Φωτίου και Ανικήτου, Παλάμων Οσίου, των 12 Στρατιωτών Μαρτύρων εν Κρήτη, Κάστορος Οσίου, Παμφίλου και Καπίτωνος, Σεργίου και Στεφάνου
Οι Άγιοι Φώτιος και Ανίκητος
Ο Φώτιος ήταν ανεψιός του Ανίκητου. Κατάγονταν και οι δύο από τη Νικομήδεια. Όταν ο Διοκλητιανός θέλησε να κινήσει διωγμό κατά των χριστιανών, μίλησε μπροστά στη Σύγκλητο με τους πιο υβριστικούς λόγους εναντίον τους. Εκεί ήταν παρών και ο Ανίκητος, που όταν άκουσε αυτά τα λόγια του βασιλιά, όχι μόνο δεν φοβήθηκε, αλλά σηκώθηκε με θάρρος, δήλωσε ότι είναι χριστιανός και είπε στο Διοκλητιανό: "Πλανάσαι, βασιλιά, αν νομίζεις ότι με τα μέτρα κατά των Χριστιανών θα πετύχεις τους ασεβείς σκοπούς σου. Μάθε ότι οι χριστιανοί αποτελούν σήμερα την υγιέστερη μερίδα της ρωμαϊκής αυτοκρατορίας. Και θα ήταν ανόητοι και αναίσθητοι αν πίστευαν στα είδωλα. Γι' αυτό όποια μέτρα και αν πάρεις εναντίον τους, στο τέλος ζημιωμένος θα είσαι εσύ, ενώ αυτοί ένδοξοι μάρτυρες". Ο Διοκλητιανός, προσβεβλημένος από την παρατήρηση του Ανίκητου, διέταξε και τον έριξαν τροφή σε ένα τρομερό λιοντάρι. Αλλά το λιοντάρι σταμάτησε την άγρια ορμή του και ημέρεψε σαν πρόβατο. Τότε έγινε μεγάλος σεισμός και συνετρίβησαν πολλά ειδωλολατρικά αγάλματα. Κατόπιν τον έβαλαν σε τροχό με αναμμένη φωτιά από κάτω. Αλλά ω του θαύματος, ο τροχός σταμάτησε και η φωτιά έσβησε. Τότε έτρεξε και τον αγκάλιασε ο ανεψιός του Φώτιος. Μόλις είδαν αυτό οι ειδωλολάτρες, έδεσαν και τους δύο μέσα στο λεγόμενο λουτρό του Αντωνίου. Και αφού υπερθέρμαναν το νερό, παρέδωσαν και οι δύο ένδοξα το πνεύμα τους.
Απολυτίκιο. Ήχος γ’. Θείας πίστεως.Θείας πίστεως, τη συμφωνία, την οικείωσιν, της συγγενείας, δι' αγώνων ιερών ελαμπρύνατε, θεομακάριστε Μάρτυς Ανίκητε, συν τω Φωτίω φωτός τω θεράποντι. Αλλά αιτήσασθε, δοθήναι πταισμάτων άφεσιν, τοις μέλπουσιν υμών την θείαν άθλησιν.
Ο Όσιος Παλάμων
Ήταν γέροντας και σοφός διδάσκαλος του μεγάλου Παχωμίου (τιμάται 15 Μάιου). Απεβίωσε ειρηνικά.
Οι Άγιοι Δώδεκα Στρατιώτες Μάρτυρες από την Κρήτη
Μαρτύρησαν δια ξίφους.
Ο Όσιος Κάστωρ
Απεβίωσε ειρηνικά.
Οι Άγιοι Πάμφιλος και Καπίτων
Μαρτύρησαν δια ξίφους.
Οι Όσιοι Σέργιος και Στέφανος
Απεβίωσαν ειρηνικά.
Τετάρτη 12 Αυγούστου 2009
Τρίτη 11 Αυγούστου 2009
Εύπλου Διακόνου, των Αγίων Νεοφύτου, Ζήνωνος, Γάιου, Μάρκου Μακαρίου και Γαϊανού, Πασσαρίωνος, Νήφωνος, Ανάμνηση Θαύματος Αγίου Σπυρίδωνος, Αναστασίου Πανερά και Δημητρίου Μπεγιαζή, Βασιλείου και Θεοδώρου Ιερομαρτύρων
Ο Άγιος Εύπλος ο Διάκονος, ο Μεγαλομάρτυρας
Έζησε στα τέλη του 3ου αιώνα μ.Χ., όταν αυτοκράτορας ήταν ο Διοκλητιανός. Γεννήθηκε στην Κατάνη της Σικελίας, όπου ήταν και διάκονος της εκεί Εκκλησίας. Θερμός κήρυκας του Ευαγγελίου ο Εύπλος, προσπαθούσε να στερεώσει την πίστη των διωκόμενων χριστιανών και τους προέτρεπε να προτιμούν τα πιο φρικτά μαρτύρια παρά να αρνηθούν το Χριστό. Διότι "ει υπομένομεν, και συμβασιλεύσομεν ει αρνούμεθα. Κακείνος αρνήσεται ημάς". Εάν, δηλαδή, δείχνουμε υπομονή, τότε και θα βασιλεύσουμε μαζί μ' αυτόν (το Χριστό). Εάν, όμως, Τον αρνούμαστε, και Εκείνος θα μας αρνηθεί. Οι ειδωλολάτρες, βλέποντας αυτή τη δραστηριότητα του Εύπλου, τον κατήγγειλαν στον Έπαρχο Καλβισιανό. Αυτός προσπάθησε με συζήτηση να πείσει τον Εύπλο ότι ήταν μωρία να πιστεύει στον Τριαδικό Θεό και έπρεπε το συντομότερο να Τον αρνηθεί. Ο Εύπλος ακαταμάχητος συζητητής, διέλυσε ένα προς ένα όλα τα επιχειρήματα του έπαρχου. Ο Καλβισιανός, αφού είδε ότι δεν τα έβγαζε πέρα με τον Εύπλο, διέταξε και του έσχισαν τις σάρκες με σιδερένια νύχια. Κατόπιν του έσπασαν τις κνήμες με σφυριά και στο τέλος τον αποκεφάλισαν. Ενώ ο Εύπλος εξακολουθούσε να μην αρνείται το Χριστό, μέχρι και την τελευταία του πνοή.Απολυτίκιο. Ήχος δ’. Ταχύ προκατάβαλε.Ως θείος διάκονος, της Εκκλησίας Χριστού, οσίως διήγαγες, τα προς Θεόν και πιστώς, και ήθλησας άριστα, συ γαρ εν τω πελάγει, των ποικίλων αγώνων, εύπλοος ανεδείχθης, παμμακάριστε Εύπλε. Και νυν προς λιμένας ημάς, θείους κυβέρνησαν.
Εγκαίνια Ιερού Ναού της Θεοτόκου της Ελεούσης
Δεν έχουμε λεπτομέρειες για το γεγονός.
Οι Άγιοι Νεόφυτος, Ζήνων, Γάιος, Μάρκος, Μακάριος και Γαϊανός
Μαρτύρησαν δια πυρός. "Τελείται δε η αυτών Σύναξις εν τω εξαέρω οίκω των Αγίων και ενδόξων Αναργύρων Κοσμά και Δαμιανού εν της Δαρείου".
Ο Όσιος Πασσαρίων
Απεβίωσε ειρηνικά.
Ο Άγιος Νήφων Πατριάρχης Κωνσταντινούπολης
Ο Άγιος Νήφων, καταγόταν από την Πελοπόννησο. Τούς γονείς του τούς έλεγαν Μανουήλ και Μαρία. το κοσμικό του όνομα ήταν Νικόλαος. Ακολούθησε έναν μοναχό, ο οποίος ονομαζόταν Αντώνιος και χρίστηκε και αυτός μοναχός. Την μοναχική του ζωή την ξεκίνησε στην Επίδαυρο αλλάζοντας το κοσμικό του όνομα σε Νήφων. Όταν ο μοναχός Αντώνιος απεβίωσε, ο Νήφων πήγε στο κάστρο της Βάρδας. Εκεί γνώρισε τον ενάερο Αγιορείτη Ζαχαρία, τον οποίο ακολούθησε και έτσι εγκαταστάθηκε στην Μονή της Θεοτόκου, στην Αχρίδα. Όταν ο Ζαχαρίας εκλέχτηκε αρχιεπίσκοπος Αχρίδας, ο Νήφων αποσύρθηκε στη Μονή Διονυσίου στο άγιο Όρος, όπου και χειροτονήθηκε διάκονος και στη συνέχεια ιερέας. Στη συνέχεια κλήθηκε να γίνει Μητροπολίτης Θεσσαλονίκης και μετά το θάνατο του Ζαχαρία ανέλαβε τον Οικουμενικό Θρόνο. Ο Νήφων ανέβηκε συνολικά δύο φορές στη θέση του αρχιεπισκόπου Αχρίδας. Την τρίτη φορά πού του προτάθηκε να επαναθρονηστεί, αρνήθηκε και αποσύρθηκε στη Μονή όπου και απεβίωσε ειρηνικά.
Απολυτίκιο. Ήχος γ’. Θείας πίστεως.Έργοις έλαμψας, της ευσέβειας, πάσαν ηύγασας, την Εκκλησίαν, της ταπεινώσεως τρόποις υψούμενος, ασκητικώς δοξασθείς γαρ εν Άθωνι, Πατριαρχών καλλονή εχρημάτισας. Νήφων ένδοξε, θείων χαρίτων έμπλησον, τους πίστει και πόθω σε μεγαλώνοντας.
Ανάμνηση Θαύματος Αγίου Σπυρίδωνα
Πρόκειται για την εκδίωξη των Αγαρηνών με θαυματουργικό τρόπο από τον Άγιο Σπυρίδωνα, όταν αυτοί απειλούσαν με ολοκληρωτική καταστροφή την Κέρκυρα το 1716.
Απολυτίκιο. Ήχος δ’. Ταχύ προκατάλαβε.Επέστης και έσωσας, επιδρομής χαλεπής, την νήσον σου Κέρκυραν, την προσπεσούσαν θερμώς, τη θεία πρεσβεία σου. Όθεν θαυματοφόρε, Ιεράρχα Σπυρίδων, αΐνον ευχαριστίας, σοι προσάδοντες πίστει, δεόμεθα του ρύεσθαι αεί, ημάς εκ πάσης θλίψεως.
Οι Άγιοι Αναστάσιος Πανεράς και Δημήτριος ο Μπεγιάζης
Οι καλλίνικοι αυτοί Άγιοι Νεομάρτυρες του Χριστού, ο μεν Αναστάσιος, ηλικίας 20 χρονών, καταγόταν από τους Ασωμάτους, ο δε Δημήτριος, 18 χρονών, από την Αγιάσο του νησιού Λέσβου. Μαρτύρησαν και οι δύο για την Αγία Πίστη του Χριστού στον Κασαμπά της Μικράς Ασίας, το έτος 1816 ή 1819. Οι νεομάρτυρες αυτοί, έκαναν στον Κασαμπά το επάγγελμα του καλαθοποιού, πιθανώς μάλιστα να ήταν και συγγενείς. Αλλά συγχρόνως με την εξάσκηση του επαγγέλματός τους, κήρυτταν το Ευαγγέλιο στους Χριστιανούς, που ήταν κάτω από τον Τούρκικο ζυγό. Γι' αυτό το λόγο οι Τούρκοι τους συνέλαβαν, τους φυλάκισαν και τους βασάνισαν φρικτά. Επειδή όμως συνέχιζαν να ομολογούν και να κηρύττουν την πίστη τους, τους απαγχόνισαν κάτω από έναν πλάτανο. Στο όνομα και των δύο Αγίων, ανεγέρθηκε στην Αγιάσο μεγαλοπρεπής ναός, όπου και γιορτάζεται η μνήμη τους 11 Αυγούστου.
Οι Άγιοι Βασίλειος και Θεόδωρος οι Οσιομάρτυρες εν τω Σπηλαίω (Ρώσοι)
Δεν έχουμε λεπτομέρειες για τον Βίο των Οσιομαρτύρων.
Ο Άγιος Εύπλος ο Διάκονος, ο Μεγαλομάρτυρας
Έζησε στα τέλη του 3ου αιώνα μ.Χ., όταν αυτοκράτορας ήταν ο Διοκλητιανός. Γεννήθηκε στην Κατάνη της Σικελίας, όπου ήταν και διάκονος της εκεί Εκκλησίας. Θερμός κήρυκας του Ευαγγελίου ο Εύπλος, προσπαθούσε να στερεώσει την πίστη των διωκόμενων χριστιανών και τους προέτρεπε να προτιμούν τα πιο φρικτά μαρτύρια παρά να αρνηθούν το Χριστό. Διότι "ει υπομένομεν, και συμβασιλεύσομεν ει αρνούμεθα. Κακείνος αρνήσεται ημάς". Εάν, δηλαδή, δείχνουμε υπομονή, τότε και θα βασιλεύσουμε μαζί μ' αυτόν (το Χριστό). Εάν, όμως, Τον αρνούμαστε, και Εκείνος θα μας αρνηθεί. Οι ειδωλολάτρες, βλέποντας αυτή τη δραστηριότητα του Εύπλου, τον κατήγγειλαν στον Έπαρχο Καλβισιανό. Αυτός προσπάθησε με συζήτηση να πείσει τον Εύπλο ότι ήταν μωρία να πιστεύει στον Τριαδικό Θεό και έπρεπε το συντομότερο να Τον αρνηθεί. Ο Εύπλος ακαταμάχητος συζητητής, διέλυσε ένα προς ένα όλα τα επιχειρήματα του έπαρχου. Ο Καλβισιανός, αφού είδε ότι δεν τα έβγαζε πέρα με τον Εύπλο, διέταξε και του έσχισαν τις σάρκες με σιδερένια νύχια. Κατόπιν του έσπασαν τις κνήμες με σφυριά και στο τέλος τον αποκεφάλισαν. Ενώ ο Εύπλος εξακολουθούσε να μην αρνείται το Χριστό, μέχρι και την τελευταία του πνοή.Απολυτίκιο. Ήχος δ’. Ταχύ προκατάβαλε.Ως θείος διάκονος, της Εκκλησίας Χριστού, οσίως διήγαγες, τα προς Θεόν και πιστώς, και ήθλησας άριστα, συ γαρ εν τω πελάγει, των ποικίλων αγώνων, εύπλοος ανεδείχθης, παμμακάριστε Εύπλε. Και νυν προς λιμένας ημάς, θείους κυβέρνησαν.
Εγκαίνια Ιερού Ναού της Θεοτόκου της Ελεούσης
Δεν έχουμε λεπτομέρειες για το γεγονός.
Οι Άγιοι Νεόφυτος, Ζήνων, Γάιος, Μάρκος, Μακάριος και Γαϊανός
Μαρτύρησαν δια πυρός. "Τελείται δε η αυτών Σύναξις εν τω εξαέρω οίκω των Αγίων και ενδόξων Αναργύρων Κοσμά και Δαμιανού εν της Δαρείου".
Ο Όσιος Πασσαρίων
Απεβίωσε ειρηνικά.
Ο Άγιος Νήφων Πατριάρχης Κωνσταντινούπολης
Ο Άγιος Νήφων, καταγόταν από την Πελοπόννησο. Τούς γονείς του τούς έλεγαν Μανουήλ και Μαρία. το κοσμικό του όνομα ήταν Νικόλαος. Ακολούθησε έναν μοναχό, ο οποίος ονομαζόταν Αντώνιος και χρίστηκε και αυτός μοναχός. Την μοναχική του ζωή την ξεκίνησε στην Επίδαυρο αλλάζοντας το κοσμικό του όνομα σε Νήφων. Όταν ο μοναχός Αντώνιος απεβίωσε, ο Νήφων πήγε στο κάστρο της Βάρδας. Εκεί γνώρισε τον ενάερο Αγιορείτη Ζαχαρία, τον οποίο ακολούθησε και έτσι εγκαταστάθηκε στην Μονή της Θεοτόκου, στην Αχρίδα. Όταν ο Ζαχαρίας εκλέχτηκε αρχιεπίσκοπος Αχρίδας, ο Νήφων αποσύρθηκε στη Μονή Διονυσίου στο άγιο Όρος, όπου και χειροτονήθηκε διάκονος και στη συνέχεια ιερέας. Στη συνέχεια κλήθηκε να γίνει Μητροπολίτης Θεσσαλονίκης και μετά το θάνατο του Ζαχαρία ανέλαβε τον Οικουμενικό Θρόνο. Ο Νήφων ανέβηκε συνολικά δύο φορές στη θέση του αρχιεπισκόπου Αχρίδας. Την τρίτη φορά πού του προτάθηκε να επαναθρονηστεί, αρνήθηκε και αποσύρθηκε στη Μονή όπου και απεβίωσε ειρηνικά.
Απολυτίκιο. Ήχος γ’. Θείας πίστεως.Έργοις έλαμψας, της ευσέβειας, πάσαν ηύγασας, την Εκκλησίαν, της ταπεινώσεως τρόποις υψούμενος, ασκητικώς δοξασθείς γαρ εν Άθωνι, Πατριαρχών καλλονή εχρημάτισας. Νήφων ένδοξε, θείων χαρίτων έμπλησον, τους πίστει και πόθω σε μεγαλώνοντας.
Ανάμνηση Θαύματος Αγίου Σπυρίδωνα
Πρόκειται για την εκδίωξη των Αγαρηνών με θαυματουργικό τρόπο από τον Άγιο Σπυρίδωνα, όταν αυτοί απειλούσαν με ολοκληρωτική καταστροφή την Κέρκυρα το 1716.
Απολυτίκιο. Ήχος δ’. Ταχύ προκατάλαβε.Επέστης και έσωσας, επιδρομής χαλεπής, την νήσον σου Κέρκυραν, την προσπεσούσαν θερμώς, τη θεία πρεσβεία σου. Όθεν θαυματοφόρε, Ιεράρχα Σπυρίδων, αΐνον ευχαριστίας, σοι προσάδοντες πίστει, δεόμεθα του ρύεσθαι αεί, ημάς εκ πάσης θλίψεως.
Οι Άγιοι Αναστάσιος Πανεράς και Δημήτριος ο Μπεγιάζης
Οι καλλίνικοι αυτοί Άγιοι Νεομάρτυρες του Χριστού, ο μεν Αναστάσιος, ηλικίας 20 χρονών, καταγόταν από τους Ασωμάτους, ο δε Δημήτριος, 18 χρονών, από την Αγιάσο του νησιού Λέσβου. Μαρτύρησαν και οι δύο για την Αγία Πίστη του Χριστού στον Κασαμπά της Μικράς Ασίας, το έτος 1816 ή 1819. Οι νεομάρτυρες αυτοί, έκαναν στον Κασαμπά το επάγγελμα του καλαθοποιού, πιθανώς μάλιστα να ήταν και συγγενείς. Αλλά συγχρόνως με την εξάσκηση του επαγγέλματός τους, κήρυτταν το Ευαγγέλιο στους Χριστιανούς, που ήταν κάτω από τον Τούρκικο ζυγό. Γι' αυτό το λόγο οι Τούρκοι τους συνέλαβαν, τους φυλάκισαν και τους βασάνισαν φρικτά. Επειδή όμως συνέχιζαν να ομολογούν και να κηρύττουν την πίστη τους, τους απαγχόνισαν κάτω από έναν πλάτανο. Στο όνομα και των δύο Αγίων, ανεγέρθηκε στην Αγιάσο μεγαλοπρεπής ναός, όπου και γιορτάζεται η μνήμη τους 11 Αυγούστου.
Οι Άγιοι Βασίλειος και Θεόδωρος οι Οσιομάρτυρες εν τω Σπηλαίω (Ρώσοι)
Δεν έχουμε λεπτομέρειες για τον Βίο των Οσιομαρτύρων.
Είναι βέβαιο ότι θα έχουμε και φουρτούνες όπως είναι βέβαιο ότι θα έχουμε και ήλιο .
Αισθάνομαι ταραχή με την παιδαριώδη λογική αυτών που πλασάρουν την ενημέρωση μας .
Τι ζητούν επιτέλους από εμάς ; να μας αφανίσουν; να μας διώξουν από τον τόπο τον παππούδων μας ;
Δεν έχουμε φίλους γείτονες έχουμε δαίμονες και στη χώρα μας κυριαρχούν τα φίδια .
Εμείς ως αρνιά του θεού οδηγούμεθα καθημερινά σε πνευματική σφαγή χωρίς να ξέρουμε από πού να ζητήσουμε βοήθεια.
Μας έμαθαν να …
Τα ξέρουμε όλα να τα μπορούμε όλα ενώ…
το πνεύμα μας και η ψυχή μας έγινε έρημος που μάταια ζητάει λίγη βροχή.
Ξεχάσαμε τη θα πει πραγματική χαρά ,ευτυχία.
Και τώρα μας προβληματίζει η κρίση η οικονομική…
Λένε πως άμα χάσεις την ψυχή σου τα έχασες όλα και έχουν δίκιο.
Τι ζητούν επιτέλους από εμάς ; να μας αφανίσουν; να μας διώξουν από τον τόπο τον παππούδων μας ;
Δεν έχουμε φίλους γείτονες έχουμε δαίμονες και στη χώρα μας κυριαρχούν τα φίδια .
Εμείς ως αρνιά του θεού οδηγούμεθα καθημερινά σε πνευματική σφαγή χωρίς να ξέρουμε από πού να ζητήσουμε βοήθεια.
Μας έμαθαν να …
Τα ξέρουμε όλα να τα μπορούμε όλα ενώ…
το πνεύμα μας και η ψυχή μας έγινε έρημος που μάταια ζητάει λίγη βροχή.
Ξεχάσαμε τη θα πει πραγματική χαρά ,ευτυχία.
Και τώρα μας προβληματίζει η κρίση η οικονομική…
Λένε πως άμα χάσεις την ψυχή σου τα έχασες όλα και έχουν δίκιο.
Δευτέρα 10 Αυγούστου 2009
Λαυρεντίου Αρχιδιακόνου και οι συν αυτώ, Ήρων Φιλοσόφου, των Αγίων έξι Μαρτύρων εν Βιζύη, Αγαθονίκης Παρθενομάρτυρος, Λαυρεντίου Σαλού
Λαυρεντίου Αρχιδιακόνου και οι συν αυτώ, Ήρων Φιλοσόφου, των Αγίων έξι Μαρτύρων εν Βιζύη, Αγαθονίκης Παρθενομάρτυρος, Λαυρεντίου Σαλού
Οι άγιοι Λαυρέντιος ο αρχιδιάκονος, Ξυστός πάπας της Ρώμης και
Ιππόλυτος (Εορτή Λαυρέντιος)
Οι άγιοι Λαυρέντιος ο αρχιδιάκονος, Ξυστός πάπας της Ρώμης και Ιππόλυτος, μαρτύρησαν το 53 μ.Χ. Όταν έγινε ο διωγμός κατά των χριστιανών, ο πάπας της Ρώμης Ξυστός, ομολόγησε πρώτος την πίστη του στον Κύριο, με αποτέλεσμα να θανατωθεί με αποκεφαλισμό. Κατόπιν συνέλαβαν τον Άγιο Λαυρέντιο, ο οποίος έχρηζε διαχειριστής της Εκκλησιαστικής περιουσίας. Του ζητήθηκε να παραδώσει τούς θησαυρούς της Εκκλησίας. Ο Λαυρέντιος τότε, τούς παρουσίασε τούς φτωχούς, τα ορφανά και όσους είχαν ανάγκη την συνδρομή της Εκκλησίας και τούς είπε ότι αυτοί ήταν οι θησαυροί της. Για αυτό το τόλμημά του, οι ειδωλολάτρες τον βασάνισαν, ψήνοντάς τον ζωντανό. το λείψανο του Αγίου Λαυρεντίου το παρέλαβε ο Άγιος Ιππόλυτος. Μόλις όμως μαθεύτηκε αυτή του η πράξη, η ηγεμόνας διέταξε τον βασανισμό του. Έτσι μαρτύρησε και ο Άγιος Ιππόλυτος.
Απολυτίκιο. Ήχος γ’. Την ωραιότητα.Τω θείω Πνεύματι, καταυγαζόμενος, ως άνθραξ έφλεξας, πλάνης την άκανθαν, Αρχιδιάκονε Χριστού, Λαυρέντιε Αθλοφόρε, όθεν ως θυμίαμα, λογικόν ολοκαύτωσαι, τω σε μεγαλύναντι, τω πυρί τελειούμενος, διό τους σε τιμώντας θεόφρον, σκέπε εκ πάσης επήρειας.
Κοντάκιον. Ήχος β’. Τα άνω ζητών.
Πυρί θεϊκώ, φλεχθείς την καρδίαν σου, το πυρ των παθών, εις τέλος απετέφρωσας, αθλητών εδραίωμα, θεοφόρε Μάρτυς Λαυρέντιε, και αθλών εβόας πιστώς, Ουδείς με χωρίσει της αγάπης Χριστού.
Ο Άγιος Ήρων ο φιλόσοφος
Απεβίωσε ειρηνικά.
Οι Άγιοι έξι Μάρτυρες οι εν Βιζύη (κατ' άλλους Λιβύη)
Μαρτύρησαν, αφού άλλους συνέτριψαν τα οστά και άλλους ξέσχισαν τις σάρκες.
Η Αγία Αγαθονίκη η Παρθενομάρτυς η εν Καρχηδόνι
Δεν έχουμε λεπτομέρειες για τον Βίο της Αγίας.
Ο Άγιος Λαυρέντιος της Καλούγας (Ρώσος Δια Χριστόν σαλός)
Δεν έχουμε λεπτομέρειες για τον Βίο του Αγίου.
Οι άγιοι Λαυρέντιος ο αρχιδιάκονος, Ξυστός πάπας της Ρώμης και
Ιππόλυτος (Εορτή Λαυρέντιος)
Οι άγιοι Λαυρέντιος ο αρχιδιάκονος, Ξυστός πάπας της Ρώμης και Ιππόλυτος, μαρτύρησαν το 53 μ.Χ. Όταν έγινε ο διωγμός κατά των χριστιανών, ο πάπας της Ρώμης Ξυστός, ομολόγησε πρώτος την πίστη του στον Κύριο, με αποτέλεσμα να θανατωθεί με αποκεφαλισμό. Κατόπιν συνέλαβαν τον Άγιο Λαυρέντιο, ο οποίος έχρηζε διαχειριστής της Εκκλησιαστικής περιουσίας. Του ζητήθηκε να παραδώσει τούς θησαυρούς της Εκκλησίας. Ο Λαυρέντιος τότε, τούς παρουσίασε τούς φτωχούς, τα ορφανά και όσους είχαν ανάγκη την συνδρομή της Εκκλησίας και τούς είπε ότι αυτοί ήταν οι θησαυροί της. Για αυτό το τόλμημά του, οι ειδωλολάτρες τον βασάνισαν, ψήνοντάς τον ζωντανό. το λείψανο του Αγίου Λαυρεντίου το παρέλαβε ο Άγιος Ιππόλυτος. Μόλις όμως μαθεύτηκε αυτή του η πράξη, η ηγεμόνας διέταξε τον βασανισμό του. Έτσι μαρτύρησε και ο Άγιος Ιππόλυτος.
Απολυτίκιο. Ήχος γ’. Την ωραιότητα.Τω θείω Πνεύματι, καταυγαζόμενος, ως άνθραξ έφλεξας, πλάνης την άκανθαν, Αρχιδιάκονε Χριστού, Λαυρέντιε Αθλοφόρε, όθεν ως θυμίαμα, λογικόν ολοκαύτωσαι, τω σε μεγαλύναντι, τω πυρί τελειούμενος, διό τους σε τιμώντας θεόφρον, σκέπε εκ πάσης επήρειας.
Κοντάκιον. Ήχος β’. Τα άνω ζητών.
Πυρί θεϊκώ, φλεχθείς την καρδίαν σου, το πυρ των παθών, εις τέλος απετέφρωσας, αθλητών εδραίωμα, θεοφόρε Μάρτυς Λαυρέντιε, και αθλών εβόας πιστώς, Ουδείς με χωρίσει της αγάπης Χριστού.
Ο Άγιος Ήρων ο φιλόσοφος
Απεβίωσε ειρηνικά.
Οι Άγιοι έξι Μάρτυρες οι εν Βιζύη (κατ' άλλους Λιβύη)
Μαρτύρησαν, αφού άλλους συνέτριψαν τα οστά και άλλους ξέσχισαν τις σάρκες.
Η Αγία Αγαθονίκη η Παρθενομάρτυς η εν Καρχηδόνι
Δεν έχουμε λεπτομέρειες για τον Βίο της Αγίας.
Ο Άγιος Λαυρέντιος της Καλούγας (Ρώσος Δια Χριστόν σαλός)
Δεν έχουμε λεπτομέρειες για τον Βίο του Αγίου.
Κυριακή 9 Αυγούστου 2009
Ματθία Αποστόλου, των Αγίων 10 Μαρτύρων, Αντωνίνου, Ψόη Οσίου, Εύρεση Αχειροποιήτου Εικόνος Χριστού, Κωνσταντίνου Πατριάρχου, Oswald, Γερμανού Οσίου
Ματθία Αποστόλου, των Αγίων 10 Μαρτύρων, Αντωνίνου, Ψόη Οσίου, Εύρεση Αχειροποιήτου Εικόνος Χριστού, Κωνσταντίνου Πατριάρχου, Oswald, Γερμανού Οσίου
Ο Άγιος Ματθίας ο Απόστολος
Πώς ο Ματθίας κατατάχθηκε στο χορό των δώδεκα Αποστόλων, το γνωρίζουμε από τις Πράξεις των Αποστόλων. Μετά την προδοσία και τον απαγχονισμό του Ιούδα και μετά την Ανάληψη του Κυρίου, οι έντεκα μαθητές με την Παναγία βρίσκονταν στο υπερώον. Τότε ο Πέτρος πρότεινε να εκλεγεί άλλος αντί του Ιούδα, από τους άνδρες που ακολουθούσαν υπηρετώντας το Χριστό. Η πρόταση έγινε δεκτή και τέθηκαν δύο υποψήφιοι: ο Ιωσήφ ο καλούμενος Βαρσαββάς και ο Ματθίας. Τότε έβαλαν κλήρο, και δίνοντας σε όλους εμάς παράδειγμα εναπόθεσης κάθε εκλογής μας στο Θεό, προσευχήθηκαν όλοι μαζί ως εξής: "Συ Κύριε, καρδιογνώστα πάντων, ανάδειξαν ον εξελέξω εκ τούτων των δύο ένα, λαβείν τον κλήρον της διακονίας ταύτης και αποστολής . Δηλαδή: Συ Κύριε, που γνωρίζεις τις καρδιές όλων, φανέρωσε καθαρά εκείνον που εξέλεξες, ένα από αυτούς τους δύο, για να επωμισθεί το αξίωμα της αποστολικής διακονίας. Στη συνέχεια ο κλήρος έπεσε στο Ματθία. Και έτσι προστέθηκε στους έντεκα Αποστόλους. Από τη μετέπειτα ζωή του Ματθία, γνωρίζουμε ότι κήρυξε το Ευαγγέλιο στην Αιθιοπία, όπου και τελείωσε τη ζωή του μαρτυρικά.Απολυτίκιο. Ήχος γ’. Θείας πίστεως.Θείω Πνεύματι, κεκληρωμένος, συνεπλήρωσας, των Αποστόλων, την δωδεκάριθμον φάλαγγα ένδοξε, μεθ' ων κηρύξας του Λόγου την κένωσιν, εθαυμαστώθης Ματθία Απόστολε. Αλλά πρέσβευε, δοθήναι τοις σε γεραίρουσι, πταισμάτων ιλασμόν και μέγα έλεος.
Οι Άγιοι Δέκα Μάρτυρες, Ιουλιανός, Μαρκιανός, Ιωάννης, Ιάκωβος, Αλέξιος, Δημήτριος, Φώτιος, Πέτρος, Λεόντιος και Μαρία η Πατρικία, που μαρτύρησαν στη Χάλκη
Το μαρτύριο των Αγίων αυτών, αναφέρεται στα χρόνια του εικονομάχου αυτοκράτορα Λέοντα του Γ'. Ο όποιος, όπως είναι γνωστό, με διάταγμα του το 728 εμπόδισε ολοσχερώς την ανάρτηση αγίων εικόνων, όχι μόνο στις εκκλησίες αλλά σ' οποιοδήποτε άλλο μέρος. Στο διάταγμα αυτό αντιστάθηκε ο Πατριάρχης Γερμανός, αλλά ο βασιλιάς συγκάλεσε συνέδριο και καταδίκασε τη στάση του Πατριάρχη. Τότε αυτός παραιτήθηκε και δυστυχώς τη θέση του δέχτηκε να πάρει ο σύγκελλος και μαθητής του Αναστάσιος ο όποιος άρχισε αμέσως να εκτελεί το αυτοκρατορικό διάταγμα. Τότε κάποιος αξιωματικός, πολύ προκλητικά πήγε σε μια οικοδομή που αποτελούσε κατά κάποιο τρόπο τα προπύλαια των ανακτόρων, και ονομαζόταν Χάλκη Πύλη διότι η στέγη της ήταν χάλκινη, και με ένα τσεκούρι άρχισε να ξηλώνει την εικόνα του Χριστού που ήταν πάνω σ' αυτή. Εξοργισμένος ο ορθόδοξος λαός μπροστά σ' αυτό το έγκλημα, έριξε τον ασεβή αξιωματικό από τη σκάλα, πάνω στην οποία ήταν, με αποτέλεσμα αυτός να σκοτωθεί. Τότε ο βασιλιάς έστειλε τη φρουρά του και σκότωσε πολλούς από το έντονα διαμαρτυρόμενο πλήθος. Μεταξύ αυτών ήταν και οι δέκα συγκεκριμένοι Μάρτυρες. Τα δε ονόματά τους ήταν τα έξης: Ιουλιανός, Μαρκιανός, Ιωάννης, Ιάκωβος, Αλέξιος, Δημήτριος, Φώτιος, Πέτρος, Λεόντιος και Μαρία η Πατρικία
Ο Άγιος Αντωνίνος από την Αλεξάνδρεια
Πατρίδα του η Αλεξάνδρεια, οπού με ζήλο κήρυττε δημόσια την αλήθεια του Ευαγγελίου του Κυρίου Ιησού Χριστού. Συνελήφθη από τον άρχοντα της Αλεξάνδρειας και βασανίστηκε σκληρά. Στην αρχή τον κρέμασαν και ξέσχισαν τις σάρκες του. Κατόπιν τον έριξαν μέσα σε αναμμένο καμίνι, όπου παρέδωσε την αγία ψυχή του στον Θεό. Το άγιο λείψανο του βρέθηκε μέσα στο καμίνι απείραχτο, χωρίς η φωτιά να βλάψει ούτε μια τρίχα από τα μαλλιά της κεφαλής του!
Ο Όσιος Ψόης
Απεβίωσε ειρηνικά προσευχόμενος.
Ο Άγιος Oswald (Αγγλος)
Λεπτομέρειες για τη ζωή αυτού του αγίου της ορθοδοξίας, μπορεί να βρει ο αναγνώστης στο βιβλίο "Οι Άγιοι των Βρετανικών Νήσων", του Χριστόφορου Κων. Κομμοδάτου, επισκόπου Τελμησσού, Αθήναι 1985.
Ο Όσιος Γερμανός ο εν Αλάσκα
Λεπτομέρειες για τη ζωή αυτού του αγίου της ορθοδοξίας, μπορεί να βρει ο αναγνώστης στο βιβλίο " Άγιοι της Αλάσκας", του Γ.Ε. Πιπεράκη, Εκδ. Επτάλοφος", Αθήναι.
Ο Άγιος Ματθίας ο Απόστολος
Πώς ο Ματθίας κατατάχθηκε στο χορό των δώδεκα Αποστόλων, το γνωρίζουμε από τις Πράξεις των Αποστόλων. Μετά την προδοσία και τον απαγχονισμό του Ιούδα και μετά την Ανάληψη του Κυρίου, οι έντεκα μαθητές με την Παναγία βρίσκονταν στο υπερώον. Τότε ο Πέτρος πρότεινε να εκλεγεί άλλος αντί του Ιούδα, από τους άνδρες που ακολουθούσαν υπηρετώντας το Χριστό. Η πρόταση έγινε δεκτή και τέθηκαν δύο υποψήφιοι: ο Ιωσήφ ο καλούμενος Βαρσαββάς και ο Ματθίας. Τότε έβαλαν κλήρο, και δίνοντας σε όλους εμάς παράδειγμα εναπόθεσης κάθε εκλογής μας στο Θεό, προσευχήθηκαν όλοι μαζί ως εξής: "Συ Κύριε, καρδιογνώστα πάντων, ανάδειξαν ον εξελέξω εκ τούτων των δύο ένα, λαβείν τον κλήρον της διακονίας ταύτης και αποστολής . Δηλαδή: Συ Κύριε, που γνωρίζεις τις καρδιές όλων, φανέρωσε καθαρά εκείνον που εξέλεξες, ένα από αυτούς τους δύο, για να επωμισθεί το αξίωμα της αποστολικής διακονίας. Στη συνέχεια ο κλήρος έπεσε στο Ματθία. Και έτσι προστέθηκε στους έντεκα Αποστόλους. Από τη μετέπειτα ζωή του Ματθία, γνωρίζουμε ότι κήρυξε το Ευαγγέλιο στην Αιθιοπία, όπου και τελείωσε τη ζωή του μαρτυρικά.Απολυτίκιο. Ήχος γ’. Θείας πίστεως.Θείω Πνεύματι, κεκληρωμένος, συνεπλήρωσας, των Αποστόλων, την δωδεκάριθμον φάλαγγα ένδοξε, μεθ' ων κηρύξας του Λόγου την κένωσιν, εθαυμαστώθης Ματθία Απόστολε. Αλλά πρέσβευε, δοθήναι τοις σε γεραίρουσι, πταισμάτων ιλασμόν και μέγα έλεος.
Οι Άγιοι Δέκα Μάρτυρες, Ιουλιανός, Μαρκιανός, Ιωάννης, Ιάκωβος, Αλέξιος, Δημήτριος, Φώτιος, Πέτρος, Λεόντιος και Μαρία η Πατρικία, που μαρτύρησαν στη Χάλκη
Το μαρτύριο των Αγίων αυτών, αναφέρεται στα χρόνια του εικονομάχου αυτοκράτορα Λέοντα του Γ'. Ο όποιος, όπως είναι γνωστό, με διάταγμα του το 728 εμπόδισε ολοσχερώς την ανάρτηση αγίων εικόνων, όχι μόνο στις εκκλησίες αλλά σ' οποιοδήποτε άλλο μέρος. Στο διάταγμα αυτό αντιστάθηκε ο Πατριάρχης Γερμανός, αλλά ο βασιλιάς συγκάλεσε συνέδριο και καταδίκασε τη στάση του Πατριάρχη. Τότε αυτός παραιτήθηκε και δυστυχώς τη θέση του δέχτηκε να πάρει ο σύγκελλος και μαθητής του Αναστάσιος ο όποιος άρχισε αμέσως να εκτελεί το αυτοκρατορικό διάταγμα. Τότε κάποιος αξιωματικός, πολύ προκλητικά πήγε σε μια οικοδομή που αποτελούσε κατά κάποιο τρόπο τα προπύλαια των ανακτόρων, και ονομαζόταν Χάλκη Πύλη διότι η στέγη της ήταν χάλκινη, και με ένα τσεκούρι άρχισε να ξηλώνει την εικόνα του Χριστού που ήταν πάνω σ' αυτή. Εξοργισμένος ο ορθόδοξος λαός μπροστά σ' αυτό το έγκλημα, έριξε τον ασεβή αξιωματικό από τη σκάλα, πάνω στην οποία ήταν, με αποτέλεσμα αυτός να σκοτωθεί. Τότε ο βασιλιάς έστειλε τη φρουρά του και σκότωσε πολλούς από το έντονα διαμαρτυρόμενο πλήθος. Μεταξύ αυτών ήταν και οι δέκα συγκεκριμένοι Μάρτυρες. Τα δε ονόματά τους ήταν τα έξης: Ιουλιανός, Μαρκιανός, Ιωάννης, Ιάκωβος, Αλέξιος, Δημήτριος, Φώτιος, Πέτρος, Λεόντιος και Μαρία η Πατρικία
Ο Άγιος Αντωνίνος από την Αλεξάνδρεια
Πατρίδα του η Αλεξάνδρεια, οπού με ζήλο κήρυττε δημόσια την αλήθεια του Ευαγγελίου του Κυρίου Ιησού Χριστού. Συνελήφθη από τον άρχοντα της Αλεξάνδρειας και βασανίστηκε σκληρά. Στην αρχή τον κρέμασαν και ξέσχισαν τις σάρκες του. Κατόπιν τον έριξαν μέσα σε αναμμένο καμίνι, όπου παρέδωσε την αγία ψυχή του στον Θεό. Το άγιο λείψανο του βρέθηκε μέσα στο καμίνι απείραχτο, χωρίς η φωτιά να βλάψει ούτε μια τρίχα από τα μαλλιά της κεφαλής του!
Ο Όσιος Ψόης
Απεβίωσε ειρηνικά προσευχόμενος.
Ο Άγιος Oswald (Αγγλος)
Λεπτομέρειες για τη ζωή αυτού του αγίου της ορθοδοξίας, μπορεί να βρει ο αναγνώστης στο βιβλίο "Οι Άγιοι των Βρετανικών Νήσων", του Χριστόφορου Κων. Κομμοδάτου, επισκόπου Τελμησσού, Αθήναι 1985.
Ο Όσιος Γερμανός ο εν Αλάσκα
Λεπτομέρειες για τη ζωή αυτού του αγίου της ορθοδοξίας, μπορεί να βρει ο αναγνώστης στο βιβλίο " Άγιοι της Αλάσκας", του Γ.Ε. Πιπεράκη, Εκδ. Επτάλοφος", Αθήναι.
Σάββατο 8 Αυγούστου 2009
Αιμιλιανού Ομολογητού, Μύρωνος Θαυματουργού, Θεοδοσίου Οσίου, Των Αγίων Ελευθερίου, Λεωνίδη και Νηπίων, Των Αγίων Δέκα Οσίων Ασκητών, Των Αγίων Δύο Μαρτύρων εκ Τύρου, Στυρακίου, Τριανταφύλλου εκ Ζαγοράς, Αναστασίου εκ Βουλγαρίας, Γρηγορίου Ζωγράφου, Ανάμνηση Εγκαινίων των Αγίων Αποστόλων, Εγκαίνια Ναού Θεοτόκου στα Ιεροσόλυμα
Ο Άγιος Αιμιλιανός ο Ομολογητής, επίσκοπος Κυζίκου (εορτή Αιμιλιανός)
Ο Απόστολος Παύλος θέλοντας να τονίσει τη μεγάλη σημασία της ομολογίας της πίστης μας προς το Χριστό, είπε: " Έχοντες ουν αρχιερέα μέγαν διεληλυθότα τους ουρανούς, Ιησούν τον υιόν του Θεού, κρατώμεν της ομολογίας". Αφού, δηλαδή, έχουμε μεγάλο Αρχιερέα, που έχει πλέον περάσει από τους ουρανούς και μπήκε στην αιώνια κατάπαυση, όπου μας περιμένει, που δεν είναι απλός άνθρωπος, αλλά είναι ο Υιός του Θεού, ας κρατάμε καλά την ομολογία της πίστης μας προς Αυτόν, τον Κύριο και Σωτήρα μας Ιησού Χριστό. Ένα τέτοιο παράδειγμα ομολογίας ήταν και ο Άγιος Αιμιλιανός, που έζησε μεταξύ 8ου και του 9ου αιώνα. Ο Αιμιλιανός ήταν επίσκοπος Κυζίκου μετά το Νικόλαο, στα χρόνια 787-815. Αγωνίστηκε με όλη τη δύναμη που του παρείχε ό Θεός για την τιμητική προσκύνηση των αγίων εικόνων, όταν αυτοκράτορας ήταν ο εικονομάχος Λέων ο Ε'. Αθλητής της Ορθοδοξίας, μιλούσε θερμότατα γι' αυτή και ενίσχυε τους πιστούς να υπομένουν καρτερικά τους ασεβείς διωγμούς. Υπέφερε πολλές κακοπάθειες και θλίψεις και πέθανε τελικά εξόριστος, σαν γνήσιος Ομολογητής της ορθής πίστης.
Απολυτίκιο. Ήχος α’. Της ερήμου πολίτης.Της του Λόγου εικόνος διαγράψας την έλλαμψιν, Αιμιλιανέ Ιεράρχα δια βίου ορθότητας, την ένσωμον Εικόνα του Χριστού, εδίδαξας τιμάσθαι ευσεβώς, δια τούτο ως ποιμένα και αθλητήν, τιμώμεν σε κραυγάζοντες, δόξα τω παρασχόντι σοι Ισχύν, δόξα τω σε στεφανώσαντι, δόξα τω δωρουμένω δια σου, πάσι την άφεσιν.
Ο Άγιος Μύρων
Ο Άγιος Μύρων, ο οποίος καταγόταν από την Κρήτη, από μικρός διακρινόταν για το ζήλο του και την βαθιά πίστη του στον Θεό. Αφού παντρεύτηκε, ασχολήθηκε με την καλλιέργεια της γης. Από αυτό πού έβγαζε έδινε ένα μέρος στους φτωχούς και όσο έδινε τόσο η σοδειά του αυξάνονταν. Η συμπάθεια του Αγίου προς τούς ενδεείς, ξεπερνούσε κάθε μέτρο. Μάλιστα λέγεται ότι κάποτε συνέλαβε κάποιους μέσα στην αποθήκη να του κλέβουν το σιτάρι και αντί να τούς κυνηγήσει, αντίθετα τούς βοήθησε μεταφέροντας και ο ίδιος τα σακιά. Για όλες λοιπόν τις αρετές αυτές, ο Μύρων χειροτονήθηκε ιερέας. Μετά το σταμάτημα του διωγμού των χριστιανών, έγινε δεσπότης στον επισκοπικό θρόνο της Κρήτης. Στα χρόνια πού Ήταν δεσπότης στην Κρήτη, έκανε πάρα πολλά θαύματα. Ένα από αυτά είναι και το εξής: Κάποτε ο Άγιος ήθελε να περάσει από τον ποταμό Τρίτωνα και ο ποταμός είχε πλημμυρίσει. Τότε ο Άγιος πρόσταξε και η ροή του ποταμού σταμάτησε και τα νερά δεν προχωρούσαν μέχρι την στιγμή πού ο Μύρων ξαναπέρασε και πήγε στο σπίτι του. Όταν έφθασε εκεί, έστειλε το ραβδί του με κάποιους ανθρώπους οι οποίοι τάραξαν τα νερά με αυτήν και έτσι αυτοί επανήλθαν στην κανονική τους ροή. Αυτά και άλλα πολλά έκανε μέχρι τον θάνατό του ο Άγιος Μύρων, ο οποίος πέθανε σε ηλικία εκατό ετών.
Ο Όσιος Θεοδόσιος ηγούμενος Ορόβων
Από την οικογένεια του έμαθε να αγωνίζεται για το Ευαγγέλιο, που σημαίνει για την αγάπη υπέρ του Θεού και του πλησίον. Όταν πήγε στο μοναστήρι εργάστηκε φιλότιμα για την ευσέβεια μέσα στη μοναχική αδελφότητα, καθώς επίσης και υπέρ της ταπεινοφροσύνης και της Φιλαδέλφειας. Και, όταν έγινε ηγούμενος, ανέδειξε το μοναστήρι του κέντρο φιλανθρωπικής υπηρεσίας.
Οι Άγιοι Ελευθέριος, Λεωνίδης και τα Άγια Νήπια
Μαρτύρησαν δια πυρός. Η σύναξη τους γίνεται στην Αγία Ειρήνη στις Ιουστινιαναίς.
Οι Άγιοι Δέκα Όσιοι και Ασκητές από την Αίγυπτο
Απεβίωσαν ειρηνικά.
Οι Άγιοι Δύο Μάρτυρες από την Τύρο
Μαρτύρησαν, αφού θανατώθηκαν συρόμενοι κατά γης.
Ο Άγιος Στυράκιος
Μαρτύρησε δια ξίφους. (Ορισμένα αγιολόγια μαζί με τη μνήμη του αγίου Στυρακίου, αναφέρουν και αυτή κάποιου μάρτυρα Ερμολάου).
Τη αύτη ημέρα η ανάμνησις των εγκαινίων των Αγίων Αποστόλων Πέτρου και Παύλου
Τη αύτη ημέρα η ανάμνησις των εγκαινίων των Αγίων Αποστόλων Πέτρου και Παύλου, εν τω περιτειχίω, του Αγίου Αποστόλου και Ευαγγελιστού Ιωάννου του Θεολόγου, ένδον του σεπτού οίκου της Υπεραγίας Θεοτόκου εν τοις Μαρναίου και του Οσίου Κασσιανού. Και η ανάμνησις, ότε εγένετο η του ηλίου έκλειψις από έκτης ώρας έως ενάτης, ώστε και τους αστέρας φανήναι, εν έτει από κτίσεως Κόσμου εξακισχιλιοστώ τριακοσιοστώ ενενηκοστώ ενάτω, ηλίου έχοντος κύκλους πεντεκαίδεκα, και σελήνης κύκλους τους αυτούς, Ινδικτιώνος ενάτης επί της βασιλείας Λέοντος του σοφού και Αλεξάνδρου του αδελφού αυτού, των ευσεβών και φιλοχρίστων βασιλέων.
Εγκαίνια ναού της Θεοτόκου (εν Ιερουσαλύμοις)
Σύμφωνα με τον Λαυριωτικό Κώδικα Γ 74 (φ. 10Οβ). Δεν έχουμε περισσότερες λεπτομέρειες για το γεγονός.
Ο Άγιος Τριαντάφυλλος από τη Ζαγορά (εορτή Τριαντάφυλλος, Τριανταφυλλιά)
Ο ένδοξος νεομάρτυρας του Χρίστου Τριαντάφυλλος ήταν από τη Ζαγορά της Μαγνησίας, που βρισκόταν κοντά στο Βόλο. Γεννήθηκε το 1663. Εργαζόταν σα ναύτης στα πλοία, και όταν ήταν 17 χρονών συνελήφθη για άγνωστη σε μας αιτία, από τους Τούρκους, που τον εκβίαζαν να γίνει μωαμεθανός. Ο Τριαντάφυλλος όμως, το ευωδιαστό αυτό λουλούδι της Ορθοδοξίας, προτίμησε μύριους θανάτους παρά ν' αρνηθεί τον Χριστό. Βασανίστηκε ποικιλοτρόπως, αλλά έμεινε αμετακίνητος στην πίστη του φωνάζοντας: "Χριστιανός είμαι, δεν αρνούμαι τον Σωτήρα μου Χριστό". Τελικά τον θανάτωσαν στον Ιππόδρομο της Κωνσταντινούπολης με αποκεφαλισμό στις 8 Αυγούστου 1680. Ήταν τότε 18 χρονών. Έτσι η μακαριά ψυχή του ανέβηκε στον ουρανό και πήρε από τον αθλοθέτη Χριστό το αμάραντο στεφάνι της νίκης.
Ο Άγιος Αναστάσιος από τη Βουλγαρία
Πατρίδα του η πόλη Ροδοβίσι της επαρχίας Στρούμιτζα της Βουλγαρίας. Είκοσι χρονών ήλθε στη Θεσσαλονίκη και δούλευε σαν υπάλληλος σε κάποιο εμπορικό κατάστημα. Κάποια μέρα, βοήθησε το αφεντικό του για τη λαθραία εξαγωγή ενδυμάτων έξω από το Κάστρο της Θεσσαλονίκης, για να μη πληρώσει φόρους. Ο Αναστάσιος μάλιστα, φόρεσε και μια τούρκικη στολή προκειμένου να περάσει το εμπόρευμα. Αλλά ενώ περνούσε την πύλη, Τούρκοι φοροειοπράκτορες, τον ρώτησαν αν είχε ανάλογα έγγραφα για την εξαγωγή των ενδυμασιών. Αυτός με αφέλεια απάντησε ότι ήταν Τούρκος. Για να το επιβεβαιώσει αυτό, οι Τούρκοι υπάλληλοι του ζήτησαν να κάνει "σαλαβάτι" (ομολογία). Ο νέος στο άκουσμα του αιτήματος αυτού έμεινε άφωνος. Αμέσως τότε τον άρπαξαν οι Τούρκοι και με άγρια χτυπήματα τον οδήγησαν στον αγά. Εκεί ο Αναστάσιος, παρά τις κολακείες και τις φοβέρες του αγά, έμεινε ακλόνητος στη χριστιανική πίστη. Κατόπιν οδηγήθηκε στον κριτή και έπειτα σ' άλλον άρχοντα, οπού φυλακίστηκε και βασανίστηκε ανελέητα. Αλλά επειδή και πάλι ομολογούσε τον Χριστό τον καταδίκασαν σε θάνατο. Στο δρόμο για την αγχόνη, ο Αναστάσιος υπέκυψε στα τραύματα του και παρέδωσε το πνεύμα του στον Θεό, έξω από τη Θεσσαλονίκη κοντά στην "καινούρια πόρτα", στις 8 Αυγούστου 1794.
Ο Όσιος Γρηγόριος ο ζωγράφος ο εν τω σπηλαίω (Ρώσος)
Δεν έχουμε λεπτομέρειες για τον Βίο του Οσίου.
Ο Άγιος Αιμιλιανός ο Ομολογητής, επίσκοπος Κυζίκου (εορτή Αιμιλιανός)
Ο Απόστολος Παύλος θέλοντας να τονίσει τη μεγάλη σημασία της ομολογίας της πίστης μας προς το Χριστό, είπε: " Έχοντες ουν αρχιερέα μέγαν διεληλυθότα τους ουρανούς, Ιησούν τον υιόν του Θεού, κρατώμεν της ομολογίας". Αφού, δηλαδή, έχουμε μεγάλο Αρχιερέα, που έχει πλέον περάσει από τους ουρανούς και μπήκε στην αιώνια κατάπαυση, όπου μας περιμένει, που δεν είναι απλός άνθρωπος, αλλά είναι ο Υιός του Θεού, ας κρατάμε καλά την ομολογία της πίστης μας προς Αυτόν, τον Κύριο και Σωτήρα μας Ιησού Χριστό. Ένα τέτοιο παράδειγμα ομολογίας ήταν και ο Άγιος Αιμιλιανός, που έζησε μεταξύ 8ου και του 9ου αιώνα. Ο Αιμιλιανός ήταν επίσκοπος Κυζίκου μετά το Νικόλαο, στα χρόνια 787-815. Αγωνίστηκε με όλη τη δύναμη που του παρείχε ό Θεός για την τιμητική προσκύνηση των αγίων εικόνων, όταν αυτοκράτορας ήταν ο εικονομάχος Λέων ο Ε'. Αθλητής της Ορθοδοξίας, μιλούσε θερμότατα γι' αυτή και ενίσχυε τους πιστούς να υπομένουν καρτερικά τους ασεβείς διωγμούς. Υπέφερε πολλές κακοπάθειες και θλίψεις και πέθανε τελικά εξόριστος, σαν γνήσιος Ομολογητής της ορθής πίστης.
Απολυτίκιο. Ήχος α’. Της ερήμου πολίτης.Της του Λόγου εικόνος διαγράψας την έλλαμψιν, Αιμιλιανέ Ιεράρχα δια βίου ορθότητας, την ένσωμον Εικόνα του Χριστού, εδίδαξας τιμάσθαι ευσεβώς, δια τούτο ως ποιμένα και αθλητήν, τιμώμεν σε κραυγάζοντες, δόξα τω παρασχόντι σοι Ισχύν, δόξα τω σε στεφανώσαντι, δόξα τω δωρουμένω δια σου, πάσι την άφεσιν.
Ο Άγιος Μύρων
Ο Άγιος Μύρων, ο οποίος καταγόταν από την Κρήτη, από μικρός διακρινόταν για το ζήλο του και την βαθιά πίστη του στον Θεό. Αφού παντρεύτηκε, ασχολήθηκε με την καλλιέργεια της γης. Από αυτό πού έβγαζε έδινε ένα μέρος στους φτωχούς και όσο έδινε τόσο η σοδειά του αυξάνονταν. Η συμπάθεια του Αγίου προς τούς ενδεείς, ξεπερνούσε κάθε μέτρο. Μάλιστα λέγεται ότι κάποτε συνέλαβε κάποιους μέσα στην αποθήκη να του κλέβουν το σιτάρι και αντί να τούς κυνηγήσει, αντίθετα τούς βοήθησε μεταφέροντας και ο ίδιος τα σακιά. Για όλες λοιπόν τις αρετές αυτές, ο Μύρων χειροτονήθηκε ιερέας. Μετά το σταμάτημα του διωγμού των χριστιανών, έγινε δεσπότης στον επισκοπικό θρόνο της Κρήτης. Στα χρόνια πού Ήταν δεσπότης στην Κρήτη, έκανε πάρα πολλά θαύματα. Ένα από αυτά είναι και το εξής: Κάποτε ο Άγιος ήθελε να περάσει από τον ποταμό Τρίτωνα και ο ποταμός είχε πλημμυρίσει. Τότε ο Άγιος πρόσταξε και η ροή του ποταμού σταμάτησε και τα νερά δεν προχωρούσαν μέχρι την στιγμή πού ο Μύρων ξαναπέρασε και πήγε στο σπίτι του. Όταν έφθασε εκεί, έστειλε το ραβδί του με κάποιους ανθρώπους οι οποίοι τάραξαν τα νερά με αυτήν και έτσι αυτοί επανήλθαν στην κανονική τους ροή. Αυτά και άλλα πολλά έκανε μέχρι τον θάνατό του ο Άγιος Μύρων, ο οποίος πέθανε σε ηλικία εκατό ετών.
Ο Όσιος Θεοδόσιος ηγούμενος Ορόβων
Από την οικογένεια του έμαθε να αγωνίζεται για το Ευαγγέλιο, που σημαίνει για την αγάπη υπέρ του Θεού και του πλησίον. Όταν πήγε στο μοναστήρι εργάστηκε φιλότιμα για την ευσέβεια μέσα στη μοναχική αδελφότητα, καθώς επίσης και υπέρ της ταπεινοφροσύνης και της Φιλαδέλφειας. Και, όταν έγινε ηγούμενος, ανέδειξε το μοναστήρι του κέντρο φιλανθρωπικής υπηρεσίας.
Οι Άγιοι Ελευθέριος, Λεωνίδης και τα Άγια Νήπια
Μαρτύρησαν δια πυρός. Η σύναξη τους γίνεται στην Αγία Ειρήνη στις Ιουστινιαναίς.
Οι Άγιοι Δέκα Όσιοι και Ασκητές από την Αίγυπτο
Απεβίωσαν ειρηνικά.
Οι Άγιοι Δύο Μάρτυρες από την Τύρο
Μαρτύρησαν, αφού θανατώθηκαν συρόμενοι κατά γης.
Ο Άγιος Στυράκιος
Μαρτύρησε δια ξίφους. (Ορισμένα αγιολόγια μαζί με τη μνήμη του αγίου Στυρακίου, αναφέρουν και αυτή κάποιου μάρτυρα Ερμολάου).
Τη αύτη ημέρα η ανάμνησις των εγκαινίων των Αγίων Αποστόλων Πέτρου και Παύλου
Τη αύτη ημέρα η ανάμνησις των εγκαινίων των Αγίων Αποστόλων Πέτρου και Παύλου, εν τω περιτειχίω, του Αγίου Αποστόλου και Ευαγγελιστού Ιωάννου του Θεολόγου, ένδον του σεπτού οίκου της Υπεραγίας Θεοτόκου εν τοις Μαρναίου και του Οσίου Κασσιανού. Και η ανάμνησις, ότε εγένετο η του ηλίου έκλειψις από έκτης ώρας έως ενάτης, ώστε και τους αστέρας φανήναι, εν έτει από κτίσεως Κόσμου εξακισχιλιοστώ τριακοσιοστώ ενενηκοστώ ενάτω, ηλίου έχοντος κύκλους πεντεκαίδεκα, και σελήνης κύκλους τους αυτούς, Ινδικτιώνος ενάτης επί της βασιλείας Λέοντος του σοφού και Αλεξάνδρου του αδελφού αυτού, των ευσεβών και φιλοχρίστων βασιλέων.
Εγκαίνια ναού της Θεοτόκου (εν Ιερουσαλύμοις)
Σύμφωνα με τον Λαυριωτικό Κώδικα Γ 74 (φ. 10Οβ). Δεν έχουμε περισσότερες λεπτομέρειες για το γεγονός.
Ο Άγιος Τριαντάφυλλος από τη Ζαγορά (εορτή Τριαντάφυλλος, Τριανταφυλλιά)
Ο ένδοξος νεομάρτυρας του Χρίστου Τριαντάφυλλος ήταν από τη Ζαγορά της Μαγνησίας, που βρισκόταν κοντά στο Βόλο. Γεννήθηκε το 1663. Εργαζόταν σα ναύτης στα πλοία, και όταν ήταν 17 χρονών συνελήφθη για άγνωστη σε μας αιτία, από τους Τούρκους, που τον εκβίαζαν να γίνει μωαμεθανός. Ο Τριαντάφυλλος όμως, το ευωδιαστό αυτό λουλούδι της Ορθοδοξίας, προτίμησε μύριους θανάτους παρά ν' αρνηθεί τον Χριστό. Βασανίστηκε ποικιλοτρόπως, αλλά έμεινε αμετακίνητος στην πίστη του φωνάζοντας: "Χριστιανός είμαι, δεν αρνούμαι τον Σωτήρα μου Χριστό". Τελικά τον θανάτωσαν στον Ιππόδρομο της Κωνσταντινούπολης με αποκεφαλισμό στις 8 Αυγούστου 1680. Ήταν τότε 18 χρονών. Έτσι η μακαριά ψυχή του ανέβηκε στον ουρανό και πήρε από τον αθλοθέτη Χριστό το αμάραντο στεφάνι της νίκης.
Ο Άγιος Αναστάσιος από τη Βουλγαρία
Πατρίδα του η πόλη Ροδοβίσι της επαρχίας Στρούμιτζα της Βουλγαρίας. Είκοσι χρονών ήλθε στη Θεσσαλονίκη και δούλευε σαν υπάλληλος σε κάποιο εμπορικό κατάστημα. Κάποια μέρα, βοήθησε το αφεντικό του για τη λαθραία εξαγωγή ενδυμάτων έξω από το Κάστρο της Θεσσαλονίκης, για να μη πληρώσει φόρους. Ο Αναστάσιος μάλιστα, φόρεσε και μια τούρκικη στολή προκειμένου να περάσει το εμπόρευμα. Αλλά ενώ περνούσε την πύλη, Τούρκοι φοροειοπράκτορες, τον ρώτησαν αν είχε ανάλογα έγγραφα για την εξαγωγή των ενδυμασιών. Αυτός με αφέλεια απάντησε ότι ήταν Τούρκος. Για να το επιβεβαιώσει αυτό, οι Τούρκοι υπάλληλοι του ζήτησαν να κάνει "σαλαβάτι" (ομολογία). Ο νέος στο άκουσμα του αιτήματος αυτού έμεινε άφωνος. Αμέσως τότε τον άρπαξαν οι Τούρκοι και με άγρια χτυπήματα τον οδήγησαν στον αγά. Εκεί ο Αναστάσιος, παρά τις κολακείες και τις φοβέρες του αγά, έμεινε ακλόνητος στη χριστιανική πίστη. Κατόπιν οδηγήθηκε στον κριτή και έπειτα σ' άλλον άρχοντα, οπού φυλακίστηκε και βασανίστηκε ανελέητα. Αλλά επειδή και πάλι ομολογούσε τον Χριστό τον καταδίκασαν σε θάνατο. Στο δρόμο για την αγχόνη, ο Αναστάσιος υπέκυψε στα τραύματα του και παρέδωσε το πνεύμα του στον Θεό, έξω από τη Θεσσαλονίκη κοντά στην "καινούρια πόρτα", στις 8 Αυγούστου 1794.
Ο Όσιος Γρηγόριος ο ζωγράφος ο εν τω σπηλαίω (Ρώσος)
Δεν έχουμε λεπτομέρειες για τον Βίο του Οσίου.
Παρασκευή 7 Αυγούστου 2009
Δομετίου του Πέρση, Αστερίου Οσιομάρτυρα
Δομετίου του Πέρση, Αστερίου Οσιομάρτυρα, Ωρ Οσίου,των Μυρίων Ασκητών Θηβαίων, Ποταμιάς Θαυματουργής, Ναρκίσσου Ιερομάρτυρα, Υπερεχίου Οσίου, Σώζων εκ Νικομήδειας, Θεοδοσίου Ιαματικού, Δομετίου Σημειοφόρου, Νικάνορος Θαυματουργού, Μνήμη Βαρβαρικής Επιδρομής, Βάρταν εξ Αρμενίας, Ποίμην εν τω Σπηλαίω, Ποίμην Νηστευτού, Κανδίδας Οσίας, Ιωσήφ Οσίου, Μίκαλλου
Ο Άγιος Δομέτιος ο Πέρσης και οι δύο μαθητές του
Ο Oσιομάρτυρας Δομέτιος ήταν Πέρσης και έζησε στα χρόνια του Μεγάλου Κωνσταντίνου. Διδάχθηκε τη χριστιανική πίστη από κάποιο χριστιανό, που ονομαζόταν Άβαρος. Όταν το έμαθαν αυτό οι άνθρωποι του σπιτιού του, εξεγέρθηκαν εναντίον του και ο Δομέτιος αναγκάσθηκε να τους εγκαταλείψει. Κατέφυγε στην πόλη Νίσιβη στα βυζαντινά σύνορα, οπού κλείστηκε σε κάποια μονή. Αναχώρησε, όμως, κι από κει, για να έλθει στη Θεοδοσιούπολη, στη μονή Σεργίου και Βάκχου, όπου ο Δομέτιος καλλιέργησε σε μεγάλο βαθμό τις αρετές του Ευαγγελίου. Ο προϊστάμενος της μονής Ουρβέλ, βλέποντας την πνευματική ανωτερότητα του Δομετίου, θέλησε να τον κάνει πρεσβύτερο. Αλλά ο αγώνας του Δομετίου δεν ήταν πως θα αρπάξει αξιώματα, αλλά πως θα τα αποφύγει. Διότι έμαθε από τον Κύριο του Ιησού Χριστό, να είναι "ταπεινός τη καρδία" που σημαίνει, ταπεινός στο φρόνημα και την εσωτερική διάθεση. Γι' αυτό και έφυγε στα όρη και ζούσε μέσα σε μια σπηλιά με δύο μαθητές του. Όταν κάποτε περνούσε από 'κει ο Ιουλιανός ο Παραβάτης, διέταξε να τον σκοτώσουν. Οι στρατιώτες του Ιουλιανού βρήκαν το Δομέτιο και τους μαθητές του να ψάλλουν μέσα στη σπηλιά, όπου τους φόνευσαν με λιθοβολισμό.
Απολυτίκιο. Ήχος πλ. α’. Τον συνάναρχον Λόγον.Τον της χάριτος λόγον εισποιησάμενος, πυρσολατρών τας τερθρείας απεποιήσω σοφώς, τω Χριστώ ανατεθείς Πάτερ Δομέτιε, και εν αθλήσει ακλινής, ως οσίων μιμητής, εδείχθης Οσιομάρτυς, διό σε ύμνοις τιμώμεν, συν φοιτητών σου τη δυάδι σοφέ.
Ο Άγιος Αστέριος ο οσιομάρτυρας και θαυματουργός (ἑορτὴ Αστέριος)
Πότε και που μαρτύρησε δεν αναφέρουν οι Συναξαριστές. Στους περισσότερους από τους Κώδικες αναγράφεται ως "μάρτυς και συγκλητικός, δια ξίφους τελειωθείς". Στον Συναξαριστή του Αγίου Νικόδημου αναφέρεται ως "Oσιομάρτυς και θαυματουργός".
Ο Όσιος Ωρ
Ο Όσιος αυτός ασκήτευε στο όρος της Νιτρίας. Στην αρχή και για λίγα χρόνια έκανε ερημίτης με νηστεία, προσευχή και μελέτη του θείου λόγου. Κατόπιν όμως τον ανακάλυψαν χριστιανοί που επιζητούσαν πνευματικό οδηγό και από τότε η φήμη της αγιότητας του απλώθηκε παντού. Χιλιάδες επισκέπτες πήγαιναν κοντά του για να ωφεληθούν από τη διδασκαλία και την ταπεινοφροσύνη του. Στη συνέχεια ο όσιος Ωρ ανέπτυξε αδελφότητες και ίδρυσε μοναστήρια, στα οποία με πολύ ζήλο καλλιεργούνταν η πνευματική και η σωματική εργασία. Επίσης ο Όσιος είχε το χάρισμα του λόγου και ήξερε πότε να σιωπά και πότε να μιλάει. Απεβίωσε ειρηνικά 90 χρονών, διατηρώντας τη διαύγεια του μυαλού του μέχρι τελευταίας του πνοής.
Οι Όσιοι Μύριοι (10.000) Ασκητές Θηβαίοι
Απεβίωσαν ειρηνικά.
Η Όσια Ποταμία η Θαυματουργή
Μαρτύρησε δια ξίφους.
Ο Άγιος Νάρκισσος ο Ιερομάρτυρας Πατριάρχης Ιεροσολύμων
Αναδείχτηκε 30oς ή κατ' άλλους 31ος επίσκοπος Ιεροσολύμων, από τον πρώτο, που ήταν ο Ιάκωβος ο αδελφόθεος. Ήταν άνδρας εγκρατής, φιλάνθρωπος, διδακτικός και άκαμπτος στην εκτέλεση του καθήκοντος του, χωρίς να εμποδίζεται από την αντίδραση των μοχθηρών εχθρών του. Σε κάποια συκοφαντία που κάποτε οργανώθηκε εναντίον του, παρουσιάστηκαν τρεις ψευδομάρτυρες. Ο πρώτος, για να επιβεβαιώσει την ψευδοκατάθεσή του, είπε ότι αν λέει ψέματα να πέσει φωτιά και να τον κάψει. Ο δεύτερος είπε να γίνει σκωληκόβρωτος και ο τρίτος να τυφλωνόταν. Δεν πέρασε λοιπόν πολύς καιρός και οι ψευδομάρτυρες τιμωρήθηκαν όπως τους άρμοζε. Ο πρώτος κάηκε από κεραυνό, ο δεύτερος αρρώστησε βαριά και το λεπρό σώμα του έτρωγαν σκουλήκια και ο τρίτος τυφλώθηκε. Ο Νάρκισσος ανέβηκε δύο φορές στο θρόνο και πατριάρχευσε συνολικά 26 χρόνια. Απεβίωσε ειρηνικά σε ηλικία 116 χρονών.
Ο Όσιος Υπερέχιος
Υπήρξε από τους μοναχούς, που μαζί με την πίστη, κατείχαν και τους θησαυρούς της χριστιανικής φιλοσοφίας. Ήταν ήρεμος, γλυκός και σπάνια τον πλησίαζε η φλόγα της οργής. Έλεγε δε συχνά: "ο μη κρατών γλώσσης αυτού εν καιρώ οργής, ουδέ παθών κρατήσει ο τοιούτος". Απεβίωσε ειρηνικά, γεμάτος χάρη από τον Θεό.
Ο Άγιος Σώζων από τη Νικομήδεια
Τον έριξαν στη φωτιά και θαυματουργικά με τη θεία χάρη βγήκε αβλαβής. Στη συνέχεια απεβίωσε ειρηνικά.
Ο Όσιος Θεοδόσιος ο νέος , ο ιαματικός
Ο Όσιος Θεοδόσιος ο νέος, ο ιαματικός, γεννήθηκε στην Αθήνα το 862 από ευσεβείς χριστιανούς. Από νεαρή ηλικία φάνηκε η θερμή πίστη πού τον διακατείχε και η μεγάλη αγάπη προς τούς συνανθρώπους του. Όταν αποφάσισε να αποσυρθεί στον μοναχικό βίο, μοίρασε την περιουσία του σ' όσους είχαν ανάγκη και πήγε λίγο έξω από την Αθήνα. όμως πολλοί ήταν αυτοί πού πήγαιναν για να τον δουν και να τον συμβουλευτούν, κάτι πού τον εμπόδισε να διαλογιστεί. Για αυτό το λόγο και για να μπορέσει να μονάσει, κατέφυγε στο Άργος. Εκεί έκτισε ένα ναό στο όνομα του Τιμίου Προδρόμου, όπου πολλοί πήγαιναν για να τον συμβουλευτούν. Τον φθόνησαν όμως ιερείς, και τον κατάγγειλαν στον Αρχιεπίσκοπο Άργους, Άγιο Πέτρο. Ο Αρχιεπίσκοπος όμως κατάλαβε την αφιλοκέρδεια και την ευσέβεια του Θεοδοσίου, με αποτέλεσμα να ενισχύσει συνεχώς στο θεάρεστο έργο της ελεημοσύνης. Ο Άγιος Θεοδόσιος απεβίωσε ειρηνικά σε βαθιά γεράματα.
Απολυτίκιον. Ήχος δ’. Ταχύ προκατάλαβε.Ως δόσιν θεόδεκτον, την καθαράν σου ζωήν, Θεώ καθιέρωσας, τω ιαμάτων πηγήν, τον τάφον σου δείξαντι, συ γαρ διά εγκράτειας, καθαρθείς των προσύλων, έλαμψας εν τω κόσμω, δι' ασκήσεως πόνων διό σε Θεοδόσιε, εν ύμνοις γεραίρομεν.
Ο Όσιος Δομέτιος ο σημειοφόρος
Ο Όσιος αυτός ήταν Αγιορείτης ασκητής, που ασκήτευε στα όρια της Μονής Φιλόθεου, έκανε μάλιστα και θαύματα, και απεβίωσε ειρηνικά. Αυτός είχε μαθητή τον οσιομάρτυρα Δαμιανό.
Ο Όσιος Νικάνωρ ο θαυματουργός
Ο Όσιος Νικάνωρ ήταν από τη Θεσσαλονίκη και έζησε τον 14ο αιώνα. Οι γονείς του ονομάζονταν Ιωάννης και Μαρία. Ήταν πολύ πλούσιοι αλλά και πολύ πνευματικοί άνθρωποι. Απόκτησαν μόνο ένα παιδί που το ονόμασαν Νικόλαο, και από την αρχή προσπάθησαν να το αναθρέψουν σύμφωνα με τα διδάγματα του Ευαγγελίου. Αλλά ενώ ο Νικόλαος ήταν 20 χρονών, πεθαίνει ο πατέρας του και μετά από λίγα χρόνια και η μητέρα του. Τότε αυτός, διαμοίρασε όλη του τη μεγάλη κληρονομιά στους φτωχούς και έγινε μοναχός με το όνομα Νικάνωρ. Κατόπιν, με την επιμονή του Αρχιερέα Θεσσαλονίκης, δέχτηκε να γίνει και Ιερέας. Στο ορός Βέρμιον Γρεβενών, που το έλεγαν: του Καλλιστράτου, υπήρχε Μονή που έκτισε ομώνυμος μοναχός. Εκεί λοιπόν πήγε και ο Νικάνωρ για να μονάσει, και από κει κατέβαινε και εμψύχωνε το λαό των γύρω πόλεων και χωριών, να μένουν σταθεροί στην πίστη τους ακόμα και με θυσία της ζωής τους. Κάποια νύκτα και ενώ ο Νικάνωρ προσευχόταν, άκουσε φωνή να του λέει να πάει στην κορυφή του όρους, και ότι εκεί θα βρει την εικόνα του Κυρίου. Πράγματι την επόμενη ήμερα τα λεγόμενα της φωνής επαληθεύτηκαν και ο Νικάνωρ στο σημείο εκείνο έκτισε εκκλησία και μοναστήρι στο όνομα της Μεταμόρφωσης του Κυρίου. Η Αγία ζωή του οσίου Νικάνορα, τερμάτισε την 7η Αυγούστου 1419 (κατ' άλλους το 1519). Το σεβάσμιο λείψανο του, τάφηκε στο παρεκκλήσι του τιμίου Προδρόμου.
Μνήμη Βαρβαρικής Επιδρομής
Η επιδρομή αυτή των Περσών δεν αναφέρεται από τον Άγιο Νικόδημο, την αναφέρουν όμως αρκετοί Κώδικες. Εδώ παραθέτουμε ακριβώς τα γραφόμενα στον Λαυρωτικό Κώδικα Ι 73: Τη αύτη ήμερα (ζ' Αυγούστου) μνήμην επιτελούμεν της υπέρ λόγον και παρά πάσαν ελπίδα δωρηθείσης ημίν τελείας βοηθείας παρά Χριστού του αληθινού Θεού ημών κατά των πανταχόθεν δια τε γης και θαλάσσης κυκλωσάντων ημάς άθεων εχθρών, μεσιτευσάσης την σωτηρίαν της θεοφύλακτου ταύτης και βασιλίδος πόλεως της ασπόρως Αυτόν Τεκούσης Παναγίας Αχράντου Δεσποίνης ημών Θεοτόκου και Αειπαρθένου Μαρίας. Τούτο δε γέγονε κατά τους χρόνους Ηρακλείου του Βασιλέως, ότε Χοσρόης ο των Περσών βασιλεύς Σάρβαρον τον αυτού στρατηλάτην μετά δυνάμεως βαρείας κατά της θεοφύλακτου ταύτης πόλεως εξέπεμψεν ος πάσαν την Ανατολήν ληϊσάμενος τον εν Χαλκηδόνι πορθμόν κατέλαβε, προσδοκών και την εν πόλεσι μεγίστην ελεΐν. Ταύτα ιδών Ηράκλειος δια του Ευξείνου Πόντου τη Περσίδι κατέλαβε, πλείονα εν αύτη εργασάμενος η ων Πέρσαι των Ρωμαίων γην διερχόμενοι, τους υιούς αυτού ενταύθα καταλιπών μετά του Σεργίου Πατριάρχου και Βώνου του θαυμάσιου. Χαγάνος δε ο των Αβάρων ηγούμενος και αυτός μεν των ομόρων εθνών παραλαβών πλήθος δια γης και θαλάσσης και αυτός την Κωνσταντινούπολιν προσέβαλεν ώστε εξ ανατολών δε τους Σκύθας, και αυτήν πάντοθεν περιληφθείσαν είτα τα εαυτών ποιούντες ελεΐν ήλπιζαν πόλιν τω σταυρώ και τοις πάθεσι Χριστού σεμνυνομένην και τη Θεοτόκω υπ' αυτού δώρον δεδομένην. Πάσα ουν ελέπολιν και τειχομαχίαν την μεν δρώντες, την δε μελετώντες βαρβαρικώτεροι γενναίως ήσαν ανθιστάμενοι. Βώνος δε τούτους ην ο προς μάχην διεγείρων και πολύς φόνος εξ εκατέρου μέρους εγένετο. Ούτως ουν τρις και τετράκις συμβαλόντες και τη της Θεοτόκου συμμαχία, άπρακτοι διαμείναντες εις θυμόν διεγείρονται μέγιστον. Όθεν τούτο οι την πόλιν οικούντες διαγνόντες, πρεσβείας προς Χαγάνον στέλλουσι μετά χρημάτων συχνών ειρηνικά γενέσθαι σπονδάς εξαιτούμενοι, ο δε φιλάργυρος την γνώμην και τον τρόπον ων, τα μεν χρήματα έλαβε, τους δε πρέσβεις άπρακτους απέστειλε, "αύριον, φήσας, την πόλιν υμών ως νοσσιάν τη χειρί μου καταλήψομαι και πάντας μονοχίτωνας εξελθείν εάσως πλείον γαρ τούτου ου φιλανθρωπεύσομαι προς υμάς", πολλά πρότερον κατά Χριστού του Θεού ημών και της Αυτόν τεκούσης βλασφημήσας. Ταύτα οι την πόλιν οικούντες ακούσαντες και όσον Ιερατικόν, όσον τε λαϊκόν και συγκλητικόν εις τους θείους ναούς ελιτάνευον, τας χείρας εις ουρανούς αίροντες και "Κύριε εξ αγίου κατοικητηρίου", λέγοντες, "έπιδε επί τω μιαρώ Χαγάνω και επί πάσι τοις υπ' αυτού τολμωμένοις και κατάβαλε αυτό, ο υπερασπιστής ημών, Όπως μη είπη, που εστίν ο Θεός αυτών", και οι μεν ηύχοντο κλαίοντες, οι δε δια τε γης και θαλάσσης εν μια έγνων συρρηγνύειν τον πόλεμον ο δε υπ' αυτών βλασφημούμενος Κύριος, τη πρεσβεία της Αυτόν τεκούσης, ανέμους σφοδρούς και στροβίλους τη θαλασσή εκπέμψας και πάσαν διαταράξας, αύτανδρα τα σκυθικά πλοία τη θαλασσή παρέπεμψεν ενθείς δε και τοις εν πόλει θάρσος, όσον τούτοις δέος κατά των βλάσφημων εξέπεμψεν εις τους βαρβάρους δε τοσούτον φόνον ειργάσαντο, όσον ουδέ αριθμήσαι τις δύναται. Ταύτα ουδέ τους Πέρσας έλαβεν ούτω πραχθέντα, οι χείρα - ως λόγος - επί στόματος θέντες υπέστρεψαν άπρακτοι, ο δε Ιεράρχης και άπαν της εκκλησίας το πλήρωμα συν δάκρυσιν επινίκια ήδον και χαριστήρια. "Η δεξιά σου, Κύριε, δεδόξασται εν ισχύ η δεξιά σου χειρ, Κύριε, έθραυσεν εχθρούς και τω πλήθει της δόξης σου συνέτριψας τους υπεναντίους· πάντα τα έθνη εκύκλωσαν ημάς και τω ονόματι σου, Κύριε, ημυνάμεθα ταύτα". Ούτως η Παναγία και Υπεράμωμος Θεοτόκος, η των Χριστιανών αντίληψις, περί ημάς την ισχύν αυτής απεδείξατο και την μεγάλην και παράδοξον σωτηρίαν ταύτην ημίν εδωρήσατο. Δια ταύτα την παρούσαν ανάμνησιν ετησίως πανηγυρίζομεν εν τω σεβασμίω αυτής οίκω, τω όντι εν Βλαχέρναις.
Ο Άγιος Βάρταν ο εξ Αρμενίας μάρτυρας
Δεν έχουμε λεπτομέρειες για τον Βίο του Αγίου.
Ο Όσιος Ποίμην ο εν τω σπηλαίω (+ 1110) ό Πολύπαθης (Ρώσος)
Δεν έχουμε λεπτομέρειες για τον Βίο του Οσίου.
Ο Όσιος Ποίμην ο Νηστευτής (Ρώσος, 14ος αι.)
Δεν έχουμε λεπτομέρειες για τον Βίο του Οσίου.
Η Οσία Κάνδιδα η Βυζαντία
Δεν έχουμε λεπτομέρειες για τον Βίο της Οσίας.
Ο Όσιος Ιωσήφ ο Γεροντόγιαννης
Οι γονείς του οσίου, Εμμανουήλ και Ζαμπία, ευσεβείς και ενάρετοι άνθρωποι, ζούσαν στις Λίθινες, ονομαστό χωριό της Σητείας Κρήτης. Ο όσιος γεννήθηκε το 1799 στα ερειπωμένα κελλάκια της Μονής Κάψα, όπου είχαν καταφύγει οι γονείς του, λόγω τουρκικής επιδρομής. Ο Ιωάννης Βιτσέντζος (όπως ήταν το κοσμικό όνομα και το επίθετο του οσίου) μέχρι να μεγαλώσει βοηθούσε τον πατέρα του στις αγροτικές εργασίες. Ζωηρός και ατίθασος στον χαρακτήρα. Λόγω απαγόρευσης της λειτουργίας σχολείων, δεν έμαθε γράμματα. Ήταν όμως φιλομαθής και έξυπνος. Σε νεαρή ηλικία παντρεύτηκε την χωριανή του Καλλιόπη της οικογένειας Γεροντήδων και απέκτησε τέσσερα παιδιά. Τρεις κόρες και ένα γιο. Η αγροτική ζωή και οι συχνοί διαπληκτισμοί με τους Τούρκους, τον ανάγκασαν να μένει στο μετόχι που είχε στην τοποθεσία "Κατσαρόλι", κοντά στις Λίθινες. Αυτή η απομόνωση αγρίεψε περισσότερο τον ήδη δύστροπο χαρακτήρα του. Έγινε ευέξαπτος, σκληρός, ερειστικός και ανελεήμων. Ένα ατύχημα όμως, με τον θάνατο της μικρής του κόρης Ειρήνης, ήμερα Κυριακή, που αυτός είχε φύγει να κάνει εμπόριο, άλλαξε ριζικά την ζωή του. Και κατόπιν σαν μοναχός συμβούλευε: "Κι' αν θες ζωήν παντοτεινή να δης εις βασιλείαν Κυριακάς και εορτάς πράσσε (= σύχναζε) στην Εκκλησίαν". Μετά από διάφορες περιπέτειες, αφήνει την οικογένεια του στην πρόνοια του Θεού και γίνεται μοναχός στη Μονή του Κάψα, την οποία ανακαινίζει και αφιερώνεται ολόψυχα στην λατρεία του Θεού. Αφού έζησε αρκετά χρόνια ζωή αγία, παρέδωσε οσιακά την ψυχή του στον Θεό στις 8.00 το πρωί της 6ης Αυγούστου 1874. Σύμφωνα με παραδόσεις και μαρτυρίες ντόπιων κατοίκων, αλλά και άλλων, επετέλεσε πολλά θαύματα προ και μετά τον θάνατο του. Είναι τοπικός άγιος και η μνήμη του γιορτάζεται την 7η Αυγούστου. Η ανακομιδή των λειψάνων του έγινε με άδεια του οικείου Μητροπολίτη την 7η Μαΐου 1982 και η μνήμη της γιορτάζεται την Τρίτη προς Τετάρτη της Διακαινησίμου. Ακολουθία του οσίου αυτού συνέγραψε ο μοναχός Γεράσιμος Μικραγιαννανίτης, την οποία, μαζί με τον βίο του οσίου, εξέδωσε η Ιερά Μονή Τιμίου Προδρόμου Κάψα Σητείας Κρήτης, το 1993.
Απολυτίκιο. Ήχος πλ. α’. Τον συνάναρχον λόγον.
Της μονής του Προδρόμου τον νέον κτίτορα, ασκητικής εποφθέντα εν τη ερήμω Καψά αγωγής αρτίως άστρον παμφαέστατον, στέψωμεν άνθεσιν ωδών και προσπέσωμεν αυτού λειψάνοις τοις πανιέροις, ταις πρεσβείαις σου εκβοώντες σώσον ημάς εκ πειρασμών, Ιωσήφ.
Ο Άγιος Μίκαλλος
«Εγώ είμι το φως του κόσμου, ο ακολουθών εμοί ου μη περιπατήση εν τη σκοτία, αλλ' εξει το φως της ζωής» (Ιωάν. η', 12).
Ομιλεί ο Κύριος και λέγει! Εγώ είμαι το φως του κόσμου όλου του κόσμου.
Εκείνος που με ακολουθεί με εμπιστοσύνη απόλυτη κι ελπίδα και πρόθυμη υπακοή στα λόγια, αυτός δεν πρόκειται ποτέ να περιπατήσει στο σκοτάδι, αλλά θα έχει πάντα μέσα του ζωηφόρο και πνευματικό φως που προέρχεται από την αληθινή ζωή, τον Θεό, και οδηγεί πάλι σ' Αυτόν.
Τα υπέροχα και σωστικά τούτα λόγια, που Βγήκαν από το στόμα του Θείου Διδασκάλου για πρώτη φορά, έγιναν με τον καιρό σύνθημα ζωής από χιλιάδες ψυχές και χάρισαν στην Εκκλησία τις αμέτρητες μυριάδες των αγίων και των μαρτύρων της πίστεως.
Τούτα τα λόγια έκαμαν βίωμα και ζωή τους όλοι οι άγιοι. Τούτα τα λόγια έκαμε βίωμα και ζωή του κι ο άγιος Μίκαλλος ο προσφιλής και πολύ σεβαστός άγιος των κατοίκων της ωραίας Ακανθούς και των γύρω απ' αυτήν χωριών.
Με τούτο τον άγιο θα ασχοληθούμε κι εμείς στις γραμμές που ακολουθούν.
Όπως γράφουμε κι αλλού, ο άγιος Μίκαλλος είναι ένας από τους τριακόσιους αγίους που ήρθαν στην Κύπρο περί τα μέσα του 12ου αιώνα μετά τη Β' Σταυροφορία (1147-1149 μ.Χ.).
Για την παιδική ηλικία, τους γονείς και την ιδιαίτερη πατρίδα του αγίου δεν έχουμε δυστυχώς καμιά πληροφορία. Εκείνο που συμπεραίνουμε γι' αυτόν είναι, πως ο άγιος, όταν ήταν νέος, αναγκάστηκε για μια καλύτερη ζωή να ξενιτευτεί. Πήγε στη Γερμανία κι εργαζόταν ως εργάτης με άλλους Έλληνες. Εκεί ευρισκόμενος άκουσε κάποια μέρα το συγκλονιστικό κήρυγμα που την εποχή εκείνη κηρυσσόταν παντού στις διάφορες πόλεις και χώρες της Ευρώπης:-Αδέλφια, ελάτε να συνεργαστούμε για ένα έργο ιερό! Οι Άγιοι Τόποι, εκεί που γεννήθηκε, μεγάλωσε, περπάτησε και δίδαξε ο Χριστός μας, οι Τόποι στους οποίους έκαμε τόσα θαύματα, αλλά και διώχθηκε και συνελήφθηκε και σταυρώθηκε και απέθανε και τάφηκε βρίσκονται κάτω από τη μωαμεθανική εξουσία. Αλύπητα βασανίζονται όσοι τολμούν να πάνε εκεί ταπεινοί προσκυνητές. Οι Άγιοι Τόποι πρέπει να ελευθερωθούν. Και σ' αυτή την ιερή προσπάθεια καλούνται όλοι να βοηθήσουν.
Σε λίγο χρονικό διάστημα όσοι στην καρδιά τους ένιωθαν τη φλόγα της αγάπης του Χριστού να τους καίει, μαζεύτηκαν και δημιούργησαν μια μεγάλη στρατιά που ένα πρωί ξεκίνησε να κάμει έργο τον πόθο, που φλόγιζε τα στήθια των ανθρώπων αυτών. Η στρατιά αυτή, η γνωστή σαν δεύτερη σταυροφορία διαλύθηκε εκεί στη σημερινή Γιουγκοσλαβία. Ανάμεσα στα διάφορα σώματα στρατού ήταν και τριακόσιοι Έλληνες με αρχηγό κάποιο Αυξέντη, τον γνωστό άγιο Αυξέντιο. Όταν η στρατιά διαλύθηκε, οι Έλληνες μαζεύτηκαν και μετά από μία ενθουσιώδη ομιλία του Αρχηγού αποφάσισαν να τραβήξουν προς τα μέρη του Ιορδάνη και να ζήσουν εκεί μια ασκητική ζωή, μια ζωή πλήρους αφιέρωσης στον Θεό.
Η πρόταση έγινε δεκτή με ενθουσιασμό. Μετά από μια προσευχή που έγινε από μέρους όλων, οι άνθρωποι μας ξεκίνησαν. Πρώτα πήγαν και προσκύνησαν όλοι μαζί στα Ιεροσόλυμα. Ύστερα προχώρησαν προς τα έρημα του Ιορδάνη με σκοπό να αφιερωθούν στον Θεό και να ζήσουν εκεί τη ζωή που αποφάσισαν, τη μοναχική κι ασκητική ζωή. Η νηστεία, η προσευχή, η αγρυπνία, η μελέτη της Αγίας Γραφής, αλλά κι η έμπρακτη αγάπη προς όλους εκείνους που είχαν την ανάγκη τους, να η καθημερινή τους φροντίδα. Το περιβάλλον δυστυχώς και ευτυχώς του Ιορδάνη δεν τους βοηθούσε καθόλου στη ζωή που διάλεξαν να ζήσουν. Οι εχθροί της πίστεως του Χριστού που με φθονερό μάτι παρακολουθούσαν τη ζωή και την πρόοδο των ασκητών στα μέρη εκείνα, άρχισαν να τους παρενοχλούν. Κι αυτοί για να γλιτώσουν μαζεύτηκαν μια μέρα στην παραλία με τον σκοπό να φύγουν από τον τόπο εκείνο. Εδώ βρήκαν ένα καράβι, μπήκαν μέσα και ήρθαν στην Κύπρο, που ήταν τότε ονομαστή για τη θεοσέβεια της. Το καράβι σταμάτησε στην Πάφο. Μια παράδοση μάλιστα λέει, πως τούτο εξ αιτίας μιας δυνατής τρικυμίας, τσακίστηκε πάνω στους βράχους. Ευτυχώς οι άνθρωποι σώθηκαν όλοι πάνω στα συντρίμμια του καραβιού και βγήκαν έξω στη στεριά. Απ' εδώ σκορπίστηκαν σε διάφορα μέρη του Νησιού κι έζησαν ο καθένας τη μακαρία ζωή με τον δικό του τρόπο.
Αυτό έκανε κι ο άγιος Μίκαλλος. Με οδηγό τα λόγια του ψαλμωδού (ψαλμ. α', 1-2), που βεβαιώνουν πως είναι τρισευτυχισμένος και ευλογημένος από τον Θεό ο άνθρωπος που αποφεύγει τις συναναστροφές με ανθρώπους διεφθαρμένους και ασεβείς και αντίθετα έχει δοσμένη τη θέληση και τη σκέψη του στον νόμο του Κυρίου και αυτόν μελετά μέρα και νύκτα, προχώρησε στον δρόμο που διάλεξε. Μπροστά του έχει πάντα του Θεού το θέλημα, όπως το δίδαξε το φως του κόσμου, ο Χριστός. Με τη σκέψη σ' αυτόν βαδίζει ανυπόδητος, διασχίζει βουνά και κάμπους διαβαίνει ποτάμια ορμητικά, χείμαρρους, χωρίς φόβο και ατρόμητος προχωρεί μέχρις ότου ύστερα από πολλούς κινδύνους και κόπους έφτασε στα μέρη της Ακανθούς. Δύο σπήλαια που βρήκε στο μέρος αυτό και που στέκονται ακόμη και σήμερα τον κάμνουν να σταματήσει και να διαλέξει το μέρος αυτό σαν τόπο της ασκήσεώς του.
Το περιβάλλον υπέροχο. Θάμνοι ποικίλοι κάλυπταν και καλύπτουν ακόμη και σήμερα τον κάμπο γύρω κι ευωδιάζουν. Τα σπήλαια ευρύχωρα. Μπροστά απλώνεται απέραντη η γαλάζια θάλασσα. Ησυχία ονειρώδης. Μόνο ο φλοίσβος των κυμάτων ακούεται σιγαλά και το τραγούδι των πουλιών που πετάνε πάνω στους θάμνους ταράζει κάπως την ησυχία του τοπίου. Σε τούτο το μέρος ο όσιος μας με ευγνωμοσύνη απέραντη στον Πανάγαθο Θεό έστησε τη σκοπιά του και κάτω από την αιματόβρεκτη σημαία του Σταυρού άρχισε τον αγώνα. Σε όλη την ύπαρξη του μια σκέψη πρυτανεύει. Ο Κύριος κι οι εντολές του. Καθετί το υλιστικό του είναι ξένο κι αδιάφορο. «Σκύβαλα» θεωρεί όλα τα υλικά αγαθά, του κόσμου τούτου τα αγαθά, κάνοντας μια σύγκριση αυτών με τη χαρά και την ανάπαυση που δίνει ο Χριστός. Τα λόγια του ιερού υμνογράφου βρίσκουν κι εδώ πλήρη την εφαρμογή τους.
«Τοις ερημικοίς ζωή μακαριά εστί, θεϊκώ έρωτι πτερουμένοις». Δηλαδή η ζωή αυτών που για την αγάπη του Θεού πηγαίνουν και εγκαθίστανται στην έρημο μακριά από τον κόσμο, είναι ζωή μακαριά, ευλογημένη. Κι είναι η ζωή αυτών των ανθρώπων τέτοια, γιατί οι μοναχοί είναι ελεύθεροι από κάθε ταραχή και φροντίδα του κόσμου. Αυτοί συνέχεια έχουν στη σκέψη τον Θεό, και προς Αυτόν στρέφονται πάντα με μια αγάπη κι ένα έρωτα φλογερό κι αδιάκοπο. Μοναδικό μέλημα και φροντίδα τους έχουν ένα πράγμα. Να αρέσουν σ' Αυτόν.
Αυτό το μέλημα και τούτη τη φροντίδα έχει κι ο όσιος μας, τον Κύριο. Σ' αυτόν προσφέρει κάθε στιγμή και ώρα τον εαυτό του. Πόθος και παλμός κι αγώνας του καθημερινός, πως να γίνει άνθρωπος αρετής και να αρέσει στον Θεό. Τα λόγια του επιστήθιου φίλου του Χριστού, του Ιωάννου, είναι συνέχεια μπροστά του. «Ο κόσμος παράγεται και η επιθυμία αυτού, ο δε ποιών το θέλημα του κυρίου μένει εις τον αιώνα» (Α' Ιωάν. 6', 17). Τούτος ο μάταιος κόσμος κι οι αμαρτωλές επιθυμίες του εγώ παρέρχονται και μαζί τους όλα όσα επιθυμούν οι άνθρωποι να κατέχουν μέσα σ' αυτόν. Εκείνος όμως που αγαπά τον Θεό και εκτελεί το θέλημα Του δεν παρέρχεται. Μένει αιώνια. Δια την αγάπη του Θεού εγκατέλειψε κι αυτός τον κόσμο και τα του κόσμου. Προσπάθεια του μοναδική έγινε τώρα η πρόοδος του στην αρετή. Το θέλημα του Κυρίου μελετά καθημερινά με προσοχή και ευλάβεια στο ιερό Ευαγγέλιο. Με την προσευχή επίσης τη θερμή, την αγρυπνία, τη νηστεία ανεβαίνει καθημερινά της αρετής τα σκαλοπάτια. Με τούτα τα μέσα, αφού σταύρωσε «την σάρκα συν τοις παθήμασι και ταις επιθυμίαις» όπως λέει ο θείος Απόστολος (Γαλ. ε', 24), ελεύθερος πια βαδίζει σταθερά για να φτάσει κάποια μέρα εκεί που βασιλεύει αδιάκοπα η αιώνια μακαριότητα.
Στο απόμερο κι υπέροχο τούτο μέρος της μαρτυρικής μας Κύπρου το ποτισμένο με αίματα και δάκρυα τόσων οσίων και μαρτύρων έζησε ο άγιος μας χρόνια πολλά με βασική τροφή χόρτα του κάμπου και ρίζες και τρυφερές μύτες από αγριοβότανα. Λιτή η διατροφή του. Πλούσια η χαρά κι η γαλήνη της καρδιάς του. Πλουσιώτερη η προσφορά του στις διψασμένες για παρηγοριά και φωτισμό ψυχές, που απ' τις πρώτες μέρες που τον γνώρισαν δεν έπαψαν συχνά να τον επισκέπτονται και να εκζητούν τη βοήθεια του. Βοήθεια στις δυσκολίες και τους διωγμούς που αντιμετώπιζαν από τους σκληρούς κατακτητές της νήσου μας, τους Φράγκους. Αλλά και βοήθεια στις διάφορες αρρώστιες που έδερναν τους κατοίκους του πονεμένου αυτού τόπου. Καθημερινά, σε διάφορες ώρες, πλήθη χριστιανών τον επεσκέπτοντο για να ακούσουν τα λόγια και τις συμβουλές του ή για να ζητήσουν τη θεραπεία των ασθενών τους που του έφερναν.
Η χάρη του αγίου Πνεύματος που πλούσια είχε σκηνώσει στην ψυχή του χάριζε την πολυπόθητη υγεία σε όσους με ειλικρινή μετάνοια τον επεσκέπτοντο και με πίστη βαθιά ζητούσαν από τις προσευχές του το έλεος του Θεού. Κανένας δεν έφευγε από το ασκητήριό του δυσαρεστημένος. Η αγιότητα του είχε διαλάμψει στο νοητό της Εκκλησίας στερέωμα. Και όταν η αγάπη του Θεού τον είχε καλέσει για να τον ξεκουράσει στην πέραν του τάφου ζωή, ήρεμα ο άγιος παρέδωσε την ψυχή του στις 7 Αυγούστου στα χέρια Εκείνου από τον οποίο έλαβε δόξα άφθιτο και μακαριότητα αιώνια. Η θαυματουργική του δύναμη συνεχίζεται και σήμερα σε όσους με πίστη επισκέπτονταν μέχρι την επιδρομή του βάρβαρου Αττίλα το 1974 το εκκλησάκι του, που βρισκόταν δίπλα στα σπήλαια και επλένοντο με το αγίασμα του, ελάμβαναν τη θεραπεία στην αρρώστια τους και την παρηγοριά στη δοκιμασία τους.
Η θαυματουργική χάρη του αγίου Μίκαλλου ανεφέρετο στη θεραπεία της μαλάριας και της λέπρας. Επίσης οι μητέρες που θήλαζαν τα παιδάκια τους, όταν δεν είχαν γάλα, πήγαιναν στη χάρη του με πίστη, θήλαζαν από τους σταλακτίτες που ήσαν στα σπήλαια και επεκαλούντο τη βοήθεια του, την οποίαν και ελάμβαναν πλούσια. Άρρητη ευωδία, αναφέρουν οι παλαιοί, ξεχυνόταν από τα δύο σπήλαια μέχρι τελευταία, που έφθανε γύρω στα χωράφια που καλλιεργούσαν οι αγρότες της Ακανθούς. Δίπλα στα σπήλαια υπήρχε και υπάρχει ακόμη μια θαλερή μυρτιά, «η μυρτιά του οσίου Μίκαλλου» στην οποία αποδίδονταν πλούσιες θαυματουργικές ιδιότητες.
Με την καρδιά σφιγμένη, αλλά και λουσμένη στα δάκρυα μιας ειλικρινούς μετάνοιας καλούνται οι κάτοικοι της πονεμένης Ακανθούς όπου κι αν βρίσκονται, και μαζί μ' αυτούς κι όλοι οι πιστοί χριστιανοί της ηρωοτόκου Κύπρου, της νήσου που την αγιάζουν τόσοι άγιοι, μαζί κι ο όσιος Μίκαλλος για τον οποίο ομιλούμε, να ενθυμούνται πάντα, μα κι όλοι να ενθυμούμαστε συχνά-πυκνά, τούτη την αλήθεια:Η ειλικρινής μετάνοια είναι το μοναδικό μέσο για να μπορεί ο άνθρωπος κάθε φορά να επιτυγχάνει την έξοδο του από τις συμφορές που τον δέρνουν και τον στενοχωρούν. αη αληθινή μετάνοια είναι η δύναμη που οδηγεί τον άνθρωπο και τον πιο αμαρτωλό, στον δρόμο της σωτηρίας. Αυτό το μέσο, αυτό το φάρμακο καλούμαστε να χρησιμοποιήσουμε κι εμείς, τούτο τον καιρό, αν θέλουμε να σωθούμε και να επιτύχουμε ξανά τη λύτρωση και τη σωτηρία μας. Είναι καιρός με συντριβή ψυχής να μετανιώσουμε, να κλάψουμε για τις αμαρτίες μας και με ειλικρινή εξομολόγηση να ζητήσουμε να λάβουμε τα έλεος του Θεού. και θα το λάβουμε. Θα μας το χαρίσει η ευσπλαχνία του. Και θα επιτύχουμε τη λύτρωση που ποθούμε. Τότε ελεύθεροι θα ξαναγυρίσουμε και πάλι στα αγαπημένα μέρη. Θα ξαναπάμε στα χωριά μας. Θα ξανακτυπήσουν οι καμπάνες των εκκλησιών που οι βάρβαροι του Αττίλα δεν κατέστρεψαν και θα ξαναλειτουργηθούμε σ' αυτές. με ανείπωτη χαρά και αγαλλίαση θα απευθύνουμε και πάλι θερμά τα ευχαριστώ μας στον Κύριο, την Παναγία Μητέρα Του και μητέρα όλων μας και στους άγιους μας.
Τότε με χαρά και αγαλλίαση θα ψάλλουμε και πάλι του ψαλμωδού μας τον επίκαιρο στίχο. «Αύτη η ημέρα ην εποίησεν ο Κύριος αγαλλιασώμεθα και ευφρανθώμεν εν αυτή».
Άγιοι της Κύπρου μας, άγιε Μίκαλλε, δώστε, σας παρακαλούμε η ημέρα αυτή να 'ρθει το συντομώτερο. Αμήν.
Απολυτίκιο Ήχος α’. του λίθου σφραγισθέντος.Της ερήμου πολίτης, και εν σώματι άγγελος, και θαυματουργός ανεδείχθης, θεφόρε πατήρ ημών Μίκαλλε, νηστείρ, αγρυπνία, προσευχή, ουράνια χαρίσματα λαβών θεραπεύεις τους νοσούντας, και τας ψυχάς των πίστει προστρεχόντων σοι. Δόξα τω δεδωκότι σοι ισχύν δόξα τω σε στεφανώσαντι, δόξα τω ενεργούντι δια σου πάσιν ιάματα.
Έτερον απολυτίκιο υπό Χαραλάμπους Μ. Μπούσια. Ήχος δ. Ταχύ προκατάλαβε.Χριστώ ευηρέστησας οσιακή αγωγή, θεσπέσιε Μίκαλλε, εν τοις σπηλαίοις της γης οικήσας ως άσαρκος, εύχος και αντιλήπτωρ Ακανθούς της εν Κύπρω, πρέσβευε δωρηθήναι τοις πιστοίς ουρανόθεν υγείαν και ειρήνην ψυχών αδιατάρακτον.
Ο Άγιος Δομέτιος ο Πέρσης και οι δύο μαθητές του
Ο Oσιομάρτυρας Δομέτιος ήταν Πέρσης και έζησε στα χρόνια του Μεγάλου Κωνσταντίνου. Διδάχθηκε τη χριστιανική πίστη από κάποιο χριστιανό, που ονομαζόταν Άβαρος. Όταν το έμαθαν αυτό οι άνθρωποι του σπιτιού του, εξεγέρθηκαν εναντίον του και ο Δομέτιος αναγκάσθηκε να τους εγκαταλείψει. Κατέφυγε στην πόλη Νίσιβη στα βυζαντινά σύνορα, οπού κλείστηκε σε κάποια μονή. Αναχώρησε, όμως, κι από κει, για να έλθει στη Θεοδοσιούπολη, στη μονή Σεργίου και Βάκχου, όπου ο Δομέτιος καλλιέργησε σε μεγάλο βαθμό τις αρετές του Ευαγγελίου. Ο προϊστάμενος της μονής Ουρβέλ, βλέποντας την πνευματική ανωτερότητα του Δομετίου, θέλησε να τον κάνει πρεσβύτερο. Αλλά ο αγώνας του Δομετίου δεν ήταν πως θα αρπάξει αξιώματα, αλλά πως θα τα αποφύγει. Διότι έμαθε από τον Κύριο του Ιησού Χριστό, να είναι "ταπεινός τη καρδία" που σημαίνει, ταπεινός στο φρόνημα και την εσωτερική διάθεση. Γι' αυτό και έφυγε στα όρη και ζούσε μέσα σε μια σπηλιά με δύο μαθητές του. Όταν κάποτε περνούσε από 'κει ο Ιουλιανός ο Παραβάτης, διέταξε να τον σκοτώσουν. Οι στρατιώτες του Ιουλιανού βρήκαν το Δομέτιο και τους μαθητές του να ψάλλουν μέσα στη σπηλιά, όπου τους φόνευσαν με λιθοβολισμό.
Απολυτίκιο. Ήχος πλ. α’. Τον συνάναρχον Λόγον.Τον της χάριτος λόγον εισποιησάμενος, πυρσολατρών τας τερθρείας απεποιήσω σοφώς, τω Χριστώ ανατεθείς Πάτερ Δομέτιε, και εν αθλήσει ακλινής, ως οσίων μιμητής, εδείχθης Οσιομάρτυς, διό σε ύμνοις τιμώμεν, συν φοιτητών σου τη δυάδι σοφέ.
Ο Άγιος Αστέριος ο οσιομάρτυρας και θαυματουργός (ἑορτὴ Αστέριος)
Πότε και που μαρτύρησε δεν αναφέρουν οι Συναξαριστές. Στους περισσότερους από τους Κώδικες αναγράφεται ως "μάρτυς και συγκλητικός, δια ξίφους τελειωθείς". Στον Συναξαριστή του Αγίου Νικόδημου αναφέρεται ως "Oσιομάρτυς και θαυματουργός".
Ο Όσιος Ωρ
Ο Όσιος αυτός ασκήτευε στο όρος της Νιτρίας. Στην αρχή και για λίγα χρόνια έκανε ερημίτης με νηστεία, προσευχή και μελέτη του θείου λόγου. Κατόπιν όμως τον ανακάλυψαν χριστιανοί που επιζητούσαν πνευματικό οδηγό και από τότε η φήμη της αγιότητας του απλώθηκε παντού. Χιλιάδες επισκέπτες πήγαιναν κοντά του για να ωφεληθούν από τη διδασκαλία και την ταπεινοφροσύνη του. Στη συνέχεια ο όσιος Ωρ ανέπτυξε αδελφότητες και ίδρυσε μοναστήρια, στα οποία με πολύ ζήλο καλλιεργούνταν η πνευματική και η σωματική εργασία. Επίσης ο Όσιος είχε το χάρισμα του λόγου και ήξερε πότε να σιωπά και πότε να μιλάει. Απεβίωσε ειρηνικά 90 χρονών, διατηρώντας τη διαύγεια του μυαλού του μέχρι τελευταίας του πνοής.
Οι Όσιοι Μύριοι (10.000) Ασκητές Θηβαίοι
Απεβίωσαν ειρηνικά.
Η Όσια Ποταμία η Θαυματουργή
Μαρτύρησε δια ξίφους.
Ο Άγιος Νάρκισσος ο Ιερομάρτυρας Πατριάρχης Ιεροσολύμων
Αναδείχτηκε 30oς ή κατ' άλλους 31ος επίσκοπος Ιεροσολύμων, από τον πρώτο, που ήταν ο Ιάκωβος ο αδελφόθεος. Ήταν άνδρας εγκρατής, φιλάνθρωπος, διδακτικός και άκαμπτος στην εκτέλεση του καθήκοντος του, χωρίς να εμποδίζεται από την αντίδραση των μοχθηρών εχθρών του. Σε κάποια συκοφαντία που κάποτε οργανώθηκε εναντίον του, παρουσιάστηκαν τρεις ψευδομάρτυρες. Ο πρώτος, για να επιβεβαιώσει την ψευδοκατάθεσή του, είπε ότι αν λέει ψέματα να πέσει φωτιά και να τον κάψει. Ο δεύτερος είπε να γίνει σκωληκόβρωτος και ο τρίτος να τυφλωνόταν. Δεν πέρασε λοιπόν πολύς καιρός και οι ψευδομάρτυρες τιμωρήθηκαν όπως τους άρμοζε. Ο πρώτος κάηκε από κεραυνό, ο δεύτερος αρρώστησε βαριά και το λεπρό σώμα του έτρωγαν σκουλήκια και ο τρίτος τυφλώθηκε. Ο Νάρκισσος ανέβηκε δύο φορές στο θρόνο και πατριάρχευσε συνολικά 26 χρόνια. Απεβίωσε ειρηνικά σε ηλικία 116 χρονών.
Ο Όσιος Υπερέχιος
Υπήρξε από τους μοναχούς, που μαζί με την πίστη, κατείχαν και τους θησαυρούς της χριστιανικής φιλοσοφίας. Ήταν ήρεμος, γλυκός και σπάνια τον πλησίαζε η φλόγα της οργής. Έλεγε δε συχνά: "ο μη κρατών γλώσσης αυτού εν καιρώ οργής, ουδέ παθών κρατήσει ο τοιούτος". Απεβίωσε ειρηνικά, γεμάτος χάρη από τον Θεό.
Ο Άγιος Σώζων από τη Νικομήδεια
Τον έριξαν στη φωτιά και θαυματουργικά με τη θεία χάρη βγήκε αβλαβής. Στη συνέχεια απεβίωσε ειρηνικά.
Ο Όσιος Θεοδόσιος ο νέος , ο ιαματικός
Ο Όσιος Θεοδόσιος ο νέος, ο ιαματικός, γεννήθηκε στην Αθήνα το 862 από ευσεβείς χριστιανούς. Από νεαρή ηλικία φάνηκε η θερμή πίστη πού τον διακατείχε και η μεγάλη αγάπη προς τούς συνανθρώπους του. Όταν αποφάσισε να αποσυρθεί στον μοναχικό βίο, μοίρασε την περιουσία του σ' όσους είχαν ανάγκη και πήγε λίγο έξω από την Αθήνα. όμως πολλοί ήταν αυτοί πού πήγαιναν για να τον δουν και να τον συμβουλευτούν, κάτι πού τον εμπόδισε να διαλογιστεί. Για αυτό το λόγο και για να μπορέσει να μονάσει, κατέφυγε στο Άργος. Εκεί έκτισε ένα ναό στο όνομα του Τιμίου Προδρόμου, όπου πολλοί πήγαιναν για να τον συμβουλευτούν. Τον φθόνησαν όμως ιερείς, και τον κατάγγειλαν στον Αρχιεπίσκοπο Άργους, Άγιο Πέτρο. Ο Αρχιεπίσκοπος όμως κατάλαβε την αφιλοκέρδεια και την ευσέβεια του Θεοδοσίου, με αποτέλεσμα να ενισχύσει συνεχώς στο θεάρεστο έργο της ελεημοσύνης. Ο Άγιος Θεοδόσιος απεβίωσε ειρηνικά σε βαθιά γεράματα.
Απολυτίκιον. Ήχος δ’. Ταχύ προκατάλαβε.Ως δόσιν θεόδεκτον, την καθαράν σου ζωήν, Θεώ καθιέρωσας, τω ιαμάτων πηγήν, τον τάφον σου δείξαντι, συ γαρ διά εγκράτειας, καθαρθείς των προσύλων, έλαμψας εν τω κόσμω, δι' ασκήσεως πόνων διό σε Θεοδόσιε, εν ύμνοις γεραίρομεν.
Ο Όσιος Δομέτιος ο σημειοφόρος
Ο Όσιος αυτός ήταν Αγιορείτης ασκητής, που ασκήτευε στα όρια της Μονής Φιλόθεου, έκανε μάλιστα και θαύματα, και απεβίωσε ειρηνικά. Αυτός είχε μαθητή τον οσιομάρτυρα Δαμιανό.
Ο Όσιος Νικάνωρ ο θαυματουργός
Ο Όσιος Νικάνωρ ήταν από τη Θεσσαλονίκη και έζησε τον 14ο αιώνα. Οι γονείς του ονομάζονταν Ιωάννης και Μαρία. Ήταν πολύ πλούσιοι αλλά και πολύ πνευματικοί άνθρωποι. Απόκτησαν μόνο ένα παιδί που το ονόμασαν Νικόλαο, και από την αρχή προσπάθησαν να το αναθρέψουν σύμφωνα με τα διδάγματα του Ευαγγελίου. Αλλά ενώ ο Νικόλαος ήταν 20 χρονών, πεθαίνει ο πατέρας του και μετά από λίγα χρόνια και η μητέρα του. Τότε αυτός, διαμοίρασε όλη του τη μεγάλη κληρονομιά στους φτωχούς και έγινε μοναχός με το όνομα Νικάνωρ. Κατόπιν, με την επιμονή του Αρχιερέα Θεσσαλονίκης, δέχτηκε να γίνει και Ιερέας. Στο ορός Βέρμιον Γρεβενών, που το έλεγαν: του Καλλιστράτου, υπήρχε Μονή που έκτισε ομώνυμος μοναχός. Εκεί λοιπόν πήγε και ο Νικάνωρ για να μονάσει, και από κει κατέβαινε και εμψύχωνε το λαό των γύρω πόλεων και χωριών, να μένουν σταθεροί στην πίστη τους ακόμα και με θυσία της ζωής τους. Κάποια νύκτα και ενώ ο Νικάνωρ προσευχόταν, άκουσε φωνή να του λέει να πάει στην κορυφή του όρους, και ότι εκεί θα βρει την εικόνα του Κυρίου. Πράγματι την επόμενη ήμερα τα λεγόμενα της φωνής επαληθεύτηκαν και ο Νικάνωρ στο σημείο εκείνο έκτισε εκκλησία και μοναστήρι στο όνομα της Μεταμόρφωσης του Κυρίου. Η Αγία ζωή του οσίου Νικάνορα, τερμάτισε την 7η Αυγούστου 1419 (κατ' άλλους το 1519). Το σεβάσμιο λείψανο του, τάφηκε στο παρεκκλήσι του τιμίου Προδρόμου.
Μνήμη Βαρβαρικής Επιδρομής
Η επιδρομή αυτή των Περσών δεν αναφέρεται από τον Άγιο Νικόδημο, την αναφέρουν όμως αρκετοί Κώδικες. Εδώ παραθέτουμε ακριβώς τα γραφόμενα στον Λαυρωτικό Κώδικα Ι 73: Τη αύτη ήμερα (ζ' Αυγούστου) μνήμην επιτελούμεν της υπέρ λόγον και παρά πάσαν ελπίδα δωρηθείσης ημίν τελείας βοηθείας παρά Χριστού του αληθινού Θεού ημών κατά των πανταχόθεν δια τε γης και θαλάσσης κυκλωσάντων ημάς άθεων εχθρών, μεσιτευσάσης την σωτηρίαν της θεοφύλακτου ταύτης και βασιλίδος πόλεως της ασπόρως Αυτόν Τεκούσης Παναγίας Αχράντου Δεσποίνης ημών Θεοτόκου και Αειπαρθένου Μαρίας. Τούτο δε γέγονε κατά τους χρόνους Ηρακλείου του Βασιλέως, ότε Χοσρόης ο των Περσών βασιλεύς Σάρβαρον τον αυτού στρατηλάτην μετά δυνάμεως βαρείας κατά της θεοφύλακτου ταύτης πόλεως εξέπεμψεν ος πάσαν την Ανατολήν ληϊσάμενος τον εν Χαλκηδόνι πορθμόν κατέλαβε, προσδοκών και την εν πόλεσι μεγίστην ελεΐν. Ταύτα ιδών Ηράκλειος δια του Ευξείνου Πόντου τη Περσίδι κατέλαβε, πλείονα εν αύτη εργασάμενος η ων Πέρσαι των Ρωμαίων γην διερχόμενοι, τους υιούς αυτού ενταύθα καταλιπών μετά του Σεργίου Πατριάρχου και Βώνου του θαυμάσιου. Χαγάνος δε ο των Αβάρων ηγούμενος και αυτός μεν των ομόρων εθνών παραλαβών πλήθος δια γης και θαλάσσης και αυτός την Κωνσταντινούπολιν προσέβαλεν ώστε εξ ανατολών δε τους Σκύθας, και αυτήν πάντοθεν περιληφθείσαν είτα τα εαυτών ποιούντες ελεΐν ήλπιζαν πόλιν τω σταυρώ και τοις πάθεσι Χριστού σεμνυνομένην και τη Θεοτόκω υπ' αυτού δώρον δεδομένην. Πάσα ουν ελέπολιν και τειχομαχίαν την μεν δρώντες, την δε μελετώντες βαρβαρικώτεροι γενναίως ήσαν ανθιστάμενοι. Βώνος δε τούτους ην ο προς μάχην διεγείρων και πολύς φόνος εξ εκατέρου μέρους εγένετο. Ούτως ουν τρις και τετράκις συμβαλόντες και τη της Θεοτόκου συμμαχία, άπρακτοι διαμείναντες εις θυμόν διεγείρονται μέγιστον. Όθεν τούτο οι την πόλιν οικούντες διαγνόντες, πρεσβείας προς Χαγάνον στέλλουσι μετά χρημάτων συχνών ειρηνικά γενέσθαι σπονδάς εξαιτούμενοι, ο δε φιλάργυρος την γνώμην και τον τρόπον ων, τα μεν χρήματα έλαβε, τους δε πρέσβεις άπρακτους απέστειλε, "αύριον, φήσας, την πόλιν υμών ως νοσσιάν τη χειρί μου καταλήψομαι και πάντας μονοχίτωνας εξελθείν εάσως πλείον γαρ τούτου ου φιλανθρωπεύσομαι προς υμάς", πολλά πρότερον κατά Χριστού του Θεού ημών και της Αυτόν τεκούσης βλασφημήσας. Ταύτα οι την πόλιν οικούντες ακούσαντες και όσον Ιερατικόν, όσον τε λαϊκόν και συγκλητικόν εις τους θείους ναούς ελιτάνευον, τας χείρας εις ουρανούς αίροντες και "Κύριε εξ αγίου κατοικητηρίου", λέγοντες, "έπιδε επί τω μιαρώ Χαγάνω και επί πάσι τοις υπ' αυτού τολμωμένοις και κατάβαλε αυτό, ο υπερασπιστής ημών, Όπως μη είπη, που εστίν ο Θεός αυτών", και οι μεν ηύχοντο κλαίοντες, οι δε δια τε γης και θαλάσσης εν μια έγνων συρρηγνύειν τον πόλεμον ο δε υπ' αυτών βλασφημούμενος Κύριος, τη πρεσβεία της Αυτόν τεκούσης, ανέμους σφοδρούς και στροβίλους τη θαλασσή εκπέμψας και πάσαν διαταράξας, αύτανδρα τα σκυθικά πλοία τη θαλασσή παρέπεμψεν ενθείς δε και τοις εν πόλει θάρσος, όσον τούτοις δέος κατά των βλάσφημων εξέπεμψεν εις τους βαρβάρους δε τοσούτον φόνον ειργάσαντο, όσον ουδέ αριθμήσαι τις δύναται. Ταύτα ουδέ τους Πέρσας έλαβεν ούτω πραχθέντα, οι χείρα - ως λόγος - επί στόματος θέντες υπέστρεψαν άπρακτοι, ο δε Ιεράρχης και άπαν της εκκλησίας το πλήρωμα συν δάκρυσιν επινίκια ήδον και χαριστήρια. "Η δεξιά σου, Κύριε, δεδόξασται εν ισχύ η δεξιά σου χειρ, Κύριε, έθραυσεν εχθρούς και τω πλήθει της δόξης σου συνέτριψας τους υπεναντίους· πάντα τα έθνη εκύκλωσαν ημάς και τω ονόματι σου, Κύριε, ημυνάμεθα ταύτα". Ούτως η Παναγία και Υπεράμωμος Θεοτόκος, η των Χριστιανών αντίληψις, περί ημάς την ισχύν αυτής απεδείξατο και την μεγάλην και παράδοξον σωτηρίαν ταύτην ημίν εδωρήσατο. Δια ταύτα την παρούσαν ανάμνησιν ετησίως πανηγυρίζομεν εν τω σεβασμίω αυτής οίκω, τω όντι εν Βλαχέρναις.
Ο Άγιος Βάρταν ο εξ Αρμενίας μάρτυρας
Δεν έχουμε λεπτομέρειες για τον Βίο του Αγίου.
Ο Όσιος Ποίμην ο εν τω σπηλαίω (+ 1110) ό Πολύπαθης (Ρώσος)
Δεν έχουμε λεπτομέρειες για τον Βίο του Οσίου.
Ο Όσιος Ποίμην ο Νηστευτής (Ρώσος, 14ος αι.)
Δεν έχουμε λεπτομέρειες για τον Βίο του Οσίου.
Η Οσία Κάνδιδα η Βυζαντία
Δεν έχουμε λεπτομέρειες για τον Βίο της Οσίας.
Ο Όσιος Ιωσήφ ο Γεροντόγιαννης
Οι γονείς του οσίου, Εμμανουήλ και Ζαμπία, ευσεβείς και ενάρετοι άνθρωποι, ζούσαν στις Λίθινες, ονομαστό χωριό της Σητείας Κρήτης. Ο όσιος γεννήθηκε το 1799 στα ερειπωμένα κελλάκια της Μονής Κάψα, όπου είχαν καταφύγει οι γονείς του, λόγω τουρκικής επιδρομής. Ο Ιωάννης Βιτσέντζος (όπως ήταν το κοσμικό όνομα και το επίθετο του οσίου) μέχρι να μεγαλώσει βοηθούσε τον πατέρα του στις αγροτικές εργασίες. Ζωηρός και ατίθασος στον χαρακτήρα. Λόγω απαγόρευσης της λειτουργίας σχολείων, δεν έμαθε γράμματα. Ήταν όμως φιλομαθής και έξυπνος. Σε νεαρή ηλικία παντρεύτηκε την χωριανή του Καλλιόπη της οικογένειας Γεροντήδων και απέκτησε τέσσερα παιδιά. Τρεις κόρες και ένα γιο. Η αγροτική ζωή και οι συχνοί διαπληκτισμοί με τους Τούρκους, τον ανάγκασαν να μένει στο μετόχι που είχε στην τοποθεσία "Κατσαρόλι", κοντά στις Λίθινες. Αυτή η απομόνωση αγρίεψε περισσότερο τον ήδη δύστροπο χαρακτήρα του. Έγινε ευέξαπτος, σκληρός, ερειστικός και ανελεήμων. Ένα ατύχημα όμως, με τον θάνατο της μικρής του κόρης Ειρήνης, ήμερα Κυριακή, που αυτός είχε φύγει να κάνει εμπόριο, άλλαξε ριζικά την ζωή του. Και κατόπιν σαν μοναχός συμβούλευε: "Κι' αν θες ζωήν παντοτεινή να δης εις βασιλείαν Κυριακάς και εορτάς πράσσε (= σύχναζε) στην Εκκλησίαν". Μετά από διάφορες περιπέτειες, αφήνει την οικογένεια του στην πρόνοια του Θεού και γίνεται μοναχός στη Μονή του Κάψα, την οποία ανακαινίζει και αφιερώνεται ολόψυχα στην λατρεία του Θεού. Αφού έζησε αρκετά χρόνια ζωή αγία, παρέδωσε οσιακά την ψυχή του στον Θεό στις 8.00 το πρωί της 6ης Αυγούστου 1874. Σύμφωνα με παραδόσεις και μαρτυρίες ντόπιων κατοίκων, αλλά και άλλων, επετέλεσε πολλά θαύματα προ και μετά τον θάνατο του. Είναι τοπικός άγιος και η μνήμη του γιορτάζεται την 7η Αυγούστου. Η ανακομιδή των λειψάνων του έγινε με άδεια του οικείου Μητροπολίτη την 7η Μαΐου 1982 και η μνήμη της γιορτάζεται την Τρίτη προς Τετάρτη της Διακαινησίμου. Ακολουθία του οσίου αυτού συνέγραψε ο μοναχός Γεράσιμος Μικραγιαννανίτης, την οποία, μαζί με τον βίο του οσίου, εξέδωσε η Ιερά Μονή Τιμίου Προδρόμου Κάψα Σητείας Κρήτης, το 1993.
Απολυτίκιο. Ήχος πλ. α’. Τον συνάναρχον λόγον.
Της μονής του Προδρόμου τον νέον κτίτορα, ασκητικής εποφθέντα εν τη ερήμω Καψά αγωγής αρτίως άστρον παμφαέστατον, στέψωμεν άνθεσιν ωδών και προσπέσωμεν αυτού λειψάνοις τοις πανιέροις, ταις πρεσβείαις σου εκβοώντες σώσον ημάς εκ πειρασμών, Ιωσήφ.
Ο Άγιος Μίκαλλος
«Εγώ είμι το φως του κόσμου, ο ακολουθών εμοί ου μη περιπατήση εν τη σκοτία, αλλ' εξει το φως της ζωής» (Ιωάν. η', 12).
Ομιλεί ο Κύριος και λέγει! Εγώ είμαι το φως του κόσμου όλου του κόσμου.
Εκείνος που με ακολουθεί με εμπιστοσύνη απόλυτη κι ελπίδα και πρόθυμη υπακοή στα λόγια, αυτός δεν πρόκειται ποτέ να περιπατήσει στο σκοτάδι, αλλά θα έχει πάντα μέσα του ζωηφόρο και πνευματικό φως που προέρχεται από την αληθινή ζωή, τον Θεό, και οδηγεί πάλι σ' Αυτόν.
Τα υπέροχα και σωστικά τούτα λόγια, που Βγήκαν από το στόμα του Θείου Διδασκάλου για πρώτη φορά, έγιναν με τον καιρό σύνθημα ζωής από χιλιάδες ψυχές και χάρισαν στην Εκκλησία τις αμέτρητες μυριάδες των αγίων και των μαρτύρων της πίστεως.
Τούτα τα λόγια έκαμαν βίωμα και ζωή τους όλοι οι άγιοι. Τούτα τα λόγια έκαμε βίωμα και ζωή του κι ο άγιος Μίκαλλος ο προσφιλής και πολύ σεβαστός άγιος των κατοίκων της ωραίας Ακανθούς και των γύρω απ' αυτήν χωριών.
Με τούτο τον άγιο θα ασχοληθούμε κι εμείς στις γραμμές που ακολουθούν.
Όπως γράφουμε κι αλλού, ο άγιος Μίκαλλος είναι ένας από τους τριακόσιους αγίους που ήρθαν στην Κύπρο περί τα μέσα του 12ου αιώνα μετά τη Β' Σταυροφορία (1147-1149 μ.Χ.).
Για την παιδική ηλικία, τους γονείς και την ιδιαίτερη πατρίδα του αγίου δεν έχουμε δυστυχώς καμιά πληροφορία. Εκείνο που συμπεραίνουμε γι' αυτόν είναι, πως ο άγιος, όταν ήταν νέος, αναγκάστηκε για μια καλύτερη ζωή να ξενιτευτεί. Πήγε στη Γερμανία κι εργαζόταν ως εργάτης με άλλους Έλληνες. Εκεί ευρισκόμενος άκουσε κάποια μέρα το συγκλονιστικό κήρυγμα που την εποχή εκείνη κηρυσσόταν παντού στις διάφορες πόλεις και χώρες της Ευρώπης:-Αδέλφια, ελάτε να συνεργαστούμε για ένα έργο ιερό! Οι Άγιοι Τόποι, εκεί που γεννήθηκε, μεγάλωσε, περπάτησε και δίδαξε ο Χριστός μας, οι Τόποι στους οποίους έκαμε τόσα θαύματα, αλλά και διώχθηκε και συνελήφθηκε και σταυρώθηκε και απέθανε και τάφηκε βρίσκονται κάτω από τη μωαμεθανική εξουσία. Αλύπητα βασανίζονται όσοι τολμούν να πάνε εκεί ταπεινοί προσκυνητές. Οι Άγιοι Τόποι πρέπει να ελευθερωθούν. Και σ' αυτή την ιερή προσπάθεια καλούνται όλοι να βοηθήσουν.
Σε λίγο χρονικό διάστημα όσοι στην καρδιά τους ένιωθαν τη φλόγα της αγάπης του Χριστού να τους καίει, μαζεύτηκαν και δημιούργησαν μια μεγάλη στρατιά που ένα πρωί ξεκίνησε να κάμει έργο τον πόθο, που φλόγιζε τα στήθια των ανθρώπων αυτών. Η στρατιά αυτή, η γνωστή σαν δεύτερη σταυροφορία διαλύθηκε εκεί στη σημερινή Γιουγκοσλαβία. Ανάμεσα στα διάφορα σώματα στρατού ήταν και τριακόσιοι Έλληνες με αρχηγό κάποιο Αυξέντη, τον γνωστό άγιο Αυξέντιο. Όταν η στρατιά διαλύθηκε, οι Έλληνες μαζεύτηκαν και μετά από μία ενθουσιώδη ομιλία του Αρχηγού αποφάσισαν να τραβήξουν προς τα μέρη του Ιορδάνη και να ζήσουν εκεί μια ασκητική ζωή, μια ζωή πλήρους αφιέρωσης στον Θεό.
Η πρόταση έγινε δεκτή με ενθουσιασμό. Μετά από μια προσευχή που έγινε από μέρους όλων, οι άνθρωποι μας ξεκίνησαν. Πρώτα πήγαν και προσκύνησαν όλοι μαζί στα Ιεροσόλυμα. Ύστερα προχώρησαν προς τα έρημα του Ιορδάνη με σκοπό να αφιερωθούν στον Θεό και να ζήσουν εκεί τη ζωή που αποφάσισαν, τη μοναχική κι ασκητική ζωή. Η νηστεία, η προσευχή, η αγρυπνία, η μελέτη της Αγίας Γραφής, αλλά κι η έμπρακτη αγάπη προς όλους εκείνους που είχαν την ανάγκη τους, να η καθημερινή τους φροντίδα. Το περιβάλλον δυστυχώς και ευτυχώς του Ιορδάνη δεν τους βοηθούσε καθόλου στη ζωή που διάλεξαν να ζήσουν. Οι εχθροί της πίστεως του Χριστού που με φθονερό μάτι παρακολουθούσαν τη ζωή και την πρόοδο των ασκητών στα μέρη εκείνα, άρχισαν να τους παρενοχλούν. Κι αυτοί για να γλιτώσουν μαζεύτηκαν μια μέρα στην παραλία με τον σκοπό να φύγουν από τον τόπο εκείνο. Εδώ βρήκαν ένα καράβι, μπήκαν μέσα και ήρθαν στην Κύπρο, που ήταν τότε ονομαστή για τη θεοσέβεια της. Το καράβι σταμάτησε στην Πάφο. Μια παράδοση μάλιστα λέει, πως τούτο εξ αιτίας μιας δυνατής τρικυμίας, τσακίστηκε πάνω στους βράχους. Ευτυχώς οι άνθρωποι σώθηκαν όλοι πάνω στα συντρίμμια του καραβιού και βγήκαν έξω στη στεριά. Απ' εδώ σκορπίστηκαν σε διάφορα μέρη του Νησιού κι έζησαν ο καθένας τη μακαρία ζωή με τον δικό του τρόπο.
Αυτό έκανε κι ο άγιος Μίκαλλος. Με οδηγό τα λόγια του ψαλμωδού (ψαλμ. α', 1-2), που βεβαιώνουν πως είναι τρισευτυχισμένος και ευλογημένος από τον Θεό ο άνθρωπος που αποφεύγει τις συναναστροφές με ανθρώπους διεφθαρμένους και ασεβείς και αντίθετα έχει δοσμένη τη θέληση και τη σκέψη του στον νόμο του Κυρίου και αυτόν μελετά μέρα και νύκτα, προχώρησε στον δρόμο που διάλεξε. Μπροστά του έχει πάντα του Θεού το θέλημα, όπως το δίδαξε το φως του κόσμου, ο Χριστός. Με τη σκέψη σ' αυτόν βαδίζει ανυπόδητος, διασχίζει βουνά και κάμπους διαβαίνει ποτάμια ορμητικά, χείμαρρους, χωρίς φόβο και ατρόμητος προχωρεί μέχρις ότου ύστερα από πολλούς κινδύνους και κόπους έφτασε στα μέρη της Ακανθούς. Δύο σπήλαια που βρήκε στο μέρος αυτό και που στέκονται ακόμη και σήμερα τον κάμνουν να σταματήσει και να διαλέξει το μέρος αυτό σαν τόπο της ασκήσεώς του.
Το περιβάλλον υπέροχο. Θάμνοι ποικίλοι κάλυπταν και καλύπτουν ακόμη και σήμερα τον κάμπο γύρω κι ευωδιάζουν. Τα σπήλαια ευρύχωρα. Μπροστά απλώνεται απέραντη η γαλάζια θάλασσα. Ησυχία ονειρώδης. Μόνο ο φλοίσβος των κυμάτων ακούεται σιγαλά και το τραγούδι των πουλιών που πετάνε πάνω στους θάμνους ταράζει κάπως την ησυχία του τοπίου. Σε τούτο το μέρος ο όσιος μας με ευγνωμοσύνη απέραντη στον Πανάγαθο Θεό έστησε τη σκοπιά του και κάτω από την αιματόβρεκτη σημαία του Σταυρού άρχισε τον αγώνα. Σε όλη την ύπαρξη του μια σκέψη πρυτανεύει. Ο Κύριος κι οι εντολές του. Καθετί το υλιστικό του είναι ξένο κι αδιάφορο. «Σκύβαλα» θεωρεί όλα τα υλικά αγαθά, του κόσμου τούτου τα αγαθά, κάνοντας μια σύγκριση αυτών με τη χαρά και την ανάπαυση που δίνει ο Χριστός. Τα λόγια του ιερού υμνογράφου βρίσκουν κι εδώ πλήρη την εφαρμογή τους.
«Τοις ερημικοίς ζωή μακαριά εστί, θεϊκώ έρωτι πτερουμένοις». Δηλαδή η ζωή αυτών που για την αγάπη του Θεού πηγαίνουν και εγκαθίστανται στην έρημο μακριά από τον κόσμο, είναι ζωή μακαριά, ευλογημένη. Κι είναι η ζωή αυτών των ανθρώπων τέτοια, γιατί οι μοναχοί είναι ελεύθεροι από κάθε ταραχή και φροντίδα του κόσμου. Αυτοί συνέχεια έχουν στη σκέψη τον Θεό, και προς Αυτόν στρέφονται πάντα με μια αγάπη κι ένα έρωτα φλογερό κι αδιάκοπο. Μοναδικό μέλημα και φροντίδα τους έχουν ένα πράγμα. Να αρέσουν σ' Αυτόν.
Αυτό το μέλημα και τούτη τη φροντίδα έχει κι ο όσιος μας, τον Κύριο. Σ' αυτόν προσφέρει κάθε στιγμή και ώρα τον εαυτό του. Πόθος και παλμός κι αγώνας του καθημερινός, πως να γίνει άνθρωπος αρετής και να αρέσει στον Θεό. Τα λόγια του επιστήθιου φίλου του Χριστού, του Ιωάννου, είναι συνέχεια μπροστά του. «Ο κόσμος παράγεται και η επιθυμία αυτού, ο δε ποιών το θέλημα του κυρίου μένει εις τον αιώνα» (Α' Ιωάν. 6', 17). Τούτος ο μάταιος κόσμος κι οι αμαρτωλές επιθυμίες του εγώ παρέρχονται και μαζί τους όλα όσα επιθυμούν οι άνθρωποι να κατέχουν μέσα σ' αυτόν. Εκείνος όμως που αγαπά τον Θεό και εκτελεί το θέλημα Του δεν παρέρχεται. Μένει αιώνια. Δια την αγάπη του Θεού εγκατέλειψε κι αυτός τον κόσμο και τα του κόσμου. Προσπάθεια του μοναδική έγινε τώρα η πρόοδος του στην αρετή. Το θέλημα του Κυρίου μελετά καθημερινά με προσοχή και ευλάβεια στο ιερό Ευαγγέλιο. Με την προσευχή επίσης τη θερμή, την αγρυπνία, τη νηστεία ανεβαίνει καθημερινά της αρετής τα σκαλοπάτια. Με τούτα τα μέσα, αφού σταύρωσε «την σάρκα συν τοις παθήμασι και ταις επιθυμίαις» όπως λέει ο θείος Απόστολος (Γαλ. ε', 24), ελεύθερος πια βαδίζει σταθερά για να φτάσει κάποια μέρα εκεί που βασιλεύει αδιάκοπα η αιώνια μακαριότητα.
Στο απόμερο κι υπέροχο τούτο μέρος της μαρτυρικής μας Κύπρου το ποτισμένο με αίματα και δάκρυα τόσων οσίων και μαρτύρων έζησε ο άγιος μας χρόνια πολλά με βασική τροφή χόρτα του κάμπου και ρίζες και τρυφερές μύτες από αγριοβότανα. Λιτή η διατροφή του. Πλούσια η χαρά κι η γαλήνη της καρδιάς του. Πλουσιώτερη η προσφορά του στις διψασμένες για παρηγοριά και φωτισμό ψυχές, που απ' τις πρώτες μέρες που τον γνώρισαν δεν έπαψαν συχνά να τον επισκέπτονται και να εκζητούν τη βοήθεια του. Βοήθεια στις δυσκολίες και τους διωγμούς που αντιμετώπιζαν από τους σκληρούς κατακτητές της νήσου μας, τους Φράγκους. Αλλά και βοήθεια στις διάφορες αρρώστιες που έδερναν τους κατοίκους του πονεμένου αυτού τόπου. Καθημερινά, σε διάφορες ώρες, πλήθη χριστιανών τον επεσκέπτοντο για να ακούσουν τα λόγια και τις συμβουλές του ή για να ζητήσουν τη θεραπεία των ασθενών τους που του έφερναν.
Η χάρη του αγίου Πνεύματος που πλούσια είχε σκηνώσει στην ψυχή του χάριζε την πολυπόθητη υγεία σε όσους με ειλικρινή μετάνοια τον επεσκέπτοντο και με πίστη βαθιά ζητούσαν από τις προσευχές του το έλεος του Θεού. Κανένας δεν έφευγε από το ασκητήριό του δυσαρεστημένος. Η αγιότητα του είχε διαλάμψει στο νοητό της Εκκλησίας στερέωμα. Και όταν η αγάπη του Θεού τον είχε καλέσει για να τον ξεκουράσει στην πέραν του τάφου ζωή, ήρεμα ο άγιος παρέδωσε την ψυχή του στις 7 Αυγούστου στα χέρια Εκείνου από τον οποίο έλαβε δόξα άφθιτο και μακαριότητα αιώνια. Η θαυματουργική του δύναμη συνεχίζεται και σήμερα σε όσους με πίστη επισκέπτονταν μέχρι την επιδρομή του βάρβαρου Αττίλα το 1974 το εκκλησάκι του, που βρισκόταν δίπλα στα σπήλαια και επλένοντο με το αγίασμα του, ελάμβαναν τη θεραπεία στην αρρώστια τους και την παρηγοριά στη δοκιμασία τους.
Η θαυματουργική χάρη του αγίου Μίκαλλου ανεφέρετο στη θεραπεία της μαλάριας και της λέπρας. Επίσης οι μητέρες που θήλαζαν τα παιδάκια τους, όταν δεν είχαν γάλα, πήγαιναν στη χάρη του με πίστη, θήλαζαν από τους σταλακτίτες που ήσαν στα σπήλαια και επεκαλούντο τη βοήθεια του, την οποίαν και ελάμβαναν πλούσια. Άρρητη ευωδία, αναφέρουν οι παλαιοί, ξεχυνόταν από τα δύο σπήλαια μέχρι τελευταία, που έφθανε γύρω στα χωράφια που καλλιεργούσαν οι αγρότες της Ακανθούς. Δίπλα στα σπήλαια υπήρχε και υπάρχει ακόμη μια θαλερή μυρτιά, «η μυρτιά του οσίου Μίκαλλου» στην οποία αποδίδονταν πλούσιες θαυματουργικές ιδιότητες.
Με την καρδιά σφιγμένη, αλλά και λουσμένη στα δάκρυα μιας ειλικρινούς μετάνοιας καλούνται οι κάτοικοι της πονεμένης Ακανθούς όπου κι αν βρίσκονται, και μαζί μ' αυτούς κι όλοι οι πιστοί χριστιανοί της ηρωοτόκου Κύπρου, της νήσου που την αγιάζουν τόσοι άγιοι, μαζί κι ο όσιος Μίκαλλος για τον οποίο ομιλούμε, να ενθυμούνται πάντα, μα κι όλοι να ενθυμούμαστε συχνά-πυκνά, τούτη την αλήθεια:Η ειλικρινής μετάνοια είναι το μοναδικό μέσο για να μπορεί ο άνθρωπος κάθε φορά να επιτυγχάνει την έξοδο του από τις συμφορές που τον δέρνουν και τον στενοχωρούν. αη αληθινή μετάνοια είναι η δύναμη που οδηγεί τον άνθρωπο και τον πιο αμαρτωλό, στον δρόμο της σωτηρίας. Αυτό το μέσο, αυτό το φάρμακο καλούμαστε να χρησιμοποιήσουμε κι εμείς, τούτο τον καιρό, αν θέλουμε να σωθούμε και να επιτύχουμε ξανά τη λύτρωση και τη σωτηρία μας. Είναι καιρός με συντριβή ψυχής να μετανιώσουμε, να κλάψουμε για τις αμαρτίες μας και με ειλικρινή εξομολόγηση να ζητήσουμε να λάβουμε τα έλεος του Θεού. και θα το λάβουμε. Θα μας το χαρίσει η ευσπλαχνία του. Και θα επιτύχουμε τη λύτρωση που ποθούμε. Τότε ελεύθεροι θα ξαναγυρίσουμε και πάλι στα αγαπημένα μέρη. Θα ξαναπάμε στα χωριά μας. Θα ξανακτυπήσουν οι καμπάνες των εκκλησιών που οι βάρβαροι του Αττίλα δεν κατέστρεψαν και θα ξαναλειτουργηθούμε σ' αυτές. με ανείπωτη χαρά και αγαλλίαση θα απευθύνουμε και πάλι θερμά τα ευχαριστώ μας στον Κύριο, την Παναγία Μητέρα Του και μητέρα όλων μας και στους άγιους μας.
Τότε με χαρά και αγαλλίαση θα ψάλλουμε και πάλι του ψαλμωδού μας τον επίκαιρο στίχο. «Αύτη η ημέρα ην εποίησεν ο Κύριος αγαλλιασώμεθα και ευφρανθώμεν εν αυτή».
Άγιοι της Κύπρου μας, άγιε Μίκαλλε, δώστε, σας παρακαλούμε η ημέρα αυτή να 'ρθει το συντομώτερο. Αμήν.
Απολυτίκιο Ήχος α’. του λίθου σφραγισθέντος.Της ερήμου πολίτης, και εν σώματι άγγελος, και θαυματουργός ανεδείχθης, θεφόρε πατήρ ημών Μίκαλλε, νηστείρ, αγρυπνία, προσευχή, ουράνια χαρίσματα λαβών θεραπεύεις τους νοσούντας, και τας ψυχάς των πίστει προστρεχόντων σοι. Δόξα τω δεδωκότι σοι ισχύν δόξα τω σε στεφανώσαντι, δόξα τω ενεργούντι δια σου πάσιν ιάματα.
Έτερον απολυτίκιο υπό Χαραλάμπους Μ. Μπούσια. Ήχος δ. Ταχύ προκατάλαβε.Χριστώ ευηρέστησας οσιακή αγωγή, θεσπέσιε Μίκαλλε, εν τοις σπηλαίοις της γης οικήσας ως άσαρκος, εύχος και αντιλήπτωρ Ακανθούς της εν Κύπρω, πρέσβευε δωρηθήναι τοις πιστοίς ουρανόθεν υγείαν και ειρήνην ψυχών αδιατάρακτον.
Πέμπτη 6 Αυγούστου 2009
Η ΜΕΤΑΜΟΡΦΩΣΙΣ ΤΟΥ ΣΩΤΗΡΟΣ ΧΡΙΣΤΟΥ
Η ΜΕΤΑΜΟΡΦΩΣΙΣ ΤΟΥ ΣΩΤΗΡΟΣ ΧΡΙΣΤΟΥ, Αββακούμ Νεομάρτυρα
Η Μεταμόρφωση του Σωτήρος Χριστού (εορτή Σωτήριος, Σωτηρία)
Κατά τη διήγηση των Ευαγγελιστών, ο Κύριος μας Ιησούς Χριστός πήρε από τους μαθητές τον Πέτρο, τον Ιωάννη και τον Ιάκωβο και ανέβηκε ατό ορός Θαβώρ για να προσευχηθεί. Οι τρεις μαθητές Του, όπως ήταν κουρασμένοι από τη δύσκολη ανάβαση στο Θαβώρ και ενώ κάθισαν να ξεκουραστούν, έπεσαν σε βαθύ ύπνο. Όταν, όμως, ξύπνησαν, αντίκρισαν απροσδόκητο και εξαίσιο θέαμα. Το πρόσωπο του Κυρίου άστραφτε σαν τον ήλιο, και τα φορέματα Του ήταν λευκά σαν το φως. Τον περιστοίχιζαν δε και συνομιλούσαν μαζί Του δυο άνδρες, ο Μωυσής και ο Ηλίας. Αφού οι μαθητές συνήλθαν κάπως από την έκπληξη, ο πάντα ενθουσιώδης, Πέτρος, θέλοντας να διατηρηθεί αυτή η αγία μέθη που προκαλούσε η ακτινοβολία του Κυρίου, ικετευτικά είπε να στήσουν τρεις σκηνές. Μία για τον Κύριο, μία για το Μωυσή και μία για τον Ηλία. Πριν προλάβει, όμως, να τελειώσει τη φράση του, ήλθε σύννεφο που τους σκέπασε και μέσα απ' αυτό ακούστηκε φωνή που έλεγε: "Ούτος εστίν ο υιός μου ο αγαπητός, αυτού ακούετε". Δηλαδή, Αυτός είναι ο Υιός μου ο αγαπητός, που τον έστειλα για να σωθεί ο κόσμος. Αυτόν να ακούτε. Οφείλουμε, λοιπόν, και εμείς όχι μόνο να Τον ακούμε, αλλά και να Τον υπακούμε. Σε οποιοδήποτε δρόμο μας φέρει, είμαστε υποχρεωμένοι να πειθαρχούμε.Απολυτίκιο. Ήχος βαρύς.Μετεμορφώθης εν τω όρει, Χριστέ ο Θεός, δείξας τοις Μαθηταίς σου, την δόξαν σου καθώς ηδύναντο, λάμψον και ημίν τοις αμαρτωλοίς, το φως το αΐδιον, πρεσβείαις της Θεοτόκου, Φωτοδότα δόξα σοι.
Κοντάκιον. Αυτόμελον. Ήχος βαρύς.
Επί τού όρους μετεμορφώθης, και ως εχώρουν οι Μαθηταί σου την δόξαν σου, Χριστέ ο Θεός εθεάσαντο, ίνα όταν σε ίδωσι σταυρούμενον, το μεν πάθος νοήσωσιν εκούσιον, τω δε κόσμω κηρύξωσιν, ότι συ υπάρχεις αληθώς, τού Πατρός το απαύγασμα.
Ο Άγιος Αββακούμ ο Νεομάρτυρας
Για τον νεομάρτυρα αυτόν δεν έχουμε πολλές πληροφορίες για τη ζωή του. Το Νέο Μαρτυρολόγιο και οι Συναξαριστές δεν τον αναφέρουν. Μόνο στον Κώδικα Ω 89, φ. 155 της Λαύρας, αναφέρονται ότι, στις 6 Αυγούστου 1628 μαρτύρησε ο όσιος και νέος μάρτυρας Αββακούμ στη μεγαλούπολη Θεσσαλονίκη, εις δόξαν και καύχημα των Ορθοδόξων χριστιανών. Στο ημερολόγιο της Εκκλησίας της Ελλάδος και μάλιστα στην τοπική αγιολογία της Θεσσαλονίκης, δεν αναφέρεται τίποτα γι' αυτόν τον μάρτυρα. Στο Μικρό Ευχολόγιο η μνήμη του Αγίου αυτού αναφέρεται στις 6 Αυγούστου. (Επειδή όμως η μνήμη του συμπίπτει με τη γιορτή της Μεταμορφώσεως, ο Νεομάρτυρας αυτός γιορτάζεται άλλοτε την 5η και άλλοτε την 7η Αυγούστου).
Η Μεταμόρφωση του Σωτήρος Χριστού (εορτή Σωτήριος, Σωτηρία)
Κατά τη διήγηση των Ευαγγελιστών, ο Κύριος μας Ιησούς Χριστός πήρε από τους μαθητές τον Πέτρο, τον Ιωάννη και τον Ιάκωβο και ανέβηκε ατό ορός Θαβώρ για να προσευχηθεί. Οι τρεις μαθητές Του, όπως ήταν κουρασμένοι από τη δύσκολη ανάβαση στο Θαβώρ και ενώ κάθισαν να ξεκουραστούν, έπεσαν σε βαθύ ύπνο. Όταν, όμως, ξύπνησαν, αντίκρισαν απροσδόκητο και εξαίσιο θέαμα. Το πρόσωπο του Κυρίου άστραφτε σαν τον ήλιο, και τα φορέματα Του ήταν λευκά σαν το φως. Τον περιστοίχιζαν δε και συνομιλούσαν μαζί Του δυο άνδρες, ο Μωυσής και ο Ηλίας. Αφού οι μαθητές συνήλθαν κάπως από την έκπληξη, ο πάντα ενθουσιώδης, Πέτρος, θέλοντας να διατηρηθεί αυτή η αγία μέθη που προκαλούσε η ακτινοβολία του Κυρίου, ικετευτικά είπε να στήσουν τρεις σκηνές. Μία για τον Κύριο, μία για το Μωυσή και μία για τον Ηλία. Πριν προλάβει, όμως, να τελειώσει τη φράση του, ήλθε σύννεφο που τους σκέπασε και μέσα απ' αυτό ακούστηκε φωνή που έλεγε: "Ούτος εστίν ο υιός μου ο αγαπητός, αυτού ακούετε". Δηλαδή, Αυτός είναι ο Υιός μου ο αγαπητός, που τον έστειλα για να σωθεί ο κόσμος. Αυτόν να ακούτε. Οφείλουμε, λοιπόν, και εμείς όχι μόνο να Τον ακούμε, αλλά και να Τον υπακούμε. Σε οποιοδήποτε δρόμο μας φέρει, είμαστε υποχρεωμένοι να πειθαρχούμε.Απολυτίκιο. Ήχος βαρύς.Μετεμορφώθης εν τω όρει, Χριστέ ο Θεός, δείξας τοις Μαθηταίς σου, την δόξαν σου καθώς ηδύναντο, λάμψον και ημίν τοις αμαρτωλοίς, το φως το αΐδιον, πρεσβείαις της Θεοτόκου, Φωτοδότα δόξα σοι.
Κοντάκιον. Αυτόμελον. Ήχος βαρύς.
Επί τού όρους μετεμορφώθης, και ως εχώρουν οι Μαθηταί σου την δόξαν σου, Χριστέ ο Θεός εθεάσαντο, ίνα όταν σε ίδωσι σταυρούμενον, το μεν πάθος νοήσωσιν εκούσιον, τω δε κόσμω κηρύξωσιν, ότι συ υπάρχεις αληθώς, τού Πατρός το απαύγασμα.
Ο Άγιος Αββακούμ ο Νεομάρτυρας
Για τον νεομάρτυρα αυτόν δεν έχουμε πολλές πληροφορίες για τη ζωή του. Το Νέο Μαρτυρολόγιο και οι Συναξαριστές δεν τον αναφέρουν. Μόνο στον Κώδικα Ω 89, φ. 155 της Λαύρας, αναφέρονται ότι, στις 6 Αυγούστου 1628 μαρτύρησε ο όσιος και νέος μάρτυρας Αββακούμ στη μεγαλούπολη Θεσσαλονίκη, εις δόξαν και καύχημα των Ορθοδόξων χριστιανών. Στο ημερολόγιο της Εκκλησίας της Ελλάδος και μάλιστα στην τοπική αγιολογία της Θεσσαλονίκης, δεν αναφέρεται τίποτα γι' αυτόν τον μάρτυρα. Στο Μικρό Ευχολόγιο η μνήμη του Αγίου αυτού αναφέρεται στις 6 Αυγούστου. (Επειδή όμως η μνήμη του συμπίπτει με τη γιορτή της Μεταμορφώσεως, ο Νεομάρτυρας αυτός γιορτάζεται άλλοτε την 5η και άλλοτε την 7η Αυγούστου).
Τετάρτη 5 Αυγούστου 2009
Προεόρτιο της Μεταμόρφωσις του Σωτήρος Χριστού
Προεόρτιο της Μεταμόρφωσις του Σωτήρος Χριστού, Ευσιγνίου, Καττιδίου και Καττιδιανού, Νόννας, Σόλεβ Αιγυπτίου, Φαβίου Ιερομάρτυρα, Θερισσού Επισκόπου, Ευθυμίου Πατριάρχη, Χρήστου εκ Πρεβέζης, Ευγενίου Αιτωλού
Προεόρτια της Μεταμόρφωσις Σωτήρος Χριστού
Ο Κύριος είχε προειπεί στους μαθητές του για τούς κινδύνους, για τα πάθη του και την θανάτωση του και επίσης για το τι θα τραβούσαν στην συνέχεια από τούς ειδωλολάτρες και τούς εχθρούς του Ευαγγελίου, λέγοντας τους πώς αυτά ανήκουν στην παρούσα ζωή. Εκείνο όμως πού έχει ουσιαστική σημασία είναι η αιώνια ζωή. Έτσι λοιπόν ο Χριστός θέλοντας να δείξει στους μαθητές του μία πρόγευση της αιώνιας ζωής, παρέλαβε τρεις από τούς μαθητές τους, τον Πέτρο, τον Ιάκωβο και τον Ιωάννη και τούς ανέβασε σε ένα βουνό. Εκεί μεταμορφώθηκε και έλαμψε το πρόσωπό Του σαν το φως. και τότε εμφανίστηκαν ο Μωυσής και ο Ηλίας οι οποίοι συνομίλησαν μαζί με τον Ιησού. Ο Κύριος πήρε μόνο αυτούς τούς μαθητές, διότι είχαν κάποια υπεροχή έναντι των άλλων. Συγκεκριμένα ο Πέτρος γιατί αγαπούσε πολύ τον Χριστό, ο Ιωάννης γιατί τον αγαπούσε πολύ ο Χριστός και ο Ιάκωβος επειδή είχε την δύναμη να πιει το ποτήρι πού ήπιε ο Χριστός. Τούς Μωϋσή και Ηλία τούς έφερε για να διορθώσει τις εντυπώσεις πού υπήρχαν μέχρι τότε για το ποίος ήταν, αν ήταν δηλαδή ο Ιωάννης ο Βαπτιστής η κάποιος μεγάλος προφήτης. Αυτά λοιπόν συνέβησαν στην Μεταμόρφωση του Κυρίου ημών Ιησού Χριστού, στο όρος Θαβώρ.
Απολυτίκιον. Ήχος δ’.
Χριστού την Μεταμόρφωσιν προϋπαντήσωμεν, φαιδρώς πανηγυρίζοντες τα προεόρτια, πιστοί και βοήσωμεν, Ήγγικεν η ημέρα της ενθέου ευφροσύνης, άνεισιν εις το όρος το Θαβώρ ο Δεσπότης, της θεότητος αυτού απαστράψαι την ωραιότητα.
Κοντάκιον Προεόρτιον. Ήχος δ’. Επεφάνης σήμερον.
Εν τη θεία σήμερον Μεταμορφώσει, η βροτεία άπασα, φύσις προλάμπει θεϊκώς, εν ευφροσύνη κραυγάζουσα, Μεταμορφούται Χριστός, σώζων άπαντας.
Ο Άγιος ΕυσίγνιοςΓεννήθηκε στην Αντιόχεια και ήταν στρατιωτικός για εξήντα ολόκληρα χρόνια. Στρατεύθηκε όταν βασίλευε ο Κώνστας ο Χλωρός, πατέρας του Μεγάλου Κωνσταντίνου. Έζησε πολλά χρόνια και πρόφθασε μέχρι και τη βασιλεία του Ιουλιανού του Παραβάτη. Όταν κάποτε ο βασιλιάς αυτός έφθασε στην Αντιόχεια, ζήτησε να τον δει κάποιος γέροντας στρατιώτης 110 χρονών! Ο Ιουλιανός από περιέργεια τον δέχθηκε, και έμεινε έκπληκτος όταν είδε το γέροντα στρατιώτη τόσων χρονών να διατηρεί αλύγιστο το σώμα του. Διέταξε και τον περιποιήθηκαν όσο το δυνατόν καλύτερα. Αλλά ο Ευσίγνιος δεν ικανοποιήθηκε απ' αυτές τις περιποιήσεις του Ιουλιανού και του δήλωσε ότι είναι χριστιανός και ότι μάταια προσπαθεί να ζωντανέψει ένα πτώμα, όπως είναι η ειδωλολατρία. Και επί τέλους, να πάψει να διώκει το Χριστό. Όταν άκουσε αυτά ο Ιουλιανός, εξαγριώθηκε και διέταξε αμέσως να τον αποκεφαλίσουν. Τότε ο Ευσίγνιος, γεμάτος από χαρά, είπε: "Ευχαριστώ, βασιλιά. Ο θάνατος με σεβάστηκε στο πεδίο των μαχών, για να με εύρει τώρα και να μου δώσει το κτύπημα χάριν του Χρίστου. Τέτοιο τέλος είναι άξιο χριστιανού στρατιώτη, και δοξολογώ τον Ύψιστο πού ευδόκησε να με επιφυλάξει για τέτοιο τέλος". Έτσι ο Ευσίγνιος έλαβε τον τίμιο θάνατο του μαρτυρίου με αποκεφαλισμό.
Απολυτίκιο. Ήχος δ’. Ταχύ προκατάλαβε.Ως έμπλεως πίστεως, της προς Χριστόν ευσεβώς, νεάζον το φρόνημα, έσχες εν γήρα καλώς, Ευσίγνιε ένδοξε, όθεν ομολογήσας, τον Υπέρθεον Λόγον, ήλεγξας θαρσαλέως, Παραβάτου το θράσος, εντεύθεν μετά Μαρτύρων, ως Μάρτυς δεδόξασαι.
Κοντάκιον. Ήχος πλ. δ’. Ως απαρχάς.
Ως ευσεβείας μάρτυρα, και αληθή θεόφρονα, η Εκκλησία γεραίρει δοξάζουσα, τους θείους άθλους σήμερον, του σοφού Ευσιγνίου, ακαταπαύστως βοώσα, Ταις αυτού ικεσίαις, τους δούλους σου συντήρησον Πολυέλεε.
Τα Άγια Αδέλφια Καττίδιος και Καττιδιανός
Μαρτύρησαν δια λιθοβολισμού.
Η Αγία Νόννα
Η Αγία αυτή ανήκει στη μερίδα των χριστιανών γυναικών, και μητέρων, που με το φως του Ιησού Χριστού λάμπρυναν το στερέωμα της χριστιανικής Ιστορίας. Ευσεβής, αγνή, με θερμή πίστη, με διαμαντένιο χαρακτήρα, με πολλή μελέτη και ακριβή γνώση των δογμάτων και των εντολών της χριστιανικής θρησκείας, αναδείχτηκε ο καλός άγγελος του σπιτιού της. Ο σύζυγος της Γρηγόριος είχε πέσει στην αίρεση των Υψισταρίων, που δεχόταν μονοπρόσωπο τον Ύψιστο και απέρριπτε τον Τριαδικό Θεό. Αλλά η Νόννα με τις προσευχές της και την πειθώ, που εξασκούσε με σοφία και στοργή, επανέφερε το σύζυγο της στον ορθόδοξο δρόμο, για να αναδειχθεί στη συνέχεια ένας από τους πιο ευσεβείς επισκόπους της Εκκλησίας μας. Έπειτα η Νόννα, έδειξε τόσο μεγάλη προσοχή στην ανατροφή των παιδιών της, ώστε ανέδειξε πολύτιμες δυνάμεις και έξοχα κοσμήματα της χριστιανικής πίστης. Και αυτά ήταν, ο μεγάλος πατέρας της Εκκλησίας μας Γρηγόριος ο Θεολόγος, ο άλλος γιος της Καισάριος και η πασίγνωστη -για την ευσέβεια της- κόρη της Γοργονία. Έτσι η Νόννα αποτελεί παράδειγμα για μίμηση στις κοινωνίες, που θέλουν να αντλούν από την οικογένεια χριστιανική τόνωση, και νικηφόρες δυνάμεις κατά των ασεβών δοξασιών και της τυραννίας των παθών. Η Αγία Νόννα απεβίωσε ειρηνικά.
Ο Άγιος Σόλεβ ο Αιγύπτιος
Μαρτύρησε δια τοξευόμενου βέλους.
Ο Άγιος Φάβιος (ή σωστότερα Φαβιανός) ο Ιερομάρτυρας επίσκοπος Ρώμης
Μαρτύρησε δια ξίφους. Στους καταλόγους των πάπων μεταξύ των μαρτύρων συγκαταλέγεται ο πάπας Φαβιανός (236-350), που μαρτύρησαν επί Δεκίου την 20ή Ιανουαρίου (Ευσεβίου Εκκλ. Ιστορία κεφ. κθ').
Ο Άγιος Θέρισσος (ή Θύρσος) επίσκοπος Καρπασίας
Κύπριος Άγιος, επ' ονόματι του οποίου σώζεται και αρχαίος ναός κοντά στη θάλασσα. (Περιττώς επαναλαμβάνεται η μνήμη του, από ορισμένα Αγιολόγια, και την 23η Ιουλίου).
Ο Άγιος Ευθύμιος Πατριάρχης Κωνσταντινούπολης
Τη μνήμη του αναγράφει ο Γεδεών στο Εορτολόγιό του σελ. 149. Ο Ευθύμιος αυτός είναι, που πατριάρχευσε από το 906-911 και μετά την παύση του Αλεξάνδρου, αδελφού του Λέοντα του Σοφού. Κατόπιν αποσύρθηκε στη Μονή του Αγαθού, όπου απεβίωσε ειρηνικά την 5η Αυγούστου του 917.
Ο Άγιος Χρήστος από την Πρέβεζα
Ο ήρωας αυτός της Ορθοδοξίας ήταν από την Πρέβεζα. "Αν και ναυτικός στο επάγγελμα, καθόλου δεν αποξενώθηκε από την χριστιανοπρεπή διαγωγή του. Όταν κάποτε το πλοίο στο όποιο δούλευε έφτασε από την Κρήτη στο λιμάνι της Κω, ο Χρήστος αμέσως έτρεξε στην Εκκλησία, προσευχήθηκε, βρήκε πνευματικό και εξομολογήθηκε. Μετά από μέρες, όταν πήγαινε για το πλοίο του, συναντήθηκε με γενίτσαρους, που άρχισαν να του βρίζουν την πίστη και το άγιο βάπτισμα. Ο Χρήστος δεν φοβήθηκε και απάντησε στους Τούρκους, ότι ο Μωάμεθ είναι ο κολασμένος αντίχριστος. Γεμάτοι θυμό οι γενίτσαροι, όρμησαν επάνω του και με άγρια χτυπήματα του είπαν ν' αρνηθεί την πίστη του για να σωθεί. Ο Χρήστος απάντησε απαγγέλλοντας το σύμβολο της πίστης. Τότε αυτοί, τον έβγαλαν έξω από την πόλη και τον έκαψαν ζωντανό. Οι άπιστοι άφησαν το σώμα του άταφο για ένα μήνα. 'Αλλά το λείψανο του Αγίου έμεινε αναλλοίωτο και στις πρώτες νύχτες το σκέπαζε κάποιο γλυκό φως, που προερχόταν από τον ουρανό. Μάλιστα, κατά το διάστημα αυτό έκανε και πολλά θαύματα. Όλα αυτά έγιναν στις 5 Αυγούστου 1668.
Ο Όσιος Ευγένιος ο Αιτωλός
Ο όσιος Ευγένιος Ιωαννούλιος ή Γιαννούλης ο Αιτωλός, γεννήθηκε το 1595 ή 1596 στο Μέγα Δένδρο Αποκούρου από πτωχούς γονείς. Χειροτονήθηκε διάκονος το 1616 στη Μονή Τατάρνας και για μικρό χρονικό διάστημα παρέμεινε στη Μονή Ξηροποτάμου του Αγίου Όρους. Το 1619 χειροτονήθηκε πρεσβύτερος στη Μονή Σινά από τον τότε Πατριάρχη Αλεξανδρείας Κύριλλο Λούκαρη και κατόπιν Οικουμενικό Πατριάρχη με τον όποιο έζησε πολλές ταλαιπωρίες για την προσήλωση του στην Ορθοδοξία και για το αδούλωτο πνεύμα του. Ο Ευγένιος, έφτασε στο σημείο, ακόμα και να καθαιρεθεί από τον Τουρκόφιλο και Λατινόφρονα Πατριάρχη Κύριλλο Κοντάρη, αλλά αργότερα, το 1639, ο Πατριάρχης Παρθενίας τον αποκατέστησε πανηγυρικά. Ο όσιος Ευγένιος από το 1639 ως το 1640 διηύθυνε τη Σχολή της Άρτας. Αργότερα πήγε στο Καρπενήσι, όπου ανήγειρε μεγαλύτερο ναό της Αγίας Τριάδας και στον περίβολο του Σχολή Ανωτέρων Γραμμάτων, που έγινε για την Ευρυτανία κέντρο πνευματικής αναγέννησης και αναδείχτηκαν από εκεί πολλοί σπουδαίοι άντρες, όπως επίσκοποι, Πατριάρχες κλπ. Επίσης ο Όσιος, ίδρυσε Σχολές στη Μονή Αγίας Παρασκευής στα Βραγιαννά και στο Αιτωλικό. Πέθανε το 1682 και τάφηκε στον νάρθηκα της Αγίας Παρασκευής, αφήνοντας αξιόλογο συγγραφικό έργο. Από την Ορθόδοξη Εκκλησία αγιοποιήθηκε την 1η Ιουλίου 1982. (Η μνήμη του αναφέρεται την 6η Αυγούστου, αλλά επειδή συμπίπτει με την μεγάλη εορτή της Μεταμορφώσεως του Σωτήρος εορτάζεται την 5η Αυγούστου).
Απολυτίκιο. Ήχος δ’. Ταχύ προκατάλαβε.Διδάσκαλος ένθεος και οδηγός των πιστών εδείχθης εν Πνεύματι, οία θεράπων Χριστού, Ευγένιε Όσιε, λόγω γαρ διαπρεπών και λαμπρότητι βίου, ώφθης της ευσέβειας πρακτικός υποφήτης, διό η Εκκλησία μακαρίζει σε.
Προεόρτια της Μεταμόρφωσις Σωτήρος Χριστού
Ο Κύριος είχε προειπεί στους μαθητές του για τούς κινδύνους, για τα πάθη του και την θανάτωση του και επίσης για το τι θα τραβούσαν στην συνέχεια από τούς ειδωλολάτρες και τούς εχθρούς του Ευαγγελίου, λέγοντας τους πώς αυτά ανήκουν στην παρούσα ζωή. Εκείνο όμως πού έχει ουσιαστική σημασία είναι η αιώνια ζωή. Έτσι λοιπόν ο Χριστός θέλοντας να δείξει στους μαθητές του μία πρόγευση της αιώνιας ζωής, παρέλαβε τρεις από τούς μαθητές τους, τον Πέτρο, τον Ιάκωβο και τον Ιωάννη και τούς ανέβασε σε ένα βουνό. Εκεί μεταμορφώθηκε και έλαμψε το πρόσωπό Του σαν το φως. και τότε εμφανίστηκαν ο Μωυσής και ο Ηλίας οι οποίοι συνομίλησαν μαζί με τον Ιησού. Ο Κύριος πήρε μόνο αυτούς τούς μαθητές, διότι είχαν κάποια υπεροχή έναντι των άλλων. Συγκεκριμένα ο Πέτρος γιατί αγαπούσε πολύ τον Χριστό, ο Ιωάννης γιατί τον αγαπούσε πολύ ο Χριστός και ο Ιάκωβος επειδή είχε την δύναμη να πιει το ποτήρι πού ήπιε ο Χριστός. Τούς Μωϋσή και Ηλία τούς έφερε για να διορθώσει τις εντυπώσεις πού υπήρχαν μέχρι τότε για το ποίος ήταν, αν ήταν δηλαδή ο Ιωάννης ο Βαπτιστής η κάποιος μεγάλος προφήτης. Αυτά λοιπόν συνέβησαν στην Μεταμόρφωση του Κυρίου ημών Ιησού Χριστού, στο όρος Θαβώρ.
Απολυτίκιον. Ήχος δ’.
Χριστού την Μεταμόρφωσιν προϋπαντήσωμεν, φαιδρώς πανηγυρίζοντες τα προεόρτια, πιστοί και βοήσωμεν, Ήγγικεν η ημέρα της ενθέου ευφροσύνης, άνεισιν εις το όρος το Θαβώρ ο Δεσπότης, της θεότητος αυτού απαστράψαι την ωραιότητα.
Κοντάκιον Προεόρτιον. Ήχος δ’. Επεφάνης σήμερον.
Εν τη θεία σήμερον Μεταμορφώσει, η βροτεία άπασα, φύσις προλάμπει θεϊκώς, εν ευφροσύνη κραυγάζουσα, Μεταμορφούται Χριστός, σώζων άπαντας.
Ο Άγιος ΕυσίγνιοςΓεννήθηκε στην Αντιόχεια και ήταν στρατιωτικός για εξήντα ολόκληρα χρόνια. Στρατεύθηκε όταν βασίλευε ο Κώνστας ο Χλωρός, πατέρας του Μεγάλου Κωνσταντίνου. Έζησε πολλά χρόνια και πρόφθασε μέχρι και τη βασιλεία του Ιουλιανού του Παραβάτη. Όταν κάποτε ο βασιλιάς αυτός έφθασε στην Αντιόχεια, ζήτησε να τον δει κάποιος γέροντας στρατιώτης 110 χρονών! Ο Ιουλιανός από περιέργεια τον δέχθηκε, και έμεινε έκπληκτος όταν είδε το γέροντα στρατιώτη τόσων χρονών να διατηρεί αλύγιστο το σώμα του. Διέταξε και τον περιποιήθηκαν όσο το δυνατόν καλύτερα. Αλλά ο Ευσίγνιος δεν ικανοποιήθηκε απ' αυτές τις περιποιήσεις του Ιουλιανού και του δήλωσε ότι είναι χριστιανός και ότι μάταια προσπαθεί να ζωντανέψει ένα πτώμα, όπως είναι η ειδωλολατρία. Και επί τέλους, να πάψει να διώκει το Χριστό. Όταν άκουσε αυτά ο Ιουλιανός, εξαγριώθηκε και διέταξε αμέσως να τον αποκεφαλίσουν. Τότε ο Ευσίγνιος, γεμάτος από χαρά, είπε: "Ευχαριστώ, βασιλιά. Ο θάνατος με σεβάστηκε στο πεδίο των μαχών, για να με εύρει τώρα και να μου δώσει το κτύπημα χάριν του Χρίστου. Τέτοιο τέλος είναι άξιο χριστιανού στρατιώτη, και δοξολογώ τον Ύψιστο πού ευδόκησε να με επιφυλάξει για τέτοιο τέλος". Έτσι ο Ευσίγνιος έλαβε τον τίμιο θάνατο του μαρτυρίου με αποκεφαλισμό.
Απολυτίκιο. Ήχος δ’. Ταχύ προκατάλαβε.Ως έμπλεως πίστεως, της προς Χριστόν ευσεβώς, νεάζον το φρόνημα, έσχες εν γήρα καλώς, Ευσίγνιε ένδοξε, όθεν ομολογήσας, τον Υπέρθεον Λόγον, ήλεγξας θαρσαλέως, Παραβάτου το θράσος, εντεύθεν μετά Μαρτύρων, ως Μάρτυς δεδόξασαι.
Κοντάκιον. Ήχος πλ. δ’. Ως απαρχάς.
Ως ευσεβείας μάρτυρα, και αληθή θεόφρονα, η Εκκλησία γεραίρει δοξάζουσα, τους θείους άθλους σήμερον, του σοφού Ευσιγνίου, ακαταπαύστως βοώσα, Ταις αυτού ικεσίαις, τους δούλους σου συντήρησον Πολυέλεε.
Τα Άγια Αδέλφια Καττίδιος και Καττιδιανός
Μαρτύρησαν δια λιθοβολισμού.
Η Αγία Νόννα
Η Αγία αυτή ανήκει στη μερίδα των χριστιανών γυναικών, και μητέρων, που με το φως του Ιησού Χριστού λάμπρυναν το στερέωμα της χριστιανικής Ιστορίας. Ευσεβής, αγνή, με θερμή πίστη, με διαμαντένιο χαρακτήρα, με πολλή μελέτη και ακριβή γνώση των δογμάτων και των εντολών της χριστιανικής θρησκείας, αναδείχτηκε ο καλός άγγελος του σπιτιού της. Ο σύζυγος της Γρηγόριος είχε πέσει στην αίρεση των Υψισταρίων, που δεχόταν μονοπρόσωπο τον Ύψιστο και απέρριπτε τον Τριαδικό Θεό. Αλλά η Νόννα με τις προσευχές της και την πειθώ, που εξασκούσε με σοφία και στοργή, επανέφερε το σύζυγο της στον ορθόδοξο δρόμο, για να αναδειχθεί στη συνέχεια ένας από τους πιο ευσεβείς επισκόπους της Εκκλησίας μας. Έπειτα η Νόννα, έδειξε τόσο μεγάλη προσοχή στην ανατροφή των παιδιών της, ώστε ανέδειξε πολύτιμες δυνάμεις και έξοχα κοσμήματα της χριστιανικής πίστης. Και αυτά ήταν, ο μεγάλος πατέρας της Εκκλησίας μας Γρηγόριος ο Θεολόγος, ο άλλος γιος της Καισάριος και η πασίγνωστη -για την ευσέβεια της- κόρη της Γοργονία. Έτσι η Νόννα αποτελεί παράδειγμα για μίμηση στις κοινωνίες, που θέλουν να αντλούν από την οικογένεια χριστιανική τόνωση, και νικηφόρες δυνάμεις κατά των ασεβών δοξασιών και της τυραννίας των παθών. Η Αγία Νόννα απεβίωσε ειρηνικά.
Ο Άγιος Σόλεβ ο Αιγύπτιος
Μαρτύρησε δια τοξευόμενου βέλους.
Ο Άγιος Φάβιος (ή σωστότερα Φαβιανός) ο Ιερομάρτυρας επίσκοπος Ρώμης
Μαρτύρησε δια ξίφους. Στους καταλόγους των πάπων μεταξύ των μαρτύρων συγκαταλέγεται ο πάπας Φαβιανός (236-350), που μαρτύρησαν επί Δεκίου την 20ή Ιανουαρίου (Ευσεβίου Εκκλ. Ιστορία κεφ. κθ').
Ο Άγιος Θέρισσος (ή Θύρσος) επίσκοπος Καρπασίας
Κύπριος Άγιος, επ' ονόματι του οποίου σώζεται και αρχαίος ναός κοντά στη θάλασσα. (Περιττώς επαναλαμβάνεται η μνήμη του, από ορισμένα Αγιολόγια, και την 23η Ιουλίου).
Ο Άγιος Ευθύμιος Πατριάρχης Κωνσταντινούπολης
Τη μνήμη του αναγράφει ο Γεδεών στο Εορτολόγιό του σελ. 149. Ο Ευθύμιος αυτός είναι, που πατριάρχευσε από το 906-911 και μετά την παύση του Αλεξάνδρου, αδελφού του Λέοντα του Σοφού. Κατόπιν αποσύρθηκε στη Μονή του Αγαθού, όπου απεβίωσε ειρηνικά την 5η Αυγούστου του 917.
Ο Άγιος Χρήστος από την Πρέβεζα
Ο ήρωας αυτός της Ορθοδοξίας ήταν από την Πρέβεζα. "Αν και ναυτικός στο επάγγελμα, καθόλου δεν αποξενώθηκε από την χριστιανοπρεπή διαγωγή του. Όταν κάποτε το πλοίο στο όποιο δούλευε έφτασε από την Κρήτη στο λιμάνι της Κω, ο Χρήστος αμέσως έτρεξε στην Εκκλησία, προσευχήθηκε, βρήκε πνευματικό και εξομολογήθηκε. Μετά από μέρες, όταν πήγαινε για το πλοίο του, συναντήθηκε με γενίτσαρους, που άρχισαν να του βρίζουν την πίστη και το άγιο βάπτισμα. Ο Χρήστος δεν φοβήθηκε και απάντησε στους Τούρκους, ότι ο Μωάμεθ είναι ο κολασμένος αντίχριστος. Γεμάτοι θυμό οι γενίτσαροι, όρμησαν επάνω του και με άγρια χτυπήματα του είπαν ν' αρνηθεί την πίστη του για να σωθεί. Ο Χρήστος απάντησε απαγγέλλοντας το σύμβολο της πίστης. Τότε αυτοί, τον έβγαλαν έξω από την πόλη και τον έκαψαν ζωντανό. Οι άπιστοι άφησαν το σώμα του άταφο για ένα μήνα. 'Αλλά το λείψανο του Αγίου έμεινε αναλλοίωτο και στις πρώτες νύχτες το σκέπαζε κάποιο γλυκό φως, που προερχόταν από τον ουρανό. Μάλιστα, κατά το διάστημα αυτό έκανε και πολλά θαύματα. Όλα αυτά έγιναν στις 5 Αυγούστου 1668.
Ο Όσιος Ευγένιος ο Αιτωλός
Ο όσιος Ευγένιος Ιωαννούλιος ή Γιαννούλης ο Αιτωλός, γεννήθηκε το 1595 ή 1596 στο Μέγα Δένδρο Αποκούρου από πτωχούς γονείς. Χειροτονήθηκε διάκονος το 1616 στη Μονή Τατάρνας και για μικρό χρονικό διάστημα παρέμεινε στη Μονή Ξηροποτάμου του Αγίου Όρους. Το 1619 χειροτονήθηκε πρεσβύτερος στη Μονή Σινά από τον τότε Πατριάρχη Αλεξανδρείας Κύριλλο Λούκαρη και κατόπιν Οικουμενικό Πατριάρχη με τον όποιο έζησε πολλές ταλαιπωρίες για την προσήλωση του στην Ορθοδοξία και για το αδούλωτο πνεύμα του. Ο Ευγένιος, έφτασε στο σημείο, ακόμα και να καθαιρεθεί από τον Τουρκόφιλο και Λατινόφρονα Πατριάρχη Κύριλλο Κοντάρη, αλλά αργότερα, το 1639, ο Πατριάρχης Παρθενίας τον αποκατέστησε πανηγυρικά. Ο όσιος Ευγένιος από το 1639 ως το 1640 διηύθυνε τη Σχολή της Άρτας. Αργότερα πήγε στο Καρπενήσι, όπου ανήγειρε μεγαλύτερο ναό της Αγίας Τριάδας και στον περίβολο του Σχολή Ανωτέρων Γραμμάτων, που έγινε για την Ευρυτανία κέντρο πνευματικής αναγέννησης και αναδείχτηκαν από εκεί πολλοί σπουδαίοι άντρες, όπως επίσκοποι, Πατριάρχες κλπ. Επίσης ο Όσιος, ίδρυσε Σχολές στη Μονή Αγίας Παρασκευής στα Βραγιαννά και στο Αιτωλικό. Πέθανε το 1682 και τάφηκε στον νάρθηκα της Αγίας Παρασκευής, αφήνοντας αξιόλογο συγγραφικό έργο. Από την Ορθόδοξη Εκκλησία αγιοποιήθηκε την 1η Ιουλίου 1982. (Η μνήμη του αναφέρεται την 6η Αυγούστου, αλλά επειδή συμπίπτει με την μεγάλη εορτή της Μεταμορφώσεως του Σωτήρος εορτάζεται την 5η Αυγούστου).
Απολυτίκιο. Ήχος δ’. Ταχύ προκατάλαβε.Διδάσκαλος ένθεος και οδηγός των πιστών εδείχθης εν Πνεύματι, οία θεράπων Χριστού, Ευγένιε Όσιε, λόγω γαρ διαπρεπών και λαμπρότητι βίου, ώφθης της ευσέβειας πρακτικός υποφήτης, διό η Εκκλησία μακαρίζει σε.
Εγγραφή σε:
Αναρτήσεις (Atom)