Τρίτη 15 Σεπτεμβρίου 2009

Νικήτα του Γότθου και οι μαρτυρήσαντες μετ’ αυτού

Νικήτα του Γότθου και οι μαρτυρήσαντες μετ’ αυτού, Πορφυρίου Μίμου, Φιλοθέου Οσίου, Εύρεσις Λειψάνου Αγίου Ακακίου, Μαξίμου, των Αγίων Δύο Κορών, Εύρεσις Λειψάνου Πρωτομάρτυρα Στεφάνου, Μελετίου Οσίου, Συμεών Αρχιεπισκόπου Θεσσαλονίκης, Βησσαρίωνος Α΄ και Βησσαρίωνος Β΄, Γερασίμου Οσίου, Ιωάννου Νεομάρτυρα, Νικήτα Οσίου







Ο Άγιος Νικήτας ο Γότθος (Εορτή Νικήτας)

Ήταν από το έθνος των Γότθων, που είχαν εγκατασταθεί πέραν του Ίστρου ποταμού, στα χρόνια του Μ. Κωνσταντίνου. Από παιδί ο Νικήτας διδάχθηκε την αγία πίστη από το Γότθο επίσκοπο Θεόφιλο, ο όποιος συχνά υπενθύμιζε στο Νικήτα τα λόγια του Απ. Παύλου: "Μένε εν οις έμαθες... από βρέφους τα ιερά γράμματα οίδας, τα δυνάμενα σε σοφίσαι εις σωτηρίαν δια πίστεως της εν Χριστώ Ιησού". Δηλαδή, μένε ακλόνητος σ' εκείνα που έμαθες. Από μικρό παιδί γνωρίζεις τις Άγιες Γραφές, που μπορούν να σου μεταδώσουν την αληθινή σοφία, που οδηγεί στη σωτηρία δια μέσου της πίστεως στον Ιησού Χριστό. Και έτσι έγινε. Όταν ο ηγεμόνας Αθανάριχος συνέλαβε το Νικήτα και τον απείλησε για να αρνηθεί το Χριστό, αυτός έμεινε αμετακίνητος σ' αυτά που έμαθε από παιδί. Ομολόγησε με θάρρος το Χριστό μπροστά στον ηγεμόνα, ο όποιος όταν τον άκουσε εξαγριώθηκε πολύ. Διέταξε αμέσως και του έσπασαν τα κόκαλα με τον πιο φρικτό τρόπο. Άλλα το μίσος των Βαρβάρων ήταν τόσο, ώστε μετά τον έριξαν στη φωτιά, όπου βρήκε το θάνατο. Η φωτιά, όμως, με τη θεία θέληση σεβάστηκε το λείψανο του. Το πήρε κάποιος ευσεβής χριστιανός και το διαφύλαξε σε θήκη.Απολυτίκιο, Ήχος γ’. Θείας πίστεως.Νίκην έστησας, κατά της πλάνης, νίκης είληφας, άφθαρτον γέρας, επαξίως Νικήτα φερώνυμε, συ γαρ νικήσας εχθρών την παράταξιν, δια πυρός τον αγώνα ετέλεσας. Μάρτυς ένδοξε, Χριστόν τον Θεόν ικέτευε, δωρήσασθαι ημίν το μέγα έλεος.

Κοντάκιον. Ήχος β’. Τα άνω ζητών.
Της πλάνης τεμών, το κράτος τη ενστάσει σου, και νίκης λαβών, το στέφος τη αθλήσει σου, τοις Αγγέλοις ένδοξε, συναγάλλη Νικήτα φερώνυμε, συν αυτοίς Χριστώ τω Θεώ, πρεσβεύων απαύστως υπέρ πάντων ημών.






Οι Άγιοι Μάρτυρες
Αυτοί μαρτύρησαν μαζί με τον Άγιο Νικήτα.










Ο Άγιος Πορφύριος ο μίμος
Γεννήθηκε από μίμο και έκανε και αυτός το επάγγελμα του μίμου (ηθοποιού). Υπήρξε στα χρόνια του Ιουλιανού του Παραβάτη (361) και όταν κάποτε ο βασιλιάς αυτός γιόρταζε τα γενέθλια του, ο Άγιος αυτός προστάχθηκε να μιμηθεί και να περιπαίξει τα Μυστήρια των Χριστιανών. Όποτε ο Άγιος μπήκε στην κολυμβήθρα και φώναξε: "Βαπτίζεται Πορφύριος, εις το όνομα του Πατρός και του Υιού και του Αγίου Πνεύματος". Και όταν βγήκε από το νερό, φόρεσε λευκά ενδύματα και ομολόγησε μπροστά σ' όλο το κοινό που τον παρακολουθούσε, ότι είναι χριστιανός και είναι έτοιμος να πεθάνει για την αγάπη του Χριστού. Όποτε ο βασιλιάς, εξαγριωμένος, διέταξε και τον αποκεφάλισαν.







Ο Όσιος Φιλόθεος ο Πρεσβύτερος και θαυματουργός
Άοκνος αγωνιστής της αρετής σ' όλη του τη ζωή, η οποία τελικά τον έκανε Άγιο. Ήταν από το χωριό Μύρμηξ της επαρχίας Οψικίου. Παντρεύτηκε γυναίκα, που προίκα είχε τη μεγάλη και αθάνατη ευσέβεια. Απόκτησε παιδιά, τα όποια ανατράφηκαν κάτω από την άγρυπνη επιμέλεια των γονιών τους εν παιδεία και νουθεσία Κυρίου. Έτσι, υπόδειγμα από την όλη του διαγωγή και από τη χριστιανικότατη ανατροφή των παιδιών του, χειροτονήθηκε Ιερέας μετά από επίμονη παράκληση των συγχωριανών του. Απέναντι στο ποίμνιό του, φέρθηκε όπως και απέναντι της οικογενείας του. Δηλαδή με ευσέβεια, με αγάπη, με αγρυπνία και διδαχή. Πολλές φορές μάλιστα, μέσα στη βροχή και το κρύο, άφηνε το ίδιο του το σπίτι, για να πάει στα σπίτια των ενοριτών του για να τους ευεργετήσει με υλική βοήθεια ή με ηθική ενίσχυση και παρηγοριά. Ο Θεός, που έβλεπε την πνευματική προκοπή του Φιλόθεου, τον αξίωσε και να θαυματουργεί. Έτσι αυτός, ακόμα περισσότερο ευεργετούσε το ποίμνιο του και έτσι συνέχισε μέχρι που παρέδωσε στον Θεό την δίκαια ψυχή του.







Η Εύρεσις του Λειψάνου του Αγίου Ακακίου, επισκόπου Μελιτινής
Εορτάζει την 31η Μαρτίου, όπου και πληροφορίες για τον Βίο του. Δεν έχουμε άλλες λεπτομέρειες για το γεγονός.









Ο Άγιος Μάξιμος
Μαρτύρησε δια ξίφους.







Οι Αγίες Δύο Κόρες
Μαρτύρησαν δια ξίφους.








Η Εύρεσις του Λειψάνου του Αγίου Πρωτομάρτυρα Στεφάνου
Το γεγονός αυτό συνέβη στα χρόνια που οι μεγάλοι διωγμοί των πρώτων χριστιανών είχαν κοπάσει και αυτοκράτωρ ήταν ο Μέγας Κωνσταντίνος. Τότε, ο Άγιος Στέφανος φανερώθηκε τρεις φορές σε κάποιον ευσεβή γέροντα Ιερέα, το Λουκιανό, και του αποκάλυψε τον τόπο, όπου ήταν κρυμμένο το λείψανό του. Αυτός αμέσως το ανέφερε στον Πατριάρχη Ιεροσολύμων Ιωάννη, που με τη σειρά του πήγε στον υποδεικνυόμενο τόπο και πράγματι βρήκε το Ιερό λείψανο του Αγίου Στεφάνου. Κατά την εύρεση έγινε μεγάλος σεισμός, και το λείψανο του Αγίου πλημμύρισε ευωδιά τους παρευρισκόμενους στον τόπο εκείνο. Λέγεται ότι από τον ουρανό ακούστηκαν αγγελικές φωνές, που έλεγαν "Δόξα εν υψίστοις Θεώ και επί γης ειρήνη, εν ανθρώποις ευδοκία". Δηλαδή, δόξα ας είναι στο Θεό, στα ύψιστα μέρη του ουρανού και στην ταραγμένη από την αμαρτία γη ας βασιλεύσει η θεία ειρήνη, διότι ο Θεός φανέρωσε την ευαρέσκεια Του στους ανθρώπους, με την ενανθρώπιση του Υιού Του. Φανέρωναν, έτσι, οι άγγελοι περίτρανα ότι ο πρωτομάρτυρας Στέφανος μαρτύρησε για την αγάπη και τη δόξα του Θεού. Αργότερα, τα λείψανα του Αγίου μεταφέρθηκαν από την Ιερουσαλήμ στην Κωνσταντινούπολη και εναποτέθηκαν στον επ' ονόματι αυτού - ανεγερθέντα Ναό υπό του Μ. Κωνσταντίνου.








Ο Όσιος Μελέτιος
Η μνήμη του αναφέρεται μόνο στο Σιναϊτικό Τυπικό υπ' αριθ. 1094 φ. 35 ως εξής: "Μηνί Σεπτεμβρίω ιε’, εκοιμήθη ο όσιος πατήρ ημών Μελέτιος και κτήτωρ της Μονής του Σεργίου" (βλ. Δημητριεύσκυι Τυπικό Β’ σελ. 30).








Ο Άγιος Συμεών Αρχιεπίσκοπος Θεσσαλονίκης
Έζησε τον 15ο αιώνα και για τη ζωή του δεν υπάρχουν πολλά στοιχεία. Πρέπει να ήταν Ιερομόναχος και Αρχιεπίσκοπος Θεσσαλονίκης πρέπει να έγινε μετά το 1410. Έκτος από το σπουδαίο ποιμαντικό του έργο, ανέπτυξε και πλούσια συγγραφική εργασία. Έγραψε επιστολές, ερμηνείες, εγκώμια, διάλογους και υμνογραφικά κείμενα. Πέθανε τον Σεπτέμβριο του 1429. Αγιοποιήθηκε στις 14 Απριλίου 1981.
Απολυτίκιο. Ήχος α’. Της ερήμου πολίτης.Ποιμήν Θεσσαλονίκης ανεδείχθης εν Πνεύματι, και θείος υποφήτης μυστηρίων της χάριτος, σοφία και φωτί των αρετών, εκλάμπων Ιεράρχα Συμεών δια τούτο ώσπερ θείον μυσταγωγόν, τιμώμεν σε κραυγάζοντες· δόξα τω σε δοξάσαντι Χριστώ δόξα τω σε στεφανώσαντι, δόξα τω χορηγούντι δια σου χάριν ημίν και έλεος.








Ο Άγιος Βησσαρίων Αρχιεπίσκοπος Λαρίσης
Ο Άγιος Βησσαρίων γεννήθηκε στην Πόρτα Παναγιά Τρικάλων το 1490, ήτοι λίγα χρόνια μετά την άλωση της Κωνσταντινουπόλεως από τους Τούρκους. Αν και οι συνθήκες ήταν πολύ δύσκολες, γαλουχήθηκε και ανατράφηκε από τους ευλαβείς γονείς του με τα ιερά νάματα της αγίας πίστεώς μας και τα ιδεώδη του Γένους μας σε ένα γεμάτο θεοσέβεια οικογενειακό περιβάλλον.
Από την νεανική του ηλικία διακρινόταν για την ευφυΐα και τη σύνεσή του αλλά και για την ευθύτητα του χαρακτήρος του, την αγνότητα και σωφροσύνη του, την ταπεινοφροσύνη και την βαθειά πίστη του, την απέραντη αγάπη του.
Νεότατος γίνεται μοναχός και χειροτονείται διαδοχικά διάκονος και πρεσβύτερος. Το 1517 εκλέγεται επίσκοπος Ελασσώνος και το 1521 αναλαμβάνει την διοίκηση της επισκοπής Σταγών. Το 1527 αναβιβάζεται στον θρόνο της Μητροπόλεως Λαρίσης και ακτινοβολεί με την αγιότητα της ζωής του και την καταπληκτική αγαθοεργό δράση του, ενώ συγχρόνως υπομένει με θαυμαστή ανεξικακία συκοφαντίες και σκληρές δοκιμασίες στις οποίες έλαμψε «ως χρυσός εν χωνευτηρίω».
Το περίφημο μοναστήρι του Δουσίκου, οι γέφυρες του Κοράκου στον Αχελώο, του Πορταϊκού και της Σαρακίνας στον Πηνειό και πλήθος άλλων κοινωφελών έργων, που έγιναν με αφάνταστες δυσκολίες στα ζοφερά χρόνια της τουρκοκρατίας, αποδεικνύουν την πολλήν του αγάπη προς τον Θεόν και την ανύστακτο μέριμνά του για τον πονεμένο λαό του.
Στις 15 Σεπτεμβρίου 1540 παρέδωκε την αγίαν ψυχήν του εις χείρας Θεού, υμνούμενος από τότε ως Άγιος και θαυματουργός. Η ευωδιάζουσα Τιμία Κάρα Του φυλάσσεται στην Ιερά Μονή Του.

Απολυτίκιον. Ήχος δ’.
Της Πύλης το βλάστημα της Θεσσαλίας φωστήρ, της Τρίκκης το σέμνωμα και των θαυμάτων πηγή εδείχθης τρισόλβιε·
πάσαν δοκιμασίαν εν Χριστώ υπομείνας, δόξη ηγλαϊσμένος συν Αγγέλοις αγάλλη. Άγιε Βησσαρίων πανάριστε, πρέσβευε Χριστώ τω Θεώ σωθήναι τας ψυχάς ημών.









Ο Όσιος Γεράσιμος κτήτορας της Ιεράς Μονής Αγίας Τριάδος Σουρβίας
Χωρίς βιογραφικό υπόμνημα στους Συναξαριστές. Από τη Β’ έκδοση όμως της Ακολουθίας του στην Αθήνα το 1901, μαθαίνουμε ότι ήταν από το χωριό Λεοντάρι της Πελοποννήσου και περί το 1740 έκτισε την Ιερά Μονή Αγίας Τριάδος Σουρβίας, της Κωμοπόλεως Μακαριωτίσσης ή Μακρηνίτσης. Εκεί με οσιότητα και πνευματική άσκηση αφού έζησε, απεβίωσε ειρηνικά, κάνοντας πολλά θαύματα.








Ο Άγιος Ιωάννης ο Νεομάρτυρας από την Κρήτη
Τα Σφακιά της Κρήτης ήταν η πατρίδα του και εργαζόταν σαν γεωργός στη Νέα Έφεσο. Σ' ένα πανηγύρι προς τιμήν του Τιμίου Προδρόμου (29 Αυγούστου 1811) έξω από τη Ν. Έφεσο, ο Ιωάννης με δύο πατριώτες του διασκέδαζαν. Σε κάποια στιγμή ήλθαν απεσταλμένοι του αγά και τους ζήτησαν τον κεφαλικό φόρο. Οι τρεις Σφακιανοί αρνήθηκαν να τον πληρώσουν και συνεπλάκησαν με τους φοροεισπράκτορες. Αποτέλεσμα ήταν να σκοτωθεί, από τους συντρόφους του Ιωάννη, ένας Τούρκος και οι άλλοι να τραυματιστούν. Οι δύο πατριώτες του Ιωάννη απομακρύνθηκαν, ενώ ο ίδιος επειδή ήταν αθώος έμεινε. Αλλά οι Τούρκοι, που ζητούσαν εκδίκηση συνέλαβαν τον Ιωάννη και αφού τον βασάνισαν τον έριξαν στη φυλακή, όπου έμεινε χωρίς τροφή για 16 ήμερες. Στις προτάσεις των Τούρκων να εξισλαμιστεί για να γλιτώσει το θάνατο, ο Ιωάννης απάντησε: "Χριστιανός γεννήθηκα χριστιανός θέλω να πεθάνω, Ιωάννης ονομάζομαι, δεν αλλάζω την πίστη μου ούτε τ' όνομα μου". Τότε οι Τούρκοι τον απαγχόνισαν στις 15-9-1811. Κατόπιν αδείας οι Χριστιανοί τον έθαψαν στην αυλή του ναού του Αγίου Γεωργίου, στην Έφεσο. Μαρτύριο του Άγιου συνέγραψε ο Αθανάσιος Πάριος, τη δε Ακολουθία του ο μοναχός Γεράσιμος Μικραγιαννανίτης.










Ο Όσιος Νικήτας επίσκοπος Χυτρών Κύπρου
Δεν έχουμε λεπτομέρειες για τον Βίο του Οσίου. Μνημονεύεται από τον Χάκκετ (Ιστορία της ορθοδόξου Εκκλησίας της Κύπρου, τ. Β’, σελ. 202, μετάφραση Χ. Παπαϊωάννου).

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου

Σημείωση: Μόνο ένα μέλος αυτού του ιστολογίου μπορεί να αναρτήσει σχόλιο.