Κρίσιμη μάχη για τη ζωή του δίνει ο Ν. Ρωμανός

Αργά  το βράδυ της Παρασκευής και αφού έγινε γνωστή η οριακή κατάσταση της υγείας του, συγκεντρώθηκαν στο προαύλιο του νοσοκομείου Γεννηματάς αλληλέγγυοι του απεργού πείνας εκφράζοντας τη συμπαράστασή τους στο Νίκο Ρωμανό.

Στο μεταξύ σε απεργία πείνας έχει προχωρήσει εδώ και μέρες ο στενός φίλος του Ρωμανού συγκρατούμενος καταδικασμένος  κι αυτός για τη ληστεία στο Βελβεντό.

Αν θελήσει να κάνει κανείς ένα σχόλιο για όλη αυτή την ομάδα των αναρχικών της γενιάς του Αλέξη Γρηγορόπουλου πέρα από μια οποιαδήποτε κρίση για τις λαθεμένες ή μη  επιλογές τους είναι ότι έχουν δεσμούς φιλίας που θα τους ζήλευαν πολλοί μεγαλύτεροι άνθρωποι. Αυτό το κατανόησαν πλήρως και το επισήμαναν ακόμα και οι δικαστές που τους καταδίκασαν σε μεγάλες ποινές.

Ένα πολύ ακραίο και ανάλγητο τρόπο επιλέγει να ξεκαθαρίσει το σύστημα τους λογαριασμούς του με τους αναρχικούς και τις όποιες επιλογές τους. Η διαρκής τμηματική εκδίκαση παρόμοιων υποθέσεων με κατηγορούμενους τους ίδιους νεαρούς σε αλυσίδα δικών, που ακόμα και εφέτες εισαγγελείς και δικαστικοί αμφισβήτησαν αλλά και ο εξοπλισμός της ειδικής φυλακής με όπλα και συνθήκες «πολέμου»  φυλακών, δεν φαίνεται να αρκούν για το κράτος Δικαίου !

Τώρα παίζεται η ζωή ενός ανθρώπου κορώνα γράμματα σε μια πολύ δύσκολη συγκυρία για την κοινωνία και το πολιτικό σύστημα που εξωθεί στα άκρα την όποια αίσθηση δικαίου. Ο νεαρός Νίκος Ρωμανός, αργοπεθαίνει επειδή δεν του επιτρέπουν να κάνει χρήση του νόμιμου δικαιώματός του να παραστεί στη σχολή του.

Αν έμπαιναν οι αρμόδιοι στον κόπο να διαβάσουν την αγόρευση του εισαγγελέα και του δικαστηρίου που τον καταδίκασε στη δίκη για τη ληστεία στο Βελβεντό θα σχημάτιζε ορθότερη εικόνα για το πόσο μη βίαια ήταν η ληστεία και πόσο μέσα από κείμενα, καταθέσεις αλλά και δημόσιες τοποθετήσεις είναι σαφές ότι το κράτος δεν έχει απέναντί του ένα «επικίνδυνο μανιακό εγκληματία». Η αδυναμία και η απόλυτη απροθυμία του Υπουργείου να δώσει άμεσα λύση στο θέμα οδηγούν στο θάνατο ένα πολύ νέο άνθρωπο άσχετα από το αδίκημα του ή από το πόσο και το πώς έσφαλε.

Είναι λογικό να πεθαίνει κάποιος στην Ελλάδα το 2014 επειδή ζητάει ισονομία, επειδή ζητάει να γίνουν σεβαστά τα δικαιώματά του στη φυλακή;

Πριν είναι αργά και πριν τα πράγματα φτάσουν στα άκρα ο υπουργός οφείλει άμεσα, σήμερα κιόλας να δώσει λύση.  

Ο Νίκος Ρωμανός βρίσκεται σε απεργία πείνας για 19η μέρα διαμαρτυρόμενος για το γεγονός ότι παρόλο που πέρασε στις πανελλαδικές εξετάσεις, δεν του χορηγείται άδεια προκειμένου να παρακολουθήσει τα μαθήματά του.

Ο δικηγόρος του Ρωμανού, Φραγκίσκος Ραγκούσης, αναφέρει σε ανακοίνωσή που εξέδωσε την Παρασκευή:

«O Nίκος Ρωμανός κρατούμενος και απεργός πείνας από τις 10 Νοεμβρίου δίνει στο Νοσοκομείο Γ. Γεννηματάς την πιο οδυνηρή μάχη απέναντι στην αναλγησία της κρατικής εξουσίας που τόσο πολέμησε ενάντιά της.

Με τους παλμούς της καρδιάς του να φτάνουν τους 170, η ανακοπή δυστυχώς είναι αναμενόμενη όπως κάποιοι ψιθυρίζουν, ενώ θα έπρεπε να το φωνάζουν.

Το κείμενο αυτό δεν έχει επικοινωνιακό χαρακτήρα, δεν θα ζητιανέψει εκφράσεις λύπης και συμπαράστασης. Δεν ταιριάζουν άλλωστε στον χαρακτήρα του Ρωμανού.

Είναι διαμαρτυρία και κάλεσμα. Ο Ρωμανός θα χάσει τη μάχη για τη ζωή όχι γιατί είναι αυτοκαταστροφικός, αλλά επειδή κάποιοι τον εξαναγκάζουν να διεκδικήσει μ΄αυτόν τον τρόπο δύο από τα πολυτιμότερα αγαθά του ανθρώπου: Την ελευθερία και τη Δικαιοσύνη.

Στην πολυήμερη και επικίνδυνη απεργία πείνας αντί για δικαίωση ήρθε η σκληρή εντολή από την εισαγγελέα των φυλακών για αναγκαστική σίτιση, παραβιάζοντας κάθε έννοια νομιμότητας και στοιχειοθετεί το αδίκημα του βασανισμού κρατουμένου, αφού από την πρώτη στιγμή με θάρρος και παρρησία ο Νίκος Ρωμανός δήλωσε ότι δεν επιθυμεί τη λήψη τροφής καθ’ οποιονδήποτε τρόπο και ότι θα συνεχίσει την απεργία πείνας έστω και αν βρίσκεται σε κίνδυνο η ζωή του.

Προς τιμήν τους οι θεράποντες γιατροί ασκούν τα καθήκοντά τους με ποιότητα και ευαισθησία κάτω από την εποπτεία και το αμέριστο ενδιαφέρον του Διοικητή του Νοσοκομείου για να τον σώσουν και να τον στηρίξουν στη σκληρή αυτή δοκιμασία του».

http://www.efsyn.gr/arthro/krisimi-mahi-gia-ti-zoi-toy-dinei-o-n-romanos

Συντάκτης: 

Αντα Ψαρρά

Για χρήση υπερβολικής βίας κατηγορεί τους αμερικανούς αστυνομικούς ο ΟΗΕ

Η Επιτροπή του ΟΗΕ κατά των Βασανιστηρίων κατήγγειλε σε έκθεσή της τη χρήση υπερβολικής βίας και τους πυροβολισμούς εναντίον άοπλων μαύρων από την αμερικανική αστυνομία. 

Η πρώτη έκθεση της Επιτροπής για τις ΗΠΑ μετά το 2006 δόθηκε στη δημοσιότητα λίγες ημέρες μετά τις ταραχές που ξέσπασαν στο Φέργκιουσον, και εξαπλώθηκαν σε άλλες αμερικανικές πόλεις, έπειτα από την απόφαση του σώματος των ενόρκων να μην προσαχθεί στη δικαιοσύνη ο λευκός αστυνομικός Ντάρεν Ουίλσον ο οποίος πυροβόλησε και σκότωσε τον άοπλο, νεαρό μαύρο Μάικλ Μπράουν.

Οι γονείς του Μπράουν είχε μεταβεί στη Γενεύη κατά τη διάρκεια της ακρόασης της αμερικανικής αντιπροσωπείας από την Επιτροπή για να ζητήσουν να αποδοθεί δικαιοσύνη.

Η Επιτροπή επέκρινε «τον βασανιστικό πόνο και την παρατεταμένη οδύνη» που υπέστησαν κρατούμενοι κατά τη διάρκεια εκτελέσεων που δεν προχώρησαν όπως προβλέπεται, καθώς και τους συχνούς βιασμούς κρατούμενους, τον περιορισμό με δεσμά εγκύων γυναικών σε κάποιες φυλακές και την εκτεταμένη χρήση της απομόνωσης.

Παράλληλα εξέφρασε τη βαθιά της ανησυχία για τις «πολλές αναφορές» για την ωμότητα και τη χρήση υπερβολικής βίας από τους αστυνομικούς εναντίον ανθρώπων που «ανήκουν σε κάποιες συγκεκριμένες εθνοτικές και φυλετικές ομάδες», τους ομοφυλόφιλους και τους μετανάστες.

Εξάλλου η Επιτροπή του ΟΗΕ καταγγέλλει το γεγονός ότι η αμερικανική αστυνομία και οι υπηρεσίες που ασχολούνται με μετανάστες δρουν με γνώμονα φυλετικά χαρακτηριστικά, αλλά και «την αυξανόμενη στρατιωτικοποίηση της αστυνομικής δράσης».

Επιπλέον εξέφρασε «τη βαθιά της ανησυχία για τους συχνούς πυροβολισμούς ή τις μοιραίες καταδιώξεις άοπλων μαύρων από την αστυνομία». 

Η αμερικανική αντιπροσωπεία είχε αναφέρει στους δέκα ανεξάρτητους εμπειρογνώμονες της Επιτροπής ότι από το 2009 έχουν ξεκινήσει περισσότερες από 20 έρευνες για τη συστηματική χρήση αστυνομικής βίας και περισσότεροι από 330 αστυνομικοί έχουν προσαχθεί στη δικαιοσύνη με την κατηγορία της χρήσης υπερβολικής βίας. 

Πάντως η Επιτροπή επεσήμανε ότι δεν υπάρχουν επαρκείς πληροφορίες για το αποτέλεσμα των ερευνών αυτών.

Οι δέκα εμπειρογνώμονες σημείωσαν ότι τα όπλα ηλεκτρικής εκκένωσης (taser) θα πρέπει να χρησιμοποιούνται μόνο σε εξαιρετικές περιστάσεις για να αποφευχθεί η απώλεια ζωής ή σοβαροί τραυματισμοί. 

Σε ό,τι αφορά την αμερικανική φυλακή Γκουαντάναμο, η Επιτροπή ζήτησε οι κρατούμενοι στους οποίους δεν έχουν απαγγελθεί κατηγορίες είτε να προσαχθούν σε πολιτικά δικαστήρια ή να αφεθούν ελεύθεροι.

Περίπου 148 πρόσωπα κρατούνται στο Γκουαντάναμο εν μέσω αναφορών, επεσήμανε η έκθεση, για «ένα δρακόντειο σύστημα μυστικότητας (…) το οποίο δεν επιτρέπει στις καταγγελίες (των κρατούμενων) περί κακοποίησής τους να περάσουν στη δημόσια σφαίρα».

Η έκθεση υπογραμμίζει ότι εννέα κρατούμενοι στη φυλακή αυτή έχουν πεθάνει από το 2006, εκ των οποίων επτά αυτοκτόνησαν.

Η Επιτροπή κατήγγειλε επίσης την έλλειψη μιας ολοκληρωμένης έρευνας για τις κατηγορίες για βασανιστήρια ή κακοποιήσεις ανθρώπων που κρατούνταν από τους Αμερικανούς στο εξωτερικό.

http://www.tanea.gr/news/world/article/5184771/gia-xrhsh-yperbolikhs-bias-kathgorei-toys-amerikanoys-astynomikoys-o-ohe/

Ραντίζουν με χλωρίνη τρόφιμα στα σκουπίδια ώστε να μην τα παίρνουν οι άποροι

Σύμφωνα με την τοπική ιστοσελίδα Patrastime η διοίκηση αλυσίδας καταστημάτων στην Πάτρα έδωσε εντολή στους υπαλλήλους της να ρίχνουν χλορίνη πάνω στα τρόφιμα και τα προϊόντα, που δεν έχουν διατεθεί και πετιούνται στα σκουπίδια, ώστε να μην τα παίρνουν οι άποροι.

Όπως αναφέρει το Patrastime καθημερινά έξω από την αλυσίδα καταστημάτων τροφίμων, άνθρωποι αναζητούν κάτι να φάνε μέσα στα σκουπίδια, όπου έχουν πεταχτεί ποσότητες τροφίμων άλλων ειδών που δεν έχουν διατεθεί κατά τη διάρκεια της ημέρας.

Η ίδια πηγή αναφέρει πως οι υπεύθυνοι της αλυσίδας έχουν δώσει εντολή στους υπαλλήλους , να ρίχνουν πάνω στα προϊόντα που πετάνε χλωρίνη προκειμένου να αποτρέπουν με αυτό τον τρόπο τους άπορους να τα καταναλώνουν. Μάλιστα έχουν καταγραφεί περιπτώσεις, που άποροι έχουν πάρει από τους κάδους κοτόπουλα και αλλαντικά, τα οποία έχουν ραντιστεί με χλωρίνη και το αντελήφθησαν αφού πρώτα δοκίμασαν

Εργαζόμενοι – αντίθετα προς τις εντολές της επιχείρησης – αντί να πετάνε αυτά τα προϊόντα , τα βάζουν σε σακούλες και τα κρεμάνε σε συγκεκριμένα σημεία. προκειμένου να τα βρίσκουν τα άτομα που αναζητούν τροφή.

http://tvxs.gr/news/topika-nea/rantizoyn-me-xlorini-trofima-sta-skoypidia-oste-na-min-ta-pairnoyn-oi-aporoi

Πάνος Κατσιμίχας: Η νιότη πεθαίνει όταν πάψεις να ονειρεύεσαι

Συντρόφεψε, μαζί με τον αδελφό του Χάρη, τα αντισυμβατικά και παράφορα ταξίδια της νιότης μας. Βρεθήκαμε σε «σταυροδρόμια μαγεμένα», εκλιπαρήσαμε να «μη χαραμιστούμε για ένα βράδι», χάσαμε και χαθήκαμε τραγουδώντας «γέλα πουλί μου γέλα είν’ η ζωή μιά τρέλα»…
Τριάντα τόσα χρόνια μετά, ο Πάνος Κατσιμίχας, ακόμα νέος «γιατί ονειρεύεται», αλλά σοφότερος «γιατί ξέρει ότι έχει κάνει αμέτρητες μαλακίες», εξηγεί το λόγο για τον οποίο η σημερινή εποχή του θυμίζει τη Χούντα, τονίζει ότι πρέπει να επιβιώσουμε χωρίς να χάσουμε την ανθρωπιά μας, ομολογεί ότι γράφει τραγούδια «για να νικήσει το τίποτα», και μου λέει πόσο αγάπησε το «Φόβοι περίστροφα» -το τραγούδι που έγραψε ο Δημήτρης Παπαδημητρίου πάνω στους στίχους μου από το «Αποτύπωμα».

Πώς να ανάψεις τα φώτα της ψυχής σου αν…

- Tρία Σαββατόβραδα στο Passport μαζί με τα «Κίτρινα ποδήλατα». Πώς νιώθεις την επικοινωνία με τον κόσμο, στη σημερινή εποχή της οικονομικής καχεξίας; Έχει αλλάξει σε σχέση με το παρελθόν της «ευδαιμονίας»;

Ναι, σαφώς και έχει αλλάξει.
Βασική αλλαγή  είναι ότι η επικοινωνία, δεν είναι πια δεδομένη.
Δεν είναι κάτι που αγοράζεται με ένα εισιτήριο. Η επικοινωνία δε λειτουργεί πια με τον σχεδόν μηχανιστικό τρόπο που λειτουργούσε παλιότερα, στην εποχή της »ευδαιμονίας».
»Εγώ σε πληρώνω και εσύ είσαι υποχρεωμένος να με διασκεδάσεις».

Η κατάσταση σήμερα, μου θυμίζει πολύ έντονα τα χρόνια της χούντας.
Τότε που σε μικρούς, σχεδόν παράνομους χώρους, ο κόσμος έδινε κουράγιο στους καλλιτέχνες, αυτοί με τη σειρά τους το ανταπέδιδαν στο πολλαπλάσιο και, έτσι, το παλέψαμε όλοι μαζί, ένας ολόκληρος λαός.

Γιατί, μη φανταστείτε ότι είναι πια έτσι εύκολο κι απλό, να βγεις σ’ένα μικρόφωνο και να επικοινωνήσεις με 500 ανθρώπους, που έρχονται Σάββατο βράδυ και είναι κουρασμένοι, λυπημένοι και απογοητευμένοι.

Αν δε σου δώσουν με τον τρόπο τους κουράγιο, δε γίνεται ν’ανάψεις τα φώτα της ψυχής σου, δε μπορείς να τους ταξιδέψεις, δε γίνεται να υπάρξει η γιορτή και η χαρά της επικοινωνίας.

Αυτή είναι, κατά τη γνώμη μου, η βασική αλλαγή σε σχέση με το παρελθόν της »ευδαιμονίας».
Η επικοινωνία δεν είναι πια δεδομένη. Χρειάζεται προσπάθεια και ειλικρινής συμμετοχή από πλευράς όλων. Το είδα και το βίωσα αυτό, ήδη (τα δύο περασμένα σαββατόβραδα στο Passport).
Και σου ορκίζομαι, ότι έτσι, ΝΑΙ, αξίζει τον κόπο. Χαλάλι το χτυποκάρδι μου, ο ιδρώτας και η προσπάθεια. Χίλιες φορές χαλάλι.

Να επιβιώσουμε χωρίς να χάσουμε την ανθρωπιά μας

- Πολλοί υποστηρίζουν ότι σε τέτοιους καιρούς αυξάνεται η αλληλεγγύη των ανθρώπων. Αισθάνεσαι ότι συμβαίνει κάτι τέτοιο ή μήπως έχει κλειστεί κάθε ένας στο καβούκι του και κοιτάζει μόνο τον εαυτό του;

Πιστεύω ότι συμβαίνουν και τα δύο. Δεν παρεξηγώ κανέναν. Μέσα σε συνθήκες ακραίας φτώχειας και ανάγκης, φυσικό είναι να λειτουργήσει κατ’αρχάς, το ένστικτο της αυτοσυντήρησης. Δεν είναι ατομισμός και φιλοτομαρισμός. Είναι απλά η προσπάθεια επιβίωσης, όχι μόνο φυσικής, αλλά και ψυχικής.
Γιατί δε φτάνει απλά να επιβιώσουμε.
Πρέπει να επιβιώσουμε, χωρίς να χάσουμε την ανθρωπιά μας. Και αυτός είναι, ίσως, ο μεγαλύτερος κίνδυνος.

Παράλληλα, όμως, βλέπω και μια συγκινητική προσπάθεια για αλληλοβοήθεια. Τις προάλλες πχ., πέρασα έξω από το κοινωνικό παντοπωλείο του δήμου, όπου κατοικώ, και είδα, ένοιωσα, ότι ο κόσμος κάνει ό,τι μπορεί για να στηρίξει το διπλανό του.

Έχει αναπτυχθεί μια κοινωνική δράση σε τοπικό επίπεδο, σε δήμους, σε γειτονιές, που δεν καθοδηγείται, αλλά στηρίζεται στην αυθόρμητη διάθεση προσφοράς στο συνάνθρωπο.

Είναι ένα κίνημα που υπάρχει ευτυχώς, χωρίς τυμπανοκρουσίες, φανφάρες και κομματικά καπελώματα. Το χρειαζόμαστε αυτό, γιατί φοβάμαι ότι έχουμε ακόμα, πολύ μεγάλη ανηφόρα μπροστά μας.

Βλέπω πολύ τηλεόραση, αλλάζαπάρω ανελέητα

- Βλέπεις καθόλου τηλεόραση; Ειδήσεις, ενημερωτικές ή ψυχαγωγικές εκπομπές;

Ναι. Βλέπω μάλλον πολύ τηλεόραση, αλλά δεν της επιτρέπω να μου σπάσει τα νεύρα. Με το τηλεκοντρόλ στο χέρι. Ό,τι δε μου κάνει, το ζαπάρω ανελέητα. Βλέπω φυσικά ειδήσεις, αλλά ποτέ στο ίδιο κανάλι. Οπου βρω  »πανελάκι» που μου γουστάρει, εκεί αράζω. Βλέπω όλα τα κανάλια (α,β,γ και δ κατηγορίας) γιατί παντού υπάρχει κάτι, για να πάρεις. Βλέπω αθλητικά, ντοκυμανταίρ, ταινίες, βλέπω σχεδόν τα πάντα. Είμαι παμφάγο. Αλλά, είπαμε…safe sex… Πάντα με το τηλεκοντρόλ στο χέρι..

Πηγή έμπνευσης υπάρχει σήμερα; Τι είναι αυτό που μπορεί να κινητοποιήσει έναν καλλιτέχνη;
Πιστεύω ότι οι πραγματικά γεννημένοι «καλλιτέχνες» δε χρειάζονται πηγή έμπνευσης για να δημιουργήσουν. Η πηγή υπάρχει μέσα τους, από τη στιγμή που γεννιούνται. Και ρέει αβίαστα εκεί, περιμένοντας την ευλογημένη στιγμή, που θα εκβάλει στο μεγάλο ποτάμι. Εκείνο που οδηγεί στη θάλασσα των αισθημάτων και τις καρδιές των ανθρώπων.

Με εμπνέει το ξεκίνημα, με χαλάει η απραξία

- Εσένα προσωπικά τι σε εμπνέει και τι σε χαλάει;

Με εμπνέουν οι αποφάσεις, τα ξεκινήματα …για κάτι καινούριο ή δεν ξέρω τι άλλο. Με εμπνέειαυτό καθ΄εαυτό το ξεκίνημα για ταξίδι (κυριολεκτικά) ή εσωτερικά, μέσα στον εαυτό μου. Με χαλάει και με ισοπεδώνει η απραξία, η αναποφασιστικότητα, η αποδοχή της ήττας, το τέλμα, το τίποτα.Γι’αυτό γράφω τραγούδια. Για να νικάω το τίποτα..

- Θα συναντήσουμε ξανά στη ζωή μας, λες, εκείνα τα «μαγεμένα σταυροδρόμια», που τραγουδούσες με τον Χάρη;

Δεν ξέρεις ποτέ…Γι’αυτό, άλλωστε, τα λέμε »μαγεμένα». Γιατί αυτά τα σταυροδρόμια, ενώ είναι συνεχώς μπροστά στα μάτια μας, τα βλέπουμε μόνο όταν θέλουν εκείνα να εμφανιστούν. Σαν τις παράξενες νεράϊδες των παραμυθιών.

Η νιότη τελειώνει όταν πάψεις να ονειρεύεσαι

- Τι είναι για σένα το τέλος της νιότης;

Η ερώτησή σου αυτή, με βρίσκει (τυχαία άραγε;) σε μία στιγμή που εδώ και μια βδομάδα, διαβάζω ξανά ένα αγαπημένο βιβλίο της νεότητάς μου,το »Σιντάρτα» του Έρμαν Έσσε. Ξέρω ότι, το ποτάμι δε γυρίζει πίσω, αλλά ξέρω επίσης πολύ καλά, ότι η νιότη τελειώνει, μόνο όταν πάψεις να ονειρεύεσαι.

Ευτυχώς, από όνειρα καλά πάω. Το μόνο που νοσταλγώ από τη νιότηνιότη, είναι οι φυσικές και ψυχικές αντοχές, που μου επέτρεπαν πχ να μείνω ξάγρυπνος δύο εικοσιτετράωρα, προκειμένου να τελειώσω ας πούμε ένα στίχο, ένα τραγούδι, ή μία …σκέψη.

Οι μαλακίες που έχω κάνει είναι αμέτρητες

- Υπάρχει κάτι για το οποίο έχεις μετανιώσει 100%;

Άστα. Οι μαλακίες που έχω κάνει στη ζωούλα μου… ούτε μετριούνται, ούτε περιγράφονται. Οχι να το παινευτώ, αλλά…έχω μεγάλο ταλέντο σ’αυτό..

Αγάπησα το «Φόβοι περίστροφα»

- Τα σχέδιά σου από δω και πέρα; Σε ακούσαμε να τραγουδάς το «Φόβοι περίστροφα», στο cd«Λωτοφάγοι» του Δημήτρη Παπαδημητρίου και δικούς μου στίχους, και επαναβεβαιώσαμε το πόσο μας έχεις λείψει.

Δεν υπάρχει τίποτα μεγαλόπνοο. Θέλω κατ’αρχάς να κάνω τις συναυλίες που έχω προγραμματίσει μαζί με τα «ΚΙΤΡΙΝΑ ΠΟΔΗΛΑΤΑ», στα πλαίσια της »Nice `n easy tour». Κάποιες εδώ στην Αθήνα, κάποιες στην επαρχία, δυο τρεις στην Κύπρο και βλέπουμε…Ύστερα, μετά τα Χριστούγεννα, θα μπω στο στούντιο για να συνεχίσω  την επεξεργασία κάποιων καινούριων τραγουδιών που ξεκίνησα να γράφω το Σεπτέμβριο.
Αυτά προς το παρόν.Δε θέλω να τα προγραμματίζω και όλα. Ορισμένα πράγματα, μου αρέσει να έρχονται και να με βρίσκουν από μόνα τους, χωρίς να τα ψάξω, χωρίς να τα ζητήσω εγώ.

Να, για παράδειγμα, το «Φόβοι περίστροφα». Το καλοκαίρι που πέρασε (μέσα στον ντάλα Αύγουστο), με πήρε τηλ. ο Δημήτρης Παπαδημητρίου και μου είπε, «σου στέλνω να ακούσεις κάτι. Οι στίχοι είναι του Χρήστου Παναγιωτόπουλου».

Ήρθε και με βρήκε ένα τραγούδι, από το πουθενά. Το άκουσα, και έτσι όπως ήταν νεογέννητο, όμορφο και αθώο, το αγάπησα και του έδωσα ό,τι καλύτερο είχα στην ψυχή μου, για να «τραγουδήσει» όπως του έπρεπε. Νομίζω ότι ο κόπος μας δεν πήγε χαμένος. Εύχομαι αυτός ο δίσκος, να είναι καλοτάξιδος. Το αξίζει.

Συνέντευξη στον Χρήστο Παναγιωτόπουλο

http://www.aixmi.gr/index.php/panoskatsimixas-interview/

Η συγκλονιστική αποκάλυψη για την αυτοκτονία της Ρένας Παγκράτη από τον ανιψιό της!

Πάνε σχεδόν 15 χρόνια από τότε που έπεφτε σαν κεραυνός εν αιθρία η είδηση του ξαφνικού θανάτου της Ρένας Παγκράτη.

Η μεγάλη κωμική ηθοποιός μόνο χαμόγελο δεν είχε στη ζωή της αφού λίγο πριν φύγει από τη ζωή είχε πέσει σε βαθιά κατάθλιψη η οποία και την οδήγησε στην αυτοκτονία. Ή μήπως όχι;

Νέες αποκαλύψεις για τον χαμό της έρχονται στο φως από τον ανιψιό της Γιάννη Γραμματικό ο οποίος μιλώντας στην εφημερίδα News υποστηρίζει πως: «Είναι ψέματα ότι πεινούσε και δεν είχε χρήματα. Είχε κάνει το κουμάντο της… η θεία μου είχε μεγάλο άγχος με τη δουλειά της. Προσπαθούσε μέσω αυτής να ξεφύγει. Είχε κάνει πολλές προσπάθειες να ενταχθεί σε κάποιες σειρές. Τελευταία φορά είχε παίξει σε ένα επεισόδιο στη «Λάμψη» του Φώσκολου. Έβλεπε, λοιπόν, ότι δεν της έδιναν ρόλους και είχε απογοητευτεί. Θα έλεγα ότι είχε πάθει κατάθλιψη εξαιτίας αυτού. Η δουλειά της ήταν το φως της.

Συχνά πυκνά έλεγε: «Τι γίνεται με εμένα; Ήρθε το τέλος; Δεν με θέλουν πλέον; Δεν θα ξαναπαίξω;»». Κάτι ακόμα που αποκαλύπτει ο ίδιος, είναι πως εκτός από την ανεργία, η Ρένα Παγκράτη δεν μπορούσε να διαχειριστεί και μία ερωτική απογοήτευση που είχε εκείνη την εποχή. Όλα αυτά σε συνάρτηση με την κακή ψυχολογία της, την οδήγησαν στην αυτοκτονία.

«Απ” ότι ξέρω από την μητέρα μου, εκτός από την ανεργία που βίωνε, υπήρχε και ένα ερωτικό ζήτημα το οποίο της δημιούργησε όλα αυτά» αποκάλυψε ο Γιάννης Γραμματικός και πρόσθεσε: «Την είχε καταβάλει, την είχε εξουθενώσει… τα αισθηματικά της Ρένας ήταν λίγο μπερδεμένα γιατί πολλοί ήθελαν να την αγαπήσουν, όμως δεν ξέρω πόσο ήθελαν την αγάπη της. Γιατί γενικά έβλεπαν το όνομα «Ρένα» και δεν έβλεπαν τον άνθρωπο «Ρένα»». Κάτι που σημαίνει πως η Ρένα Παγκράτη δεν έφυγε από τη ζωή εξαιτίας κατάθλιψης αλλά επειδή η ίδια δεν άντεχε την απόρριψη τόσο σε προσωπικό όσο και σε επαγγελματικό επίπεδο.

Πηγή: gossip-tv.gr

16χρονος δράστης πορνογραφίας ανήλικων κοριτσιών

Με… γυναικείο ψεύτικο προφίλ στο Facebook, ο 16χρονος είχε καταφέρει να αποσπάσει γυμνές φωτογραφίες τριών ανήλικων κοριτσιών. Οι κοπέλες ηλικίας 14, 15 και 15 χρόνων, το πρωί της περασμένης Παρασκευής, ενημερώθηκαν από φίλη τους, πως είχε δημιουργηθεί προφίλ στο μέσο κοινωνικής δικτύωσης, με υβριστικό τίτλο, στο οποίο υπάρχουν δικές τους άσεμνες φωτογραφίες με τα εσώρουχα. Οι φωτογραφίες τους ήταν ανάμεσα σε «άλμπουμ» με άλλες φωτογραφίες, τουλάχιστον ακόμη 10 ανήλικων κοριτσιών, που ακολουθούνταν από υβριστικά και υποτιμητικά σχόλια των επισκεπτών.

Η καταγγελία έγινε από τρία κορίτσια

Οι τρεις κοπέλες πήγαν μόνες τους στη Διεύθυνση Δίωξης Ηλεκτρονικού Εγκλήματος, στις 12:00 το μεσημέρι της Παρασκευής και κατήγγειλαν τα όσα είχαν συμβεί. Οι αστυνομικοί μετά από… 45 λεπτά «έριξαν» το συγκεκριμένο προφίλ, πριν διαδοθεί η ύπαρξή του, με το ενδεχόμενο διαπόμπευσης των κοριτισών στο σχολικό και κοινωνικό περιβάλλον τους. Ο δράστης είχε κατορθώσει να πάρει τις φωτογραφίες μέσα από τα προφίλ των κοριτσιών αλλά και από τους υπολογιστές τους με ειδικό λογισμικό.

Ενημερώθηκαν οι αρμόδιες εισαγγελικές Αρχές και διατάχθηκε η διενέργεια προκαταρκτικής εξέτασης. Από τη διαδικτυακή έρευνα που ακολούθησε και σε συνεργασία με τις εταιρείες υπηρεσιών διαδικτύου και κοινωνικής δικτύωσης, προέκυψαν τα στοιχεία του κατόχου της επίμαχης σύνδεσης διαδικτύου, αλλά και τα ηλεκτρονικά ίχνη του διαχειριστή της συγκεκριμένης σελίδας στο διαδίκτυο. Διαπιστώθηκε ότι την επίμαχη σελίδα διαχειριζόταν ένας 16χρονος, ο οποίος διαμένει σε περιοχή των βορειανατολικών προαστίων της Αττικής. Ηταν μαθητής γειτονικού σχολείου, από αυτό των κοριτσιών, και είχε κοινή φίλη με αυτές, την οποία ειδοποίησε για το ανέβασμα της ιστοσελίδας. Η κοπέλα χωρίς να το σκεφτεί ειδοποίησε τις φίλες της και εκείνες με τη σειρά τους πήγαν άμεσα στην αρμόδια διωκτική αρχή.

Ο 16χρονος εμφανιζόταν στο facebook ως… γυναίκα

Σε έρευνα που ακολούθησε στο σπίτι του 16χρονου, βρέθηκαν και κατασχέθηκαν δύο εσωτερικοί σκληροί δίσκοι, οι οποίοι θα σταλούν στα εγκληματολογικά εργαστήρια για τις απαραίτητες εξετάσεις. Από τον επιτόπιο έλεγχο που διενεργήθηκε, διαπιστώθηκε ότι χρησιμοποιούσε ψεύτικο γυναικείο προφίλ στη σελίδα που είχε δημιουργήσει στο «Facebook», ενώ τόσο το προφίλ, όσο και η σελίδα είχαν απενεργοποιηθεί.

Πηγή: thetoc.gr

http://policeonline.gr/16χρονος-δράστης-πορνογραφίας-ανήλικω/

Φτώχεια και φυλακή

Συντάκτης: 

Περικλής Κοροβέσης

Εχω σπουδάσει και στις δύο αυτές σχολές. Και χωρίς να φανεί πως περιαυτολογώ, είναι όμως πραγματικότητα, έχω πάρει και δύο ντοκτορά με άριστα. Αρα εκ των πραγμάτων έχω την άδεια να μιλήσω και για τα δύο, χωρίς αυτό να σημαίνει πως μπορώ να τα πω και σωστά. Συνήθως στο περίπου μιλάμε, όχι γιατί θέλουμε να αποφύγουμε την αλήθεια, αλλά για έναν και μόνο λόγο. Καταλαβαίνουμε αυτά που χωράει το κεφάλι μας. Αλλά δυστυχώς δεν τα χωράει όλα ή δεν θέλουμε να του φορτώσουμε και πολλά. Και ας αρχίσω με τη φυλακή. Πήγα σε δύο διάσημα ιδρύματα, στις Εγκληματικές Φυλακές Αβέρωφ και Αίγινας επί χούντας. Και για τους νεότερους, η χούντα ήταν η Χρυσή Αυγή στην εξουσία και το γνήσιο παιδί των ένοπλων δωσίλογων, δηλαδή η «Δεξιά Χειρ» των ναζί κατακτητών.

Υπάρχει ο μύθος πως στη φυλακή πας επειδή τέλεσες κάποια αξιόποινη πράξη. Αυτό εν γένει είναι σωστό. Το πρόβλημα όμως είναι αλλού. Ποιος χαρακτηρίζει μια ανθρώπινη ενέργεια αξιόποινη δράση; Ποια συμπεριφορά θεωρείται καταδικαστέα; Ποια θρησκεία θεωρείται έγκλημα καθοσιώσεως; Ποιο χρώμα δέρματος θεωρείταιαπόδειξη ενοχής;

Σίγουρα υπάρχουν εγκληματικές πράξεις. Αλλά ποιος από όλους μας, τους ήσυχους νοικοκυραίους, δεν έφτασε σε κάποια στιγμή παροξυσμού; Οι άνθρωποι που είχα γνωρίσει στη φυλακή και εξέτιαν ποινή για ανθρωποκτονία, δεν είχαν κάτι διαφορετικό από όλους εμάς. Ολοι τους κατηγορούσαν την κακιά στιγμή. Και ίσως να είχαν δίκιο. Σε άλλους τυχαίνει η κακιά στιγμή και σε άλλους δεν συμβαίνει. Αλλά όλοι άνθρωποι είναι. Εκτός βέβαια από την εξουσία σε οποιαδήποτε μορφή της. Εκεί πάντα υπάρχει κάποιος ένοχος που πρέπει να εξοντωθεί.

Οι Εβραίοι, ως θρήσκευμα, ουδέποτε ήταν μια επαναστατική θεωρία, ασχέτως αν υπήρχαν σπουδαίοι διανοητές και επαναστάτες Εβραίοι που προσέφεραν πολλά στην ανθρωπότητα. Οι ίδιοι είχαν εκβρασθεί από τη δικιά τους κοινότητα. Και όμως, κατέληξαν στους φούρνους με την ανοχή της ανθρωπότητας. Οι Σύμμαχοι ήξεραν για τα στρατόπεδα εξόντωσης του Χίτλερ, αλλά δεν έκαναν τίποτα. Για έναν και μόνο απλό λόγο: ήταν και οι ίδιοι αντισημίτες, μέσα στην παράδοση του Ευρωπαϊκού Πολιτισμού.

Με άλλα λόγια, στη φυλακή μπορεί να βρεθεί ο καθένας, αν αυτό το αποφασίσει η εξουσία. Στη φυλακή, εκτός από τις ακραίες περιπτώσεις των στρατοπέδων εξόντωσης, έχεις κάποια βασικά πράγματα, έστω και αν είναι στην πιο άθλιά τους μορφή. Ενα κρεβάτι για να κοιμηθείς, ένα πιάτο φαγητό, έναν προαυλισμό, κάποιο επισκεπτήριο και μερικά ογκώδη βιβλία, αν ανήκεις στην Αριστερά. Για τους ποινικούς, που έχουν άλλες προτιμήσεις, βρίσκονται άλλες λύσεις με τη βοήθεια των σωφρονιστικών υπαλλήλων. Κακή η φυλακή, δεν λέω, αλλά τα βασικά τα έχεις λυμένα. Τρως, κοιμάσαι τζάμπα και έχεις την ελπίδα πως κάποτε θα βγεις έξω.

Δεν είναι όμως το ίδιο με τη φτώχεια. Οσο σκληρά και αν έχεις δουλέψει στη ζωή, όσο καλά και αν τα πήγες, όσα φραγκάκια κι αν μάζεψες, δανειάκια, αυτοκινητάκια, εξοχικά και άλλα καλά, έρχεται ο οικονομικός Εμπολα και σ’ τα παίρνει όλα. Και μπροστά σου έχεις μόνο σκοτάδι. Μπορεί να βοήθησες κόσμο, αλλά τώρα κανείς δεν μπορεί να σε βοηθήσει. Γιατί απλά δεν έχουν. Και εκεί που ήσουν κάποιος, μπορεί και να είχες τις σωστές ιδέες, ένας απλός νοικοκύρης, στα καλά καθούμενα να βρεθείς στα δημοτικά συσσίτια. Και μπορεί ακόμα να ψηφίζεις ΠΑΣΟΚ ή Ν.Δ. Δικαίωμά σου. Σεβαστό. Και όμως, ψήφισες τη φτώχεια σου. Χωρίς να το καταλάβεις. Η σιγουριά σου ήταν η φτώχεια σου.

Η φτώχεια είναι μια φορητή φυλακή. Την κουβαλάς μαζί σου και ό,τι βλέπεις γύρω σου είναι απαγορευμένο. Εναν καφέ δεν μπορείς να πιεις. Σε ένα μαγαζί δεν μπορείς να μπεις. Ολα είναι κλειστά γύρω σου, αν και λέγεσαι ελεύθερος άνθρωπος. Η φτώχεια είναι η πιο απάνθρωπη φυλακή που σε οδηγεί στο δικό σου προσωπικό ολοκαύτωμα. Ζούμε σε μια εποχή που σε όλο τον πλανήτη, το 1% ή το 0,01% ή ακόμα λιγότερο έχουν τα πάντα. Τράπεζες, κυβερνήσεις, διεθνείς οργανισμοί νομοθετούν για τα πάντα σε παγκόσμιο επίπεδο.

Σίγουρα υπάρχουν και τα αντιτιθέμενα μπλοκ. Αλλά δεν μπορούμε να πούμε πως η Κίνα παρουσιάζει κάποια επανάσταση. Είναι ένα άλλο είδος καπιταλισμού, όπως και τα Bricks (Βραζιλία, Ρωσία, Ινδία, Κίνα, Νότια Αφρική), οι λεγόμενες αναπτυσσόμενες χώρες. Αλλά η Ιστορία μάς έχει δείξει, άλλον πιο πειστικό τρόπο για αλλαγές. Και αυτός είναι μόνο η εξέγερση. Αλλά εδώ... τα ζώα μου αργά. Και ζήτω ο Σαμαράς και ο Βενιζέλος.

 http://www.efsyn.gr/arthro/ftoheia-kai-fylaki

Ποιες συσκευές "φουσκώνουν" τον λογαριασμό

Αποκαλυπτική είναι η έρευνα του Αριστοτελείου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης για τις χρεώσεις της ΔΕΗ, δίνοντας ιδιαίτερη έμφαση στις αλήθειες και τους μύθους για το τι τελικά είναι εκείνο που «φουσκώνει» τους λογαριασμούς του ηλεκτρικού ρεύματος.

Πρόκειται για το ευρωπαϊκό ερευνητικό έργο με τίτλο: «Αντίστροφη μέτρηση για κατοικίες χαμηλού άνθρακα» (Countdown to Low Carbon Homes), που υλοποιήθηκε στο πλαίσιο των δράσεων «Eracobuild» της ΕΕ, καταγράφοντας τις καλές πρακτικές για μια πετυχημένη ενεργειακή αναβάθμιση. Για τη διεξαγωγή της έρευνας στην Ελλάδα επιλέχθηκαν 20 κατοικίες στη Θεσσαλονίκη, που έχουν ήδη κάνει κάποια ενεργειακή αναβάθμιση πρόσφατα και καταγράφηκε η εμπειρία των κατοίκων τους και οι επιπτώσεις στις συνθήκες διαβίωσής τους. Παράλληλα, επιλέχθηκαν άλλες 20 κατοικίες στη Θεσσαλονίκη που επιθυμούν να κάνουν ενεργειακή αναβάθμιση, στο άμεσο μέλλον.

Σύμφωνα με έρευνα του ΑΠΘ, ένα από τα πρώτα πράγματα που πρέπει να κάνει κάποιος όταν επιθυμεί να αναβαθμίσει ενεργειακά το σπίτι του είναι να αλλάξει πρώτα το ψυγείο και μετά τα κουφώματαΚαι στις 40 επιλεγμένες κατοικίες (διαφόρων τυπολογιών, παλαιότητας και σε περιοχές με διαφορετικά κλιματολογικά χαρακτηριστικά) εγκαταστάθηκε ένα έξυπνο φιλικό σύστημα παρακολούθησης της ηλεκτρικής ενεργειακής κατανάλωσης, το οποίο κατέγραφε σε 24ωρη βάση την ενεργειακή τους συμπεριφορά. Όλες οι κατοικίες που αναβαθμίστηκαν ενεργειακά είχαν σημαντική διαφορά στα έξοδα θέρμανσής τους, τα οποία μειώθηκαν μέχρι και 65%. Ιδιαίτερα σημαντικές ήταν οι μεταβολές στην ποιότητα των εσωτερικών συνθηκών, είτε λόγω ηχομόνωσης στην περίπτωση αλλαγής κουφωμάτων, είτε λόγω θερμομόνωσης με ουσιαστική θερμική προστασία και αυξημένη άνεση του χώρου τους καλοκαιρινούς μήνες.

Αντίστοιχα στην περίπτωση των 20 κατοικιών που σχεδιάζεται να αναβαθμιστούν ενεργειακά διαπιστώθηκε ότι υπάρχουν σημαντικά περιθώρια εξοικονόμησης ενέργειας, που σε κάθε περίπτωση είναι μεγαλύτερα από 15% και φθάνουν μέχρι 75%.

Πεταμένα λεφτά λόγω... άγνοιας

«Προσδιορίσαμε τις καλές πρακτικές που μπορεί να εφαρμόσει ο ιδιοκτήτης ενός σπιτιού, για μία πετυχημένη ενεργειακή αναβάθμιση, βγάλαμε όμως και συμπεράσματα που δεν τα περιμέναμε στον βαθμό που τα διαπιστώσαμε» τονίζει στο ΑΠΕ-ΜΠΕ ο επιστημονικός υπεύθυνος του έργου, αναπληρωτής καθηγητής του Εργαστηρίου Συστημάτων Ηλεκτρικής Ενέργειας του Τμήματος Ηλεκτρολόγων Μηχανικών και Μηχανικών Υπολογιστών του ΑΠΘ, Γρηγόρης Παπαγιάννης.

«Η εξωτερική θερμομόνωση μίας κατοικίας είναι η παρέμβαση που μπορεί να οδηγήσει στη μεγαλύτερη εξοικονόμηση και όμως οι ιδιοκτήτες κατά κανόνα επιλέγουν ως προτεραιότητα να αλλάξουν κουφώματα, μάλλον γιατί η αλλαγή αυτή είναι πιο ορατή στο μάτι» επισημαίνεται στην έρευναΌπως εξηγεί, συχνά παρατηρούνται αστοχίες ως προς το επιθυμητό αποτέλεσμα της ενεργειακής αναβάθμισης ενός σπιτιού και αυτό οφείλεται εν μέρει σε λανθασμένη αξιολόγηση των παρεμβάσεων που πρέπει να γίνουν, αφετέρου στην υποτίμηση μία σειράς παραγόντων, που συμβάλλουν στην αυξημένη ενεργειακή κατανάλωση.

«Η εξωτερική θερμομόνωση μίας κατοικίας είναι η παρέμβαση που μπορεί να οδηγήσει στη μεγαλύτερη εξοικονόμηση και όμως οι ιδιοκτήτες κατά κανόνα επιλέγουν ως προτεραιότητα να αλλάξουν κουφώματα, μάλλον γιατί η αλλαγή αυτή είναι πιο ορατή στο μάτι» αναφέρει ως χαρακτηριστικό παράδειγμα ο καθηγητής, προτρέποντας όσους σχεδιάζουν να αναβαθμίσουν ενεργειακά το σπίτι τους να συμβουλευτούν κάποιον ειδικό μηχανικό για να τους καθοδηγήσει.

«Πριν τα κουφώματα αλλάξτε ψυγείο»

Ένα από τα πιο ενδιαφέροντα στοιχεία που ανέδειξε η επεξεργασία των μετρήσεων στις 40 κατοικίες, είναι η αποφυγή της σπατάλης ηλεκτρικής ενέργειας που μπορεί να επιτευχθεί με την αντικατάσταση παλιών ηλεκτρικών συσκευών.

Η επιλογή ηλεκτρικών συσκευών ανώτερης ενεργειακής κλάσης περιορίζει αισθητά την κατανάλωση ηλεκτρικού ρεύματος«Ίσως κάποιος δεν το συνειδητοποιεί, αλλά τα παλιά ψυγεία, μπορεί να μη χαλάνε εύκολα, αλλά λειτουργούν ολόκληρο το 24ωρο και είναι εξαιρετικά ενεργοβόρα» σημειώνει ο κ. Παπαγιάννης, προσθέτοντας ότι μετρήθηκε πως η αντικατάσταση ψυγείου δύναται να αποσβεστεί σε διάστημα μόλις δύο ετών.

Γενικότερα, όπως εξηγεί ο καθηγητής, η επιλογή ηλεκτρικών συσκευών ανώτερης ενεργειακής κλάσης περιορίζει αισθητά την κατανάλωση ηλεκτρικού ρεύματος. Μάλιστα, όπως προσθέτει, ακόμα και οι ίδιοι οι κατασκευαστές ηλεκτρικών συσκευών τείνουν να περιορίζουν την ισχύ που έχουν τα νεότερα μοντέλα, ιδίως στις ηλεκτρικές σκούπες, καθώς τα τελευταία χρόνια κυκλοφορούσαν μοντέλα χιλιάδων watt.

«Μην υποτιμάτε το πιστολάκι ή το tablet»

Το πιστολάκι είναι μία από τις πλέον ενεργοβόρες ηλεκτρικές συσκευές, πιο ενεργοβόρα ακόμη και από το σίδερο, αποκάλυψαν οι μετρήσεις στις 40 κατοικίες. 

«Ήταν από τις μετρήσεις που εξέπληξαν τους ιδιοκτήτες» σύμφωνα με τον κ.Παπαγιάννη. Επίσης, επιβεβαιώθηκε η σπατάλη ρεύματος που προκαλείται από τις συσκευές, οι οποίες βρίσκονται σε κατάσταση αναμονής (stand-by), όπως τηλεοράσεις και υπολογιστές, ή αφήνονται για ώρες σε κατάσταση φόρτισης (tablets, κινητά)

Τα αποτελέσματα της έρευνας θα παρουσιαστούν αναλυτικά αύριο στο ΚΕ.Δ.Ε.Α. του ΑΠΘ.

http://www.zougla.gr/greece/article/pies-siskeves-fouskonoun-ton-logariasmo

Οι δηλώσεις Ομπάμα για την παραίτηση Χέιγκελ

Σε ένα ιδιαίτερα φιλικό κλίμα και χωρίς να δοθούν περαιτέρω εξηγήσεις πραγματοποιήθηκε το απόγευμα της Δευτέρας η συνέντευξη Τύπου που έδωσαν από κοινού ο αμερικανός πρόεδρος Μπάρακ Ομπάμα και ο υπουργός Άμυνας Τσακ Χέιγκελ σχετικά με την παραίτηση που υπέβαλλε ο δεύτερος. Ο πρόεδρος των ΗΠΑ, συνοδευόμενος από τον αντιπρόεδρο Τζο Μπάιντεν μίλησε με εγκωμιαστικά λόγια για τον Χέιγκεν, τονίζοντας ότι αποχαιρετά έναν «φίλο» και «εξαιρετικό συνεργάτη» τον οποίο ήταν «τυχερός να έχει στην ομάδα του».

Όσον αφορά στους λόγους που οδήγησαν στην παραίτηση, ο πρόεδρος των ΗΠΑ δήλωσε ότι ήταν μια οικειοθελής και αναμενόμενη διαδικασία δεδομένου ότι τελειώνει η διακυβέρνησή του. «Ο Τσακ ήρθε πριν από ένα μήνα στο γραφείο μου και με ρώτησε σχετικά με το τελικό τρίμηνο της κυβέρνησής μου ενώ δήλωσε ότι είναι καιρός και για τον ίδιο να αποχωρήσει». 

Ο Μπάρακ Ομπάμα επαίνεσε τη σταδιοδρομία του 24ου υπουργού Άμυνας των ΗΠΑ, ο οποίος, όπως χαρακτηριστικά ανέφερε, πολέμησε στο Βιετνάμ, ήταν συνεχώς στο πλευρό των αμερικανών στρατιωτών και έθεσε την επιβίωσή τους ως προτεραιότητα. Επισήμανε ότι ήταν υπόδειγμα συνεργάτη, και ότι παρόλο που προέρχονται από διαφορετικά κόμματα, πάντα εξέφραζε χωρίς δισταγμό τις απόψεις του.



Με τη σειρά του, όταν πήρε τον λόγο, ο Τσακ Χέιγκελ ευχαρίστησε τον πρόεδρο των ΗΠΑ, τον αντιπρόεδρο Μπάιντεν καθώς και τους συνεργάτες του στο Πεντάγωνο. Τόνισε ότι είναι περήφανος για το έργο του, τόσο ως προς τη στρατιωτική προετοιμασία των ΗΠΑ όσο και για τη σύναψη ισχυρών συμμαχιών ανά τον κόσμο για την αντιμετώπιση προβλημάτων εθνικής άμυνας. Όπως ανέφερε χαρακτηριστικά, οι διπλωματικές αυτές κινήσεις θα έχουν αντίκτυπο και στα επόμενα χρόνια ενώ ειδική μνεία έκανε για τις ενέργειες των ΗΠΑ στο Αφγανιστάν,

Σημειώνεται ότι αμερικανικά δημοσιεύματα υποστηρίζουν πως ο Χέιγκελ παραιτήθηκε έπειτα από τη σφοδρή κριτική που δέχθηκε η Εθνική Υπηρεσία Ασφάλειας, για μια σειρά από ζητήματα, εκ των οποίων και η στάση των ΗΠΑ απέναντι στην απειλή των τζιχαντιστών του Ισλαμικού Χαλιφάτου. 

Παράλληλα, υποστηρίζουν ότι ο Λευκός Οίκος έχασε την εμπιστοσύνη στο πρόσωπό του, καθώς όπως είπε ένας αξιωματούχους που ζήτησε να διατηρηθεί η ανωνυμία του, «δεν ήταν ικανός να κάνει τη δουλειά».

Ο Χέιγκελ ήταν ο μόνος Ρεπουμπλικανός στην ομάδα της Εθνικής Ασφαλείας επί προεδρίας Ομπάμα και ο πρώτος βετεράνος του αμερικανικού στρατού στο υπουργείο Αμύνης, που διετέλεσε υπουργός από τον Φεβρουάριο του 2013.

http://www.zougla.gr/kosmos/article/i-dilosis-ompama-gia-tin-paretisi-xeigel

Έτοιμη η τροπολογία για τη δημοσιοποίηση φωτογραφιών δραστών

«Άμεση θα πρέπει να είναι η δημοσιοποίηση των στοιχείων και φωτογραφιών σε περιπτώσεις εγκλημάτων των οποίων ο δράστης κρίνεται από τον αρμόδιο εισαγγελέα ιδιαίτερα επικίνδυνος για τη δημόσια τάξη και ασφάλεια και διαφεύγει της σύλληψης και είναι αγνώστου διαμονής».

Αυτό αναφέρει -κατά πληροφορίες- η εισηγητική έκθεση της επίμαχης τροπολογίας του Υπουργείου Δικαιοσύνης, η οποία συντάχθηκε με αφορμή την υπόθεση της εμπλοκής δημοσιοποίησης των στοιχείων του δράστη της επιθεσης στο Μικρολίμανο. 

«Κρίνεται αναγκαία για την άμεση και αποτελεσματική αντιμετώπιση εγκλημάτων που τελούνται από ιδιαίτερα επικίνδυνους δράστες, οι οποίοι διαφεύγουν της σύλληψης ή είναι αγνώστου διαμονής και επιβάλλεται η ενημέρωση του κοινού για την προστασία του και την παροχή πληροφοριών για την σύλληψή τους» αναφέρεται.

Η επίμαχη τροπολογία θα μπει ως νέα διάταξη στο άρθρο 2 του νόμου 2472/1997 για την προστασία των προσωπικών δεδομένων, όπως ισχύει σήμερα, μετά τις τροποποιήσεις που δέχθηκε με τους νόμους 3471/2006, 3625/2007 και 4139/2013.Σύμφωνα με την τροπολογία, θα επιτρέπεται η δημοσιοποίηση των στοιχείων της ταυτότητας του δράστη, όπως γίνεται και στις περιπτώσεις για τα αδικήματα της τρομοκρατίας, της γενετήσιας ελευθερίας και του οργανωμένου εγκλήματος.

http://www.zougla.gr/greece/article/etimi-i-tropologia-gia-ti-dimosiopisi-fotografion-draston

Ποια μεγάλη Ελληνίδα ηθοποιός αποκαλύπτει: «Μου πετσόκοψαν τη σύνταξη, με γδέρνει η εφορία...δουλεύω για να επιβιώσω»;

Μετρά χρόνια πετυχημένης καριέρας σε τηλεόραση και θέατρο, έχει πρωταγωνιστήσει σε σειρές που έχουν αγαπηθεί πολύ από τον κόσμο, ωστόσο η κρίση της χτύπησε την πόρτα αφού το καλοκαίρι που έρχεται όπως αποκάλυψε θα ενοικιάσει το όμορφο σπίτι της στην Τήνο, προκειμένου να τα φέρει βόλτα.

Ο λόγος για την Άννα Παναγιωτοπούλου η οποία παραδέχεται στη Real ότι δουλεύει ασταμάτητα προκειμένου να ζήσει: «Μετά τους... αιώνες που είμαι στη δουλειά και έχοντας περάσει αμέτρητες ώρες στο πλατό και στο θέατρο, είχα την «πολυτέλεια» να μη δουλέψω μία σεζόν και να ζήσω στην Τήνο, την οποία λατρεύω» είπε χαρακτηριστικά και πρόσθεσε: «Αυτό, όμως, πλέον θεωρείται «ένδοξο παρελθόν». Δεν μπορώ να το κάνω πια».

Κάποιοι θα περίμεναν πως ζεις «ντόλτσε βίτα» για να «παίξω» και με τον τίτλο της σειράς στην οποία πρωταγωνιστούσες και έγραψε τη δική της ιστορία...

«Ποια ντόλτσε βίτα; Πλάκα κάνεις; Μου πετσόκοψαν τη σύνταξη, με γδέρνει η εφορία και δεν έχω πια την «πολυτέλεια» να κάτσω και να μη δουλέψω. Δουλεύω για να επιβιώσω. Έχω υποχρεώσεις, οικογένεια. Και το καλοκαίρι δεν με βλέπω να κάθομαι! Γι' αυτό θα νοικιάσω το σπίτι στην Τήνο. Με βαριά καρδιά, βέβαια... Αλλά τι να κάνω; Πρέπει να δουλέψω και θα δουλέψω» σημείωσε. 

http://www.govastileto.gr/lifestyle/celebrities-world/pia-megali-elinida-i8opios-apokalipti-mou-petsokopsan-ti-sintaksi-me-gderni-i-eforiadoulevo-gia-na-epivioso/

Κόντρα στο πνεύμα των καιρών

Η πελώρια ποσότητα φτώχειας, βίας και καταπίεσης που κυριαρχεί στον πλανήτη παραπέμπει γι’ άλλη μια φορά στα ιδεώδη της Αριστεράς, γιατί δεν υπάρχουν άλλες φιλοσοφίες που μπορούν να τη θεραπεύσουν

Συντάκτης: 

Θανάσης Γιαλκέτσης

Ο Ραφαέλε Σιμόνε είναι καθηγητής Γλωσσολογίας στο Πανεπιστήμιο της Ρώμης (Roma Tre). Στη γλώσσα μας κυκλοφορεί το βιβλίο του «Το μειλίχιο τέρας» (Πόλις, 2011). Το ακόλουθο κείμενό του είναι απόσπασμα εισήγησής του σε θεωρητικό συμπόσιο που έγινε τον περασμένο Μάρτιο στη Ρώμη, με θέμα την επανεξέταση της κουλτούρας της Αριστεράς.

Γιατί η κρίση δεν μετατόπισε τον δυτικό κόσμο προς τα αριστερά ή τουλάχιστον λίγο περισσότερο προς τα αριστερά; Στο βιβλίο μου «Το μειλίχιο τέρας», προσπάθησα να περιγράψω τους βαθύτερους λόγους αυτού του γεγονότος. Εδώ και δύο δεκαετίες ο ιδεολογικός και πολιτιστικός άξονας του δυτικού κόσμου έγειρε προς τα δεξιά, δηλαδή προς έναν ορίζοντα κατανάλωσης και διασκέδασης, προσωπικού εγωισμού και αυξανόμενης σύγχυσης μεταξύ πραγματικότητας και φανταστικής επινόησης –τρία κομβικά γνωρίσματα της παγκοσμιοποιημένης νεωτερικότητας. Ορίζοντας κατανάλωσης και διασκέδασης σημαίνει ότι τον δυτικό άνθρωπο τον ενδιαφέρει όλο και λιγότερο το καθεστώς ολιγάρκειας, αυστηρότητας και φειδούς που εξέφραζαν τα κλασικά σοσιαλιστικά ιδεώδη, ενώ στην κατανάλωση εμπορευμάτων έχει προστεθεί και η πολύ εντατική κατανάλωση ενέργειας, περιβάλλοντος και πόρων.

Προσωπικός εγωισμός σημαίνει ότι η συμπάθεια και η συμπόνια (θεμελιώδη «σοσιαλιστικά συναισθήματα») δεν είναι πλέον προσωπικές συμπεριφορές, αλλά έχουν μεταφερθεί με ανάθεση σε οργανώσεις οι οποίες τις ασκούν ως επάγγελμα, όντας αληθινές «βιομηχανίες του καλού» (επί πληρωμή). Σύγχυση μεταξύ πραγματικότητας και φανταστικής επινόησης σημαίνει ότι η αυστηρή διάκριση μεταξύ φαντασίας και πραγματικότητας (δύσκολη κατάκτηση της επιστημονικής στάσης απέναντι στην πραγματικότητα) είναι ανώφελη ή σε κάθε περίπτωση λιγότερο επιθυμητή: το πραγματικό δεν το αναζητούν αλλά το αποφεύγουν. Για όλους αυτούς τους λόγους, έχει διαλυθεί ο λαός της Αριστεράς, οι σοσιαλιστές άνδρες και οι σοσιαλίστριες γυναίκες, εκείνες οι γενεές ανθρώπων που κάποτε ήταν έτοιμες να παλέψουν για την επικράτηση των ιδεών τους. Σήμερα, σε διάφορες χώρες, η εργατική τάξη έχασε το ειδικό της βάρος και άρχισε να ψηφίζει τη Δεξιά, ως σίγουρη εγγύηση της ελπίδας να γίνει και αυτή, αργά ή γρήγορα, αστική τάξη.

Κάτω από έναν παρόμοιο ουρανό, κάθε προσπάθεια να στραφούμε προς τα αριστερά μού φαίνεται εξίσου δύσκολη όσο και ηρωική. Τη δυσκολία του καθήκοντος τη βλέπουμε πιο καθαρά αν αναφέρουμε τα προκαταρκτικά βήματα που χρειάζεται να κάνουμε πριν αρχίσουμε. Το πρώτο έγκειται στο να κατανοήσουμε ποιοι είναι εκείνοι που αποτελούν σήμερα τον λαό της Αριστεράς – ζήτημα θεμελιώδες, δεδομένου ότι αυτός ο λαός είναι που θα ψηφίσει την Αριστερά και ότι, αν κάνουμε λάθος στον αποδέκτη, το μήνυμά μας θα πέσει στο κενό. Σχετικά με αυτό, θα ήταν χρήσιμο να αντιληφθούμε ότι σήμερα ο λαός της Αριστεράς μόνον κατά ένα μέρος αποτελείται από «εργατική τάξη»· πρόκειται, αντίθετα, για απογοητευμένη αστική τάξη (νέοι που βλέπουν με ανησυχία το μέλλον και ονειρεύονται να αλλάξουν τον κόσμο, εκπαιδευτικοί ή γενικά δημόσιοι υπάλληλοι), για διανοούμενους διαφόρου επιπέδου και χαρακτήρα (ένα μέρος των οποίων βλέπει τις αιτίες και τα αποτελέσματα καλύτερα από τόσους άλλους) και για ανθρώπους που κυριαρχούνται από ένα τόσο ισχυρό πνεύμα δικαιοσύνης ώστε να επιδιώκουν τη δικαιοσύνη ακόμη και με τίμημα τη θυσία του προσωπικού τους συμφέροντος. Θα πρέπει με δυο λόγια να αντιληφθούμε ότι σήμερα ο λαός της Αριστεράς αποτελείται από «οραματιστές» (ανθρώπους που πιστεύουν σε ένα καλύτερο μέλλον, έστω και αν δεν βλέπουν ακόμη το περίγραμμά του), από «ανθρωπιστές» (ανθρώπους που φτάνουν ώς το σημείο να παραγνωρίζουν τα ιδιαίτερα προσωπικά τους συμφέροντα) και από «δυσαρεστημένους».

Ενα παρόμοιο μείγμα είναι άραγε αυτό που χρειάζεται για την υπόθεση της Αριστεράς; Οποια και αν είναι η απάντηση, δεν έχουμε δυνατότητα επιλογής. Οφείλουμε να το αποδεχθούμε και να ελπίσουμε ότι θα είναι μια στέρεη και ανθεκτική βάση, γιατί αυτός που έχει ανάγκη την Αριστερά δεν είναι η μια ή η άλλη κοινωνική ομάδα, αλλά ο πλανήτης ολόκληρος. Ενα άλλο προκαταρκτικό βήμα, πιο ουσιαστικό, έγκειται στο να ξαναγίνουν εκείνα τα ιστορικά ραντεβού στα οποία έλειπε η ευρωπαϊκή Αριστερά (και η απουσία της είχε βαρύτατες συνέπειες). Καθώς δεν πήγε σε αυτά τα ραντεβού επειδή δεν τα θεώρησε σημαντικά ή απλώς δεν αντιλήφθηκε ότι γίνονταν, η Αριστερά δεν διαθέτει πολιτικές απαντήσεις στα μεγάλα θέματα που εκείνα τα ραντεβού έθεταν. Για να γίνει σαφές τι εννοώ, θα αρκούσε ένα παράδειγμα: η Αριστερά δεν κατανόησε ότι η ψηφιακή επανάσταση, που άρχισε στη δεκαετία του 1980, δεν ήταν μια απλή τεχνολογική ανανέωση, αλλά κάτι πολύ πιο βαθύ και ριζικό, κάτι που θα τροποποιούσε την παγκόσμια οικονομία, θα άλλαζε τον νου και τη νοοτροπία των προσώπων (ιδίως των νέων), θα ευνοούσε τη γέννηση και τον θάνατο ολόκληρων τομέων της οικονομίας κ.λπ. Ενα άλλο ραντεβού στο οποίο έλειπε η Αριστερά ήταν εκείνο της μαζικής μετανάστευσης, που ακολούθησε την πτώση των κομμουνιστικών τειχών.

Μολονότι οι πρώτες μεταναστεύσεις από τον κομμουνιστικό κόσμο χρονολογούνται από τη δεκαετία του 1980, κανένα κόμμα της Αριστεράς δεν επεξεργάστηκε ούτε μια σαφή ιδέα γι’ αυτό το φαινόμενο ούτε προβλέψεις για την εξέλιξή του ούτε σοβαρές ιδέες για την αντιμετώπισή του. Η ευρωπαϊκή απάντηση ήταν πάντοτε: αφήστε να έρθουν σε μας κι έπειτα βλέπουμε! Παρόμοια, κανείς στην Αριστερά δεν αναρωτήθηκε τι ήταν και τι θα γινόταν η παγκοσμιοποίηση, κυρίως στο οικονομικό πεδίο. Κανείς δεν κατανόησε ότι, με την παγκοσμιοποίηση, μια νέα κλίμακα, η πλανητική, ερχόταν να προστεθεί στις κλίμακες στις οποίες έπρεπε να ασκείται η πολιτική δράση. Υπήρξε μήπως κανείς που να εκτίμησε τις συνέπειες αυτού του θεαματικού νεωτερισμού; Υπήρξε κανείς που να αντιλήφθηκε ότι σε αυτήν την κλίμακα δεν ήταν δυνατό να δοθεί κάποιος τύπος κυβέρνησης και ελέγχου και ότι δημιουργούνταν πλανητικές ομάδες διακυβέρνησης εντελώς διαφορετικές από τις κυβερνήσεις των κρατών; Και εδώ αφήσαμε τα πράγματα να πάρουν μόνα τους τον δρόμο τους. Αργά ή γρήγορα, σκεφτόμασταν, το ζήτημα θα ρυθμιζόταν. Τώρα που οι ζημιές της παγκοσμιοποίησης στο πεδίο της οικονομίας και της εργασίας είναι μπροστά στα μάτια όλων, η Αριστερά δεν είναι καν σε θέση να ανασυνθέσει την ιστορία του φαινομένου. Είπα προηγουμένως ότι τις ιδέες της Αριστεράς τις έχει ανάγκη όχι μόνον η μια ή η άλλη χώρα, αλλά ο πλανήτης ολόκληρος.

Η πελώρια ποσότητα φτώχειας, βίας και καταπίεσης που κυριαρχεί στον πλανήτη παραπέμπει γι’ άλλη μια φορά στα ιδεώδη της Αριστεράς, γιατί δεν υπάρχουν άλλες φιλοσοφίες που μπορούν να τη θεραπεύσουν. Η εκμετάλλευση της εργασίας, η ακραία όξυνση των διαφορών μεταξύ των πολύ πλούσιων και των εξαθλιωμένων, η φτώχεια των χωρών του Τρίτου Κόσμου, οι πλανητικές μαφίες των ναρκωτικών και της πορνείας είναι κομβικής σημασίας λόγοι για να αφυπνιστούν, μετά το μακρύ τους ύπνο, οι ιδέες της Αριστεράς. Με άλλα λόγια, το πρώτο σημείο ενός αριστερού προγράμματος έγκειται στο να αντιταχθούμε στο πνεύμα των καιρών, στο να ξανασκεφτούμε την παγκοσμιοποιημένη νεωτερικότητα και να καταπολεμήσουμε τις καταστρεπτικές επιπτώσεις της.

Από τα σταφύλια της οργής στο παιχνίδι της πείνας

Συντάκτης: 

Άρης Χατζηστεφάνου

infowar_hunger_games.jpg

Το μόνο αδίκημα που είχαν διαπράξει τα «θρασίμια» της ταϊλανδέζικης χούντας ήταν ότι ύψωναν τα τρία δάχτυλα του δεξιού χεριού αντιγράφοντας τους ήρωες της ταινίας The Hunger Games

Φοιτητικά κινήματα από την Ταϊλάνδη μέχρι το Λονδίνο αντιγράφουν τους ήρωες ταινιών του Χόλιγουντ. Θα ξεκινήσει η επόμενη επανάσταση σε κάποιο στούντιο της αμερικανικής βιομηχανίας του θεάματος;

«Για να δω τώρα ποιος άλλος θα διαμαρτυρηθεί», έλεγε γελώντας ο δικτάτορας-πρωθυπουργός της Ταϊλάνδης Πραγιούθ Τσανότσα ύστερα από το πογκρόμ που πραγματοποίησαν την περασμένη εβδομάδα οι αρχές ασφαλείας εναντίον φοιτητών. Το μόνο αδίκημα που είχαν διαπράξει τα «θρασίμια» της ταϊλανδέζικης χούντας ήταν ότι ύψωναν τα τρία δάχτυλα του δεξιού χεριού αντιγράφοντας τους ήρωες της ταινίας The Hunger Games.

Καθώς το «κίνημα των τριών δαχτύλων» άρχισε να εξαπλώνεται σε όλη τη χώρα, το καθεστώς ακύρωσε την προβολή της ταινίας, ενώ οι αρχές οδηγούσαν αρκετούς φοιτητές σε κρατητήρια της ασφάλειας για να υπογράψουν δηλώσεις πολιτικών φρονημάτων.

Τα δυτικά μέσα ενημέρωσης αντιμετώπισαν την είδηση με ισχυρές δόσεις οριενταλισμού και πινελιές από τα εγχειρίδια προπαγάνδας του Ψυχρού Πολέμου. Η νεολαία, είπαν, επαναστατεί απέναντι σε ένα αυταρχικό καθεστώς της Ασίας, εμπνεόμενη από τις αρχές της φιλελεύθερης δημοκρατίας όπως εκφράζεται από το Χόλιγουντ. Τέλος της ανάλυσης, τέλος και της Ιστορίας, όπως θα έλεγε και ο Φουκουγιάμα.

Και ίσως τα πράγματα να ήταν έτσι εάν στις 5 Νοεμβρίου φοιτητές και νεολαίοι δεν είχαν διαδηλώσει στους δρόμους του Λονδίνου, με τις μάσκες τού Γκάι Φοκς από την ταινία V for Vendetta. Αν και ο Φοκς ήταν αληθινό πρόσωπο και ως γνωστόν επιχείρησε να ανατινάξει το βρετανικό Κοινοβούλιο το 1605, στις πρόσφατες κινητοποιήσεις κυριαρχούσαν οι συμβολισμοί της ταινίας και όχι τα ιστορικά γεγονότα.

Φτάσαμε, λοιπόν, σε μια εποχή που οι ταινίες του Χόλιγουντ εμπνέουν αληθινές εξεγέρσεις; Είναι γεγονός ότι οι δύο συγκεκριμένες παραγωγές ξάφνιασαν ευχάριστα ακόμη και τους σφοδρότερους επικριτές της αμερικανικής βιομηχανίας του θεάματος. Η επαναστατική βία νομιμοποιείται και το δικαίωμα στην ένοπλη ανατροπή καθεστώτων (ακόμη και με την προσφυγή σε τρομοκρατικές ενέργειες) προβάλλεται στη μεγάλη οθόνη με φόντο, όχι πλέον κάποια χώρα του πρώην ανατολικού μπλοκ, αλλά το Λονδίνο (V for Vendetta) και κάποια περιοχή της βόρειας Αμερικής (Hunger Games).

Και όλα αυτά συμβαίνουν ενώ οι δυτικές κυβερνήσεις διολισθαίνουν σε αυταρχικές μεθόδους καταστολής των λαϊκών κινητοποιήσεων, που φτάνουν έως και στην άτυπη επιβολή στρατιωτικού νόμου (όπως συνέβη πρόσφατα στη Βοστόνη και στο Φέργκιουσον των ΗΠΑ).

Μήπως λοιπόν το Χόλιγουντ, αφουγκραζόμενο την αγανάκτηση ευρύτατων τμημάτων της κοινωνίας, βρέθηκε εκτός της κυρίαρχης πολιτικής «γραμμής», είτε γιατί έτσι θα κόψει περισσότερα εισιτήρια, είτε για να καταφέρει να εκτονώσει τα δυνάμει επαναστατικά χαρακτηριστικά της εποχής μας; Ας μη βιαστούμε να φτάσουμε σε ένα τόσο απλουστευτικό συμπέρασμα.

Η συζήτηση για το πολιτικό περιεχόμενο ταινιών, όπως το Hunger Games και το V for Vendetta, καταλήγει πάντα σε ένα σαφές ερώτημα, το οποίο ελάχιστοι δηλώνουν ότι μπορούν να απαντήσουν με ασφάλεια: Τελικά οι συγκεκριμένες ταινίες στρέφονται εναντίον του κυρίαρχου οικονομικού συστήματος ή καταγγέλλουν απλώς κάθεαπολυταρχικό καθεστώς, αδιαφορώντας για τις παραγωγικές διαδικασίες που το έφεραν στην εξουσία; Πιο απλά, πρόκειται για ένα συγκαλυμμένο αντικαπιταλιστικό μήνυμα που αφορά και τις ΗΠΑ ή για μια φιλελεύθερη κραυγή, όπως αυτές με τις οποίες μας συνήθιζε ο αμερικανικός κινηματογράφος στα χρόνια του Ψυχρού Πολέμου;

Το Hunger Games, περιγράφοντας μια δυστοπική κοινωνία με τεράστιες οικονομικές ανισότητες, φαίνεται εκ πρώτης όψεως να ανήκει στην πρώτη κατηγορία. Ποιος κινεί όμως τα νήματα του αυταρχικού μηχανισμού; «Στην ταινία βλέπουμε ανθρώπους να δουλεύουν σε ορυχεία, αλλά δεν μαθαίνουμε σε ποιον ανήκουν αυτά», σημείωναν πριν από ένα χρόνο οι αναλυτές Κριστίν Σχόφελτ και Ντέιβιντ Γουόλς, και συνέχιζαν: «Πού είναι οι τραπεζίτες και οι κάτοχοι των μέσων παραγωγής σε αυτή την ταινία;».

Για την ακρίβεια, ο τρόπος με τον οποίο αντιμετωπίζει η ταινία το κοινωνικό και οικονομικό υπόβαθρο, θυμίζει τον τρόπο με τον οποίο παρουσίασε το CNN τις αντικαθεστωτικές διαδηλώσεις στην Ταϊλάνδη: οι δημοσιογράφοι εκθείαζαν την ηρωική στάση των φοιτητών, αλλά παρέλειψαν να σημειώσουν ότι ο δικτάτορας Πραγιούθ Τσανότσα κυβερνά με την ανοχή των ΗΠΑ και τις ευλογίες ενός σημαντικού τμήματος της οικονομικής ελίτ της χώρας. Ο ίδιος, μάλιστα, εφαρμόζει πολιτικές λιτότητας και ιδιωτικοποιήσεων οι οποίες εκπονούνται από ένα «συμβούλιο σοφών», που αποτελείται από χρηματιστές και στελέχη μεγάλων επιχειρήσεων.

Από την άλλη, μήπως τελικά ζητάμε πολλά από χολιγουντιανές παραγωγές, που αν μη τι άλλο έχουν το θάρρος να προτάξουν την επανάσταση σαν το μοναδικό μέσο ανατροπής του status quo; Ισως ναι. Πιθανότατα όμως όχι. Τις δεκαετίες του 1940 και του 1960, το Χόλιγουντ είχε παρουσιάσει πολύ πιο ριζοσπαστικές ταινίες, όπως τα Σταφύλια της Οργής, του Τζον Φορντ, ή ακόμη και ο Σπάρτακος, του Στάνλεϊ Κιούμπρικ.

Και στο κάτω κάτω, το δικαίωμα των κυριαρχούμενων να ανατρέπουν με τη βία τους κυρίαρχους τεκμηριώθηκε το 1689 από τον Τζον Λοκ – αν όχι το 1215 με την κυκλοφορία της Magna Carta. Αν εμείς αναζητούμε ακόμη ψήγματα αυτού του δικαιώματος κρυμμένα σε ταινίες του Χόλιγουντ, μάλλον έχουμε χάσει τρεις αιώνες ιστορικής εξέλιξης.

Δείτε:

•The Hunger Games: Επανάσταση - Μέρος 1

Η τρίτη αλλά όχι τελευταία παραγωγή της σειράς που βασίζεται στην τριλογία της Σούζαν Κόλινς.

•Τα σταφύλια της οργής (1940)

Η κινηματογραφική μεταφορά στο βιβλίο του Τζον Στάινμπεκ που θα μπορούσε να συνοψιστεί σε μια φράση του πρωταγωνιστή της: «Οπου υπάρχει ένας μπάτσος που χτυπάει κάποιον, όπου ένα νεογέννητο κλαίει από πείνα, όπου υπάρχει αντίσταση στο αίμα και το μίσος, ψάξε μάνα και θα είμαι εκεί».

http://www.efsyn.gr/arthro/apo-ta-stafylia-tis-orgis-sto-paihnidi-tis-peinas