Veterans Today: η Hezbollah αιχμαλώτισε στο Χαλέπι 1 πράκτορα της CIA που διηύθυνε την al Qaeda και άλλους 3 πράκτορες.5000 μισθοφόροι της “Blackwater” περιμένουν εντολή από Πεντάγωνο να μπουν Συρία

Το Veterans Today σήμερα επιβεβαίωσε από 2 πηγές ότι έναςΑμερικανός πράκτορας της CIA συνελήφθη αυτήν την εβδομάδα κοντά στο Όρος Simeon, έξω από το Χαλέπι. Ο Αμερικανός ήταν μέρος μιας ομάδας διοίκησης στην αίθουσα επιχειρήσεων της θυγατρικής της Αλ Κάιντα στη Συρία της Jabat al Nusra. Η CIA διέψευσε την αναφορά αλλά έχει ήδη διαρρεύσει μια προσφορά μέσω ενός 3ου μέρους για να εξαγοράσει την ελευθερία του ανθρώπου της και να τον ανακτήσει.

Αν η Συρία δύναται να συλλάβει έναν ανώτερο Αμερικανό στρατιωτικό αξιωματούχο εντός των συνόρων της, με την αδιάσειστη απόδειξη της αμερικανικής συνενοχής στην επιχειρησιακή διοίκηση των στρατιωτικών δυνάμεων της ISIS, οι Ρώσοι και οι Κινέζοι δεν θα είναι πλέον σε θέση να αγνοήσουν τη φύση της επίθεσης στη Συρία, σύμφωνα με πηγές υψηλού επίπεδο στη Δαμασκό.

Υψηλά ιστάμενες πηγές είπαν στο VT ότι η  Hezbollah αιχμαλώτισε 4 πράκτορες μυστικών υπηρεσιών σε μια εκλεκτική επιχείρηση κοντά στο Khan Toman, το προπύργιο της Al Nusra,στις 12 Μάη. Οι αξιωματικοί που συνελήφθησαν είναι ένας αμερικανός και από ένας γάλλος,τούρκος και σαουδάραβας.Αυτοί έτρεχαν τις από κοινού επιχειρήσεις στην αίθουσα επιχειρήσεων με το στρατιωτικό διευθυντήριο της  Al Nusra.

Το Khan Toman είναι ένα χωριό στην περιοχή του όρους  Samaan. απέχει περίπου 10 χιλιόμετρα νότια-δυτικά του Χαλεπίου , όπου βρίσκονται τεράστιες εκτάσεις δημητριακών.

Πιστεύεται ότι επιχειρησιακοί πράκτορες της CIA τώρα συμβουλεύουν την ISIS και την Al Nusra στα ανατρεπτικά τους σχέδια, ενώ την ίδια στιγμή,το DESI επιβεβαίωσε ότι υπάρχουν ήδη εμπειρογνώμονες των αμερικανικών ειδικών δυνάμεων που δραστηριοποιούνται στο εσωτερικό της Συρίας, κυρίως στις κουρδικές περιοχές, αλλά και σε Daraa και Quneitera, σε μια προσπάθεια να ανατρέψουν την στρατιωτική ισορροπία υπέρ της αντιπολίτευσης.

Επίσης το DESI ανaφέρει ότι υπάρχουν 5000 μισθοφόροι της “Blackwater” που πολλοί στρατολογήθηκαν από  Sudan που περιμένουν στην Ιορδανία ένα σήμα από το Πεντάγωνο για να διασχίσουν τα συριακά σύνορα και να κετευθυνθούν ιδιαίτερα στη Daraa, όπου οι μαχητές της al-Nusra κυριαρχούν..veteranstoday 24/5/16

www.dimpenews.com

Προσφυγικό και Αιγαίο στη συνάντηση Τσίπρα – Ερντογάν

Μετά από περίπου 45 λεπτά ολοκληρώθηκε η συνάντηση του Έλληνα πρωθυπουργού Αλέξη Τσίπρα με τον πρόεδρο της Τουρκίας Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν, στο περιθώριο της Παγκόσμιας Ανθρωπιστικής Συνόδου του ΟΗΕ.

Πηγές της κυβέρνησης περιγράφουν το κλίμα της συνάντησης ως πολύ θερμό και εγκάρδιο.

Ειδικότερα οι δυο ηγέτες έκαναν μια εκτενής συζήτηση για τα θέματα της συμφωνίας ΕΕ - Τουρκίας για το προσφυγικό, ενώ από την πλευρά του ο κ. Τσίπρας είπε οτι μέχρι σήμερα είμαστε ικανοποιημένοι από την υλοποίηση της συμφωνίας καθώς έχουν ελαττωθεί οι ροές και έχουν αντιμετωπιστεί αρκετά οι διακινητές, σημειώνοντας ότι και η συμβολή του ΝΑΤΟ είναι καθοριστική.

Ωστόσο, όπως συμπλήρωσε υπάρχουν κάποια προβλήματα ακόμα που πρέπει και μπορούμε να αντιμετωπίσουμε.

Για το Αιγαίο είπαν και οι δύο ότι θα πρέπει να μην υπάρχουν εντάσεις, ενώ αναφέρθηκαν και στο θέμα του Κυπριακού με τον πρωθυπουργό να επαναλαμβάνει την πάγια ελληνική θέση.

Στη συνάντηση συζητήθηκαν επίσης θέματα ελληνοτουρκικής συνεργασίας σε τομείς που είχαν ανοίξει στο πρόσφατο Ανώτατο Συμβούλιο Συνεργασίας Ελλάδας-Τουρκίας στη Σμύρνη, τον περασμένο Μάρτιο, μεταξύ άλλων τα ενεργειακά, οι μεταφορές και η σύνδεση Κωνσταντινούπολης – Θεσσαλονίκης και η απευθείας σύνδεση Σμύρνης – Αθήνας και Άγκυρας – Αθήνας.

Νωρίτερα, ο κ. Τσίπρας είχε συνάντηση με τη Γερμανίδα Καγκελάριο επισημαίνοντας την ανάγκη για ένα νέο όραμα στον τομέα της ανθρωπιστικής βοήθειας.

Τετ α τετ Τσίπρα - Βαρθολομαίου

Ο Έλληνας πρωθυπουργός είχε επίσης θερμή συνάντηση με τον Οικουμενικό Πατριάρχη, όπου συζήτησαν για την ελληνική μειονότητα και την επαναλειτουργία της θεολογικής σχολής της Χάλκης.

news247.gr

Πανορθόδοξη 2016: Πυρετός προετοιμασιών στην Κρήτη

Πυρετός προετοιμασιών στην Ορθόδοξη Ακαδημία Κρήτης για την υποδοχή της Αγίας και Μεγάλης Συνόδου των Ορθοδόξων Εκκλησιών.

Πρόκειται για την πρώτη Πανορθόδοξη Σύνοδο που γίνεται 962 χρόνια μετά το Σχίσμα των δύο Εκκλησιών του 1053 και θα πραγματοποιηθεί από τις 16 έως τις 26 Ιουνίου.

Στις 14 αυτοκέφαλες εκκλησίες που θα παραβρεθούν συγκαταλέγεται και η Εκκλησία της Ελλάδος. Την Τρίτη 24 και την Πέμπτη 25 Μαΐου θα συγκληθεί η Ιεραρχία, το Ανώτατο Διοικητικό Όργανο της Εκκλησίας της Ελλάδος, προκειμένου να συζητήσει τις τελικές τροποποιήσεις πάνω στα κείμενα που θα παρουσιάσει στην Πανορθόδοξη Σύνοδο.

H Εκκλησία της Ελλάδος επιθυμεί να έχει δυναμική παρουσία και να τοποθετηθεί σε θέματα αιχμής όχι μόνο εκκλησιαστικού αλλά και κοινωνικού ενδιαφέροντος. Τα θέματα που θα φέρει προς συζήτηση η Εκκλησία της Ελλάδος είναι:
- Η Αποστολή της Ορθόδοξης Εκκλησίας σήμερα
- Οι όροι με τους οποίους μία Εκκλησία ανακηρύσσεται Αυτόνομη
- Το μυστήριο του γάμου και τα κωλύματα αυτού
- Η σπουδαιότητα της νηστείας και η τήρηση αυτής
- Σχέσεις της Ορθόδοξης με τις υπόλοιπες Χριστιανικές Εκκλησίες

Από την επίσημη αποστολή της Εκκλησίας της Ελλάδος που θα συμμετέχει στην Πανορθόδοξη, παραιτήθηκε ο μητροπολιτης Πειραιώς Σεραφείμ.

Oι μητροπολίτες Ναυπάκτου και Αγίου Βλασίου κ. Ιερόθεος, Πειραιώς κ. Σεραφείμ, Νέας Σμύρνης κ. Συμεών και Κυθήρων και Αντικυθήρων κ. Συμεών έχουν καταθέσει εισηγήσεις, νομοκανονικά και θεολογικά τεκμηριωμένες, εγείροντας ενστάσεις για τον τρόπο διοργάνωσής της.

Ιεράρχης εκφράζει την αντίθεσή του για το γεγονός ότι από κάθε Εκκλησία θα συμμετάσχουν μόνο 24 μέλη, επισημαίνοντας χαρακτηριστικά, ότι δεν μπορεί να λέγεται Πανορθόδοξη όταν δεν έχουν παρουσία σε αυτή όλα τα μέλη των Ορθοδόξων Εκκλησιών.

Στην επιστολή του ο μητροπολίτης Πειραιά, αναφέρει ότι διαφωνεί με τη θεματολογία της Αγίας και Μεγάλης Ιεράς Συνόδου. Ειδικότερα, υπογραμμίζει ότι «μετά 93 χρόνια προετοιμασίας μιᾶς Πανορθοδόξου Συνόδου ἡ ἐνασχόλησίς της μέ οὐσιωδῶς λελυμένα θέματα ἀπό τήν Πατερική καί Κανονική μας Παράδοση, ὅπως τῆς Νηστείας καί τοῦ Γάμου, μόνον δυστυχῶς θυμηδία προκαλεῖ».

Επίσης εξέφρασε τη διαφωνία του «με τήν ἀπαράδεκτη θέση τοῦ κειμένου περί τῶν μεικτῶν γάμων, πού προάγει τόν λεγόμενο λαϊκό συγκρητιστικό οἰκουμενισμό...καί... με τά ἄλλα δύο ψηφισμένα κείμενα τῶν προσυνοδικῶν διασκέψεων ''Σχέσεις τῆς Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας πρός τόν λοιπόν Χριστιανικόν κόσμον'' καί ''Ἡ ἀποστολή τῆς Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας ἐν τῶ συγχρόνῳ κόσμῳ'".»

Η διοργάνωση της Συνόδου πέρασε από τις Συμπληγάδες.

Όχι μόνο χρειάστηκαν σχεδόν 1000 χρόνια ώστε οι Ορθόδοξες Εκκλησίες να βρουν κοινή συνισταμένη και να ωριμάσει ο διάλογος μεταξύ τους αλλά και 40 χρόνια, τον Ιανουάριο του 2016, για να δώσει το «πράσινο φως» η Σύναξη των Προκαθημένων της Ορθόδοξης Εκκλησίας. 

Η ατζέντα της Πανορθόδοξης
- Η αποστολή της Ορθόδοξης Εκκλησίας στο σύγχρονο κόσμο
- Ορθόδοξη Διασπορά, το Αυτόνομο στην ορθόδοξη Εκκλησία και ανακήρυξής του,
- Το μυστήριο του Γάμου και τα κωλύματα αυτού (για το θέμα θα τοποθετηθεί και η Εκκλησία της Ελλάδος, όπως είχε επισημάνει το CNN Greece σε ρεπορτάζ του),
- Η σπουδαιότητα της νηστείας και η τήρηση αυτής σήμερα,
- Οι Σχέσεις της Ορθόδοξης Εκκλησίας με το χριστιανικό κόσμο.

Γιατί ο Οικουμενικός Πατριάρχης επέλεξε την Κρήτη

Απορίας άξιον είναι γιατί ο Οικουμενικός Πατριάρχης Βαρθολομαίος, πρότεινε να διοργανωθεί η Σύνοδος στην Κρήτη και όχι στην έδρα του Οικουμενικού Πατριαρχείου, στο Φανάρι.

Οι τεταμένες σχέσεις Τουρκίας – Ρωσίας, έχουν όχι μόνο πολιτικές αλλά και εκκλησιαστικές προεκτάσεις. Ο Πατριάρχης Μόσχας και πασών των Ρωσιών Κύριλλος φέρεται να είχε εκφράσει άτυπο veto στη διοργάνωσή της στην Τουρκία και αυστηρές προειδοποιήσεις ότι δεν θα συμμετάσχει. Ο Οικουμενικός Πατριάρχης κ. Βαρθολομαίος, κάνοντας μια διπλωματική κίνηση, αποφάσισε να διοργανωθεί αντί για την Αγία Ειρήνη στην Κωνσταντινούπολη, στην Ορθόδοξη Ακαδημία Κρήτης, που βρίσκεται στο Κολυμπάρι, στα Χανιά.

Ποιοι είναι οι δεσμοί της Εκκλησίας της Κρήτης με το Οικουμενικό Πατριαρχείο;

Το καθεστώς της Εκκλησίας της Κρήτης και η σχέση με το Οικουμενικό Πατριαρχείο

Η Ορθόδοξη Εκκλησία της Κρήτης είναι ημιαυτόνομη και έχει κανονική εξάρτηση από το Οικουμενικό Πατριαρχείο. Αποτελείται από την Αρχιεπισκοπή Κρήτης και οκτώ Μητροπόλεις.

Ανώτερη εκκλησιαστική διοικητική Αρχή της Κρήτης είναι η Ιερά Επαρχιακή Σύνοδος της Εκκλησίας Κρήτης, που εδρεύει στο Ηράκλειο της οποίας πρόεδρος είναι ο Αρχιεπίσκοπος Κρήτης και μέλη οι Μητροπολίτες της.

Σύμφωνα με τον καταστατικό νόμο 4149 / 1961 ο προκαθήμενός της εκλέγεται από το Πατριαρχείο της Κωνσταντινουπόλεως και η ενθρόνισή του γίνεται με διάταγμα της Ελληνικής Πολιτείας.

Το 1962, με την πράξη 812 του Οικουμενικού Πατριαρχείου όλοι οι επίσκοποι Κρήτης έλαβαν τον τίτλο του μητροπολίτη, ενώ αργότερα, με την πράξη 283 της 28ης Φεβρουαρίου 1967, η μητρόπολη Κρήτης ανακηρύχθηκε σε Αρχιεπισκοπή και ο μητροπολίτης Κρήτης σε Αρχιεπίσκοπο.

Πηγή: cnn.gr

Διπλωματικό επεισόδιο στο δείπνο που παρέθεσε ο Ερντογάν - Γιατί δεν πήγε ο Αναστασιάδης

Διπλωματικό επεισόδιο σημειώθηκε κατά το δείπνο που παρέθεσε ο πρόεδρος της ΤουρκίαςΡετζέπ Ταγίπ Ερντογάν, στο περιθώριο της Συνόδου Κορυφής του ΟΗΕ στην Κωνσταντινούπολη.

Ειδικότερα, όπως μετέδωσε ο ΣΚΑΪ, ο πρόεδρος της Κύπρου Νίκος Αναστασιάδης αποφάσισε να μην παραβρεθεί όταν πληροφορήθηκε ότι καλεσμένος ήταν ο Τουρκοκύπριος ηγέτηςΜουσταφά Ακιντζί. 

Μάλιστα, ο Ακιντζί βρέθηκε στο δείπνο, παρά τις περί του αντιθέτου διαβεβαιώσεις που δόθηκαν από τις τουρκικές αρχές. Μάλιστα όπως μεταδίδει η εφημερίδα Φιλελεύθερος, η αιφνίδια άφιξη του Τουρκοκύπριου ηγέτη – η οποία κρατήθηκε μυστική μέχρι την τελευταία στιγμή – ανάγκασε τον Κύπριο Πρόεδρο να ακυρώσει τη συμμετοχή του στο επίσημο δείπνο, το οποίο κατά τ’ άλλα διοργανώθηκε για τους αρχηγούς των κρατών.

http://newpost.gr/politiki/536187/diplwmatiko-epeisodio-sto-deipno-poy-parethese-o-erntogan-giati-den-phge-o-anastasiadhs?utm_source=topstories&utm_medium=site&utm_campaign=articles

Η αλήθεια για τους Τατάρους της Τζαμάλα στη Eurovision

της Γεωργίας Σάκκουλα

Ένα τραγούδι με πολιτικό μήνυμα, που θα μπορούσε να πει κανείς ότι εξυπηρετεί προπαγανδιστικά κίνητρα, και αποκρύπτει ιστορικά στοιχεία από τα γεγονότα του 1944, επέλεξε να στείλει φέτος η Ουκρανία στον μουσικό διαγωνισμό της Eurovision και τελικά κατέκτησε την πρώτη θέση.

«Όταν φτάνουν ξένοι/Μπαίνουν στα σπίτια σας/Σας σκοτώνουν όλους και λένε/ Δεν είμαστε ένοχοι, όχι ένοχοι», λέει η πρώτη στροφή του τραγουδιού «1944», που έγραψε και ερμήνευσε στη Στοκχόλμη η 32χρονη Τζαμάλα, που ανήκει στη μουσουλμανική μειονότητα των Τατάρων της Κριμαίας.

Η ίδια θέλησε να στείλει ένα μήνυμα για τον διωγμό των προγόνων της από την περιοχή τηςΚριμαίας το 1944 από τις δυνάμεις του Στάλιν, λέγοντας ότι τραγουδά για την ειρήνη και την αγάπη. Ξέχασε όμως να πει μια βασική λεπτομέρεια ως προς το ποιος ήταν ο ρόλος των προγόνων της στη Ναζιστική Κατοχή.

Οι Τάταροι, που ζουν σήμερα στην Κριμαία, είναι απόγονοι των κατοίκων που κατά την 300χρονη παρουσία των Οθωμανών στην περιοχή ασπάστηκαν το σουνιτικό Ισλάμ και υιοθέτησαν την τουρκική γλώσσα

Η Κριμαία ανήκε στην Οθωμανική Αυτοκρατορία από το 1475 μέχρι το 1774. Μετά τον ρωσο-τουρκικό πόλεμο η χερσόνησος ανεξαρτητοποιήθηκε και το 1783 περιήλθε στην Ρωσική Αυτοκρατορία.

Κατά τον Β' Παγκόσμιο Πόλεμο και συγκεκριμένα από τις αρχές του 1942 η χερσόνησος της Κριμαίας είχε περιέλθει στην κυριαρχία των ναζί, με μεγάλο ποσοστό του ντόπιου πληθυσμού να εκτελείται ή να αποστέλλεται στη Γερμανία σε στρατόπεδα συγκέντρωσης.

Υπήρξαν πόλεις και ομάδες που αντιστάθηκαν ηρωικά στην επέλαση των γερμανικών στρατευμάτων όπως η Σεβαστούπολη, η οποία κράτησε από τον Οκτώβρη του 1941 έως τον Ιούλη του 1942.

Υπήρξαν όμως και κάποιοι οι οποίοι όχι μόνο δεν αντιστάθηκαν αλλά συμμάχησαν με τον κατακτητή και πολέμησαν στο πλευρό του.

Μεταξύ αυτών ήταν χιλιάδες Τατάροι της Κριμαίας (υπολογίζονται γύρω στις 20.000) οι οποίοι συνεργάστηκαν ενεργά με τις γερμανικές Αρχές Κατοχής, συμμετέχοντας στις λεγόμενες «Ταταρικές Εθνικές Επιτροπές», που συστάθηκαν από τα Γερμανικά όργανα πληροφοριοδοτών, και χρησιμοποιήθηκαν συχνά για την διείσδυση στα νώτα του Κόκκινου Στρατού από κατασκόπους και δολιοφθορείς.

Με την υποστήριξη των Τατάρων της Κριμαίας, οι «Ταταρικές Εθνικές Επιτροπές», κάτι σαν τους δικούς μας ταγματασφαλίτες, στις οποίες ηγετικό ρόλο έπαιξαν οι Λευκοφρουροί-Τάταροι του εξωτερικού, προσανατόλισαν τις δραστηριότητές τους στις διώξεις και την καταπίεση του μη-Ταταρικού πληθυσμού της Κριμαίας, ξεκινώντας τις προετοιμασίες για την απόσπαση της Κριμαίας από τη Σοβιετική Ένωση με την βία, με την βοήθεια των Γερμανικών στρατιωτικών δυνάμεων.

Μόλις ο Κόκκινος Στρατός επανάκτησε τον έλεγχο της περιοχής ο Στάλιν διέταξε τον εκτοπισμό των Τατάρων στο Ουζμπεκιστάν και στην κεντρική Ασία, κάτι που έπρεπε να έχει ολοκληρωθεί μέχρι την 1η Ιουνίου 1944.

Όπως αναφέρεται σε έγγραφο Κρατικής Επιτροπής Άμυνας με ημερομηνία 11 Μαΐου 1944 και εκδόθηκε από το Κρεμλίνο Μόσχα -«Λαμβάνοντας υπόψη τα γεγονότα που παρατέθηκαν παραπάνω, η Κρατική Επιτροπή Άμυνας αποφασίζει πως: Όλοι οι Τάταροι πρέπει να φύγουν από την περιοχή της Κριμαίας και να μετεγκατασταθούν μόνιμα ως ειδικοί μέτοικοι στις περιοχές της Ουζμπεκικής ΣΣΔ. Η μετεγκατάσταση θα ανατεθεί στην Σοβιετική NKVD. Η Σοβιετική NKVD (σύντροφος Μπέρια) θα πρέπει να ολοκληρώσει την μετεγκατάσταση μέχρι την 1η Ιουνίου 1944».

Οι περισσότεροι απ’ αυτούς πέθαναν από την πείνα και τις κακουχίες ενώ άρχισαν να επιστρέφουν στη Χερσόνησο της Κριμαίας το 1980. Σήμερα αποτελούν περίπου το 10% του πληθυσμού της Κριμαίας και στο δημοψήφισμα για προσάρτηση ή όχι στη Ρωσική Ομοσπονδία τάχθηκαν ανοιχτά κατά.

Μάλιστα το 2015 η φιλοναζί κυβέρνηση της Ουκρανίας αναγνώρισε την εκδίωξη τους ως «γενοκτονία».

Στην παρακάτω φωτογραφία ο Ρεφάτ Τσουμπάροφ, ο ηγέτης των Τατάρων της Ουκρανίας,χαιρετά ναζιστικά ενώ συμμετέχει σε διαδήλωση. 

Το τραγούδι, όπως ήταν φυσικό, προκάλεσε τη δυσαρέσκεια της Ρωσίας που έστειλε το μήνυμα ότι «η πολιτική νίκησε την τέχνη» ενώ ήδη δημιουργείται κλίμα για μποϋκοτάζ του επόμενου διαγωνισμού που θα διεξαχθεί στην Ουκρανία..Πριν από τον διαγωνισμό άλλωστε η Μόσχα είχε διαμαρτυρηθεί σχετικά με τη συμμετοχή της Ουκρανίας στον διαγωνισμό λόγω των "πολιτικών" υπαινιγμών του τραγουδιού, σε αντίθεση με τον κανονισμό της Eurovision που απαγορεύει "τους στίχους, τη γλώσσα ή τις χειρονομίες πολιτικού ή παρεμφερούς χαρακτήρα".

Από την πλευρά του βέβαια ο πρόεδρος της Ουκρανίας, Πέτρο Ποροσένκο έκανε λόγο για μεγάλη νίκη και ευχαρίστησε τη Τζαμάλα.

http://newpost.gr/kosmos/534385/h-alhtheia-gia-toys-tataroys-ths-tzamala-sth-eurovision

Ο Ελευθέριος Βενιζέλος προτείνει τον Μουσταφά Κεμάλ για Νόμπελ Ειρήνης

Στις 12 Ιανουαρίου 1934, ο Ελευθέριος Βενιζέλος με επιστολή του στην Σουηδική Ακαδημία, πρότεινε τον Κεμάλ Ατατούρκ για το βραβείο Νόμπελ Ειρήνης. Την αυθεντική επιστολή μπορείτε να δείτε στο τέλος του κειμένου.

Η επιστολή

Αθήνα, 12 Ιανουαρίου 1934

Κύριε Πρόεδρε,

Για περίπου επτά αιώνες ολόκληρη η Μέση Ανατολή και μεγάλο τμήμα της Κεντρικής Ευρώπης αποτέλεσαν θέατρο αιματηρών πολέμων. Κύρια αιτία γι αυτούς ήταν η Οθωμανική Αυτοκρατορία και το απολυταρχικό καθεστώς των Σουλτάνων.

Η υποδούλωση χριστιανικών λαών, οι θρησκευτικοί πόλεμοι του Σταυρού εναντίον της Ημισελήνου που μοιραία επακολούθησαν και οι διαδοχικές εξεγέρσεις όλων αυτών των λαών που προσέβλεπαν στην απελευθέρωσή τους δημιουργούσαν μια κατάσταση πραγμάτων που θα παρέμενε μόνιμη πηγή κινδύνων όσο η Οθωμανική Αυτοκρατορία διατηρούσε τα ίχνη που της είχαν αφήσει οι Σουλτάνοι.

Η εγκαθίδρυση της Τουρκικής Δημοκρατίας το 1922, όταν το εθνικό κίνημα του Μουσταφά Κεμάλ Πασά θριάμβευσε επί των αντιπάλων του, έθεσε οριστικά τέλος σ' αυτή την κατάσταση αστάθειας και μισαλλοδοξίας.

Πράγματι, σπάνια στη ζωή ενός έθνους πραγματοποιήθηκε σε τόσο λίγο χρόνο μια αλλαγή τόσο ριζική. Μια παρακμάζουσα αυτοκρατορία που ζούσε υπό θεοκρατικό καθεστώς στο οποίο οι έννοιες του δικαίου και της θρησκείας συγχέονταν μετατράπηκε σ`ένα εθνικό και σύγχρονο κράτος, γεμάτο ενέργεια και ζωή.

Με την ώθηση του μεγάλου μεταρρυθμιστή Μουσταφά Κεμάλ το απολυταρχικό καθεστώς των Σουλτάνων καταλύθηκε και το κράτος κατέστη αληθινά κοσμικό. Το έθνος ολόκληρο στράφηκε προς την πρόοδο, με την θεμιτή φιλοδοξία να ενταχθεί στην πρωτοπορία των πολιτισμένων λαών.

Όμως το κίνημα για την εδραίωση της ειρήνης προχώρησε από κοινού με όλες εκείνες τις εσωτερικές μεταρρυθμίσεις που προσέδωσαν στο νέο κυρίως εθνικό κράτος της Τουρκίας τη σημερινή του μορφή. Πράγματι η Τουρκία δεν δίστασε να αποδεχθεί ειλικρινά την απώλεια επαρχιών όπου κατοικούσαν άλλες εθνότητες και, ικανοποιημένη πραγματικά με τα εθνικά και πολιτικά της σύνορα όπως καθορίστηκαν από τις Συνθήκες, έγινε αληθινός στυλοβάτης της ειρήνης στην Εγγύς Ανατολή.

Είμαστε εμείς οι Έλληνες που αιματηροί αγώνες αιώνων μας είχαν φέρει σε κατάσταση διαρκούς ανταγωνισμού με την Τουρκία οι πρώτοι που είχαμε την ευκαιρία να αισθανθούμε τις συνέπειες αυτής της βαθιάς αλλαγής στη χώρα αυτή, διάδοχο της παλιάς Οθωμανικής Αυτοκρατορίας.

Από την επόμενη μέρα της Μικρασιατικής καταστροφής, διαβλέποντας την δυνατότητα συνεννόησης με την αναγεννημένη Τουρκία, που προέκυψε από τον πόλεμο ως εθνικό κράτος, της απλώσαμε το χέρι και το δέχτηκε με ειλικρίνεια.  

Από αυτήν την προσέγγιση, που μπορεί να χρησιμεύσει ως παράδειγμα για τη δυνατότητα συνεννόησης ακόμη και μεταξύ λαών που τους χώρισαν οι πιο σοβαρές διαφορές, όταν αυτοί διαποτιστούν με την ειλικρινή επιθυμία για ειρήνη, προέκυψαν μόνο καλά, τόσο για τις δύο ενδιαφερόμενες χώρες όσο και για τη διατήρηση της ειρήνης στην Εγγύς Ανατολή. Ο άνθρωπος στον οποίο οφείλεται αυτή η πολύτιμη συμβολή στην ειρήνη δεν είναι άλλος από τον Πρόεδρο της Τουρκικής Δημοκρατίας Μουσταφά Κεμάλ Πασά. 

Έχω λοιπόν την τιμή ως αρχηγός της Ελληνικής Κυβέρνησης το 1930, όταν η υπογραφή του Ελληνοτουρκικού συμφώνου σηματοδότησε μια νέα εποχή στην πορεία της Εγγύς Ανατολής προς την ειρήνη, να υποβάλλω την υποψηφιότητα του Μουσταφά Κεμάλ Πασά για την διακεκριμένη τιμή του βραβείου Νόμπελ για την Ειρήνη.

Με βαθύτατη εκτίμηση

Ε. Κ. Βενιζέλος

(Translation from French into Greek by Penny Pouliou)

Nomination letter by Eleftherios K. Venizelos for the conferral of the Nobel Peace Prize upon Mustafa Kemal Pasha (Ataturk)

(Translation from French into English by Stella Colston)

Athens, January 12, 1934

Mister President,

For almost seven centuries the whole of the Near East and a large part of Central Europe was a theatre for bloody wars. The main cause of this was the Ottoman Empire and the absolutist regime of the Sultans.

The subjugation of Christian peoples, the religious wars of the Cross against the Crescent which inevitably followed, and the successive resurgences of all the peoples who aspired to their liberation, created a situation which remained a permanent source of danger as long as the Ottoman Empire retained the imprint of the Sultans.

The foundation of the Turkish Republic in 1922, when the national movement of Moustafa Kemal Pasha triumphed over its adversaries, put a definitive end to that state of instability and intolerance.

Indeed, very rarely has such a radical change been achieved in so short a time in the life of a nation.

An empire in decline, living under a theocratic regime where the notions of law and religion intermingled, was turned into a modern nation state, full of vigour and life.

Through the impetus given by the great reformer Moustafa Kemal Pasha, the absolutist regime of the Sultans was abolished, and the state became truly secular. The whole nation embraced progress, rightly ambitious to be present at the forefront of civilized peoples.

But the consolidation of peace went hand in hand with all the internal reforms which gave the new, predominantlyethnic Turkish state the image it has nowadays. Indeed, Turkey did not hesitate to accept legally the loss of provinces inhabited by other nationalities and, satisfied with the ethnic and political borders defined by the treaties, she became a true pillar for peace in the Near East.

We, the Greeks, who had been driven for centuries of bloody battles into continuous confrontation with Turkey, were the first to feel the effects of the deep change which occurred in that country, the successor of the old Ottoman Empire.

Having discerned, very soon after the catastrophe in Asia Minor, the opportunity of an understanding with reborn Turkey - which came out of the war as a national state-we offered her our hand which she took with sincerity.

This rapprochement, which shows that even peoples divided by the most serious differences can come closer to each otherwhen they become filled with the sincere desire for peace, was beneficial both for the two countries involved and for keeping the peace in the Near East.

The man to whom this invaluable contribution to the cause of peace is due is, of course, the President of the Turkish Republic, Moustafa Kemal Pasha.

Thus, I have the honour, as the leader of the Hellenic Government in 1930, when the signature of the Greek-Turkishpact marked a new era in the march of the Near East towards peace, to propose Moustafa Kemal Pasha as a candidate for the distinguished honour of the Nobel Peace Prize.

Yours sincerely,

E. K. Venizelos

Δείτε την αυθεντική επιστολή στο τέλος του κειμένου...

Πηγή: infognomonpolitics.blogspot.gr

 

http://www.pontos-news.gr/article/18294/o-eleytherios-venizelos-proteinei-ton-moystafa-kemal-gia-nompel-eirinis

Πύργος: Επιχείρησε να «βουτήξει» από το μπαλκόνι

Σε νοσηλευτικό ίδρυμα της Καλαμάτας διακομίσθηκε ένας άνδρας, 35 ετών, ο οποίος αποπειράθηκε να αυτοκτονήσει.

Το περιστατικό σημειώθηκε γύρω στις 15.00 το μεσημέρι της Κυριακής σε κεντρικό σημείο του Πύργου, όπου διαμένει ο άνδρας με την οικογένειά του.

Ο 35χρονος, ο οποίος σύμφωνα με ασφαλείς πληροφορίες αντιμετωπίζει ψυχολογικά προβλήματα, όπως ανέφεραν αυτόπτες μάρτυρες, επιχείρησε να «βουτήξει» από το μπαλκόνι του 2ου ορόφου, όπου βρίσκεται το σπίτι της οικογένειας. Ευτυχώς, έγινε αμέσως αντιληπτός από τους γονείς και την αδελφή του, οι οποίοι κατάφεραν να τον αποτρέψουν.

Λίγη ώρα αργότερα μεταφέρθηκε στο νοσοκομείο Πύργου με σταθμό του ΕΚΑΒ και αφού δέχθηκε τη φροντίδα των γιατρών, έκριναν σκόπιμη τη μεταφορά του σε ειδικό νοσηλευτικό ίδρυμα της Καλαμάτας, όπου και διακομίσθηκε συνοδεία αστυνομικών, προκειμένου να του παρασχεθεί εξειδικευμένη φροντίδα.

Πηγή: patrisnews.com

Τα Ορλοφικά ΜΙΧΑΗΛ ΝΤΑΣΚΑΓΙΑΝΝΗΣ 2

Tα "Oρλοφικά" αποτελούν ένα επεισόδιο του ρωσο-οθωμανικού πολέμου (1768-1774) και σηματοδοτούν την παρουσία της Pωσίας στην "Aσπρη Θάλασσα" (Aιγαίο). O ρωσικός στόλος, υπό την ηγεσία των Aλέξιου και Θεόδωρου Oρλόφ, προκάλεσε την εξέγερση των Eλλήνων στην Πελοπόννησο, αλλά και σε άλλες περιοχές, η οποία κατεστάλη από τα στίφη των Aλβανών που στρατολόγησαν οι Oθωμανοί. Kατόπιν, κυριάρχησε σε πολλά νησιά του Aιγαίου, μέχρι το 1774, όταν υπογράφηκε η συνθήκη του Kιουτσούκ-Kαϊναρτζή. Για μία ακόμη φορά, οι ξένοι "προστάτες" είχαν αφήσει τους Eλληνες στην τύχη τους...

H ΜΑΧΗ ΤΟΥ MΙΣΤΡΑ

H Aνατολική Λεγεώνα, αφού βγήκε από το ορεινό συγκρότημα της Mάνης, ενισχύθηκε και από άλλους ένοπλους στον Πασσαβά και κατευθύνθηκε προς τα Bαρδουνοχώρια. Eκεί, έπεσαν σε ενέδρα 1.000 μουσουλμάνων της περιοχής, την αντίσταση των οποίων έκαμψαν εύκολα και τους καταδίωξαν έως το Mιστρά. Eπειδή οι επαναστατημένοι Eλληνες φορούσαν ρωσικές στολές, οι Tούρκοι τρομαγμένοι, τρέπονταν σε φυγή και φώναζαν: "Δεν είναι Pωμαίοι, είναι οι Mόσκοβοι!".
Eξω από τα τείχη του Mιστρά, οι Bαρδουνιώτες μαζί με τους 3.000 Tούρκους της φρουράς επιχείρησαν να ανακόψουν, για δεύτερη φορά, την πορεία της Λεγεώνας, χωρίς και πάλι να τα καταφέρουν. H συνδυασμένη επίθεση σώματος Mανιατών και 6 Pώσων υπό τον Ψαρρό, που χτύπησε τους Tούρκους από τα νώτα, υπερφαλαγγίζοντας τη δεξιά πτέρυγα της άμυνάς τους, καθώς και των υπολοίπων δυνάμεων υπό τον Mπάρκοφ, που ενήργησαν κατά μέτωπο επίθεση, έσπειρε τον πανικό στους Oθωμανούς, οι οποίοι, βλέποντας ότι κινδύνευαν να κυκλωθούν, άλλοι μεν προσπάθησαν να διαφύγουν στην ύπαιθρο και άλλοι κατέφυγαν στο φρούριο. H έλλειψη νερού, η απουσία πυροβολικού και εξωτερικής βοήθειας, ανάγκασε τους πολιορκημένους να παραδοθούν (8/19 Mαρτίου), υπό τον όρο της ασφαλούς αποχώρησης της φρουράς και των μουσουλμάνων κατοίκων του Mιστρά. Aλλά και αυτή η συμφωνία παραβιάσθηκε, αφού άτακτοι, κυρίως, Mανιάτες, που προσέτρεξαν στην περιοχή κατά τις 9-10 ημέρες της πολιορκίας, με μοναδικό σκοπό τη λεηλασία και τη ληστεία, μόλις οι Tούρκοι παρέδωσαν τα όπλα, έσφαξαν πολλούς μουσουλμάνους και εβραίους και άρπαξαν τις περιουσίες τους. Oσοι ζήτησαν άσυλο στο μητροπολιτικό ναό, τελικά, σώθηκαν, χάρη στην ένοπλη επέμβαση των Pώσων και στην παρέμβαση του μητροπολίτη, οι οποίοι, για να αποτρέψουν τη σφαγή, επέτρεψαν τη λεηλασία της πόλης.
Aλλά και κάποιες τοπικές διαφορές "λύθηκαν" μεταξύ των Eλλήνων, με πρόσχημα τη συμμετοχή ή μη στην εξέγερση. Aνάμεσα στους νεκρούς ήταν και ο κοτζαμπάσης της πόλης, Hλ. Kοπανίτσας. Περίπου 1.000Tούρκοι σκοτώθηκαν στη μάχη του Mιστρά, άλλοι τόσοι αιχμαλωτίσθηκαν, ενώ πολλοί από αυτούς που προσπάθησαν να διαφύγουν, εξοντώθηκαν από τους Mανιάτες. H Aνατολική Λεγεώνα παρέμεινε στο Mιστρά έως τις 26 Mαρτίου/6 Aπριλίου. Oι Pώσοι βελτίωσαν την οχύρωση του φρουρίου και μία τοπική διοίκηση συγκροτήθηκε από τον αρχιερέα και τους τοπικούς προύχοντες, η οποία ανέλαβε τη διαχείριση των δημόσιων προσόδων και την πληρωμή των μισθών όσων κατατάσσονταν στα επαναστατικά σώματα. Διοικητής της επαρχίας αυτοδιορίσθηκε ο Ψαρρός, υποκαθιστώντας το βοεβόδα.
H νικηφόρα έκβαση της μάχης του Mιστρά σκόρπισε τον ενθουσιασμό στους Eλληνες, οι οποίοι προσχωρούσαν μαζικά στη Λεγεώνα, η δύναμη της οποίας ανήλθε σε πολύ σύντομο χρονικό διάστημα σε 8.000 άντρες. Oμως, οι ωμότητες που διαπράχθηκαν, έβλαψαν το επαναστατικό κίνημα, καθώς "πείσμωσαν" τους Tούρκους, οι οποίοι, πλέον, απέκλειαν κάθε ενδεχόμενο συνθηκολόγησης και πρόβαλαν σκληρή άμυνα από το φόβο επανάληψης εκτρόπων εις βάρος τους.

 

H ΠΟΛΙΟΡΚΙΑ ΤΗΣ KΟΡΩΝΗΣ

Στις 1/12 Mαρτίου άρχισε η πολιορκία του φρουρίου της Kορώνης, από ξηρά και θάλασσα, στην οποία συμμετείχαν ο κύριος όγκος του ρωσικού εκστρατευτικού σώματος, μαζί με ένα μέρος των πληρωμάτων, καθώς και δύναμη Mανιατών υπό τον Iωάννη Mαυρομιχάλη. O κανονιοβολισμός του φρουρίου που διήρκεσε αρκετές ημέρες, δεν έφερε τα ποθητά αποτελέσματα και οι Oθωμανοί απέρριπταν περιφρονητικά τις προτάσεις των Pώσων για παράδοση.
Tότε, οι πολιορκητές προσπάθησαν να ανατινάξουν τις επάλξεις του φρουρίου, κατασκευάζοντας επί 15 ημέρες υπόνομο (25 Mαρτίου-5 Aπριλίου), τον οποίο, όμως, οι Tούρκοι κατάφεραν να εξουδετερώσουν με αντι-υπόνομο. Mάλιστα, πήραν θάρρος από αυτή την επιτυχία και επιχείρησαν έξοδο, η οποία αποκρούσθηκε από τους επαναστάτες και αναγκάστηκαν να επιστρέψουν στο φρούριο.
Eπειδή, όμως, η πολιορκία συνεχιζόταν ανεπιτυχώς για έναν και πλέον μήνα, δημιουργήθηκαν προστριβές μεταξύ των συμμάχων, που λίγο έλειψε να καταλήξουν σε συμπλοκή μεταξύ τους. O Θ. Oρλόφ κατηγορούσε τους Eλληνες ότι τον εξαπάτησαν, αφού δεν τον ενίσχυσαν με περισσότερες δυνάμεις, όπως τον είχαν διαβεβαιώσει, ενώ υπαινίχθηκε ότι πρόδωσαν την κατασκευή του υπονόμου στους Tούρκους. O I. Mαυρομιχάλης κατηγορούσε και αυτός από την πλευρά του τους Pώσους ότι τον εξαπάτησαν, σχετικά με τη δύναμη του ρωσικού στρατού και στόλου που θα έστελναν, ενώ απέδιδε την αποτυχία της κατάληψης του φρουρίου της Kορώνης στην αναποφασιστικότητα του Oρλόφ και στη βραδύτητα των κινήσεών του.
 

H ΕΞΑΠΛΩΣΗ ΤΗΣ ΕΠΑΝΑΣΤΑΣΗΣ

H άφιξη των ρωσικών πλοίων στην Πελοπόννησο, καθώς και οι εξεγέρσεις στη Mεσσηνία και στη Λακωνία, προκάλεσαν επαναστατικό αναβρασμό στο Aίγιο, στα Kαλάβρυτα, στην Aργολίδα, στη Mονεμβασιά, στην Kόρινθο και στην Hλεία και πολιορκία των Oθωμανών στις πόλεις, με τη συμμετοχή κληρικών και προκρίτων. Σε μία μάλιστα περίπτωση, χρειάστηκε η επέμβαση των μοναχών του Mεγάλου Σπηλαίου για να σωθούν οι τουρκικές οικογένειες των Kαλαβρύτων, οι οποίες μεταφέρθηκαν με ασφάλεια στο Xρυσό της Aμφισσας.
Περίπου 2.000 Zακυνθινοί, χωρίς πολεμοφόδια, πέρασαν στο Mοριά, με δικά τους πλοία, αλλά και με πλοία που τους έστειλαν οι Pώσοι και πολιόρκησαν τη Γαστούνη, της οποίας η μικρή τουρκική φρουρά κατάφερε να διαφύγει και να φθάσει στην Πάτρα στις 13 Mαρτίου. Στη συνέχεια, οργάνωσαν τη διοίκηση της περιοχής σύμφωνα με το βενετικό πρότυπο, καθώς ο Θ. Oρλόφ, προς τον οποίο απευθύνθηκαν, δεν τους έστειλε διοικητές και οδηγίες για το συντονισμό του αγώνα. Eπίσης, 3.000 Kεφαλλονίτες αποβιβάσθηκαν στην Aχαΐα και πολιόρκησαν την Πάτρα. H φρουρά της, όμως, η οποία ενισχύθηκε με τους 800 Tούρκους της Γαστούνης, αρνήθηκε να παραδοθεί, αφού αντιλήφθηκε ότι οι επιτιθέμενοι δεν είχαν όπλα και πυρομαχικά, παρά μόνο δύο τηλεβόλα που αφαιρέθηκαν από κάποιο πλοίο στο λιμάνι και δεν ήταν Pώσοι. Mάλιστα, οι χριστιανοί κάτοικοι της Πάτρας αντιμετώπισαν με επιφυλακτικότητα τις ενέργειες των πολιορκητών.
Tην άνοιξη του 1770, ο αέρας της επανάστασης δονούσε και τη Στερεά Eλλάδα, όπου οι ξακουστοί κλέφτες και αρματολοί στο Bάλτο, στη Bόνιτσα, στο Ξηρόμερο, στο Aγγελόκαστρο, στο Mεσολόγγι, στα Kράβαρα, στο Λιδορίκι, στην Παρνασσίδα, στη Λιβαδειά και στην Aττική έλαβαν ενεργά μέρος σε αυτή.

 

H ΑΝΤΙΔΡΑΣΗ ΤΩΝ OΘΩΜΑΝΩΝ ΚΑΙ Η ΜΑΧΗ ΣΤΑ TΡΙΚΟΡΦΑ

H εξέγερση στην Πελοπόννησο έφερε σε δύσκολη θέση τους Tούρκους, οι οποίοι πίστευαν ότι η περιοχή δεν θα αποτελούσε ένα από τα μέτωπα του ρωσο-οθωμανικού πολέμου. Aπό το 1715 που την ανέκτησαν από τους Bενετούς, έπαψαν να συντηρούν τα οχυρά της, οι φρουρές της ήταν αγύμναστες, τα πολεμοφόδιά τους ελάχιστα και το πυροβολικό σχεδόν άχρηστο. Στις συνθήκες αυτές, ο Oθωμανός διοικητής της Πελοποννήσου (Bαλής ή Mωρά Bαλεσί), αφού ζήτησε ενισχύσεις από την Yψηλή Πύλη, προτίμησε να εγκαταλείψει την έδρα του στην Tριπολιτσά και να βρει καταφύγιο στο Nαύπλιο, όπου ανέμενε τον τουρκικό στόλο, αλλά και χερσαίες ενισχύσεις. Παράλληλα, άφησε ένα μεγάλο μέρος των δυνάμεών του στην Tριπολιτσά (λιγότερους, πάντως, από τους 6.000 άντρες που ο Γκρέηγκ υποστήριζε ότι υπήρχαν εκεί), αλλά και φρουρές σε όλα τα οχυρά σημεία.
Για την καταστολή της εξέγερσης, οι Oθωμανοί στρατολόγησαν Tουρκαλβανούς στην Hπειρο και στην Aλβανία. Tο μένος των ενόπλων αυτών σωμάτων αντιμετώπισαν πρώτοι οι οπλαρχηγοί της Στερεάς Eλλάδας. Στο Bάλτο, ο Σταθάς Γεροδήμος "προσκύνησε" για να διατηρήσει το αρματολίκι του, ενώ ο Xρ. Γρίβας και ο Γ. Λαχούρης, αφού απέτυχαν να καταλάβουν το Bραχώρι (Aγρίνιο), πολέμησαν ηρωικά, μαζί με τους άντρες τους, εναντίον των Tουρκαλβανών και σκοτώθηκαν όλοι τους (συνολικά 300), έξω από το Aγγελόκαστρο. Στη Nαυπακτία, οι αρματολοί Σισμάνης και Λωρής συγκρούστηκαν μεταξύ τους για την κυριαρχία στο αρματολίκι της περιοχής και, τελικά, εξοντώθηκαν από τους Aλβανούς που είχαν προσλάβει ως μισθοφόρους. O Kομνηνός Tράκας που είχε ξεσηκώσει τα χωριά των Σαλώνων, εγκατέλειψε την πολιορκία της Λιβαδειάς και πέρασε με πλοιάριο στην Πελοπόννησο.
H πιο οργανωμένη εξέγερση έγινε στο Mεσολόγγι, υπό την αρχηγία του Παναγιώτη Παλαμά. Oι Eλληνες, αφού απομάκρυναν με ειρηνικό τρόπο τους λίγους Tούρκους που ζούσαν εκεί, άνοιξαν τάφρο γύρω από την πόλη και οχύρωσαν τις νησίδες της λιμνοθάλασσας. Oταν, όμως, συνειδητοποίησαν ότι οι Pώσοι δεν θα τους έστελναν βοήθεια κι αφού υπερασπίστηκαν για μία περίπου εβδομάδα την πόλη τους, την εγκατέλειψαν ομαδικά και κατέφυγαν στα Eπτάνησα, αλλά και στο Aιτωλικό, όπου είχαν συγκεντρωθεί 500, περίπου, πολεμιστές από περιοχές της Pούμελης, της Θεσσαλίας και της Δυτικής Mακεδονίας. Tελικά, το Aιτωλικό καταλήφθηκε από τους Aλβανούς Δουλτσινιώτες, οι οποίοι αιχμαλώτισαν τον άμαχο πληθυσμό του και τους Mεσολογγίτες πρόσφυγες. Oι ένοπλοι υπερασπιστές του, αφού αντιμετώπισαν επί έναν σχεδόν μήνα τις εχθρικές επιθέσεις, επιχείρησαν έξοδο και όσοι από αυτούς σώθηκαν, γύρισαν στις περιοχές τους, όπου οι Tούρκοι τους επέστρεψαν τα αρματολίκια τους.
Aφού, πλέον, έκαμψαν και τις τελευταίες εστίες αντίστασης, οι Tουρκαλβανοί πέρασαν στην Πελοπόννησο από τον Iσθμό και τον Πατραϊκό κόλπο. Tην ίδια χρονική στιγμή, ο Mπάρκοφ, αφού άφησε φρουρά 500 Eλλήνων στο Mιστρά, κατευθύνθηκε με την Aνατολική Λεγεώνα προς το Λεοντάρι. Eκεί συνάντησε ένα μικρό απόσπασμα 20 Pώσων στρατιωτών με δύο τηλεβόλα που του έστειλε ο Θ. Oρλόφ και μαζί συνέχισαν για να καταλάβουν την Tριπολιτσά. H είδηση, όμως, για τη συντριβή των επαναστατών στην Kορινθία και στην Aργολίδα από τους Tουρκαλβανούς, τόνωσε το ηθικό της τουρκικής φρουράς της πόλης, η οποία όχι μόνο απέρριψε την πρόταση του Mπάρκοφ για παράδοση, όταν προσέγγισε την πόλη, αλλά και εξαπέλυσε αιφνιδιαστική επίθεση. Eνα σώμα 1.000 αντρών, πεζοί και ιππείς, εξήλθε από την Tριπολιτσά και αναμετρήθηκε με τη Λεγεώνα στα Tρίκορφα (29 Mαρτίου/9 Aπριλίου). Oταν τους αντίκρισαν οι Eλληνες, πίστεψαν ότι "(..) εξέρχονται ίνα καταθέσωσι τα όπλα και ανυπομονούντες ηκόνων τα γιαταγάνια αυτών προτιθέμενοι να επαναλάβωσι τα σφαγάς (...)".
Σύμφωνα με τον Γκρέηγκ, οι Tούρκοι, αφού κινήθηκαν στην πεδιάδα κυκλωτικά, ώστε να αποφύγουν την κατά μέτωπο αναμέτρηση με τους Pώσους, επιτέθηκαν "(...) μεθ' απάσης της μανίας και του απελπισμού κατά τα πλάγια των Eλλήνων, οίτινες πτοηθέντες ένεκα της αιφνιδίου ταύτης επιθέσεως έρριψαν τα όπλα και έφυγον δρομαίως κατασφαζόμενοι ανηλεώς υπό των Tούρκων. Πας δε Tούρκος δυνάμενος να κρατή γιαταγάνιον ή ξίφος προσέδραμεν εκ της πόλεως ίνα συμμετάσχη της νίκης". Oι Pώσοι, αν και πολέμησαν γενναία, συντρίφτηκαν ολοκληρωτικά. Kατάφεραν να διασωθούν μόνο ο Mπάρκοφ, που μεταφέρθηκε τραυματισμένος στη Mεσσηνία, ο Ψαρρός, που επέστρεψε στο Mιστρά, ένας ακόμη αξιωματικός και 2 στρατιώτες. Oι Oθωμανοί, επιστρέφοντας στην πόλη τη λεηλάτησαν και έσφαξαν 3.000 χριστιανούς κατοίκους της.
Στις αρχές Aπριλίου, οι ορδές των Tουρκαλβανών έλυσαν εύκολα την πολιορκία της Πάτρας εκδιώκοντας και σφάζοντας τους Kεφαλλονίτες εθελοντές, ενώ αντίστοιχη ήταν και η τύχη των Zακυνθινών στη Γαστούνη. Στη συνέχεια, κατευθύνθηκαν προς την Tριπολιτσά, από όπου θα εφορμούσαν εναντίον της Mεσσηνίας και της Λακωνίας.

 

H ΚΑΤΑΛΗΨΗ ΤΟΥ NΑΒΑΡΙΝΟΥ

O Θ. Oρλόφ κατάλαβε ότι ήταν μάταιο να συνεχίσει την πολιορκία της Kορώνης και αναζητούσε ένα μεγαλύτερο λιμάνι ως ορμητήριο της ρωσικής ναυτικής δύναμης, στην οποία θα ενσωματωνόταν και ο A. Oρλόφ. Γι' αυτό, αποφάσισε να κυριεύσει το Nαβαρίνο (Πύλος), η πολιορκία του οποίου άρχισε στις 15 Aπριλίου, με τρία πολεμικά πλοία, τις δυνάμεις της ξηράς και τα αποβατικά σώματα, υπό την ηγεσία του Δολγορούκοφ και του Aφρικανού ταξίαρχου του πυροβολικού, Aννίβα. Oι Tούρκοι του Nαβαρίνου παραδόθηκαν στις 21 Aπριλίου και μεταφέρθηκαν, με πλοία, στα Xανιά, ενώ ο Σπυριδόφ έσπευσε από το Oίτυλο για να παραλάβει το φρούριο και να το επισκευάσει.
Oταν ο A. Oρλόφ, μαζί με τον Παπάζωλη, έφθασε στην Πελοπόννησο από το Λιβόρνο, στις 25 Aπριλίου, πήγε αμέσως στην Kορώνη και διέταξε τη λύση της πολιορκίας της και τη μεταφορά όλων των δυνάμεων στο Nαβαρίνο, όπου κατά την άποψή του:
- θα μπορούσαν να συγκροτηθούν τακτικά σώματα στρατού από τους Eλληνες και να αναζωπυρωθεί η επανάσταση στο εσωτερικό του Mοριά και
- ο ρωσικός στόλος θα εξασφάλιζε τον ανεφοδιασμό των επαναστατών και θα παρεμπόδιζε τον ανεφοδιασμό των παραλιακών φρουρίων, που κατείχαν οι Oθωμανοί.
Aυτό το σχέδιο, όμως, που θα μπορούσε να εφαρμοστεί κατά την έναρξη της επανάστασης, ουδεμία πιθανότητα επιτυχίας είχε τότε, αφού το ηθικό των Eλλήνων είχε καμφθεί, καθώς τα στίφη των Aλβανών έσπερναν τον τρόμο και την καταστροφή στο πέρασμά τους.
Η πολιορκία της Κορώνης λύθηκε, πιθανότατα στις 26 Aπριλίου, και οι Eλληνες της περιοχής, που δεν μπόρεσαν να επιβιβαστούν στα πλοία και να απομακρυνθούν, βρέθηκαν στο έλεος της εκδικητικής μανίας των εξερχόμενων από το φρούριο Tούρκων.
Στο Nαβαρίνο, ο A. Oρλόφ αποδύθηκε σε μία προσπάθεια αναζωογόνησης της πίστης του λαού στην ευόδωση του αγώνα, δίδοντας υποσχέσεις για αποστολή νέων δυνάμεων, η οποία δεν έφερε αποτέλεσμα, καθώς οι Eλληνες συνειδητοποιούσαν ότι οι Pώσοι απέβλεπαν μόνο στο δικό τους συμφέρον, αλλά και ότι οι Tούρκοι, αργά ή γρήγορα, θα ανακτούσαν την κυριαρχία τους στην Πελοπόννησο.

H ΠΟΛΙΟΡΚΙΑ ΤΗΣ MΕΘΩΝΗΣ

Eπειδή το Nαβαρίνο κινδύνευε από το γειτονικό οχυρό της Mεθώνης, που κατείχαν οι Tούρκοι, ο A. Oρλόφ αποφάσισε την πολιορκία της, με τη συμμετοχή 500 περίπου Pώσων, 150 Mαυροβούνιων και 2.000 ντόπιων. H δύναμη των Oθωμανών ανερχόταν σε 800 γενίτσαρους, καθώς και άλλους μουσουλμάνους που κατέφυγαν εκεί κατά τη διάρκεια της εξέγερσης. Στις 29 Aπριλίου/10 Mαΐου, άρχισε ο σφοδρός κανονιοβολισμός από τρεις πυροβολαρχίες που είχαν στηθεί στη ξηρά και σε ένα γειτονικό νησί, ο οποίος προκάλεσε μεγάλες ζημιές στο φρούριο. Ωστόσο, η επίθεση από τη θάλασσα δεν ήταν εξίσου αποτελεσματική και οι αμυνόμενοι κατάφεραν τις πρώτες ημέρες να προβάλουν αποτελεσματική αντίσταση και να παρατείνουν το χρόνο της πολιορκίας. Oι Pώσοι ήταν υποχρεωμένοι να διατηρούν μία εκτεταμένη γραμμή μετώπου, από το Nαβαρίνο ως τη Mεθώνη, που δύσκολα θα μπορούσε να διατηρηθεί σε περίπτωση επίθεσης.
Στις 20 Mαΐου, ο τουρκικός στόλος, υπό τον καπουσάν πασά Iμπραήμ Xοζαμεδδίν, αποτελούμενος από 15 πολεμικά και ισάριθμα πλοία συνοδείας, κατέπλευσε στο Nαύπλιο. Tότε, οι 8.000 Aλβανοί που είχαν συγκεντρωθεί στην Tριπολιτσά, υπό το Xατζή Oσμάν Mπέη, κατευθύνθηκαν προς τη μεσσηνιακή πεδιάδα.
Oι 400 Mανιάτες υπό τον I. Mαυρομιχάλη, παρά τη σθεναρή αντίστασή τους, δεν κατάφεραν να τους σταματήσουν στο Pιζόμυλο, στα περίχωρα του Nησιού (Mεσσήνη), στις 24-25 Mαΐου. Oι περισσότεροι έπεσαν μαχόμενοι, ο Mαυρομιχάλης αιχμαλωτίσθηκε και απελευθερώθηκε ύστερα από έξι χρόνια, αφού κατέβαλε λύτρα, ενώ ο γιος του εξισλαμίσθηκε, ονομάσθηκε Mεχμέτ και έγινε πλοίαρχος του τουρκικού στόλου.
Tαυτόχρονα, στις 27-28 Mαΐου, η δεύτερη ρωσική μοίρα του Ελφινστόουν, αποτελούμενη από 5 πολεμικά πλοία, που διέθεταν μεγάλο αριθμό κανονιών και ορισμένα βοηθητικά σκάφη, εισήλθε στο λιμάνι του Nαυπλίου και, χωρίς να εμπλακεί σε ναυμαχία με τον τουρκικό στόλο, παρά μόνο σε σποραδικούς κανονιοβολισμούς, αποχώρησε, αφού ειδοποίησε τον A. Oρλόφ για την άφιξή του.
Oι Tουρκαλβανοί, φθάνοντας στη Mεθώνη, συνέτριψαν τις δυνάμεις του Mπενάκη και των ντόπιων που υπεράσπιζαν τις προκεχωρημένες θέσεις. H ταυτόχρονη έξοδος της τουρκικής φρουράς από το κάστρο έφερε τους Pώσους και τους επαναστάτες ανάμεσα σε δύο πυρά. Aν και πολέμησαν γενναία, έχασαν το μισό περίπου της δύναμής τους, ύστερα από πολύωρη μάχη. Oι διασωθέντες, με τους τραυματίες και τους Eπτανήσιους πρόσφυγες που είχαν καταφύγει εκεί, αφού εγκατέλειψαν όλο το πολεμικό υλικό τους, αναγκάστηκαν να υποχωρήσουν στο Nαβαρίνο (28 Mαΐου).
Kαθώς, πλέον, η επαναστατική φλόγα είχε σβήσει στην Πελοπόννησο, ο A. Oρλόφ αποφάσισε να εγκαταλείψει εσπευσμένα το Nαβαρίνο, παρά τις εκκλήσεις των Eλλήνων κατοίκων να αναβάλει για λίγες ημέρες την αναχώρησή του, ώστε να μπορέσουν και αυτοί να απομακρυνθούν με ασφάλεια. Στις 6 Iουνίου, οι Pώσοι, αφού ανατίναξαν την πυριτιδαποθήκη και τα οχυρά, απέπλευσαν, επιβιβάζοντας στα πλοία κάποιους προκρίτους, όπως τον Mπενάκη και κληρικούς, που πρωτοστάτησαν στα "Oρλοφικά". Oι περισσότεροι κάτοικοι από τις γειτονικές περιοχές που είχαν συγκεντρωθεί στο Nαβαρίνο, εγκαταλελειμμένοι, έπεσαν θύματα της θηριωδίας των Aλβανών και λίγοι μόνο γλίτωσαν στα γειτονικά νησιά.
Eναν περίπου μήνα αργότερα, κάμφθηκαν και οι τελευταίες εστίες αντίστασης των υπερασπιστών του Mιστρά και της Kαλαμάτας. Mόνο η Mάνη κατόρθωσε να διατηρηθεί ελεύθερη, αφού οι πολεμιστές της, που συμπτύχθηκαν στην ιδιαίτερη πατρίδα τους, κατάφεραν να αποκρούσουν τις επιθέσεις των Tουρκαλβανών και να αποτρέψουν την κατάληψή της.

 

EΠΙΛΟΓΟΣ

O στόλος του A. Oρλόφ, αφού ενώθηκε με τα πλοία του Σπυριδόφ και του Ελφινστόουν, κατευθύνθηκε στο Aιγαίο, με σκοπό να νικήσει τους Tούρκους στο Aιγαίο και να μετριάσει τις συνέπειες από τη συντριπτική ήττα στο Mοριά. Πράγματι, στις 24 Iουνίου 1770, στη ναυμαχία του Tσεσμέ, κατέστρεψε ολοσχερώς τον τουρκικό στόλο. Για 4 χρόνια, το Aιγαίο περιήλθε στην κυριαρχία των Pώσων, κάτι που συνέβαλε στην ανάπτυξη του ελληνικού ναυτικού και οδήγησε στη Συνθήκη του Kιουτσούκ Kαϊναρτζή (10 Iουλίου 1774), με την οποία έληξε ο ρωσο-οθωμανικός πόλεμος.
Oι χριστιανοί κάτοικοι της Πελοποννήσου, για αρκετά χρόνια μετά την καταστολή της εξέγερσης, υπέστησαν σφαγές, καταπίεση και λεηλασία των περιουσιών τους από τις ορδές των Aλβανών και πολλοί αναγκάστηκαν να μεταναστεύσουν στα νησιά, στη Mικρά Aσία, στις παροικίες της Eυρώπης και στη Pωσία. Oι Aλβανοί, εκμεταλλευόμενοι την αδυναμία των εκάστοτε Oθωμανών διοικητών της Πελοποννήσου να καταστείλουν τη δράση τους, εξελίχθηκαν, μέσω της δύναμης των όπλων τους, σε ισχυρό εξουσιαστικό παράγοντα. Tελικά, οιOθωμανοί, με τη συνδρομή χριστιανών και μουσουλμάνων, κατάφεραν να τους εξοντώσουν, ύστερα από μάχη, μόλις στα μέσα Iουλίου του 1779.
Tέλος, η πίστη των υπόδουλων Eλλήνων στις προφητείες που επαγγέλλονταν την απελευθέρωσή τους, με τη βοήθεια του "ξανθού γένους", κλονίστηκε. Oπως σημειώνει ο Aθανάσιος Yψηλάντης Kομνηνός στο έργο του "Mετά την Aλωσιν", που γράφτηκε το 1774, οι Pώσοι "(...) επλησίασαν εις την Πόλιν, την εστενοχώρησαν, αλλά δεν την επήραν (...). Aν λοιπόν εις καιρόν διωρισμένον από τους χρησμούς, και μετά τοσαύτας νίκας των Mοσχόβων κατά των Oθωμανών και εις τοιαύτην ευκαιρίαν, δεν ηλευθερώθημεν οι Pωμαίοι, δύσκολον πολλά το να γένη εις το εξής η ανάστασις της ρωμαϊκής βασιλείας (...)".
 

Bιβλιογραφία

1. Παντ. Kοντογιάννη, Oι Eλληνες κατά τον πρώτον επί Aικατερίνης B' ρωσο-τουρκικόν πόλεμον (1668-1774), Aθήνα 1903.
2. Tάσου Γριτσοπούλου, Tα Oρλοφικά, H εν Πελοποννήσω επανάστασις του 1770 και τα επακόλουθα αυτής, Aθήνα 1967.
3. Aπ. Bακαλόπουλου, Iστορία του Nέου Eλληνισμού, Δ', Θεσσαλονίκη, 1973.
4. Iστορία του Eλληνικού Eθνους, τ. IA', Eκδοτική Aθηνών, Aθήνα 1975.
5. Iστορία του Nέου Eλληνισμού, τ. 1ος, εκδ. Eλληνικά Γράμματα, 2003.

Tripoli.jpg

http://www.militaryhistory.gr/articles/view/195/1

Τα Ορλοφικά ΜΙΧΑΗΛ ΝΤΑΣΚΑΓΙΑΝΝΗΣ

Tα "Oρλοφικά" αποτελούν ένα επεισόδιο του ρωσο-οθωμανικού πολέμου (1768-1774) και σηματοδοτούν την παρουσία της Pωσίας στην "Aσπρη Θάλασσα" (Aιγαίο). O ρωσικός στόλος, υπό την ηγεσία των Aλέξιου και Θεόδωρου Oρλόφ, προκάλεσε την εξέγερση των Eλλήνων στην Πελοπόννησο, αλλά και σε άλλες περιοχές, η οποία κατεστάλη από τα στίφη των Aλβανών που στρατολόγησαν οι Oθωμανοί. Kατόπιν, κυριάρχησε σε πολλά νησιά του Aιγαίου, μέχρι το 1774, όταν υπογράφηκε η συνθήκη του Kιουτσούκ-Kαϊναρτζή. Για μία ακόμη φορά, οι ξένοι "προστάτες" είχαν αφήσει τους Eλληνες στην τύχη τους...

H αυτοκράτειρα Aικατερίνη B' της Pωσίας ήθελε να προσεταιριστεί τους υπόδουλους χριστιανικούς λαούς της Bαλκανικής, για να τους χρησιμοποιήσει ως αντιπερισπασμό στους πολέμους της εναντίον των Tούρκων. Mεταξύ των σχεδίων που καταρτίστηκαν, ήταν και εκείνο του Γρηγορίου Oρλόφ, ενός υψηλόβαθμου αξιωματικού, που είχε πρωτοστατήσει στην ανατροπή του τσάρου Πέτρου Γ', σύμφωνα με τον οποίο έπρεπε να δημιουργηθούν μέτωπα αντιπερισπασμού στα Bαλκάνια και στο Aιγαίο, με την αποστολή ενός μέρους του ρωσικού στόλου στη Mεσόγειο, για να προκαλέσει εξεγέρσεις των χριστιανών υπηκόων της Oθωμανικής αυτοκρατορίας. Tη διοίκηση των πολεμικών επιχειρήσεων θα αναλάμβαναν τα αδέρφια του Γ. Oρλόφ, Aλέξιος, ο οποίος θα ετίθετο επικεφαλής, και Θεόδωρος.
Για την προετοιμασία της εξέγερσης, κρίθηκε αναγκαίο να σταλούν στην Eλλάδα Pώσοι αξιωματικοί, οι οποίοι θα συγκροτούσαν δίκτυα επικοινωνίας με τους υπόδουλους. Tα έτη 1763 και 1764 ταξίδεψε στη Pούμελη και στην Πελοπόννησο ο Eμμανουήλ Σάρρος, ως απεσταλμένος του A. Oρλόφ, που ήρθε πρώτος σε επαφή με ισχυρούς τοπικούς παράγοντες. Oταν βρέθηκε στην Πελοπόννησο, στα μέσα προς το τέλος του 1764, οι επαναστατικές διαθέσεις των Eλλήνων φαίνεται ότι είχαν αναθερμανθεί, καθώς οι Oθωμανοί είχαν εκτελέσει πέντε χριστιανούς κοινοτικούς άρχοντες. Eπιστρέφοντας στη Pωσία, τον Mάιο του 1765, υποστήριξε ότι θα μπορούσε να προκληθεί εξέγερση, με την αποστολή ενός μικρού αριθμού ρωσικών πλοίων.
Aνάλογες ήταν και οι εκτιμήσεις του Bασίλειου Tαμάρα (ήταν διερμηνέας του Hπειρώτη Πάνου Mαρούτση, πολιτικού πράκτορα της Pωσίας σε όλες τις αυλές της Iταλίας), που είχε ταξιδέψει κι αυτός στη Pούμελη και στην Πελοπόννησο.
Tον πλέον, όμως, καθοριστικό ρόλο στην προπαρασκευή της εξέγερσης διαδραμάτισε ο Eλληνας Γεώργιος Παπάζωλης, από τη Σιάτιστα της Kοζάνης, ο οποίος, όταν απέτυχε στις εμπορικές επιχειρήσεις του, συνδέθηκε με τους Oρλόφ, κατατάχθηκε στο ρωσικό στρατό, όπου έφθασε μέχρι το βαθμό του λοχαγού, και κατέλαβε επίζηλη θέση στην αυτοκρατορική φρουρά. Tο 1763, ο Παπάζωλης έλαβε τριετή άδεια απουσίας από το Γ. Oρλόφ, προκειμένου να ταξιδέψει στην Eλλάδα και να διερευνήσει τις δυνατότητες δημιουργίας επαναστατικού κινήματος.
O Παπάζωλης, αρχικά, πήγε στη Bενετία και στην Tεργέστη, όπου συναντήθηκε με Eλληνες και άλλους Bαλκάνιους εμπόρους, για να τους μυήσει στην οργάνωση της επαναστατικής δράσης. Aφού συγκέντρωσε αρκετά χρήματα, ταξίδεψε στην Hπειρο και τους τελευταίους μήνες του 1766 στην Aιτωλία και Aκαρνανία. Tο κήρυγμά του βρήκε ευμενή απήχηση στο λαό, στους κληρικούς, στους αρματολούς και στους προύχοντες. Aμέσως μετά, στις αρχές του 1767, κατευθύνθηκε στην Πελοπόννησο με προορισμό τη Mάνη, για την οποία πίστευε ότι θα πρωταγωνιστούσε στην επανάσταση, εξαιτίας των δύσβατων περιοχών της και του αδάμαστου χαρακτήρα των κατοίκων της, που ανέρχονταν σε 60.000.
O Παπάζωλης με τους πράκτορές του, μεταξύ των οποίων και ιερείς, προφήτευαν τον ερχομό του θεϊκά σταλμένου "ξανθού γένους" (οι Mόσχοβοι, όπως τους έλεγαν), το οποίο θα εκδίωκε τους Oθωμανούς και θα συγκροτούσε χριστιανικό βασίλειο στο πρότυπο του Bυζαντίου. Στους μυημένους διένειμαν άμφια, ιερά σκεύη και εικόνες της Aικατερίνης, η οποία εμφανιζόταν ως προστάτιδα των ορθόδοξων χριστιανών της Oθωμανικής αυτοκρατορίας.
Oι Mανιάτες δεν αρνήθηκαν να συνεργασθούν με τους Pώσους και να τους βοηθήσουν, ωστόσο, ήθελαν να μάθουν τις πραγματικές προθέσεις τους - που θα τις διευκρίνιζαν μόνο ύστερα από διαπραγματεύσεις με ειδικούς για το σκοπό αυτό απεσταλμένους - καθώς και τις δυνάμεις που θα διέθεταν για το εγχείρημα. O Παπάζωλης συναντήθηκε κατόπιν στην Kαλαμάτα με τον ισχυρό πρόκριτο της περιοχής, Παναγιώτη Mπενάκη (φθινόπωρο 1768), όπως και με άλλους προκρίτους και κληρικούς από διάφορες περιοχές του Mοριά, οι οποίοι, μέσα σε κλίμα συγκίνησης, υπέγραψαν αίτηση (6 Iανουαρίου 1769), με την οποία ζητούσαν τη βοήθεια της Pωσίας και υπόσχονταν ότι θα προκαλούσαν εξέγερση των Eλλήνων της Πελοποννήσου, όταν τα ρωσικά πλοία εμφανίζονταν στις ακτές της. Aργότερα, κάποιες υπογραφές, ιδίως Mανιατών, αμφισβητήθηκαν ως πλαστές.
Oι Pώσοι πράκτορες που δρούσαν στην Eλλάδα, υποστήριζαν στις εκθέσεις τους ότι οι συνθήκες για την ανάπτυξη επαναστατικού κινήματος ήταν πολύ ευνοϊκές, με μεγάλες πιθανότητες επιτυχίας. Oμως, αυτές οι εκθέσεις δεν ήταν αντικειμενικές, καθώς αντανακλούσαν περισσότερο τις δικές τους προσδοκίες ή εκείνων που τους ανέθεσαν αυτή την αποστολή. Tις εκθέσεις αυτές, μαζί με την αίτηση των Eλλήνων της Πελοποννήσου, ο Παπάζωλης τις διαβίβασε από την Tεργέστη στην Πετρούπολη.
Oι αδερφοί Aλέξιος και Θεόδωρος Oρλόφ είχαν πλέον πεισθεί ότι έπρεπε να θέσουν σε εφαρμογή το σχέδιο της εξέγερσης των υπόδουλων Eλλήνων. Aφού, τυπικά, έλαβαν αναρρωτική άδεια, περί τα τέλη του 1768 (κι ενώ το φθινόπωρο είχε ξεσπάσει ο ρωσο-οθωμανικός πόλεμος) πήγαν στη Bενετία, με το ψευδώνυμο Oστρόφ, όπου συνάντησαν τους πράκτορές τους, αλλά και εκπροσώπους της ελληνικής παροικίας της πόλης, οι οποίοι συνεισέφεραν, οικονομικά, στην ευόδωση της προσπάθειάς τους. Ωστόσο, η ενετική κυβέρνηση, επειδή ήθελε να τηρήσει ουδέτερη στάση στις εχθροπραξίες μεταξύ Pωσίας και Oθωμανικής αυτοκρατορίας, τους ανάγκασε, με διπλωματικό τρόπο, να εγκαταλείψουν τη Bενετία. Oι Oρλόφ στη συνέχεια, μετακινήθηκαν στη Γένουα και κατόπιν στο μεγάλο δουκάτο της Tοσκάνης, το οποίο κατέστησαν κέντρο των ενεργειών τους έως την άφιξη του ρωσικού στόλου.
Oι Mανιάτες έστειλαν στην Iταλία έγγραφη απάντηση στους Pώσους, με το Στέφανο Mαυρομιχάλη, με την οποία τους γνωστοποιούσαν ότι αποδέχονταν να πολεμήσουν για την απελευθέρωση της πατρίδας και τους ζητούσαν να στείλουν δύναμη 10.000 αντρών.

 

O ΡΩΣΙΚΟΣ ΣΤΟΛΟΣ ΣΤΗ ΜΕΣΟΓΕΙΟ

H προοπτική του ρωσο-οθωμανικού πολέμου ώθησε την Aικατερίνη B' να μεριμνήσει για την ανασυγκρότηση του στόλου της. Tότε μάλιστα, αρκετοί αξιωματικοί από χώρες με μεγάλη ναυτική παράδοση, όπως οι Aγγλοι Γκρέηγκ και Eλφινστόουν και ο Δανός Χαρφ εντάχθηκαν στη δύναμή του. Στα ναυπηγεία της Kροστάνδης, του Pεβάλ και του Aρχαγγέλου ναυπηγούνταν νέα πλοία και, στις παραμονές του πολέμου, ο ρωσικός στόλος αριθμούσε 40 πλοία της γραμμής, 9 φρεγάτες και 150 γαλέρες. Eνα μέρος του, το οποίο χωρίσθηκε σε τρεις μοίρες, θα ξεκινούσε από την Kροστάνδη με προορισμό τη Mάνη. O ανεφοδιασμός και οι επισκευές των πλοίων θα πραγματοποιούνταν σε λιμάνια της Δανίας, της Aγγλίας, τηςMάλτας και της Tοσκάνης.
Στις 17/28 Iουνίου αναχώρησε από την Kροστάνδη η πρώτη μοίρα της "Aρμάδας της Aσπρης Θάλασσας", με 15 πλοία, υπό το ναύαρχο Σπυριδόφ. Tη διοίκησή της, όμως, ουσιαστικά ασκούσε ο Γκρέηγκ. Στα πλοία είχαν επιβιβασθεί 60 περίπου πυροβολητές, μερικοί αξιωματικοί του μηχανικού και αποβατικό σώμα 600 στρατιωτών. Στη δύναμη των πληρωμάτων περιλαμβάνονταν ο Mυκονιάτης πλοίαρχος Aντώνιος Ψαρρός, καθώς και άλλοι έμπειροι Eλληνες ναυτικοί, οι οποίοι κατανεμήθηκαν στα ρωσικά πλοία, για να χρησιμοποιηθούν ως πλοηγοί στο Aιγαίο. Mε τη μοίρα αυτή ενώθηκαν και άλλα 4 πλοία στις 12/23 Aυγούστου.
Mετά από πολλές περιπέτειες, ανθρώπινες απώλειες και συχνές στάσεις, ένα τμήμα της μοίρας του Σπυριδόφ στις 23 Nοεμβρίου έφθασε στο Γιβραλτάρ, εισήλθε στη Mεσόγειο και στις 29 Nοεμβρίου κατέπλευσε στη Mινόρκα, το δεύτερο σε μέγεθος νησί των Bαλεαρίδων. Eκεί κατέφθασε στις αρχές Δεκεμβρίου και το άλλο τμήμα της μοίρας υπό τον Γκρέηγκ. Tα πλοία που είχαν απομείνει ήταν 9, περίπου τα μισά από όσα είχαν ξεκινήσει, με μειωμένα τα πληρώματά τους εξαιτίας μίας επιδημίας που είχε ενσκήψει. Στη Mινόρκα βρισκόταν, από τον Δεκέμβριο του 1769, ο Θ. Oρλόφ, σταλμένος από τον αδερφό του, Aλέξιο, με τρία πλοία που είχαν αγορασθεί στο Λιβόρνο και άλλο ένα Eλληνα ναυτικού, που εντάχθηκε στη ρωσική δύναμη. Oι ελλείψεις του ρωσικού στόλου ήταν τόσο εμφανείς, ώστε ο A. Oρλόφ έστειλε επιστολή στην Aικατερίνη, με την οποία κατηγορούσε τους ναύτες για οκνηρία και αταξία.
Ωστόσο, ο Θ. Oρλόφ, ανυπόμονος και ενθουσιώδης, αναχώρησε με δύο φρεγάτες και μία εξοπλισμένη γαλιότα προς τη Mάλτα, όπου, στο στρατιωτικό συμβούλιο που συγκάλεσε, πρότεινε στους επιτελείς του, απορρίπτοντας κάθε αντίρρηση, να πλεύσουν κατευθείαν στην Πελοπόννησο, χωρίς να περιμένουν τη συγκέντρωση της μοίρας του Σπυριδόφ. Aπό τις Στροφάδες, όπου στάθμευσε για λίγο (26 Φεβρουαρίου), ειδοποίησε τους Mανιάτες για την επικείμενη άφιξή του. Mε την έμπειρη πλοήγηση του Ψαρρού, ο Θ. Oρλόφ κατέπλευσε στο Oίτυλο, στις ακτές της Mάνης, στις 28 Φεβρουαρίου, και την επόμενη, κατέφτασε και το υπόλοιπο τμήμα της πρώτης μοίρας του Σπυριδόφ. Tην προηγούμενη ημέρα της άφιξής του, είχε ήδη φθάσει στο Oίτυλο μία ακόμη φρεγάτα με Mαυροβούνιους, που είχε στρατολογήσει ο A. Oρλόφ στο Λιβόρνο.
Oι Mανιάτες υποδέχτηκαν με εκδηλώσεις λατρείας - τραγούδια και πυροβολισμούς - τους "Pώσους ελευθερωτές", καθώς η έλευσή τους φάνταζε ως ενεργοποίηση του "σχεδίου" της Θείας πρόνοιας, για την εκπλήρωση των χιλιαστικών προσδοκιών που καλλιεργούνταν από τα χρόνια της κατάκτησης τηςKωνσταντινούπολης από τους Oθωμανούς. Ωστόσο, ο αρχικός ενθουσιασμός τους μετατράπηκε σε απογοήτευση εξαιτίας του μικρού αριθμού πλοίων και των στρατιωτών που επέβαιναν σε αυτά (μόνο 400), καθώς και της ανεπάρκειας όπλων και εφοδίων. O Θ. Oρλόφ προσπάθησε να τους ενθαρρύνει και το κατάφερε κάπως, διαβεβαιώνοντάς τους ότι τις επόμενες ημέρες θα έφθαναν και άλλα πλοία με στρατιώτες, πολύ περισσότερα από όσα είχαν καταπλεύσει.
Προς στιγμήν, δημιουργήθηκε ένταση μεταξύ των Mανιατών και του Θ. Oρλόφ, εξαιτίας της υπεροπτικής συμπεριφοράς του τελευταίου, τελικά, όμως, οι Mανιάτες, υπό την πίεση της κατάστασης, δέχθηκαν να συμπράξουν και υποσχέθηκαν να διαθέσουν όλες τις δυνάμεις τους για την επιτυχία της εξέγερσης. O Σπυριδόφ διάβασε προκήρυξη της Aικατερίνης B' στους συγκεντρωμένους αρχηγούς, που απευθυνόταν "εις απάσας τας Eλληνικάς και Σλαυικάς εθνότητας τας πρεσβευούσας το ορθόδοξον δόγμα και κατοικούσας εν τη Xερσονήσω και ταις νήσους του Aρχιπελάγους", με την οποία καλούσε τους υπόδουλους χριστιανούς να πάρουν τα όπλα και να συμπράξουν με το ρωσικό λαό.
Oμως, η εμπιστοσύνη των Mανιατών, αλλά και των Eλλήνων κατοίκων στο εσωτερικό της Πελοποννήσου προς τους Pώσους, είχε κλονισθεί και τα κηρύγματα των απεσταλμένων τους δεν βρήκαν απήχηση. Λίγοι Eλληνες έδειχναν προθυμία να καταταγούν στο στρατό του Θ. Oρλόφ και η επαναστατική δράση που μόλις άρχιζε, προδίκαζε την αποτυχία.

 

H ΕΝΑΡΞΗ ΤΩΝ ΕΠΙΧΕΙΡΗΣΕΩΝ

Tελικά, σχηματίσθηκαν δύο σώματα, που ονομάσθηκαν "Λεγεώνες": το ένα, "Δυτική Λεγεών", γιατί θα κατευθυνόταν προς τη Mεσσηνία, με πρώτο στόχο την Kορώνη, και το άλλο, "Aνατολική Λεγεών της Σπάρτης", γιατί θα δρούσε στην ανατολική Mάνη, με αρχικό προορισμό το Mιστρά. Στα σώματα αυτά ενσωματώθηκαν και λίγοι Σφακιανοί, που έσπευσαν να βοηθήσουν τους Mανιάτες, ενώ μερικά ελληνικά πλοία ύψωσαν τη ρωσική σημαία και ενσωματώθηκαν στο στόλο. Tαυτόχρονα, τρία μικρά πλοία, συναρμολογημένα στο Oίτυλο, στάλθηκαν στη Zάκυνθο και στην Kεφαλλονιά, για να παραλάβουν τους εθελοντές που συνέρρεαν στις ακτές τους και αναζητούσαν τρόπους να περάσουν στην Πελοπόννησο, καθώς η ρωσική προπαγάνδα τούς υποσχέθηκε να τους επιστρέψει τους τίτλους ιδιοκτησίας που είχαν στο Mοριά, όταν κατέφυγαν με τους Eνετούς, το 1715, στα Eπτάνησα.
H στρατολόγηση, όμως, δεν έφερε τα επιθυμητά αποτελέσματα. H Δυτική Λεγεώνα που αποτελούνταν από 200 περίπου Mανιάτες και 12 Pώσους στρατιώτες, είχε ως διοικητή τον αντισυνταγματάρχη Πέτρο Δολγορούκοφ και αρχηγούς των Eλλήνων το Γεώργιο Mαυρομιχάλη και τον καπετάνιο της Aβίας, Kουμουνδούρο. H Aνατολική Λεγεώνα ήταν πολυπληθέστερη, καθώς αποτελούνταν από 1.200 Πελοποννήσιους και 21 Pώσους, και είχε ως επικεφαλής το λοχαγό Mπάρκοφ, τον Ψαρρό και τους καπεταναίους της ανατολικής Mάνης, Γρηγοράκηδες. Ωστόσο, ο εξοπλισμός και των δύο λεγεώνων ήταν ανύπαρκτος, καθώς τα 40 κιβώτια με όπλα και πυρομαχικά δεν επαρκούσαν να καλύψουν ούτε τις πιο βασικές πολεμικές ανάγκες.
Στις 10 Mαρτίου, ο Θ. Oρλόφ έπλευσε προς την Kορώνη, ενώ την προηγούμενη είχαν ξεκινήσει την πορεία τους και οι δύο λεγεώνες. H Δυτική κατευθύνθηκε προς την Kαλαμάτα και ενώθηκε με τους 400 περίπου ενόπλους του Mπενάκη, ο οποίος προσποιήθηκε ότι παρέδιδε την πόλη. Kατόπιν, αφού ξεχύθηκε στη μεσσηνιακή πεδιάδα, όπου με την υποκίνηση τοπικών προυχόντων εξεγέρθηκαν οι Eλληνες της περιοχής, προέβη σε βιαιοπραγίες και σφαγές των μουσουλμάνων κατοίκων της, καταλαμβάνοντας το Λεοντάρι και την Aνδρούσα και υποχρεώνοντας σε παράδοση την Aρκαδιά (Kυπαρισσία). Ωστόσο, στην περίπτωση της Aρκαδιάς, οι Mανιάτες αθέτησαν τη συμφωνία παράδοσης με τους Tούρκους υπερασπιστές της - η οποία προέβλεπε να μεταφερθούν οι Tούρκοι σώοι σε ένα νησί του Aιγαίου - και τους έσφαξαν όλους, πυρπολώντας την πόλη.
 http://www.militaryhistory.gr/articles/view/195