Σιμόν Μπολιβάρ (1783 – 1830)

Πολιτικός και στρατιωτικός, που αφιέρωσε τη ζωή του στην απελευθέρωση των ισπανικών αποικιών και οραματίστηκε μία ενωμένη Λατινική Αμερική. Γεννήθηκε ως Σιμόν Χοζέ Αντόνιο ντε λα Σαντίσιμα Τρινιδάδ Μπολίβαρ ι Πόντε Παλάθιος ι Μπλάνκο, στις 24 Ιουλίου 1783, στο Καράκας της σημερινής Βενεζουέλας. Καταγόταν από αριστοκρατική οικογένεια με βασκικές ρίζες. Η οικογένειά του εκμεταλλευόταν μεταλλεία χρυσού και σιδήρου και ο Μπολίβαρ χρησιμοποίησε μέρος από τα έσοδά τους για να χρηματοδοτήσει τους απελευθερωτικούς πολέμους.
Μετά το θάνατό των γονέων του, την κηδεμονία του ανέλαβε ένας θείος, ο οποίος φρόντισε για τη μόρφωση και την καλλιέργεια του ανιψιού του προσλαμβάνοντας άριστους παιδαγωγούς. Μεταξύ αυτών, ο Σιμόν Ροδρίγκες, ο οποίος μύησε τον νεαρό Σιμόν στα έργα σπουδαίων ευρωπαίων διανοητών, από τον Τζον Λοκ και τον Ανταμ Σμιθ ως τον Βολταίρο και τον Ρουσό. Το 1799 μετέβη στην Ισπανία για να συμπληρώσει την εκπαίδευσή του. Σ' ένα διάλειμμα των σπουδών και των ταξιδιών του παντρεύτηκε τη νεαρή ισπανίδα ευγενή Μαρία Τερέζα Ροδρίγκεθ ντελ Τόρο ι Αλάισα. Ο γάμος κράτησε λίγο, καθώς σ' ένα ταξίδι τους στο Καράκας, το 1803, η Μαρία Τερέζα προσβλήθηκε από κίτρινο πυρετό και πέθανε.
Το 1807 ο Μπολιβάρ επέστρεψε στο Καράκας και συμμετείχε στην εξέγερση κατά των ισπανών κατακτητών, που βρίσκονταν σε δύσκολη θέση εξαιτίας των Ναπολεόντειων Πολέμων. Με την επικράτηση των επαναστατών, το 1810, ο Μπολιβάρ ανέλαβε την αποστολή να μεταβεί στο Λονδίνο για να ζητήσει βοήθεια από τους Άγγλους, οι οποίοι, όμως, κράτησαν αυστηρή ουδετερότητα. Το μόνο κέρδος από αυτό το ταξίδι ήταν η γνωριμία του με τον εξόριστο Φρανσίσκο ντε Μιράντα, ο οποίος το 1806 είχε προσπαθήσει ανεπιτυχώς να ελευθερώσει τη Βενεζουέλα. Ο Μιράντα διέγνωσε τα προσόντα του Μπολίβαρ και τον έπεισε να επιστρέψει στο Καράκας για να αναλάβει την ηγεσία του απελευθερωτικού κινήματος.
H Βενεζουέλα κήρυξε την ανεξαρτησία της στις 5 Ιουλίου 1811 (Πρώτη Δημοκρατία) και ο 28χρονος Μπολίβαρ κατατάχθηκε στο στρατό. Πολύ σύντομα, όμως, άρχισαν να εκδηλώνονται διαφωνίες ανάμεσα στον Μπολιβάρ και στον Μιράντα, με αποτέλεσμα οι Ισπανοί να κατορθώσουν να επιβληθούν και πάλι. Ωστόσο, ο Μπολιβάρ ήταν αποφασισμένος να συνεχίσει τον αγώνα. Το 1812 κατέφυγε στην Καρθαγένη της Νέας Γρανάδας (σημερινή Κολομβία), όπου δημοσίευσε την πρώτη του πολιτική διακήρυξη, το «Μανιφέστο της Καρθαγένης», στο οποίο ανέλυε τις αιτίες της ήττας στη Βενεζουέλα και παρακινούσε τους επαναστάτες να συντρίψουν τους Ισπανούς. Από εκεί θα ξεκινήσει ένα χρόνο αργότερα η αποκληθείσα «Θαυμαστή Εκστρατεία» (Campana Admirable), που θα οδηγήσει το 1821 στη Μεγάλη Κολομβία.
Στις 6 Αυγούστου 1813 εισέρχεται και πάλι θριαμβευτικά στο Καράκας, επικεφαλής εκστρατευτικού σώματος και ο λαός τον αποθεώνει και τον αποκαλεί «Απελευθερωτή» (El Libertador). Οι πολιτικές αντιπαραθέσεις, όμως, στις τάξεις των επαναστατών πολύ σύντομα οδήγησαν σε εμφύλιο πόλεμο και έδωσαν πάλι την ευκαιρία στους Ισπανούς να καταλύσουν και τη Δεύτερη Δημοκρατία της Βενεζουέλας.
Ο Μπολιβάρ βρίσκεται εξόριστος στην Τζαμάικα και τον Δεκέμβριο του 1815 καταφεύγει στην Αϊτή, όπου ο διοικητής της Αλεξάντρ Πετιόν τον υποδέχεται ως ήρωα. Του παρέχει όπλα και πυρομαχικά, ενώ ένας μεγάλος αριθμός στρατιωτών και μαχητών της ελευθερίας τάσσονται στο πλευρό του. Το μόνο αίτημα του προέδρου της Αϊτής είναι η απελευθέρωση όλων των σκλάβων, στις χώρες που θα αποτίναζαν την ισπανική κυριαρχία. Σε μία σειρά επιστολών του, που γράφει στην Τζαμάικα και την Αϊτή, ο Μπολιβάρ αναλύει το όραμά του για την απελευθέρωση όλων των χωρών που βρίσκονταν υπό ισπανική κυριαρχία, από τη Χιλή και την Αργεντινή ως το Μεξικό.
Ο Μπολιβάρ εισέβαλε και πάλι στη Βενεζουέλα το 1817, εγκατέστησε επαναστατική κυβέρνηση και εξελέγη πρόεδρος της χώρας. Τα μέτρα της κατάργησης της δουλείας και της παραχώρησης γης στους στρατιώτες του απελευθερωτικού στρατού έκαναν τον Μπολιβάρ πολύ δημοφιλή στις μάζες. Συνεχίζει να απελευθερώνει εδάφη από χώρες υπό ισπανικό ζυγό και στις 7 Δεκεμβρίου 1821 ανακηρύσσει την Ομοσπονδιακή Δημοκρατία της Μεγάλης Κολομβίας, που περιλαμβάνει τη Βενεζουέλα, την Κολομβία, τον Παναμά και τον Ισημερινό (Εκουαδόρ). Στο Κίτο, ο Μπολιβάρ θα συναντήσει τη γυναίκα των ονείρων του, την επαναστάτρια Μανουέλα Σάενς, η οποία θα του συμπαρασταθεί μέχρι το τέλος της ζωής του.
Το 1822 ο Μπολιβάρ συμμετέχει στις δυνάμεις που μάχονται για την ανεξαρτησία του Περού και στις 10 Φεβρουαρίου 1824 εκλέγεται δικτάτωρ από το Κογκρέσο των απελευθερωμένων περιοχών της χώρας. Αναδιοργανώνει στρατιωτικά και πολιτικά το νέο κράτος κι ένα χρόνο αργότερα βοηθά τους κατοίκους του Άνω Περού να αποτινάξουν τον ισπανικό ζυγό. Πρώτο του μέλημα είναι η ψήφιση Συντάγματος, που διακρίνεται για τις φιλελεύθερες αρχές του. Το Κογκρέσο του Άνω Περού για να τιμήσει τον Μπολιβάρ ονομάζει τη χώρα Βολιβία (6 Αυγούστου 1825).
Το 1826 προσπάθησε να θέσει σε εφαρμογή ένα ακόμη σχέδιό του: τη δημιουργία συνομοσπονδίας των αμερικανικών κρατών. Για το σκοπό αυτό συνήλθε στον Παναμά μια παναμερικανική συνδιάσκεψη, όπου τα κράτη της Μεγάλης Κολομβίας, το Περού, η Βολιβία, το Μεξικό, η Κεντρική Αμερική και οι Ενωμένες Επαρχίες του Ρίο ντε λα Πλάτα (η σημερινή Αργεντινή) υπέγραψαν συνθήκη συμμαχίας και κάλεσαν και τα υπόλοιπα κράτη της αμερικανικής ηπείρου να την προσυπογράψουν. Όμως, το μεγαλεπήβολο σχέδιό του δεν ευωδόθηκε, λόγω των αντιδράσεων και των αντιζηλιών που προκλήθηκαν. Πολλοί ήταν εκείνοι που κατηγόρησαν τον Μπολιβάρ για βοναπαρτισμό.
Ο απογοητευμένος Μπολιβάρ στράφηκε στη συνέχεια στα εσωτερικά της Μεγάλης Κολομβίας, που παρουσίαζε μεγάλα προβλήματα διακυβέρνησης, εξαιτίας της μεγάλης της έκτασης, αλλά και της ύπαρξης αλληλοσυγκρουόμενων συμφερόντων στις περιοχές, που την αποτελούσαν. Τον Απρίλιο του 1828 συγκάλεσε στην Οκάνια, Συντακτική Συνέλευση. Το σχέδιό του για ένα ομοσπονδιακό κράτος, που θα εγγυάτο και θα υπεράσπιζε τα ατομικά δικαιώματα, δεν ήταν ρεαλιστικό. Αντ' αυτού, ο Μπολιβάρ πρότεινε τη δημιουργία ενός ομοσπονδιακού κράτους με ισχυρή κεντρική εξουσία και ισόβιο πρόεδρο, ο οποίος θα είχε το δικαίωμα επιλογής του διαδόχου του. Οι φιλελεύθεροι αντέδρασαν στις πανίσχυρες εξουσίες του προέδρου, αντιπροτείνοντας ένα σύστημα με «ψαλιδισμένες» τις εξουσίες της κεντρικής εξουσίας.
Εξοργισμένος από την εξέλιξη αυτή, ο Μπολίβαρ αποχωρεί με τους υποστηρικτές του από τη Συντακτική Συνέλευση και ανακηρύσσει τον εαυτό του δικτάτορα, στις 27 Αυγούστου 1828. Πίστευε ότι η αυταρχική αυτή λύση θα διαρκούσε λίγο, μέχρις ότου ο ίδιος ανακτήσει τις πολιτικές πρωτοβουλίες και διασώσει την ενότητα της Μεγάλης Κολομβίας. Τον Σεπτέμβριο του 1828 διαφεύγει μιας απόπειρας δολοφονίας,χάρη στον φύλακα - άγγελο, τη Μανουέλα Σάενς και στις 27 Απριλίου 1830 παραιτείται, όταν οι φυγόκεντρες τάσεις αποσυνθέτουν τη Μεγάλη Κολομβία. Σκοπεύει να φύγει στην Ευρώπη, αλλά τον προλαβαίνει ο θάνατος. Η φυματίωση από την οποία έχει προσβληθεί τον καταβάλλει στις17 Δεκεμβρίου του 1830.
Στο νεκρικό κρεβάτι, ο Μπολίβαρ ζήτησε από τον υπασπιστή του στρατηγό Ντάνιελ Φλορένσιο Ο' Λίρι να κάψει το προσωπικό του αρχείο. Ο στρατηγός δεν υπάκουσε κι έτσι τα γραπτά του διασώθηκαν, τροφοδοτώντας με πολύτιμο υλικό τους ιστορικούς. Στα κείμενά του Μπολιβάρ διαφαίνεται η κλασσική φιλελεύθερη σκέψη του (χωρισμός των εξουσιών, ανεξιθρησκία, δικαίωμα στην ιδιοκτησία και κράτος δικαίου). Ο Μπολίβαρ υπήρξε μέγας θαυμαστής της Αμερικανικής Επανάστασης και λιγότερο της Γαλλικής. Αγαπημένα του βιβλία, τα οποία είχε πάντα μαζί του, το «Πνεύμα των Νόμων» του Μοντεσκιέ και ο «Πλούτος των Εθνών» του Άνταμ Σμιθ.
Ο Σιμόν Μπολίβαρ υπήρξε μία προσωπικότητα παγκοσμίου βεληνεκούς. Λατρεύτηκε ως ήρωας, ως αγνός και ανιδιοτελής πατριώτης, που ανάλωσε την προσωπική του περιουσία για τα ιδανικά της ελευθερίας. Ποιήματα εγράφησαν προς τιμή του και μνημεία αναγέρθηκαν σε πολλές πόλεις της Αμερικής, ενώ η μνήμη του είναι ζωντανή μέχρι σήμερα. Ο μεγάλος κολομβιανός συγγραφέας Γκαμπριέλ Γκαρσία Μάρκες μας δίνει μια μυθιστορηματική περιγραφή των τελευταίων ημερών της ζωής του στο βιβλίο του «Ο στρατηγός μες στο λαβύρινθό του» (εκδόσεις Λιβάνη), ενώ ο σπουδαίος έλληνας σουρεαλιστής ποιητής Νίκος Εγγονόπουλος έγραψε ένα συγκλονιστικό ποίημα, το οποίο τιτλοφορείΜπολιβάρ: Ένα ελληνικό ποίημα.


Διαβάστε περισσότερα: http://www.sansimera.gr/biographies/36#ixzz2nigsUSh1

Η ιστορική πτήση των αδελφών Ράιτ

Στις 17 Δεκεμβρίου 1903, σ' ένα απόμερο ψαροχώρι των ΗΠΑ, δύο κατασκευαστές ποδηλάτων πέταξαν το πρώτο αεροπλάνο, αλλάζοντας τον κόσμο για πάντα. Η πρώτη πτήση των αδελφών Ράιτ διάρκεσε μόλις 12 δευτερόλεπτα και διάνυσε απόσταση 37 μέτρων, λιγότερο από το μήκος ενός σημερινού Airbus Α320 ή ενός Boeing 747. Ήταν η πρώτη φορά που ο άνθρωπος πραγματοποίησε μια απολύτως ελεγχόμενη μηχανοκίνητη πτήση με ένα αεροπλάνο βαρύτερο από τον αέρα.
Ο Γουίλμπερ (1867 - 1912) και ο Όρβιλ Ράιτ (1871 - 1948) άρχισαν να ενδιαφέρονται για τις πτήσεις το 1878, όταν ο πατέρας τους Μίλτον τους χάρισε ένα λαστιχένιο παιχνίδι, που έμοιαζε με ελικόπτερο. Δεκαπέντε χρόνια αργότερα τα δύο αδέλφια άνοιξαν μια εταιρεία κατασκευής και εμπορίας ποδηλάτων στη γενέτειρά τους Ντέιτον του Οχάιο. Όσα έμαθαν για τα ποδήλατα -η ανάγκη για μια ανθεκτική, ελαφρά κατασκευή, η σπουδαιότητα της ισορροπίας, του ελέγχου και της αντίστασης του αέρα- ήταν ανεκτίμητα εφόδια για την κατασκευή ενός αεροπλάνου.
Το 1899 άρχισαν να κατασκευάζουν ανεμόπτερα και να ανακαλύπτουν μέσα από την πράξη τους νόμους της αεροναυτικής, με τη δημιουργία μιας αεροδυναμικής σήραγγας στο Ντέιτον. Το 1903 ήταν έτοιμοι να πραγματοποιήσουν το μεγάλο άλμα, αφού κατασκεύασαν αξιόπιστους κινητήρες και έλικες. Το πεδίο των δοκιμών τους ήταν ένα παραθαλάσσιο χωριό στη Βόρεια Καρολίνα, που ονομαζόταν Κίτι Χοκ. Το διάλεξαν για τους σταθερούς ανέμους του και τις πολλές αμμουδιές του, χρήσιμες για τη φάση της προσγείωσης και την αποφυγή ατυχημάτων και ανεπιθύμητων τραυματισμών.
Το αεροπλάνο που κατασκεύασαν είχε το όνομα Flyer 1 (Αεροπόρος 1). Ήταν διπλάνο και κατασκευασμένο από ξύλο ελάτης. Είχε βάρος 341 κιλά μαζί με τον πιλότο, μήκος 6,5 μέτρα, άνοιγμα πτερύγων 12,3 μέτρα, ενώ το ένα φτερό του ήταν μεγαλύτερο από το άλλο κατά μερικά εκατοστά, προκειμένου να υπάρχει μεγαλύτερη ευστάθεια στο αεροπλάνο. Η μηχανή ήταν πρωτότυπη κατασκευή του υπαλλήλου των Ράιτ, Τσάρλι Τέηλορ, και δανειζόταν πολλά στοιχεία από την τεχνολογία του ποδηλάτου, επειδή οι κινητήρες των αυτοκινήτων είχαν πολύ μεγάλο βάρος. Ο πιλότος ήταν τοποθετημένος μπρούμυτα και με ένα μοχλό κατηύθυνε το πηδάλιο.
Η πρώτη πτήση του Flyer 1 έγινε στις 14 Δεκεμβρίου με πιλότο τον Γουίλμπουρ, που κέρδισε τον Όρβιλ στο στρίψιμο του νομίσματος. Δεν ήταν το ίδιο τυχερός και στην πτήση, αφού το αεροπλάνο δεν πρόλαβε να πάρει ύψος και κατέπεσε, ευτυχώς χωρίς ο Γουίλμπουρ να πάθει το παραμικρό. Το αεροπλάνο έπαθε ζημιές και χρειάστηκαν τρεις μέρες για να επισκευαστούν.
Στις 17 Δεκεμβρίου το Flyer ήταν έτοιμο με τον Όρβιλ στο κόκπιτ». Ήταν 10:35 το πρωί, όταν το αεροπλάνο απογειώθηκε αυτοδύναμα και μετά από 12 δευτερόλεπτα στον αέρα προσγειώθηκε κανονικά. Ο Όρβιλ Ράιτ είχε γράψει ιστορία. Στη συνέχεια, τα δύο αδέλφια πραγματοποίησαν, εναλλάξ, τρεις ακόμα πτήσεις σε ευθεία γραμμή, με την τελευταία να διαρκεί 59 δευτερόλεπτα και να διανύει μια απόσταση 260 μέτρων.


Διαβάστε περισσότερα: http://www.sansimera.gr/articles/364#ixzz2nifgZSwM

Πότε θα πάρουν το επίδομα Χριστουγέννων οι άνεργοι

Την Παρασκευή 20 Δεκεμβρίου θα καταβληθεί το δώρο Χριστουγέννων από τον ΟΑΕΔ στους ανέργους δικαιούχους επιδόματος ανεργίας.Σύμφωνα με τη σχετική ανακοίνωση του ΟΑΕΔ, πρόκειται για 400.000 δικαιούχους που επιδοτούνται ή επιδοτήθηκαν το προηγούμενο χρονικό διάστημα από την 1η Μαΐου 2013 και εντεύθεν.

Την ίδια ημέρα θα δοθεί το δώρο Χριστουγέννων 2013 στις ασφαλισμένες μητέρες, που λαμβάνουν την ειδική παροχή προστασίας μητρότητας και θα προπληρωθούν όλα τα επιδόματα ανεργίας που επρόκειτο να καταβληθούν κατά το χρονικό διάστημα των εορτών, δηλαδή μέχρι την 6η Ιανουαρίου. Τα επιδόματα αυτά αφορούν σε 100.000 δικαιούχους.

Παράλληλα, η διοίκηση του ΟΑΕΔ καλεί τους ανέργους που επιλέχθηκαν να απασχοληθούν μέσω του προγράμματος κοινωφελούς εργασίας (συνολικά 27.948 άτομα), να προσέλθουν το αργότερο μέχρι την Τετάρτη 18 Δεκεμβρίου 2013, στις υπηρεσίες του Οργανισμού στις οποίες είναι εγγεγραμμένοι (Κέντρα Προώθησης Απασχόλησης), προκειμένου να παραλάβουν συστατικό σημείωμα υπόδειξης, ώστε να παρουσιαστούν στους επιβλέποντες φορείς (Δήμοι, δημοτικές επιχειρήσεις και φορείς του ευρύτερου δημόσιου τομέα). 
http://www.real.gr/

Η «Ελιά» και ο... δάκος!

γραφει ο Νικος Χατζηνικολαου Η «Κίνηση των 58» για την ανασύσταση και την επανίδρυση του πολιτικού χώρου της Κεντροαριστεράς έρχεται σε μια στιγμή που τα παραδοσιακά αστικά κόμματα, αυτά δηλαδή που κυβέρνησαν τη χώρα από τη μεταπολίτευση μέχρι σήμερα, δοκιμάζουν τα όρια της αντοχής τους. Η Ν.Δ. και το ΠΑΣΟΚ συγκεντρώνουν πλέον αθροιστικά δύναμη πολύ μικρότερη από όση είχε παλαιότερα ο ένας από τους δύο πολιτικούς σχηματισμούς μόνος του. Οι πολίτες τούς έχουν «χρεώσει» την ευθύνη της χρεωκοπίας και του εγκλωβισμού της χώρας στην αδιέξοδη πολιτική της τρόικας και των μνημονίων. Ο βαθμός της ευθύνης βέβαια παραλλάσσει. Το ΠΑΣΟΚ δέχεται την αυστηρότερη κριτική, έχει καταρρεύσει δημοσκοπικά και εμφανίζει εικόνα πλήρους παρακμής και διάλυσης. Η Ν.Δ., παρά τις μεγάλες και οδυνηρές απώλειές της, συγκρατεί ακόμη ένα σημαντικό ποσοστό των παλαιών ψηφοφόρων της και παραμένει μεγάλο κόμμα, για τα δεδομένα της εποχής. Το προφανές όμως συμπέρασμα είναι ότι ο κυβερνητικός συνασπισμός που σήμερα βρίσκεται στην εξουσία εμφανίζει έντονα σημάδια κόπωσης και φθοράς. Δείχνει εμφανώς αποσταθεροποιημένος. Και, κατά συνέπεια, η πιθανότητα να παραμείνει στο τιμόνι της χώρας μετά τις επόμενες εθνικές εκλογές φαντάζει ασήμαντη, αν εν τω μεταξύ δεν υπάρξει κάποια σημαντική ανατροπή δεδομένων... ΑΥΤΗ Η ΣΚΕΨΗ οδήγησε προφανώς τους περισσότερους εκ των 58, αλλά και όσους τους «ενθαρρύνουν», στην ανάληψη της πολιτικής τους πρωτοβουλίας. Θεωρούν ότι είναι ικανοί να συγκροτήσουν ένα νέο πολιτικό «πόλο» που συνεργαζόμενος μετεκλογικά με τη Ν.Δ. θα μπορούσε να «κλείσει» τον δρόμο του ΣΥΡΙΖΑ προς την εξουσία. Και σε ό,τι αφορά την ανάγκη πολιτικής έκφρασης του κεντρώου χώρου, είναι βέβαιο ότι η στιγμή προσφέρεται. Η κατάρρευση του ΠΑΣΟΚ, η πολιτική μετατόπιση της Ν.Δ. προς τα δεξιά υπό την εκλογική απειλή της Χρυσής Αυγής και ο «φόβος» που προκαλούν οι αριστερές κορώνες ορισμένων εκ των συνιστωσών του ΣΥΡΙΖΑ στους μετριοπαθείς αστούς δημιουργούν ευνοϊκό υπόστρωμα για τη δημιουργία ενός νέου κεντρώου ή κεντροαριστερού σχηματισμού. Και χώρος υπάρχει και χρονική συγκυρία ευνοϊκή. Αυτά τα δύο, όμως, δεν αρκούν. Υπάρχουν και άλλες αναγκαίες προϋποθέσεις για την επιτυχία του εγχειρήματος. Απαιτείται, για παράδειγμα, νέα, άφθαρτη και εμπνευσμένη ηγεσία, αλλά και νέα, άφθαρτα και ικανά στελέχη. Και βέβαια απαιτείται ελκυστικό όραμα και ρεαλιστικό σχέδιο για την εφαρμογή του. ΑΥΤΑ ΤΑ... προαπαιτούμενα δεν φαίνεται, μέχρι στιγμής τουλάχιστον, να υπάρχουν στην «Κίνηση των 58» για την ελληνική «Ελιά». Εκτός και αν κάποιοι θεωρούν ότι μπορεί στη σημερινή πολιτική πραγματικότητα να ευδοκιμήσει νέο σχήμα στηριγμένο στον Κ. Σημίτη και στο -κατά Θ. Πάγκαλο- «Σημιταριό»... Γιατί βέβαια ο πρώην πρωθυπουργός προσπαθεί με κάθε τρόπο να «καπελώσει» τη νέα προσπάθεια. Και δεν είναι λίγοι όσοι μένουν μακρυά από τις σχετικές διεργασίες ακριβώς γι’ αυτό... Αλλωστε, τα έργα και οι ημέρες του δεν έχουν ξεχαστεί. Από τα σκάνδαλα της Siemens, των υποβρυχίων, των υπερκοστολογημένων Ολυμπιακών Αγώνων και του Χρηματιστηρίου μέχρι τα swaps της Coldman Sachs και τα «πειραγμένα» στοιχεία της ΕΛΣΤΑΤ για την είσοδο της χώρας στην ΟΝΕ και από τον... θρίαμβο των Ιμίων και τις ευχαριστίες στους Αμερικανούς μέχρι την παράδοση του Οτσαλάν στους Τούρκους και την απόκρυψη της έκθεσης της Δημόσιας Επιχείρησης Πετρελαίου για τα κοιτάσματα υδρογονανθράκων στο Ιόνιο και νότια της Κρήτης, η οκταετία Σημίτη υπήρξε πραγματικά ολέθρια για τη χώρα μας... Και ο ίδιος είναι εκ των βασικών υπευθύνων της τραγωδίας που βιώνει σήμερα ο λαός μας... ΔΕΝ ΥΠΑΡΧΕΙ αμφιβολία ότι μια «νεκρανάσταση» του ιστορικού χώρου του δημοκρατικού κέντρου, με την ισχυρή βενιζελική παράδοση, θα ήταν εξαιρετικά χρήσιμη για την πολιτική ζωή του τόπου μας. Ιδίως σήμερα, που έχουμε εισέλθει, όπως φαίνεται, σε μακρά περίοδο συμμαχικών κυβερνήσεων, η ύπαρξη ενός νέου κεντρώου πολιτικού σχηματισμού με ισχυρή κοινοβουλευτική παρουσία θα λειτουργούσε στην πολιτική σκηνή ως παράγων ισορροπίας και ως καταλύτης διεργασιών για τις ευρύτερες δυνατές συνεργασίες. Η ελληνική «Ελιά», όμως, δεν μπορεί να παίξει τον ρόλο αυτό αν αποτελεί κακέκτυπο ή έστω νέα έκδοση του ΠΑΣΟΚ. Ούτε αν μεταφέρει στο ιδρυτικό της DNA το σημιτικό παρελθόν. Οσοι πιστεύουν στην «Ελιά» ας την προστατεύσουν από τον... «δάκο»! Ο Σημίτης και οι σημιτοφύλακες είναι επιτέλους ώρα να αποσυρθούν οριστικά. Και βέβαια Βενιζέλος και Κουβέλης μπορούν να συνεισφέρουν αποφασιστικά στο νέο εγχείρημα αν εγκαταλείψουν τους ηγετικούς τους εγωισμούς και τους ηγετικούς τους ρόλους και ανοίξουν τον δρόμο σε νέα, άφθαρτα πρόσωπα. Διαφορετικά, μετά τις επόμενες εθνικές εκλογές διατρέχουν τον κίνδυνο να βρεθούν στο πολιτικό περιθώριο. Ισως και εκτός Κοινοβουλίου. Οι τελευταίες δημοσκοπήσεις, άλλωστε, το δείχνουν καθαρά. Και τότε μπορεί και η χώρα να βρεθεί σε κυβερνητικό αδιέξοδο, καθώς -με δεδομένο ότι η επίτευξη αυτοδυναμίας είναι πλέον εξαιρετικά δύσκολη- η μόνη λύση που θα υπάρχει θα είναι πιθανότατα αυτή του μεγάλου συνασπισμού Ν.Δ. - ΣΥΡΙΖΑ...

Δημοσιεύθηκε: Δευτέρα 16 Δεκεμβρίου 2013 - 7:00 http://www.real.gr/

Οι δηλώσεις Ερντογάν και η Θράκη

Άρθρο του Αναστάσιου Λαυρέντζου Στις 9 Δεκεμβρίου ο Τούρκος πρωθυπουργός Ρ. Τ. Ερντογάν, σε ομιλία του στην Κεσάνη της Ανατολικής Θράκης, ανέφερε ότι: «Η Θράκη έχει ξεχωριστή σημασία για την Τουρκία και όταν μιλάμε για τη Θράκη εννοούμε και την Κομοτηνή, τη Θεσσαλονίκη, το Kircaali και το Deliorman της Βουλγαρίας, ακόμα και περιοχές έως τα Σκόπια και την Βοσνία.» Συνέχισε λέγοντας: «Η Θράκη είναι η ζωντανή κοινή ιστορία μας στην Ευρώπη. Είναι εκπρόσωπος μας σ' αυτή τη γεωγραφία. Σήμερα, στη γεωγραφική περιοχή των Βαλκανίων, στο επίκεντρο των σχέσεών μας βρίσκεται η Θράκη με την Ανδριανούπολη, το Τεκίρνταγ, το Κιρλαρελί και βέβαια η Κωνσταντινούπολη.» Στην Ελλάδα οι δηλώσεις αυτές θεωρήθηκαν προκλητικές, αναπάντεχες και για πολλούς ακατανόητες. Κάποιοι μάλιστα έσπευσαν να πουν ότι πρόκειται για δηλώσεις καθαρά εσωτερικής σκοπιμότητας, προσπαθώντας έτσι με τον γνώριμο ελληνικό τρόπο να υποβαθμίσουν το πραγματικό τους νόημα. Μερικοί δεν δίστασαν να τις ξορκίσουν, χαρακτηρίζοντας τις ως εθνικιστικές – σαν να είχαν σημασία για τις διεθνείς σχέσεις οι ιδεοληψίες με τις οποίες κάποιοι επιμένουν να ερμηνεύουν τον κόσμο και όχι οι συσχετισμοί ισχύος. Η κοινή λογική λέει ότι ο πρωθυπουργός μιας μεγάλης χώρας δεν κάνει ποτέ επιπόλαιες δηλώσεις, ούτε ασκεί εσωτερική πολιτική θίγοντας θέματα που αφορούν μεγάλα εξωτερικά θέματα. Τέτοια συμπεριφορά ίσως να αποτελεί ιδιαιτερότητα Ελλήνων πολιτικών, αλλά σίγουρα δεν χαρακτηρίζει τη συνεπή και οραματική εξωτερική πολιτική της Τουρκίας. Μπορούμε λοιπόν εκ του ασφαλούς να πούμε ότι οι δηλώσεις αυτές δεν ήταν ούτε επιπόλαιες, ούτε τυχαίες. Από τη στιγμή που το δεχόμαστε αυτό, μένει να κατανοήσουμε τί θέλουν να εκφράσουν. Σε αυτό το δεύτερο ερώτημα, έρχονται οι ίδιοι οι Τούρκοι πολιτικοί να μας διαφωτίσουν. Θα αρκούσε να είχε διαβάσει κανείς το βιβλίο του Αχμέτ Νταβούτογλου «Το στρατηγικό βάθος» για να γνωρίζει ότι στη βάση που η Τουρκία αντιλαμβάνεται τον εαυτό της ως μια αναδυόμενη περιφερειακή δύναμη, αντιλαμβάνεται τα Βαλκάνια ως έναν γεωπολιτικό χώρο στον οποίο οφείλει να επιστρέψει. Βασικό όχημα της βαλκανικής της πολιτικής είναι οι μουσουλμανικοί πληθυσμοί των βαλκανίων, για τους οποίους ο ίδιος ο Αχμέτ Νταβούτογλου, μας ενημερώνει ότι πρόθεση της Τουρκίας είναι να αναγορευτεί και επίσημα σε προστάτιδα δύναμη τους με έναν θεσμικά αναγνωρισμένο ρόλο. Από την άλλη μεριά όταν λέγεται ότι «Η Θράκη είναι η ζωντανή κοινή ιστορία μας στην Ευρώπη. Είναι εκπρόσωπος μας σ' αυτή τη γεωγραφία» και όταν η «Θράκη» ορίζεται με τόσο διευρυμένο τρόπο, είναι σαφές ότι η Τουρκία θεωρεί ότι η πολιτική της παρουσία στην Ευρώπη δεν περιορίζεται στην Ανατολική Θράκη. Στην πραγματικότητα η Τουρκία μας δηλώνει ξεκάθαρα ότι αντλώντας αναφορές από το οθωμανικό της παρελθόν ατενίζει μια πολύ μεγαλύτερη γεωγραφική έκταση, για την οποία έχει σχέδια και φιλοδοξίες. Για να εκπληρώσει τις φιλοδοξίες της η Τουρκία δεν ασκεί (μόνο) διακηρυκτική πολιτική. Ασκεί μια πολυδιάστατη και δυναμική πολιτική η οποία ανεπαισθήτως αλλά συνεχώς αλλάζει τα δεδομένα, τόσο στα Βαλκάνια (με ορατή πλέον την οικονομική και πολιτική της διείσδυση), όσο και στην ελλαδική Θράκη. Σε αυτό το πλαίσιο και με την αυτοπεποίθηση που έχει ο μεθοδικός παίκτης (κάποτε και υπό την πίεση που ασκούν οι εσωτερικές εξελίξεις) οι Τούρκοι πολιτικοί δεν διστάζουν να εκφράζουν ανοικτά τις προθέσεις τους. Είναι και αυτό μέρος του πολιτικού παιγνιδιού, αφού με την επιβολή ενός «προφορικού τετελεσμένου» επικυρώνεται η νέα ισορροπία που κάθε φορά επιτυγχάνεται. Από την άλλη μεριά είναι σαφές ότι παίζεται και ένα παιγνίδι εντυπώσεων, στο οποίο δεν πρέπει να μπει εύκολα κανείς, ούτε βέβαια να λάβει τοις μετρητοίς την εικόνα που ο άλλος θέλει να προβάλει για τον εαυτό του. Για όλα τα παραπάνω δεν χρειάζεται ούτε πανικός ούτε εφησυχασμός. Χρειάζεται δομημένος και έγκαιρος πολιτικός σχεδιασμός. Μόνον έτσι θα αποφευχθούν στο μέλλον δυσάρεστες εκπλήξεις. Η «μνημονιακή Ελλάδα» που είναι τόσο απορροφημένη από τις οικονομικές υποχρεώσεις που τις έχουν επιβάλει οι δανειστές, οφείλει να μην παραβλέψει τις εξελίξεις που συμβαίνουν στην ελλαδική Θράκη, η διαχρονική παραμέληση της οποίας την έχει καταδικάσει σε έναν χρόνιο οικονομικό και δημογραφικό μαρασμό. Είναι καιρός το ελληνικό κράτος να εκπληρώσει τις υποχρεώσεις του απέναντι στη Θράκη και να εκπονήσει επί τέλους μια σαφή, συγκροτημένη και μακροπρόθεσμη πολιτική, τόσο για μουσουλμανική μειονότητα όσο και για την ευρύτερη γεωγραφική περιοχή. Κύριο συστατικό αυτής της πολιτικής πρέπει να είναι ένα δυναμικό και ρηξηκέλευθο σχέδιο οικονομικής ανάπτυξης της Θράκης. Ένα σχέδιο που να στηρίζεται σε μια νέα εκτελεστική δομή και σε μια νέα φιλοσοφία και το οποίο να είναι επεκτάσιμο και στην υπόλοιπη ελληνική περιφέρεια. Ο Αναστάσιος Λαυρέντζος έχει γράψει το βιβλίο «Η Θράκη στο μεταίχμιο» το οποίο κυκλοφορεί από τις εκδόσεις «Πραγματεία». Δείτε το στο www.pragmatia.gr

http://www.real.gr

Ὁ Ἅγιος Διονύσιος ὁ Θαυματουργός ὁ ἐκ Ζακύνθου, Ἀρχιεπίσκοπος Αἰγίνης

Ημ. Εορτής: 17 Δεκεμβρίου Ημ. Γέννησης: Ημ. Κοιμήσεως: 17 / 12 / 1624 μ.Χ. Ημ. Ανακομιδής Λειψάνων: Πολιούχος: Ζακύνθου Λοιπές πληροφορίες: Εορταζόμενο όνομα: Διονύσιος, Διονυσία

Γόνος εὐσεβέστατης καὶ ἀρχοντικὴς οἰκογένειας τῆς Ζακύνθου (πατρὸς Μωκίου Σηκούρου καὶ Παυλίνας), ἀνατράφηκε ἀπ’ αὐτὴν μὲ τὰ διδάγματα τοῦ Εὐαγγελίου. Ἔτσι γρήγορα διακρίθηκε στὰ γράμματα καὶ τὴν ἀρετή. Νωρίς, μόλις ἐνηλικιώθηκε, ἀσχολήθηκε μὲ τὴν διδασκαλία τοῦ θείου λόγου, φροντίζοντας συγχρόνως νὰ συντρέχει στὴν ἀνακούφιση τῶν φτωχῶν. Κατόπιν ἔγινε μοναχὸς στὴν βασιλικὴ Μονὴ τῶν Στροφάδων, ὅπου ἀσκήθηκε στὴν ἀγρυπνία, τὴν ἐγκράτεια καὶ τὴν μελέτη τῶν Γραφῶν. Ἔπειτα πῆγε στὴν Ἀθήνα, γιὰ νὰ βρεῖ καράβι προκειμένου νὰ ταξιδέψει στὰ Ἱεροσόλυμα. Ἀλλὰ ὁ τότε ἀρχιερέας τῶν Ἀθηνῶν, ἄκουσε κάποια Κυριακὴ τὸ λαμπρό του κήρυγμα καὶ μετὰ ἀπὸ πολλὲς παρακλήσεις τὸν ἔκανε ἐπίσκοπο Αἰγίνης, μὲ τὴν ἐπίσημη κατόπιν ἔγκριση τῆς Ἐκκλησίας Κωνσταντινουπόλεως. Τὰ ποιμαντικά του καθήκοντα, ἐπιτέλεσε ἄγρυπνα καὶ ἄοκνα. Ἀναδείχτηκε διδάσκαλος, πατέρας καὶ παιδαγωγὸς τοῦ ποιμνίου του. Ἡ φήμη του εἶχε διαδοθεῖ παντοῦ, ἀλλὰ αὐτὸς παρέμενε ἁπλὸς καὶ ταπεινός. Ἀσθένησε ὅμως ἀπὸ τοὺς πολλοὺς κόπους καὶ παραιτήθηκε. Γύρισε στὴν Ζάκυνθο, ὅπου μέχρι τὸ 1579 ἦταν προσωρινὸς ἐπίσκοπος. Μετὰ ἀποσύρθηκε στὴ Μονὴ τῆς Θεοτόκου τῆς Ἀναφωνητρίας, ὅπου ἀσκήτευε καὶ μὲ ἀγάπη κήρυττε καὶ βοηθοῦσε τοὺς κατοίκους τοῦ νησιοῦ. Ἦταν τόση ἡ ἀγάπη ποὺ εἶχε, ὥστε προστάτεψε ἀκόμα καὶ τὸν φονιὰ τοῦ ἀδελφοῦ του. Ὁ Διονύσιος πέθανε σὲ βαθιὰ γεράματα, 17 Δεκεμβρίου 1624. Τάφηκε στὴ Μονὴ Στροφάδων καὶ κατὰ τὴν ἐκταφὴ τὸ λείψανό του βγῆκε εὐωδιαστὸ καὶ ἀδιάφθορο. Ἔτσι παραμένει μέχρι σήμερα καὶ ἡ Ζάκυνθος τιμᾶ καὶ πανηγυρίζει τὸν Ἅγιο, σὰν προστάτη καὶ πολιοῦχο της. Ἀπολυτίκιον. Ἦχος α’. Τοῦ λίθου σφραγισθέντος. Τῆς Ζακύνθου τὸν γόνον καὶ Αἰγίνης τὸν πρόεδρον, τὸν φρουρὸν Μονῆς τῶν Στροφάδων, Διονύσιον ἅπαντες, τιμήσωμεν συμφώνως οἱ πιστοί, βοῶντες πρὸς αὐτὸν εἰλικρινῶς· σαῖς λιταῖς τοὺς τὴν σὴν μνήμην ἐπιτελοῦντας, σῶσον καὶ βοῶντάς σοι· δόξα τῷ σὲ δοξάσαντι Χριστῷ, δόξα τῷ σὲ στεφανώσαντι, δόξα τῷ δωρησαμένῳ σε ἡμῖν, πρέσβυν ἀκοίμητον. Κοντάκιον. Ἦχος γ’. Ἡ Παρθένος σήμερον. Ἑορτάζει σήμερον, τῶν Ζακυνθίων ἡ νῆσος, ἑορτὴν χαρμόσυvοv, σὺν τῇ Μοvῇ τῶv Στροφάδωv, Αἴγιναν, τὴν ἐv Κυκλάσι προσκαλουμένη, ᾄσμασιv, ἀξιοχρέως συνευφημῆσαι, καὶ φαιδρῶς πανηγυρίσαι, τὸ κοινὸν κλέος, νῦv Διονύσιον. Μεγαλυνάριον. Χαίροις τῆς Ζακύνθου γόνος λαμπρός, πρόεδρος Αἰγίνης, καὶ Στροφάδων μέγας φρουρός· χαίροις Ἐκκλησίας, νέος φωστὴρ τρισμάκαρ, Ἀρχιερέων δόξα, ὦ Διονύσιε. http://www.synaxarion.gr/

Η δύναμη των λέξεων....!!!!

Έχετε σκεφτεί ποτέ πως οι λέξεις είναι εργαλεία.

Είναι τα εργαλεία που χρησιμοποιούμε για να εκφράσουμε τις σκέψεις μας.

Έχετε παρατηρήσει ποτέ πόση δύναμη έχουν οι λέξεις
που χρησιμοποιούμε μιλώντας και τι κάνουν την στιγμή
που ...τις ξεστομίζουμε:

Το σώμα μας είναι μια υπέροχη μηχανή που υπακούει σε εντολές.Ένα τέλειο μηχάνημα κι εμείς τα αφεντικά του.Σκεφτόμαστε μπορώ και νοιώθουμε δυνατοί, ανίκητοι.
Μπορώ να περπατήσω και περπατάω.
Μπορώ να κολυμπήσω και κολυμπώ αν βρεθώ σε μια παραλία, μια λίμνη ή ένα ποτάμι.
Μπορώ να μιλήσω και μιλώ. Μάλιστα η ανάγκη μας να μιλάμε είναι τόσο δυνατή που μιλάμε σχεδόν ασταμάτητα.
Μπορώ να γράψω και γράφω.
Μπορώ να διαβάσω και διαβάζω.
Μπορώ να ζωγραφίσω και ζωγραφίζω.
Μπορώ να χορέψω και χορεύω.
Μπορώ να μεγαλουργήσω και μεγαλουργώ.

Ας δούμε όμως τι γίνεται αν βάλουμε μπροστά από το ρήμα μπορώ το αρνητικό μόριο ΔΕΝ.
Σκεφτόμαστε δεν μπορώ και ξαφνικά νοιώθουμε αδύναμοι έτοιμοι να καταρρεύσουμε.

Δεν μπορώ να περπατήσω γιατί κουράζομαι και δεν περπατώ.
Δεν μπορώ να κολυμπήσω και δεν κολυμπώ.
Δεν μπορώ να τραβήξω ούτε μια γραμμή και δεν ζωγραφίζω.
Δεν μπορώ να χορέψω και δεν χορεύω.

Και παρ’ ότι μέσα μας όλοι ξέρουμε ότι, ότι μπορεί να κάνει ένας άνθρωπος το μπορούν όλοι, κάποιοι τα καταφέρνουν πολύ καλά σε όλα, κάποιοι άλλοι κάνουν κάποια αρκετά καλά και κάποιοι άλλοι δεν κάνουν απολύτως τίποτα.
Και όλα αυτά συμβαίνουν από ένα λάθος προγραμματισμό που έγινε κάποια στιγμή στη ζωή μας.
Σίγουρα την εποχή που δεν είχαμε κανένα έλεγχο στα εισερχόμενα.

Ίσως κάποιος ανόητος, ο οποίος ήθελε να μας περιορίσει για δικούς του λόγους να μας έλεγε τι μπορούμε και τι δεν μπορούμε να κάνουμε.

Ίσως κάποιος που θα έπρεπε να ενισχύσει την αυτοπεποίθησή μας να μην ήξερε καν τι θα πει αυτοπεποίθηση.

-Ας εξετάσουμε λοιπόν τις λέξεις με τις οποίες εκφράζουμε τις σκέψεις μας να δούμε πόσο συχνά χρησιμοποιούμε την φράση μπορώ και πόσες την φράση δεν μπορώ & ...

Ας ακούσουμε προσεκτικά τον διάλογο με τον εαυτό μας και να είμαστε προσεκτικοί γιατί όπως πολύ σοφά είπε ο Μαχάτμα Γκάντι:
«Προσέξτε τις σκέψεις σας γιατί γίνονται λέξεις
τις λέξεις σας γιατί γίνονται πράξεις
τις πράξεις σας γιατί γίνονται συνήθειες
τις συνήθειές σας γιατί γίνονται ο χαρακτήρας σας και
τον χαρακτήρα σας γιατί γίνεται το πεπρωμένο σας»

Ioannis Kardamis

Κρατάω μακριά μου , τους ψεύτες και τους υποκριτές

Κρατάω μακριά μου , τους ψεύτες και τους υποκριτές

R.Waters: Το Ισραήλ κάνει στους Παλαιστίνιους ότι έκανε η ναζιστική Γερμανία στους Εβραίους

Ως αντισημίτη κατηγορούν ραββίνοι και Εβραίοι συγγραφείς τον Βρετανό ροκ σταρ, μετά τον παραλληλισμό του σημερινού Ισραήλ με τη Γερμανία των ναζί."Ανήθικη η πολιτική του Ισραήλ" απαντά ο Waters.

Θύελλα αντιδράσεων έχουν προκαλέσει οι δηλώσεις του Βρετανού ροκ σταρ, ο οποίος συνέκρινε την συμπεριφορά των Ισραηλινών απέναντι στους Παλαιστίνιους με εκείνη των Ναζί κατά τη διάρκεια του Β’Παγκοσμίου Πολέμου.

Κορυφαίοι ραββίνοι και Εβραίοι συγγραφείς κατηγόρησαν τον Roger Waters ότι είναι αντισημίτης μετά από δηλώσεις που έκανε σε πρόσφατη συνέντευξη του σε διαδικτυακό περιοδικό.

Ο ροκ σταρ και συνιδρυτής των θρυλικών Pink Floyd συνέκρινε την συμπεριφορά των Ισραηλινών απέναντι στους Παλαιστίνιους με εκείνη των Ναζί κατά τη διάρκεια του Β’Παγκοσμίου Πολέμου.

«Οι παραλληλισμοί με αυτά που συνέβαιναν στη δεκαετία του 1930 στη Γερμανία είναι πολύ εμφανείς» δήλωσε ο Waters που αρνείται να επισκεφτεί ή να παίξει στο Ισραήλ, γιατί όπως λέει δεν θα έπαιζε ούτε στη Γερμανία τα χρόνια του Β’Παγκοσμίου Πολέμου. «Υπήρχαν πολλοί άνθρωποι που προσποιούνταν ότι η καταπίεση των Εβραίων δεν συνέβαινε. Από το 1933 έως το 1946. Αυτό είναι ένα νέο “σενάριο”. Μόνο που αυτή τη φορά δολοφονούνται οι Παλαιστίνιοι» είπε ο Waters.

Ο ραββίνος, Shmuley Boteach, γράφοντας στον New York Observer, χαρακτήρισε τις δηλώσεις του ροκ σταρ ως «αντισημιτική διατριβή» και απευθυνόμενος στον 70χρονο Waters είπε: «Κύριε Waters, οι Ναζί υπήρξαν ένα δολοφονικό καθεστώς που εκτέλεσε έξι εκατομμύρια εβραίους. Ότι θα είχατε το θράσος να συγκρίνετε τους εβραίους με τα τέρατα που τους δολοφόνησαν δείχνει ότι δεν έχετε ευπρέπεια, δεν έχετε καρδιά, δεν έχετε ψυχή!»

Η απάντηση του Roger Waters δεν άργησε να έρθει: «Δεν γνωρίζω τον ραββίνο Boteach, και δεν είμαι προετοιμασμένος να εμπλακώ σε μία διαμάχη μαζί του. Το μόνο που θα πω είναι το εξής: Δεν έχω τίποτα εναντίον των Εβραίων και των Ισραηλινών. Δεν είμαι αντισημίτης. Λυπάμαι για τις πολιτικές της ισραηλινής κυβέρνησης στις κατεχόμενες περιοχές και στη Γάζα. Είναι ανήθικες, απάνθρωπες και παράνομες. Θα συνεχίσω τις μη βίαιες διαμαρτυρίες μου όσο η κυβέρνηση του Ισραήλ ακολουθεί αυτές τις πολιτικές».

Πηγή: protothema.gr

http://7imeres.gr/

Όλοι οι πρωθυπουργοί της Ελλάδας

Προσωρινή Διοίκησις της Ελλάδος
Πρόεδρος του Εκτελεστικού/Πρόεδρος της Διοικητικής Επιτροπής της Ελλάδος	Γέννηση - Θάνατος	Διάρκεια	Κόμμα
Αλέξανδρος Μαυροκορδάτος	1791-1865	13 Ιανουαρίου 1822 – 10 Μαΐου 1823
Αθανάσιος Κανακάρης	1760-1823	1822
Πετρόμπεης Μαυρομιχάλης	1765-1848	1823
Γεώργιος Κουντουριώτης	1782-1858	1823 – 1826
Ανδρέας Ζαΐμης	1791-1840	1826 – 1827
Ελληνική Πολιτεία (Κράτος κατ΄ εντολή)
Ιωάννης Καποδίστριας	1776-1831	1827 – 9 Οκτωβρίου 1831
Αυγουστίνος Καποδίστριας	1778-1857	9 Οκτωβρίου 1831 – 6 Φεβρουαρίου 1833
Θεόδωρος Κολοκοτρώνης	1770-1843
Ιωάννης Κωλέττης	1773 ή 1774 - 31 Αυγούστου 1847
Βασίλειον της Ελλάδος. Απόλυτη μοναρχία. Επίσημο ανεξάρτητο κράτος
Πρόεδρος του υπουργικού συμβουλίου	Γέννηση - Θάνατος	Διάρκεια	Κόμμα
Σπυρίδων Τρικούπης	1788-1873	25 Ιανουαρίου 1833 – 3 Απριλίου 1833
Σπυρίδων Τρικούπης	1788-1873	3 Απριλίου 1833 – 12 Οκτωβρίου 1833
Αλέξανδρος Μαυροκορδάτος	1791-1865	12 Οκτωβρίου 1833 – 31 Μαΐου 1834
Ιωάννης Κωλέττης	1774-1847	12 Ιουνίου 1834 – 20 Μαΐου 1835	Γαλλικό Κόμμα
Αρχιγραμματέας της Επικράτειας	Γέννηση - Θάνατος	Διάρκεια	Κόμμα
Κόμης Ιωσήφ Λουδοβίκος Άρμανσμπεργκ	1787-1853	20 Μαΐου 1835 – 2 Φεβρουαρίου 1837
Ιγνάτιος φον Ρούτχαρτ	1790-1838	2 Φεβρουαρίου 1837 – 8 Δεκεμβρίου 1837
Βασιλεύς Όθων	1815-1867	8 Δεκεμβρίου 1837 – 10 Φεβρουαρίου 1841
Αλέξανδρος Μαυροκορδάτος	1791-1865	10 Φεβρουαρίου 1841 – 10 Αυγούστου 1841
Βασιλεύς Όθων, Αντώνιος Κριεζής	1815-1867	10 Αυγούστου 1841 – 3 Σεπτεμβρίου 1843
Βασίλειον της Ελλάδος. Συνταγματική μοναρχία
Πρωθυπουργός	Γέννηση - Θάνατος	Πρωθυπουργία	Κόμμα
Ανδρέας Μεταξάς	1790-1860	3 Σεπτεμβρίου 1843 – 16 Φεβρουαρίου 1844
Κωνσταντίνος Κανάρης	1790-1877	16 Φεβρουαρίου 1844 – 30 Μαρτίου 1844
Αλέξανδρος Μαυροκορδάτος	1791-1865	30 Μαρτίου 1844 – 6 Αυγούστου 1844
Ιωάννης Κωλέττης	1774-1847	6 Αυγούστου 1844 – 5 Σεπτεμβρίου 1847
Κίτσος Τζαβέλας	1801-1855	5 Σεπτεμβρίου 1847 – 8 Μαρτίου 1848
Γεώργιος Κουντουριώτης	1782-1858	8 Μαρτίου 1848 – 15 Οκτωβρίου 1848
Κωνσταντίνος Κανάρης	1790-1877	15 Οκτωβρίου 1848 – 12 Δεκεμβρίου 1849
Αντώνιος Κριεζής	1796-1865	12 Δεκεμβρίου 1849 – 16 Μαΐου 1854
Κωνσταντίνος Κανάρης	1790-1877	16 Μαΐου 1854 – 17 Ιουλίου 1854
Αλέξανδρος Μαυροκορδάτος	1791-1865	17 Ιουλίου 1854 – 22 Σεπτεμβρίου 1855
Δημήτριος Βούλγαρης	1802-1878	22 Σεπτεμβρίου 1855 – 13 Νοεμβρίου 1857
Αθανάσιος Μιαούλης	1815-1867	13 Νοεμβρίου 1857 – 26 Μαΐου 1862
Ιωάννης (Γενναίος) Κολοκοτρώνης	1803-1868	26 Μαΐου 1862 – 11 Οκτωβρίου 1862
Δημήτριος Βούλγαρης	1802-1878	11 Οκτωβρίου 1862 – 9 Φεβρουαρίου 1863
Αριστείδης Μωραϊτίνης	1806-1875	9 Φεβρουαρίου 1863 – 13 Φεβρουαρίου 1863
Ζηνόβιος Βάλβης	1800-1886	13 Φεβρουαρίου 1863 – 27 Μαρτίου 1863
Διομήδης Κυριακός	1811-1869	27 Μαρτίου 1863 – 29 Απριλίου 1863
Μπενιζέλος Ρούφος	1795-1868	29 Απριλίου 1863 – 25 Οκτωβρίου 1863
Δημήτριος Βούλγαρης	1802-1878	25 Οκτωβρίου 1863 – 5 Μαρτίου 1864
Κωνσταντίνος Κανάρης	1790-1877	5 Μαρτίου 1864 – 16 Απριλίου 1864
Ζηνόβιος Βάλβης	1800-1886	16 Απριλίου 1864 – 26 Ιουλίου 1864
Κωνσταντίνος Κανάρης	1790-1877	26 Ιουλίου 1864 – 9 Φεβρουαρίου 1865
Μπενιζέλος Ρούφος	1795-1868	9 Φεβρουαρίου 1865 – 2 Μαρτίου 1865
Αλέξανδρος Κουμουνδούρος	1817-1883	2 Μαρτίου 1865 – 20 Οκτωβρίου 1865
Επαμεινώνδας Δεληγεώργης	1829-1889	20 Οκτωβρίου 1865 – 3 Νοεμβρίου 1865
Δημήτριος Βούλγαρης	1802-1878	3 Νοεμβρίου 1865 – 6 Νοεμβρίου 1865
Αλέξανδρος Κουμουνδούρος	1817-1883	6 Νοεμβρίου 1865 – 13 Νοεμβρίου 1865
Επαμεινώνδας Δεληγεώργης	1829-1889	13 Νοεμβρίου 1865 – 28 Νοεμβρίου 1865
Μπενιζέλος Ρούφος	1795-1868	28 Νοεμβρίου 1865 – 9 Ιουνίου 1866
Δημήτριος Βούλγαρης	1802-1878	9 Ιουνίου 1866 – 18 Δεκεμβρίου 1866
Αλέξανδρος Κουμουνδούρος	1817-1883	18 Δεκεμβρίου 1866 – 20 Δεκεμβρίου 1867
Αριστείδης Μωραϊνίτης	1806-1875	20 Δεκεμβρίου 1867 – 25 Ιανουαρίου 1868
Δημήτριος Βούλγαρης	1802-1878	25 Ιανουαρίου 1868 – 25 Ιανουαρίου 1869
Θρασύβουλος Ζαΐμης	1829-1880	25 Ιανουαρίου 1869 – 9 Ιουλίου 1870
Επαμεινώνδας Δεληγεώργης	1829-1889	9 Ιουλίου 1870 – 3 Δεκεμβρίου 1870
Αλέξανδρος Κουμουνδούρος	1817-1883	3 Δεκεμβρίου 1870 – 28 Οκτωβρίου 1871
Θρασύβουλος Ζαΐμης	1829-1880	28 Οκτωβρίου 1871 – 25 Δεκεμβρίου 1871
Δημήτριος Βούλγαρης	1802-1878	25 Δεκεμβρίου 1871 – 8 Ιουλίου 1872
Επαμεινώνδας Δεληγεώργης	1829-1889	8 Ιουλίου 1872 – 9 Φεβρουαρίου 1874
Δημήτριος Βούλγαρης	1802-1878	9 Φεβρουαρίου 1874 – 27 Απριλίου 1875
Χαρίλαος Τρικούπης	1832-1896	27 Απριλίου 1875 – 15 Οκτωβρίου 1875
Αλέξανδρος Κουμουνδούρος	1817-1883	15 Οκτωβρίου 1875 – 26 Νοεμβρίου 1876
Επαμεινώνδας Δεληγεώργης	1829-1889	26 Νοεμβρίου 1876 – 1 Δεκεμβρίου 1876
Αλέξανδρος Κουμουνδούρος	1817-1883	1 Δεκεμβρίου 1876 – 26 Φεβρουαρίου 1877
Επαμεινώνδας Δεληγεώργης	1829-1889	26 Φεβρουαρίου 1877 – 19 Μαΐου 1877
Αλέξανδρος Κουμουνδούρος	1817-1883	19 Μαΐου 1877 – 26 Μαΐου 1877
Κωνσταντίνος Κανάρης	1790-1877	26 Μαΐου 1877 – 2 Σεπτεμβρίου 1877
Αλέξανδρος Κουμουνδούρος	1817-1883	11 Ιανουαρίου 1878 – 21 Οκτωβρίου 1878
Χαρίλαος Τρικούπης	1832-1896	21 Οκτωβρίου 1878 – 26 Οκτωβρίου 1878
Αλέξανδρος Κουμουνδούρος	1817-1883	26 Οκτωβρίου 1878 – 10 Μαρτίου 1880
Χαρίλαος Τρικούπης	1832-1896	10 Μαρτίου 1880 – 13 Οκτωβρίου 1880
Αλέξανδρος Κουμουνδούρος	1817-1883	13 Οκτωβρίου 1880 – 3 Μαρτίου 1882
Χαρίλαος Τρικούπης	1832-1896	3 Μαρτίου 1882 – 19 Απριλίου 1885
Θεόδωρος Δηλιγιάννης	1820-1905	19 Απριλίου 1885 – 30 Απριλίου 1886
Δημήτριος Βάλβης	1814-1886	30 Απριλίου 1886 – 9 Μαΐου 1886
Χαρίλαος Τρικούπης	1832-1896	9 Μαΐου 1886 – 24 Οκτωβρίου 1890
Θεόδωρος Δηλιγιάννης	1820-1905	24 Οκτωβρίου 1890 – 18 Φεβρουαρίου 1892
Κωνσταντίνος Κωνσταντόπουλος	1832-1910	18 Φεβρουαρίου 1892 – 10 Ιουνίου 1892
Χαρίλαος Τρικούπης	1832-1896	10 Ιουνίου 1892 – 3 Μαΐου 1893
Σωτήριος Σωτηρόπουλος	1831-1898	3 Μαΐου 1893 – 30 Οκτωβρίου 1893
Χαρίλαος Τρικούπης	1832-1896	30 Οκτωβρίου 1893 – 12 Ιανουαρίου 1895
Νικόλαος Δηλιγιάννης	1845-1910	12 Ιανουαρίου 1895 – 31 Μαΐου 1895
Θεόδωρος Δηλιγιάννης	1820-1905	31 Μαΐου 1895 – 18 Απριλίου 1897
Δημήτριος Ράλλης	1844-1921	18 Απριλίου 1897 – 21 Σεπτεμβρίου 1897
Αλέξανδρος Ζαΐμης	1855-1936	21 Σεπτεμβρίου 1897 – 2 Απριλίου 1899
Γεώργιος Θεοτόκης	1844-1916	2 Απριλίου 1899 – 12 Νοεμβρίου 1901
Αλέξανδρος Ζαΐμης	1855-1936	12 Νοεμβρίου 1901 – 24 Νοεμβρίου 1902
Θεόδωρος Δηλιγιάννης	1820-1905	24 Νοεμβρίου 1902 – 14 Ιουνίου 1903
Γεώργιος Θεοτόκης	1844-1916	14 Ιουνίου 1903 – 28 Ιουνίου 1903
Δημήτριος Ράλλης	1844-1921	28 Ιουνίου 1903 – 6 Δεκεμβρίου 1903
Γεώργιος Θεοτόκης	1844-1916	6 Δεκεμβρίου 1903 – 16 Δεκεμβρίου 1904
Θεόδωρος Δηλιγιάννης	1820-1905	16 Δεκεμβρίου 1904 – 31 Μαΐου 1905
Δημήτριος Ράλλης	1844-1921	9 Ιουνίου 1905 – 8 Δεκεμβρίου 1905
Γεώργιος Θεοτόκης	1844-1916	8 Δεκεμβρίου 1905 – 7 Ιουλίου 1909
Δημήτριος Ράλλης	1844-1921	7 Ιουλίου 1909 – 15 Αυγούστου 1909
Κυριακούλης Π. Μαυρομιχάλης	1849-1916	15 Αυγούστου 1909 – 18 Ιανουαρίου 1910
Στέφανος Δραγούμης	1842-1923	18 Ιανουαρίου 1910 – 6 Οκτωβρίου 1910
Ελευθέριος Βενιζέλος	1864-1936	6 Οκτωβρίου 1910 – 25 Φεβρουαρίου 1915
Δημήτριος Γούναρης	1866-1922	25 Φεβρουαρίου 1915 – 10 Αυγούστου 1915
Ελευθέριος Βενιζέλος	1864-1936	10 Αυγούστου 1915 – 24 Σεπτεμβρίου 1915
Αλέξανδρος Ζαΐμης	1855-1936	24 Σεπτεμβρίου 1915 – 25 Οκτωβρίου 1915
Στέφανος Σκουλούδης	1836-1928	25 Οκτωβρίου 1915 – 9 Ιουνίου 1916
Αλέξανδρος Ζαΐμης	1855-1936	9 Ιουνίου 1916 – 3 Σεπτεμβρίου 1916
Νικόλαος Καλογερόπουλος	1853-1927	3 Σεπτεμβρίου 1916 – 27 Σεπτεμβρίου 1916
Ελευθέριος Βενιζέλος	1864-1936	19 Σεπτεμβρίου 1916 – 27 Ιουνίου 1917
Σπυρίδων Λάμπρος	1851-1919	27 Σεπτεμβρίου 1916 – 21 Απριλίου 1917
Αλέξανδρος Ζαΐμης	1855-1936	21 Απριλίου 1917 – 14 Ιουνίου 1917
Ελευθέριος Βενιζέλος	1864-1936	14 Ιουνίου 1917 – 4 Νοεμβρίου 1920
Δημήτριος Ράλλης	1844-1921	4 Νοεμβρίου 1920 – 24 Ιανουαρίου 1921
Νικόλαος Καλογερόπουλος	1853-1927	24 Ιανουαρίου 1921 – 8 Απριλίου 1921
Δημήτριος Γούναρης	1866-1922	26 Μαρτίου 1921 – 3 Μαΐου 1922
Νικόλαος Στράτος	1872-1922	3 Μαΐου 1922 – 9 Μαΐου 1922
Πέτρος Πρωτοπαπαδάκης	1860-1922	9 Μαΐου 1922 – 28 Αυγούστου 1922
Νικόλαος Τριανταφυλλάκος	1855-1939	28 Αυγούστου 1922 – 16 Σεπτεμβρίου 1922
Αναστάσιος Χαραλάμπης	1862-1949	16 Σεπτεμβρίου 1922 – 17 Σεπτεμβρίου 1922
Σωτήριος Κροκιδάς	1852-1924	17 Σεπτεμβρίου 1922 – 14 Νοεμβρίου 1922
Στυλιανός Γονατάς	1876-1966	27 Νοεμβρίου 1922 – 11 Ιανουαρίου 1924.
Ελευθέριος Βενιζέλος	1864-1936	11 Ιανουαρίου 1924 – 6 Φεβρουαρίου 1924
Γεώργιος Καφαντάρης	1873-1946	6 Φεβρουαρίου 1924 – 12 Μαρτίου 1924
Β' Ελληνική Δημοκρατία
Πρωθυπουργός	Γέννηση - Θάνατος	Πρωθυπουργία	Κόμμα
Αλέξανδρος Παπαναστασίου	1876-1936	12 Μαρτίου 1924 – 24 Ιουλίου 1924
Θεμιστοκλής Σοφούλης	1862-1949	24 Ιουλίου 1924 – 7 Οκτωβρίου 1924
Ανδρέας Μιχαλακόπουλος	1876-1938	7 Οκτωβρίου 1924 – 26 Ιουνίου 1925
Θεόδωρος Πάγκαλος	1878-1952	25 Ιουνίου 1925 – 19 Ιουλίου 1926
Αθανάσιος Ευταξίας	1849-1931	19 Ιουλίου 1926 – 23 Αυγούστου 1926
Γεώργιος Κονδύλης	1879-1936	23 Αυγούστου 1926 – 4 Δεκεμβρίου 1926
Αλέξανδρος Ζαΐμης	1855-1936	4 Δεκεμβρίου 1926 – 4 Ιουλίου 1928
Ελευθέριος Βενιζέλος	1864-1936	4 Ιουλίου 1928 – 26 Μαΐου 1932
Αλέξανδρος Παπαναστασίου	1876-1936	26 Μαΐου 1932 – 5 Ιουνίου 1932
Ελευθέριος Βενιζέλος	1864-1936	5 Ιουνίου 1932 – 3 Νοεμβρίου 1932
Παναγής Τσαλδάρης	1868-1936	3 Νοεμβρίου 1932 – 16 Ιανουαρίου 1933
Ελευθέριος Βενιζέλος	1864-1936	16 Ιανουαρίου 1933 – 6 Μαρτίου 1933
Αλέξανδρος Οθωναίος	1879-1970	6 Μαρτίου 1933 – 10 Μαρτίου 1933
Παναγής Τσαλδάρης	1868-1936	10 Μαρτίου 1933 – 10 Οκτωβρίου 1935
Βασίλειον της Ελλάδος Παλινόρθωση της μοναρχίας
Πρωθυπουργός	Γέννηση - Θάνατος	Πρωθυπουργία	Κόμμα
Γεώργιος Κονδύλης	1879-1936	10 Οκτωβρίου 1935 – 30 Νοεμβρίου 1935
Κωνσταντίνος Δεμερτζής	1876-1936	30 Νοεμβρίου 1935 – 12 Απριλίου 1936
Ιωάννης Μεταξάς	1871-1941	13 Απριλίου 1936 – 29 Ιανουαρίου 1941
Αλέξανδρος Κορυζής	1885-1941	29 Ιανουαρίου 1941 – 18 Απριλίου 1941
Γερμανική κατοχή (Β' Παγκόσμιος Πόλεμος)
Εξόριστη κυβέρνηση στο Κάιρο	Κατοχική κυβέρνηση διορισμένη από τους κατακτητές		Πολιτική Επιτροπή Εθνικής Απελευθέρωσης. Κυβέρνηση του ΕΑΜ στην "Ελεύθερη Ελλάδα"
Όνομα (Γέννηση - Θάνατος)	Όνομα (Γέννηση - Θάνατος)	Πρωθυπουργία	Όνομα (Γέννηση - Θάνατος)
Εμμανουήλ Τσουδερός (1882-1956)	Γεώργιος Τσολάκοκλου(1886-1948	29 Απριλίου 1941 – 2 Δεκεμβρίου 1942. Κυβέρνηση Γεωργγίου Τσολάκογλου (29 Απριλίου 1941)
Σοφοκλής Βενιζέλος (1894-1964)	Κωνσταντίνος Λογοθετόπουλος (1878-1951_	2 Δεκεμβρίου 1942 – 7 Απριλίου 1943. Κυβέρνηση Κωνσταντίνου Λογοθετόπουλου 1942	Ευριπίδης Μπακιρτζής (1895-1947)
Γεώργιος Παπανδρέου (1888-1968)	Ιωάννης Ράλλης. (1878-1946)	7 Απριλίου 1943 – 12 Οκτωβρίου 1944. Κυβέρνηση Ιωάννη Ράλλη 1943	Αλέξανδρος Σβώλος (1892-1952)
Απελευθέρωση Βασίλειον της Ελλάδος Περιλαμβάνεται και μια περίοδος της προηγούμενης κυβέρνησης Εθνικής Ενότητας από τις 12 Οκτωβρίου 1944 και μετά)
Νικόλαος Πλαστήρας	1883-1953	3 Ιανουαρίου 1945 – 8 Απριλίου 1945	Απόστρατος στρατηγός προερχόμενος από τον χώρο του κόμματος του Ε. Βενιζέλου
Πέτρος Βούλγαρης	1884-1957	8 Απριλίου 1945 – 11 Αυγούστου 1945
Πέτρος Βούλγαρης	1884-1957	11 Αυγούστου 1945 – 17 Οκτωβρίου 1945
Αρχιεπίσκοπος Δαμασκηνός	1891-1949	17 Οκτωβρίου 1945 – 1 Νοεμβρίου 1945
Παναγιώτης Κανελλόπουλος	1902-1986	1 Νοεμβρίου 1945 – 22 Νοεμβρίου 1945
Θεμιστοκλής Σοφούλης	1862-1949	22 Νοεμβρίου 1945 – 4 Απριλίου 1946	Κόμμα των Φιλελευθέρων
Παναγιώτης Πουλίτσας	1881-1968	4 Απριλίου 1946 – 18 Απριλίου 1946	Ανώτατος δικαστικός
Κωνσταντίνος Τσαλδάρης	1884-1970	18 Απριλίου 1946 – 2 Οκτωβρίου 1946	Λαϊκό Κόμμα
Κωνσταντίνος Τσαλδάρης	1884-1970	2 Οκτωβρίου 1946 – 24 Ιανουαρίου 1947	Λαϊκό Κόμμα
Δημήτριος Μάξιμος	1873-1955	24 Ιανουαρίου 1947 – 29 Αυγούστου 1947	Λαϊκό Κόμμα
Κωνσταντίνος Τσαλδάρης	1884-1970	29 Αυγούστου 1947 – 7 Σεπτεμβρίου 1947	Λαϊκό Κόμμα
Θεμιστοκλής Σοφούλης	1862-1949	7 Σεπτεμβρίου 1947 – 18 Νοεμβρίου 1948	Ο πρωθυπουργός από το Κόμμα των ΦιλελευθέρωνΚέντρου και η κυβέρνηση συνασπισμός Φιλελευθέρων, Λαϊκών και άλλων μικρότερων κομμάτων του και της Δεξιάς.
Θεμιστοκλής Σοφούλης	1862-1949	18 Νοεμβρίου 1948 – 20 Ιανουαρίου 1949	Ο πρωθυπουργός από το Κόμμα των ΦιλελευθέρωνΚέντρου και η κυβέρνηση συνασπισμός Φιλελευθέρων, Λαϊκών και άλλων μικρότερων κομμάτων του και της Δεξιάς.
Θεμιστοκλής Σοφούλης	1862-1949	20 Ιανουαρίου 1949 – 14 Απριλίου 1949	Ο πρωθυπουργός από το Κόμμα των ΦιλελευθέρωνΚέντρου και η κυβέρνηση συνασπισμός Φιλελευθέρων, Λαϊκών και άλλων μικρότερων κομμάτων του και της Δεξιάς.
Θεμιστοκλής Σοφούλης	1862-1949	14 Απριλίου 1949 – 24 Ιουνίου 1949	Ο πρωθυπουργός από το Κόμμα των ΦιλελευθέρωνΚέντρου και η κυβέρνηση συνασπισμός Φιλελευθέρων, Λαϊκών και άλλων μικρότερων κομμάτων του και της Δεξιάς.
Αλέξανδρος Διομήδης	1875-1950	30 Ιουνίου 1949 – 6 Ιανουαρίου 1950	Η κυβέρνηση είναι ο ίδιος συνασπισμός Φιλελευθέρων, Λαϊκών και άλλων μικρότερων κομμάτων του Κέντρου και της Δεξιάς
Ιωάννης Θεοτόκης	1880-1961	6 Ιανουαρίου 1950 – 23 Μαρτίου 1950	Προερχόμενος από το Λαϊκό κόμμα
Σοφοκλής Βενιζέλος	1894-1964	23 Μαρτίου 1950 – 15 Απριλίου 1950	Κόμμα Φιλελευθέρων
Νικόλαος Πλαστήρας	1883-1953	15 Απριλίου 1950 – 21 Αυγούστου 1950	ΕΠΕΚ, συνασπισμός του Κέντρου
Σοφοκλής Βενιζέλος	1894-1964	21 Αυγούστου 1950 – 13 Σεπτεμβρίου 1950	Κόμμα Φιλελευθέρων
Σοφοκλής Βενιζέλος	1894-1964	13 Σεπτεμβρίου 1950 – 3 Νοεμβρίου 1950	Κόμμα Φιλελευθέρων, Συνασπισμός Κέντρου, Δεξιάς
Σοφοκλής Βενιζέλος	1894-1964	3 Νοεμβρίου 1950 – 27 Οκτωβρίου 1951	Κόμμα Φιλελευθέρων
Νικόλαος Πλαστήρας	1883-1953	27 Οκτωβρίου 1951 – 11 Οκτωβρίου 1952	ΕΠΕΚ, Κόμμα Φιλελευθέρων
Δημήτριος Κιουσόπουλος	1892-1977	11 Οκτωβρίου 1952 – 19 Νοεμβρίου 1952	Ανώτατος δικαστικός
Αλέξανδρος Παπάγος	1883-1955	19 Νοεμβρίου 1952 – 4 Οκτωβρίου 1955	Αρχιστράτηγος στον ελληνοϊταλικό πόλεμο και τον Εμφύλιο, τιμητικά Στρατάρχης
Κωνσταντίνος Γ. Καραμανλής	1907-1998	6 Οκτωβρίου 1955 – 29 Φεβρουαρίου 1956	Προερχόμενος από τον Ελληνικό Συναγερμό, ίδρυσε την ΕΡΕ
Κωνσταντίνος Γ. Καραμανλής	1907-1998	29 Φεβρουαρίου 1956 – 5 Μαρτίου 1958	ΕΡΕ
Κωνσταντίνος Γεωργακόπουλος	1890-1978	5 Μαρτίου 1958 – 17 Μαΐου 1958	Πρόεδρος του Ερυθρού Σταυρού, υπουργός του Μεταξά
Κωνσταντίνος Γ. Καραμανλής	1907-1998	17 Μαΐου 1958 – 20 Σεπτεμβρίου 1961	ΕΡΕ
Κωνσταντίνος Δόβας	1898-1973	20 Σεπτεμβρίου 1961 – 4 Νοεμβρίου 1961	Αντιστράτηγος, υπηρετούσε στην Αυλή του Βασιλιά
Κωνσταντίνος Γ. Καραμανλής	1907-1998	4 Νοεμβρίου 1961 – 17 Ιουνίου 1963	ΕΡΕ
Παναγιώτης Πιπινέλης	1899-1970	17 Ιουνίου 1963 – 29 Σεπτεμβρίου 1963
Στυλιανός Μαυρομιχάλης	1902-1981	29 Σεπτεμβρίου 1963 – 8 Νοεμβρίου 1963	Ανώτατος δικαστικός
Γεώργιος Παπανδρέου	1888-1968	8 Νοεμβρίου 1963 – 30 Δεκεμβρίου 1963	Ένωσις Κέντρου
Ιωάννης Παρασκευόπουλος	1900-1984	30 Δεκεμβρίου 1963 – 18 Φεβρουαρίου 1964	Υποδιοικητής της Εθνικής Τράπεζας
Γεώργιος Παπανδρέου	1888-1968	18 Φεβρουαρίου 1964 – 15 Ιουλίου 1965	Ένωσις Κέντρου
Γεώργιος Αθανασιάδης-Νόβας	1893-1987	15 Ιουλίου 1965 – 20 Αυγούστου 1965	Προερχόμενος από την ΕΚ, "Αποστάτης"
Ηλίας Τσιριμώκος	1907-1968	20 Αυγούστου 1965 – 17 Σεπτεμβρίου 1965	Προερχόμενος από την ΕΚ, "Αποστάτης"
Στέφανος Στεφανόπουλος	1898-1982	17 Σεπτεμβρίου 1965 – 22 Δεκεμβρίου 1966	Προερχόμενος από την ΕΚ, "Αποστάτης"
Ιωάννης Παρασκευόπουλος	1900-1984	22 Δεκεμβρίου 1966 – 3 Απριλίου 1967	Υποδιοικητής της Εθνικής Τράπεζας
Παναγιώτης Κανελλόπουλος	1902-1986	3 Απριλίου 1967 – 21 Απριλίου 1967	ΕΡΕ
Δικτατορία 1967-1974
Πρωθυπουργός	Γέννηση - Θάνατος	Πρωθυπουργία	Κόμμα
Κωνσταντίνος Κόλλιας	1901-1998	21 Απριλίου 1967 – 13 Δεκεμβρίου 1967	Εισαγγελέας του Αρείου Πάγου
Γεώργιος Παπαδόπουλος	1919-1999	13 Δεκεμβρίου 1967 – 8 Οκτωβρίου 1973	Συνταγματάρχης
Σπύρος Μαρκεζίνης	1909-2000	8 Οκτωβρίου 1973 – 25 Νοεμβρίου 1973	Προερχόμενος από το προδικτατορικό Κόμμα Προοδευτικών
Αδαμάντιος Ανδρουτσόπουλος	1919-2000	25 Νοεμβρίου 1973 – 23 Ιουλίου 1974
Γ' Ελληνική Δημοκρατία
Πρωθυπουργός	Γέννηση - Θάνατος	Πρωθυπουργία	Κόμμα
Κωνσταντίνος Γ. Καραμανλής	1907-1998	24 Ιουλίου 1974 – 21 Νοεμβρίου 1974	Κυβέρνηση από στελέχη των προδικτατορικών κομμάτων (ΕΡΕ και Ένωση Κέντρου) και μερικά στελέχη του αντιδικτατορικού αγώνα.
Κωνσταντίνος Γ. Καραμανλής	1907-1998	21 Νοεμβρίου 1974 – 28 Νοεμβρίου 1977	Νέα Δημοκρατία
Κωνσταντίνος Γ. Καραμανλής	1907-1998	28 Νοεμβρίου 1977 – 10 Μαΐου 1980	Νέα Δημοκρατία
Γεώργιος Ράλλης	1918-2006	10 Μαΐου 1980 – 21 Οκτωβρίου 1981	Νέα Δημοκρατία
Ανδρέας Παπανδρέου	1919-1996	21 Οκτωβρίου 1981 – 5 Ιουνίου 1985	ΠΑΣΟΚ
Ανδρέας Παπανδρέου	1919-1996	5 Ιουνίου 1985 – 2 Ιουλίου 1989	ΠΑΣΟΚ
Τζανής Τζαννετάκης	1927-	2 Ιουλίου 1989 – 11 Οκτωβρίου 1989	Νέα Δημοκρατία, Συνασπισμός
Ιωάννης Γρίβας	1923-	11 Οκτωβρίου 1989 – 23 Νοεμβρίου 1989	Πρόεδρος του Αρείου Πάγου
Ξενοφών Ζολώτας	1904-2004	23 Νοεμβρίου 1989 – 11 Απριλίου 1990	Ακαδημαϊκός, διαπρεπής οικονομολόγος
Κωνσταντίνος Μητσοτάκης	1918-	11 Απριλίου 1990 – 13 Οκτωβρίου 1993	Νέα Δημοκρατία
Ανδρέας Παπανδρέου	1919-1996	13 Οκτωβρίου 1993 – 22 Ιανουαρίου 1996	ΠΑΣΟΚ
Κωνσταντίνος Σημίτης	1936-	22 Ιανουαρίου 1996 – 25 Σεπτεμβρίου 1996	ΠΑΣΟΚ
Κωνσταντίνος Σημίτης	1936-	25 Σεπτεμβρίου 1996 – 13 Απριλίου 2000	ΠΑΣΟΚ
Κωνσταντίνος Σημίτης	1936-	13 Απριλίου 2000 – 10 Μαρτίου 2004	ΠΑΣΟΚ
Κωνσταντίνος Α. Καραμανλής	1956-	10 Μαρτίου 2004 – 17 Σεπτεμβρίου 2007	Νέα Δημοκρατία
Κωνσταντίνος Α. Καραμανλής	1956-	19 Σεπτεμβρίου 2007– 5 Οκτωβρίου 2009	Νέα Δημοκρατία
Γεώργιος Α. Παπανδρέου	1952-	6 Οκτωβρίου 2009	ΠΑΣΟΚ