Αποξένωση.... μοναξιά...

Ποιος είναι ο λόγος που κυβέρνηση και  λοιπές δυνάμεις δεν λένε την  αλήθεια  για την κατάσταση που επικρατή στο ελληνικό έθνος  ..

Αναρωτιόμαστε .....

Ποιος είναι αρμόδιος σ αυτήν χώρα να δόση το πλάνο στο Ελληνα..

Ένα βασικό ερώτημα όμως πρέπει να απαντήσουν μέσα στην βουλή ..... οι ελληνες έχουν δικαίωμα να νοιάζονται  για την πατρίδα τους ;;;;

Το ερώτημα αυτό είναι βασικό .

Οι ελληνες βάζουν πλάτη για την πατρίδα τους 10 χρόνια... ΦΟΡΟΙ ... ΦΟΡΟΙ ... ΦΟΡΟΙ ...

ΑΝΕΡΓΕΙΑ ... ΕΞΕΥΤΕΛΙΣΜΟΣ.....

Είδε και βλέπει με τα μάτια του την κατάλυση της δημοκρατίας και τον εξευτελισμός της . βλεπουν με τα μάτια τους την μετατροπή της στα μέτρα και τα σταθμά τους . Ποιον  αυτών που στην ψυχή και το μυαλό έχουν τελείωση με την Ελλάδα. Αυτών που θέλουν μέσα σε μια νύχτα να μας κάνουν να γίνουμε κάτι άλλο .  

Αποξένωση.... μοναξιά.

Από το 2010 και μέχρι σήμερα καμιά κυβέρνηση δεν ήταν κοντά στο λαό.  

Είναι φανερό ότι ο ελληνας περνά χωρίς να το θέλει το μεγαλύτερο πείραμα στην ιστορία της ανθρωπότητας . 

Γιατί λέμε ΝΑΙ στις μαθητικές παρελάσεις

Γράφει ο Κωνσταντίνος Χολέβας.

Η απαράδεκτη ενέργεια μιας μικρής ομάδας, που ειρωνεύθηκε τη μαθητική παρέλαση στη Νέα Φιλαδέλφεια, έφερε πάλι στο προσκήνιο τις φωνές που ζητούν την κατάργηση των μαθητικών παρελάσεων.

Για μία ακόμη φορά στο όνομα της ψευδούς προοδευτικότητος ακούονται ανιστόρητα επιχειρήματα, ότι δηλαδή τις μαθητικές παρελάσεις καθιέρωσε για πρώτη φορά το 1936 ο Ιωάννης Μεταξάς. Ε, λοιπόν, καλόν είναι να θυμηθούμε λίγο την Ιστορία.

Μαθητικές παρελάσεις υπήρχαν πολύ πριν από το καθεστώς Μεταξά. Στο βιβλίο του «Θράκη» και συγκεκριμένα στην σελίδα 374 ο καθηγητής του Α.Π.Θ. Κωνσταντίνος Βακαλόπουλος αναφέρεται στα ελληνικά σχολεία της Αδριανούπολης στα τέλη του 19ου και τις αρχές του 20ού αιώνος. Εκεί περιγράφει παρελάσεις μαθητικές, παρουσιάζει δε και σχετικές φωτογραφίες όπου βλέπουμε αγόρια και κορίτσια να παρελαύνουν υπό το βλέμμα του Οθωμανικού καθεστώτος.

Οι μελετητές της ιστορίας της Μικράς Ασίας περιγράφουν τις μαθητικές παρελάσεις που διοργάνωναν τα σχολεία της Σμύρνης από το 1919 έως και το 1922 στο γήπεδο του Πανιωνίου με τιμώμενο πρόσωπο τον μαρτυρικό Μητροπολίτη Σμύρνης Χρυσόστομο.

Ο μακεδονομάχος Δικώνυμος-Μακρής περιγράφει την απελευθέρωση της Σιάτιστας το 1912 από ανιχνευτές του Ελληνικού Στρατού και διηγείται ότι στην πανηγυρική εκδήλωση προπορεύονταν οι μαθητές κρατώντας εκκλησιαστικά λάβαρα.

Εξ άλλου στην Κύπρο οι μαθητικές παρελάσεις καθιερώθηκαν πολύ πριν από το 1936 ως εκδήλωση πατριωτισμού των Ελλήνων που κατεπιέζοντο από τους Βρετανούς.

Έναν θεσμό, λοιπόν, τον οποίο ανέχθηκαν οι Οθωμανοί κατακτητές και οι Βρετανοί αποικιοκράτες θέλουν να τον καταργήσουν σήμερα κάποιοι Έλληνες δήθεν προοδευτικοί!

Έχω, πάντως, την εντύπωση ότι με πρόσχημα τις παρελάσεις οι πάσης φύσεως αποδομητές επιχειρούν να πλήξουν την συνέχεια του Ελληνισμού. Ουσιαστικά οι μαθητικές παρελάσεις είναι ένας ύμνος και ένας φόρος τιμής στην διαχρονική παρουσία της νεολαίας στους αγώνες των Ελλήνων για την Ελευθερία. Όποιος μαθητής αρνείται να συμμετάσχει αποκόπτει τον εαυτό του από το αντιστασιακό πνεύμα της ελληνικής νεολαίας.

Οι παρελάσεις των νέων τιμούν τη νεότητα, η οποία αγωνίζεται από την εποχή των Αθηναίων εφήβων (την πατρίδα ουκ ελάττω παραδώσω) μέχρι τα αγόρια και τα κορίτσια της πανεθνικής αντίστασης κατά της τριπλής κατοχής του 1941 -44.

Οι μαθητικές παρελάσεις ξαναζωντανεύουν με συγκίνηση τη μνήμη των εφήβων ηρωομαρτύρων του Κυπριακού Αγώνος του 1955-59 και των μαθητριών που μετέφεραν τα μηνύματα με τα ποδήλατά τους. Χαιρετώντας τους σημαιοφόρους στη μαθητική παρέλαση τιμούμε τον έφηβο σημαιοφόρο του Λυκείου Αμμοχώστου, τον Πετράκη Γιάλλουρο, που έπεσε νεκρός από Βρετανική σφαίρα επειδή κρατούσε την ελληνική σημαία.

Τότε ήταν η εχθρότητα των αποικιοκρατών. Τώρα είναι η εμπάθεια και τα ανιστόρητα βέλη των δήθεν προοδευτικών. Και οι δύο ενοχλούνται από τη διαχρονική συνέχεια του Ελληνισμού.

Άρθρο στην ΚΥΡΙΑΚΑΤΙΚΗ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ, 3.11.2019

http://www.antibaro.gr/article/24931

Η αγνόηση του ιστορικού ρόλου του Ι. Μεταξά από τα ΜΜΕ

Γράφει ο Δημ. Θ. Καραμήτσος,
Ομ. Καθηγητής ΑΠΘ, Συγγραφέας.

Την 28η Οκτωβρίου εορτάζεται σε όλη την Ελλάδα η επέτειος του ΟΧΙ, αλλά σπανίως γίνονται αναφορές από τα ΜΜΕ στον Ιωάννη Μεταξά. Έχω διαβάσει αρκετά βιβλία για τον Μεταξά, καθώς και το προσωπικό ημερολόγιό του και έχω καταλήξει στο συμπέρασμα ότι υπήρξε όντως μεγάλη προσωπικότητα της νεότερης ελληνικής ιστορίας. Οι νεοέλληνες δεν αναφέρουν τον Μεταξά για δυο λόγους: πρώτον επειδή έκανε δικτατορία (αντιπαθούμε τους δικτάτορες) και δεύτερον επειδή το καθεστώς του κυνήγησε τους κομμουνιστές (βάσει του «ιδιωνύμου νόμου» του Βενιζέλου). Το μένος των αριστερών για τον Μεταξά είναι απερίγραπτο. Τελευταίως επιδιώκουν να παύσει να εορτάζεται το ΟΧΙ και αντ’ αυτού να εορτάζεται η απελευθέρωση του 1944, μάλιστα με ειδική αναφορά στον ΕΛΑΣ, ότι δήθεν χάρη σε αυτόν απελευθερώθηκε η Ελλάδα. Στο σημείο αυτό υπενθυμίζω την αποστομωτική απάντηση για τη δήθεν συμβολή του ΕΛΑΣ στην απελευθέρωση της χώρας μας που έδωσε ο στρατηγός Πλαστήρας στον Γ. Σιάντο (τότε γραμματέα του ΚΚΕ και επικεφαλής της ΚΕ του ΕΛΑΣ) στη συγκέντρωση των πολιτικών αρχηγών τα Χριστούγεννα του 1944. (Πλαστήρας: «Εγώ δεν δέχομαι ότι τα αντάρ­τικα κόμματα απε­λευθέρωσαν την Ελλάδα. Η Ελλάδα απε­λευ­θε­ρώθηκε από την εξέλιξη του πολέμου» και παρακάτω, μετά την αντί­­δραση του Σιάντου που είπε «μη κατηγορείτε τους αγωνιστές της αντίστασης», ο Πλαστήρας συνέχισε: «ερω­­­τώ, γιατί βρίσκονται τό­σα χω­ριά καμένα στην Ελλάδα; Αν έπρεπε να βγουν αντάρτες έπρε­πε να βγουν για να τη σώσουν, όχι για να την κατα­στρέ­ψουν. Και γι’ αυτό δεν παραδέχομαι ότι αυτοί απελευθέρωσαν την Ελλάδα…»).

Ο Δήμος Θεσσαλονίκης επί δημαρχίας Ι. Μπουτάρη τοποθέτησε μια ανιστόρητη αναθηματική πλάκα δίπλα στο βασιλικό θέατρο, στην οποία αναγράφεται «ΜΝΗΜΗ ΤΩΝ ΜΑΧΗΤΩΝ ΤΟΥ ΕΛΑΣ ΠΟΥ ΑΠΕΛΕΥΘΕΡΩΣΑΝ ΤΗ ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗ ΑΠΟ ΤΑ ΝΑΖΙΣΤΙΚΑ ΣΤΡΑΤΕΥΜΑΤΑ ΚΑΤΟΧΗΣ». Ο ΕΛΑΣ ήταν το στρατιωτικό σκέλος του αντιστασιακού ΕΑΜ που με το πρόσχημα της εθνικής αντίστασης επεδίωκε από τα μέσα του 1943 να διαλύσει με τη βία των όπλων όλες τις άλλες αντιστασιακές οργανώσεις ή να τις ενσωματώσει. Απώτερος στόχος του ήταν η κατάληψη της εξουσίας μετά την αποχώρηση των Γερμανών.  Η εν λόγω αναφορά στον ΕΛΑΣ αποτελεί κραυγαλέα παραχάραξη της ιστορίας, δεδομένου ότι οι Γερμανοί αποχώρησαν οικειοθελώς από την Ελλάδα και δεν είχαν προηγηθεί στον ελλαδικό χώρο ήττες τους μετά από μεγάλες μάχες.  Οι Γερμανοί έφυγαν για να  μην αποκλειστούν στη βαλκανική χερσόνησο από τους Σοβιετικούς που κατέβαιναν στα Βαλκάνια. Ήταν πλέον φανερό ότι έχαναν τον πόλεμο (Τον Αύγουστο του 1944 είχε ολοκληρωθεί επιτυχώς η απόβαση στη Νορμανδία).

Για το θέμα της αναθηματικής πλάκας στάλθηκε προσφάτως επιστολή στον νέο Δήμαρχο Θεσσαλονίκης κ. Κ. Ζερβά από 25 κατοίκους της Θεσσαλονίκης, με την οποία του ζητούμε να αποσυρθεί η προπαγανδιστική πλάκα ή να αντικατασταθεί από άλλη, χωρίς την παραπλανητική αναφορά στον ΕΛΑΣ ως δήθεν  απελευθερωτή, δεδομένου ότι οι αντάρτες του ΕΛΑΣ μπήκαν εκ του ασφαλούς στη Θεσσαλονίκη στις 30 Οκτωβρίου μια ημέρα μετά την αποχώρηση των Γερμανών.

Μια ακόμη διαπίστωση: Οι νεοέλληνες, ενώ αδικούν τον Μεταξά,  τιμούν υπερβολικά τον Ελ. Βενιζέλο (όντως μεγάλο πολιτικό) ξεχνώντας ή αγνοώντας ότι κυβέρνησε μια τριετία δικτατορικά με τις λόγχες των Αγγλογάλλων (Ιούνιος 1917-Οκτώβριος 1920) και ότι έκανε προσπάθεια πραξικοπήματος το 1935, το οποίο αν πετύχαινε θα ακολουθούσε νέα δικτατορία του. Ας αφήσουμε και το πραξικόπημα το 1933 του Πλαστήρα, για το οποίο ο Βενιζέλος δεν αντέδρασε ενώ μπορούσε. Μάλιστα ο Βενιζέλος ήταν θαυμαστής του Μουσολίνι για τα επιτεύγματά του. Θα μου πείτε γνωστά όλα αυτά. Ναι,  αλλά είναι γνωστά σε λίγους ενώ οι πλείστοι συμπατριώτες μας –ιδίως οι νέοι– τα αγνοούν.

Και το τελευταίο. Ο Μεταξάς δεν ήταν φασίστας, όπως αναφέρεται κατά κόρον σε βιβλία αριστερών συγγραφέων και σε εφημερίδες, καθότι δεν είχε φασιστική ιδεολογία ούτε διέθετε φασιστικό κόμμα όπως ο Μουσολίνι. Αντιθέτως ο Μεταξάς απαγόρευσε τη λειτουργία του ρατσιστικού αντισημιτικού κόμματος «Εθνική Ένωση Ελλάς» (ή 3Ε). Ο Μεταξάς, σχετικά φτωχός και ο ίδιος,  συμπονούσε τον φτωχό λαό και αγαπούσε την Ελλάδα. Μπορούμε να πούμε γι’ αυτόν πως  ήταν απλώς η προσωποποίηση της «πεφωτισμένης δεσποτείας». Με τη δημιουργία της ΕΟΝ (Εθνική Οργάνωση Νεολαίας) προσπάθησε να αποκτήσει ευρύ λαϊκό έρεισμα, αλλά ταυτόχρονα σκληραγώγησε και στρατιωτικοποίησε τη νεολαία εν όψει του επερχόμενου πολέμου. Δικά του μέτρα ήταν το οκτάωρο εργασίας, οι συλλογικές συμβάσεις εργασίας, η ίδρυση της Εργατικής Εστίας, η εφαρμογή του ΙΚΑ, και η ρύθμιση των αγροτικών χρεών. Επιπλέον προετοίμασε την Ελλάδα για τον πόλεμο και φρόντισε για την κατασκευή των οχυρών στα ελληνοβουλγαρικά σύνορα που εξασφάλιζαν την Ελλάδα απέναντι σε ενδεχόμενη επίθεση της Βουλγαρίας. Με το ΟΧΙ του 1940 (και όχι μόνο χάρη σε αυτό) καθιερώθηκε  ως μια σημαντική προσωπικότητα που διαμόρφωσε την ιστορία του τόπου και είναι τα  ακολουθήσαντα πολεμικά γεγονότα του 1940-1941, για τα οποία είμαστε οι Έλληνες και σήμερα υπερήφανοι. Ο μεγάλος αντίπαλος του Ι. Μεταξά, ο Ελ. Βενιζέλος, εκτιμούσε τον Μεταξά και γνώριζε την αξία του (ο Μεταξάς ως λοχαγός  υπήρξε υπασπιστής σύμβουλός του Βενιζέλου επί μια πενταετία), γι’ αυτό και σε μια επιστολή του προς στον φίλο του Λουκά Κανακάρη Ρούφο (9 Μαρτίου 1936) εξέφρασε τη χαρά του για την ενέργεια του Βασιλιά Γεωργίου Β’ με το να αναθέσει το υπουργείο Στρατιωτικών στον Ι. Μεταξά.

Η απόφαση του Μεταξά να αμυνθεί σε επίθεση της Ιταλίας είχε γίνει γνωστή σε σύσκεψη με στρατηγούς δυο χρόνια πριν από τον πόλεμο του 1940 και την επανέλαβε μετά τον τορπιλισμό της Έλλης. Αλλά και απέναντι στη Γερμανία είχε σκοπό να αμυνθεί και είχε δηλώσει ότι θα δεχόταν βρετανική βοήθεια μόλις τα γερμανικά στρατεύματα θα περνούσαν τον Δούναβη. Έλεγε δε ότι η θέση της Ελλάδος που έχει εκτεταμένα παράλια και νησιά είναι παρά το πλευρό της μεγάλης ναυτικής χώρας που είναι η Αγγλία. Άρα το ΌΧΙ (=Λοιπόν έχουμε πόλεμο) ειπώθηκε από τον Μεταξά  με πλήρη συνείδηση του βάρους της απόφασης και είναι μικρότητα και παραποίηση της ιστορίας να μην αναφέρεται η σημαντική συμβολή του στο έπος του 1940. Δυστυχώς το ότι ήταν δικτάτωρ δεν μπορούμε να το αλλάξουμε.

Δημ. Θ. Καραμήτσος

Ομ. Καθηγητής ΑΠΘ

Συγγραφέας

Dtkaram.webpages.auth.gr.

http://www.antibaro.gr/article/24922

Αν πάτε στην παρέλαση χειροκροτηστε δυνατά. Αν παρελαύνετε, παρελάστε περήφανα. Για αυτούς που φύγαν και για αυτούς που έρχονται.

Γράφει η Άννυ Λιγνού.

Επειδή πάλι θα ειπωθούν πολλές μπούρδες για την παρέλαση, το νόημά της, την καταγωγή της, την αξία της και το λόγο ύπαρξης της στις μέρες μας, σκέφτομαι τα εξής:

ΟΧΙ, η παρέλαση δεν είναι φασιστικό κατάλοιπο του Μεταξά, ακόμα κι αν και όλα τα ολοκληρωτικά καθεστώτα την χρησιμοποίησαν.

Η παρέλαση αντλεί την καταγωγή της από την αρχαιότητα, τους Αθηναϊκούς θριάμβους αλλά και τους τρεις Σπαρτιατικούς χορούς. Ακόμα και τώρα, βλέπουμε μια παραλλαγή τους:

Μπροστά οι γέροντες (όσοι μας έχουν απομείνει ανάπηροι πολέμου) που δηλώνουν πως ήταν κάποτε γενναία παλικάρια (Άμμες ποκ΄ ήμες άλκιμοι νεανίαι).

Μετά ακολουθούν οι στρατιώτες, οι μάχιμοι άντρες (και γυναίκες πια) της εποχής, που λένε “εμείς είμαστε τώρα γενναία παλικάρια, κι αν σου βαστάει, δοκίμασε” (Άμμες δε γ΄ ειμέν, αι δε λης πείραν λάβε).

Μια μέρα πριν τη στρατιωτική παρέλαση, γίνεται η μαθητική. Ο τρίτος χορός των παιδιών στην ουσία, αυτών που θα αναλάβουν στο μέλλον και μας διαβεβαιώνουν ότι θα γίνουν πολύ καλύτεροι από μας (Άμμες δε γ΄ εσσόμεθα πολλώ κάρρονες).

Στην παρέλαση συμμετέχει ενεργά η πόλις. Ολος ο κόσμος, ο οποίος παρακολουθεί, τραγουδά, ζητωκραυγάζει, σιωπά, καμαρώνει και βουρκώνει.

Οχι, η παρέλαση δεν είναι χαιρετούρες προς τους επισήμους. Κανείς ζωντανός δεν είναι επίσημος εκείνη τη μέρα. Οι επίσημοι είναι ντεκόρ για τον πραγματικό τιμώμενο: Τους Νεκρούς του Πολέμου.

Η παρέλαση όλη, οι μαθητές, τα σωματεία, οι αντιπροσωπείες, η μπάντα κι οι στρατιώτες στρέφονται προς το Μνημείο των Πεσόντων, χαιρετούν και αποδίδουν τιμή στους νεκρούς της Ελλάδας, εκείνους που έδωσαν τη ζωή τους για το ύψιστο αγαθό, την Ελευθερία.

Δεν έχουμε γιορτή της πατάτας στην Ελλάδα, ούτε Χάλογουιν. Κάθε επίσημη γιορτή μας όμως αυτό το νόημα έχει. Τιμή και μνήμη σε κείνους που αντιστάθηκαν στην υποδούλωση.

Τι είναι Έλληνας και τι Ελλάδα;

Κατ’ αρχάς, ποια ήταν η Ελλάδα ανά τους αιώνες; Οι 6 τόσες δα μικρούλες Πόλεις-Κράτη της αρχαιότητας ή η μισή υφήλιος του Μεγαλέξανδρου;

Η Ελλάδα δεν είναι τόπος. Είναι τρόπος. Η ελληνικότητα δεν είναι hardware, είναι software.

Γιαυτό και Έλληνας είναι ο καθένας που μετήλθε της ελληνικής παιδείας. Έμαθε, κατανόησε, αποδέχτηκε και φωτίστηκε από αυτήν κι έτσι άλλαξε για πάντα. Όπου κι αν έχει γεννηθεί.

Τι συμβολίζει η Γαλανόλευκη;

Η σημαία μας τώρα, η οποία άλλαξε μορφές (λάβαρο, φλάμπουρο, μπαϊράκι), μπήκαν κορώνες, βγήκαν στέμματα, ιερές επιγραφές (Η ταν ή επι τάς, Ελευθερία ή Θάνατος, Εν τούτω Νίκα κλπ), αποδόθηκαν χίλιοι συμβολισμοί (το λευκό του κύματος και το γαλάζιο του ουρανού, το μπλε του ράσου του Παπαφλεσσα και το άσπρο της φουστανέλας του Κολοκοτρώνη, τα σήματα της Αεροπορίας, του Πεζικού και του Ναυτικού κλπ) δεν είναι ένα απλό έμβλημα.

Η σημαία αποτελεί το πιο σεβαστό κρατικό σύμβολο και προστατεύεται από το Σύνταγμα της κάθε χώρας. Είναι η εθνική πολεμική σημαία μπροστά από την οποία ορκίζονται πίστη στην πατρίδα οι στρατεύσιμοι κάθε χώρας.

Αυτός είναι και ο λόγος που η σημαία αποτελεί το σπουδαιότερο λάφυρο της μάχης και πρέπει να φυλάγεται με νύχια και με δόντια κυριολεκτικά.

Οι Ρωμαίοι διέλυαν αμέσως τις λεγεώνες που έχαναν τη σημαία τους, διαβάζουμε στην ιστορία.

Πολεμική;

Ναι. “Πόλεμος πάντων μεν πατήρ εστί” μάς λέει ο Ηράκλειτος, εννοώντας ότι όλα στη ζωή κερδίζονται με μάχη. Τίποτα δεν σου χαρίζεται.

Αν είσαι υπόδουλος, πρέπει να πολεμήσεις για απελευθερωθείς. Κι αν έχεις την τύχη να γεννηθείς ελεύθερος, σίγουρα κάποιος άλλος πολέμησε για σένα.

Επιτρέπεται να κρατάει τη σημαία μας κάποιος “μη Έλληνας;”

Το κάθε σχολείο, σύλλογος, ένωση, σύνδεσμος, σωματείο, ομάδα, σύνολο κλπ, θα έπρεπε να έχει το δικό του έμβλημα, το σήμα του δηλαδή και με αυτό να συμμετέχει στην παρέλαση.

Φυσικά το δικαίωμα να παρελάσει, θα πρέπει να έχει κάθε μαθητής του σχολείου, κάθε μέλος του συλλόγου, ή του σωματείου κ.λ.π. ανεξάρτητα από την εθνικότητα και τη θρησκεία του, εφόσον το επιθυμεί και του εξηγηθούν οι λόγοι για τους οποίους παρελαύνει:

Δηλαδή, φόρος τιμής στους πεσόντες για την Ελευθερία και την Ανεξαρτησία και υπόσχεση ότι και ο ίδιος θα αγωνιστεί και θα πράξει ανάλογα κάτω από τα ελληνικά ιδεώδη.

Ο Σημαιοφόρος ειδικά, με το που σηκώνει τη σημαία, αποδέχεται ακόμα και να πεθάνει για αυτήν και τα ιδανικά της, παρά να του πέσει από τα χέρια.

Η σημαία λοιπόν δεν είναι ούτε έπαθλο ούτε βραβείο ούτε αριστείο. Είναι τιμή κι ευθύνη για αυτόν που την φέρει.

Είναι ο Αντεντοκούμπο Έλληνας;
Είναι ο Πύρρος Δήμας;
Είναι τα παιδιά των Ελλήνων ομογενών που έχουν γεννηθεί σε ξένη χώρα;
Είναι τα παιδιά των ξένων που έχουν γεννηθεί στην Ελλάδα;
Είναι ο Αμίρ το προσφυγάκι από το Αφγανιστάν που θέλει διακαώς να παρελάσει;

Έλληνας μπορείς να είσαι επειδή γεννήθηκες στην Ελλάδα μα αυτό δεν φτάνει. Μπορείς να είσαι επειδή σπούδασες ελληνικά μα κι αυτό δεν φτάνει. Μπορεί να είσαι επειδή έχεις έναν ή δυο γονείς Έλληνες μα κι αυτό επίσης δεν φτάνει από μόνο του.

Από την άλλη, μπορείς επίσης να είσαι Ελληνας με δυο γονείς Αφρικανούς. Γεννημένος στην Ελλάδα ή αλλού. Μπορείς να είσαι Ελληνας μουσουλμάνος (όπως οι Πομάκοι ή οι περισσότεροι Ρομά).

Μπορείς ακόμα να είσαι Έλληνας χωρίς να έχεις το διαβατήριο και τη “βούλα”. Σαν τον Ρωμαίο αυτοκράτορα Αδριανό:

“Αγάπησα αυτή τη γλώσσα (την ελληνική) … γιατί ό,τι έχει λεχθεί καλό από τον άνθρωπο έχει ως επί το πλείστον λεχθεί σ’ αυτή τη γλώσσα. Με τα λατινικά κυβέρνησα την αυτοκρατορία μου. Ο επιτάφιος μου θα χαραχτεί στα λατινικά στον τοίχο του μαυσωλείου μου στις όχθες του Τίβερη, ΑΛΛΑ ΕΓΩ ΕΛΛΗΝΙΚΑ ΕΧΩ ΣΚΕΦΤΕΙ ΚΑΙ ΖΗΣΕΙ.”

Οπότε, δεν θα το πούμε εμείς ποιος είναι Έλληνας και ποιος όχι. Αυτό, θα το πουν οι ίδιοι. Με τις πράξεις, τα έργα τους και τον τρόπο ζωής τους.

Λένε πως είμαστε από τους πιο περήφανους λαούς για την καταγωγή μας. Αλήθεια είναι. Η ελληνικότητα είναι τίτλος τιμής, όχι απλά ένα ενδεικτικό ιθαγένειας και γλώσσας.

Είναι ένα άυλο σύνολο κουλτούρας και πολιτισμού που πραγματώνεται και διαιωνίζεται μέσα από τον κάθε φύσει η θέσει Έλληνα.

Ο Αλέξανδρος ο Μέγας, για τον οποίον ερίζουν ξαφνικά μερικοί μετά από 2.500 χρόνια, αυτοπροσδιορίζεται διακηρύττοντας πανηγυρικά: “Ευτυχώς που γεννήθηκα Έλληνας!” (“ευγνωμονώ τοις θεοίς ότι εγεννήθην Έλλην”) και τιμά με τη ζωή του την ελληνικότητά του αυτή.

Είμαστε Γραικοί και Πανέλληνες, λέξεις πανάρχαιες που εμφανίζονται στον Αριστοτέλη και στα Ομηρικά Έπη.

Τέλος, η παρέλαση ουδεμία σχέση έχει με στρατιωτική πειθαρχία και φασιστική ρομποτοποίηση των παιδιών, που διάβασα κάπου και με έπιασαν τα γέλια.

Η δικιά μας παρέλαση δεν έχει να κάνει με βήματα της χήνας και ομοιομορφία κομμένη με το μαχαίρι. Στη δική μας παρέλαση δεν προσπαθούμε να μοιάσουμε στους άλλους σε βαθμό τέτοιο που να χάνεται η προσωπικότητα μας.

Η παρέλαση για τους Έλληνες και τους ελληνοπαιδευμένους, είναι εκείνη η μοναδική ώρα που ο ασύνταχτος, ελεύθερος κι απείθαρχος λαός μας (κι όσοι τον αποδέχονται και τον ακολουθούν), ΣΥΝΤΟΝΙΖΕΤΑΙ και συγχρονίζει το βήμα του, τη σκέψη του και την καρδιά του με το νταούλι, ακολουθώντας τη σημαία, για να τιμήσει όλα αυτά που είπαμε παραπάνω. Χορός και μνημόσυνο ταυτόχρονα.

Το ίδιο νταούλι που χτυπάει άλλοτε σαν όργανο για γιορτή κι άλλοτε σαν τύμπανο του πολέμου. Του αιώνιου δηλαδή Αγώνα.

Έτσι, όταν στέλνουμε τα παιδιά μας στην παρέλαση, όταν γιορτάζουμε τις εθνικές επετείους (σε όποιο μέρος του κόσμου κι αν είμαστε) δεν το κάνουμε για το φολκλόρ, ούτε το παίζουμε Ελληναράδες.

Το κάνουμε “τοις κείνων ρήμασι πειθόμενοι” και με την κρυφή ελπίδα τα παιδιά μας να γίνουν “πολλώ κάρρονες” από εμάς.

Επειδή κάθε γιορτή μας ανεξαιρέτως εμπεριέχει τη χαρμολύπη, έτσι και η 28η Οκτωβρίου εκτός από ημέρα αφιερωμένη στην άρνηση στην υποταγή και την υποδούλωση είναι και μέρα μνήμης.

Ένα πραγματικό μνημόσυνο σε αυτούς που έδωσαν τη ζωή τους στον αγώνα αυτόν, αποδεικνύοντας πως για ό,τι αξίζει κανείς να ζει, αξίζει και να πεθαίνει.

Στη φωτογραφία βλέπουμε να παρελαύνουν στην πλατεία Συντάγματος (κατά άλλες πηγές στο Ναύπλιο και κατά άλλους στην Τρίπολη), την 28η Οκτωβρίου του 1946, μανάδες, χήρες και κόρες πεσόντων στους Βαλκανικούς Πολέμους του 1912-1922.

Αν κάποιος μισεί τον πόλεμο, είναι σίγουρα αυτές οι γυναίκες. Γιατί παρελαύνουν όμως; Για να μην ξεχάσουμε.

με σεβασμό,
Αννυ Λιγνού

27/10/2017
http://www.antibaro.gr/article/24923

Ο θρυλικός κυβερνήτης του «Παπανικολή» Μιλτιάδης Ιατρίδης

Ο θρυλικός «Παπανικολής» του Ιατρίδη δεν ήταν άπλά άλλο ένα υποβρύχιο του Β’ Παγκοσμίου που επιχειρούσε στις αιματοβαμμένες θάλασσες σε σχηματισμό.

Ήταν ένας μοναχικός λύκος, ένας αδέσποτος σκοπευτής της Αδριατικής, που έσπερνε πανικό και όλεθρο στις ιταλικές νηοπομπές και τα σούρτα φέρτα του Άξονα.

Σωστότερα, ήταν ένα φάντασμα που πλανιόταν πάνω από τους Ιταλούς, την ίδια ώρα που αποδείκνυε περίτρανα τη ναυτοσύνη του ελληνικού έθνους και τη μαχητικότητα του πνεύματός του.

Θρύλοι πια της Μεσογείου, τόσο το σκάφος όσο και ο κυβερνήτης του, Ιατρίδης και «Παπανικολής» απέδειξαν εμπράκτως ότι οι Έλληνες μπορούσαν να αποκρούσουν τους παντοδύναμους Ιταλούς, τροφοδοτώντας με δύναμη και ελπίδα το αμυνόμενο γένος.

Αγωνιστής φοβερός και άνθρωπος ατρόμητος, ο Ιατρίδης ανέλαβε τα ηνία του μυθικού πια υποβρυχίου στις 10 Φεβρουαρίου 1939, όταν προβιβάστηκε σε πλωτάρχη και ήταν έτοιμος να γράψει μια από τις χρυσές σελίδες της εποποιίας του 1940.

Ο κυβερνήτης του «Υ/Β Παπανικολής» θα είχε σύντομα στις πλάτες του την εντονότερη και μεθοδικότερη ναυτική δράση στον αγώνα κατά του Άξονα. Ως το πρώτο υποβρύχιο που απέπλευσε την 28η Οκτωβρίου 1940, στις 16:00 το απογευματάκι, έγραψε τις πρώτες επιτυχίες στον Ελληνο-Ιταλικό Πόλεμο και έδωσε τα πρώτα πλατιά χαμόγελα στον ανήσυχο λαό.

Ο ιταλικός στόλος δεν φάνταζε αήττητος και η κυριαρχία του μπορούσε κάλλιστα να αμφισβητηθεί από τις ελληνικές δυνάμεις και είχαμε πια τον Ιατρίδη να το αποδεικνύει αυτό βυθίζοντας ό,τι βρισκόταν στο διάβα του, εκεί στις κύριες γραμμές του ιταλικού ανεφοδιασμού στην Αδριατική.

Ο μεγάλος αυτός άντρας του Πολεμικού μας Ναυτικού άνοιξε την πόρτα της Ιστορίας όταν του τη χτύπησε η ανάγκη και προέταξε το συμφέρον της πατρίδας δίνοντας ό,τι είχε και δεν είχε για τη γαλανόλευκη σημαία. Τα πλήγματά του στον ιταλικό στόλο, πέρα από την αδιαμφισβήτητη στρατιωτική τους σημασία, ενείχαν μεγάλο συμβολικό ρόλο για την πολεμική προσπάθεια του έθνους, που νίκησε τελικά τους Ιταλούς σε πείσμα των προγνωστικών.

Ποιος να ξεχάσει εκείνα τα Χριστούγεννα του 1940 όταν επιτέθηκε μόνος σε μεγάλη ιταλική νηοπομπή στην Αδριατική και βύθισε στα Στενά του Οτράντο δύο οπλιταγωγά που μετέφεραν πολεμικό υλικό στα παράλια της Αλβανίας για να ενισχυθούν οι ιταλικές δυνάμεις που πολεμούσαν στα βουνά; Πώς να μην προβιβαστεί άμεσα σε αντιπλοίαρχο επ’ ανδραγαθία και να μην του απονεμηθεί το Χρυσούν Αριστείον Ανδρείας;

Ο Ιατρίδης εκτέλεσε πλήθος πολεμικών περιπολιών και αποστολών και βύθισε εμπορικά και πολεμικά, αν και αυτό που βύθισε εντέλει ήταν το ίδιο το ιταλικό ηθικό. Ακούραστος και θεριό ανήμερο, μετατράπηκε σε πρωταγωνιστή του αγώνα της θάλασσας και χάρισε ένδοξες στιγμές τόσο στον ελληνικό λαό, τη στιγμή που τις χρειαζόταν περισσότερο, όσο και στις κατοπινές γενιές…

Πρώτα χρόνια

mmilaiitairdiisss2

Ο Μίλτων (Μιλτιάδης) Ιατρίδης γεννιέται το 1906 στο Σοφικό Κορινθίας. Ο πατέρας του, Πυργιώτης στην καταγωγή, ήταν επιθεωρητής μέσης εκπαίδευσης. Ο μικρός Μιλτιάδης ολοκλήρωσε τις βασικές σπουδές του το 1921 και μπήκε αμέσως στη Σχολή Ναυτικών Δοκίμων. Από κει αποφοίτησε στις 26 Ιανουαρίου 1926 ως σημαιοφόρος, όταν και θα ξεκινούσε η μακρά εμπλοκή του με τα υποβρύχια.

Γιατί στα υποβρύχια υπηρετούσε ο Ιατρίδης για τα επόμενα 13 χρόνια, μέχρι και τις 10 Φεβρουαρίου 1939 δηλαδή, όταν προβιβάστηκε στον βαθμό του πλωτάρχη και ανέλαβε κυβερνήτης του «Υ/Β Παπανικολής» («Υ-2»). Η μοιραία συνάντηση είχε γίνει και το σκηνικό είχε στηθεί για μια από τις πλέον ιδιαίτερες και μοναχικές πορείες προς τη δόξα των αθανάτων…

Ο Ιατρίδης και ο «Παπανικολής» του

mmilaiitairdiisss1

Η σύνθεση του μικρού ελληνικού στόλου το 1940, που κλήθηκε να αντιμετωπίσει το πανίσχυρο και τεχνολογικά εξελιγμένο ιταλικό Πολεμικό Ναυτικό, περιλάμβανε στις τάξεις της και έξι υποβρύχια γαλλικής κατασκευής, τέσσερα μεγαλύτερα ηλικίας 13 ετών («Πρωτεύς», «Γλαύκος», «Τρίτων» και «Νηρεύς») και δύο μικρότερα 14 ετών («Κατσώνης» και «Παπανικολής»).

Όσο για τον στόλο μας που πήρε μέρος στην αποσόβηση της εθνικής απειλής εκείνον τον μοιραίο Οκτώβρη του 1940, αριθμούσε 6.500 άντρες και περί τα 34 μάχιμα πλοία. Ο «Παπανικολής» ήταν παλιός ακόμα και για τα πρότυπα της εποχής. Είχε παραγγελθεί στα γαλλικά ναυπηγεία της Νάντης το 1925 και αποπερατώθηκε στις 3 Νοεμβρίου 1927, πλάι στο αδελφάκι του «Κατσώνης».

Η ελληνική σημαία υψώθηκε στο υποβρύχιο στις 21 Δεκεμβρίου του ιδίου έτους, σε μια σεμνή τελετή στη γαλλική Τουλώνη, και μαζί με τον «Κατσώνη» ο «Παπανικολής» αποτέλεσε τον πρώτο υποβρύχιο στολίσκο της Ελλάδας. Οι κωδικοί τους ήταν «Υ-2» για τον «Παπανικολή» και «Υ-1» για τον «Κατσώνη».

mmilaiitairdiisss7

Μέχρι τον Ελληνο-Ιταλικό Πόλεμο, ο «Παπανικολής» είχε πια παλιώσει και παρουσίαζε επιπλέον και πάμπολλα μηχανικά προβλήματα. Ό,τι του έλειπε όμως σε τεχνολογία και μηχανικό σφρίγος, το αναπλήρωναν και με το παραπάνω ο κυβερνήτης και οι 30 άντρες του πληρώματός του, έμπειροι όλοι στον υποβρυχιακό πόλεμο και ναυτικοί με τα όλα τους. Η αντρειοσύνη και η καπατσοσύνη των αντρών του θα αντιστάθμιζαν όλες τις λειτουργικές και κατασκευαστικές αναποδιές και θα έγραφαν ένα μεγάλο κεφάλαιο στις μάχες του νερού. Το υποβρύχιο απέπλευσε από τη Βάση Υποβρυχίων την 28η Οκτωβρίου 1940, στις 4:00 μ.μ., βάζοντας πλώρη για την Ιστορία.

Κατά τον πόλεμο του 1940, το υποβρύχιο πραγματοποίησε τέσσερις πολεμικές αποστολές έχοντας ως ορμητήριο τον όρμο Σελόντα, που θα μετέτρεπε σε θανάσιμο λημέρι ο Ιατρίδης. Στο μικρό ελληνικό φιόρδ κρυβόταν το ενδοξότερο ελληνικό υποβρύχιο του Β’ Παγκοσμίου που είχε το όνομα του ψαριανού πυρπολητή του 1821, εκτελώντας περιπολίες στο Αιγαίο και την Αδριατική.

mmilaiitairdiisss9

Η πρώτη μεγάλη επιτυχία του Ιατρίδη θα έρθει στη δεύτερη περιπολία του στην Αδριατική. Είμαστε στις 22 Δεκεμβρίου 1940 όταν ο θαρραλέος θαλασσόλυκος επιτηρεί τις ιταλοκρατούμενες αλβανικές ακτές και συλλαμβάνει ιταλικό ιστιοφόρο. Πάνω στο πλοίο θα ξετρυπώσει απόρρητα έγγραφα του ιταλικού Ναυτικού που φανέρωναν ότι στο λιμάνι του Αυλώνα στην Αλβανία (τον βασικό σταθμό ανεφοδιασμού των ιταλικών δυνάμεων που επιχειρούσαν στο μέτωπο) θα κατέφτανε εντός ολίγων ημερών μεγάλη εχθρική νηοπομπή.

Ο Ιατρίδης στήνει καρτέρι θανάτου γύρω από το λιμάνι και περιμένει υπομονετικά τα ιταλικά πολεμικά που θα ανεφοδίαζαν τον στρατό. Δύο μέρες μετά, στις 24 Δεκεμβρίου, η νηοπομπή εμφανίστηκε στον ορίζοντα. Ήταν η στιγμή που περίμενε το ελληνικό πλήρωμα.

mmilaiitairdiisss11

Ο «Παπανικολής» εκτόξευσε δύο τορπίλες και βύθισε το μεταγωγικό πλοίο «Φιρέντσε» στα Στενά του Οτράντο. Μετά βάζει στο στόχαστρο το οπλιταγωγό «Αντουανέτα», το οποίο στέλνει επίσης στον βυθό. Τα πολεμικά που συνόδευαν τα δύο σκάφη τον παίρνουν στο κατόπι, καταδιώκοντάς τον ανηλεώς. Μέσα στον πανικό, ο Ιατρίδης κατάφερε να καταστρέψει 25.000 τόνους όπλων και πολεμοφοδίων, που θα ενίσχυαν τις ιταλικές δυνάμεις στο μέτωπο!

mmilaiitairdiisss4

Η επιτυχία του υποβρυχίου ήταν μια εξαιρετικά στρατηγική νίκη για τους Έλληνες, αν και για τους ναύτες θα σήμαινε μουγκά Χριστούγεννα! Όπως είπαμε, οι Ιταλοί πήραν στο κυνήγι τον «Παπανικολή» και εκτόξευσαν δεκάδες βόμβες θέλοντας να τον βυθίσουν. Συγκεκριμένα, έριξαν 85 βόμβες βυθού, αν και αστόχησαν σε όλες.

Ήταν όμως 24 Δεκεμβρίου, παραμονές Χριστουγέννων του 1940, και οι άντρες του Ιατρίδη έπρεπε να κάνουν απόλυτη ησυχία. Έτσι πέρασαν την παραμονή και την ημέρα των Χριστουγέννων, σιωπηλοί στον βυθό της θάλασσας και κυνηγημένοι από το ιταλικό Ναυτικό. Ένας από τους ναύτες του Ιατρίδη, ο Νικόλαος Τασιάκος, διηγήθηκε αργότερα ότι ανήμερα των Χριστουγέννων οι άντρες έγνεφαν τα «χρόνια πολλά» μιας και κανείς δεν έπρεπε να βγάλει μιλιά. Το υποβρύχιο παρέμενε στον βυθό των κροατικών ακτών και η οικονομία στο οξυγόνο ήταν επιβεβλημένη. Ήταν τα «σιωπηλά Χριστούγεννα» του «Παπανικολή»...

mmilaiitairdiisss10

Για το σπουδαίο κατόρθωμά του, ο κυβερνήτης Ιατρίδης προβιβάστηκε άμεσα σε αντιπλοίαρχο επ’ ανδραγαθία και του απονεμήθηκε το Χρυσούν Αριστείον Ανδρείας στις 30 Δεκεμβρίου 1940. Όταν επέστρεψαν με το πλήρωμά του στη βάση, έγινε κακός χαμός! Μέλος του πληρώματος του τρομερού αυτού υποβρυχίου το διηγήθηκε κάπως έτσι: «Όταν φτάσαμε στη βάση υποβρυχίων, οι σειρήνες από όλα τα καράβια δεν σταματούσαν. Η μπάντα του Ναυτικού έπαιζε συνέχεια. Σήκωσαν τον κυβερνήτη στους ώμους και από τη βάση, από τον μόλο, τον πήγαν στο ναυπηγείο. Δεν μπορώ να σας περιγράψω τι ακριβώς αισθανόταν ο κόσμος!».

mmilaiitairdiisss7

Στην τρίτη περιπολία του, τα μεσάνυχτα της 29ης Ιανουαρίου 1941, εντόπισε ένα φορτηγό πλοίο πλέοντας στην επιφάνεια της θάλασσας. Το βύθισε με μια τορπίλη, καταδιώχθηκε από τρία αντιτορπιλικά και διέφυγε για άλλη μια φορά. Ο Ιατρίδης εκτέλεσε πολλές ακόμη πολεμικές περιπολίες και αντιμετώπισε όπως ήταν φυσικό πλήθος κινδύνων.

Μετά τη συνθηκολόγηση της χώρας μας, δεν κατέθεσε φυσικά τα όπλα, αλλά κατέφυγε στη Μέση Ανατολή για να συνεχίσει τη μάχη στις διαταγές της εξόριστης ελληνικής κυβέρνησης. Ο Ιατρίδης αντικαταστάθηκε από τον υποπλοίαρχο Ρουσσέν στα ηνία του «Παπανικολή» κατά τη δεύτερη αυτή φάση του πολέμου και το υποβρύχιο έμελλε να ζήσει νέες δόξες και με τον νέο κυβερνήτη του.

mmilaiitairdiisss8

Στις 30 Νοεμβρίου 1942, ο «Παπανικολής» βυθίζει έξω από το λιμάνι της νήσου Αλίμνια των Δωδεκανήσων φορτηγό πλοίο 8.000 τόνων. Κατόπιν έστειλε στον υγρό τάφο μερικά ακόμα ιταλικά και γερμανικά ιστιοφόρα, ενώ αιχμαλώτισε και ένα από αυτά.

Ο «Παπανικολής» θα πραγματοποιήσει στη Μέση Ανατολή δέκα ακόμη πολεμικές περιπολίες. Μετά την απελευθέρωση, επέστρεψε στην Ελλάδα και παροπλίστηκε το 1945. Ο ιστορικός πυργίσκος του εκτέθηκε στη Βάση Υποβρυχίων και τοποθετήθηκε μετά έξω από το Ναυτικό Μουσείο στον Πειραιά.

mmilaiitairdiisss13

Ο Ιατρίδης ερχόταν κατά τη διάρκεια των πρώτων χρόνων της Κατοχής στον όρμο Σελόντα για να παραλάβει σαμποτέρ και κατασκόπους των Συμμάχων, τους οποίους μετέφερε στην Κρήτη και τη Μέση Ανατολή για να συνεχίσουν τις δολιοφθορές τους στον εχθρό. Επίσης, στα τέλη Δεκεμβρίου του 1941, στάλθηκε στην Αγγλία ως κυβερνήτης για να παραλάβει το αντιτορπιλικό «Μιαούλης»…

Τελευταία χρόνια

mmilaiitairdiisss5

Μετά τον Β’ Παγκόσμιο, ο θρύλος των θαλασσών και εφιάλτης των Ιταλών τοποθετήθηκε στη Βάση Υποβρυχίων και αργότερα σε άλλες στεριανές υπηρεσίες του Πολεμικού Ναυτικού. Ο ίδιος πρωτοστάτησε και επίβλεψε τις επισκευές του ιταλικού καταδρομικού «Ευγένιος της Σαβοΐας» το 1950-1951, το οποίο παραδόθηκε στην Ελλάδα στο πλαίσιο των πολεμικών αποζημιώσεων για τον τορπιλισμό της «Έλλης» και μετονομάστηκε τελικά σε «Έλλη». Η νέα «Έλλη» ύψωσε τη γαλανόλευκη τον Ιούνιο του 1951 και έγινε η έδρα του αρχηγού στόλου (παροπλίστηκε το 1965).

mmilaiitairdiisss15

Ο Ιατρίδης διετέλεσε διοικητής Αρχιπελάγους (1944-1945), διοικητής Στολίσκου Βορείου Αιγαίου (1947) και διοικητής της Ναυτικής Ακαδημίας (1948). Αποστρατεύτηκε στις 29 Δεκεμβρίου 1952 ως πλοίαρχος του Πολεμικού Ναυτικού. Στην προσωπική του ζωή, ήταν παντρεμένος με τη Λέλα Ιατρίδη και είχε μια κόρη, την οποία ονόμασε χαρακτηριστικά Αδριατική, από τη θάλασσα δηλαδή που τόσο είχε τρομοκρατήσει ο πλωτάρχης μπαμπάς!

Η μοίρα έμελλε ωστόσο να δείξει το σκληρό της πρόσωπο στον πλοίαρχο, ο οποίος σκοτώθηκε σε τροχαίο δυστύχημα στους Αγίους Θεοδώρους Κορινθίας στις 18 Φεβρουαρίου 1960, όντας μόλις 54 ετών. Ο άνθρωπος που έγραψε μια από τις πιο ηρωικές σελίδες στην ιστορία του Ελληνο-Ιταλικού Πολέμου του 1940 δεν ήταν πια στη ζωή, ο άθλος του έμελλε όμως να μακροημερεύσει.

mmilaiitairdiisss3b


Η πολιτεία τον τίμησε δίνοντας το όνομά του σε πλατεία του Πύργου Ηλείας, όπου υπάρχει και η προτομή του. Ανδριάντας του στήθηκε και στη γενέτειρά του, το Σοφικό Κορινθίας, στο προαύλιο του Ναού της Αγίας Τριάδος, αλλά και στο Κατάκολο Ηλείας και την Κόρινθο…

https://www.pronews.gr/istoria/496693_o-thrylikos-kyvernitis-toy-papanikoli-miltiadis-iatridis-foto

Τα ρομπότ απειλούν τους εργαζομένους!

-Οι 6 στους 10 θα χάσουν τη δουλειά τους Προ των πυλών βρίσκονται τα ρομπότ και ο… εκσυγχρονισμός της αγοράς εργασίας. Τα ρομπότ θα καταλάβουν θέσεις εργασίας και θα μείνουν χωρίς δουλειά άνθρωποι. Αυτή είναι η εξέλιξη που καταφθάνει. Είναι το κύμα της 4ης βιομηχανικής επανάστασης. Μάλιστα, από μελέτη του ΣΕΒ με τίτλο «Ρομπότ και Απασχόληση» προκύπτει ότι στην Ελλάδα έξι στους δέκα εργαζομένους κινδυνεύουν να χάσουν τη δουλειά τους, την οποία θα πάρουν τα ρο­μπότ. Εξάλλου, με βάση τα στοιχεία της ΕΛΣΤΑΤ για το τρίτο τρίμηνο του 2018, περίπου 1,5 εκατομμύριο μισθωτοί ενδέχεται στο μέλλον να αλλάξουν δουλειά ή να μετακινηθούν σε νέες θέσεις εξαιτίας της… εισβολής των ρομποτικών συστημάτων. Για το 40% των μισθωτών, ήτοι για 613.000 εργαζομένους, οι πιθανότητες να γίνει πραγματικότητα αυτό ξεπερνούν το 70%. Όπως πάντως επισημαίνει η μελέτη του ΣΕΒ, η… εισβολή των ρομπότ στην οικονομία μπορεί να δημιουργήσει και νέες θέσεις εργασίας. Προς το παρόν, στην Ελλάδα η χρήση των ρομπότ είναι σε μικρό ποσοστό σε σχέση με άλλες χώρες: Η αναλογία σήμερα είναι 17 ανά 10.000 εργαζομένους στη βιομηχανία έναντι 57 στην Πορτογαλία και 27 στην Αφρική. Σύμφωνα δε με στοιχεία της Διεθνούς Ομοσπονδίας Ρομποτικής (IFR), η Ελλάδα το 2016 ήταν στην 36η θέση σε σύνολο 44 χωρών. Την περίοδο 2010 – 2018 οι ετήσιες πωλήσεις ρομπότ 20πλασιάστηκαν, φτάνοντας τις 271.000 μονάδες από μόλις 13.700, ενώ μόνο το 2017 πουλήθηκαν 108.731 ρομπότ περισσότερα σε σχέση με το 2016. Μια γεύση της εκτίναξης των ρομπότ δίνουν οι πωλήσεις: Το 2010 ήταν 121.000, το 2018 ανέβηκαν στις 422.000 και οι προβλέψεις για το 2022 είναι 584.000.

Πηγή: https://www.paron.gr/2019/11/03/ta-rompot-apeiloyn-toys-ergazomenoys/

Αποτελεί ο παλιός φάρος που παλαιότερα κατεύθυνε με ασφάλεια και υπό δύσκολες συνθήκες τα πλοία στο λιμάνι «Σήμα κατατεθέν» στο βουνό Κατακόλου

Η υπερσύγχρονη τεχνολογία  έχει συρρικνώσει σήμερα την Υπηρεσία Φάρων-  Κατά τη διάρκεια του 2ου Παγκόσμιου πολέμου παρέμεινε σβηστός και επαναλειτούργησε το 1946

Ρεπορτάζ: Κώστας
Αντωνόπουλος

Μακρά ιστορία παρουσιάζει ο φάρος στο βουνό του Κατακόλου, ο οποίος παλαιότερα  αποτελούσε  το σημείο αναφοράς   για τα διερχόμενα πλοία, που προσέγγιζαν κάτω υπό αντίξοες συνθήκες στο  λιμάνι.  Δυστυχώς η τεχνολογία ήλθε να αντικαταστήσει και τους παραδοσιακούς φάρους, που πλέον περισσότερο αποτελούν …μουσειακό είδος αφού τα σύγχρονα ραντάρ δίνουν κάθε στιγμή το στίγμα στα μεγάλα πλεούμενα.
Πρόσφατα  έγινε ο εορτασμός της Παγκόσμιας Ημέρας Φάρων, στα πλαίσια του οποίου πολλοί πολίτες πήγαν στο φάρο Κατακόλου προκειμένου  να ενημερωθούν από κοντά για τη λειτουργία του.
Ο  φάρος που αποτελεί «σήμα κατατεθέν» στο βουνό του Κατακόλου λειτούργησε για πρώτη φορά το 1865  με πηγή ενέργειας το πετρέλαιο, ενώ κατά τη διάρκεια του 2ου Παγκόσμιου πολέμου παρέμεινε σβηστός και επαναλειτούργησε το 1946.
Ο λόγος  που ο φάρος παρέμεινε κλειστός στη διάρκεια του πολέμου, ήταν  κυρίως για να μη δίνει «στόχο» και να κατευθύνει  τα εχθρικά  πλοία  στην περιοχή του λιμανιού Κατακόλου.
Βέβαια  εκείνη την πολύ δύσκολη χρονική περίοδο, πολύ λίγες υπηρεσίες ή επιχειρήσεις λειτουργούσαν στη «σκιά» ενός ολέθριου πολέμου, που άφησε αμέτρητα θύματα πίσω του…
Το 1978 εξάλλου ηλεκτροδοτήθηκε, αντικαταστάθηκαν τα μηχανήματα πετρελαίου και λειτούργησε ως ηλεκτρικός, γεγονός που διευκόλυνε και τη ζωή των φαροφυλάκων που πριν για να τον κρατήσουν αναμμένο έπρεπε να  βρίσκονται διαρκώς «επί ποδός», ειδικά κατά τις περιόδους με  έντονη κακοκαιρία.
Μάλιστα δεν  είναι λίγα τα περιστατικά που διηγούνταν οι παλιοί φαροφύλακες, με καράβια που μέσα σε έντονη θαλασσοταραχή  προσπαθούσαν να προσεγγίσουν  στο λιμάνι, έχοντας  σαν μόνη  «πυξίδα» το φάρο Κατακόλου.

Ένας φαροφύλακας

Σήμερα στο φάρο Κατακόλου υπηρετεί ένας φαροφύλακας, ο κ. Κων/νος  Γκούτης,  ο οποίος βρίσκεται από Δευτέρα μέχρι Παρασκευή  στην περιοχή με σκοπό την εύρυθμη λειτουργία των μηχανημάτων του, που ειδικά τους χειμερινούς μήνες απαιτούν  διαρκή μέριμνα  προκειμένου να μην υποστούν βλάβες.
Από το Μάιο μέχρι αρχές του Σεπτέμβρη εξάλλου, οι εγκαταστάσεις του χρησιμοποιούνται για τον παραθερισμό  μόνιμου προσωπικού του Πολεμικού Ναυτικού,  που υπάγεται ο φάρος Κατακόλου.
Αυτή τη στιγμή  στην Υπηρεσία Φάρων  υπηρετούν περίπου 60 φαροφύλακες σε όλη την Ελλάδα, γεγονός που δείχνει τη συνεχή συρρίκνωση του αριθμού τους, ενώ  είναι αμφίβολο εάν  το εν λόγω προσωπικό θα αναπληρωθεί…
Παλαιότερα  οι φάροι χρειάζονταν 100%  για τη Ναυσιπλοΐα, ενώ  τώρα βοηθούν μόνο  ένα 20-30% των διερχόμενων πλοίων, τη στιγμή που τα πιο πολλά έχουν ραντάρ.
Κάθε φαροφύλακας  μπορεί να βοηθάει και σε άλλους κοντινούς φάρους εφόσον είναι τεχνίτης και προκύπτουν βλάβες, όπως επίσης και να συντηρεί τα παλιά κτίρια  και να καλύπτει τις  άδειες συναδέλφων του.
Να αναφερθεί τέλος ότι αποστολή της Υπηρεσίας Φάρων  είναι η εισήγηση για ίδρυση πυρσών, η κατασκευή, ο εφοδιασμός, η επισκευή, η συντήρηση και η λειτουργία του συνόλου του φαρικού δικτύου του ελλαδικού χώρου, η ενημέρωση της Υδρογραφικής Υπηρεσίας (ΥΥ) επί συναφών με τους πυρσούς θεμάτων και η συνεργασία με αυτήν για τη σύνταξη και τη δημοσίευση του Φαροδείκτη Ελληνικών Ακτών, με σκοπό την ασφάλεια της ναυσιπλοΐας και την αξιοποίηση του φαρικού δικτύου στους επιχειρησιακούς σχεδιασμούς του ΠΝ και γενικότερα της Εθνικής Άμυνας.

https://www.protinews.gr/blog/sima-katatethen-sto-voyno-katakoloy

«Mωρέ, κάνε με πρωθυπουργό ή υπουργό για μια μέρα και να δεις πως στρώνουν τα πράγματα»

Πριν από πολλά χρόνια, όταν αντάμωναν οι παρέες, συζητώντας για την κατάντια του τόπου και τα τρέχοντα θλιβερά γεγονότα, κάποιος θα πετιόταν και θα φώναζε αγανακτισμένος «μωρέ, κάνε με πρωθυπουργό ή υπουργό για μια μέρα και να δεις πως στρώνουν τα πράγματα». Χρόνια έχω να το ακούσω. Είναι πλέον τόσο το κατέβασμα στου «κακού τη σκάλα» και το περιρρέον πνεύμα παραίτησης και υποταγής, που κανείς δεν διανοείται ότι μπορεί κάτι να αλλάξει. Οι «κυβερνήσεις πέφτουνε» και, συνήθως, μετά από λίγο, όλοι μονολογούν και λένε με έκδηλη την απογοήτευση: μια από τα ίδια. «Οι βιολιτζήδες άλλαζαν, μα ο χαβάς μένεις ο ίδιος» όπως θα έλεγε και ο Κολοκοτρώνης.

Άλλαξε κάτι στην Παιδεία; Όχι. Περιμέναμε- το ελάχιστο- να εκπαραθυρωθούν τα βλάσφημα βιβλία των Θρησκευτικών, μετά και την δεύτερη καταδίκη τους από το ΣτΕ. Εις μάτην. Καταλάβαμε. Κατέθεσε τα διαπιστευτήριά της και η νυν υπουργός. Μια από τα ίδια. Τι το διαφορετικό πράττει από τους Φίλη και Γαβρόγλου; Τίποτε. Από την ίδια αρχέκακο κεφαλή παίρνουν γραμμή και μπαίνουν στην γραμμή, στοιχίζονται. Πόσα, όμως, θα μπορούσαν ν’ αλλάξουν στην Παιδεία;  Εξαγνισμός μας μέσω της Παιδείας. Να ξαναγίνουμε αγνοί ζώντας με τα δικά μας παλιά πλούτη. «Δεν θέλω καινούργια, ξένα δώρα. Παλιά, δικά μου πλούτη σου ζητώ», βροντολαλεί ο καθ’ ημάς Παλαμάς.

Τίποτε δεν γίνεται, θα πει με συγκατάβαση κάποιος. Λάθος. Πολλά και ωραία μπορεί να γίνουν. «Κάνε με ένα βράδυ υπουργό Παιδείας και να δεις ποιο θα είναι το νέο αναλυτικό, όχι πρόγραμμα, αλλά όραμα». Και δη, στην κρίσιμη, εξοπλιστική ηλικία του Δημοτικού.

Απαριθμώ, έχοντας κατά νου την Στ΄ που διδάσκω. (Και καταγράφω αυτά που πράττω στην αίθουσα, κατά παράβασιν προγραμμάτων που μας έφεραν σε τούτο εδώ το χάλι).

Πρώτον:  Στο μάθημα της Γλώσσας, το σημαντικότερο και κυριότερο. Κατάργηση των νυν βιβλίων-περιοδικών ποικίλης ύλης-και ανάθεση συγγραφής νέων αναγνωστικών, όχι σε τυχάρπαστους εθνομηδενιστές- δοκιμάστηκαν και διέλυσαν τα πάντα- αλλά στους αρίστους. Επιστρατεύεις την αφρόκρεμα της επιστήμης, ό,τι καλύτερο διαθέτει παγκοσμίως η πατρίδα – γλωσσολόγους, φιλολόγους, εικαστικούς, παιδαγωγούς – και τους αναθέτεις την υψηλή αποστολή. Όρος απαράβατος, η προβολή της εθνικής μας παράδοσης εν τη διαχρονία της. Τι σημαίνει καλό αναγνωστικό; Προσωπικώς χωρίζω την χρονιά σε θεματικές ενότητες. Δηλαδή, με απλά λόγια.

Ένα μήνα διδάσκω δημοτική ποίηση. «Του νεκρού αδελφού», «το γιοφύρι της Άρτας», «οι Ακρίτες», «ο Ερωτόκριτος». Να ευωδιάσουν τα παιδιά από τα μυρίπνοα άνθη της Πονεμένης Ρωμιοσύνης. Τον άλλο μήνα αρχαίους συγγραφείς. Ποιος είπε ότι δεν μπορούν να διαβάσουν Όμηρο, Θουκυδίδη ή Πλούταρχο; Τον άλλο μήνα Πατέρες της Εκκλησίας», το μοσχολίβανο των εθνικών μας γραμμάτων. (Μέγα Βασίλειο και Φώτιο και Πατροκοσμά και άγιο Παϊσιο). Σειρά έχουν τα απομνημονεύματα του Εικοσιένα. 27 σελίδες έχει το νυν βιβλίο Γλώσσας για συνταγές μαγειρικής. Γιατί να μην διδάξω τον εξαίσιο λόγο, ιδρυτικός του κράτους μας θα έλεγα, του Γέρου του Μοριά στην Πνύκα, τις λεβέντικες μοσχοβολιές του πατριδοφύλακα Μακρυγιάννη ή του Φωτάκου και του Κασομούλη τα συναξάρια του Γένους; Ακολουθούν οι Νεοέλληνες ποιητές, οι τροπαιούχοι της Γλώσσας μας.  Ο Σολωμός, ο Κάλβος, ο Μαβίλης, ο Βαλαωρίτης, ο Δροσίνης, ο Πολέμης, ο Παλαμάς, ο Ελύτης, ο Σεφέρης, ο Ρίτσος, ο Βρεττάκος, ο Ρώτας, διαμάντια πεταμένα στη λάσπη. Έπονται οι πεζογράφοι με πρωταθλητή τον κυρ Αλέξανδρο τον Σκιαθίτη, τον Βενέζη, τον Μυριβήλη, τον Κόντογλου. Τι να πρωτοδιαλέξεις;  Απλώνεις το χέρι στο χρυσοφόρο μεταλλείο της λογοτεχνίας μας και πιάνεις πετράδια και τιμαλφή.

Δεύτερον: Δυο ώρες αρχαία ελληνικά, μύθους του Αισώπου, Ευαγγελικές Περικοπές.  Έμφαση στην ετυμολογία. (Γιατί τον λέμε σκίουρο; Γιατί έχει μια ουρά τόσο μεγάλη, που κάνει σκιά). Ταυτόχρονα κυκλοφορεί στο σχολείο «ετυμολογικό λεξικό», στο οποίο καταγράφονται λέξεις καθημερινές που τις γνωρίζουν τα παιδιά.  (Αίθουσα. Από το ρήμα αίθω=φωτίζω.  Από δω ο αίθριος καιρός).  Δύο καλά πετυχαίνεις: και βελτίωση της ορθογραφίας και αίσθηση της συνέχειας της γλώσσας.

Τρίτον:  Γραμματική. Το νυν βιβλίο έχει 218 σελίδες. Εν πολλοίς βρίσκεται σε αχρησία. Κανείς μαθητής δεν το μελετά.  Ένα ολιγοσέλιδο, εύχρηστο βιβλίο αρκεί. Τα δέκα μέρη του λόγου, λίγο συντακτικό και τέλος. Και να ξαναμπούν στο σχολείο η ορθογραφία, που κακώς καταργήθηκε, προανάκρουσμα της επιβολής της φωνητικής γραφής, ένα ι, ένα ε, και, γιατί όχι, η καλλιγραφία.  «Απορεί κανένας πως γίνεται, μια φυλή σαν την δική μας που είχε τόση ευαισθησία και που τη μετάδωσε σ’ όλη την ανατολή, τώρα να είναι βουτηγμένη ολόκληρη στην ακαλαισθησία στο κάθε πράγμα, μια ακαλαισθησία αληθινά απίστευτη, σα να έχουμε γίνει ένα ολότελα άλλο γένος», γράφει ο Κόντογλου στα «Μυστικά Άνθη» του. (σελ. 46).

Τέταρτον: Ιστορία. Απόσυρση των υπαρχόντων βιβλίων, που είναι για πρωτοετείς φοιτητές και συγγραφή βιβλίων, στα οποία θα αναδεικνύονται οι επιφανείς του Γένους. Γιατί είναι ήρωες ο Μπότσαρης, ο Παπαφλέσσας, η Μπουμπουλίνα, ο Παύλος Μελάς, ο Γρηγόρης Αυξεντίου; Αφιερώματα και επεισόδια από την ζωή τους, που φανερώνουν το μεγαλείο τους. Τα παιδιά θέλουν τις αξίες σαρκωμένες σε πρόσωπα.  Τους μιλάς για τον αητό της Μακεδονίας μας, τον Παύλο Μελά, και κατανοούν τι σημαίνει ηρωισμός, θυσία και φιλοπατρία και επαναφέρεις στους τοίχους κάδρα ηρώων, για να τους βλέπουν και να καμαρώνουν που είναι Ελληνόπουλα.

Πέμπτον: Θρησκευτικά. Στην Στ΄ Δημοτικού το Ευαγγέλιο της Κυριακής ή βίους αγίων, μαρτύρων και νεομαρτύρων.  Χριστοκεντρική παιδαγωγία, για να καταλάβουν τα παιδιά (και οι γονείς τους) ότι Χριστιανός δεν είναι αυτός που αναρριχάται, στην “σωζομένη” συκομουριά του Ζακχαίου, αλλά αυτός που φιλεύει τον Χριστό στο σπίτι του και μοιράζει «τα ήμισυ των υπαρχόντων του, τοις πτωχοίς». Για να μάθουν τα βαπτισμένα, αλλά ξεμυρωμένα Ελληνόπουλα ότι εκτός από τα γενέθλια, υπάρχουν και οι άγιοί τους και γιορτάζουμε με χαρά , την  ημέρα που δεν πέθαναν, αλλά προτίμησαν την ζωή κοντά στο Χριστό και νίκησαν τον θάνατο. Τα παιδιά τρέχουν στον Χριστό. Αυτός ανοίγει την αγκαλιά του και μας μαλώνει:  «Άφετε τα παιδία…». Και εμείς βάζουμε ανάμεσά τους το πρόγραμμα του Φίλη και του Γαβρόγλου..

Έκτον:  Με νόμο: Κάθε Δευτέρα έπαρση της σημαίας και όλο το σχολείο ψάλλει το αναστάσιμο απολυτίκιο του Γένους, τον Εθνικό μας Ύμνο

Έβδομον: Η γιορτή των Τριών Ιεραρχών. Από αργία ξαναγίνεται σχολική γιορτή.

Όγδοον: Παρελάσεις. Είδαμε κάτι νευρόσπαστα να χοροπηδούν σαν κατσίκια. Απόρροια της ανύπαρκτης Παιδείας, της εκπαίδευσης (και της κοινωνίας), του χαβαλέ, της κατάληψης και της ατιμωρησίας. ¨Θεέ μου τι βλέπομεν στις μέρες μας», θα μοιρολογούσε ο Μακρυγιάννης. Ξινά μήλα από ξινές, άχρηστες μηλιές…

 Ας το καταλάβουμε «Σχολείο ίσον δάσκαλος» (Παλαμάς).  Όλο το βάρος να πέσει στην υγιή, εθνική μόρφωση των δασκάλων. Αυτή είναι η αποστολής της Παιδείας: η  εθνική μόρφωση. «Δεν μπορεί η παιδεία ν’ αρνηθεί την εθνική μόρφωση και να γίνει αχρωμάτιστη, πανανθρώπινη Παιδεία, εκτός τόπου και χρόνου. Τέτοια παιδεία θα ήταν αφηρημένη μόνο έννοια χωρίς περιεχόμενο». Είναι λόγια του Αλ.  Δελμούζου, στο βιβλίο του «Μελέτες και πάρεργα» (σελ. 42).  Ήθελε να πει Παιδεία για Ελληνόπουλα, τα τρανά και γερά γράμματα του Γένους, που μόρφωναν γενιές που «χιόνι έτρωγαν, χιόνι έπιναν και την φωτιά βαστούσαν»….

Δημήτρης Νατσιός

δάσκαλος-Κιλκίς
http://www.antibaro.gr/article/24896

Είμαστε «αιτούντες, ζητούντες και κρούοντες»;

Ελληνική πολιτικήΣτέλιος Παπαθεμελής

Πανηγυρίζουμε την επέτειο του ηρωικού ΟΧΙ (1940-41) και οι Μακεδόνες την απελευθέρωση μας (1912-13) από τον τουρκικό ζυγό 500 χρόνων. Ο ελληνικός Νότος στάθηκε πιο τυχερός, βίωσε μόνο 400 χρόνια σκλαβιάς.
Ο Παλαμάς στον πρόλογο στον Δωδεκάλογο του Γύφτου (1907), μιλώντας για τα εθνικά ιδανικά, σημειώνει σοφά:

«Τα μεγάλα εθνικά ιδανικά, όταν ανθίζουν και ζούνε στο σπίτι του
καθενός, ο ποιητής τούς χτίζει παλάτια. Τα μεγάλα εθνικά ιδανικά
όταν ξεπέφτουν και ο καθένας τα διώχνει από το σπίτι του, ο ποιη-
τής τα παίρνει στο καλύβι του και άσυλο τους δίνει»(…)

«Γνώμες, καρδιές, όσοι Έλληνες
ακούστε με κ΄ εμένα:
Μας ηύραν χρόνια δίσεχτα,
στενά, καταραμένα».

                                                                                      Τότε, αλλά και τώρα.
Και ας τον συγχωρούν οι θαυμαστές τού πολυπολιτισμού, ανάμεσα τους και ο πρωθυπουργός μας, ο ποιητής επιμένει:

«Πατρίδα! Ελλάδες, παίρνετε
νόημ΄ από μια και μόνη
λέξη, και αυτή το χαίρε μου
το εκστατικό πυρώνει.
Στη λέξη, που σαν άγαλμα
Βωμού φαντάζει, φέρνω
τον ύμνο, βάγια σπέρνω
Π α τ ρ ί δ α! Είν΄ όλα εκεί».

   Και η φοβερή ελληνική αυτοπεποίθηση:

«Δεν χάνομαι στα Τάρταρα,
μονάχα ξαποσταίνω,
στη ζωή ξαναφαίνομαι
και λαούς ανασταίνω»!

   Ο κ. Δένδιας «θα σεβαστεί και θα τιμήσει», λέει και ξαναλέει, την (ούτως ή άλλως προδοτική) συμφωνία των Πρεσπών, «επειδή το κράτος έχει συνέχεια», και άρα οφείλει να εφαρμόσει τον κανόνα του ρωμαϊκού δικαίου «pacta sunt servanda» (=τα συμπεφωνημένα δέον να τηρώνται). Ξέχασε όμως ο Υπ.Εξ. τον άλλον, τον ερμηνευτικό του προηγουμένου κανόνα που ορίζει τις προϋποθέσεις τού «servanda»: Quod ab initio vitiosum est, non potest tractu temporis convalescere  (=Αυτό που εξαρχής είναι κακό δεν είναι δυνατόν με την πάροδο του χρόνου να γίνει καλό, έγκυρο). (Vitiosum = κακό, πονηρό, ψευδές, πλημμελές, άκυρο).
Η αλλοπρόσαλλη και χωρίς καμία διαβούλευση απόφαση Τραμπ για την αποχώρηση του αμερικανικού στρατού από την Β. Συρία και η παραχώρηση έτσι του χώρου στους τούρκους σφαγείς χαρακτηρίστηκε από αμερικανούς αναλυτές «όνειδος για τις Η.Π.Α. και δυσβάστακτο πλήγμα της αξιοπιστίας τους». Η Washington Post έγραψε ότι είναι μια «επισφαλής και ηθικά αβάσιμη πράξη, ντροπή για την Αμερική και τους στρατιώτες που την υπηρετούν».
Η Βουλή των Αντιπροσώπων την καταδίκασε με ψήφους 354 και υπέρ μόλις 60. Τελικά ο Τραμπ με την απόφαση του άνοιξε ακόμα μεγαλύτερο χώρο στους Ρώσσους. Βέβαια ο επώδυνος απολογισμός δεν έχει τέλος: εκατόμβες νεκρών και τραυματιών, και 160.000 τουλάχιστον εκτοπισμένοι.
Ράγισε και η τελευταία αξιοπιστία προς τις Η.Π.Α., όπως ξεκαθάρισε ο ηγέτης τής Χεζμπολάχ του Λιβάνου Νασράλα: «Δεν μπορούμε να εμπιστευόμαστε καθόλου τους Αμερικανούς, αφου δεν κρατάνε τις υποσχέσεις τους προς οιονδήποτε εξαρτάται από αυτούς»!
Το κατάντημα με ένα tweet του προέδρου να αλλάζει η αμερικανική πολιτική δεν είχε ξανασυμβεί. Ο ελληνοαμερικανός ναύαρχος Τζέιμς Σταυρίδης, πρώην ανώτατος διοικητής της Ευρώπης του ΝΑΤΟ, σχολίασε :
«Πρόκειται για μία εξαιρετικά ασταθή κατάσταση, δεδομένου του επιπέδου της επιρροής των Η.Π.Α. διεθνώς. Οι πιο πολλές χώρες λαμβάνουν τα μέτρα τους και διστάζουν ολοένα και περισσότερο να κάνουν μακροπρόθεσμες διευθετήσεις με τις Η.Π.Α.. Πολλά μικρότερα έθνη στρέφονται προς την Κίνα ως πιθανό αντικαταστάτη των Η.Π.Α.  στο διεθνές σύστημα-κάτι το οποίο το Πεκίνο ενθαρρύνει μέσω ενός  εκτεταμένου προγράμματος χρηματοδοτικών και εμπορικών κινήτρων».
Και εύλογο το ερώτημα: «Μετά τους Κούρδους ποιος έχει σειρά για να ξεπουληθεί;» Ο νοών νοείτω! Και ας λάβουμε τα μέτρα μας.
                                                                 Όλα τα μέτρα.
Καμία εμπιστοσύνη στους Τραμπ, Πενς, Πομπέο.
Η αυτοκεφαλία της Ουκρανίας στάθηκε μάλλον η σπίθα που άναψε την φωτιά της γεωπολιτικής έκρηξης με την Ρωσία. «Ανήκομεν εις την Δύσιν», όπως ξεκαθάρισε ο Κωνσταντίνος Καραμανλής, αλλα αυτό δεν μας κάνει εχθρούς με την Ανατολή.
Αλλοίμονο!
Όμως για να λέμε τα σύκα και την σκάφη, σκάφη, η Μόσχα δεν εγκατέλειψε ποτέ την φιλοδοξία της να καταστεί η λεγόμενη «Τρίτη Ρώμη». Και αξιοποιεί κάθε ευκαιρία όπως το ουκρανικό για να την ανανεώνει. Ασφαλώς και είχε δίκιο ο Μέγας Φώτιος όταν έλεγε ότι: «Τα εκκλησιαστικά τοις πολιτικοίς πράγμασι συμμεταβάλλεσθαι είωθεν».
Πάντως η Ελλάδα οφείλει και μπορεί να εξομαλύνει την σχέση της με την Ρωσία ισορροπώντας τα πράγματα. Στο κάτω κάτω οι Η.Π.Α. μας πρόδωσαν κατ΄επανάληψη. Φυσικά δεν περιμένουμε να πολεμήσουν για χατίρι μας ούτε Αμερικανοί ούτε Ρώσοι. Επομένως οφείλουμε να ισορροπούμε, βρίσκοντας ένα modus operandi με του Ρώσους. Και αυτό χωρίς χρονοτριβή!
Οι εταίροι μας εξακολουθούν εγκληματικά να «αποθηκεύουν» λαθροεισβολείς στην ταλαίπωρη χώρα μας. Σε λίγο αυτοί θα αποτελούν πλειοψηφία- μη γελάτε. Είμαστε για κλάματα, αν δεν αντιδράσουμε τάχιστα και αποτελεσματικά. Λόγω ορισμένων εκκεντρικοτήτων συμπεριφοράς και ενδυματολογίας δεν πήραμε στα σοβαρά τα όσα σωστά από πρώτο χέρι έγραψε και με σκηνοθέτη τον Κώστα Γαβρά πρόβαλε ο Γ. Βαρουφάκης.
Αμετακίνητος στόχος τον αδίστακτων εταίρων δεν ήταν φυσικά η σωτηρία της Ελλάδος αλλά των τραπεζών τους.
Αυτό το ξέρουμε. Αλλα κατά το Ευαγγέλιον «Ο αιτών λαμβάνει, ο ζητών ευρίσκει και το κρούοντι ανοιγήσεται» (Ματθ. 7,7). Είμαστε αιτούντες, ζητούντες και κρούοντες;

http://www.antibaro.gr/article/24902

Άγιος Νικόλαος από τη Χίο ο Νεομάρτυρας

Nίκης βραβεία Nικόλαε λαμβάνεις,
Στερρώς αθλήσας διά Xριστόν παμμάκαρ.

Βιογραφία
Ο Άγιος Νεομάρτυς Νικόλαος μαρτύρησε στις 31 Οκτωβρίου 1754 μ.Χ. και ώρα έκτη, στη θέση Βουνάκι της Χίου.

Ο Άγιος Νικόλαος γεννήθηκε στις Καρυές της Χίου από γονείς ευσεβείς χριστιανούς, τον Πέτρο και την Σταματού. Από μικρό παιδί ήταν χαριτωμένος όχι μόνο στο σώμα αλλά και στην ψυχή. Ζούσε χριστιανικά με πολλή ευλάβεια και εγκράτεια, παρόλο που μεγάλωνε χωρίς νουθεσίες, καθώς ήταν ορφανός από πατέρα. Πάνω απ’ όλα ήταν απλός, άκακος και όλοι θαύμαζαν την υπομονή του.

Σε ηλικία είκοσι ετών συμφώνησε μ’ ένα συμπατριώτη του χτίστη να πάνε μαζί στη Μαγνησία της Μικράς Ασίας, να εργαστούν. Εκεί στη Μαγνησία ο Άγιος συνέχιζε τον χριστιανικό τρόπο ζωής και πρόκοβε στην αρετή.

Κάποια μέρα όμως σαν κάτι να έπαθε ο νους του και έμεινε παραλογισμένος, χωρίς ωστόσο να κάνει τρελά πράγματα. Βλέποντάς τον οι Τούρκοι σ’ αυτή την κατάσταση τον έφεραν στους αρχηγούς τους με σκοπό να τον εξισλαμίσουν. Όταν εκείνοι τον εξέταζαν ο Άγιος δεν τους αποκρινόταν αλλά έμενε σιωπηλός, σαν να μην άκουγε τι του έλεγαν. Οπότε οι αγάδες αγανακτισμένοι, χτυπώντας τον, τον έδιωξαν ως τρελλό και ήλεγξαν εκείνους που τους τον πήγαν.

Οι συμπατριώτες του, βλέποντας την κατάστασή του, φοβήθηκαν μη διαταραχθεί ψυχικά και τον πήγαν στη Χίο, στην αδελφή του, στην οποία και είπαν τα καθέκαστα. Εκείνη, από αφροσύνη, δεν τα φύλαξε μυστικά και κυκλοφόρησε φήμη ότι ο Νικόλαος είχε εξισλαμισθεί. Τα έμαθαν οι αγάδες του νησιού και τον πήραν, τον ονόμασαν Μεϊμέτη (Μεχμέτ) και τον έντυσαν τούρκικα, χωρίς να του κάνουν όμως περιτομή. Για να ζήσει έβοσκε τα ζώα των χασάπηδων.

Εκεί, στα βουνά της Αγίας Υπομονής, τον συνάντησε κάποιος αρχιμανδρίτης που ονομαζόταν Κύριλλος. Συζήτησε μαζί του, είδε την απλότητά του και του έδωσε κάποιες συμβουλές. Αυτό ήταν και η αρχή της αλλαγής του Νικολάου.

Κάποια νύχτα κοιμήθηκε σ’ ένα μισογκρεμισμένο ναό της Αγίας Άννης και εκεί είδε στο όνειρό του μια ωραιότατη κόρη που του είπε: να πας στον ιερέα του ναού του Υιού μου να σε λούσει, να γίνεις καλά για να σε πάρω γαμπρό.

Σηκώθηκε και έτρεξε στην αδελφή του και της διηγήθηκε το όνειρο. Πήγαν μαζί στον ιερέα του χωριού αλλά εκείνος δεν τους έδωσε σημασία. Τότε προσέτρεξαν στον ναό του Σωτήρος, όπου εφημέρευε ο αρχιμανδρίτης Κύριλλος, ο οποίος του έκανε αγιασμό, του διάβασε τις σχετικές ευχές και ο νέος ήρθε στα συγκαλά του. Ύστερα τον κατήχησε και τον δίδαξε. Από τότε ο Νικόλαος άρχισε να ζει με μεγάλη μετάνοια, με προσευχή, αγρυπνία και αυστηρή νηστεία. Επειδή όμως είχε ακουστεί ότι είχε τουρκέψει, οι συγχωριανοί του φοβόντουσαν την οργή των Τούρκων και δεν τον δέχονταν στην εκκλησία, παρόλα τα δάκρυα και την διαμαρτυρία του.

Πράγματι κάποια μέρα έφτασαν απεσταλμένοι από τον δικαστή και τον συνέλαβαν σαν να ήταν ληστής. Μαζί του συνέλαβαν και τον ιερέα του χωριού με δύο προεστούς. Εκείνον τον οδήγησαν στον δικαστή ενώ τους άλλους απλώς τους φυλάκισαν. Ο δικαστής τον ρώτησε γιατί, ενώ προηγουμένως ήταν μουσουλμάνος, τώρα έγινε πάλι χριστιανός. Ο άγιος απάντησε: Επειδή εγώ από Χριστιανούς γεννήθηκα και Χριστιανός ανατράφηκα και είμαι Χριστιανός και τον Χριστό μου ποτέ δεν Τον αρνήθηκα ούτε έγινα μουσουλμάνος ούτε πρόκειται να Τον αρνηθώ ποτέ αλλά Χριστιανός πρόκειται να πεθάνω.

Ο δικαστής και οι δικοί του προσπαθούσαν με κολακείες και διάφορες υποσχέσεις να τον πείσουν να εξισλαμιστεί. Δεν κατάφεραν τίποτε παρά να ανάψουν τον ζήλο του. Χωρίς να φοβηθεί το πλήθος των Τούρκων, ήλεγξε την αμάθειά τους και την πλάνη τους χωρίς να μπορέσει κάποιος να αντιτάξει κάποιο αντιρρητικό λόγο. Επειδή λοιπόν εκείνοι ντροπιάστηκαν από ένα απλό και αγράμματο νεαρό Ρωμιό, άλλαξαν στάση, άρχισαν τις απειλές και τον έδειραν σκληρότατα, με πεντακόσιους ραβδισμούς στα πόδια. Στη συνέχεια τον έριξαν στη φυλακή σφίγγοντας τα καταπληγιασμένα πόδια του στο τιμωρητικό ξύλο. Σαν να μην έφταναν τα βασανιστήρια, είχε και τους συμπατριώτες του και μάλιστα τον ιερέα που τον παρακινούσαν να τουρκέψει για να απαλλαγούν από τη φυλάκιση λέγοντάς του ότι μ’ ένα Χριστιανό λιγότερο δεν κινδυνεύει η Χριστιανοσύνη.

Μετά από κάποιες ημέρες τον οδήγησαν και πάλι στο δικαστήριο. Εκεί άρχισαν πάλι τις κολακείες, τις προτάσεις για αξιώματα, πλούτη και τιμές αλλά και τις απειλές για βάσανα και θάνατο. Ο άγιος και πάλι με γενναιότητα και θάρρος τους απάντησε: Ούτε τις κολακείες σας δέχομαι ούτε τις τιμωρίες και το θάνατο φοβούμαι. Χριστιανός είμαι και από την αγάπη του Χριστού τίποτα δεν θα με χωρίσει. Όμως αν με ακούσετε εσείς πρώτα σε κάτι που θα σας ζητήσω, θα σας υπακούσω κατόπιν και εγώ.

Μη γνωρίζοντας τι θα τους ζητήσει του απάντησαν ναι, μετά χαράς. Λοιπόν τους λέει δεχθείτε εσείς πρώτα να σας βαπτίσω εγώ Χριστιανούς και κατόπιν κάντε με κι εσείς ό,τι θέλετε. Τόσο πολύ θύμωσαν ώστε επινόησαν δεινά βασανιστήρια. Έχυσαν στη φυλακή νερά, έβαλαν ύστερα κάτω μια σανίδα με καρφιά και ξάπλωσαν επάνω τον μάρτυρα και τοποθέτησαν πάνω στο στήθος και την κοιλιά του μια βαριά πλάκα. Έδεσαν τον λαιμό του με αλυσίδα και τα πόδια του πάντα στο τιμωρητικό ξύλο. Ο άγιος τα δεχόταν όλα υπομονετικά δοξάζοντας τον Θεό.

Τη νύχτα έγινε σεισμός, έπεσε η πλάκα από πάνω του και διαπιστώθηκε ότι ούτε του είχε σπάσει τα κόκαλα ούτε τα καρφιά είχαν μπηχτεί στη ράχη του. Η φυλακή δε είχε πλημμυρήσει από ευωδία. Όλοι οι φυλακισμένοι εξεπλάγησαν και φώναζαν ότι είναι άγιος ο άνθρωπος, ο δε ιερέας του ζητούσε συγγνώμη για τα βλάσφημα λόγια του.

Ύστερα απ’ όλα αυτά αποφυλάκισαν τους συγχωριανούς του αγίου, για να μη βλέπουν και διαδώσουν τα θαύματα, τον ίδιο δε τον έδεσαν χειροπόδαρα και τον έριξαν στον σταύλο των αλόγων, για να μην τον βλέπουν οι άλλοι φυλακισμένοι και επηρεάζονται αλλά και για να τον σκοτώσουν τα άλογα καταπατώντας τον. Ο άγιος όμως με τη χάρη του Θεού διαφυλάχτηκε σώος και αβλαβής, όπως και ο Δανιήλ στο λάκκο των λεόντων. Όλες τις ημέρες στον σταύλο νήστευε, σχεδόν άσιτος και προσευχόταν.

Αντιλαμβανόμενοι οι Τούρκοι ότι δεν κατάφερναν τίποτε τον καταδίκασαν σε θάνατο. Τον οδήγησαν έξω από τα τείχη της Σούδας του κάστρου όπου τον ρώτησαν ξανά αν τουρκεύει κι εκείνος ο μακάριος εξουθενωμένος τους απάντησε όχι, μόνο με κίνηση της κεφαλής. Τότε ο δήμιος τον γονάτισε και του έδωσε μια μπηχτή μαχαιριά στην πλάτη, ύστερα τον σήκωσε και τον ρώτησε αν τουρκεύει και στην αρνητική απάντησή του τον γονάτισε δεύτερη φορά και τον έκοψε λίγο στο λαιμό. Τον σήκωσε πάλι επάνω και τον ρώτησε αν τουρκεύει, λέγοντάς του: μη στεναχωριέσαι οι πληγές σου γιατρεύονται. Ο άγιος μεγαλομάρτυρας από τον μεγάλο του πόθο να μαρτυρήσει έτρεξε και γονάτισε φωνάζοντας τρεις φορές: Παναγία, βοήθει μοι. Τότε ο δήμιος τον χτύπησε με όλη του την δύναμη, ξανά και ξανά, για να τον αποκεφαλίσει αλλά η πάντιμη κεφαλή δεν κοβόταν, οπότε πιάνοντάς τον από τα μαλλιά τον έσφαξε σαν το πρόβατο.

Τότε συνέβη ένα συγκλονιστικό φαινόμενο. Ενώ ήταν μεσημέρι, πυκνότατο σκοτάδι κάλυψε όλο το νησί, σε σημείο που ο ένας δεν έβλεπε τον άλλο ούτε τον δρόμο για να πάνε στα σπίτια τους. Στο υπόλοιπο νησί όπου οι κάτοικοι δεν γνώριζαν την αιτία έλεγαν ότι σίγουρα είναι οργή Θεού. Μέχρι και σήμερα διηγούνται για το φοβερό εκείνο σκοτάδι. Και ενώ παντού επικρατούσε σκοτάδι το πρόσωπο του αγίου μάρτυρος έλαμπε σαν τον ήλιο. Ουράνιο δε φως έλουζε τρεις νύχτες το άγιο λείψανο. Μη υποφέροντας οι Τούρκοι τα θεϊκά αυτά σημεία έλεγαν ότι ο Θεός ρίχνει φωτιά να τον κάψει και πήγαν με δαδιά και μαύριζαν το πρόσωπο του αγίου για να μη φαίνεται λαμπρό. Πολλοί Χριστιανοί δωροδοκούσαν τους φύλακες να τους δώσουν κομμάτια από τα ρούχα του ή χώμα βρεγμένο από το αίμα του ή να του κόψουν κάποιο από τα δάχτυλά του. Τα μαρτυρικά του λείψανα του στη συνέχεια έκαναν παράδοξα θαύματα, όπως αναφέρει το συναξάρι του.

Τέλος για να μην πάρουν οι Χριστιανοί το λείψανό του και το τιμήσουν το έριξαν οι ασεβείς στη θάλασσα και κανείς δεν έμαθε που έφτασε.


Ἀπολυτίκιον
Ἦχος δ’. Ταχὺ προκατάλαβε.
Τῆς Χίου ἀγλάϊσμα, καὶ Ἀθλητῶν μιμητῆς, ἐδείχθης Νικόλαε, ὁμολογήσας Χριστόν, τυράννων ἐνώπιον· ὅθεν τῶν σῶν αἱμάτων, οἱ κρουνοὶ Ἀθλοφόρε, δρόσος ὤφθησαν θεία, τῇ Χριστοῦ Ἐκκλησίᾳ· ἐντεῦθεν πανευχαρίστως, μέλπει τοὺς ἄθλους σου.

Κοντάκιον
Ἦχος γ’. Ἡ Παρθένος σήμερον.
Φερωνύμως γέγονας, νίκη λαοῦ Ὀρθοδόξου, ἱερὲ Νικόλαε, ὑπὲρ Χριστοῦ ἐναθλήσας· ὅθεν σοι, ἐν κατανύξει ψυχῆς βοῶμεν· Δώρησαι, ἡμῖν τὴν νίκην ταῖς σαῖς πρεσβείας, κατ’ ἐχθρῶν τῶν ὁρωμένων, καὶ ἀοράτων, τοῖς σὲ τιμῶσι πιστῶς.

Μεγαλυνάριον
Χαίροις ὁ τῆς Χίου θεῖος βλαστός, καὶ Νεομαρτύρων, ἐγκαλώπισμα ἱερόν· χαίροις ὁ ἀθλήσας, ὑπὲρ Χριστοῦ νομίμως, Νικόλαε τρισμάκαρ, Μαρτύρων σύσκηνε.





Παραπομπές
ΠΗΓΗ ΖΩΗΣ - ΟΡΘΟΔΟΞΗ ΠΑΡΟΥΣΙΑ ΣΤΟ ΙΝΤΕRΝΕΤ
Αγίου Νικοδήμου Αγιορείτου Συναξαριστής των δώδεκα μηνών του ενιαυτού
Απόψεις για τη Μονή Βατοπαιδίου (και όχι μόνο)
www.synaxarion.gr
http://www.saint.gr/1037/saint.aspx

Γιατί οι πρόγονοί μας είπαν ΟΧΙ;

Γράφει ο Απόστολος Παπαδημητρίου.

Βιώνουμε μεγάλη παρακμή, ίσως τη μεγαλύτερη στη μακραίωνα ιστορία του ελληνισμού. Και επήλθε η παρακμή τόσο ραγδαία, ώστε να επέλθει σύγχυση τρομακτικού μεγέθους. Το θλιβερό είναι ότι οι βιώνοντες την παρακμή δεν έχουν τη συναίσθηση της κατάστασής τους, της κατάντιας τους το ορθότερο! Και επειδή η ανάμνηση ή η υπενθύμιση ηρωικών σελίδων, που έγραψαν οι πρόγονοί μας είναι άκρως ενοχλητικές, επιχειρείται να εφαπλωθεί πέπλο λήθης και να στραφεί η προσοχή του λαού, που άγεται και φέρεται ως κοπάδι, σε άλλα θέματα επουσιώδη, με σκοπό την ένταση της παραπλάνησης. Έτσι κατά τα τελευταία έτη επιχειρείται να υποτιμηθεί υο έπος του 1940 με τον πανηγυρισμό του τερματισμού του φονικότατου πολέμου, όπως συμβαίνει και στις άλλες δυτικοευρωπαϊκές χώρες! Επιχειρείται από κάποιους κύκλους να προβληθεί η αποκαλούμενη εθνική αντίσταση, κι ας μην υπήρξε εθνική, ως ηρωική σελίδα μεγαλύτερης αξίας από το έπος του 1940-1941. Εμφανέστατος είναι ο σκοπός να υποκατασταθεί ο κύριος εορτασμός με την προβολή από τους τηλεοπτικούς σταθμούς ταινιών και ιστορικών παραγωγών με θέματα από τον Β΄ μεγάλο πόλεμο, μεταξύ των οποίων απαραίτητα αυτά του ολοκαυτώματος των Εβραίων! Προς αποφυγήν παρεξηγήσεως τονίζω: Δεν κατακρίνω την προβολή αυτών παρά μόνο την επιλογή της 28ης Οκτωβρίου ως ημέρας προβολής. Υπάρχουν άλλες 364 ημέρες στο έτος. Δεν αρκούν αυτές για την προβολή των θεμάτων αυτών;

                Ο πανηγυρισμός του τέλους του πολέμου έχει σημασία για τις χώρες που ή δεν πολέμησαν, αλλά υποτάχτηκαν αμαχητί, ή πολέμησαν για την λεγόμενη «τιμή των όπλων» ή κατέρρευσαν παρ’ ότι θεωρούνταν ισχυρές δυνάμεις, ικανές να αναχαιτίσουν την ορμή των χιτλερικών στρατευμάτων. Ο πανηγυρισμός του τερματισμού του πολέμου διανθίζεται με διακηρύξεις περί ειρήνης και της μεγάλης σημασίας προσπάθειας για τη διαφύλαξή της. Εμμέσως πλην σαφώς αφήνεται να εννοηθεί ότι οι επιθυμούντες να εορτάζουν με πανηγυρικό τρόπο τον πόλεμο διακατέχονται από φιλοπόλεμα αισθήματα! Άραγε να ήσαν φιλοπόλεμοι οι πρόγονοί μας που υπέστησαν τις παντοίες ταλαιπωρίες στα κακοκτράχαλα βουνά της Βορείου Ηπείρου υπό συνθήκες τρομακτικές, όπως ανελέητος βομβαρδισμός του εχθρού, ο ανεπαρκής επισιτισμός και οι φρικτές καιρικές συνθήκες; Να μην ήθελαν κι αυτοί να επιστρέψουν μιάν ώρα γρηγορότερα στη θαλπωρή της εστίας τους κοντά στα αγαπημένα τους πρόσωπα; Ασφαλώς και ήθελαν, όμως πρυτάνευε μέσα τους το χρέος, χρέος ιερό προς την πατρίδα. Το μαρτυρούν περίτρανα στίχοι από άκρως συγκινητικό άσμα σε στίχους Σογιούλ και Κοφιλιώτη, που τραγούδησε η τραγουδίστρια της νίκης, η θαυμάσια Σοφία Βέμπο:

Ούτ’ ένα δάκρυ από τα μάτια ας μη κυλήσει

στου χωρισμού μας το πικρό τώρα φιλί

Πρέπει ο καθείς μας τώρα πια να πολεμήσει

αφού η γλυκιά μας η πατρίδα το καλεί.

Είναι στιγμές που κι η αγάπη γονατίζει

για τα μεγάλα της φυλής ιδανικά

για μας η πιο όμορφη σελίδα τώρα αρχίζει

ναι, πίστεψέ με κι έλα γέλασε γλυκά.

Μας χωρίζει ο πόλεμος

μα θεριεύει η ελπίδα

πως για τη γλυκιά πατρίδα

φεύγω τώρα εκδικητής.

                Παίρνοντας την κατηφόρα στο ξέφρενο κυνηγητό των «αξιών» της Δύσης, εγκολπωθήκαμε με υπερηφάνεια το «φιλειρηνικό» σύνθημα δεν «κάνω πόλεμο, κάνω έρωτα» και αυτοθαυμαζόμαστε ναρκισσιστικά με το σάλπισμά του. Και επειδή δεν επαρκεί η επιχείρηση στραγγαλισμού του εθνικού αισθήματος με την ποινικοποίηση του πατριωτισμού, ο οποίος έχει εντέχνως ταυτιστεί με τον εθνικισμό και τον φασισμό από τους απάτριδες, επιχειρείται πλέον η εξ απαλών ονύχων δηλητηρίαση των νεοσσών του έθνους μας. Έτσι οι μικροί μαθητές μας διδάσκονται ότι μόλις ήχησαν οι σειρήνες, οι πρόγονοί μας έσπευσαν να κρυφτούν στα καταφύγια. Ότι μέθυσαν με τα αθάνατο κρασί του 21, κατά προτροπή του μεγάλου μας ποιητή, του Κωστή Παλαμά, πρέπει να λησμονηθεί!  Και κάποιοι «εκπαιδευτικοί» αποκαλούν τις γυναίκες της Πίνδου, που μετέφεραν εφόδια στους πολεμιστές, κακομοιριασμένες! Πόσο κακόμοιροι πρέπει να είναι οι ίδιοι, που δεν αισθάνονται ότι, ως νέοι κατακτητές, διαπαιδαγωγούν σε όλες τις βαθμίδες της εκπαίδευσης απάτριδες νεογενίτσαρους στην υπηρεσία της νέας τάξης πραγμάτων!

                Είναι πολλά τα γραφέντα από τους πρωταγωνιστές του έπους. Αυτά δεν θα αναγνωστούν σε καμμιά τάξη ούτε σε κάποια τηλεοπτική εκπομπή. Πρέπει πάση θυσία το έπος να λησμονηθεί, καθώς οι εξουσιαστές του λαού μας ένα ιδανικό έχουν: Να υποτάσσονται στους ισχυρούς, προκειμένου να διατηρούνται στην εξουσία. Γι’ αυτό και καλλιέργησαν πνεύμα ηττοπάθειας και δειλίας στους Νεοέλληνες! Ας παραθέσουμε κάποιο απόσπασμα από χρονικό που κατέγραψε ο Βασίλης Σαββανάκης, απλός στρατιώτης του έπους.

                «Εκεί που καθόμασταν όρθιοι το κρύο ήταν υπερβολικό και αβάσταχτο. Άρχισαν πολλές λιποθυμίες και πολλοί ζητούσαν γιατρούς. Ένας της διμοιρίας μου, ψηλός, λεβέντης, κάτι ψέλλισε δίπλα μου και έπεσε αναίσθητος. Ήρθε σε λίγο ο γιατρός, μας έδιωξε και μας είπε να κινούμαστε συνέχεια. Τον σκέπασαν με μια κουβέρτα. Να ήταν νεκρός; Δεν μάθαμε. Άκουσα ότι το θερμόμετρο ήταν 38 υπό το μηδέν. Τα κρούσματα λιποθυμιών ήταν πολλά και από παντού ζητούσαν βοήθεια. Δεν υπήρχε όμως ούτε σταλιά νερό, για να βρέξει κάποιος το στόμα του. Το ποταμάκι δίπλα μας ήταν σκέτος πάγος. Τα παγούρια όλα παγωμένα. Ακόμη και τα παγούρια των αξιωματικών με το κονιάκ ήταν κι αυτά παγωμένα».

                Ο Δημήτρης Ίτσιος από τα Πορόια αντιστάθηκε μέχρι εσχάτων στην φοβερή επίθεση των Γερμανών κατά των οχυρών μας. Παρά τη διαταγή να εγκαταλείψει το πολυβολείο του, παρέμεινε σ’ αυτό με δύο συντοπίτες του και πολέμησε μέχρι εσχάτων, προκαλώντας μεγάλες απώλειες στους επιτιθέμενους, ώστε να αποσπάσει τον θαυμασμό των Γερμανών αξιωματικών. Απέδωσαν αυτοί τιμές στον ήρωα και στην συνέχεια τον εκτέλεσαν. Οι σχολικές εκδρομές δεν κατευθύνονται  προς τα οχυρά και το μνημείο του ήρωα, αλλά στα κοσμοπολίτικα κέντρα να εκπαιδευτούν στην κραιπάλη, ώστε να καταφρονήσουν τα μεγάλα της φυλής ιδανικά!

                Ήρωες της εποχής μας είναι εκείνοι που καταδικάζουν τον Τσολάκογλου, επειδή απέτρεψε την ολοσχερή εξόντωση του στρατού μας, που όμως θα έδινε περισσότερο χρόνο στους Άγγλους «συμμάχους» μας να οργανώσουν την άμυνα στην Αφρική! Η ενδοτικότητα στις ιταμές απαιτήσεις των «συμμάχων» και εταίρων» μας, οι οποίοι πλέκουν το εγκώμιο για τη «συνετή» πολιτική του ακραίου ενδοτισμού και της παραίτησης από την προάσπιση των εθνικών μας δικαίων, προβάλλεται ως ρεαλισμός, σεβασμός του διεθνούς δικαίου και φιλειρηνική διάθεση! Οι βιώνοντες παρακμή δεν έχουν λόγους να φυλάγουν Θερμοπύλες.

                Ήρωες της εποχής μας είναι εκείνοι, που αφού συμβουλευτούν το δελτίο καιρού, μουντζουρώνουν με την άνεσή τους τους τοίχους, γράφοντας «επαναστατικά συνθήματα» ή προκαλούν εμπρησμούς και καταστροφές με τη βεβαιότητα ότι δεν θα υποστούν συνέπειες. Και βέβαια στην έπαρσή τους απαξιώνουν τον νέο της κατοχής, που έγραφε, περιφρονώντας τη γερμανική περίπολο, «κάτω ο φασισμός»!

                Οι ισχυροί και ανέντιμοι πέτυχαν εκείνο πού είχε προβλέψει κατά θαυμαστό τρόπο ο Μίμης Τραϊφόρος (1947) και τραγούδησε πάλι η Βέμπο:

                                Ίσως μια μέρα εμάς που τόσο αίμα χύσαμε

                                Θα μας καθίσουν στο σκαμνί, γιατί νικήσαμε …

                Μας κάθισαν με τη βοήθεια βέβαια των δικών μας εθνομηδενιστών. Είναι δύσκολο να καταλάβουμε, γιατί οι πρόγονοί μας είπαν ΟΧΙ, ενώ εμείς εθιζόμαστε στο ΝΑΙ;

                                                                                                «ΜΑΚΡΥΓΙΑΝΝΗΣ»

http://www.antibaro.gr/article/24882