας Καλεντερίδης

http://www.dimokratianews.gr/, 

ΕΞΩΦΡΕΝΙΚΗ ΝΟΜΟΘΕΤΙΚΗ ΠΡΟΤΑΣΗ ΑΠΑΓΟΡΕΥΣΗΣ ΣΠΟΡΑΣ ΣΤΗΝ Ε.Ε.! Παράνομο και το μαρούλι που θα φυτέψεις σε γλάστρα

Του ΦΙΛΗ ΚΑΪΤΑΤΖΗ

Φωνές από Βορρά και Νότο προσπαθούν να ευαισθητοποιήσουν συναδέλφους τους στην Ευρωβουλή να καταψηφιστεί διακομματικά η νομοθετική πρόταση που υποχρεώνει τους αγρότες της Ε.Ε. να μην αναπαράγουν τους σπόρους αλλά να τους αγοράζουν μόνο από πολυεθνικές.

Η έγκριση του κανονισμού θα σημάνει το τέλος τοπικών ποικιλιώνΗ εμπορική αξία της παγκόσμιας αγοράς σπόρων εκτιμάται σε περίπου 45 δισ. δολ.

Φραγμό στη μονοπώληση του ελέγχου της παραγωγής και εμπορίας των τροφίμων προσπαθούν να βάλουν ευρωβουλευτές από διαφορετικές πολιτικές ομάδες συμπαρατασσόμενοι απέναντι στην πρόταση κανονισμού που έχει καταθέσει η επιτροπή Υγείας της Ε.Ε. Βάσει της πρότασης, επιβάλλονται γραφειοκρατικά εμπόδια στους γεωργο-κτηνοτρόφους, αν δεν προσφεύγουν στις βιομηχανίες σπόρων.

Η αιτιολογία που προβάλλει η επιτροπή μέσω της γενικής γραμματείας της που έχει την αρμοδιότητα ελέγχου των φυτών είναι ότι απλοποιεί τη νομοθεσία και τις 12 σχετικές οδηγίες που συμπεριλαμβάνει στον προταθέντα κανονισμό!

Πατέντα

Υπενθυμίζεται ότι η κανονική νομοθεσία που αφορά την εμπορία σπόρων ίσχυε από τη δεκαετία του 1960. Μέχρι σήμερα τα κράτη-μέλη στην Ε.Ε. των «27» είχαν (υποχρεωτικώς) ενσωματώσει το νομικό πλαίσιο της Ε.Ε. στην εθνική τους νομοθεσία.

Επί της ουσίας αυτό που βλέπουμε να εξελίσσεται σήμερα για τον έλεγχο της σποροπαραγωγής ξεκίνησε τη δεκαετία του 1980, με τη ραγδαία ανάπτυξη της γενετικής μηχανικής. Τότε έγινε η εισαγωγή του όρου της «βιομηχανικής πατέντας οργανισμών», αλλάζοντας τη φύση της ίδιας της γεωργίας.

Μόνο λίγες εταιρείες-κολοσσοί που δεν ξεπερνούν τη μία ντουζίνα (Syngenta-Dupont, Monsanto, Basf) ελέγχουν τα 2/3 της παγκόσμιας αγοράς.

Στο παιχνίδι συμμετέχει και ο Παγκόσμιος Οργανισμός Εμπορίου: Από τις αρχές του 2000 προώθησε συνθήκες και νομικές συμφωνίες όπως εκείνη για τα ζητήματα εμπορίου για τα δικαιώματα της πνευματικής ιδιοκτησίας που αφορά περισσότερα από 140 κράτη και επιτρέπει το πατεντάρισμα γονιδίων, φυτών, ζώων, βακτηρίων, ιών κ.λπ.

Αξιωματούχοι της Ευρωπαϊκής Ενωσης τονίζουν ότι με το νέο κανονισμό προβλέπονται: Απλούστεροι και ευέλικτοι κανόνες για την εμπορία σπόρων και άλλου φυτικού-αναπαραγωγικού υλικού με σκοπό να διασφαλιστούν η παραγωγικότητα, η προσαρμοστικότητα και η ποικιλότητα των καλλιεργειών και των δασών της Ευρώπης. Επίσης εξασφαλίζεται η προστασία της βιοποικιλότητας και της βιώσιμης γεωργίας κ.ά.

Ελεγχος τροφής

Δεν είναι έτσι τα πράγματα, αντιλέγει ο ευρωβουλευτής Κρίτων Αρσένης επισημαίνοντας ότι «με τη δικαιολογία της προστασίας της αγροτικής παραγωγής κλιμακώνεται ο πόλεμος για τον έλεγχο της τροφής από τις πολυεθνικές».

Με τροπολογία του ζητείται η «πλήρης απόρριψη της πρότασης». Προσπαθώ, λέει ο ευρωβουλευτής, να υποστηριχθεί από την πλειοψηφία του Ευρωκοινοβουλίου.

Η έγκριση του κανονισμού θα σημάνει και το τέλος των τοπικών ποικιλιών και την εξάρτηση του αγροτικού κόσμου από τους γίγαντες της γενετικής μηχανικής που προωθούν τα μεταλλαγμένα ως τη λύση-σωτηρία των προβλημάτων επισιτισμού παγκοσμίως.

Η νέα πραγματικότητα όμως θα διαμορφώσει ένα νέο νομικό, τεχνικά ασφυκτικό πλαίσιο, που θα απαγορεύει ακόμα και το μαρουλάκι στη γλάστρα.

http://www.enet.gr

Ένας χρόνος από τον ομαδικό βιασμό της 23χρονης στην Ινδία

Ο ομαδικός βιασμός που επέφερε τον θάνατο μίας 23χρονης φοιτήτριας πριν από ένα χρόνο στο Νέο Δελχί έκανε τους ακτιβιστές να ελπίσουν ότι το 2012 θα μετατρεπόταν σε μία χρονιά-ορόσημο για τα δικαιώματα των γυναικών στην Ινδία.

Το αμείωτο ενδιαφέρον των μέσων ενημέρωσης σε συνδυασμό με την δημόσια κατακραυγή, αλλά και τα βήματα προς την κατεύθυνση της υπεράσπισης των γυναικών από πλευράς της αστυνομίας και της δικαιοσύνης οπλίζουν όλο και περισσότερες γυναίκες με το σθένος να μιλήσουν για την σεξουαλική κακοποίηση και τη βία, υποστηρίζουν οι ίδιοι οι ακτιβιστές, σύμφωνα με το Γερμανικό Πρακτορείο Ειδήσεων.

"Λύνουν τη σιωπή τους, βγαίνουν από την άρνηση. Αυτός ο ένας χρόνος έκανε την διαφορά", λέει η Ακίλα Σιβάδας του Κέντρου Έρευνας και Υπεράσπισης που εδρεύει στο Νέο Δελχί.

Η οργή ύστερα από αιώνες ταπείνωσης και εκμετάλλευσης σοβούσε και συσσωρευόταν, αλλά--όπως λέει η ίδια--το τελειωτικό χτύπημα το έδωσε ο ομαδικός βιασμός στο Νέο Δελχί.

Οι γυναίκες στην Ινδία είναι θύματα σεξιστικών διακρίσεων από πριν ακόμη γεννηθούν: χιλιάδες θηλυκά βρέφη επιλέγονται για άμβλωση κάθε χρόνο σε μία χώρα που θεοποιεί το αρσενικό παιδί. Ως εκ τούτου, οι άνδρες υπερτερούν αριθμητικά των γυναικών και τα στατιστικά στοιχεία του 2011 εμφανίζουν 940 γυναίκες για κάθε 1.000 άνδρες.

Από τη στιγμή που θα γεννηθούν, τα κορίτσια πέφτουν θύματα διακρίσεων σε κάθε στάδιο της ζωής τους, όπως προκύπτει άλλωστε από τα υψηλότερα ποσοστά υποσιτισμού, τα χαμηλότερα ποσοστά εγγραφής στο σχολείο, εργασίας και μισθολογικής κατάστασης.

Το 2012 καταγράφηκαν 244.270 κρούσματα εγκληματικών πράξεων εις βάρος γυναικών--περιλαμβανομένου του βιασμού, του φόνου για την προίκα, της απαγωγής και της σεξουαλικής κακοποίησης. Στο 98,2% και πλέον των περιπτώσεων, ο βιαστής ήταν γνωστός του θύματος, σύμφωνα με τα αρχεία της αστυνομίας.

Οι περισσότερες γυναίκες στην Ινδία άνω των 30 ετών μεγάλωσαν πιστεύοντας και αποδεχόμενες ότι η σεξουαλική επίθεση, η παρενόχληση και οι σεξιστικές διακρίσεις είναι δεδομένες και λίγα μπορούν να γίνουν για να αλλάξει η κατάσταση, με εξαίρεση τις εξομολογήσεις σε φίλες ως αναζήτηση παρηγοριάς.

Ωστόσο, το συμβάν του περασμένου Δεκεμβρίου ενδεχομένως να άλλαξε την κατάσταση.

Η 23χρονη φοιτήτρια πέθανε ύστερα από τον άγριο ομαδικό βιασμό και την κακοποίησή της μέσα σε ένα λεωφορείο στην ινδική πρωτεύουσα στις 16 Δεκεμβρίου. Επί εβδομάδες ακολούθησαν μαζικές διαμαρτυρίες σε ολόκληρη τη χώρα, ενώ η υπόθεση συγκέντρωσε το έντονο ενδιαφέρον τόσο των ινδικών όσο και των διεθνών μέσων ενημέρωσης.

Ως απάντηση, η κυβέρνηση έκανε αυστηρότερους τους νόμους κατά της σεξουαλικής βίας και παρενόχλησης με πολλά κρατίδια να προωθούν τη γρήγορη διεξαγωγή της δίκης για βιασμό. Η καλύτερη αστυνόμευση και η λήψη μέτρων ασφαλείας υπόσχονται να κάνουν τις γυναίκες να αισθάνονται ασφαλέστερες στις πόλεις.

Τέσσερις από τους κατηγορούμενους στην υπόθεση καταδικάστηκαν σε θάνατο τον Σεπτέμβριο αλλά άσκησαν έφεση.

Σε όλη την Ινδία συνεχίζονται οι βιασμοί, οι φόνοι για την προίκα, οι διακρίσεις στον επαγγελματικό χώρο και η σεξουαλική παρενόχληση, αλλά ο μεγάλος αριθμός των υποθέσεων αυτού του είδους που δημοσιοποιούνται δείχνει ότι το όριο της ανοχής φαίνεται να μειώθηκε.

Μία νεαρή απόφοιτη της Νομικής έγραψε σε μπλογκ τον Νοέμβριο πως προσπαθεί να αντιμετωπίσει την σεξουαλική επίθεση που υποστηρίζει ότι δέχτηκε πριν από ένα χρόνο από έναν συνταξιούχο δικαστή του Ανώτατου Δικαστηρίου, στο γραφείο του οποίου έκανε την άσκησή της.

Τον ίδιο μήνα, μία 20άρα δημοσιογράφος κατήγγειλε τον βιασμό της από τον πανίσχυρο εκδότη εντύπου στο οποίο εργαζόταν που τύχαινε να είναι και φίλος του πατέρα της.

Τον Αύγουστο, μία έφηβη και η οικογένειά της κατέθεσαν αγωγή για σεξουαλική επίθεση εις βάρος ενός ιδιαίτερα δημοφιλούς πνευματικού ηγέτη με πολλούς οπαδούς ανά τη χώρα. Τόσο ο εκδότης όσο και ο γκουρού έχουν προφυλακιστεί αναμένοντας το πόρισμα των εις βάρος τους ερευνών.

Ένα θύμα επίθεσης με οξύ, η Λαξμί, έφτασε την υπόθεσή της στο Ανώτατο Δικαστήριο, που καθοδήγησε την κυβέρνηση τον Ιούλιο να μετατρέψει αυτού του είδους τις επιθέσεις σε αδικήματα χωρίς δικαίωμα αναστολής και να αποζημιώνει τα θύματα.

Οι γυναίκες της φυλής στο Χιματσάλ Πραντές βγήκαν στους δρόμους τον Ιούλιο διαμαρτυρόμενες για έναν παλαιό νόμο που τους απαγορεύει να κληρονομήσουν την περιουσία των προγόνων τους.

Τον Σεπτέμβριο, 30 φοιτήτριες ενός γνωστού ινστιτούτου σχεδίου μόδας στην πόλη Μποπάλ κατέθεσαν μήνυση για σεξουαλική παρενόχληση εναντίον του διευθυντή του.

"Οι άνδρες ζουν με τον φόβο αυτές τις μέρες ότι οι γυναίκες χρησιμοποιούν τον νόμο εναντίον τους. Είναι καλό που συμβαίνει αυτό. Σε αυτή τη χώρα πρέπει να προκαλείς τον φόβο, δεν υπάρχει λογική", λέει η ακαδημαϊκός στο Νέο Δελχί, Τζιότι Ατουάλ.

Λιγότερο γνωστά, αλλά καθόλου λιγότερο σημαντικά, ήταν τα αναρίθμητα σεμινάρια, οι διαλέξεις, οι δημόσιες ομιλίες, οι θεατρικές παραστάσεις δρόμου και οι διαμαρτυρίες για τα δικαιώματα των γυναικών που διοργανώθηκαν σε διάφορες πόλεις της Ινδίας στη διάρκεια του περασμένου χρόνου.

Στο τραπέζι την ώρα του φαγητού, στα κυλικεία των πανεπιστημίων, στους δρόμους κι αλλού, οι γυναίκες και οι άνδρες συζητούν πλέον τέτοια θέματα, που πριν από μερικά χρόνια αποσιωπούνταν.

Διαβάστε εδώ: http://newpost.gr/post/304561/enas-xronos-apo-ton-omadiko-biasmo-ths-23xronhs-sthn-india#ixzz2nd6xMytj

Σουλιώτες

Οι κάτοικοι μιάς ορεινής περιοχής της Θεσπρωτίας με την ονομασία Σούλι. Έζησαν εκεί από τον 16ου αιώνα έως το 1822, με ένα διάλειμμα 17 ετών (1803 - 1820). Υπήρξαν σκληροτράχηλοι πολεμιστές και είναι γνωστοί για τη μακροχρόνια αντιπαράθεσή τους με την Οθωμανική εξουσία και τη συμμετοχή τους στην Επανάσταση του 1821.
Οι Σουλιώτες κατοικούσαν σε 11 χωριά, σε μια περιοχή με απόκρημνους «υψηλούς και διαβόητους βράχους» (Κάλβος), που ορίζονται από δύο πασίγνωστες βουνοκορυφές, το Κούγκι και την Κιάφα. Σύμφωνα με τον Κωνσταντίνο Παπαρρηγόπουλο, ήταν «κράμα Ελλήνων και εξελληνισθέντων Αλβανών». Μιλούσαν Αλβανικά και δευτερευόντως Ελληνικά. Ήταν χωρισμένοι σε 47 μεγάλες οικογένειες (φάρες), με σπουδαιότερες αυτές των Ζέρβα, Τζαβέλα, Δράκου, Δαγκλή, Κουτσονίκα, Μπότσαρη, Καραμπίνη και Νίκα.

Σουλιώτης, έγχρωμη χαλκογραφία

Οι Σουλιώτες θύμιζαν λίγο - πολύ τους αρχαίους Σπαρτιάτες. Από μικροί γυμνάζονταν στα όπλα και δεν γνώριζαν τίποτε άλλο, παρά την τέχνη του πολέμου. Άλλωστε, η φτωχή γη του Σουλίου μόνο λίγα ζωντανά μπορούσε να θρέψει. Έτσι, πουλούσαν προστασία στα γύρω χωριά και συχνά επιδίδονταν σε λαφυραγωγία για να εξασφαλίσουν τα προς το ζην. Τιμωρούσαν με θάνατο όσους παρέβαιναν τις συμφωνίες και τις ηθικές αρχές, γι' αυτό στην κλειστή κοινωνία τους ήταν κανόνας απαράβατος η αντεκδίκηση (βεντέτα). Ένα μέρος ων εσόδων τους το κατέβαλαν στο Σουλτάνο για να εξασφαλίσουν την αυτονομία τους.

Με την πάροδο του χρόνου εξελίχθηκαν σε μια ενοχλητική παρωνυχίδα για την Υψηλή Πύλη και μεγάλος πονοκέφαλος για τους ντόπιους αγάδες και μπέηδες, που έβλεπαν τους ανυπότακτους Σουλιώτες να οικειοποιούνται τις δραστηριότητές τους και να χάνουν μεγάλα εισοδήματα. Έτσι, από τις αρχές του 18ου αιώνα βρέθηκαν στο στόχαστρο του Σουλτάνου και της τοπικής οθωμανικής αριστοκρατίας.
Ο Αλή Πασάς των Ιωαννίνων ήταν αυτός που τελικά τους υπέταξε. Η πρώτη εναντίον τους εκστρατεία πραγματοποιήθηκε την άνοιξη του 1789 και κατέληξε σε φιάσκο. Τον Ιούλιο του ίδιου χρόνου αναγκάσθηκε να υπογράψει συνθήκη ειρήνης με τους Σουλιώτες και να καταβάλει τους μισθούς των αρχηγών τους για την ασφάλεια της περιοχής. Αποτυχημένη ήταν και η νέα εκστρατεία του Αλή τον Ιούλιο του 1792. Τα κατάφερε με την τρίτη προσπάθεια, το 1800, όταν είχε φθάσει στην ακμή της δύναμής του, αλλά και πάλι χρειάστηκε τρία χρόνια για τους υποτάξει.
Ο κλοιός έγινε ασφυκτικός για τους Σουλιώτες και στις 12 Δεκεμβρίου 1803, αναγκάσθηκαν να συνθηκολογήσουν. Ο βασικός όρος της συμφωνίας ήταν να εκκενώσουν τα χωριά τους συν γυναιξί και τέκνοις και με τον οπλισμό τους. Στις 16 Δεκεμβρίου χωρίστηκαν σε τρεις ομάδες και άφησαν πίσω τους την πατρογονική γη.
Μόνο ο καλόγερος Σαμουήλ παρέμεινε στο Κούγκι με πέντε Σουλιώτες και μόλις πλησίασαν οι Τουρκοκαλβανοί έβαλε φωτιά στην πυριτιδαποθήκη της Μονής του Αγίου Αθανασίου, με αποτέλεσμα να συμπαρασύρει πολλούς στο θάνατο. Ο Αλή Πασάς θεώρησε το γεγονός παρασπονδία και ζήτησε εκδίκηση.
Η πρώτη φάλαγγα με επικεφαλής τον Φώτο Τζαβέλα έφθασε στην Πάργα ασφαλής και από εκεί διεκπεραιώθηκε στην Κέρκυρα. Η δεύτερη υπό τους Μποτσαραίους με κατεύθυνση τα Άγραφα, χτυπήθηκε από τον Αλή στη Μονή του Σέλτσου (20 Απριλίου 1804), με αποτέλεσμα να υπάρξουν πολλά θύματα. Η τρίτη φάλαγγα δέχθηκε επίθεση στο Ζάλογγο (16 Δεκεμβρίου 1803). Πολλοί φονεύθηκαν, ενώ 60 γυναίκες με τα παιδιά τους χόρεψαν το «Χορό του Ζαλόγγου» και γκρεμίστηκαν στα βράχια για μην πιαστούν αιχμάλωτες.

Οι Σουλιώτισσες, πίνακας του Αρί Σεφέρ (1827)

Το Μάιο του 1820 επήλθε οριστική ρήξη μεταξύ του Αλή και Σουλτάνου Μαχμούτ Β' και οι Σουλιώτες βρήκαν την ευκαιρία να επανέλθουν στα χωριά τους στις 12 Δεκεμβρίου 1820, αφού συμμάχησαν με τον πρώην εχθρό τους. Όσο ζούσε ο Αλής, οι Σουλιώτες παρέμειναν πιστοί του σύμμαχοι, αποκρούοντας τις δελεαστικές προτάσεις του Χουρσίτ Πασά, που είχε διαταχθεί από τον Σουλτάνο να εξολοθρεύσει τον ομόλογό του των Ιωαννίνων.

Όταν ο Αλής φονεύθηκε (17 Ιανουαρίου 1822), οι Σουλιώτες συνέχισαν να μάχονται τους Τούρκους υπό τον Μάρκο Μπότσαρη. Μόνο μετά τη συντριβή των επαναστατημένων Ελλήνων στη Μάχη του Πέτα (4 Ιουλίου 1822), αναγκάσθηκαν να συνθηκολογήσουν (28 Ιουλίου) και να εγκαταλείψουν και πάλι το Σούλι στις 2 Σεπτεμβρίου 1822. Διασκορπίστηκαν στον ελληνικό χώρο και προσέφεραν πολύτιμες υπηρεσίες στον Αγώνα. Στο τέλος της Επανάστασης μόλις 200 Σουλιώτες είχαν επιζήσει.
Από τα 11 χωριά του Σουλίου, μόνο η Σαμονίβα κατοικείται σήμερα, από ανθρώπους, που δεν έχουν καμία σχέση με τους Σουλιώτες, ενώ σώζονται τα ερείπια του Κουγκίου και του φρουρίου της Κιάφας.


Διαβάστε περισσότερα: http://www.sansimera.gr/articles/362#ixzz2nd7ug9pp

Δημοπρατούνται νέα δρομολόγια μεταφοράς μαθητών σε Αχαΐα και Ηλεία

Νέα δρομολόγια μεταφοράς μαθητών σε περιοχές των Περιφερειακών Ενοτήτων Αχαΐας και Ηλείας πρόκειται να ανατεθούν, κατόπιν διαπραγμάτευσης, σε ιδιοκτήτες ταξί και λεωφορείων, κατά τη διάρκεια της 41ης συνεδρίασης της Οικονομικής Επιτροπής της Περιφέρειας Δυτικής Ελλάδας, η οποία θα διεξαχθεί αύριο Τρίτη 17 Δεκεμβρίου 2013 και ώρα 2 μ.μ., στην Πάτρα, στα γραφεία της Περιφέρειας (Ν.Ε.Ο. Πατρών Αθηνών 32 & Αμερικής, 2ος όροφος).

Μεταξύ των υπολοίπων θεμάτων της ημερήσιας διάταξης στην αυριανή συνεδρίαση, υπό την προεδρία του Αντιπεριφερειάρχη Οικονομικών Χρήστου Χριστοδουλόπουλου, θα συζητηθούν η ανάθεση, κατόπιν διαπραγμάτευσης, δρομολογίων μεταφοράς μαθητών της Α/θμιας και Β/θμιας Εκπαίδευσης Δήμων Ανδραβίδας- Κυλλήνης, Πύργου και ‘Ηλιδας Π.Ε. Ηλείας με ταξί, για τα οποία έχει προκύψει αδυναμία πραγματοποίησης από τους μεταφορείς καθώς και νέων δρομολογίων από την έναρξη της σχολικής χρονιάς 2013 μέχρι την ολοκλήρωση του διαγωνισμού.

Επίσης, η ανάθεση δρομολογίων μεταφοράς μαθητών της Α/θμιας και Β/θμιας Εκπαίδευσης Περιφερειακής Ενότητας Αχαΐας με λεωφορείο, μικρό λεωφορείο και ταξί, νέων δρομολογίων από την έναρξη της σχολικής χρονιάς 2013-2014 μέχρι την ολοκλήρωση του διαγωνισμού.

Διαβάστε εδώ: http://newpost.gr/post/304564/dhmopratoyntai-nea-dromologia-metaforas-mathhtwn-se-axa-a-kai-hleia#ixzz2nd7KDRBR

ΔΗΜΑΡ: 3ος πόλος χωρίς ΠΑΣΟΚ, αλλά με ΠΑΣΟΚους Στόχος, οι ευρωεκλογές, για Φώτη Κουβέλη. Ηχηρό «παρών» από ευρωβουλευτές του ΠΑΣΟΚ στο συνέδριο

Του ΠΑΣΧΑΛΗ ΚΟΡΩΝΑΙΟΥ

Πανηγυρική αναμένεται να είναι σήμερα η επανεκλογή του Φ. Κουβέλη στη θέση του προέδρου της ΔΗΜΑΡ, ωστόσο το στοίχημα είναι κατά πόσο το κόμμα του θα μπορέσει από αύριο να διατηρήσει ένα διακριτό στίγμα.

Ο Φ. Κουβέλης αναμένεται να εκλεγεί πάλι πρόεδρος της ΔΗΜΑΡΤέτοιο που θα αφήσει στην άκρη τις εσωτερικές τριβές της πρόσφατης περιόδου, ιδιαίτερα σε ό,τι αφορά τη διχογνωμία που ανέκυψε στο εσωτερικό του για την υπόθεση της Κεντροαριστεράς, και θα του επιτρέψει να βρει το ζωτικό του χώρο.

Κατά τη διάρκεια του τετραήμερου συνεδρίου, κυριάρχησαν οι τοποθετήσεις που στήριζαν τη γραμμή των «προεδρικών», αυτή που θέλει να μη συνομιλεί με το ΠΑΣΟΚ και την κίνηση των «58» για τον κεντροαριστερό πόλο, αλλά και να κρατά αποστάσεις απέναντι στη «λαϊκιστική δημαγωγία» του ΣΥΡΙΖΑ.

Παράλληλα, το ηχηρό «παρών» από ευρωβουλευτές που εξελέγησαν με το ΠΑΣΟΚ (Μαριλένα Κοππά, Αννυ Ποδηματά και Σπ. Δανέλλης) και πρώην υπουργούς (Π. Μπεγλίτης, Ηλ. Μόσιαλος) ήταν αποκαλυπτικό για το πώς εννοεί η ΔΗΜΑΡ τη «σύμπλευση» για τη συγκρότηση του «τρίτου πόλου». Ολα τα παραπάνω, σε συνδυασμό με τη συνεργασία που έχει αρχίσει με τον Α. Λοβέρδο, δίνουν μια πρόγευση για το πώς η ΔΗΜΑΡ επιχειρεί να χτίσει τη δική της κεντροαριστερή πρόταση, όσο διαπιστώνει ότι ο Ευ. Βενιζέλος χρησιμοποιεί σαν όχημα την κίνηση των «58» για πολιτικό σωσίβιο. Αλλωστε, η εσωτερική αμφισβήτηση του προέδρου του ΠΑΣΟΚ προκάλεσε σκωπτικά χαμόγελα σε στελέχη της ΔΗΜΑΡ, που εκτιμούσαν ότι το «τάιμινγκ» φαίνεται να τους ευνοεί.

Την ίδια ώρα, το κόμμα βάζει πλώρη για την ευρωομάδα των Σοσιαλιστών, αφήνοντας ανοιχτό το ενδεχόμενο και ένταξης στο Ευρωπαϊκό Σοσιαλιστικό Κόμμα, υπό την προϋπόθεση ότι θα ενταχθεί «με τις δικές του αποσκευές» και χωρίς να υποχρεωθεί σε κοινή κάθοδο στις ευρωεκλογές.

Εκείνο, πάντως, που προβλημάτιζε στο τετραήμερο συνέδριο τόσο τους «προεδρικούς» όσο και τα στελέχη της μειοψηφίας, που τάσσονται υπέρ του διαλόγου με τους «58», ήταν η συμμετοχή στα Οργανα του κόμματος. Στελέχη που μετέχουν στην κίνηση των «58» ήταν διστακτικοί στο να βάλουν υποψηφιότητα για την Κεντρική Επιτροπή, καλούμενοι σε ένα ρόλο εσωτερικής αντιπολίτευσης. «Δεν χρειαζόμαστε συνιστώσες», όπως είπε ένας από τους ομιλητές, ενώ ο Θ. Μαργαρίτης είχε ήδη ζητήσει «το συνέδριο να βγάλει καθαρές αποφάσεις», τονίζοντας ότι είναι ανάγκη να δοθεί μια «καθαρή ενωτική εντολή στην Κεντρική Επιτροπή του κόμματος». Και αυτό γιατί στο βαθμό που τον ερχόμενο Φλεβάρη η κίνηση των «58» μετεξελιχθεί σε πολιτικό σχηματισμό, ούτε τα στελέχη της ΔΗΜΑΡ μπορούν να πατούν σε δύο βάρκες, αλλά ούτε και το κόμμα θα ήθελε να ζήσει αποχωρήσεις υπό τύπον «μετεγγραφών».

Για τον απερχόμενο γραμματέα, πάντως, εάν στο συνέδριο προκύψει, όπως είπε, «η υποτιθέμενη αριστερή στροφή, που μόνο αριστερή δεν είναι, μπροστά μας ανοίγεται μόνο ένας δρόμος. Και είναι μονόδρομος σε υποχρεωτική πορεία. Σύγκλιση με τον ΣΥΡΙΖΑ».

Ο Σπ. Λυκούδης διαπίστωσε ότι η ΔΗΜΑΡ πλέον δεν θα έχει ουσιαστικούς λόγους διαφοροποίησης σε επίπεδο κεντρικής πολιτικής και απλώς θα αποτελεί «ένα χρήσιμο συμπλήρωμα», που θα δώσει στη σημερινή αξιωματική αντιπολίτευση «εύσημα μετριοπάθειας και εικόνα ρεαλισμού, που έχει ανάγκη». Ο ίδιος θεωρεί πως το κόμμα διακατέχεται από φοβικό σύνδρομο στην πιο κρίσιμη φάση της ιστορίας του και πρότεινε να μετέχει στο διάλογο με όλους για την Κεντροαριστερά, καθώς η ΔΗΜΑΡ είναι σε θέση ισχύος. «Το πολιτικό και ηθικό μας κεφάλαιο είναι πιο ισχυρό από τις πελατειακές παρακαταθήκες του ΠΑΣΟΚ», τόνισε, εισπράττοντας το χειροκρότημα των συνέδρων.

Πλάι στην επίσημη γραμμή και στη μειοψηφία, που φλερτάρει πολιτικά με τους «58», κατατέθηκε και τρίτο κείμενο από τη μειοψηφική τάση εντός της ΔΗΜΑΡ, του Αριστερού Δικτύου. Κάνει λόγο για ανάγκη διαμόρφωσης μιας «νέας κοινωνικής και πολιτικής πλειοψηφίας η οποία προϋποθέτει το μετασχηματισμό και την ουσιαστική σύγκλιση με το άλλο τμήμα της Αριστεράς», παραπέμποντας στον ΣΥΡΙΖΑ.

http://www.enet.gr

Ο Αρμαγεδδών του Μνημονίου με αριθμούς Η «δημοσιονομική προσαρμογή» μάς στοίχισε 73 δισ. ευρώ, ενώ η ελληνική οικονομία διαρκώς συρρικνώνεται, η ανάπτυξη επιμένει να μην έρχεται και σταθερές της ζωής των πολιτών, ήτοι εργασία, ιδιωτική περιουσία και καταθέσεις, εξαϋλώνονται...

Του Κ. ΚΑΛΛΩΝΙΑΤΗ

Επειτα από σχεδόν τέσσερα χρόνια δημοσιονομικής προσαρμογής και εισοδηματικής λιτότητας, κατά τις επιταγές δύο Μνημονίων, και η ελληνική οικονομία παραμένει βαθιά χωμένη στην ύφεση, με την κοινωνία εξαθλιωμένη και διαλυμένη.

Μεταξύ 2009 και 2013, η ελληνική οικονομία (ΑΕΠ) συρρικνώθηκε κατά 48 δισ. ευρώ σε ονομαστικούς όρους, με την κατανάλωση των νοικοκυριών να χάνει 36 δισ., τις ακαθάριστες επενδύσεις παγίου κεφαλαίου να μειώνονται κατά 19 δισ., ενώ μόνο οι εξαγωγές αγαθών και υπηρεσιών κερδίζουν 7 δισ. ευρώ, υπολειπόμενες ωστόσο κατά 4 δισ. από τα επίπεδα του 2008.

Το κοινωνικό κόστος, εντούτοις, αυτής της οικονομικής κατολίσθησης υπήρξε πολύ μεγαλύτερο, αφού πλησίασε τα 73 δισ. ευρώ, όπως θα δούμε. Συγκεκριμένα, μόνο από περικοπές αμοιβών και συντάξεων ή κοινωνικών παροχών (π.χ. προς ασφαλιστικά ταμεία) του Δημοσίου χάθηκαν 20 δισ. ευρώ, εκ των οποίων τα 10 δισ. αφορούν μισθολογικές απολαβές.

Συγχρόνως, οι περικοπές σε αμοιβές εξαρτημένης εργασίας στο σύνολο της οικονομίας (δημόσιος και ιδιωτικός τομέας) ανήλθαν σε 30 δισ. ευρώ, αλλά από αυτές πρέπει να αφαιρέσουμε τα 10 δισ. των αμοιβών στο Δημόσιο που ήδη υπολογίσαμε, οπότε η μείωση αμοιβών στον ιδιωτικό τομέα φθάνει τα 20 δισ. Με άλλα λόγια, 40 δισ. ευρώ χάθηκαν από μισθούς και συντάξεις ή άλλες κοινωνικές παροχές στο σύνολο της οικονομίας.

Μένει να μετρήσουμε και τις επιβαρύνσεις των εργαζομένων από φορολογικά μέτρα στο ίδιο διάστημα, που δεν είναι ορατές διά γυμνού οφθαλμού, καθώς τα έσοδα από άμεσους κι έμμεσους φόρους μειώθηκαν κατά 5 δισ. ευρώ την περίοδο 2009-2013, παρά την επιβολή νέων φόρων και εξαιτίας της ύφεσης. Συνεπώς, για να υπολογίσουμε το συνολικό κόστος των φορολογικών μέτρων, πρέπει να υπολογίσουμε τη μείωση των φόρων που έλαβε χώρα εξαιτίας της ύφεσης.

Με μία μέση ελαστικότητα μεταβολής των εσόδων από φόρους έναντι του ΑΕΠ γύρω στο 0,8 (βλ. προϋπολογισμό 2014), η προκύπτουσα μείωση των δημοσίων εσόδων από φόρους φθάνει τα 38 δισ. ευρώ κατ' αναλογίαν των 48 δισ. μείωσης του ΑΕΠ στο εξεταζόμενο διάστημα. Ομως, όπως είδαμε, οι φόροι μειώθηκαν τελικά μόνον κατά 5 δισ., άρα τα φορολογικά μέτρα, με τα οποία επιβαρύνθηκε η ελληνική κοινωνία στην τετραετία, ανήλθαν σε περίπου 33 δισ. ευρώ.

Συνεπώς, 33 δισ. ευρώ από νέους φόρους, 20 δισ. από περικοπές μισθών, συντάξεων και κοινωνικών παροχών από το κράτος και άλλα 20 δισ. η μείωση αποδοχών στον ιδιωτικό τομέα, έχουμε συνολικά 73 δισ. ευρώ, ήτοι το τίμημα που πλήρωσε η ελληνική κοινωνία για τους μνημονιακούς πειραματισμούς προσαρμογής της οικονομίας.

Μιας προσαρμογής που οδήγησε στην όξυνση των εισοδηματικών και κοινωνικών ανισοτήτων, αφού -σύμφωνα με τον ΟΟΣΑ- οι ανισότητες αυξήθηκαν, με το μερίδιο της διάμεσης δαπάνης (αγορές) του πλουσιότερου 20% του πληθυσμού (ήταν 6 φορές μεγαλύτερο από το μερίδιο της διάμεσης ισοδύναμης δαπάνης του φτωχότερου 20% του πληθυσμού το 2009) έφθασε να είναι 7,6 φορές μεγαλύτερο το 2012 (αύξηση 25%), ενώ το αντίστοιχο μερίδιο του πλουσιότερου 10% του πληθυσμού (ήταν 10,3 φορές μεγαλύτερο του φτωχότερου 10% το 2009) έφθασε να είναι 17,4 φορές μεγαλύτερο το 2012 (αύξηση 69%).

Παράλληλα, δε, με τη διόγκωση των ανισοτήτων, η σχετική φτώχεια υπερδιπλασιάστηκε σε σταθερές τιμές και ο κίνδυνος φτώχειας καλύπτει πλέον το 39% του πληθυσμού, εξαιτίας της εκτίναξης της ανεργίας και της αδυναμίας του 56% του πληθυσμού να εργασθεί.

Παρ' όλα αυτά, θα μπορούσε κανείς να ισχυρισθεί πως το πολύ ακριβό κι οδυνηρό τίμημα προσαρμογής άξιζε τον κόπο, αν η ελληνική οικονομία -όπως ισχυρίζεται ο αναπληρωτής υπουργός Οικονομικών- «βρίσκεται σήμερα σε μία κρίσιμη καμπή, αλλά κι ένα καλύτερο σημείο αφετηρίας που εδράζεται σε απτά αποτελέσματα και ρεαλιστικές εκτιμήσεις:

**Η ύφεση επιβραδύνεται.

**Η αυξητική δυναμική της ανεργίας ανακόπτεται.

**Το οικονομικό κλίμα βελτιώνεται.

**Το κόστος δανεισμού μειώνεται.

**Διαρθρωτικές αλλαγές υλοποιούνται.

**Αποκρατικοποιήσεις ξεκίνησαν να πραγματοποιούνται.

**Η ανταγωνιστικότητα της οικονομίας ενισχύεται.

**Οι στόχοι της δημοσιονομικής πολιτικής επιτυγχάνονται (βλ. πρωτογενές πλεόνασμα)».

Δυστυχώς, όμως, με την εξαίρεση του πρωτογενούς πλεονάσματος (το πρώτο μόνον από τα πολλά βήματα δημοσιονομικής προσαρμογής που πρέπει να γίνουν), τα υπόλοιπα δεν ισχύουν. Ολοι οι οικονομικοί δείκτες δείχνουν νέα επιδείνωση της οικονομίας, η ανεργία συνεχίζει να αυξάνεται, το οικονομικό κλίμα -που αρχικά βελτιώθηκε κάπως- τώρα υποχωρεί πάλι (βλ. άνοδο αποδόσεων 10ετών ομολόγων), το κόστος δανεισμού αυξάνει ακόμη και στις εκδόσεις εντόκων γραμματίων (4% και 3% μείωση πληθωρισμού ισοδυναμούν με πραγματικό επιτόκιο 7%!), οι διαρθρωτικές αλλαγές κι οι αποκρατικοποιήσεις καθυστερούν, όπως εκτιμούν Ε.Ε. και ΔΝΤ, ενώ η βελτίωση της ανταγωνιστικότητας αφορά μόνον το εργατικό κόστος, με συνέπεια οι εξαγωγές να μην επεκτείνονται και να χάνουν μερίδια στις ξένες αγορές.

Συμπέρασμα; Αν οι Ελληνες πλήρωσαν 73 δισ. ευρώ, για να δουν την ακίνητη περιουσία τους να υποτιμάται πάνω από 30% και τις καταθέσεις τους να κατάσχονται, ενόσω μένουν χωρίς εργασία, αυτό δεν σηματοδοτεί καμία ανάπτυξη, αλλά καθολική καταστροφή της οικονομίας. Μόνη δυνατότητα μερικής εξιλέωσης της κυβέρνησης είναι πάνω στα αποκαΐδια της οικονομίας να απαιτήσει το δραστικό κούρεμα του χρέους. Αλλά, αν ήθελε, δεν θα το είχε ήδη επιχειρήσει;

http://www.enet.gr/?i=news.el.politikh&id=404709

Πλειστηριασμοί: Ακόμη ένα στημένο σκηνικό εκβιασμού

Χρησιμοποιούν και πάλι τη λογική του τρόμου και του φόβου για να αποδεχτεί ο λαός τα βάρβαρα μέτρα τους. -Στα χέρια Λαγκάρντ, Ρεν και Ντράγκι οι αποφάσεις για τα σπίτια των Ελλήνων.

Ο θίασος της τρόικας δίνει και πάλι νέες παραστάσεις στο υπουργείο Οικονομικών με σκηνοθέτες τους δανειστές και ηθοποιούς τους υπουργούς της κυβέρνησης.

Για μια ακόμη φορά, όπως τόσες και τόσες εδώ και 4 χρόνια, ο ελληνικός λαός βλέπει το ίδιο έργο σε επανάληψη. Οι διαφορές πλέον σε κάθε «σκληρή» διαπραγμάτευση είναι ελάχιστες.

Αρχικά, ένας «λαγός» από την κυβέρνηση ρίχνει τη «βόμβα», πλειστηριασμοί για παράδειγμα ή απολύσεις στο δημόσιο. Στη συνέχεια οι αρμόδιοι υπουργοί σπεύδουν να το διαψεύσουν. Παράλληλα, τα ΜΜΕ σε Ελλάδα και εξωτερικό αρχίζουν να παίζουν και αυτά το δικό τους ρόλο στο έργο τρομοκρατώντας το λαό. Επόμενη πράξη, οι σκληρές διαπραγματεύσεις. Στην αρχή η κυβέρνηση αντιστέκεται, αλλά στη συνέχεια τα βρίσκουν με τους δανειστές και πουλάνε στο λαό ότι πέτυχαν σπουδαίο deal του τύπου, τελικά θα σε σκοτώσω με πιστόλι και όχι με μαχαίρι.

Συστηματικά, εδώ και περίπου τρεισήμισι χρόνια, παίζεται ένα παιχνίδι με στόχο να ασκηθεί πίεση στον ελληνικό λαό και να αποδεχτεί αυτά που αποφασίζονται μεταξύ της κυβέρνησης και της τρόικας.

Χρησιμοποιείται πάντα η απλή λογική του «τρόμου και του φόβου».

Οι εκπρόσωποι της τρόικας επέστρεψαν στην Αθήνα και μαζί τους τα σενάρια σχετικά με το πάγωμα της δόσης σε περίπτωση που δεν επιτευχθεί συμφωνία. Για ακόμη μια φορά, σύμφωνα με τις διαρροές, οι διαπραγματεύσεις θα είναι «σκληρές».

«Θα υπάρξει συμφωνία ή η τρόικα θα σταματήσει τον δανεισμό και θα χρεοκοπήσουμε;».

Τα ίδια ερωτήματα, όπως  ακριβώς και στις προηγούμενες διαπραγματεύσεις. Τα ίδια ερωτήματα τα οποία ανέλαβαν να αναπαράγουν αυτές τις μέρες και τα διεθνή ΜΜΕ, με "αποκλειστικά" δημοσιεύματα τρομολαγνίας.

Μετά από τόσα χρόνια, είναι πλέον προφανές ότι πρόκειται για μια διαδικασία καθαρά πολιτική στην οποία ασφαλώς εμπλέκονται δημοσιογράφοι και δημοσιογραφικοί οργανισμοί, ακόμα και διεθνείς, στο πλαίσιο της πειθάρχησης των χωρών».

Ένα τέτοιο έργο παίζεται και στο θέμα των πλειστηριασμών.

Το «ναυάγιο»

Σε «ναυάγιο» κατέληξαν όλες οι χθεσινές επαφές της ελληνικής κυβέρνησης για το θέμα των πλειστηριασμών.

Οι δύο πλευρές δεν συμφώνησαν στους όρους και τις προϋποθέσεις για την προστασία της κύριας κατοικίας και, σύμφωνα με πληροφορίες, οι επικεφαλής των δανειστών ζήτησαν να ενημερώσουν τους προϊσταμένους τους προκειμένου να λάβουν τις εντολές με βάση τις οποίες θα κινηθούν.

Είναι χαρακτηριστικό το γεγονός πως ο κ. Τόμσεν δεν πήγε στη βραδινή σύσκεψη με τον Γιάννη Στουρνάρα λέγοντας πως αυτό που προέχει είναι να ενημερωθεί η Κριστίν Λαγκάρντ για τις εξελίξεις.

Στο κυβερνητικό στρατόπεδο επικρατεί προβληματισμός, ενώ σύμφωνα με πληροφορίες ο κ. Χατζηδάκης επικοινώνησε και με τον πρωθυπουργό τον οποίο ενημέρωσε για τις δραματικές εξελίξεις.

Χαρακτηριστική ήταν η δήλωση ανώτατου στελέχους του υπουργείου Ανάπτυξης, το οποίο ανέφερε πως «από τα 100 μέτρα απόστασης που χωρίζει τις δύο πλευρές έχουν καλυφθεί μόνο τα 20 μέτρα». Διαφωνούμε στους αριθμούς και στα κριτήρια για τη μεταβατική περίοδο. Υπάρχει αρκετή απόσταση», σημείωσε.

Η δυσφορία των τροϊκανών ήταν εμφανής σύμφωνα με στελέχη του υπουργείου.

Η διάσταση απόψεων μεταξύ τρόικας και ελληνικής πλευράς εντοπίζεται κυρίως στο μεταβατικό καθεστώς που θα ισχύσει για το έτος 2014. Οι κυβερνητικές πηγές σημείωναν ότι συμφωνία έχει υπάρξει σε ό,τι αφορά τη διατήρηση των νόμων Κατσέλη (υπερχρεωμένα νοικοκυριά) και στους ενήμερους δανειολήπτες. Επίσης αρχική συμφωνία υπάρχει και για το μόνιμο καθεστώς που θα ισχύσει από το 2015.

Ανώτατο στέλεχος του υπουργείου ανέφερε πως οι εκπρόσωποι της τρόικας θα ενημερώσουν σχετικά τους προϊσταμένους τους για τις θέσεις της ελληνικής πλευράς.

Επομένως όλα κρίνονται από τις αποφάσεις που θα λάβουν σήμερα η Κριστίν Λαγκάρντ, ο Όλι Ρεν και ο Μάριο Ντράγκι.

Κρίσιμες οι επόμενες ώρες

Στόχος της κυβέρνησης είναι να κλείσει τη συμφωνία μέχρι την Τρίτη για να μην αναγκαστεί να προχωρήσει σε μονομερή νομοθέτηση της προστασίας των οικονομικά αδύναμων δανειοληπτών.

Ωστόσο, αν δεν υπάρξει συμφωνία είναι απολύτως βέβαιο, όπως έλεγε αρμόδια πηγή, ότι η κυβέρνηση θα αναγκαστεί να προχωρήσει σε νομοθέτηση ορισμένων μεταβατικών ρυθμίσεων με χρονικό ορίζοντα το 12μηνο του 2014.

Σύμφωνα με πληροφορίες, η μεταβατική διάταξη θα προβλέπει ότι προστατεύεται από τον πλειστηριασμό η πρώτη κατοικία της οποίας η αντικειμενική αξία είναι είτε μέχρι 200.000 ευρώ είτε μέχρι 180.000 ευρώ – η διαφορά των 20.000 ευρώ «κλείνει μάτι», αλλά δεν είναι βέβαιο ότι θα γίνει αποδεκτή από τη Βουλή.

Εντούτοις, καλύπτει περίπου το 80% των δανειοληπτών που έχουν «κόκκινα» στεγαστικά δάνεια. Επίσης η αντικειμενική αξία θα συνδυάζεται με ετήσιο οικογενειακό εισόδημα που θα κυμαίνεται από 20.000 ως 25.000 ευρώ.

Read more: http://www.newsbomb.gr/politikh/story/382486/pleistiriasmoi-akomi-ena-stimeno-skiniko-ekviasmoy#ixzz2nd36QjjO