ΘΕΑΤΡΟ Γιάννης Μπέζος: «Αντιπατριωτικό να βγάζεις χρήματα έξω»

ΘΕΑΤΡΟ

Γιάννης Μπέζος: «Αντιπατριωτικό να βγάζεις χρήματα έξω»

mpezos

Δημοφιλής και πάντα ειλικρινής, χωρίς να πηγαίνει με το ρεύμα, σκηνοθετεί για την Επίδαυρο τις «Εκκλη­σιάζουσες» του Αριστοφάνη

24.07.2015, 16:13 | Ετικέτες:  αρχαίο δράμα, σκηνοθέτες, Επίδαυρος, ηθοποιοί

Συντάκτης: 

Έφη Μαρίνου

Μετά την ήττα της Αθήνας στον Πελοποννησιακό Πόλεμο, η διαφθορά και οι ανισότητες έχουν ξεπεράσει κάθε όριο. Στον κόσμο του Αριστοφάνη οι Αθηναίες παίρνουν τα πράγματα στα χέρια τους. Γίνονται «Εκκλησιάζουσες». Μεταμφιεσμένες σε άντρες, πηγαίνουν αξημέρωτα στην Εκκλησία του Δήμου και περνούν ένα ψήφισμα που τους δίνει την εξουσία. Επιβάλλουν πολιτικές μεταρρυθμίσεις και εφαρμόζουν περιουσιακή και ερωτική κοινοκτημοσύνη.

Ο Γιάννης Μπέζος είναι η επικεφαλής του «κινήματος», η ζωηρή Πραξαγόρα... Ολα αυτά την επόμενη εβδομάδα, Παρασκευή και Σάββατο, 31 Ιουλίου και 1 Αυγούστου, στο θέατρο της Επιδαύρου, από το Εθνικό Θέατρο, σε σκηνοθεσία δική του.

«Είναι το προτελευταίο των σωζόμενων έργων του Αριστοφάνη, πριν από τον“Πλούτο”. Μαζί με τη “Λυσιστράτη»” και τους “Ορνιθες” αποτελούν έργα της ουτοπίας», λέει ο Γιάννης Μπέζος. «Στη “Λυσιστράτη” το όχημα ήταν ο πόλεμος, εδώ η κυβέρνηση. Οι γυναίκες διεκδικούν τα αδιανόητα για την εποχή. Μια μεγάλη σκηνή, λες και είναι κλεμμένη από κάποια μεγαρίτικη φάρσα, φαντάζει από άλλο έργο: η επιβολή της ισονομίας στο σεξ, όπου οι γριές απαιτούν να προηγηθούν... Κομβικής σημασίας είναι η σκηνή με τον Χρέμη, όλα τα άλλα ανήκουν στη σφαίρα της ουτοπίας, του γέλιου.

Νίκος Μαγδαληνός, Γιάννης Μπέζος, Δανάη Σκιάδη, Γιάννης Ζουγανέλης, Γιωργής Τσουρής, Θανάσης Ισιδώρου, Παναγιώτης Κατσώλης | 

Ο νομοταγής παραδίδει τα υπάρχοντά του. Ο πονηρός, όμως, που εκπροσωπεί τη λογική του σύγχρονου Ελληνα, λέει: άσε να δούμε τι θα κάνουν και οι άλλοι, μην είμαστε κορόιδα. Συνειδητοποιείς ότι μέσα στους αιώνες τίποτα δεν έχει αλλάξει. Θανατηφόρα επίκαιρο δε έργο, όπου ενώ η Αθήνα βρίσκεται σε απόλυτη παρακμή, οι πολίτες ζουν με τα λεφτά των Περσών...»

• Το κοστούμι που φοράτε ως Πραξαγόρα μάς προϊδεάζει προς τη Ζωή Κωνσταντοπούλου.

Μορφολογικά, ως φιγούρα, ναι. Καθόλου, όμως, επί της ουσίας. Η Πραξαγόρα βεβαίως μιλά με μια ουτοπική επαναστατικότητα, αλλά δεν είναι αυτό το θέμα της παράστασης. Δεν έχω άποψη για την κυρία Κωνσταντοπούλου. Η υπερβολή της οδηγεί σε υπερβολική κριτική.

• Ανελέητη κριτική.

Ανελέητοι είμαστε όχι μόνο με την κ. Κωνσταντοπούλου, αλλά και με την προηγούμενη κυβέρνηση και με την τωρινή και με την επόμενη. Είναι η χαρά τού να κατακρημνίζεις αυτό που εσύ έχεις υψώσει. Η φοβερή αμετροέπεια, τα μεγάλα λόγια, το πάθος της ανάδειξης και της σταύρωσης μετά.

• Μήπως εξαντλήσαμε τον Αριστοφάνη;

Τον έχουμε αφυδατώσει με εκδοχές, διασκευές, αναγωγές προσπαθώντας να τον επικαιροποιήσουμε. Κι από την άλλη, το κοινό ταυτίζει την αττική κωμωδία με τον ηθοποιό-σταρ που πρωταγωνιστεί. Θα πήγαινε να δει κανείς τον «Ριχάρδο» αν δεν έπαιζε ο Κέβιν Σπέισι; Το θέμα είναι αν έχεις ικανό λόγο για μια παράσταση φροντισμένη στο σύνολό της κι όχι άντε ακόμα μια κωμωδία για το καλοκαίρι από ρουτίνα, με φασόν επαναλήψεις. Η εποχή είναι φορτισμένη και ο ποιητής είναι πολιτικός, πώς να το κάνουμε; Κάποια έργα, όπως οι «Ιππής», που καυτηριάζουν τη δημαγωγία, είναι εσαεί επίκαιρα. Αν βαρεθήκαμε τον Αριστοφάνη είναι γιατί δεν τον καταλαβαίνουμε, κυρίως στα χορικά.

• Είναι θέμα σκηνοθέτη; Εσείς αμφισβητείτε την αναγκαιότητά του.

Εγώ πιστεύω στον ηθοποιό, χωρίς αυτόν δεν υπάρχει θέατρο. Με ενδιαφέρει ένα κλίμα, μια θερμοκρασία που δημιουργείται πριν από την πρόβα, δίνοντας χώρο και χρόνο στους ηθοποιούς να δώσουν κάτι από τον εαυτό τους κι όχι να περιορίζονται στις απόψεις ενός γκουρού σκηνοθέτη. Πλήττω αφόρητα με τους σκηνοθέτες κι ούτε είδα κάτι που με ξετρέλανε. Δεν μιλάω για τους κανονικούς ανθρώπους του θεάτρου, αλλά για όσους στοχεύουν εκ των προτέρων στον εντυπωσιασμό. Εμπλέκουν μάλιστα τους θεατές, οι οποίοι, παγιδευμένοι μέσα σ’ έναν αρχοντοχωριατισμό, επευφημούν. Κι ενώ δεν έχουν καταλάβει τίποτα, φεύγουν με την αίσθηση ότι είδαν κάτι πολύ πνευματικό.

• Το ενδιάμεσο μεταξύ επιτήδευσης και λαϊκισμού δεν υπάρχει;

Αυτό ακριβώς πρέπει να αναζητήσουμε. Να υπάρχει θεωρητικός εξοπλισμός, αλλά όχι κλοπές απ’ έξω ή ο ναρκισσισμός του τύπου «θέλω η δουλειά μου να καταγραφεί στην ιστορία του θεάτρου». Για μένα η καλή σκηνοθεσία είναι αυτή που δεν φαίνεται.

• Εχετε εκφράσει μια δυσανεξία στη σχέση σας με το κοινό. Είστε λίγο ακραίος;

Καθόλου. Οι θεατές ξέρουν, δεν ενοχλούνται. Με έχουν μάθει πια. Αυτή είναι η δουλειά μου κι αυτή είναι η ιδιοσυγκρασία μου - φοβάμαι πως μεγαλώνοντας χειροτερεύω... Δεν θέλω πολλά πολλά, ούτε φωτογραφίες ούτε αυτόγραφα. Ομως με απασχολεί πάρα πολύ τι θα προσφέρω σ’ αυτό το κοινό. Δουλεύω εξαντλητικά και όταν η παράσταση τελειώνει, ολοκληρώνεται η αποστολή μου. Κολακεύοντας το κοινό -κάποιοι συνάδελφοι ευθύνονται για το φαινόμενο- βάζεις σε κίνδυνο την ουσιαστική σχέση με τους θεατές και το αντικείμενο της δουλειάς μας. Μα τότε, σε τι διαφέρουμε από τους πολιτικούς; Το θέατρο δεν είναι ποίηση, λογοτεχνία, ως δημόσια έκθεση απαιτεί κόσμο παρόντα. Επιμένω ότι οι άνθρωποι, κυρίως στην επαρχία, μπορεί να μην είναι υποψιασμένοι, αλλά είναι τρομερά ευαίσθητοι, μην πω ότι εκδηλώνουν ουσιαστικότερο ενδιαφέρον από τους μητροπολιτικούς παντογνώστες, οι οποίοι -αν είναι δυνατόν- βλέπουν τέσσερις παραστάσεις την ημέρα… Φτιάχνουν λίστα που περιλαμβάνει: Στέγη, όλο το Φεστιβάλ, κ.λπ. Ε, αυτοί δεν είναι σοβαροί, είναι πυροβολημένοι. Δεν μπορεί να μην έχουν προσωπική ζωή…

• Η κόρη σας όμως, η Ηρώ Μπέζου, δουλεύει ως ηθοποιός στο θέατρο που εσείς κριτικάρετε.

Οι νέοι θυσιάζονται για τις παρέες τους, τις πεποιθήσεις τους. Παγιδεύονται σε ψευτοομαδικότητες, στη χαρά της συνύπαρξης, ώσπου να αρχίσει η παρακμή, και τότε συνειδητοποιούν ιδιοσυγκρασίες, ελαττώματα, προτερήματα, νευρικά συστήματα. Αλλά οι νέοι έτσι πρέπει να λειτουργούν. Την πραγματικότητα την καταλαβαίνουν ρισκάροντας. Η κόρη μου, απολύτως αυτόνομη, κάνει ό,τι θέλει - έτσι πρέπει. Το κάνει με πάθος, είναι υπόλογη απέναντι στους θεατές και η δουλειά της θα κριθεί μέσα στον χρόνο. Με θεωρούν σκληρό, συντηρητικό, παλιομοδίτη, αλλά οι συνάδελφοι ξέρουν ότι δεν λέω ψέματα. Δουλεύω πολύ, η ψυχή μου το ξέρει. Κρατάω 25-30 ανθρώπους συσπειρωμένους σ’ ένα έργο, χωρίς φωνές, βρισιές και ψευτοπνευματικούρες. Ειδικά σήμερα που ο θεατής βάζει το υστέρημά του, πρέπει να είμαστε δέκα φορές παρόντες. Την ίδια στιγμή που εμείς δουλεύουμε στο Εθνικό Θέατρο, πολλοί συνάδελφοι είναι πανί με πανί.

• Πώς ζήσατε τις πολιτικές εξελίξεις;

Ψήφισα «ναι», αλλά δεν κατάλαβα το ερώτημα του δημοψηφίσματος. Ολοι είμαστε υπέρ τού ναι στην Ευρώπη και υπέρ τού όχι στη λιτότητα. Δεν χρειαζόταν, λοιπόν. Ομως κάποτε είσαι υποχρεωμένος να πιστέψεις τον πρωθυπουργό όταν σου λέει «αναλαμβάνω την ευθύνη», ανεξάρτητα από το τι ψήφισες, εκτός κι αν είσαι εντελώς ηλίθιος ή κολλημένος. Γι’ αυτό δεν άντεχα την τρέλα, τον πανικό, την υστερία. Επιτέλους, ήταν μια δημοκρατική διαδικασία, όχι εθνικό πένθος για να κλαίμε όλη μέρα. Χαλάμε τον κόσμο ότι δεν συμμετέχουμε και μόλις μας το ζητήσουν, τους βρίζουμε γιατί μας το κάνουν αυτό. Η ιστορία πήγαινε προς την αποτυχία. Επρεπε να είχαμε υπογράψει τον Φεβρουάριο και η κυβέρνηση να ασχολιόταν επιτέλους με το μέσα της χώρας: παιδεία, δημόσια διοίκηση, αξιοκρατία, εφαρμογή των νόμων. Οποιος τα λύσει αυτά θα μείνει στην Ιστορία. Δεν υπάρχει άλλος πλην του Τσίπρα να διαχειριστεί αυτή τη δύσκολη συμφωνία. Τα κόμματα μεγάλης πλειοψηφίας τελείωσαν. Είμαστε αναγκασμένοι να κάνουμε ό,τι και στην Ευρώπη: συνεργασίες.

• Εκείνοι είναι «προτεστάντες» κι εμείς «ορθόδοξοι». Εκείνοι της αποταμίευσης κι εμείς του φιλότιμου.

Σωστό. Εδώ επικρατεί το «έχει ο θεός». Ποιος νόμος να διαχωρίσει Κράτος-Εκκλησία, που έχουν γίνει νύχι-κρέας; Είναι το κλίμα, ο αέρας που αναπνέουμε, η Ιστορία μας. Δεν ξέρουμε ποιοι είμαστε. Ενώ είμαστε έτοιμοι να θυσιαστούμε για την πατρίδα -το αλβανικό έπος είναι κορυφαίο παράδειγμα- αρνιόμαστε το κράτος ως ταυτισμένο με τον Οθωμανό, τον καταπιεστή. Το οξύμωρο είναι δε ότι θέλουμε να συγγενεύουμε μαζί του σε προσλήψεις, αλλά όχι σε φόρους. Και οι πρόγονοί μας έτσι ήταν. Ο Αριστοφάνης έβριζε στους «Ιππής» τον δημαγωγό Κλέωνα, ο οποίος καθόταν στην πρώτη σειρά και γελούσε. Στα Μεγάλα Διονύσια ο κόσμος έδινε στον ποιητή το πρώτο βραβείο και στον Κλέωνα, ξανά, την εξουσία... Από τους Ευρωπαίους πήραμε τα χειρότερα. Δεν πήγαμε στην πλευρά του Παπαδιαμάντη ή του Κόντογλου, δεν καταφέραμε να συνδυάσουμε καταγωγή και επιρροές. Τα κουκουλώσαμε, φορέσαμε το φράκο, αλλά από κάτω φαίνεται πάντα το τσαρούχι.

• Εχετε βγάλει λεφτά έξω;..

Δεν έχω ούτε «μέσα» πλέον. Κάποτε που είχα, δεν διανοήθηκα να βγάλω έξω ούτε ευρώ. Το θεωρώ αντιπατριωτικό. Η πατρίδα δεν είναι κράτος, λάβαρα, υπουργεία. Είναι ο χώρος που ζούμε μ’ έναν τρόπο, ο χώρος που του δίνεις και σου δίνει. Θα περάσουμε δύσκολα, αλλά νομίζω ότι τώρα θα βρούμε την ταυτότητά μας, ακριβώς επειδή καταλάβαμε ότι τα ίδια τα πράγματα μάς δημιούργησαν ανάγκες μη πραγματικές. Το βλέπω στον εαυτό μου. Τώρα είμαι ήρεμος και η ζωή μου πολύ πιο ενδιαφέρουσα.

INFO:

Μετάφραση: Μίνως Βολανάκης. Σκηνοθεσία-δραματουργική επεξεργασία: Γιάννης Μπέζος. Σκηνικά-κοστούμια: Γιώργος Γαβαλάς. Μουσική-στίχοι: Κωστής Μαραβέγιας. Κίνηση: Σεσίλ Μικρούτσικου. Φωτισμοί: Χρήστος Τζιόγκας. Μουσική διδασκαλία: Μελίνα Παιονίδου. Παίζουν: Γιάννης Μπέζος, Γιάννης Ζουγανέλης, Λαέρτης Μαλκότσης, Δανάη Σκιάδη, Πάνος Βλάχος, Μπάμπης Γαλιατσάτος, Θανάσης Ισιδώρου, Παναγιώτης Κατσώλης, Κώστας Κοράκης, Γιωργής Τσουρής.

Γεροβασίλη: Ο Βαρουφάκης έλαβε εντολή για την κατάρτιση Plan B από τον Πρωθυπουργό

«Ο κ. Βαρουφάκης πράγματι έλαβε εντολή από τον Πρωθυπουργό για την κατάρτιση εναλλακτικού σχεδίου», αποκάλυψε η κυβερνητική εκπρόσωπος, Όλγα Γεροβασίλη.

«Ο πρώην υπουργός Οικονομικών έλαβε επίσημη εντολή για τη δημιουργία ενός εναλλακτικού σχεδίου», υποστήριξε, χαρακτηριστικά, η κ. Γεροβασίλη, μιλώντας στην ΕΡΤ.

«Το λεγόμενο Plan B αποτελούσε έναν αμυντικό μηχανισμό της κυβέρνησης έναντι των δανειστών», συμπλήρωσε η κυβερνητική εκπρόσωπος.

 Πάντως, διευκρίνισε ότι «τα όσα μετέδωσαν τα Μέσα Ενημέρωσης, τα οποία προσομοιάζουν σε αστυνομικό μυθιστόρημα, απέχουν παρασάγγας από την πραγματικότητα».

Σχετικά με την πορεία των διαπραγματεύσεων, η κ. Γεροβασίλη επισήμανε ότι η κυβέρνηση στοχεύει να «κλείσει» τη συμφωνία έως τις 18 Αυγούστου, χωρίς την ψήφιση νέων προαπαιτούμενων μέτρων.

Βέβαια, έσπευσε να σημειώσει ότι η ίδια διατηρεί ορισμένες επιφυλάξεις, λόγω των αντιθέσεων που εκφράζονται στους κόλπους των δανειστών.

Προς ώρας, ωστόσο, διαβεβαίωσε πως «όλα βαίνουν ομαλά».

Read more: http://www.newsbomb.gr/politikh/news/story/611232/gerovasili-o-varoyfakis-elave-entoli-gia-tin-katartisi-plan-b-apo-ton-prothypoyrgo#ixzz3hDN0Oi2k

Capital controls - Νέα ρύθμιση: Ανάληψη των 420 ευρώ οποιαδήποτε ημέρα της εβδομάδας

 Το Υπουργείο Οικονομικών ανακοίνωσε το απόγευμα της Τρίτης (28/07/2015) ότι για τη διευκόλυνση των καταθετών και των συνταξιούχων από αύριο, Τετάρτη 29 Ιουλίου 2015 και μέχρι την Παρασκευή, 31 Ιουλίου 2015 θα είναι δυνατή οποιαδήποτε από τις τρεις ημέρες η ανάληψη από τα γκισέ των τραπεζών (τις εργάσιμες ημέρες) ή από τα ΑΤΜ (όλο το 24ωρο) ποσού μέχρι το όριο των 420 ευρώ ανά καταθέτη και ανά πιστωτικό ίδρυμα.

Για παράδειγμα, εάν από το περασμένο, Σάββατο 25 Ιουλίου 2015 μέχρι και σήμερα, Τρίτη 28 Ιουλίου 2015 κάποιος δεν έχει προβεί σε ανάληψη μετρητών, θα μπορεί να κάνει ανάληψη μέχρι και 420 ευρώ οποιαδήποτε στιγμή μέχρι και την Παρασκευή 31 Ιουλίου 2015.

Εάν κάποιος είχε προβεί σε ανάληψη 60 ευρώ σε μετρητά το Σάββατο 25 Ιουλίου και σε άλλα 60 ευρώ την Κυριακή 26 Ιουλίου 2015, τότε θα μπορεί να κάνει ανάληψη μέχρι 300 ευρώ (420 ευρώ - 60 ευρώ - 60 ευρώ) οποιαδήποτε στιγμή μέχρι και την Παρασκευή 31 Ιουλίου 2015.

Το υπουργείο Οικονομικών αναφέρει στην ανακοίνωσή του ότι «με τα ως άνω, δεν υπάρχει λόγος να συνωστίζονται στο τέλος της εβδομάδας οι συνταξιούχοι και οι λοιποί καταθέτες για τη σωρευτική ανάληψη των καταθέσεων ή των συντάξεών τους».

Read more: http://www.newsbomb.gr/oikonomia/trapezes/story/611200/capital-controls-nea-rythmisi-analipseis-420-eyro-tin-evdomada-asxetos-imeras#ixzz3hDM7eYxW

Οι γνωστοί-άγνωστοι του ελληνικού κινηματογράφου Αξέχαστοι δεύτεροι και τρίτοι ρόλοι, σε... πρώτο πλάνο

Προσέφεραν και εξακολουθούν και προσφέρουν γέλιο, άφθονο γέλιο, δάκρυα, χαρμολύπη σε μια εποχή-τη σημερινή-, που η ανάγκη για αυθεντικούς ανθρώπους και γνήσια συναισθήματα είναι το ζητούμενο.

Οι παρακάτω ηθοποιοί, ανήκουν στην κατηγορία των «αφανών» ηρώων των ταινιών του αλησμόνητου ελληνικού κινηματογράφου που προβάλλονται ξανά και ξανά ως απόδειξη της διαχρονικότητάς τους.

Κώστας Δούκας, Χρήστος Ευθυμίου, Ρία Δελούτση… είναι μερικοί μόνο από τους ηθοποιούς που δεν απασχόλησαν έντονα τα φώτα της δημοσιότητας -τουλάχιστον, όχι στη κανονική τους διάσταση- και οι δημιουργοί ποτέ δε γύρισαν μια ταινία «επάνω» τους, αρκετοί ωστόσο υπήρξαν πρωταγωνιστές στο θέατρο.

Είναι οι δευτεραγωνιστές ή εκείνοι που είχαν έναν τρίτο ή μικρό ρόλο σε μια ταινία πλαισιώνοντας το καστ των πρωταγωνιστών, που αν και είναι διάσημοι, τα ονόματά τους είναι, στην πλειονότητα του κοινού, άγνωστα.

Γιώργος Βελέντζας

Η πρώτη του εμφάνιση στον κινηματογράφο έγινε το 1948 με την ταινία «Οχυρό 27». Γεννήθηκε στην Αθήνα στις 4 Δεκεμβρίου 1927 και σπούδασε στη Δραματική Σχολή του Ωδείου Αθηνών. Χαρακτηριστικός είναι ο ρόλος του στην ταινία «Από πού πάνε για τη χαβούζα;», και στην ταινία «Ο τσαρλατάνος» με το Θανάση Βέγγο . Έχει παίξει πολλές φορές ρόλους στρατιωτικού, κυρίως όμως αστυνομικού. Ασχολήθηκε με το ντουμπλάρισμα φωνής, σε πολλές ελληνικές ταινίες του 1950-70 και σε μεταγλωττίσεις για την τηλεόραση (Μικρό σπίτι στο λιβάδι). 
Συμμετείχε και στο πετυχημένο σήριαλ του ΑΝΤ1 «Κωνσταντίνου και Ελένης», ως ο πατέρας της Ματίνας.

Μάκης Δεμίρης

 Αυτό που εκπλήσσει βλέποντας κανείς το βιογραφικό του Μάκη Δεμίρη, είναι οι αναρίθμητες ταινίες στις οποίες έχει συμμετάσχει. Από το 1965 έως το 1984 το όνομά του έχει συμπεριληφθεί στους τίτλους περίπου 80 ταινιών, ενώ παρουσία έχει, εκτός από το θέατρο, και στην εποχή της βιντεοκασέτας.
Πρόσωπο με χαρακτηριστικά που δεν λησμονούνται, το Μάκης Δεμίρης είναι μια από τις χαρακτηριστικές περιπτώσεις δεύτερου ή τρίτου ρόλου. Γεννήθηκε το 1939 στην Αθήνα, σπούδασε στη δραματική σχολή του Πέλου Κατσέλη και στο Ωδείο Αθηνών, και συνεργάστηκε με μεγάλες πρωταγωνίστριες, όπως η Αλίκη Βουγιουκλάκη και η Ρένα Βλαχοπούλου. 
Κατά τη δεκαετία του 1980 αντιμετώπισε πρόβλημα με τον καρκίνο του φάρυγγα, και ενώ όλα έδειχναν ότι η υγεία του εξελισσόταν καλά, πέθανε τις 14 Οκτωβρίου 1999 στο σπίτι του, στην Αθήνα, από ανακοπή καρδιάς, σε ηλικία 60 ετών
Μερικές από τις ταινίες που έχει συμμετάσχει είναι: «Υπάρχει και φιλότιμο» (1965), «Η βουλευτίνα» (1966), «Το κορίτσι του Λούνα παρκ» (1968), «Θου-Βου φαλακρός πράκτωρ - Επιχείρησις: Γης μαδιάμ» (1969), «Η κόμισσα της Κέρκυρας», «Ρόδα τσάντα και κοπάνα Νο2» (1983).

Κώστας Δούκας

Το σύγχρονο κοινό τον γνώρισε μέσα από τους ρόλους του δίπλα στον Κώστα Χατζηχρήστο, με σπουδαιότερη αυτή «Της Κακοκοίρας». Γεννήθηκε στη Σμύρνη το 1895 και υπήρξε και σεναριογράφος. Σπούδασε στην Εμπορική Σχολή και εργάστηκε στην Τράπεζα Αθηνών, πόστο το οποίο εγκατέλειψε για να ακολουθήσει το όνειρό του να γίνει ηθοποιός. Πέθανε τον Ιούλιο του 1967.

Χρήστος Ευθυμίου

Ο πιο γλυκύτατος… βλάκας! Με καταγωγή από τη Λαμία, ήταν διπλωματούχος της Νομικής και το 1929 φοίτησε στην επαγγελματική σχολή θεάτρου οπότε και έκανε και την πρώτη του θεατρική παρουσία με το θίασο Κυβέλης και μετά διετία προσκλήθηκε ως ιδρυτικό μέλος του Βασιλικού Θεάτρου όπου και υπηρέτησε ως βασικό στέλεχος και ως ένας των πρωταγωνιστών του. Από τη θέση αυτή διέπρεψε ως κωμικός ιδίως σε έργα του Μολιέρου, του Σαίξπηρ αλλά και σε χαρακτηριστικούς ελληνικούς λαογραφικούς ρόλους ελληνικών έργων. Οι ρόλοι του στις ταινίες «Ο γυναικάς» και «Ένας βλάκας και μισός» είναι αυτοί για τους οποίους μνημονεύεται περισσότερο.

Νίκος Φέρμας

Γεννήθηκε στη Μυτιλήνη το 1905 και το πραγματικό του ονοματεπώνυμο ήταν Νίκος Χατζηανδρέου. Καθιερώθηκε σε ρόλους μάγκα και ντόμπρου ανθρώπου και εμφανίστηκε πάντα σε δεύτερους ρόλους, σε πολλές ταινίες των δεκαετιών του ' 50 και του ' 60, όπως: «Ένας ήρωας με παντούφλες», «Λόλα», «Η χαρτοπαίχτρα», «Της κακομοίρας», «Ανθισμένη αμυγδαλιά», «Όσα κρύβει η νύχτα», «Ο παπατρέχας», «Καλώς ήλθε το δολάριο», «Τρεις κούκλες κι εγώ» και άλλες. Υπήρξε παντρεμένος με την επίσης ηθοποιό Άννα Παντζίκα. Πέθανε στις 14 Αυγούστου του 1972.

Ρία Δελούτση

Γεννήθηκε στο Άργος Αργολίδας στις 11 Φεβρουαρίου 1944 από πατέρα Ιταλό και μητέρα Ελληνίδα. Στην ηλικία των δεκαπέντε χρόνων - μαθήτρια ακόμα του γυμνασίου - δίνει εξετάσεις σαν εξαιρετικό ταλέντο στο θέατρο Κοτοπούλη-Ρεξ με το έργο του Φεντερίκο Γκαρθία Λόρκα Ματωμένος Γάμος και περνάει παμψηφεί .

Το 1961 εκλέγεται Σταρ Ελλάς κι αναχωρεί για το Μαϊάμι των ΗΠΑ όπου συμμετέχει στο διαγωνισμό τη Μις Υφήλιος και κερδίζει τον τίτλο της «Μις Φιλία». Μετά τα διεθνή καλλιστεία, παρ' όλο που της γίνεται πρόταση να παραμείνει στις ΗΠΑ για να συμμετάσχει σε ταινία του χόλιγουντ, επιστρέφει στην Ελλάδα και συνεχίζει τις σπουδές της.
Παράλληλα με το θέατρο ασχολείται και με τον κινηματογράφο. Έχει γυρίσει τριάντα δύο ταινίες από τις οποίες ξεχωρίζουν: «Βαβυλωνία», «Η Παριζιάνα», σε σκηνοθεσία Γιάννη Δαλιανίδη, «Ο γίγας της Κυψέλης» με τον Νίκο Ρίζο, « Το αφεντικό μου ήταν κορόϊδο » με τον Νίκο Σταυρίδη, « Ξύπνα κορόιδο» με τον Διονύση Παπαγιαννόπουλο.

Κώστας Παπαχρήστος

Έπαιζε συνήθως ρόλους στρατιωτικού, αστυνομικού και έραβε ο ίδιος τις στολές για τους ρόλους. Έπαιξε σε 200 ταινίες, εκ των οποίων οι 19 ήταν της Φίνος Φιλμς. Γεννήθηκε το 1916 στον Βόλο και ήταν σύζυγος της επίσης ηθοποιού Δήμητρας Σερεμέτη (1933 - 2014) και αδερφός του Νίκου Παπαχρήστου. 
Ο Παπαχρήστος εργάστηκε ως προμηθευτής στρατιωτικών στολών για τον κινηματογράφο και για την τηλεόραση, με τελευταία σειρά την «Πρόβα νυφικού», το 1995. Στη διάρκεια των γυρισμάτων υπέστη καρδιακό επεισόδιο και μεταφέρθηκε στο νοσοκομείο, το Μάρτιο. Την ίδια χρονιά πέθανε.

Δημήτρης Νικολαΐδης

 
Γεννήθηκε το 1922 στη Μικρά Ασία. Πέθανε στις 21 Ιανουαρίου του 1993. Στον κινηματογράφο έκανε την πρώτη του ταινία το «Το κορίτσι της γειτονιάς» το 1954 με πρωταγωνιστές τους Σμαρούλα Γιούλη, Γιώργο Φούντα, Ορέστη Μάκρη κ.α. Έπαιξε ακόμα σε διεθνείς παραγωγές όπως το «Αμέρικα Αμέρικα» του Ηλία Καζάν. Συνολικά γύρισε 80 ταινίες. Ένας ακόμα αγαπημένος φίλος και συνεργάτης του ήταν ο θεατρικός συγγραφέας Κώστας Πρετεντέρης. Μαζί έκαναν την πετυχημένη σειρά στο ραδιόφωνο «Ο Θυρωρός» όπου έκανε τον Μπουλντόζα. Στον κινηματογράφο σκηνοθέτησε μόνο μία ταινία, την κωμωδία «Η γυναίκα μου τρελάθηκε» με τους Μαίρη Αρώνη και Λάμπρο Κωνσταντάρα. Υπήρξε παντρεμένος με την επίσης ηθοποιό Σούλης Σαμπάχ

Τάκης Μηλιάδης

Διακρίθηκε κυρίως σε κωμικούς ρόλους. Γεννήθηκε στην Αθήνα στις 26 Σεπτεμβρίου του 1922 και καταγόταν από οικογένεια ηθοποιών. Ασχολήθηκε με όλα τα είδη του θεάτρου, εκτός από την τραγωδία. Χαρακτηρίστηκε κάποτε Μορίς Σεβαλιέ της Ελλάδας. Είχε κάνει δυο γάμους και απέκτησε  ένα γιο, το Μάριο Μηλιάδη.

Ήταν απόφοιτος της Ιατρικής του Πανεπιστημίου Αθηνών αλλά τον κέρδισε το θέατρο. Στον κινηματογράφο διακρίθηκε σε κωμωδίες - ερμηνεύοντας συχνά θηλυπρεπείς τύπους- δίπλα σε μεγάλα θεατρικά και κινηματογραφικά ονόματα της χώρας. Πέθανε στις 17 Απριλίου 1985 δύο ημέρες μετά από ασήμαντο ατύχημα που είχε με το αυτοκίνητό του στα Γιάννενα.

Νίτσα Μαρούδα

Το άτακτο κορίτσι της μεγάλης οθόνης… Η Ελένη (Νίτσα) Μαρούδα, γεννήθηκε στην Πάτρα το 1935, έπαιξε σε πολλές ταινίες την δεκαετία 60' και του 70' με τους χαρακτηριστικά κωμικούς ρόλους που έπαιζε της χαζής ξανθιάς.
Σπούδασε ηθοποιία στη σχολή μουσικού θεάτρου Θεοφανίδη. Η πρώτη της ταινία στο σινεμά ήταν το «αγρίμι» του Κ. Καραγιάννη το 1960, και έπαιξε συνολικά σε 37 ταινίες δίπλα σε όλα τα ιερά τέρατα του Ελληνικού κινηματογράφου της εποχής. Τελευταία της ταινία ήταν το 1980 το «Υποψήφιοι Βουλευτές και Βουλευτίνες» και τελευταία εμφάνιση της στην τηλεόραση της Υ.Ε.Ν.Ε.Δ. το 1982 στην σειρά «Κομμωτήριο – Ιστορίες του σεσουάρ». 
Παντρεύτηκε τον Συμεών Κολοκοτά, η κόρη της Ιωάννα είναι σύζυγος του πολιτικού και πρώην υπουργού Βαγγέλη Μεϊμαράκη.

Νίκη Λινάρδου

Σύζυγος του Θανάση Βέγγου, κόρη του Λάμπρου Κωνσταντάρα… Η Νίκη Λινάρδου (γνωστή και με το καλλιτεχνικό ψευδώνυμο Μπέμπη Κούλα), γεννήθηκε τον Ιούνιο του 1939 και υπήρξε δεύτερη σύζυγος του συγγραφέα, σεναριογράφου και σκηνοθέτη Αλέκου Σακελλάριου. Σε δεύτερο γάμο παντρεύτηκε τον τηλεσκηνοθέτη Θάνο Χρυσοβέργη.

Απεβίωσε στις 25 Σεπτεμβρίου 2012, σε ηλικία 73 ετών. Εκανε την παρθενική της εμφάνιση στον κινηματογράφο το 1955 στην ταινία «Λατέρνα, φτώχεια και φιλότιμο». Ακολούθησαν, μεταξύ άλλων, οι ταινίες: «Η καφετζού», «Η κυρά μας η μαμή», «Το ξύλο βγήκε απ’ τον παράδεισο», «Μακρικωσταίοι και Κοντογιώργηδες», και «Θα σε κάνω βασίλισσα».

Λίλιαν Μηνιάτη

Έχει εμφανιστεί σε συνολικά 12 ταινίες, με πιο σημαντικές το «Υιέ μου, Υιέ μου» και «Να ζει κανείς ή να μη ζει». Το 1964 ξεκινάει η φιλμογραφία της στον κινηματογράφο με την ταινία του Κώστα Στράντζαλη, «Σχολή για σοφερίνες» δίπλα στον Θανάση Βέγγο και τον Ανδρέα Μπάρκουλη. Τελευταία εμφάνισή της ήταν το 1967 στην ταινία του Ερρίκου Θαλασσινού, «Ο κόσμος τρελάθηκε».

Μαίρη Μεταξά

Γεννήθηκε το 1912 στην Ανατολική Ρωμυλία και πέθανε στην Αθήνα στις 10 Ιανουαρίου 1987. Χαρακτηριστικοί είναι οι ρόλοι που ερμήνευσε στον ελληνικό κινηματογράφο ως Κωνσταντινουπολίτισσα - και τις περισσότερες φορές υπερπροστατευτική - μητέρα του Κώστα Βουτσά. Μάλιστα, ο Κώστας Βουτσάς ήταν αυτός που ήταν κοντά της όταν η Μαίρη Μεταξά έφευγε απ' τη ζωή.

Πρώτη της εμφάνιση στον κινηματογράφο ήταν το 1958 στην ταινία «Η κυρά μας η μαμή» με την αξέχαστη Γεωργία Βασιλειάδου. Η τελευταία της εμφάνιση ήταν το 1980 στην ταινία «Ο Κώτσος στην ΕΟΚ» στο ρόλο της κυρίας Ευρωπαΐδου. Εμφανίστηκε και στο θρυλικό σήριαλ Η «γειτονιά μας» και για μία ακόμη φορά στο ρόλο της μαμάς του Βουτσά στη σειρά «Ο ονειροπαρμένος». Συνολικά έπαιξε σε 40 κινηματογραφικές ταινίες.
Η Μεταξά δεν είχε παντρευτεί ποτέ και δεν είχε παιδιά.

Γιώργος Γαβριηλίδης

Καλοντυμένος, ευγενικός, και ένα από τα πιο αγαπημένα πρόσωπα της χρυσής εποχής του κινηματογράφου. Γεννήθηκε το 1908 και υπήρξε σύζυγος της επίσης ηθοποιού Μαρίκας Κρεβατά. Αναδείχθηκε από το θέατρο και έπαιξε στη συνέχεια σε πολλές κωμωδίες στον κινηματογράφο και αργότερα στην τηλεόραση.
Πέθανε στις 23 Ιουλίου 1982 από πνευμονικό οίδημα.

Μαρίκα Κρεβατά

Η αγαπημένη πεθερά του σινεμά. Η Μαρίκα Κρεβατά γεννήθηκε το 1911. Τα παιδικά της χρόνια τα πέρασε πολύ φτωχά. Έτσι από πολύ νωρίς εμφανίζεται στο θέατρο περισσότερο για να μη μένει μόνη στο σπίτι. Η πρώτη ουσιαστικά επαγγελματική της εμφάνιση ήταν στο θίασο της Ροζαλίας Νίκα. Η καλλιτεχνική της αναγνώριση υπήρξε γρήγορη. Μετά από κάποιες ακόμη περιοδείες θιάσων όπως του Μάνου Φιλιππίδη το όνομά της γίνεται γνωστό στα μουσικά θέατρα της τότε Αθήνας.

Υπήρξε σύζυγος του επίσης ηθοποιού Γιώργου Γαβριηλίδη με τον οποίο έπαιξε μαζί και σε αρκετές ταινίες. .
Η Μαρίκα Κρεβατά εγκατέλειψε τη θεατρική σκηνή το 1973 και πέθανε στις 14 Σεπτεμβρίου 1994 σε ηλικία 83 ετών. 

Πέτρος Λοχαϊτης

Γεννήθηκε στην Αθήνα το 1933 και εμφανίστηκε κυρίως σε κωμωδίες του Αλέκου Σακελλάριου. Ήταν για χρόνια στενός συνεργάτης και φίλος της Αλίκης Βουγιουκλάκη παίζοντας δίπλα της σε πολλές ταινίες όπως, μεταξύ άλλων, στις «Η κόρη μου η σοσιαλίστρια», «Το πιο λαμπρό αστέρι» και «Η αρχόντισσα και ο αλήτης».
Το νήμα της ζωής του κόπηκε άδοξα, όταν σκοτώθηκε το 1976 σε τροχαίο δυστύχημα, στον Θεολόγο όπου διατηρούσε εξοχικό, όταν το αυτοκίνητό του συγκρούστηκε σε βράχο.

Πόπη Λάζου

Εξωστρεφής, πονηρό θηλυκό, ασυγκράτητα γοητευτική. Μέσα από ηρωίδες που είχαν τα συγκεκριμένα στοιχεία, η Λάζου έγινε ευρέως γνωστή και αγαπήθηκε από το κοινό. Γεννήθηκε το 1937 στα Καλάβρυτα και από το 1959 έως το 1977 πρωταγωνίστησε σε 25 ταινίες, δίπλα σε ιερά τέρατα, όπως τον Βασίλη Αυλωνίτη, τον Νίκο Σταυρίδη, τον Λάμπρο Κωνσταντάρα, τη Γεωργία Βασιλειάδου, τον Νίκο Ρίζο κ.α.

Το 1960 ο Φιλοποίμην Φίνος την εντάσει στη Φίνος Φιλμ, και η Πόπη Λάζου παίρνει σημαντικούς ρόλους στις ταινίες «Τα κίτρινα γάντια» (1960), «Ο Κλέαρχος, η Μαρίνα και ο κοντός» (1961), «Ζητείται ψεύτης» (1961) και «Η κυρία του κυρίου» (1962), όμως δεν θα έχει συνέχεια η συνεργασία τους.

Νέλλη Παπά

Η γλυκιά «Φιφίκα» από την ταινία «Της Κακομοίρας» με τον Κώστα Χατζηχρήστο. Το πραγματικό της όνομα της είναι Δέσποινα Παπαδοπούλου και γεννήθηκε το 1934 στην Αθήνα. Έχει σπουδές στο μπαλέτο όπως επίσης και το 1959 έλαβε την άδεια ασκήσεως επαγγέλματος ηθοποιού ως εξαιρετικό ταλέντο. Ενώ η καλλιτεχνική πορεία της ξεκίνησε ως ηθοποιός, το 1973 άρχισε να εργάζεται και ως τραγουδίστρια.

Λίλλη Παπαγιάννη

Μια από τις καλοντυμένες και σικ ηθοποιούς του Ελληνικού κινηματογράφου, ξεχώριζε πάντα για το στυλ και τη γοητεία της. Σύμφωνα με το βιογραφικό λεξικό του Θεόδωρου Έξαρχου «Έλληνες ηθοποιοί», γεννήθηκε στην Αθήνα το 1935, σπούδασε στη Δραματική Σχολή του Θεάτρου Τέχνης, απ' όπου αποφοίτησε το 1958, οπότε και στη συνέχεια συνεργάστηκε με πολλούς θιάσους.

Το 1957, γνωρίστηκε και παντρεύτηκε με τον ηθοποιό Ανδρέα Φιλιππίδη, με τον οποίο συγκρότησε θίασο το 1965. Μέχρι και το 1969 συνεργάστηκε με το ΚΘΒΕ σε παραστάσεις, ενώ από το 1982 μέχρι το 1988, συνεργάστηκε με το Εθνικό Θέατρο. Στον κινηματογράφο πρωτοεμφανίστηκε το 1959, στην ταινία «Νταντά με το ζόρι».

http://www.newsbeast.gr/weekend/arthro/757582/oi-gnostoi-agnostoi-tou-ellinikou-kinimatografou

ΜΑΤ και βίαιες προσαγωγές στον Σταθμό Λαρίσης. Επέμβαση για απομάκρυνση νεαρών που μπήκαν σε τρένο χωρίς εισιτήριο

16 προσαγωγές και 3 συλλήψεις ατόμων του αντεξουσιαστικού χώρου που προσπάθησαν να ταξιδέψουν σιδηροδρομικώς στη Βέροια χωρίς να έχουν εισιτήρια. Δείτε φωτογραφίες από την επέμβαση των αστυνομικών δυνάμεων (Pics)

Χρήστος Δεμέτης

Ιούλιος 24 2015 11:53

Επέμβαση για την απομάκρυνση νεαρών που προσπάθησαν να ταξιδέψουν στη Βέροια χωρίς να φέρουν πάνω τους εισιτήριο πραγματοποιήθηκε από τις δυνάμεις των ΜΑΤ, τα ξημερώματα της Παρασκευής στον σταθμό Λαρίσης.

Επιβάτες της πρώτης θέσης κατάγγειλαν πως 100 περίπου νεαροί που πρόσκεινται στον αντιεξουσιαστικό χώρο δεν είχαν εισιτήρια και πως το τρένο ήταν υπερπλήρες.

Ακολούθησε μικροένταση στην αποβάθρα μεταξύ των νεαρών και των υπαλλήλων του σταθμού, οι οποίοι και ζήτησαν τη συνδρομή της Αστυνομίας.

ΜΑΤ και ομάδα ΔΕΛΤΑ, κατέκλυσαν τον Σταθμό Λαρίσης, σε μία προσπάθεια απομάκρυνσης των ατόμων από τον σιδηροδρομικό σταθμό, λίγο μετά τις 02.40 το βράδυ.

Οι νεαροί επιτέθηκαν λεκτικά στις αστυνομικές δυνάμεις οι οποίες προχώρησαν σε βίαιες προσαγωγές ενώ ακολούθησε και "κυνηγητό" στους γύρω δρόμους. Συνολικά σημειώθηκαν 16 προσαγωγές εκ των οποίων οι τρεις κατέληξαν σε συλλήψεις.

Οι συλληφθέντες κατηγορούνται κατά περίσταση για επιθέσεις εναντίον αστυνομικών, απόπειρα επικίνδυνων σωματικών βλαβών, αντίσταση, εξύβριση και παράβαση του νόμου περί βεγγαλικών.

Η αστυνομία ανέφερε πως "επιδίωξη των νεαρών ήταν το ταξίδι τους στη Βέροια και η συμμετοχή τους στο 3ήμερο φεστιβάλ "Ελευθερίας vol. 6" με συναυλίες μουσικών συγκροτημάτων της underground μουσικής σκηνής".

Αυτόπτες μάρτυρες καταγγέλλουν πάντως υπερβολική χρήση βίας από την αστυνομία, ενώ σημειώθηκε και ένας μικροτραυματισμός 16χρονου. Καταγγελίες υπάρχουν επίσης και για προσαγωγή ατόμων που είχαν βγάλει ομαδικό εισιτήριο. Περαιτέρω διευκρινήσεις αναμένονται από τις Αρχές.

Καρέ-καρέ η επέμβαση των ΜΑΤ:

 

 

 

 

Φωτογραφίες: Eurokinissi

http://news247.gr/eidiseis/koinonia/mat-kai-viaies-prosagwges-ston-stathmo-larishs-epemvash-gia-apomakrynsh-nearwn-poy-mphkan-se-treno-xwris-eisithrio.3588534.html?utm_source=News247&utm_medium=MintaXasete_article&utm_campaign=24MediaWidget

Στο ακριτικό αιγαιοπελαγίτικο νησί της Σάμου με τις απαράμιλλες φυσικές ομορφιές και την πλούσια πολιτιστική κληρονομιά ο λαοφιλής σε Ανατολή και Δύση προστάτης άγιος των θαλασσών και των ναυτικών Άγιος Νικόλαος απολαμβάνει ξεχωριστή τιμή στη θρησκευτική ζωή των ευσεβών κατοίκων του. Αυτό άλλωστε αποδεικνύεται και από τον μεγάλο αριθμό των τιμωμένων επ’  ονόματί του ιερών ναών, οι οποίοι κοσμούν πόλεις και χωριά, ακρογιαλιές και εξοχικές ορεινές τοποθεσίες. Ανάμεσα στους πολυάριθμους ναούς του Αγίου Νικολάου στο εύανδρο νησί της Σάμου ξεχωρίζουν αρκετοί για την ιστορικότητά τους.

Το 1500 κτίσθηκε σύμφωνα με τη σωζόμενη επιγραφή ο ιστορικός ναός του Αγίου Νικολάου του Αναπλιώτου στο παραδοσιακό Παλαιό Καρλόβασι, του οποίου η επωνυμία οφείλεται στην εικόνα του Αγίου που έφεραν από το Ναύπλιο οι Πελοποννήσιοι οικιστές το 1715 ή το 1769. Ο αρχαιότερος ναός στην κωμόπολη των Μυτιληνιών τιμάται επ’ ονόματι του Αγίου Νικολάου και υπολογίζεται ότι κτίσθηκε το 1624, μνημονεύεται δε το 1666 στο βιβλίο του Αρχιεπισκόπου Σάμου Ιωσήφ Γεωργειρήνη «Περιγραφή της Σάμου». Αξιοσημείωτο είναι και το γεγονός ότι ο ναός του Αγίου Νικολάου στο κοσμοπολίτικο Πυθαγόρειο κτίσθηκε πάνω στα θεμέλια αρχαίου ναού πριν το 1666. Από το έτος 1728 χρονολογείται ο ναός του Αγίου Νικολάου στο Ηραίον, γεγονός που επιβεβαιώνεται και από τη σχετική επιγραφή στο υπέρθυρο της εισόδου του ναού, ενώ το 1772 αποπερατώθηκε ο ναός του Αγίου Νικολάου στον Όρμο Μαραθοκάμπου, ο οποίος ήταν μετόχιο της Ιεράς Μονής Κουτλουμουσίου του Αγίου Όρους. Το 1841 θεμελιώθηκε ο ενοριακός ναός του Αγίου Νικολάου στο χωριό Κουμαίικα, ενώ το 1888 ανακαινίσθηκε ο ναός του Αγίου Νικολάου στο χωριό Μεσόγειο (Κάτω Αρβανίτες). Μεταξύ των ετών 1850-1855 ανεγέρθηκε στο Βαθύ Σάμου, την ιστορική πρωτεύουσα του ακριτικού νησιού, ο περικαλλής ιερός μητροπολιτικός ναός του Αγίου Νικολάου, όπου κατ’  έτος εορτάζεται με την πρέπουσα εκκλησιαστική λαμπρότητα ο πολιούχος και προστάτης άγιος της πόλεως. Αλλά και όλες οι παραλιακές περιοχές της Σάμου σεμνύνονται με ναούς επ’  ονόματι του Αγίου Νικολάου. Έτσι ο φιλεύσπλαχνος και λαοφιλής ιεράρχης των Μύρων της Λυκίας τιμάται με φερώνυμους ναούς στο Μαλαγάρι, στα Αυλάκια (όπου η εικόνα του Αγίου στο τέμπλο του ναού φιλοτεχνήθηκε το 1852), στο Κουρούντερε, στην παραλία Κοντακαιίκων, στο Ποτάμι Καρλοβάσου, στο Ποσειδώνιο (όπου ο ναός εγκαινιάσθηκε το 1861), στην παραλία της Μουρτιάς, στο Ποτοκάκι (όπου ο ναός περιήλθε το 1828 στην κυριότητα της Ιεράς Μονής Τιμίου Σταυρού Σάμου, της οποίας έκτοτε αποτελεί μετόχιο). Αλλά και κατά τις αρχές του 20^ου αιώνα δύο νέοι μεγαλοπρεπείς ναοί επ’ ονόματι του θαυματουργού προστάτου των ναυτικών Αγίου Νικολάου θεμελιώνονται στο ιστορικό και εύανδρο νησί της Σάμου, οι οποίοι με την αρχιτεκτονική τους λαμπρότητα αποτελούν το καμάρι και το καύχημα των κατοίκων του νησιού, ενώ προκαλούν τον θαυμασμό και το ενδιαφέρον των φιλόκαλων και φιλίστορων επισκεπτών. Έτσι στις 18 Σεπτεμβρίου 1902 θεμελιώνεται ο μεγαλοπρεπής ιερός ναός του Αγίου Νικολάου στο γραφικό παραθαλάσσιο χωριό Κοκκάρι, ο οποίος με συνολικό εμβαδόν 705,5τ.μ. είναι ο μεγαλύτερος ναός της Σάμου και ένας από τους μεγαλύτερους και επιβλητικότερους ναούς στην περιφέρεια των νησιών του Αιγαίου. Στις 30 Απριλίου 1904 θεμελιώνεται στον Όρμο Καρλοβάσου ο μεγαλοπρεπής ιερός ναός του Αγίου Νικολάου, ο οποίος αποτελεί ένα επιβλητικό αρχιτεκτονικό κόσμημα για την αρχοντική πόλη του Καρλοβάσου με τη μακρόχρονη πολιτιστική παράδοση.

 

Αλλά ο 20^ος αιώνας επεφύλασε για το ακριτικό νησί της Σάμου την ξεχωριστή ευλογία και τιμή να φανερωθεί θαυματουργικώς σε μια ήσυχη και απομακρυσμένη ορεινή περιοχή του νησιού ο λαοφιλής στους χριστιανούς της Ανατολής και της Δύσης και φιλάνθρωπος επίσκοπος στα Μύρα της Λυκίας Άγιος Νικόλαος ο θαυματουργός, ο υμνηθείς από την Ορθόδοξη Εκκλησία μας ως «κανόνας πίστεως και εικόνα πραότητος», ο πολιούχος και έφορος της πόλεως Σάμου, επ’  ονόματι του οποίου είναι αφιερωμένος ο ιστορικός ιερός μητροπολιτικός ναός του νησιού, αλλά και ο θεμελιωθείς στο Κοκκάρι μεγαλύτερος ναός της Σάμου, ο τιμώμενος με πολυάριθμα γραφικά εξωκκλήσια και παρεκκλήσια στις θελκτικές ακρογιαλιές και στα καταπράσινα βουνά της μαγευτικής Σάμου προστάτης άγιος των ναυτικών. Έτσι στην ορεινή περιοχή «Νικήτα» που βρίσκεται ανατολικά από το δροσερό και καταπράσινο χωριό Πάνδροσο η χάρις του Θεού θέλησε να αποκαλύψει θαυμαστά σημεία και σ’  ένα επιβλητικό πέτρινο ύψωμα να ανεγερθεί χάρη στη θαυματουργική φανέρωση του Αγίου ένα από τα πλέον αξιοπρόσεκτα εκκλησάκια της Σάμου που τιμούνται στο όνομα του λαοφιλούς Αγίου Νικολάου και που εντυπωσιάζουν κάθε φυσιολάτρη επισκέπτη και ευσεβή προσκυνητή. Στο σημείο αυτό θα πρέπει να αναφερθεί ότι η παλαιά ονομασία του χωριού Πάνδροσο, το οποίο έλαβε αυτή την ονομασία το 1958 λόγω του δροσερού του κλίματος, ήταν Πάνω Αρβανίτες για να ξεχωρίζει από το όμορο χωριό Κάτω Αρβανίτες, το οποίο το 1960 μετονομάσθηκε σε Μεσόγειο. Μάλιστα το Πάνδροσο είναι κτισμένο στις δυτικές πλαγιές του όρους Καρβούνης ή Άμπελος και σε υψόμετρο 630μ., γεγονός που το καθιστά ως το υψηλότερο υψομετρικά χωριό της Σάμου.

 

Μέχρι τις αρχές του 20^ου αιώνα δεν υπήρχε εκκλησάκι στον βραχώδη λόφο στην περιοχή «Νικήτα», όπου βρίσκονται και οι περιοχές «Ξερόλακκα»  και «Καστράκι» , παρά μόνο ο θεόρατος βράχος που τους χειμερινούς μήνες μαστίζεται από τις βροχές, τα χιόνια και τους θυελλώδεις ανέμους σε μια μαγευτική περιοχή γεμάτη βαθύσκιωτα δάση πεύκων και ευωδιές από τα πουρνάρια, τους σχίνους και τα αρωματικά φυτά. Ο επιβλητικός αυτός πέτρινος λόφος κατέστη ένας ευλογημένος τόπος, ο οποίος τιμήθηκε και δοξάστηκε από τη θαυματουργική φανέρωση του Αγίου Νικολάου. Ο λαοφιλής προστάτης άγιος των θαλασσών προτίμησε να φανερωθεί θαυματουργικώς σ’  έναν άνυδρο πέτρινο λόφο σε μια ορεινή και δασωμένη περιοχή της Σάμου, όπου θα έβρισκε ησυχία και θα ατένιζε το απέραντο γαλάζιο της θάλασσας για να αφουγκράζεται τις παρακλήσεις των ναυτικών για βοήθεια και να μεσιτεύει αδιάλειπτα για την πνευματική προκοπή κάθε ταλαιπωρημένης ψυχής. Ποιος γνωρίζει για πόσα χρόνια η εικόνα του Αγίου Νικολάου ήταν θαμμένη στο ξερό και άγονο χώμα του πέτρινου λόφου μέχρι τη δεύτερη δεκαετία του 20^ου αιώνα και συγκεκριμένα το έτος 1920.

 

Κατά το έτος εκείνο η Ευθαλία Βούρου, κόρη του καταγομένου από το χωριό Σταυρινήδες Ιωάννου Βούρου και γεννημένη στο χωριό Πάνδροσο το 1908, πήγαινε συχνά και βοσκούσε τις κατσίκες στο κτήμα του πατέρα της, το οποίο βρισκόταν στην περιοχή του πέτρινου λόφου. Μια ημέρα και καθώς έβοσκε τις κατσίκες, είδε στη ρεματιά που βρισκόταν εκεί κοντά, έναν ασπρομάλλη γέροντα, ο οποίος αφού την πλησίασε, της αποκάλυψε ότι είναι ο Άγιος Νικόλαος. Μάλιστα της είπε να πάει να βρει τον ιερέα του χωριού και να του πει να σκάψει στον πέτρινο λόφο για να βρει την εικόνα του Αγίου. Ενδεικτικό είναι ότι της υποδείκνυε και το ακριβές σημείο του λόφου, όπου θα έβρισκαν την επί πολλά χρόνια θαμμένη εικόνα του θαυματουργού Αγίου, ενώ στη συνέχεια θα έπρεπε σύμφωνα με την επιθυμία Του να ανεγείρουν ναό αφιερωμένο στο όνομά Του. Η δωδεκάχρονη Ευθαλία αποκάλυψε την εμφάνιση του Αγίου Νικολάου στον πατέρα της, ο οποίος δεν πίστεψε στις συγκλονιστικές αποκαλύψεις της κόρης του, της είπε δε να μην πει τίποτα σε κανέναν, διότι αυτά είναι πράγματα εξωπραγματικά που προκαλούν αντιδράσεις και ειρωνικά σχόλια. Όμως ο Άγιος Νικόλαος παρουσιάσθηκε για δεύτερη φορά στην Ευθαλία, καθώς έβοσκε τις κατσίκες στο κτήμα του πατέρα της κοντά στη ρεματιά και της είπε να πει στον ιερέα, αλλά και στον πρόεδρο του χωριού να πάνε στον πέτρινο λόφο και να σκάψουν για να βρουν την εικόνα Του. Η συγκλονιστική αποκάλυψη της δεύτερης εμφάνισης του Αγίου Νικολάου εξαγρίωσε τον πατέρα της Ευθαλίας, Ιωάννη, σε τέτοιο βαθμό, ώστε την προειδοποίησε να σταματήσει να λέει αυτές τις ανοησίες, διότι διαφορετικά θα υπάρξουν συνέπειες και τιμωρίες. Ο θαυματουργός Άγιος Νικόλαος εμφανίστηκε όμως για τρίτη φορά στη δωδεκάχρονη κοπέλα και για να γίνει πιστευτός στους γονείς της, επιτέλεσε με τη χάρη του Θεού το πρώτο θαύμα. Έκοψε την πλεξούδα των μαλλιών της Ευθαλίας και την προέτρεψε να δείξει τα κομμένα μαλλιά στους γονείς της και ειδικά στον δύσπιστο πατέρα της. Αφού η Ευθαλία έπραξε όπως επιθυμούσε ο Άγιος, ο πατέρας της πίστεψε στη συγκλονιστική εμφάνιση του ολοζώντανου Αγίου Νικολάου στην κόρη του. Αμέσως ενημέρωσε τον ιερέα και τον πρόεδρο του χωριού γι’  αυτές τις συγκλονιστικές αποκαλύψεις. Το επιτελεσθέν θαύμα ανατάραξε τις ψυχές των κατοίκων του χωριού, γεγονός που έκανε τους περισσότερους να κυριευθούν από φόβο, δέος, έκπληξη και αγωνία. Μετά τη θαυματουργική φανέρωση του Αγίου οι κάτοικοι του Πανδρόσου με επικεφαλής τον ιερέα, τον πρόεδρο και τον πατέρα της Ευθαλίας πήγαν στον χώρο, όπου είχε υποδείξει ο ίδιος ο Άγιος, και αφού έσκαψαν προσεκτικά, βρήκαν τα θεμέλια ενός παλαιού ναού και την επί χρόνια θαμμένη εικόνα του θαυματουργού Αγίου Νικολάου. Η εικόνα ήταν κεραμιδένια και πολλοί που είχαν γεννηθεί και είχαν ζήσει τα παιδικά τους χρόνια στο χωριό Πάνδροσο κατά τις πρώτες δεκαετίες του 20^ου αιώνα, την ενθυμούνταν να βρίσκεται τοποθετημένη στον νάρθηκα του ιερού ενοριακού ναού του Αγίου Δημητρίου Πανδρόσου, ο οποίος οικοδομήθηκε το 1864 επί των ημερών του Ηγεμόνος Μιλτιάδου Αριστάρχου. Μεταξύ αυτών ήταν και η γεννημένη στο χωριό Πάνδροσο το 1907 αείμνηστη προσφιλής γιαγιά του γράφοντος τις γραμμές αυτές,  Αγγελίνα Μάρκου το γένος Γραμματικής, η οποία αξιώθηκε να ζήσει από κοντά τα θαυμαστά γεγονότα και τις συγκλονιστικές αποκαλύψεις της θαυματουργικής φανέρωσης του Αγίου Νικολάου το 1920.

 

Η θαυματουργική εύρεση της εικόνος καθ’  υπόδειξη του ίδιου του Αγίου, αλλά και τα αποκαλυφθέντα θεμέλια του παλαιού ναού, έγιναν γνωστά στους κατοίκους των γύρω χωριών, αλλά πολλοί ήταν εκείνοι που εξέφρασαν τη δυσπιστία τους. Γι’ αυτό και επισκέφθηκαν τον ευλογημένο χώρο για να δουν από κοντά τα αποκαλυφθέντα ευρήματα. Το θαυμαστό γεγονός της θαυματουργικής φανέρωσης του Αγίου Νικολάου στο Πάνδροσο Σάμου συγκίνησε και εξέπληξε εκατοντάδες κατοίκους από τα γύρω χωριά, οι οποίοι ξεκίνησαν έναν σκληρό αγώνα και μια επίπονη προσπάθεια για την ανέγερση του ναού του Αγίου Νικολάου στον ευλογημένο, αλλά βραχώδη χώρο της ευρέσεως της εικόνος του Αγίου. Γι’  αυτό και αναγκάσθηκαν να μεταφέρουν υλικά για το χτίσιμο του ναού μέσα από δύσβατα και κακοτράχαλα μονοπάτια, ενώ χρησιμοποιήθηκε πορσελάνη, η οποία ήταν ανθεκτικό υλικό και μεταφέρθηκε με ζώα από την περιοχή Μπουρτζελάνα έξω από το χωριό Μύλοι. Αξιοσημείωτο είναι επίσης το γεγονός ότι κάτοικοι των Μυτιληνιών μετέφεραν με δυσκολία πάνω σε ξύλα μια μεγάλη πλάκα, η οποία αποτέλεσε την Αγία Τράπεζα του ναού του Αγίου Νικολάου. Η έλλειψη νερού στον πέτρινο λόγο δημιούργησε προβλήματα στο έργο της ανεγέρσεως του ναού, αλλά τη λύση την έδωσε ο ίδιος ο Άγιος Νικόλαος, αφού λίγο πιο κάτω από το σημείο, όπου κτιζόταν το εκκλησάκι, βρέθηκε θαυματουργικά το πολύτιμο νερό. Αλλά και στο πρόβλημα της έλλειψης έτοιμου λάκκου, μέσα στον οποίο θα μπορούσαν να φτιάξουν ασβέστη, ο Άγιος Νικόλαος παρουσιάσθηκε στην Ευθαλία και της υπέδειξε τον χώρο, στον οποίο θα έπρεπε να ψάξουν. Αφού έψαξαν προσεκτικά, βρήκαν έτοιμο λάκκο για να φτιάξουν ασβέστη.

 

Περί τα τέλη του 1928 ολοκληρώθηκε η ανέγερση του ναού του Αγίου Νικολάου, ο οποίος κατέστη λαοφιλές προσκύνημα για την εποχή εκείνη, αφού πλήθος κόσμου από πολλά χωριά της περιοχής, αλλά και ολόκληρου του νησιού ανέβαινε ευλαβικά για να προσευχηθεί στον θαυματουργικώς φανερωθέντα άγιο της Σάμου. Έκτοτε το ολόλευκο εκκλησάκι του Αγίου Νικολάου στην περιοχή «Νικήτα» του ορεινού χωριού Πάνδροσο εντυπωσιάζει τον φυσιολάτρη περιηγητή και φιλάγιο επισκέπτη της Σάμου με την εξαιρετική του ακουστική, αλλά και με τη θαυμάσια πανοραμική θέα που προσφέρει προς τη νότια πλευρά του νησιού, αφού είναι ορατό από τον Κάμπο της Χώρας, τους Μύλους, τον Παγώνδα, τους Κουμαραδαίους και την παλαίφατη Ιερά Μονή της Μεγάλης Παναγίας, την ιδρυθείσα το 1586 από τους μοναχούς Διονύσιο και Νείλο.

Μετά τη θαυματουργική φανέρωση του Αγίου Νικολάου η Ευθαλία Βούρου αποφάσισε να αφιερωθεί στον Κύριο και να ενδεδυθεί το μοναχικό σχήμα.  Έτσι έφυγε από την πατρίδα της, τη Σάμο, και μετέβη στο μυροβόλο και αγιοτόκο νησί της Χίου. Αρχικά εγκαταστάθηκε στην Ιερά Μονή του Αγίου Κωνσταντίνου Φραγκοβουνίου, αλλά στις 21 Νοεμβρίου 1939 εισήλθε ως δόκιμη μοναχή στην Ιερά Μονή Παναγίας Βοηθείας. Η μονή αυτή βρίσκεται στις παρυφές της πόλεως Χίου και θεμελιώθηκε στις 19 Φεβρουαρίου 1928 από τον «θείῳ ἔρωτι ἐξαφθέντα» και «ἰσαγγέλῳ βιοτῇ διαπρέψαντα» αοίδιμο Αρχιμανδρίτη Άνθιμο Βαγιάνο (1869- 15 Φεβρουαρίου 1960), τον και ιδρυτή και κτίτορα της μονής, ο οποίος αναδείχθηκε θαυματουργός Άγιος της Ορθοδόξου Εκκλησίας, επίσημα καταταχθείς στο ορθόδοξο  αγιολόγιο στις 14 Αυγούστου 1992. Στις 29 Ιουνίου 1949 εκάρη η Ευθαλία Βούρου μικρόσχημη μοναχή λαμβάνοντας το μοναχικό όνομα Ευπραξία, ενώ στις 21 Απριλίου 1956 εκάρη μεγαλόσχημη μοναχή. Έζησε στην περιώνυμη Ιερά Μονή της Παναγίας Βοηθείας 54 ολόκληρα χρόνια, από το 1939 μέχρι τις 23 Οκτωβρίου 1993, ημέρα κατά την οποία ο Κύριος της ζωής και του θανάτου την κάλεσε κοντά Του. Κατά τη διάρκεια των 54 ετών της μοναχικής της διακονίας αξιώθηκε μεγάλων ουρανίων δωρεών, ενώ έζησε βαρυσήμαντα πνευματικά γεγονότα στη ζωή της μονής. Έτσι αξιώθηκε να ζήσει την κοίμηση της πρώτης Ηγουμένης, της μοναχής Ευπραξίας, στις 24 Οκτωβρίου 1956, την κοίμηση του ιδρυτού και κτίτορος της μονής Γέροντος Ανθίμου Βαγιάνου στις 15 Φεβρουαρίου 1960, την ανακομιδή των ιερών του λειψάνων στις 3 Σεπτεμβρίου 1965, αλλά και το ευφρόσυνο γεγονός της επισήμου αγιοκατάταξής του στις 14 Αυγούστου 1992. Κατά το έτος 1993, τελευταίο έτος της επίγειας βιοτής της, έζησε τους πνευματικούς καρπούς από την  τελεσθείσα στις 15 Φεβρουαρίου 1993 Αρχιερατική Θεία Λειτουργία προεξάρχοντος του αοιδίμου Μητροπολίτου Χίου, Ψαρών και Οινουσσών κυρού Διονυσίου προς τιμήν του επισήμως αναγνωρισθέντος Αγίου Ανθίμου, καθώς και τα εγκαίνια του πρώτου ιερού ναού επ’  ονόματι του Αγίου στην περιοχή του Αγίου Λουκά Λειβαδίων Χίου στις 16 Αυγούστου 1993.

Η μοναχή Ευπραξία (κατά κόσμον Ευθαλία) Βούρου από το ορεινό και καταπράσινο χωριό Πάνδροσο της ιστορικής και ευάνδρου νήσου Σάμου έχει περάσει πλέον στην αιωνιότητα, έχοντας αφήσει ως πολύτιμη πνευματική παρακαταθήκη στις νεότερες γενιές των Σαμίων, αλλά και όλων των ορθοδόξων Ελλήνων το θαυμαστό γεγονός της θαυματουργικής φανέρωσης του λαοφιλούς Αγίου Νικολάου στη Σάμο κατά το έτος 1920, γεγονός που αποδεικνύει με τον πιο αποκαλυπτικό τρόπο τη ζωντανή παρουσία του Θεού και των Αγίων Του στη σημερινή υλιστική και εγωκεντρική εποχή μας.

Αριστείδης Γ. Θεοδωρόπουλος

 Εκπαιδευτικός

Εικόνες 

(1) Ο Άγιος Νικόλαος φανερώθηκε θαυματουργικώς στη Σάμο κατά το έτος 1920. Φορητή εικόνα του Αγίου από τον Ιερό Ναό Αγίου Νικολάου Όρμου Καρλοβάσου Σάμου.

(2) Το ορεινό χωριό της Σάμου Πάνω Αρβανίτες στις αρχές του 20ου αιώνα. Στο χωριό, το οποίο το 1958 μετονομάσθηκε σε Πάνδροσο και είναι το υψηλότερο υψομετρικά χωριό της Σάμου, γεννήθηκε το 1908 η Ευθαλία Βούρου του Ιωάννου. Το 1920 φανερώθηκε στη δωδεκάχρονη Ευθαλία ο θαυματουργός Άγιος Νικόλαος.

(3) Το ορεινό και καταπράσινο χωριό Πάνδροσο Σάμου. Είναι κτισμένο στις δυτικές πλαγιές του Καρβούνη και σε υψόμετρο 630μ. Ανατολικά από το χωριό βρίσκεται ο επιβλητικός πέτρινος λόφος με το γραφικό εκκλησάκι του Αγίου Νικολάου, το οποίο ανεγέρθηκε χάρη στη θαυματουργική φανέρωση του Αγίου το 1920.

(4) Το επιβλητικό πέτρινο ύψωμα στην περιοχή Νικήτα του χωριού Πάνδροσο κατέστη το 1920 ένας ευλογημένος τόπος, ο οποίος τιμήθηκε και δοξάστηκε από τη θαυματουργική φανέρωση του Αγίου Νικολάου.

(5) Ο Ιερός Ναός του Αγίου Νικολάου Πανδρόσου προσφέρει θαυμάσια θέα προς τη νότια πλευρά της Σάμου.

(6) Ο εντυπωσιακός πέτρινος λόφος με το εκκλησάκι του Αγίου Νικολάου στην ορεινή περιοχή Νικήτα έξω από το χωριό Πάνδροσο Σάμου.

(7) Το γραφικό εκκλησάκι του Αγίου Νικολάου έξω από το χωριό Πάνδροσο Σάμου ανεγέρθηκε στον ευλογημένο χώρο της ευρέσεως της εικόνος του Αγίου.

(8) Το ολόλευκο εκκλησάκι του Αγίου Νικολάου Πανδρόσου Σάμου είναι κτισμένο σε περίοπτη θέση και εντυπωσιάζει κάθε φυσιολάτρη περιηγητή και ευσεβή προσκυνητή.

(9) Ποιος γνωρίζει για πόσα χρόνια ήταν θαμμένη στον πέτρινο λόφο η εικόνα του θαυματουργού Αγίου Νικολάου!

(10) Ο άνυδρος πέτρινος λόφος με το αξιοπρόσεκτο εκκλησάκι του Αγίου Νικολάου προκαλεί το ενδιαφέρον και το θαυμασμό των επισκεπτών.

(11) Άποψη από το εσωτερικό του Ιερού Ναού Αγίου Νικολάου Πανδρόσου.

(12) Εντυπωσιακή είναι η εξαιρετική ακουστική που προσφέρει το εσωτερικό του Ιερού Ναού Αγίου Νικολάου Πανδρόσου.

(13) Πανοραμική άποψη της ορεινής περιοχής Νικήτα με τον εντυπωσιακό πέτρινο λόφο, όπου βρίσκεται κτισμένος και ο ναός του Αγίου Νικολάου. 

Η αναδημοσίευση επιτρέπεται με την απαραίτητη προϋπόθεση της αναφοράς του συγγραφέα και του ιστολογίου της πρώτης δημοσίευσης (syndesmosklchi.blogspot.gr)

http://www.imchiou.gr/index.php?option=com_content&view=article&id=685:---------1920&catid=76:2012-05-18-22-14-22&Itemid=110