Σάββατο 8 Αυγούστου 2009
Αιμιλιανού Ομολογητού, Μύρωνος Θαυματουργού, Θεοδοσίου Οσίου, Των Αγίων Ελευθερίου, Λεωνίδη και Νηπίων, Των Αγίων Δέκα Οσίων Ασκητών, Των Αγίων Δύο Μαρτύρων εκ Τύρου, Στυρακίου, Τριανταφύλλου εκ Ζαγοράς, Αναστασίου εκ Βουλγαρίας, Γρηγορίου Ζωγράφου, Ανάμνηση Εγκαινίων των Αγίων Αποστόλων, Εγκαίνια Ναού Θεοτόκου στα Ιεροσόλυμα
Ο Άγιος Αιμιλιανός ο Ομολογητής, επίσκοπος Κυζίκου (εορτή Αιμιλιανός)
Ο Απόστολος Παύλος θέλοντας να τονίσει τη μεγάλη σημασία της ομολογίας της πίστης μας προς το Χριστό, είπε: " Έχοντες ουν αρχιερέα μέγαν διεληλυθότα τους ουρανούς, Ιησούν τον υιόν του Θεού, κρατώμεν της ομολογίας". Αφού, δηλαδή, έχουμε μεγάλο Αρχιερέα, που έχει πλέον περάσει από τους ουρανούς και μπήκε στην αιώνια κατάπαυση, όπου μας περιμένει, που δεν είναι απλός άνθρωπος, αλλά είναι ο Υιός του Θεού, ας κρατάμε καλά την ομολογία της πίστης μας προς Αυτόν, τον Κύριο και Σωτήρα μας Ιησού Χριστό. Ένα τέτοιο παράδειγμα ομολογίας ήταν και ο Άγιος Αιμιλιανός, που έζησε μεταξύ 8ου και του 9ου αιώνα. Ο Αιμιλιανός ήταν επίσκοπος Κυζίκου μετά το Νικόλαο, στα χρόνια 787-815. Αγωνίστηκε με όλη τη δύναμη που του παρείχε ό Θεός για την τιμητική προσκύνηση των αγίων εικόνων, όταν αυτοκράτορας ήταν ο εικονομάχος Λέων ο Ε'. Αθλητής της Ορθοδοξίας, μιλούσε θερμότατα γι' αυτή και ενίσχυε τους πιστούς να υπομένουν καρτερικά τους ασεβείς διωγμούς. Υπέφερε πολλές κακοπάθειες και θλίψεις και πέθανε τελικά εξόριστος, σαν γνήσιος Ομολογητής της ορθής πίστης.
Απολυτίκιο. Ήχος α’. Της ερήμου πολίτης.Της του Λόγου εικόνος διαγράψας την έλλαμψιν, Αιμιλιανέ Ιεράρχα δια βίου ορθότητας, την ένσωμον Εικόνα του Χριστού, εδίδαξας τιμάσθαι ευσεβώς, δια τούτο ως ποιμένα και αθλητήν, τιμώμεν σε κραυγάζοντες, δόξα τω παρασχόντι σοι Ισχύν, δόξα τω σε στεφανώσαντι, δόξα τω δωρουμένω δια σου, πάσι την άφεσιν.
Ο Άγιος Μύρων
Ο Άγιος Μύρων, ο οποίος καταγόταν από την Κρήτη, από μικρός διακρινόταν για το ζήλο του και την βαθιά πίστη του στον Θεό. Αφού παντρεύτηκε, ασχολήθηκε με την καλλιέργεια της γης. Από αυτό πού έβγαζε έδινε ένα μέρος στους φτωχούς και όσο έδινε τόσο η σοδειά του αυξάνονταν. Η συμπάθεια του Αγίου προς τούς ενδεείς, ξεπερνούσε κάθε μέτρο. Μάλιστα λέγεται ότι κάποτε συνέλαβε κάποιους μέσα στην αποθήκη να του κλέβουν το σιτάρι και αντί να τούς κυνηγήσει, αντίθετα τούς βοήθησε μεταφέροντας και ο ίδιος τα σακιά. Για όλες λοιπόν τις αρετές αυτές, ο Μύρων χειροτονήθηκε ιερέας. Μετά το σταμάτημα του διωγμού των χριστιανών, έγινε δεσπότης στον επισκοπικό θρόνο της Κρήτης. Στα χρόνια πού Ήταν δεσπότης στην Κρήτη, έκανε πάρα πολλά θαύματα. Ένα από αυτά είναι και το εξής: Κάποτε ο Άγιος ήθελε να περάσει από τον ποταμό Τρίτωνα και ο ποταμός είχε πλημμυρίσει. Τότε ο Άγιος πρόσταξε και η ροή του ποταμού σταμάτησε και τα νερά δεν προχωρούσαν μέχρι την στιγμή πού ο Μύρων ξαναπέρασε και πήγε στο σπίτι του. Όταν έφθασε εκεί, έστειλε το ραβδί του με κάποιους ανθρώπους οι οποίοι τάραξαν τα νερά με αυτήν και έτσι αυτοί επανήλθαν στην κανονική τους ροή. Αυτά και άλλα πολλά έκανε μέχρι τον θάνατό του ο Άγιος Μύρων, ο οποίος πέθανε σε ηλικία εκατό ετών.
Ο Όσιος Θεοδόσιος ηγούμενος Ορόβων
Από την οικογένεια του έμαθε να αγωνίζεται για το Ευαγγέλιο, που σημαίνει για την αγάπη υπέρ του Θεού και του πλησίον. Όταν πήγε στο μοναστήρι εργάστηκε φιλότιμα για την ευσέβεια μέσα στη μοναχική αδελφότητα, καθώς επίσης και υπέρ της ταπεινοφροσύνης και της Φιλαδέλφειας. Και, όταν έγινε ηγούμενος, ανέδειξε το μοναστήρι του κέντρο φιλανθρωπικής υπηρεσίας.
Οι Άγιοι Ελευθέριος, Λεωνίδης και τα Άγια Νήπια
Μαρτύρησαν δια πυρός. Η σύναξη τους γίνεται στην Αγία Ειρήνη στις Ιουστινιαναίς.
Οι Άγιοι Δέκα Όσιοι και Ασκητές από την Αίγυπτο
Απεβίωσαν ειρηνικά.
Οι Άγιοι Δύο Μάρτυρες από την Τύρο
Μαρτύρησαν, αφού θανατώθηκαν συρόμενοι κατά γης.
Ο Άγιος Στυράκιος
Μαρτύρησε δια ξίφους. (Ορισμένα αγιολόγια μαζί με τη μνήμη του αγίου Στυρακίου, αναφέρουν και αυτή κάποιου μάρτυρα Ερμολάου).
Τη αύτη ημέρα η ανάμνησις των εγκαινίων των Αγίων Αποστόλων Πέτρου και Παύλου
Τη αύτη ημέρα η ανάμνησις των εγκαινίων των Αγίων Αποστόλων Πέτρου και Παύλου, εν τω περιτειχίω, του Αγίου Αποστόλου και Ευαγγελιστού Ιωάννου του Θεολόγου, ένδον του σεπτού οίκου της Υπεραγίας Θεοτόκου εν τοις Μαρναίου και του Οσίου Κασσιανού. Και η ανάμνησις, ότε εγένετο η του ηλίου έκλειψις από έκτης ώρας έως ενάτης, ώστε και τους αστέρας φανήναι, εν έτει από κτίσεως Κόσμου εξακισχιλιοστώ τριακοσιοστώ ενενηκοστώ ενάτω, ηλίου έχοντος κύκλους πεντεκαίδεκα, και σελήνης κύκλους τους αυτούς, Ινδικτιώνος ενάτης επί της βασιλείας Λέοντος του σοφού και Αλεξάνδρου του αδελφού αυτού, των ευσεβών και φιλοχρίστων βασιλέων.
Εγκαίνια ναού της Θεοτόκου (εν Ιερουσαλύμοις)
Σύμφωνα με τον Λαυριωτικό Κώδικα Γ 74 (φ. 10Οβ). Δεν έχουμε περισσότερες λεπτομέρειες για το γεγονός.
Ο Άγιος Τριαντάφυλλος από τη Ζαγορά (εορτή Τριαντάφυλλος, Τριανταφυλλιά)
Ο ένδοξος νεομάρτυρας του Χρίστου Τριαντάφυλλος ήταν από τη Ζαγορά της Μαγνησίας, που βρισκόταν κοντά στο Βόλο. Γεννήθηκε το 1663. Εργαζόταν σα ναύτης στα πλοία, και όταν ήταν 17 χρονών συνελήφθη για άγνωστη σε μας αιτία, από τους Τούρκους, που τον εκβίαζαν να γίνει μωαμεθανός. Ο Τριαντάφυλλος όμως, το ευωδιαστό αυτό λουλούδι της Ορθοδοξίας, προτίμησε μύριους θανάτους παρά ν' αρνηθεί τον Χριστό. Βασανίστηκε ποικιλοτρόπως, αλλά έμεινε αμετακίνητος στην πίστη του φωνάζοντας: "Χριστιανός είμαι, δεν αρνούμαι τον Σωτήρα μου Χριστό". Τελικά τον θανάτωσαν στον Ιππόδρομο της Κωνσταντινούπολης με αποκεφαλισμό στις 8 Αυγούστου 1680. Ήταν τότε 18 χρονών. Έτσι η μακαριά ψυχή του ανέβηκε στον ουρανό και πήρε από τον αθλοθέτη Χριστό το αμάραντο στεφάνι της νίκης.
Ο Άγιος Αναστάσιος από τη Βουλγαρία
Πατρίδα του η πόλη Ροδοβίσι της επαρχίας Στρούμιτζα της Βουλγαρίας. Είκοσι χρονών ήλθε στη Θεσσαλονίκη και δούλευε σαν υπάλληλος σε κάποιο εμπορικό κατάστημα. Κάποια μέρα, βοήθησε το αφεντικό του για τη λαθραία εξαγωγή ενδυμάτων έξω από το Κάστρο της Θεσσαλονίκης, για να μη πληρώσει φόρους. Ο Αναστάσιος μάλιστα, φόρεσε και μια τούρκικη στολή προκειμένου να περάσει το εμπόρευμα. Αλλά ενώ περνούσε την πύλη, Τούρκοι φοροειοπράκτορες, τον ρώτησαν αν είχε ανάλογα έγγραφα για την εξαγωγή των ενδυμασιών. Αυτός με αφέλεια απάντησε ότι ήταν Τούρκος. Για να το επιβεβαιώσει αυτό, οι Τούρκοι υπάλληλοι του ζήτησαν να κάνει "σαλαβάτι" (ομολογία). Ο νέος στο άκουσμα του αιτήματος αυτού έμεινε άφωνος. Αμέσως τότε τον άρπαξαν οι Τούρκοι και με άγρια χτυπήματα τον οδήγησαν στον αγά. Εκεί ο Αναστάσιος, παρά τις κολακείες και τις φοβέρες του αγά, έμεινε ακλόνητος στη χριστιανική πίστη. Κατόπιν οδηγήθηκε στον κριτή και έπειτα σ' άλλον άρχοντα, οπού φυλακίστηκε και βασανίστηκε ανελέητα. Αλλά επειδή και πάλι ομολογούσε τον Χριστό τον καταδίκασαν σε θάνατο. Στο δρόμο για την αγχόνη, ο Αναστάσιος υπέκυψε στα τραύματα του και παρέδωσε το πνεύμα του στον Θεό, έξω από τη Θεσσαλονίκη κοντά στην "καινούρια πόρτα", στις 8 Αυγούστου 1794.
Ο Όσιος Γρηγόριος ο ζωγράφος ο εν τω σπηλαίω (Ρώσος)
Δεν έχουμε λεπτομέρειες για τον Βίο του Οσίου.
Ο Άγιος Αιμιλιανός ο Ομολογητής, επίσκοπος Κυζίκου (εορτή Αιμιλιανός)
Ο Απόστολος Παύλος θέλοντας να τονίσει τη μεγάλη σημασία της ομολογίας της πίστης μας προς το Χριστό, είπε: " Έχοντες ουν αρχιερέα μέγαν διεληλυθότα τους ουρανούς, Ιησούν τον υιόν του Θεού, κρατώμεν της ομολογίας". Αφού, δηλαδή, έχουμε μεγάλο Αρχιερέα, που έχει πλέον περάσει από τους ουρανούς και μπήκε στην αιώνια κατάπαυση, όπου μας περιμένει, που δεν είναι απλός άνθρωπος, αλλά είναι ο Υιός του Θεού, ας κρατάμε καλά την ομολογία της πίστης μας προς Αυτόν, τον Κύριο και Σωτήρα μας Ιησού Χριστό. Ένα τέτοιο παράδειγμα ομολογίας ήταν και ο Άγιος Αιμιλιανός, που έζησε μεταξύ 8ου και του 9ου αιώνα. Ο Αιμιλιανός ήταν επίσκοπος Κυζίκου μετά το Νικόλαο, στα χρόνια 787-815. Αγωνίστηκε με όλη τη δύναμη που του παρείχε ό Θεός για την τιμητική προσκύνηση των αγίων εικόνων, όταν αυτοκράτορας ήταν ο εικονομάχος Λέων ο Ε'. Αθλητής της Ορθοδοξίας, μιλούσε θερμότατα γι' αυτή και ενίσχυε τους πιστούς να υπομένουν καρτερικά τους ασεβείς διωγμούς. Υπέφερε πολλές κακοπάθειες και θλίψεις και πέθανε τελικά εξόριστος, σαν γνήσιος Ομολογητής της ορθής πίστης.
Απολυτίκιο. Ήχος α’. Της ερήμου πολίτης.Της του Λόγου εικόνος διαγράψας την έλλαμψιν, Αιμιλιανέ Ιεράρχα δια βίου ορθότητας, την ένσωμον Εικόνα του Χριστού, εδίδαξας τιμάσθαι ευσεβώς, δια τούτο ως ποιμένα και αθλητήν, τιμώμεν σε κραυγάζοντες, δόξα τω παρασχόντι σοι Ισχύν, δόξα τω σε στεφανώσαντι, δόξα τω δωρουμένω δια σου, πάσι την άφεσιν.
Ο Άγιος Μύρων
Ο Άγιος Μύρων, ο οποίος καταγόταν από την Κρήτη, από μικρός διακρινόταν για το ζήλο του και την βαθιά πίστη του στον Θεό. Αφού παντρεύτηκε, ασχολήθηκε με την καλλιέργεια της γης. Από αυτό πού έβγαζε έδινε ένα μέρος στους φτωχούς και όσο έδινε τόσο η σοδειά του αυξάνονταν. Η συμπάθεια του Αγίου προς τούς ενδεείς, ξεπερνούσε κάθε μέτρο. Μάλιστα λέγεται ότι κάποτε συνέλαβε κάποιους μέσα στην αποθήκη να του κλέβουν το σιτάρι και αντί να τούς κυνηγήσει, αντίθετα τούς βοήθησε μεταφέροντας και ο ίδιος τα σακιά. Για όλες λοιπόν τις αρετές αυτές, ο Μύρων χειροτονήθηκε ιερέας. Μετά το σταμάτημα του διωγμού των χριστιανών, έγινε δεσπότης στον επισκοπικό θρόνο της Κρήτης. Στα χρόνια πού Ήταν δεσπότης στην Κρήτη, έκανε πάρα πολλά θαύματα. Ένα από αυτά είναι και το εξής: Κάποτε ο Άγιος ήθελε να περάσει από τον ποταμό Τρίτωνα και ο ποταμός είχε πλημμυρίσει. Τότε ο Άγιος πρόσταξε και η ροή του ποταμού σταμάτησε και τα νερά δεν προχωρούσαν μέχρι την στιγμή πού ο Μύρων ξαναπέρασε και πήγε στο σπίτι του. Όταν έφθασε εκεί, έστειλε το ραβδί του με κάποιους ανθρώπους οι οποίοι τάραξαν τα νερά με αυτήν και έτσι αυτοί επανήλθαν στην κανονική τους ροή. Αυτά και άλλα πολλά έκανε μέχρι τον θάνατό του ο Άγιος Μύρων, ο οποίος πέθανε σε ηλικία εκατό ετών.
Ο Όσιος Θεοδόσιος ηγούμενος Ορόβων
Από την οικογένεια του έμαθε να αγωνίζεται για το Ευαγγέλιο, που σημαίνει για την αγάπη υπέρ του Θεού και του πλησίον. Όταν πήγε στο μοναστήρι εργάστηκε φιλότιμα για την ευσέβεια μέσα στη μοναχική αδελφότητα, καθώς επίσης και υπέρ της ταπεινοφροσύνης και της Φιλαδέλφειας. Και, όταν έγινε ηγούμενος, ανέδειξε το μοναστήρι του κέντρο φιλανθρωπικής υπηρεσίας.
Οι Άγιοι Ελευθέριος, Λεωνίδης και τα Άγια Νήπια
Μαρτύρησαν δια πυρός. Η σύναξη τους γίνεται στην Αγία Ειρήνη στις Ιουστινιαναίς.
Οι Άγιοι Δέκα Όσιοι και Ασκητές από την Αίγυπτο
Απεβίωσαν ειρηνικά.
Οι Άγιοι Δύο Μάρτυρες από την Τύρο
Μαρτύρησαν, αφού θανατώθηκαν συρόμενοι κατά γης.
Ο Άγιος Στυράκιος
Μαρτύρησε δια ξίφους. (Ορισμένα αγιολόγια μαζί με τη μνήμη του αγίου Στυρακίου, αναφέρουν και αυτή κάποιου μάρτυρα Ερμολάου).
Τη αύτη ημέρα η ανάμνησις των εγκαινίων των Αγίων Αποστόλων Πέτρου και Παύλου
Τη αύτη ημέρα η ανάμνησις των εγκαινίων των Αγίων Αποστόλων Πέτρου και Παύλου, εν τω περιτειχίω, του Αγίου Αποστόλου και Ευαγγελιστού Ιωάννου του Θεολόγου, ένδον του σεπτού οίκου της Υπεραγίας Θεοτόκου εν τοις Μαρναίου και του Οσίου Κασσιανού. Και η ανάμνησις, ότε εγένετο η του ηλίου έκλειψις από έκτης ώρας έως ενάτης, ώστε και τους αστέρας φανήναι, εν έτει από κτίσεως Κόσμου εξακισχιλιοστώ τριακοσιοστώ ενενηκοστώ ενάτω, ηλίου έχοντος κύκλους πεντεκαίδεκα, και σελήνης κύκλους τους αυτούς, Ινδικτιώνος ενάτης επί της βασιλείας Λέοντος του σοφού και Αλεξάνδρου του αδελφού αυτού, των ευσεβών και φιλοχρίστων βασιλέων.
Εγκαίνια ναού της Θεοτόκου (εν Ιερουσαλύμοις)
Σύμφωνα με τον Λαυριωτικό Κώδικα Γ 74 (φ. 10Οβ). Δεν έχουμε περισσότερες λεπτομέρειες για το γεγονός.
Ο Άγιος Τριαντάφυλλος από τη Ζαγορά (εορτή Τριαντάφυλλος, Τριανταφυλλιά)
Ο ένδοξος νεομάρτυρας του Χρίστου Τριαντάφυλλος ήταν από τη Ζαγορά της Μαγνησίας, που βρισκόταν κοντά στο Βόλο. Γεννήθηκε το 1663. Εργαζόταν σα ναύτης στα πλοία, και όταν ήταν 17 χρονών συνελήφθη για άγνωστη σε μας αιτία, από τους Τούρκους, που τον εκβίαζαν να γίνει μωαμεθανός. Ο Τριαντάφυλλος όμως, το ευωδιαστό αυτό λουλούδι της Ορθοδοξίας, προτίμησε μύριους θανάτους παρά ν' αρνηθεί τον Χριστό. Βασανίστηκε ποικιλοτρόπως, αλλά έμεινε αμετακίνητος στην πίστη του φωνάζοντας: "Χριστιανός είμαι, δεν αρνούμαι τον Σωτήρα μου Χριστό". Τελικά τον θανάτωσαν στον Ιππόδρομο της Κωνσταντινούπολης με αποκεφαλισμό στις 8 Αυγούστου 1680. Ήταν τότε 18 χρονών. Έτσι η μακαριά ψυχή του ανέβηκε στον ουρανό και πήρε από τον αθλοθέτη Χριστό το αμάραντο στεφάνι της νίκης.
Ο Άγιος Αναστάσιος από τη Βουλγαρία
Πατρίδα του η πόλη Ροδοβίσι της επαρχίας Στρούμιτζα της Βουλγαρίας. Είκοσι χρονών ήλθε στη Θεσσαλονίκη και δούλευε σαν υπάλληλος σε κάποιο εμπορικό κατάστημα. Κάποια μέρα, βοήθησε το αφεντικό του για τη λαθραία εξαγωγή ενδυμάτων έξω από το Κάστρο της Θεσσαλονίκης, για να μη πληρώσει φόρους. Ο Αναστάσιος μάλιστα, φόρεσε και μια τούρκικη στολή προκειμένου να περάσει το εμπόρευμα. Αλλά ενώ περνούσε την πύλη, Τούρκοι φοροειοπράκτορες, τον ρώτησαν αν είχε ανάλογα έγγραφα για την εξαγωγή των ενδυμασιών. Αυτός με αφέλεια απάντησε ότι ήταν Τούρκος. Για να το επιβεβαιώσει αυτό, οι Τούρκοι υπάλληλοι του ζήτησαν να κάνει "σαλαβάτι" (ομολογία). Ο νέος στο άκουσμα του αιτήματος αυτού έμεινε άφωνος. Αμέσως τότε τον άρπαξαν οι Τούρκοι και με άγρια χτυπήματα τον οδήγησαν στον αγά. Εκεί ο Αναστάσιος, παρά τις κολακείες και τις φοβέρες του αγά, έμεινε ακλόνητος στη χριστιανική πίστη. Κατόπιν οδηγήθηκε στον κριτή και έπειτα σ' άλλον άρχοντα, οπού φυλακίστηκε και βασανίστηκε ανελέητα. Αλλά επειδή και πάλι ομολογούσε τον Χριστό τον καταδίκασαν σε θάνατο. Στο δρόμο για την αγχόνη, ο Αναστάσιος υπέκυψε στα τραύματα του και παρέδωσε το πνεύμα του στον Θεό, έξω από τη Θεσσαλονίκη κοντά στην "καινούρια πόρτα", στις 8 Αυγούστου 1794.
Ο Όσιος Γρηγόριος ο ζωγράφος ο εν τω σπηλαίω (Ρώσος)
Δεν έχουμε λεπτομέρειες για τον Βίο του Οσίου.
Παρασκευή 7 Αυγούστου 2009
Δομετίου του Πέρση, Αστερίου Οσιομάρτυρα
Δομετίου του Πέρση, Αστερίου Οσιομάρτυρα, Ωρ Οσίου,των Μυρίων Ασκητών Θηβαίων, Ποταμιάς Θαυματουργής, Ναρκίσσου Ιερομάρτυρα, Υπερεχίου Οσίου, Σώζων εκ Νικομήδειας, Θεοδοσίου Ιαματικού, Δομετίου Σημειοφόρου, Νικάνορος Θαυματουργού, Μνήμη Βαρβαρικής Επιδρομής, Βάρταν εξ Αρμενίας, Ποίμην εν τω Σπηλαίω, Ποίμην Νηστευτού, Κανδίδας Οσίας, Ιωσήφ Οσίου, Μίκαλλου
Ο Άγιος Δομέτιος ο Πέρσης και οι δύο μαθητές του
Ο Oσιομάρτυρας Δομέτιος ήταν Πέρσης και έζησε στα χρόνια του Μεγάλου Κωνσταντίνου. Διδάχθηκε τη χριστιανική πίστη από κάποιο χριστιανό, που ονομαζόταν Άβαρος. Όταν το έμαθαν αυτό οι άνθρωποι του σπιτιού του, εξεγέρθηκαν εναντίον του και ο Δομέτιος αναγκάσθηκε να τους εγκαταλείψει. Κατέφυγε στην πόλη Νίσιβη στα βυζαντινά σύνορα, οπού κλείστηκε σε κάποια μονή. Αναχώρησε, όμως, κι από κει, για να έλθει στη Θεοδοσιούπολη, στη μονή Σεργίου και Βάκχου, όπου ο Δομέτιος καλλιέργησε σε μεγάλο βαθμό τις αρετές του Ευαγγελίου. Ο προϊστάμενος της μονής Ουρβέλ, βλέποντας την πνευματική ανωτερότητα του Δομετίου, θέλησε να τον κάνει πρεσβύτερο. Αλλά ο αγώνας του Δομετίου δεν ήταν πως θα αρπάξει αξιώματα, αλλά πως θα τα αποφύγει. Διότι έμαθε από τον Κύριο του Ιησού Χριστό, να είναι "ταπεινός τη καρδία" που σημαίνει, ταπεινός στο φρόνημα και την εσωτερική διάθεση. Γι' αυτό και έφυγε στα όρη και ζούσε μέσα σε μια σπηλιά με δύο μαθητές του. Όταν κάποτε περνούσε από 'κει ο Ιουλιανός ο Παραβάτης, διέταξε να τον σκοτώσουν. Οι στρατιώτες του Ιουλιανού βρήκαν το Δομέτιο και τους μαθητές του να ψάλλουν μέσα στη σπηλιά, όπου τους φόνευσαν με λιθοβολισμό.
Απολυτίκιο. Ήχος πλ. α’. Τον συνάναρχον Λόγον.Τον της χάριτος λόγον εισποιησάμενος, πυρσολατρών τας τερθρείας απεποιήσω σοφώς, τω Χριστώ ανατεθείς Πάτερ Δομέτιε, και εν αθλήσει ακλινής, ως οσίων μιμητής, εδείχθης Οσιομάρτυς, διό σε ύμνοις τιμώμεν, συν φοιτητών σου τη δυάδι σοφέ.
Ο Άγιος Αστέριος ο οσιομάρτυρας και θαυματουργός (ἑορτὴ Αστέριος)
Πότε και που μαρτύρησε δεν αναφέρουν οι Συναξαριστές. Στους περισσότερους από τους Κώδικες αναγράφεται ως "μάρτυς και συγκλητικός, δια ξίφους τελειωθείς". Στον Συναξαριστή του Αγίου Νικόδημου αναφέρεται ως "Oσιομάρτυς και θαυματουργός".
Ο Όσιος Ωρ
Ο Όσιος αυτός ασκήτευε στο όρος της Νιτρίας. Στην αρχή και για λίγα χρόνια έκανε ερημίτης με νηστεία, προσευχή και μελέτη του θείου λόγου. Κατόπιν όμως τον ανακάλυψαν χριστιανοί που επιζητούσαν πνευματικό οδηγό και από τότε η φήμη της αγιότητας του απλώθηκε παντού. Χιλιάδες επισκέπτες πήγαιναν κοντά του για να ωφεληθούν από τη διδασκαλία και την ταπεινοφροσύνη του. Στη συνέχεια ο όσιος Ωρ ανέπτυξε αδελφότητες και ίδρυσε μοναστήρια, στα οποία με πολύ ζήλο καλλιεργούνταν η πνευματική και η σωματική εργασία. Επίσης ο Όσιος είχε το χάρισμα του λόγου και ήξερε πότε να σιωπά και πότε να μιλάει. Απεβίωσε ειρηνικά 90 χρονών, διατηρώντας τη διαύγεια του μυαλού του μέχρι τελευταίας του πνοής.
Οι Όσιοι Μύριοι (10.000) Ασκητές Θηβαίοι
Απεβίωσαν ειρηνικά.
Η Όσια Ποταμία η Θαυματουργή
Μαρτύρησε δια ξίφους.
Ο Άγιος Νάρκισσος ο Ιερομάρτυρας Πατριάρχης Ιεροσολύμων
Αναδείχτηκε 30oς ή κατ' άλλους 31ος επίσκοπος Ιεροσολύμων, από τον πρώτο, που ήταν ο Ιάκωβος ο αδελφόθεος. Ήταν άνδρας εγκρατής, φιλάνθρωπος, διδακτικός και άκαμπτος στην εκτέλεση του καθήκοντος του, χωρίς να εμποδίζεται από την αντίδραση των μοχθηρών εχθρών του. Σε κάποια συκοφαντία που κάποτε οργανώθηκε εναντίον του, παρουσιάστηκαν τρεις ψευδομάρτυρες. Ο πρώτος, για να επιβεβαιώσει την ψευδοκατάθεσή του, είπε ότι αν λέει ψέματα να πέσει φωτιά και να τον κάψει. Ο δεύτερος είπε να γίνει σκωληκόβρωτος και ο τρίτος να τυφλωνόταν. Δεν πέρασε λοιπόν πολύς καιρός και οι ψευδομάρτυρες τιμωρήθηκαν όπως τους άρμοζε. Ο πρώτος κάηκε από κεραυνό, ο δεύτερος αρρώστησε βαριά και το λεπρό σώμα του έτρωγαν σκουλήκια και ο τρίτος τυφλώθηκε. Ο Νάρκισσος ανέβηκε δύο φορές στο θρόνο και πατριάρχευσε συνολικά 26 χρόνια. Απεβίωσε ειρηνικά σε ηλικία 116 χρονών.
Ο Όσιος Υπερέχιος
Υπήρξε από τους μοναχούς, που μαζί με την πίστη, κατείχαν και τους θησαυρούς της χριστιανικής φιλοσοφίας. Ήταν ήρεμος, γλυκός και σπάνια τον πλησίαζε η φλόγα της οργής. Έλεγε δε συχνά: "ο μη κρατών γλώσσης αυτού εν καιρώ οργής, ουδέ παθών κρατήσει ο τοιούτος". Απεβίωσε ειρηνικά, γεμάτος χάρη από τον Θεό.
Ο Άγιος Σώζων από τη Νικομήδεια
Τον έριξαν στη φωτιά και θαυματουργικά με τη θεία χάρη βγήκε αβλαβής. Στη συνέχεια απεβίωσε ειρηνικά.
Ο Όσιος Θεοδόσιος ο νέος , ο ιαματικός
Ο Όσιος Θεοδόσιος ο νέος, ο ιαματικός, γεννήθηκε στην Αθήνα το 862 από ευσεβείς χριστιανούς. Από νεαρή ηλικία φάνηκε η θερμή πίστη πού τον διακατείχε και η μεγάλη αγάπη προς τούς συνανθρώπους του. Όταν αποφάσισε να αποσυρθεί στον μοναχικό βίο, μοίρασε την περιουσία του σ' όσους είχαν ανάγκη και πήγε λίγο έξω από την Αθήνα. όμως πολλοί ήταν αυτοί πού πήγαιναν για να τον δουν και να τον συμβουλευτούν, κάτι πού τον εμπόδισε να διαλογιστεί. Για αυτό το λόγο και για να μπορέσει να μονάσει, κατέφυγε στο Άργος. Εκεί έκτισε ένα ναό στο όνομα του Τιμίου Προδρόμου, όπου πολλοί πήγαιναν για να τον συμβουλευτούν. Τον φθόνησαν όμως ιερείς, και τον κατάγγειλαν στον Αρχιεπίσκοπο Άργους, Άγιο Πέτρο. Ο Αρχιεπίσκοπος όμως κατάλαβε την αφιλοκέρδεια και την ευσέβεια του Θεοδοσίου, με αποτέλεσμα να ενισχύσει συνεχώς στο θεάρεστο έργο της ελεημοσύνης. Ο Άγιος Θεοδόσιος απεβίωσε ειρηνικά σε βαθιά γεράματα.
Απολυτίκιον. Ήχος δ’. Ταχύ προκατάλαβε.Ως δόσιν θεόδεκτον, την καθαράν σου ζωήν, Θεώ καθιέρωσας, τω ιαμάτων πηγήν, τον τάφον σου δείξαντι, συ γαρ διά εγκράτειας, καθαρθείς των προσύλων, έλαμψας εν τω κόσμω, δι' ασκήσεως πόνων διό σε Θεοδόσιε, εν ύμνοις γεραίρομεν.
Ο Όσιος Δομέτιος ο σημειοφόρος
Ο Όσιος αυτός ήταν Αγιορείτης ασκητής, που ασκήτευε στα όρια της Μονής Φιλόθεου, έκανε μάλιστα και θαύματα, και απεβίωσε ειρηνικά. Αυτός είχε μαθητή τον οσιομάρτυρα Δαμιανό.
Ο Όσιος Νικάνωρ ο θαυματουργός
Ο Όσιος Νικάνωρ ήταν από τη Θεσσαλονίκη και έζησε τον 14ο αιώνα. Οι γονείς του ονομάζονταν Ιωάννης και Μαρία. Ήταν πολύ πλούσιοι αλλά και πολύ πνευματικοί άνθρωποι. Απόκτησαν μόνο ένα παιδί που το ονόμασαν Νικόλαο, και από την αρχή προσπάθησαν να το αναθρέψουν σύμφωνα με τα διδάγματα του Ευαγγελίου. Αλλά ενώ ο Νικόλαος ήταν 20 χρονών, πεθαίνει ο πατέρας του και μετά από λίγα χρόνια και η μητέρα του. Τότε αυτός, διαμοίρασε όλη του τη μεγάλη κληρονομιά στους φτωχούς και έγινε μοναχός με το όνομα Νικάνωρ. Κατόπιν, με την επιμονή του Αρχιερέα Θεσσαλονίκης, δέχτηκε να γίνει και Ιερέας. Στο ορός Βέρμιον Γρεβενών, που το έλεγαν: του Καλλιστράτου, υπήρχε Μονή που έκτισε ομώνυμος μοναχός. Εκεί λοιπόν πήγε και ο Νικάνωρ για να μονάσει, και από κει κατέβαινε και εμψύχωνε το λαό των γύρω πόλεων και χωριών, να μένουν σταθεροί στην πίστη τους ακόμα και με θυσία της ζωής τους. Κάποια νύκτα και ενώ ο Νικάνωρ προσευχόταν, άκουσε φωνή να του λέει να πάει στην κορυφή του όρους, και ότι εκεί θα βρει την εικόνα του Κυρίου. Πράγματι την επόμενη ήμερα τα λεγόμενα της φωνής επαληθεύτηκαν και ο Νικάνωρ στο σημείο εκείνο έκτισε εκκλησία και μοναστήρι στο όνομα της Μεταμόρφωσης του Κυρίου. Η Αγία ζωή του οσίου Νικάνορα, τερμάτισε την 7η Αυγούστου 1419 (κατ' άλλους το 1519). Το σεβάσμιο λείψανο του, τάφηκε στο παρεκκλήσι του τιμίου Προδρόμου.
Μνήμη Βαρβαρικής Επιδρομής
Η επιδρομή αυτή των Περσών δεν αναφέρεται από τον Άγιο Νικόδημο, την αναφέρουν όμως αρκετοί Κώδικες. Εδώ παραθέτουμε ακριβώς τα γραφόμενα στον Λαυρωτικό Κώδικα Ι 73: Τη αύτη ήμερα (ζ' Αυγούστου) μνήμην επιτελούμεν της υπέρ λόγον και παρά πάσαν ελπίδα δωρηθείσης ημίν τελείας βοηθείας παρά Χριστού του αληθινού Θεού ημών κατά των πανταχόθεν δια τε γης και θαλάσσης κυκλωσάντων ημάς άθεων εχθρών, μεσιτευσάσης την σωτηρίαν της θεοφύλακτου ταύτης και βασιλίδος πόλεως της ασπόρως Αυτόν Τεκούσης Παναγίας Αχράντου Δεσποίνης ημών Θεοτόκου και Αειπαρθένου Μαρίας. Τούτο δε γέγονε κατά τους χρόνους Ηρακλείου του Βασιλέως, ότε Χοσρόης ο των Περσών βασιλεύς Σάρβαρον τον αυτού στρατηλάτην μετά δυνάμεως βαρείας κατά της θεοφύλακτου ταύτης πόλεως εξέπεμψεν ος πάσαν την Ανατολήν ληϊσάμενος τον εν Χαλκηδόνι πορθμόν κατέλαβε, προσδοκών και την εν πόλεσι μεγίστην ελεΐν. Ταύτα ιδών Ηράκλειος δια του Ευξείνου Πόντου τη Περσίδι κατέλαβε, πλείονα εν αύτη εργασάμενος η ων Πέρσαι των Ρωμαίων γην διερχόμενοι, τους υιούς αυτού ενταύθα καταλιπών μετά του Σεργίου Πατριάρχου και Βώνου του θαυμάσιου. Χαγάνος δε ο των Αβάρων ηγούμενος και αυτός μεν των ομόρων εθνών παραλαβών πλήθος δια γης και θαλάσσης και αυτός την Κωνσταντινούπολιν προσέβαλεν ώστε εξ ανατολών δε τους Σκύθας, και αυτήν πάντοθεν περιληφθείσαν είτα τα εαυτών ποιούντες ελεΐν ήλπιζαν πόλιν τω σταυρώ και τοις πάθεσι Χριστού σεμνυνομένην και τη Θεοτόκω υπ' αυτού δώρον δεδομένην. Πάσα ουν ελέπολιν και τειχομαχίαν την μεν δρώντες, την δε μελετώντες βαρβαρικώτεροι γενναίως ήσαν ανθιστάμενοι. Βώνος δε τούτους ην ο προς μάχην διεγείρων και πολύς φόνος εξ εκατέρου μέρους εγένετο. Ούτως ουν τρις και τετράκις συμβαλόντες και τη της Θεοτόκου συμμαχία, άπρακτοι διαμείναντες εις θυμόν διεγείρονται μέγιστον. Όθεν τούτο οι την πόλιν οικούντες διαγνόντες, πρεσβείας προς Χαγάνον στέλλουσι μετά χρημάτων συχνών ειρηνικά γενέσθαι σπονδάς εξαιτούμενοι, ο δε φιλάργυρος την γνώμην και τον τρόπον ων, τα μεν χρήματα έλαβε, τους δε πρέσβεις άπρακτους απέστειλε, "αύριον, φήσας, την πόλιν υμών ως νοσσιάν τη χειρί μου καταλήψομαι και πάντας μονοχίτωνας εξελθείν εάσως πλείον γαρ τούτου ου φιλανθρωπεύσομαι προς υμάς", πολλά πρότερον κατά Χριστού του Θεού ημών και της Αυτόν τεκούσης βλασφημήσας. Ταύτα οι την πόλιν οικούντες ακούσαντες και όσον Ιερατικόν, όσον τε λαϊκόν και συγκλητικόν εις τους θείους ναούς ελιτάνευον, τας χείρας εις ουρανούς αίροντες και "Κύριε εξ αγίου κατοικητηρίου", λέγοντες, "έπιδε επί τω μιαρώ Χαγάνω και επί πάσι τοις υπ' αυτού τολμωμένοις και κατάβαλε αυτό, ο υπερασπιστής ημών, Όπως μη είπη, που εστίν ο Θεός αυτών", και οι μεν ηύχοντο κλαίοντες, οι δε δια τε γης και θαλάσσης εν μια έγνων συρρηγνύειν τον πόλεμον ο δε υπ' αυτών βλασφημούμενος Κύριος, τη πρεσβεία της Αυτόν τεκούσης, ανέμους σφοδρούς και στροβίλους τη θαλασσή εκπέμψας και πάσαν διαταράξας, αύτανδρα τα σκυθικά πλοία τη θαλασσή παρέπεμψεν ενθείς δε και τοις εν πόλει θάρσος, όσον τούτοις δέος κατά των βλάσφημων εξέπεμψεν εις τους βαρβάρους δε τοσούτον φόνον ειργάσαντο, όσον ουδέ αριθμήσαι τις δύναται. Ταύτα ουδέ τους Πέρσας έλαβεν ούτω πραχθέντα, οι χείρα - ως λόγος - επί στόματος θέντες υπέστρεψαν άπρακτοι, ο δε Ιεράρχης και άπαν της εκκλησίας το πλήρωμα συν δάκρυσιν επινίκια ήδον και χαριστήρια. "Η δεξιά σου, Κύριε, δεδόξασται εν ισχύ η δεξιά σου χειρ, Κύριε, έθραυσεν εχθρούς και τω πλήθει της δόξης σου συνέτριψας τους υπεναντίους· πάντα τα έθνη εκύκλωσαν ημάς και τω ονόματι σου, Κύριε, ημυνάμεθα ταύτα". Ούτως η Παναγία και Υπεράμωμος Θεοτόκος, η των Χριστιανών αντίληψις, περί ημάς την ισχύν αυτής απεδείξατο και την μεγάλην και παράδοξον σωτηρίαν ταύτην ημίν εδωρήσατο. Δια ταύτα την παρούσαν ανάμνησιν ετησίως πανηγυρίζομεν εν τω σεβασμίω αυτής οίκω, τω όντι εν Βλαχέρναις.
Ο Άγιος Βάρταν ο εξ Αρμενίας μάρτυρας
Δεν έχουμε λεπτομέρειες για τον Βίο του Αγίου.
Ο Όσιος Ποίμην ο εν τω σπηλαίω (+ 1110) ό Πολύπαθης (Ρώσος)
Δεν έχουμε λεπτομέρειες για τον Βίο του Οσίου.
Ο Όσιος Ποίμην ο Νηστευτής (Ρώσος, 14ος αι.)
Δεν έχουμε λεπτομέρειες για τον Βίο του Οσίου.
Η Οσία Κάνδιδα η Βυζαντία
Δεν έχουμε λεπτομέρειες για τον Βίο της Οσίας.
Ο Όσιος Ιωσήφ ο Γεροντόγιαννης
Οι γονείς του οσίου, Εμμανουήλ και Ζαμπία, ευσεβείς και ενάρετοι άνθρωποι, ζούσαν στις Λίθινες, ονομαστό χωριό της Σητείας Κρήτης. Ο όσιος γεννήθηκε το 1799 στα ερειπωμένα κελλάκια της Μονής Κάψα, όπου είχαν καταφύγει οι γονείς του, λόγω τουρκικής επιδρομής. Ο Ιωάννης Βιτσέντζος (όπως ήταν το κοσμικό όνομα και το επίθετο του οσίου) μέχρι να μεγαλώσει βοηθούσε τον πατέρα του στις αγροτικές εργασίες. Ζωηρός και ατίθασος στον χαρακτήρα. Λόγω απαγόρευσης της λειτουργίας σχολείων, δεν έμαθε γράμματα. Ήταν όμως φιλομαθής και έξυπνος. Σε νεαρή ηλικία παντρεύτηκε την χωριανή του Καλλιόπη της οικογένειας Γεροντήδων και απέκτησε τέσσερα παιδιά. Τρεις κόρες και ένα γιο. Η αγροτική ζωή και οι συχνοί διαπληκτισμοί με τους Τούρκους, τον ανάγκασαν να μένει στο μετόχι που είχε στην τοποθεσία "Κατσαρόλι", κοντά στις Λίθινες. Αυτή η απομόνωση αγρίεψε περισσότερο τον ήδη δύστροπο χαρακτήρα του. Έγινε ευέξαπτος, σκληρός, ερειστικός και ανελεήμων. Ένα ατύχημα όμως, με τον θάνατο της μικρής του κόρης Ειρήνης, ήμερα Κυριακή, που αυτός είχε φύγει να κάνει εμπόριο, άλλαξε ριζικά την ζωή του. Και κατόπιν σαν μοναχός συμβούλευε: "Κι' αν θες ζωήν παντοτεινή να δης εις βασιλείαν Κυριακάς και εορτάς πράσσε (= σύχναζε) στην Εκκλησίαν". Μετά από διάφορες περιπέτειες, αφήνει την οικογένεια του στην πρόνοια του Θεού και γίνεται μοναχός στη Μονή του Κάψα, την οποία ανακαινίζει και αφιερώνεται ολόψυχα στην λατρεία του Θεού. Αφού έζησε αρκετά χρόνια ζωή αγία, παρέδωσε οσιακά την ψυχή του στον Θεό στις 8.00 το πρωί της 6ης Αυγούστου 1874. Σύμφωνα με παραδόσεις και μαρτυρίες ντόπιων κατοίκων, αλλά και άλλων, επετέλεσε πολλά θαύματα προ και μετά τον θάνατο του. Είναι τοπικός άγιος και η μνήμη του γιορτάζεται την 7η Αυγούστου. Η ανακομιδή των λειψάνων του έγινε με άδεια του οικείου Μητροπολίτη την 7η Μαΐου 1982 και η μνήμη της γιορτάζεται την Τρίτη προς Τετάρτη της Διακαινησίμου. Ακολουθία του οσίου αυτού συνέγραψε ο μοναχός Γεράσιμος Μικραγιαννανίτης, την οποία, μαζί με τον βίο του οσίου, εξέδωσε η Ιερά Μονή Τιμίου Προδρόμου Κάψα Σητείας Κρήτης, το 1993.
Απολυτίκιο. Ήχος πλ. α’. Τον συνάναρχον λόγον.
Της μονής του Προδρόμου τον νέον κτίτορα, ασκητικής εποφθέντα εν τη ερήμω Καψά αγωγής αρτίως άστρον παμφαέστατον, στέψωμεν άνθεσιν ωδών και προσπέσωμεν αυτού λειψάνοις τοις πανιέροις, ταις πρεσβείαις σου εκβοώντες σώσον ημάς εκ πειρασμών, Ιωσήφ.
Ο Άγιος Μίκαλλος
«Εγώ είμι το φως του κόσμου, ο ακολουθών εμοί ου μη περιπατήση εν τη σκοτία, αλλ' εξει το φως της ζωής» (Ιωάν. η', 12).
Ομιλεί ο Κύριος και λέγει! Εγώ είμαι το φως του κόσμου όλου του κόσμου.
Εκείνος που με ακολουθεί με εμπιστοσύνη απόλυτη κι ελπίδα και πρόθυμη υπακοή στα λόγια, αυτός δεν πρόκειται ποτέ να περιπατήσει στο σκοτάδι, αλλά θα έχει πάντα μέσα του ζωηφόρο και πνευματικό φως που προέρχεται από την αληθινή ζωή, τον Θεό, και οδηγεί πάλι σ' Αυτόν.
Τα υπέροχα και σωστικά τούτα λόγια, που Βγήκαν από το στόμα του Θείου Διδασκάλου για πρώτη φορά, έγιναν με τον καιρό σύνθημα ζωής από χιλιάδες ψυχές και χάρισαν στην Εκκλησία τις αμέτρητες μυριάδες των αγίων και των μαρτύρων της πίστεως.
Τούτα τα λόγια έκαμαν βίωμα και ζωή τους όλοι οι άγιοι. Τούτα τα λόγια έκαμε βίωμα και ζωή του κι ο άγιος Μίκαλλος ο προσφιλής και πολύ σεβαστός άγιος των κατοίκων της ωραίας Ακανθούς και των γύρω απ' αυτήν χωριών.
Με τούτο τον άγιο θα ασχοληθούμε κι εμείς στις γραμμές που ακολουθούν.
Όπως γράφουμε κι αλλού, ο άγιος Μίκαλλος είναι ένας από τους τριακόσιους αγίους που ήρθαν στην Κύπρο περί τα μέσα του 12ου αιώνα μετά τη Β' Σταυροφορία (1147-1149 μ.Χ.).
Για την παιδική ηλικία, τους γονείς και την ιδιαίτερη πατρίδα του αγίου δεν έχουμε δυστυχώς καμιά πληροφορία. Εκείνο που συμπεραίνουμε γι' αυτόν είναι, πως ο άγιος, όταν ήταν νέος, αναγκάστηκε για μια καλύτερη ζωή να ξενιτευτεί. Πήγε στη Γερμανία κι εργαζόταν ως εργάτης με άλλους Έλληνες. Εκεί ευρισκόμενος άκουσε κάποια μέρα το συγκλονιστικό κήρυγμα που την εποχή εκείνη κηρυσσόταν παντού στις διάφορες πόλεις και χώρες της Ευρώπης:-Αδέλφια, ελάτε να συνεργαστούμε για ένα έργο ιερό! Οι Άγιοι Τόποι, εκεί που γεννήθηκε, μεγάλωσε, περπάτησε και δίδαξε ο Χριστός μας, οι Τόποι στους οποίους έκαμε τόσα θαύματα, αλλά και διώχθηκε και συνελήφθηκε και σταυρώθηκε και απέθανε και τάφηκε βρίσκονται κάτω από τη μωαμεθανική εξουσία. Αλύπητα βασανίζονται όσοι τολμούν να πάνε εκεί ταπεινοί προσκυνητές. Οι Άγιοι Τόποι πρέπει να ελευθερωθούν. Και σ' αυτή την ιερή προσπάθεια καλούνται όλοι να βοηθήσουν.
Σε λίγο χρονικό διάστημα όσοι στην καρδιά τους ένιωθαν τη φλόγα της αγάπης του Χριστού να τους καίει, μαζεύτηκαν και δημιούργησαν μια μεγάλη στρατιά που ένα πρωί ξεκίνησε να κάμει έργο τον πόθο, που φλόγιζε τα στήθια των ανθρώπων αυτών. Η στρατιά αυτή, η γνωστή σαν δεύτερη σταυροφορία διαλύθηκε εκεί στη σημερινή Γιουγκοσλαβία. Ανάμεσα στα διάφορα σώματα στρατού ήταν και τριακόσιοι Έλληνες με αρχηγό κάποιο Αυξέντη, τον γνωστό άγιο Αυξέντιο. Όταν η στρατιά διαλύθηκε, οι Έλληνες μαζεύτηκαν και μετά από μία ενθουσιώδη ομιλία του Αρχηγού αποφάσισαν να τραβήξουν προς τα μέρη του Ιορδάνη και να ζήσουν εκεί μια ασκητική ζωή, μια ζωή πλήρους αφιέρωσης στον Θεό.
Η πρόταση έγινε δεκτή με ενθουσιασμό. Μετά από μια προσευχή που έγινε από μέρους όλων, οι άνθρωποι μας ξεκίνησαν. Πρώτα πήγαν και προσκύνησαν όλοι μαζί στα Ιεροσόλυμα. Ύστερα προχώρησαν προς τα έρημα του Ιορδάνη με σκοπό να αφιερωθούν στον Θεό και να ζήσουν εκεί τη ζωή που αποφάσισαν, τη μοναχική κι ασκητική ζωή. Η νηστεία, η προσευχή, η αγρυπνία, η μελέτη της Αγίας Γραφής, αλλά κι η έμπρακτη αγάπη προς όλους εκείνους που είχαν την ανάγκη τους, να η καθημερινή τους φροντίδα. Το περιβάλλον δυστυχώς και ευτυχώς του Ιορδάνη δεν τους βοηθούσε καθόλου στη ζωή που διάλεξαν να ζήσουν. Οι εχθροί της πίστεως του Χριστού που με φθονερό μάτι παρακολουθούσαν τη ζωή και την πρόοδο των ασκητών στα μέρη εκείνα, άρχισαν να τους παρενοχλούν. Κι αυτοί για να γλιτώσουν μαζεύτηκαν μια μέρα στην παραλία με τον σκοπό να φύγουν από τον τόπο εκείνο. Εδώ βρήκαν ένα καράβι, μπήκαν μέσα και ήρθαν στην Κύπρο, που ήταν τότε ονομαστή για τη θεοσέβεια της. Το καράβι σταμάτησε στην Πάφο. Μια παράδοση μάλιστα λέει, πως τούτο εξ αιτίας μιας δυνατής τρικυμίας, τσακίστηκε πάνω στους βράχους. Ευτυχώς οι άνθρωποι σώθηκαν όλοι πάνω στα συντρίμμια του καραβιού και βγήκαν έξω στη στεριά. Απ' εδώ σκορπίστηκαν σε διάφορα μέρη του Νησιού κι έζησαν ο καθένας τη μακαρία ζωή με τον δικό του τρόπο.
Αυτό έκανε κι ο άγιος Μίκαλλος. Με οδηγό τα λόγια του ψαλμωδού (ψαλμ. α', 1-2), που βεβαιώνουν πως είναι τρισευτυχισμένος και ευλογημένος από τον Θεό ο άνθρωπος που αποφεύγει τις συναναστροφές με ανθρώπους διεφθαρμένους και ασεβείς και αντίθετα έχει δοσμένη τη θέληση και τη σκέψη του στον νόμο του Κυρίου και αυτόν μελετά μέρα και νύκτα, προχώρησε στον δρόμο που διάλεξε. Μπροστά του έχει πάντα του Θεού το θέλημα, όπως το δίδαξε το φως του κόσμου, ο Χριστός. Με τη σκέψη σ' αυτόν βαδίζει ανυπόδητος, διασχίζει βουνά και κάμπους διαβαίνει ποτάμια ορμητικά, χείμαρρους, χωρίς φόβο και ατρόμητος προχωρεί μέχρις ότου ύστερα από πολλούς κινδύνους και κόπους έφτασε στα μέρη της Ακανθούς. Δύο σπήλαια που βρήκε στο μέρος αυτό και που στέκονται ακόμη και σήμερα τον κάμνουν να σταματήσει και να διαλέξει το μέρος αυτό σαν τόπο της ασκήσεώς του.
Το περιβάλλον υπέροχο. Θάμνοι ποικίλοι κάλυπταν και καλύπτουν ακόμη και σήμερα τον κάμπο γύρω κι ευωδιάζουν. Τα σπήλαια ευρύχωρα. Μπροστά απλώνεται απέραντη η γαλάζια θάλασσα. Ησυχία ονειρώδης. Μόνο ο φλοίσβος των κυμάτων ακούεται σιγαλά και το τραγούδι των πουλιών που πετάνε πάνω στους θάμνους ταράζει κάπως την ησυχία του τοπίου. Σε τούτο το μέρος ο όσιος μας με ευγνωμοσύνη απέραντη στον Πανάγαθο Θεό έστησε τη σκοπιά του και κάτω από την αιματόβρεκτη σημαία του Σταυρού άρχισε τον αγώνα. Σε όλη την ύπαρξη του μια σκέψη πρυτανεύει. Ο Κύριος κι οι εντολές του. Καθετί το υλιστικό του είναι ξένο κι αδιάφορο. «Σκύβαλα» θεωρεί όλα τα υλικά αγαθά, του κόσμου τούτου τα αγαθά, κάνοντας μια σύγκριση αυτών με τη χαρά και την ανάπαυση που δίνει ο Χριστός. Τα λόγια του ιερού υμνογράφου βρίσκουν κι εδώ πλήρη την εφαρμογή τους.
«Τοις ερημικοίς ζωή μακαριά εστί, θεϊκώ έρωτι πτερουμένοις». Δηλαδή η ζωή αυτών που για την αγάπη του Θεού πηγαίνουν και εγκαθίστανται στην έρημο μακριά από τον κόσμο, είναι ζωή μακαριά, ευλογημένη. Κι είναι η ζωή αυτών των ανθρώπων τέτοια, γιατί οι μοναχοί είναι ελεύθεροι από κάθε ταραχή και φροντίδα του κόσμου. Αυτοί συνέχεια έχουν στη σκέψη τον Θεό, και προς Αυτόν στρέφονται πάντα με μια αγάπη κι ένα έρωτα φλογερό κι αδιάκοπο. Μοναδικό μέλημα και φροντίδα τους έχουν ένα πράγμα. Να αρέσουν σ' Αυτόν.
Αυτό το μέλημα και τούτη τη φροντίδα έχει κι ο όσιος μας, τον Κύριο. Σ' αυτόν προσφέρει κάθε στιγμή και ώρα τον εαυτό του. Πόθος και παλμός κι αγώνας του καθημερινός, πως να γίνει άνθρωπος αρετής και να αρέσει στον Θεό. Τα λόγια του επιστήθιου φίλου του Χριστού, του Ιωάννου, είναι συνέχεια μπροστά του. «Ο κόσμος παράγεται και η επιθυμία αυτού, ο δε ποιών το θέλημα του κυρίου μένει εις τον αιώνα» (Α' Ιωάν. 6', 17). Τούτος ο μάταιος κόσμος κι οι αμαρτωλές επιθυμίες του εγώ παρέρχονται και μαζί τους όλα όσα επιθυμούν οι άνθρωποι να κατέχουν μέσα σ' αυτόν. Εκείνος όμως που αγαπά τον Θεό και εκτελεί το θέλημα Του δεν παρέρχεται. Μένει αιώνια. Δια την αγάπη του Θεού εγκατέλειψε κι αυτός τον κόσμο και τα του κόσμου. Προσπάθεια του μοναδική έγινε τώρα η πρόοδος του στην αρετή. Το θέλημα του Κυρίου μελετά καθημερινά με προσοχή και ευλάβεια στο ιερό Ευαγγέλιο. Με την προσευχή επίσης τη θερμή, την αγρυπνία, τη νηστεία ανεβαίνει καθημερινά της αρετής τα σκαλοπάτια. Με τούτα τα μέσα, αφού σταύρωσε «την σάρκα συν τοις παθήμασι και ταις επιθυμίαις» όπως λέει ο θείος Απόστολος (Γαλ. ε', 24), ελεύθερος πια βαδίζει σταθερά για να φτάσει κάποια μέρα εκεί που βασιλεύει αδιάκοπα η αιώνια μακαριότητα.
Στο απόμερο κι υπέροχο τούτο μέρος της μαρτυρικής μας Κύπρου το ποτισμένο με αίματα και δάκρυα τόσων οσίων και μαρτύρων έζησε ο άγιος μας χρόνια πολλά με βασική τροφή χόρτα του κάμπου και ρίζες και τρυφερές μύτες από αγριοβότανα. Λιτή η διατροφή του. Πλούσια η χαρά κι η γαλήνη της καρδιάς του. Πλουσιώτερη η προσφορά του στις διψασμένες για παρηγοριά και φωτισμό ψυχές, που απ' τις πρώτες μέρες που τον γνώρισαν δεν έπαψαν συχνά να τον επισκέπτονται και να εκζητούν τη βοήθεια του. Βοήθεια στις δυσκολίες και τους διωγμούς που αντιμετώπιζαν από τους σκληρούς κατακτητές της νήσου μας, τους Φράγκους. Αλλά και βοήθεια στις διάφορες αρρώστιες που έδερναν τους κατοίκους του πονεμένου αυτού τόπου. Καθημερινά, σε διάφορες ώρες, πλήθη χριστιανών τον επεσκέπτοντο για να ακούσουν τα λόγια και τις συμβουλές του ή για να ζητήσουν τη θεραπεία των ασθενών τους που του έφερναν.
Η χάρη του αγίου Πνεύματος που πλούσια είχε σκηνώσει στην ψυχή του χάριζε την πολυπόθητη υγεία σε όσους με ειλικρινή μετάνοια τον επεσκέπτοντο και με πίστη βαθιά ζητούσαν από τις προσευχές του το έλεος του Θεού. Κανένας δεν έφευγε από το ασκητήριό του δυσαρεστημένος. Η αγιότητα του είχε διαλάμψει στο νοητό της Εκκλησίας στερέωμα. Και όταν η αγάπη του Θεού τον είχε καλέσει για να τον ξεκουράσει στην πέραν του τάφου ζωή, ήρεμα ο άγιος παρέδωσε την ψυχή του στις 7 Αυγούστου στα χέρια Εκείνου από τον οποίο έλαβε δόξα άφθιτο και μακαριότητα αιώνια. Η θαυματουργική του δύναμη συνεχίζεται και σήμερα σε όσους με πίστη επισκέπτονταν μέχρι την επιδρομή του βάρβαρου Αττίλα το 1974 το εκκλησάκι του, που βρισκόταν δίπλα στα σπήλαια και επλένοντο με το αγίασμα του, ελάμβαναν τη θεραπεία στην αρρώστια τους και την παρηγοριά στη δοκιμασία τους.
Η θαυματουργική χάρη του αγίου Μίκαλλου ανεφέρετο στη θεραπεία της μαλάριας και της λέπρας. Επίσης οι μητέρες που θήλαζαν τα παιδάκια τους, όταν δεν είχαν γάλα, πήγαιναν στη χάρη του με πίστη, θήλαζαν από τους σταλακτίτες που ήσαν στα σπήλαια και επεκαλούντο τη βοήθεια του, την οποίαν και ελάμβαναν πλούσια. Άρρητη ευωδία, αναφέρουν οι παλαιοί, ξεχυνόταν από τα δύο σπήλαια μέχρι τελευταία, που έφθανε γύρω στα χωράφια που καλλιεργούσαν οι αγρότες της Ακανθούς. Δίπλα στα σπήλαια υπήρχε και υπάρχει ακόμη μια θαλερή μυρτιά, «η μυρτιά του οσίου Μίκαλλου» στην οποία αποδίδονταν πλούσιες θαυματουργικές ιδιότητες.
Με την καρδιά σφιγμένη, αλλά και λουσμένη στα δάκρυα μιας ειλικρινούς μετάνοιας καλούνται οι κάτοικοι της πονεμένης Ακανθούς όπου κι αν βρίσκονται, και μαζί μ' αυτούς κι όλοι οι πιστοί χριστιανοί της ηρωοτόκου Κύπρου, της νήσου που την αγιάζουν τόσοι άγιοι, μαζί κι ο όσιος Μίκαλλος για τον οποίο ομιλούμε, να ενθυμούνται πάντα, μα κι όλοι να ενθυμούμαστε συχνά-πυκνά, τούτη την αλήθεια:Η ειλικρινής μετάνοια είναι το μοναδικό μέσο για να μπορεί ο άνθρωπος κάθε φορά να επιτυγχάνει την έξοδο του από τις συμφορές που τον δέρνουν και τον στενοχωρούν. αη αληθινή μετάνοια είναι η δύναμη που οδηγεί τον άνθρωπο και τον πιο αμαρτωλό, στον δρόμο της σωτηρίας. Αυτό το μέσο, αυτό το φάρμακο καλούμαστε να χρησιμοποιήσουμε κι εμείς, τούτο τον καιρό, αν θέλουμε να σωθούμε και να επιτύχουμε ξανά τη λύτρωση και τη σωτηρία μας. Είναι καιρός με συντριβή ψυχής να μετανιώσουμε, να κλάψουμε για τις αμαρτίες μας και με ειλικρινή εξομολόγηση να ζητήσουμε να λάβουμε τα έλεος του Θεού. και θα το λάβουμε. Θα μας το χαρίσει η ευσπλαχνία του. Και θα επιτύχουμε τη λύτρωση που ποθούμε. Τότε ελεύθεροι θα ξαναγυρίσουμε και πάλι στα αγαπημένα μέρη. Θα ξαναπάμε στα χωριά μας. Θα ξανακτυπήσουν οι καμπάνες των εκκλησιών που οι βάρβαροι του Αττίλα δεν κατέστρεψαν και θα ξαναλειτουργηθούμε σ' αυτές. με ανείπωτη χαρά και αγαλλίαση θα απευθύνουμε και πάλι θερμά τα ευχαριστώ μας στον Κύριο, την Παναγία Μητέρα Του και μητέρα όλων μας και στους άγιους μας.
Τότε με χαρά και αγαλλίαση θα ψάλλουμε και πάλι του ψαλμωδού μας τον επίκαιρο στίχο. «Αύτη η ημέρα ην εποίησεν ο Κύριος αγαλλιασώμεθα και ευφρανθώμεν εν αυτή».
Άγιοι της Κύπρου μας, άγιε Μίκαλλε, δώστε, σας παρακαλούμε η ημέρα αυτή να 'ρθει το συντομώτερο. Αμήν.
Απολυτίκιο Ήχος α’. του λίθου σφραγισθέντος.Της ερήμου πολίτης, και εν σώματι άγγελος, και θαυματουργός ανεδείχθης, θεφόρε πατήρ ημών Μίκαλλε, νηστείρ, αγρυπνία, προσευχή, ουράνια χαρίσματα λαβών θεραπεύεις τους νοσούντας, και τας ψυχάς των πίστει προστρεχόντων σοι. Δόξα τω δεδωκότι σοι ισχύν δόξα τω σε στεφανώσαντι, δόξα τω ενεργούντι δια σου πάσιν ιάματα.
Έτερον απολυτίκιο υπό Χαραλάμπους Μ. Μπούσια. Ήχος δ. Ταχύ προκατάλαβε.Χριστώ ευηρέστησας οσιακή αγωγή, θεσπέσιε Μίκαλλε, εν τοις σπηλαίοις της γης οικήσας ως άσαρκος, εύχος και αντιλήπτωρ Ακανθούς της εν Κύπρω, πρέσβευε δωρηθήναι τοις πιστοίς ουρανόθεν υγείαν και ειρήνην ψυχών αδιατάρακτον.
Ο Άγιος Δομέτιος ο Πέρσης και οι δύο μαθητές του
Ο Oσιομάρτυρας Δομέτιος ήταν Πέρσης και έζησε στα χρόνια του Μεγάλου Κωνσταντίνου. Διδάχθηκε τη χριστιανική πίστη από κάποιο χριστιανό, που ονομαζόταν Άβαρος. Όταν το έμαθαν αυτό οι άνθρωποι του σπιτιού του, εξεγέρθηκαν εναντίον του και ο Δομέτιος αναγκάσθηκε να τους εγκαταλείψει. Κατέφυγε στην πόλη Νίσιβη στα βυζαντινά σύνορα, οπού κλείστηκε σε κάποια μονή. Αναχώρησε, όμως, κι από κει, για να έλθει στη Θεοδοσιούπολη, στη μονή Σεργίου και Βάκχου, όπου ο Δομέτιος καλλιέργησε σε μεγάλο βαθμό τις αρετές του Ευαγγελίου. Ο προϊστάμενος της μονής Ουρβέλ, βλέποντας την πνευματική ανωτερότητα του Δομετίου, θέλησε να τον κάνει πρεσβύτερο. Αλλά ο αγώνας του Δομετίου δεν ήταν πως θα αρπάξει αξιώματα, αλλά πως θα τα αποφύγει. Διότι έμαθε από τον Κύριο του Ιησού Χριστό, να είναι "ταπεινός τη καρδία" που σημαίνει, ταπεινός στο φρόνημα και την εσωτερική διάθεση. Γι' αυτό και έφυγε στα όρη και ζούσε μέσα σε μια σπηλιά με δύο μαθητές του. Όταν κάποτε περνούσε από 'κει ο Ιουλιανός ο Παραβάτης, διέταξε να τον σκοτώσουν. Οι στρατιώτες του Ιουλιανού βρήκαν το Δομέτιο και τους μαθητές του να ψάλλουν μέσα στη σπηλιά, όπου τους φόνευσαν με λιθοβολισμό.
Απολυτίκιο. Ήχος πλ. α’. Τον συνάναρχον Λόγον.Τον της χάριτος λόγον εισποιησάμενος, πυρσολατρών τας τερθρείας απεποιήσω σοφώς, τω Χριστώ ανατεθείς Πάτερ Δομέτιε, και εν αθλήσει ακλινής, ως οσίων μιμητής, εδείχθης Οσιομάρτυς, διό σε ύμνοις τιμώμεν, συν φοιτητών σου τη δυάδι σοφέ.
Ο Άγιος Αστέριος ο οσιομάρτυρας και θαυματουργός (ἑορτὴ Αστέριος)
Πότε και που μαρτύρησε δεν αναφέρουν οι Συναξαριστές. Στους περισσότερους από τους Κώδικες αναγράφεται ως "μάρτυς και συγκλητικός, δια ξίφους τελειωθείς". Στον Συναξαριστή του Αγίου Νικόδημου αναφέρεται ως "Oσιομάρτυς και θαυματουργός".
Ο Όσιος Ωρ
Ο Όσιος αυτός ασκήτευε στο όρος της Νιτρίας. Στην αρχή και για λίγα χρόνια έκανε ερημίτης με νηστεία, προσευχή και μελέτη του θείου λόγου. Κατόπιν όμως τον ανακάλυψαν χριστιανοί που επιζητούσαν πνευματικό οδηγό και από τότε η φήμη της αγιότητας του απλώθηκε παντού. Χιλιάδες επισκέπτες πήγαιναν κοντά του για να ωφεληθούν από τη διδασκαλία και την ταπεινοφροσύνη του. Στη συνέχεια ο όσιος Ωρ ανέπτυξε αδελφότητες και ίδρυσε μοναστήρια, στα οποία με πολύ ζήλο καλλιεργούνταν η πνευματική και η σωματική εργασία. Επίσης ο Όσιος είχε το χάρισμα του λόγου και ήξερε πότε να σιωπά και πότε να μιλάει. Απεβίωσε ειρηνικά 90 χρονών, διατηρώντας τη διαύγεια του μυαλού του μέχρι τελευταίας του πνοής.
Οι Όσιοι Μύριοι (10.000) Ασκητές Θηβαίοι
Απεβίωσαν ειρηνικά.
Η Όσια Ποταμία η Θαυματουργή
Μαρτύρησε δια ξίφους.
Ο Άγιος Νάρκισσος ο Ιερομάρτυρας Πατριάρχης Ιεροσολύμων
Αναδείχτηκε 30oς ή κατ' άλλους 31ος επίσκοπος Ιεροσολύμων, από τον πρώτο, που ήταν ο Ιάκωβος ο αδελφόθεος. Ήταν άνδρας εγκρατής, φιλάνθρωπος, διδακτικός και άκαμπτος στην εκτέλεση του καθήκοντος του, χωρίς να εμποδίζεται από την αντίδραση των μοχθηρών εχθρών του. Σε κάποια συκοφαντία που κάποτε οργανώθηκε εναντίον του, παρουσιάστηκαν τρεις ψευδομάρτυρες. Ο πρώτος, για να επιβεβαιώσει την ψευδοκατάθεσή του, είπε ότι αν λέει ψέματα να πέσει φωτιά και να τον κάψει. Ο δεύτερος είπε να γίνει σκωληκόβρωτος και ο τρίτος να τυφλωνόταν. Δεν πέρασε λοιπόν πολύς καιρός και οι ψευδομάρτυρες τιμωρήθηκαν όπως τους άρμοζε. Ο πρώτος κάηκε από κεραυνό, ο δεύτερος αρρώστησε βαριά και το λεπρό σώμα του έτρωγαν σκουλήκια και ο τρίτος τυφλώθηκε. Ο Νάρκισσος ανέβηκε δύο φορές στο θρόνο και πατριάρχευσε συνολικά 26 χρόνια. Απεβίωσε ειρηνικά σε ηλικία 116 χρονών.
Ο Όσιος Υπερέχιος
Υπήρξε από τους μοναχούς, που μαζί με την πίστη, κατείχαν και τους θησαυρούς της χριστιανικής φιλοσοφίας. Ήταν ήρεμος, γλυκός και σπάνια τον πλησίαζε η φλόγα της οργής. Έλεγε δε συχνά: "ο μη κρατών γλώσσης αυτού εν καιρώ οργής, ουδέ παθών κρατήσει ο τοιούτος". Απεβίωσε ειρηνικά, γεμάτος χάρη από τον Θεό.
Ο Άγιος Σώζων από τη Νικομήδεια
Τον έριξαν στη φωτιά και θαυματουργικά με τη θεία χάρη βγήκε αβλαβής. Στη συνέχεια απεβίωσε ειρηνικά.
Ο Όσιος Θεοδόσιος ο νέος , ο ιαματικός
Ο Όσιος Θεοδόσιος ο νέος, ο ιαματικός, γεννήθηκε στην Αθήνα το 862 από ευσεβείς χριστιανούς. Από νεαρή ηλικία φάνηκε η θερμή πίστη πού τον διακατείχε και η μεγάλη αγάπη προς τούς συνανθρώπους του. Όταν αποφάσισε να αποσυρθεί στον μοναχικό βίο, μοίρασε την περιουσία του σ' όσους είχαν ανάγκη και πήγε λίγο έξω από την Αθήνα. όμως πολλοί ήταν αυτοί πού πήγαιναν για να τον δουν και να τον συμβουλευτούν, κάτι πού τον εμπόδισε να διαλογιστεί. Για αυτό το λόγο και για να μπορέσει να μονάσει, κατέφυγε στο Άργος. Εκεί έκτισε ένα ναό στο όνομα του Τιμίου Προδρόμου, όπου πολλοί πήγαιναν για να τον συμβουλευτούν. Τον φθόνησαν όμως ιερείς, και τον κατάγγειλαν στον Αρχιεπίσκοπο Άργους, Άγιο Πέτρο. Ο Αρχιεπίσκοπος όμως κατάλαβε την αφιλοκέρδεια και την ευσέβεια του Θεοδοσίου, με αποτέλεσμα να ενισχύσει συνεχώς στο θεάρεστο έργο της ελεημοσύνης. Ο Άγιος Θεοδόσιος απεβίωσε ειρηνικά σε βαθιά γεράματα.
Απολυτίκιον. Ήχος δ’. Ταχύ προκατάλαβε.Ως δόσιν θεόδεκτον, την καθαράν σου ζωήν, Θεώ καθιέρωσας, τω ιαμάτων πηγήν, τον τάφον σου δείξαντι, συ γαρ διά εγκράτειας, καθαρθείς των προσύλων, έλαμψας εν τω κόσμω, δι' ασκήσεως πόνων διό σε Θεοδόσιε, εν ύμνοις γεραίρομεν.
Ο Όσιος Δομέτιος ο σημειοφόρος
Ο Όσιος αυτός ήταν Αγιορείτης ασκητής, που ασκήτευε στα όρια της Μονής Φιλόθεου, έκανε μάλιστα και θαύματα, και απεβίωσε ειρηνικά. Αυτός είχε μαθητή τον οσιομάρτυρα Δαμιανό.
Ο Όσιος Νικάνωρ ο θαυματουργός
Ο Όσιος Νικάνωρ ήταν από τη Θεσσαλονίκη και έζησε τον 14ο αιώνα. Οι γονείς του ονομάζονταν Ιωάννης και Μαρία. Ήταν πολύ πλούσιοι αλλά και πολύ πνευματικοί άνθρωποι. Απόκτησαν μόνο ένα παιδί που το ονόμασαν Νικόλαο, και από την αρχή προσπάθησαν να το αναθρέψουν σύμφωνα με τα διδάγματα του Ευαγγελίου. Αλλά ενώ ο Νικόλαος ήταν 20 χρονών, πεθαίνει ο πατέρας του και μετά από λίγα χρόνια και η μητέρα του. Τότε αυτός, διαμοίρασε όλη του τη μεγάλη κληρονομιά στους φτωχούς και έγινε μοναχός με το όνομα Νικάνωρ. Κατόπιν, με την επιμονή του Αρχιερέα Θεσσαλονίκης, δέχτηκε να γίνει και Ιερέας. Στο ορός Βέρμιον Γρεβενών, που το έλεγαν: του Καλλιστράτου, υπήρχε Μονή που έκτισε ομώνυμος μοναχός. Εκεί λοιπόν πήγε και ο Νικάνωρ για να μονάσει, και από κει κατέβαινε και εμψύχωνε το λαό των γύρω πόλεων και χωριών, να μένουν σταθεροί στην πίστη τους ακόμα και με θυσία της ζωής τους. Κάποια νύκτα και ενώ ο Νικάνωρ προσευχόταν, άκουσε φωνή να του λέει να πάει στην κορυφή του όρους, και ότι εκεί θα βρει την εικόνα του Κυρίου. Πράγματι την επόμενη ήμερα τα λεγόμενα της φωνής επαληθεύτηκαν και ο Νικάνωρ στο σημείο εκείνο έκτισε εκκλησία και μοναστήρι στο όνομα της Μεταμόρφωσης του Κυρίου. Η Αγία ζωή του οσίου Νικάνορα, τερμάτισε την 7η Αυγούστου 1419 (κατ' άλλους το 1519). Το σεβάσμιο λείψανο του, τάφηκε στο παρεκκλήσι του τιμίου Προδρόμου.
Μνήμη Βαρβαρικής Επιδρομής
Η επιδρομή αυτή των Περσών δεν αναφέρεται από τον Άγιο Νικόδημο, την αναφέρουν όμως αρκετοί Κώδικες. Εδώ παραθέτουμε ακριβώς τα γραφόμενα στον Λαυρωτικό Κώδικα Ι 73: Τη αύτη ήμερα (ζ' Αυγούστου) μνήμην επιτελούμεν της υπέρ λόγον και παρά πάσαν ελπίδα δωρηθείσης ημίν τελείας βοηθείας παρά Χριστού του αληθινού Θεού ημών κατά των πανταχόθεν δια τε γης και θαλάσσης κυκλωσάντων ημάς άθεων εχθρών, μεσιτευσάσης την σωτηρίαν της θεοφύλακτου ταύτης και βασιλίδος πόλεως της ασπόρως Αυτόν Τεκούσης Παναγίας Αχράντου Δεσποίνης ημών Θεοτόκου και Αειπαρθένου Μαρίας. Τούτο δε γέγονε κατά τους χρόνους Ηρακλείου του Βασιλέως, ότε Χοσρόης ο των Περσών βασιλεύς Σάρβαρον τον αυτού στρατηλάτην μετά δυνάμεως βαρείας κατά της θεοφύλακτου ταύτης πόλεως εξέπεμψεν ος πάσαν την Ανατολήν ληϊσάμενος τον εν Χαλκηδόνι πορθμόν κατέλαβε, προσδοκών και την εν πόλεσι μεγίστην ελεΐν. Ταύτα ιδών Ηράκλειος δια του Ευξείνου Πόντου τη Περσίδι κατέλαβε, πλείονα εν αύτη εργασάμενος η ων Πέρσαι των Ρωμαίων γην διερχόμενοι, τους υιούς αυτού ενταύθα καταλιπών μετά του Σεργίου Πατριάρχου και Βώνου του θαυμάσιου. Χαγάνος δε ο των Αβάρων ηγούμενος και αυτός μεν των ομόρων εθνών παραλαβών πλήθος δια γης και θαλάσσης και αυτός την Κωνσταντινούπολιν προσέβαλεν ώστε εξ ανατολών δε τους Σκύθας, και αυτήν πάντοθεν περιληφθείσαν είτα τα εαυτών ποιούντες ελεΐν ήλπιζαν πόλιν τω σταυρώ και τοις πάθεσι Χριστού σεμνυνομένην και τη Θεοτόκω υπ' αυτού δώρον δεδομένην. Πάσα ουν ελέπολιν και τειχομαχίαν την μεν δρώντες, την δε μελετώντες βαρβαρικώτεροι γενναίως ήσαν ανθιστάμενοι. Βώνος δε τούτους ην ο προς μάχην διεγείρων και πολύς φόνος εξ εκατέρου μέρους εγένετο. Ούτως ουν τρις και τετράκις συμβαλόντες και τη της Θεοτόκου συμμαχία, άπρακτοι διαμείναντες εις θυμόν διεγείρονται μέγιστον. Όθεν τούτο οι την πόλιν οικούντες διαγνόντες, πρεσβείας προς Χαγάνον στέλλουσι μετά χρημάτων συχνών ειρηνικά γενέσθαι σπονδάς εξαιτούμενοι, ο δε φιλάργυρος την γνώμην και τον τρόπον ων, τα μεν χρήματα έλαβε, τους δε πρέσβεις άπρακτους απέστειλε, "αύριον, φήσας, την πόλιν υμών ως νοσσιάν τη χειρί μου καταλήψομαι και πάντας μονοχίτωνας εξελθείν εάσως πλείον γαρ τούτου ου φιλανθρωπεύσομαι προς υμάς", πολλά πρότερον κατά Χριστού του Θεού ημών και της Αυτόν τεκούσης βλασφημήσας. Ταύτα οι την πόλιν οικούντες ακούσαντες και όσον Ιερατικόν, όσον τε λαϊκόν και συγκλητικόν εις τους θείους ναούς ελιτάνευον, τας χείρας εις ουρανούς αίροντες και "Κύριε εξ αγίου κατοικητηρίου", λέγοντες, "έπιδε επί τω μιαρώ Χαγάνω και επί πάσι τοις υπ' αυτού τολμωμένοις και κατάβαλε αυτό, ο υπερασπιστής ημών, Όπως μη είπη, που εστίν ο Θεός αυτών", και οι μεν ηύχοντο κλαίοντες, οι δε δια τε γης και θαλάσσης εν μια έγνων συρρηγνύειν τον πόλεμον ο δε υπ' αυτών βλασφημούμενος Κύριος, τη πρεσβεία της Αυτόν τεκούσης, ανέμους σφοδρούς και στροβίλους τη θαλασσή εκπέμψας και πάσαν διαταράξας, αύτανδρα τα σκυθικά πλοία τη θαλασσή παρέπεμψεν ενθείς δε και τοις εν πόλει θάρσος, όσον τούτοις δέος κατά των βλάσφημων εξέπεμψεν εις τους βαρβάρους δε τοσούτον φόνον ειργάσαντο, όσον ουδέ αριθμήσαι τις δύναται. Ταύτα ουδέ τους Πέρσας έλαβεν ούτω πραχθέντα, οι χείρα - ως λόγος - επί στόματος θέντες υπέστρεψαν άπρακτοι, ο δε Ιεράρχης και άπαν της εκκλησίας το πλήρωμα συν δάκρυσιν επινίκια ήδον και χαριστήρια. "Η δεξιά σου, Κύριε, δεδόξασται εν ισχύ η δεξιά σου χειρ, Κύριε, έθραυσεν εχθρούς και τω πλήθει της δόξης σου συνέτριψας τους υπεναντίους· πάντα τα έθνη εκύκλωσαν ημάς και τω ονόματι σου, Κύριε, ημυνάμεθα ταύτα". Ούτως η Παναγία και Υπεράμωμος Θεοτόκος, η των Χριστιανών αντίληψις, περί ημάς την ισχύν αυτής απεδείξατο και την μεγάλην και παράδοξον σωτηρίαν ταύτην ημίν εδωρήσατο. Δια ταύτα την παρούσαν ανάμνησιν ετησίως πανηγυρίζομεν εν τω σεβασμίω αυτής οίκω, τω όντι εν Βλαχέρναις.
Ο Άγιος Βάρταν ο εξ Αρμενίας μάρτυρας
Δεν έχουμε λεπτομέρειες για τον Βίο του Αγίου.
Ο Όσιος Ποίμην ο εν τω σπηλαίω (+ 1110) ό Πολύπαθης (Ρώσος)
Δεν έχουμε λεπτομέρειες για τον Βίο του Οσίου.
Ο Όσιος Ποίμην ο Νηστευτής (Ρώσος, 14ος αι.)
Δεν έχουμε λεπτομέρειες για τον Βίο του Οσίου.
Η Οσία Κάνδιδα η Βυζαντία
Δεν έχουμε λεπτομέρειες για τον Βίο της Οσίας.
Ο Όσιος Ιωσήφ ο Γεροντόγιαννης
Οι γονείς του οσίου, Εμμανουήλ και Ζαμπία, ευσεβείς και ενάρετοι άνθρωποι, ζούσαν στις Λίθινες, ονομαστό χωριό της Σητείας Κρήτης. Ο όσιος γεννήθηκε το 1799 στα ερειπωμένα κελλάκια της Μονής Κάψα, όπου είχαν καταφύγει οι γονείς του, λόγω τουρκικής επιδρομής. Ο Ιωάννης Βιτσέντζος (όπως ήταν το κοσμικό όνομα και το επίθετο του οσίου) μέχρι να μεγαλώσει βοηθούσε τον πατέρα του στις αγροτικές εργασίες. Ζωηρός και ατίθασος στον χαρακτήρα. Λόγω απαγόρευσης της λειτουργίας σχολείων, δεν έμαθε γράμματα. Ήταν όμως φιλομαθής και έξυπνος. Σε νεαρή ηλικία παντρεύτηκε την χωριανή του Καλλιόπη της οικογένειας Γεροντήδων και απέκτησε τέσσερα παιδιά. Τρεις κόρες και ένα γιο. Η αγροτική ζωή και οι συχνοί διαπληκτισμοί με τους Τούρκους, τον ανάγκασαν να μένει στο μετόχι που είχε στην τοποθεσία "Κατσαρόλι", κοντά στις Λίθινες. Αυτή η απομόνωση αγρίεψε περισσότερο τον ήδη δύστροπο χαρακτήρα του. Έγινε ευέξαπτος, σκληρός, ερειστικός και ανελεήμων. Ένα ατύχημα όμως, με τον θάνατο της μικρής του κόρης Ειρήνης, ήμερα Κυριακή, που αυτός είχε φύγει να κάνει εμπόριο, άλλαξε ριζικά την ζωή του. Και κατόπιν σαν μοναχός συμβούλευε: "Κι' αν θες ζωήν παντοτεινή να δης εις βασιλείαν Κυριακάς και εορτάς πράσσε (= σύχναζε) στην Εκκλησίαν". Μετά από διάφορες περιπέτειες, αφήνει την οικογένεια του στην πρόνοια του Θεού και γίνεται μοναχός στη Μονή του Κάψα, την οποία ανακαινίζει και αφιερώνεται ολόψυχα στην λατρεία του Θεού. Αφού έζησε αρκετά χρόνια ζωή αγία, παρέδωσε οσιακά την ψυχή του στον Θεό στις 8.00 το πρωί της 6ης Αυγούστου 1874. Σύμφωνα με παραδόσεις και μαρτυρίες ντόπιων κατοίκων, αλλά και άλλων, επετέλεσε πολλά θαύματα προ και μετά τον θάνατο του. Είναι τοπικός άγιος και η μνήμη του γιορτάζεται την 7η Αυγούστου. Η ανακομιδή των λειψάνων του έγινε με άδεια του οικείου Μητροπολίτη την 7η Μαΐου 1982 και η μνήμη της γιορτάζεται την Τρίτη προς Τετάρτη της Διακαινησίμου. Ακολουθία του οσίου αυτού συνέγραψε ο μοναχός Γεράσιμος Μικραγιαννανίτης, την οποία, μαζί με τον βίο του οσίου, εξέδωσε η Ιερά Μονή Τιμίου Προδρόμου Κάψα Σητείας Κρήτης, το 1993.
Απολυτίκιο. Ήχος πλ. α’. Τον συνάναρχον λόγον.
Της μονής του Προδρόμου τον νέον κτίτορα, ασκητικής εποφθέντα εν τη ερήμω Καψά αγωγής αρτίως άστρον παμφαέστατον, στέψωμεν άνθεσιν ωδών και προσπέσωμεν αυτού λειψάνοις τοις πανιέροις, ταις πρεσβείαις σου εκβοώντες σώσον ημάς εκ πειρασμών, Ιωσήφ.
Ο Άγιος Μίκαλλος
«Εγώ είμι το φως του κόσμου, ο ακολουθών εμοί ου μη περιπατήση εν τη σκοτία, αλλ' εξει το φως της ζωής» (Ιωάν. η', 12).
Ομιλεί ο Κύριος και λέγει! Εγώ είμαι το φως του κόσμου όλου του κόσμου.
Εκείνος που με ακολουθεί με εμπιστοσύνη απόλυτη κι ελπίδα και πρόθυμη υπακοή στα λόγια, αυτός δεν πρόκειται ποτέ να περιπατήσει στο σκοτάδι, αλλά θα έχει πάντα μέσα του ζωηφόρο και πνευματικό φως που προέρχεται από την αληθινή ζωή, τον Θεό, και οδηγεί πάλι σ' Αυτόν.
Τα υπέροχα και σωστικά τούτα λόγια, που Βγήκαν από το στόμα του Θείου Διδασκάλου για πρώτη φορά, έγιναν με τον καιρό σύνθημα ζωής από χιλιάδες ψυχές και χάρισαν στην Εκκλησία τις αμέτρητες μυριάδες των αγίων και των μαρτύρων της πίστεως.
Τούτα τα λόγια έκαμαν βίωμα και ζωή τους όλοι οι άγιοι. Τούτα τα λόγια έκαμε βίωμα και ζωή του κι ο άγιος Μίκαλλος ο προσφιλής και πολύ σεβαστός άγιος των κατοίκων της ωραίας Ακανθούς και των γύρω απ' αυτήν χωριών.
Με τούτο τον άγιο θα ασχοληθούμε κι εμείς στις γραμμές που ακολουθούν.
Όπως γράφουμε κι αλλού, ο άγιος Μίκαλλος είναι ένας από τους τριακόσιους αγίους που ήρθαν στην Κύπρο περί τα μέσα του 12ου αιώνα μετά τη Β' Σταυροφορία (1147-1149 μ.Χ.).
Για την παιδική ηλικία, τους γονείς και την ιδιαίτερη πατρίδα του αγίου δεν έχουμε δυστυχώς καμιά πληροφορία. Εκείνο που συμπεραίνουμε γι' αυτόν είναι, πως ο άγιος, όταν ήταν νέος, αναγκάστηκε για μια καλύτερη ζωή να ξενιτευτεί. Πήγε στη Γερμανία κι εργαζόταν ως εργάτης με άλλους Έλληνες. Εκεί ευρισκόμενος άκουσε κάποια μέρα το συγκλονιστικό κήρυγμα που την εποχή εκείνη κηρυσσόταν παντού στις διάφορες πόλεις και χώρες της Ευρώπης:-Αδέλφια, ελάτε να συνεργαστούμε για ένα έργο ιερό! Οι Άγιοι Τόποι, εκεί που γεννήθηκε, μεγάλωσε, περπάτησε και δίδαξε ο Χριστός μας, οι Τόποι στους οποίους έκαμε τόσα θαύματα, αλλά και διώχθηκε και συνελήφθηκε και σταυρώθηκε και απέθανε και τάφηκε βρίσκονται κάτω από τη μωαμεθανική εξουσία. Αλύπητα βασανίζονται όσοι τολμούν να πάνε εκεί ταπεινοί προσκυνητές. Οι Άγιοι Τόποι πρέπει να ελευθερωθούν. Και σ' αυτή την ιερή προσπάθεια καλούνται όλοι να βοηθήσουν.
Σε λίγο χρονικό διάστημα όσοι στην καρδιά τους ένιωθαν τη φλόγα της αγάπης του Χριστού να τους καίει, μαζεύτηκαν και δημιούργησαν μια μεγάλη στρατιά που ένα πρωί ξεκίνησε να κάμει έργο τον πόθο, που φλόγιζε τα στήθια των ανθρώπων αυτών. Η στρατιά αυτή, η γνωστή σαν δεύτερη σταυροφορία διαλύθηκε εκεί στη σημερινή Γιουγκοσλαβία. Ανάμεσα στα διάφορα σώματα στρατού ήταν και τριακόσιοι Έλληνες με αρχηγό κάποιο Αυξέντη, τον γνωστό άγιο Αυξέντιο. Όταν η στρατιά διαλύθηκε, οι Έλληνες μαζεύτηκαν και μετά από μία ενθουσιώδη ομιλία του Αρχηγού αποφάσισαν να τραβήξουν προς τα μέρη του Ιορδάνη και να ζήσουν εκεί μια ασκητική ζωή, μια ζωή πλήρους αφιέρωσης στον Θεό.
Η πρόταση έγινε δεκτή με ενθουσιασμό. Μετά από μια προσευχή που έγινε από μέρους όλων, οι άνθρωποι μας ξεκίνησαν. Πρώτα πήγαν και προσκύνησαν όλοι μαζί στα Ιεροσόλυμα. Ύστερα προχώρησαν προς τα έρημα του Ιορδάνη με σκοπό να αφιερωθούν στον Θεό και να ζήσουν εκεί τη ζωή που αποφάσισαν, τη μοναχική κι ασκητική ζωή. Η νηστεία, η προσευχή, η αγρυπνία, η μελέτη της Αγίας Γραφής, αλλά κι η έμπρακτη αγάπη προς όλους εκείνους που είχαν την ανάγκη τους, να η καθημερινή τους φροντίδα. Το περιβάλλον δυστυχώς και ευτυχώς του Ιορδάνη δεν τους βοηθούσε καθόλου στη ζωή που διάλεξαν να ζήσουν. Οι εχθροί της πίστεως του Χριστού που με φθονερό μάτι παρακολουθούσαν τη ζωή και την πρόοδο των ασκητών στα μέρη εκείνα, άρχισαν να τους παρενοχλούν. Κι αυτοί για να γλιτώσουν μαζεύτηκαν μια μέρα στην παραλία με τον σκοπό να φύγουν από τον τόπο εκείνο. Εδώ βρήκαν ένα καράβι, μπήκαν μέσα και ήρθαν στην Κύπρο, που ήταν τότε ονομαστή για τη θεοσέβεια της. Το καράβι σταμάτησε στην Πάφο. Μια παράδοση μάλιστα λέει, πως τούτο εξ αιτίας μιας δυνατής τρικυμίας, τσακίστηκε πάνω στους βράχους. Ευτυχώς οι άνθρωποι σώθηκαν όλοι πάνω στα συντρίμμια του καραβιού και βγήκαν έξω στη στεριά. Απ' εδώ σκορπίστηκαν σε διάφορα μέρη του Νησιού κι έζησαν ο καθένας τη μακαρία ζωή με τον δικό του τρόπο.
Αυτό έκανε κι ο άγιος Μίκαλλος. Με οδηγό τα λόγια του ψαλμωδού (ψαλμ. α', 1-2), που βεβαιώνουν πως είναι τρισευτυχισμένος και ευλογημένος από τον Θεό ο άνθρωπος που αποφεύγει τις συναναστροφές με ανθρώπους διεφθαρμένους και ασεβείς και αντίθετα έχει δοσμένη τη θέληση και τη σκέψη του στον νόμο του Κυρίου και αυτόν μελετά μέρα και νύκτα, προχώρησε στον δρόμο που διάλεξε. Μπροστά του έχει πάντα του Θεού το θέλημα, όπως το δίδαξε το φως του κόσμου, ο Χριστός. Με τη σκέψη σ' αυτόν βαδίζει ανυπόδητος, διασχίζει βουνά και κάμπους διαβαίνει ποτάμια ορμητικά, χείμαρρους, χωρίς φόβο και ατρόμητος προχωρεί μέχρις ότου ύστερα από πολλούς κινδύνους και κόπους έφτασε στα μέρη της Ακανθούς. Δύο σπήλαια που βρήκε στο μέρος αυτό και που στέκονται ακόμη και σήμερα τον κάμνουν να σταματήσει και να διαλέξει το μέρος αυτό σαν τόπο της ασκήσεώς του.
Το περιβάλλον υπέροχο. Θάμνοι ποικίλοι κάλυπταν και καλύπτουν ακόμη και σήμερα τον κάμπο γύρω κι ευωδιάζουν. Τα σπήλαια ευρύχωρα. Μπροστά απλώνεται απέραντη η γαλάζια θάλασσα. Ησυχία ονειρώδης. Μόνο ο φλοίσβος των κυμάτων ακούεται σιγαλά και το τραγούδι των πουλιών που πετάνε πάνω στους θάμνους ταράζει κάπως την ησυχία του τοπίου. Σε τούτο το μέρος ο όσιος μας με ευγνωμοσύνη απέραντη στον Πανάγαθο Θεό έστησε τη σκοπιά του και κάτω από την αιματόβρεκτη σημαία του Σταυρού άρχισε τον αγώνα. Σε όλη την ύπαρξη του μια σκέψη πρυτανεύει. Ο Κύριος κι οι εντολές του. Καθετί το υλιστικό του είναι ξένο κι αδιάφορο. «Σκύβαλα» θεωρεί όλα τα υλικά αγαθά, του κόσμου τούτου τα αγαθά, κάνοντας μια σύγκριση αυτών με τη χαρά και την ανάπαυση που δίνει ο Χριστός. Τα λόγια του ιερού υμνογράφου βρίσκουν κι εδώ πλήρη την εφαρμογή τους.
«Τοις ερημικοίς ζωή μακαριά εστί, θεϊκώ έρωτι πτερουμένοις». Δηλαδή η ζωή αυτών που για την αγάπη του Θεού πηγαίνουν και εγκαθίστανται στην έρημο μακριά από τον κόσμο, είναι ζωή μακαριά, ευλογημένη. Κι είναι η ζωή αυτών των ανθρώπων τέτοια, γιατί οι μοναχοί είναι ελεύθεροι από κάθε ταραχή και φροντίδα του κόσμου. Αυτοί συνέχεια έχουν στη σκέψη τον Θεό, και προς Αυτόν στρέφονται πάντα με μια αγάπη κι ένα έρωτα φλογερό κι αδιάκοπο. Μοναδικό μέλημα και φροντίδα τους έχουν ένα πράγμα. Να αρέσουν σ' Αυτόν.
Αυτό το μέλημα και τούτη τη φροντίδα έχει κι ο όσιος μας, τον Κύριο. Σ' αυτόν προσφέρει κάθε στιγμή και ώρα τον εαυτό του. Πόθος και παλμός κι αγώνας του καθημερινός, πως να γίνει άνθρωπος αρετής και να αρέσει στον Θεό. Τα λόγια του επιστήθιου φίλου του Χριστού, του Ιωάννου, είναι συνέχεια μπροστά του. «Ο κόσμος παράγεται και η επιθυμία αυτού, ο δε ποιών το θέλημα του κυρίου μένει εις τον αιώνα» (Α' Ιωάν. 6', 17). Τούτος ο μάταιος κόσμος κι οι αμαρτωλές επιθυμίες του εγώ παρέρχονται και μαζί τους όλα όσα επιθυμούν οι άνθρωποι να κατέχουν μέσα σ' αυτόν. Εκείνος όμως που αγαπά τον Θεό και εκτελεί το θέλημα Του δεν παρέρχεται. Μένει αιώνια. Δια την αγάπη του Θεού εγκατέλειψε κι αυτός τον κόσμο και τα του κόσμου. Προσπάθεια του μοναδική έγινε τώρα η πρόοδος του στην αρετή. Το θέλημα του Κυρίου μελετά καθημερινά με προσοχή και ευλάβεια στο ιερό Ευαγγέλιο. Με την προσευχή επίσης τη θερμή, την αγρυπνία, τη νηστεία ανεβαίνει καθημερινά της αρετής τα σκαλοπάτια. Με τούτα τα μέσα, αφού σταύρωσε «την σάρκα συν τοις παθήμασι και ταις επιθυμίαις» όπως λέει ο θείος Απόστολος (Γαλ. ε', 24), ελεύθερος πια βαδίζει σταθερά για να φτάσει κάποια μέρα εκεί που βασιλεύει αδιάκοπα η αιώνια μακαριότητα.
Στο απόμερο κι υπέροχο τούτο μέρος της μαρτυρικής μας Κύπρου το ποτισμένο με αίματα και δάκρυα τόσων οσίων και μαρτύρων έζησε ο άγιος μας χρόνια πολλά με βασική τροφή χόρτα του κάμπου και ρίζες και τρυφερές μύτες από αγριοβότανα. Λιτή η διατροφή του. Πλούσια η χαρά κι η γαλήνη της καρδιάς του. Πλουσιώτερη η προσφορά του στις διψασμένες για παρηγοριά και φωτισμό ψυχές, που απ' τις πρώτες μέρες που τον γνώρισαν δεν έπαψαν συχνά να τον επισκέπτονται και να εκζητούν τη βοήθεια του. Βοήθεια στις δυσκολίες και τους διωγμούς που αντιμετώπιζαν από τους σκληρούς κατακτητές της νήσου μας, τους Φράγκους. Αλλά και βοήθεια στις διάφορες αρρώστιες που έδερναν τους κατοίκους του πονεμένου αυτού τόπου. Καθημερινά, σε διάφορες ώρες, πλήθη χριστιανών τον επεσκέπτοντο για να ακούσουν τα λόγια και τις συμβουλές του ή για να ζητήσουν τη θεραπεία των ασθενών τους που του έφερναν.
Η χάρη του αγίου Πνεύματος που πλούσια είχε σκηνώσει στην ψυχή του χάριζε την πολυπόθητη υγεία σε όσους με ειλικρινή μετάνοια τον επεσκέπτοντο και με πίστη βαθιά ζητούσαν από τις προσευχές του το έλεος του Θεού. Κανένας δεν έφευγε από το ασκητήριό του δυσαρεστημένος. Η αγιότητα του είχε διαλάμψει στο νοητό της Εκκλησίας στερέωμα. Και όταν η αγάπη του Θεού τον είχε καλέσει για να τον ξεκουράσει στην πέραν του τάφου ζωή, ήρεμα ο άγιος παρέδωσε την ψυχή του στις 7 Αυγούστου στα χέρια Εκείνου από τον οποίο έλαβε δόξα άφθιτο και μακαριότητα αιώνια. Η θαυματουργική του δύναμη συνεχίζεται και σήμερα σε όσους με πίστη επισκέπτονταν μέχρι την επιδρομή του βάρβαρου Αττίλα το 1974 το εκκλησάκι του, που βρισκόταν δίπλα στα σπήλαια και επλένοντο με το αγίασμα του, ελάμβαναν τη θεραπεία στην αρρώστια τους και την παρηγοριά στη δοκιμασία τους.
Η θαυματουργική χάρη του αγίου Μίκαλλου ανεφέρετο στη θεραπεία της μαλάριας και της λέπρας. Επίσης οι μητέρες που θήλαζαν τα παιδάκια τους, όταν δεν είχαν γάλα, πήγαιναν στη χάρη του με πίστη, θήλαζαν από τους σταλακτίτες που ήσαν στα σπήλαια και επεκαλούντο τη βοήθεια του, την οποίαν και ελάμβαναν πλούσια. Άρρητη ευωδία, αναφέρουν οι παλαιοί, ξεχυνόταν από τα δύο σπήλαια μέχρι τελευταία, που έφθανε γύρω στα χωράφια που καλλιεργούσαν οι αγρότες της Ακανθούς. Δίπλα στα σπήλαια υπήρχε και υπάρχει ακόμη μια θαλερή μυρτιά, «η μυρτιά του οσίου Μίκαλλου» στην οποία αποδίδονταν πλούσιες θαυματουργικές ιδιότητες.
Με την καρδιά σφιγμένη, αλλά και λουσμένη στα δάκρυα μιας ειλικρινούς μετάνοιας καλούνται οι κάτοικοι της πονεμένης Ακανθούς όπου κι αν βρίσκονται, και μαζί μ' αυτούς κι όλοι οι πιστοί χριστιανοί της ηρωοτόκου Κύπρου, της νήσου που την αγιάζουν τόσοι άγιοι, μαζί κι ο όσιος Μίκαλλος για τον οποίο ομιλούμε, να ενθυμούνται πάντα, μα κι όλοι να ενθυμούμαστε συχνά-πυκνά, τούτη την αλήθεια:Η ειλικρινής μετάνοια είναι το μοναδικό μέσο για να μπορεί ο άνθρωπος κάθε φορά να επιτυγχάνει την έξοδο του από τις συμφορές που τον δέρνουν και τον στενοχωρούν. αη αληθινή μετάνοια είναι η δύναμη που οδηγεί τον άνθρωπο και τον πιο αμαρτωλό, στον δρόμο της σωτηρίας. Αυτό το μέσο, αυτό το φάρμακο καλούμαστε να χρησιμοποιήσουμε κι εμείς, τούτο τον καιρό, αν θέλουμε να σωθούμε και να επιτύχουμε ξανά τη λύτρωση και τη σωτηρία μας. Είναι καιρός με συντριβή ψυχής να μετανιώσουμε, να κλάψουμε για τις αμαρτίες μας και με ειλικρινή εξομολόγηση να ζητήσουμε να λάβουμε τα έλεος του Θεού. και θα το λάβουμε. Θα μας το χαρίσει η ευσπλαχνία του. Και θα επιτύχουμε τη λύτρωση που ποθούμε. Τότε ελεύθεροι θα ξαναγυρίσουμε και πάλι στα αγαπημένα μέρη. Θα ξαναπάμε στα χωριά μας. Θα ξανακτυπήσουν οι καμπάνες των εκκλησιών που οι βάρβαροι του Αττίλα δεν κατέστρεψαν και θα ξαναλειτουργηθούμε σ' αυτές. με ανείπωτη χαρά και αγαλλίαση θα απευθύνουμε και πάλι θερμά τα ευχαριστώ μας στον Κύριο, την Παναγία Μητέρα Του και μητέρα όλων μας και στους άγιους μας.
Τότε με χαρά και αγαλλίαση θα ψάλλουμε και πάλι του ψαλμωδού μας τον επίκαιρο στίχο. «Αύτη η ημέρα ην εποίησεν ο Κύριος αγαλλιασώμεθα και ευφρανθώμεν εν αυτή».
Άγιοι της Κύπρου μας, άγιε Μίκαλλε, δώστε, σας παρακαλούμε η ημέρα αυτή να 'ρθει το συντομώτερο. Αμήν.
Απολυτίκιο Ήχος α’. του λίθου σφραγισθέντος.Της ερήμου πολίτης, και εν σώματι άγγελος, και θαυματουργός ανεδείχθης, θεφόρε πατήρ ημών Μίκαλλε, νηστείρ, αγρυπνία, προσευχή, ουράνια χαρίσματα λαβών θεραπεύεις τους νοσούντας, και τας ψυχάς των πίστει προστρεχόντων σοι. Δόξα τω δεδωκότι σοι ισχύν δόξα τω σε στεφανώσαντι, δόξα τω ενεργούντι δια σου πάσιν ιάματα.
Έτερον απολυτίκιο υπό Χαραλάμπους Μ. Μπούσια. Ήχος δ. Ταχύ προκατάλαβε.Χριστώ ευηρέστησας οσιακή αγωγή, θεσπέσιε Μίκαλλε, εν τοις σπηλαίοις της γης οικήσας ως άσαρκος, εύχος και αντιλήπτωρ Ακανθούς της εν Κύπρω, πρέσβευε δωρηθήναι τοις πιστοίς ουρανόθεν υγείαν και ειρήνην ψυχών αδιατάρακτον.
Πέμπτη 6 Αυγούστου 2009
Η ΜΕΤΑΜΟΡΦΩΣΙΣ ΤΟΥ ΣΩΤΗΡΟΣ ΧΡΙΣΤΟΥ
Η ΜΕΤΑΜΟΡΦΩΣΙΣ ΤΟΥ ΣΩΤΗΡΟΣ ΧΡΙΣΤΟΥ, Αββακούμ Νεομάρτυρα
Η Μεταμόρφωση του Σωτήρος Χριστού (εορτή Σωτήριος, Σωτηρία)
Κατά τη διήγηση των Ευαγγελιστών, ο Κύριος μας Ιησούς Χριστός πήρε από τους μαθητές τον Πέτρο, τον Ιωάννη και τον Ιάκωβο και ανέβηκε ατό ορός Θαβώρ για να προσευχηθεί. Οι τρεις μαθητές Του, όπως ήταν κουρασμένοι από τη δύσκολη ανάβαση στο Θαβώρ και ενώ κάθισαν να ξεκουραστούν, έπεσαν σε βαθύ ύπνο. Όταν, όμως, ξύπνησαν, αντίκρισαν απροσδόκητο και εξαίσιο θέαμα. Το πρόσωπο του Κυρίου άστραφτε σαν τον ήλιο, και τα φορέματα Του ήταν λευκά σαν το φως. Τον περιστοίχιζαν δε και συνομιλούσαν μαζί Του δυο άνδρες, ο Μωυσής και ο Ηλίας. Αφού οι μαθητές συνήλθαν κάπως από την έκπληξη, ο πάντα ενθουσιώδης, Πέτρος, θέλοντας να διατηρηθεί αυτή η αγία μέθη που προκαλούσε η ακτινοβολία του Κυρίου, ικετευτικά είπε να στήσουν τρεις σκηνές. Μία για τον Κύριο, μία για το Μωυσή και μία για τον Ηλία. Πριν προλάβει, όμως, να τελειώσει τη φράση του, ήλθε σύννεφο που τους σκέπασε και μέσα απ' αυτό ακούστηκε φωνή που έλεγε: "Ούτος εστίν ο υιός μου ο αγαπητός, αυτού ακούετε". Δηλαδή, Αυτός είναι ο Υιός μου ο αγαπητός, που τον έστειλα για να σωθεί ο κόσμος. Αυτόν να ακούτε. Οφείλουμε, λοιπόν, και εμείς όχι μόνο να Τον ακούμε, αλλά και να Τον υπακούμε. Σε οποιοδήποτε δρόμο μας φέρει, είμαστε υποχρεωμένοι να πειθαρχούμε.Απολυτίκιο. Ήχος βαρύς.Μετεμορφώθης εν τω όρει, Χριστέ ο Θεός, δείξας τοις Μαθηταίς σου, την δόξαν σου καθώς ηδύναντο, λάμψον και ημίν τοις αμαρτωλοίς, το φως το αΐδιον, πρεσβείαις της Θεοτόκου, Φωτοδότα δόξα σοι.
Κοντάκιον. Αυτόμελον. Ήχος βαρύς.
Επί τού όρους μετεμορφώθης, και ως εχώρουν οι Μαθηταί σου την δόξαν σου, Χριστέ ο Θεός εθεάσαντο, ίνα όταν σε ίδωσι σταυρούμενον, το μεν πάθος νοήσωσιν εκούσιον, τω δε κόσμω κηρύξωσιν, ότι συ υπάρχεις αληθώς, τού Πατρός το απαύγασμα.
Ο Άγιος Αββακούμ ο Νεομάρτυρας
Για τον νεομάρτυρα αυτόν δεν έχουμε πολλές πληροφορίες για τη ζωή του. Το Νέο Μαρτυρολόγιο και οι Συναξαριστές δεν τον αναφέρουν. Μόνο στον Κώδικα Ω 89, φ. 155 της Λαύρας, αναφέρονται ότι, στις 6 Αυγούστου 1628 μαρτύρησε ο όσιος και νέος μάρτυρας Αββακούμ στη μεγαλούπολη Θεσσαλονίκη, εις δόξαν και καύχημα των Ορθοδόξων χριστιανών. Στο ημερολόγιο της Εκκλησίας της Ελλάδος και μάλιστα στην τοπική αγιολογία της Θεσσαλονίκης, δεν αναφέρεται τίποτα γι' αυτόν τον μάρτυρα. Στο Μικρό Ευχολόγιο η μνήμη του Αγίου αυτού αναφέρεται στις 6 Αυγούστου. (Επειδή όμως η μνήμη του συμπίπτει με τη γιορτή της Μεταμορφώσεως, ο Νεομάρτυρας αυτός γιορτάζεται άλλοτε την 5η και άλλοτε την 7η Αυγούστου).
Η Μεταμόρφωση του Σωτήρος Χριστού (εορτή Σωτήριος, Σωτηρία)
Κατά τη διήγηση των Ευαγγελιστών, ο Κύριος μας Ιησούς Χριστός πήρε από τους μαθητές τον Πέτρο, τον Ιωάννη και τον Ιάκωβο και ανέβηκε ατό ορός Θαβώρ για να προσευχηθεί. Οι τρεις μαθητές Του, όπως ήταν κουρασμένοι από τη δύσκολη ανάβαση στο Θαβώρ και ενώ κάθισαν να ξεκουραστούν, έπεσαν σε βαθύ ύπνο. Όταν, όμως, ξύπνησαν, αντίκρισαν απροσδόκητο και εξαίσιο θέαμα. Το πρόσωπο του Κυρίου άστραφτε σαν τον ήλιο, και τα φορέματα Του ήταν λευκά σαν το φως. Τον περιστοίχιζαν δε και συνομιλούσαν μαζί Του δυο άνδρες, ο Μωυσής και ο Ηλίας. Αφού οι μαθητές συνήλθαν κάπως από την έκπληξη, ο πάντα ενθουσιώδης, Πέτρος, θέλοντας να διατηρηθεί αυτή η αγία μέθη που προκαλούσε η ακτινοβολία του Κυρίου, ικετευτικά είπε να στήσουν τρεις σκηνές. Μία για τον Κύριο, μία για το Μωυσή και μία για τον Ηλία. Πριν προλάβει, όμως, να τελειώσει τη φράση του, ήλθε σύννεφο που τους σκέπασε και μέσα απ' αυτό ακούστηκε φωνή που έλεγε: "Ούτος εστίν ο υιός μου ο αγαπητός, αυτού ακούετε". Δηλαδή, Αυτός είναι ο Υιός μου ο αγαπητός, που τον έστειλα για να σωθεί ο κόσμος. Αυτόν να ακούτε. Οφείλουμε, λοιπόν, και εμείς όχι μόνο να Τον ακούμε, αλλά και να Τον υπακούμε. Σε οποιοδήποτε δρόμο μας φέρει, είμαστε υποχρεωμένοι να πειθαρχούμε.Απολυτίκιο. Ήχος βαρύς.Μετεμορφώθης εν τω όρει, Χριστέ ο Θεός, δείξας τοις Μαθηταίς σου, την δόξαν σου καθώς ηδύναντο, λάμψον και ημίν τοις αμαρτωλοίς, το φως το αΐδιον, πρεσβείαις της Θεοτόκου, Φωτοδότα δόξα σοι.
Κοντάκιον. Αυτόμελον. Ήχος βαρύς.
Επί τού όρους μετεμορφώθης, και ως εχώρουν οι Μαθηταί σου την δόξαν σου, Χριστέ ο Θεός εθεάσαντο, ίνα όταν σε ίδωσι σταυρούμενον, το μεν πάθος νοήσωσιν εκούσιον, τω δε κόσμω κηρύξωσιν, ότι συ υπάρχεις αληθώς, τού Πατρός το απαύγασμα.
Ο Άγιος Αββακούμ ο Νεομάρτυρας
Για τον νεομάρτυρα αυτόν δεν έχουμε πολλές πληροφορίες για τη ζωή του. Το Νέο Μαρτυρολόγιο και οι Συναξαριστές δεν τον αναφέρουν. Μόνο στον Κώδικα Ω 89, φ. 155 της Λαύρας, αναφέρονται ότι, στις 6 Αυγούστου 1628 μαρτύρησε ο όσιος και νέος μάρτυρας Αββακούμ στη μεγαλούπολη Θεσσαλονίκη, εις δόξαν και καύχημα των Ορθοδόξων χριστιανών. Στο ημερολόγιο της Εκκλησίας της Ελλάδος και μάλιστα στην τοπική αγιολογία της Θεσσαλονίκης, δεν αναφέρεται τίποτα γι' αυτόν τον μάρτυρα. Στο Μικρό Ευχολόγιο η μνήμη του Αγίου αυτού αναφέρεται στις 6 Αυγούστου. (Επειδή όμως η μνήμη του συμπίπτει με τη γιορτή της Μεταμορφώσεως, ο Νεομάρτυρας αυτός γιορτάζεται άλλοτε την 5η και άλλοτε την 7η Αυγούστου).
Τετάρτη 5 Αυγούστου 2009
Προεόρτιο της Μεταμόρφωσις του Σωτήρος Χριστού
Προεόρτιο της Μεταμόρφωσις του Σωτήρος Χριστού, Ευσιγνίου, Καττιδίου και Καττιδιανού, Νόννας, Σόλεβ Αιγυπτίου, Φαβίου Ιερομάρτυρα, Θερισσού Επισκόπου, Ευθυμίου Πατριάρχη, Χρήστου εκ Πρεβέζης, Ευγενίου Αιτωλού
Προεόρτια της Μεταμόρφωσις Σωτήρος Χριστού
Ο Κύριος είχε προειπεί στους μαθητές του για τούς κινδύνους, για τα πάθη του και την θανάτωση του και επίσης για το τι θα τραβούσαν στην συνέχεια από τούς ειδωλολάτρες και τούς εχθρούς του Ευαγγελίου, λέγοντας τους πώς αυτά ανήκουν στην παρούσα ζωή. Εκείνο όμως πού έχει ουσιαστική σημασία είναι η αιώνια ζωή. Έτσι λοιπόν ο Χριστός θέλοντας να δείξει στους μαθητές του μία πρόγευση της αιώνιας ζωής, παρέλαβε τρεις από τούς μαθητές τους, τον Πέτρο, τον Ιάκωβο και τον Ιωάννη και τούς ανέβασε σε ένα βουνό. Εκεί μεταμορφώθηκε και έλαμψε το πρόσωπό Του σαν το φως. και τότε εμφανίστηκαν ο Μωυσής και ο Ηλίας οι οποίοι συνομίλησαν μαζί με τον Ιησού. Ο Κύριος πήρε μόνο αυτούς τούς μαθητές, διότι είχαν κάποια υπεροχή έναντι των άλλων. Συγκεκριμένα ο Πέτρος γιατί αγαπούσε πολύ τον Χριστό, ο Ιωάννης γιατί τον αγαπούσε πολύ ο Χριστός και ο Ιάκωβος επειδή είχε την δύναμη να πιει το ποτήρι πού ήπιε ο Χριστός. Τούς Μωϋσή και Ηλία τούς έφερε για να διορθώσει τις εντυπώσεις πού υπήρχαν μέχρι τότε για το ποίος ήταν, αν ήταν δηλαδή ο Ιωάννης ο Βαπτιστής η κάποιος μεγάλος προφήτης. Αυτά λοιπόν συνέβησαν στην Μεταμόρφωση του Κυρίου ημών Ιησού Χριστού, στο όρος Θαβώρ.
Απολυτίκιον. Ήχος δ’.
Χριστού την Μεταμόρφωσιν προϋπαντήσωμεν, φαιδρώς πανηγυρίζοντες τα προεόρτια, πιστοί και βοήσωμεν, Ήγγικεν η ημέρα της ενθέου ευφροσύνης, άνεισιν εις το όρος το Θαβώρ ο Δεσπότης, της θεότητος αυτού απαστράψαι την ωραιότητα.
Κοντάκιον Προεόρτιον. Ήχος δ’. Επεφάνης σήμερον.
Εν τη θεία σήμερον Μεταμορφώσει, η βροτεία άπασα, φύσις προλάμπει θεϊκώς, εν ευφροσύνη κραυγάζουσα, Μεταμορφούται Χριστός, σώζων άπαντας.
Ο Άγιος ΕυσίγνιοςΓεννήθηκε στην Αντιόχεια και ήταν στρατιωτικός για εξήντα ολόκληρα χρόνια. Στρατεύθηκε όταν βασίλευε ο Κώνστας ο Χλωρός, πατέρας του Μεγάλου Κωνσταντίνου. Έζησε πολλά χρόνια και πρόφθασε μέχρι και τη βασιλεία του Ιουλιανού του Παραβάτη. Όταν κάποτε ο βασιλιάς αυτός έφθασε στην Αντιόχεια, ζήτησε να τον δει κάποιος γέροντας στρατιώτης 110 χρονών! Ο Ιουλιανός από περιέργεια τον δέχθηκε, και έμεινε έκπληκτος όταν είδε το γέροντα στρατιώτη τόσων χρονών να διατηρεί αλύγιστο το σώμα του. Διέταξε και τον περιποιήθηκαν όσο το δυνατόν καλύτερα. Αλλά ο Ευσίγνιος δεν ικανοποιήθηκε απ' αυτές τις περιποιήσεις του Ιουλιανού και του δήλωσε ότι είναι χριστιανός και ότι μάταια προσπαθεί να ζωντανέψει ένα πτώμα, όπως είναι η ειδωλολατρία. Και επί τέλους, να πάψει να διώκει το Χριστό. Όταν άκουσε αυτά ο Ιουλιανός, εξαγριώθηκε και διέταξε αμέσως να τον αποκεφαλίσουν. Τότε ο Ευσίγνιος, γεμάτος από χαρά, είπε: "Ευχαριστώ, βασιλιά. Ο θάνατος με σεβάστηκε στο πεδίο των μαχών, για να με εύρει τώρα και να μου δώσει το κτύπημα χάριν του Χρίστου. Τέτοιο τέλος είναι άξιο χριστιανού στρατιώτη, και δοξολογώ τον Ύψιστο πού ευδόκησε να με επιφυλάξει για τέτοιο τέλος". Έτσι ο Ευσίγνιος έλαβε τον τίμιο θάνατο του μαρτυρίου με αποκεφαλισμό.
Απολυτίκιο. Ήχος δ’. Ταχύ προκατάλαβε.Ως έμπλεως πίστεως, της προς Χριστόν ευσεβώς, νεάζον το φρόνημα, έσχες εν γήρα καλώς, Ευσίγνιε ένδοξε, όθεν ομολογήσας, τον Υπέρθεον Λόγον, ήλεγξας θαρσαλέως, Παραβάτου το θράσος, εντεύθεν μετά Μαρτύρων, ως Μάρτυς δεδόξασαι.
Κοντάκιον. Ήχος πλ. δ’. Ως απαρχάς.
Ως ευσεβείας μάρτυρα, και αληθή θεόφρονα, η Εκκλησία γεραίρει δοξάζουσα, τους θείους άθλους σήμερον, του σοφού Ευσιγνίου, ακαταπαύστως βοώσα, Ταις αυτού ικεσίαις, τους δούλους σου συντήρησον Πολυέλεε.
Τα Άγια Αδέλφια Καττίδιος και Καττιδιανός
Μαρτύρησαν δια λιθοβολισμού.
Η Αγία Νόννα
Η Αγία αυτή ανήκει στη μερίδα των χριστιανών γυναικών, και μητέρων, που με το φως του Ιησού Χριστού λάμπρυναν το στερέωμα της χριστιανικής Ιστορίας. Ευσεβής, αγνή, με θερμή πίστη, με διαμαντένιο χαρακτήρα, με πολλή μελέτη και ακριβή γνώση των δογμάτων και των εντολών της χριστιανικής θρησκείας, αναδείχτηκε ο καλός άγγελος του σπιτιού της. Ο σύζυγος της Γρηγόριος είχε πέσει στην αίρεση των Υψισταρίων, που δεχόταν μονοπρόσωπο τον Ύψιστο και απέρριπτε τον Τριαδικό Θεό. Αλλά η Νόννα με τις προσευχές της και την πειθώ, που εξασκούσε με σοφία και στοργή, επανέφερε το σύζυγο της στον ορθόδοξο δρόμο, για να αναδειχθεί στη συνέχεια ένας από τους πιο ευσεβείς επισκόπους της Εκκλησίας μας. Έπειτα η Νόννα, έδειξε τόσο μεγάλη προσοχή στην ανατροφή των παιδιών της, ώστε ανέδειξε πολύτιμες δυνάμεις και έξοχα κοσμήματα της χριστιανικής πίστης. Και αυτά ήταν, ο μεγάλος πατέρας της Εκκλησίας μας Γρηγόριος ο Θεολόγος, ο άλλος γιος της Καισάριος και η πασίγνωστη -για την ευσέβεια της- κόρη της Γοργονία. Έτσι η Νόννα αποτελεί παράδειγμα για μίμηση στις κοινωνίες, που θέλουν να αντλούν από την οικογένεια χριστιανική τόνωση, και νικηφόρες δυνάμεις κατά των ασεβών δοξασιών και της τυραννίας των παθών. Η Αγία Νόννα απεβίωσε ειρηνικά.
Ο Άγιος Σόλεβ ο Αιγύπτιος
Μαρτύρησε δια τοξευόμενου βέλους.
Ο Άγιος Φάβιος (ή σωστότερα Φαβιανός) ο Ιερομάρτυρας επίσκοπος Ρώμης
Μαρτύρησε δια ξίφους. Στους καταλόγους των πάπων μεταξύ των μαρτύρων συγκαταλέγεται ο πάπας Φαβιανός (236-350), που μαρτύρησαν επί Δεκίου την 20ή Ιανουαρίου (Ευσεβίου Εκκλ. Ιστορία κεφ. κθ').
Ο Άγιος Θέρισσος (ή Θύρσος) επίσκοπος Καρπασίας
Κύπριος Άγιος, επ' ονόματι του οποίου σώζεται και αρχαίος ναός κοντά στη θάλασσα. (Περιττώς επαναλαμβάνεται η μνήμη του, από ορισμένα Αγιολόγια, και την 23η Ιουλίου).
Ο Άγιος Ευθύμιος Πατριάρχης Κωνσταντινούπολης
Τη μνήμη του αναγράφει ο Γεδεών στο Εορτολόγιό του σελ. 149. Ο Ευθύμιος αυτός είναι, που πατριάρχευσε από το 906-911 και μετά την παύση του Αλεξάνδρου, αδελφού του Λέοντα του Σοφού. Κατόπιν αποσύρθηκε στη Μονή του Αγαθού, όπου απεβίωσε ειρηνικά την 5η Αυγούστου του 917.
Ο Άγιος Χρήστος από την Πρέβεζα
Ο ήρωας αυτός της Ορθοδοξίας ήταν από την Πρέβεζα. "Αν και ναυτικός στο επάγγελμα, καθόλου δεν αποξενώθηκε από την χριστιανοπρεπή διαγωγή του. Όταν κάποτε το πλοίο στο όποιο δούλευε έφτασε από την Κρήτη στο λιμάνι της Κω, ο Χρήστος αμέσως έτρεξε στην Εκκλησία, προσευχήθηκε, βρήκε πνευματικό και εξομολογήθηκε. Μετά από μέρες, όταν πήγαινε για το πλοίο του, συναντήθηκε με γενίτσαρους, που άρχισαν να του βρίζουν την πίστη και το άγιο βάπτισμα. Ο Χρήστος δεν φοβήθηκε και απάντησε στους Τούρκους, ότι ο Μωάμεθ είναι ο κολασμένος αντίχριστος. Γεμάτοι θυμό οι γενίτσαροι, όρμησαν επάνω του και με άγρια χτυπήματα του είπαν ν' αρνηθεί την πίστη του για να σωθεί. Ο Χρήστος απάντησε απαγγέλλοντας το σύμβολο της πίστης. Τότε αυτοί, τον έβγαλαν έξω από την πόλη και τον έκαψαν ζωντανό. Οι άπιστοι άφησαν το σώμα του άταφο για ένα μήνα. 'Αλλά το λείψανο του Αγίου έμεινε αναλλοίωτο και στις πρώτες νύχτες το σκέπαζε κάποιο γλυκό φως, που προερχόταν από τον ουρανό. Μάλιστα, κατά το διάστημα αυτό έκανε και πολλά θαύματα. Όλα αυτά έγιναν στις 5 Αυγούστου 1668.
Ο Όσιος Ευγένιος ο Αιτωλός
Ο όσιος Ευγένιος Ιωαννούλιος ή Γιαννούλης ο Αιτωλός, γεννήθηκε το 1595 ή 1596 στο Μέγα Δένδρο Αποκούρου από πτωχούς γονείς. Χειροτονήθηκε διάκονος το 1616 στη Μονή Τατάρνας και για μικρό χρονικό διάστημα παρέμεινε στη Μονή Ξηροποτάμου του Αγίου Όρους. Το 1619 χειροτονήθηκε πρεσβύτερος στη Μονή Σινά από τον τότε Πατριάρχη Αλεξανδρείας Κύριλλο Λούκαρη και κατόπιν Οικουμενικό Πατριάρχη με τον όποιο έζησε πολλές ταλαιπωρίες για την προσήλωση του στην Ορθοδοξία και για το αδούλωτο πνεύμα του. Ο Ευγένιος, έφτασε στο σημείο, ακόμα και να καθαιρεθεί από τον Τουρκόφιλο και Λατινόφρονα Πατριάρχη Κύριλλο Κοντάρη, αλλά αργότερα, το 1639, ο Πατριάρχης Παρθενίας τον αποκατέστησε πανηγυρικά. Ο όσιος Ευγένιος από το 1639 ως το 1640 διηύθυνε τη Σχολή της Άρτας. Αργότερα πήγε στο Καρπενήσι, όπου ανήγειρε μεγαλύτερο ναό της Αγίας Τριάδας και στον περίβολο του Σχολή Ανωτέρων Γραμμάτων, που έγινε για την Ευρυτανία κέντρο πνευματικής αναγέννησης και αναδείχτηκαν από εκεί πολλοί σπουδαίοι άντρες, όπως επίσκοποι, Πατριάρχες κλπ. Επίσης ο Όσιος, ίδρυσε Σχολές στη Μονή Αγίας Παρασκευής στα Βραγιαννά και στο Αιτωλικό. Πέθανε το 1682 και τάφηκε στον νάρθηκα της Αγίας Παρασκευής, αφήνοντας αξιόλογο συγγραφικό έργο. Από την Ορθόδοξη Εκκλησία αγιοποιήθηκε την 1η Ιουλίου 1982. (Η μνήμη του αναφέρεται την 6η Αυγούστου, αλλά επειδή συμπίπτει με την μεγάλη εορτή της Μεταμορφώσεως του Σωτήρος εορτάζεται την 5η Αυγούστου).
Απολυτίκιο. Ήχος δ’. Ταχύ προκατάλαβε.Διδάσκαλος ένθεος και οδηγός των πιστών εδείχθης εν Πνεύματι, οία θεράπων Χριστού, Ευγένιε Όσιε, λόγω γαρ διαπρεπών και λαμπρότητι βίου, ώφθης της ευσέβειας πρακτικός υποφήτης, διό η Εκκλησία μακαρίζει σε.
Προεόρτια της Μεταμόρφωσις Σωτήρος Χριστού
Ο Κύριος είχε προειπεί στους μαθητές του για τούς κινδύνους, για τα πάθη του και την θανάτωση του και επίσης για το τι θα τραβούσαν στην συνέχεια από τούς ειδωλολάτρες και τούς εχθρούς του Ευαγγελίου, λέγοντας τους πώς αυτά ανήκουν στην παρούσα ζωή. Εκείνο όμως πού έχει ουσιαστική σημασία είναι η αιώνια ζωή. Έτσι λοιπόν ο Χριστός θέλοντας να δείξει στους μαθητές του μία πρόγευση της αιώνιας ζωής, παρέλαβε τρεις από τούς μαθητές τους, τον Πέτρο, τον Ιάκωβο και τον Ιωάννη και τούς ανέβασε σε ένα βουνό. Εκεί μεταμορφώθηκε και έλαμψε το πρόσωπό Του σαν το φως. και τότε εμφανίστηκαν ο Μωυσής και ο Ηλίας οι οποίοι συνομίλησαν μαζί με τον Ιησού. Ο Κύριος πήρε μόνο αυτούς τούς μαθητές, διότι είχαν κάποια υπεροχή έναντι των άλλων. Συγκεκριμένα ο Πέτρος γιατί αγαπούσε πολύ τον Χριστό, ο Ιωάννης γιατί τον αγαπούσε πολύ ο Χριστός και ο Ιάκωβος επειδή είχε την δύναμη να πιει το ποτήρι πού ήπιε ο Χριστός. Τούς Μωϋσή και Ηλία τούς έφερε για να διορθώσει τις εντυπώσεις πού υπήρχαν μέχρι τότε για το ποίος ήταν, αν ήταν δηλαδή ο Ιωάννης ο Βαπτιστής η κάποιος μεγάλος προφήτης. Αυτά λοιπόν συνέβησαν στην Μεταμόρφωση του Κυρίου ημών Ιησού Χριστού, στο όρος Θαβώρ.
Απολυτίκιον. Ήχος δ’.
Χριστού την Μεταμόρφωσιν προϋπαντήσωμεν, φαιδρώς πανηγυρίζοντες τα προεόρτια, πιστοί και βοήσωμεν, Ήγγικεν η ημέρα της ενθέου ευφροσύνης, άνεισιν εις το όρος το Θαβώρ ο Δεσπότης, της θεότητος αυτού απαστράψαι την ωραιότητα.
Κοντάκιον Προεόρτιον. Ήχος δ’. Επεφάνης σήμερον.
Εν τη θεία σήμερον Μεταμορφώσει, η βροτεία άπασα, φύσις προλάμπει θεϊκώς, εν ευφροσύνη κραυγάζουσα, Μεταμορφούται Χριστός, σώζων άπαντας.
Ο Άγιος ΕυσίγνιοςΓεννήθηκε στην Αντιόχεια και ήταν στρατιωτικός για εξήντα ολόκληρα χρόνια. Στρατεύθηκε όταν βασίλευε ο Κώνστας ο Χλωρός, πατέρας του Μεγάλου Κωνσταντίνου. Έζησε πολλά χρόνια και πρόφθασε μέχρι και τη βασιλεία του Ιουλιανού του Παραβάτη. Όταν κάποτε ο βασιλιάς αυτός έφθασε στην Αντιόχεια, ζήτησε να τον δει κάποιος γέροντας στρατιώτης 110 χρονών! Ο Ιουλιανός από περιέργεια τον δέχθηκε, και έμεινε έκπληκτος όταν είδε το γέροντα στρατιώτη τόσων χρονών να διατηρεί αλύγιστο το σώμα του. Διέταξε και τον περιποιήθηκαν όσο το δυνατόν καλύτερα. Αλλά ο Ευσίγνιος δεν ικανοποιήθηκε απ' αυτές τις περιποιήσεις του Ιουλιανού και του δήλωσε ότι είναι χριστιανός και ότι μάταια προσπαθεί να ζωντανέψει ένα πτώμα, όπως είναι η ειδωλολατρία. Και επί τέλους, να πάψει να διώκει το Χριστό. Όταν άκουσε αυτά ο Ιουλιανός, εξαγριώθηκε και διέταξε αμέσως να τον αποκεφαλίσουν. Τότε ο Ευσίγνιος, γεμάτος από χαρά, είπε: "Ευχαριστώ, βασιλιά. Ο θάνατος με σεβάστηκε στο πεδίο των μαχών, για να με εύρει τώρα και να μου δώσει το κτύπημα χάριν του Χρίστου. Τέτοιο τέλος είναι άξιο χριστιανού στρατιώτη, και δοξολογώ τον Ύψιστο πού ευδόκησε να με επιφυλάξει για τέτοιο τέλος". Έτσι ο Ευσίγνιος έλαβε τον τίμιο θάνατο του μαρτυρίου με αποκεφαλισμό.
Απολυτίκιο. Ήχος δ’. Ταχύ προκατάλαβε.Ως έμπλεως πίστεως, της προς Χριστόν ευσεβώς, νεάζον το φρόνημα, έσχες εν γήρα καλώς, Ευσίγνιε ένδοξε, όθεν ομολογήσας, τον Υπέρθεον Λόγον, ήλεγξας θαρσαλέως, Παραβάτου το θράσος, εντεύθεν μετά Μαρτύρων, ως Μάρτυς δεδόξασαι.
Κοντάκιον. Ήχος πλ. δ’. Ως απαρχάς.
Ως ευσεβείας μάρτυρα, και αληθή θεόφρονα, η Εκκλησία γεραίρει δοξάζουσα, τους θείους άθλους σήμερον, του σοφού Ευσιγνίου, ακαταπαύστως βοώσα, Ταις αυτού ικεσίαις, τους δούλους σου συντήρησον Πολυέλεε.
Τα Άγια Αδέλφια Καττίδιος και Καττιδιανός
Μαρτύρησαν δια λιθοβολισμού.
Η Αγία Νόννα
Η Αγία αυτή ανήκει στη μερίδα των χριστιανών γυναικών, και μητέρων, που με το φως του Ιησού Χριστού λάμπρυναν το στερέωμα της χριστιανικής Ιστορίας. Ευσεβής, αγνή, με θερμή πίστη, με διαμαντένιο χαρακτήρα, με πολλή μελέτη και ακριβή γνώση των δογμάτων και των εντολών της χριστιανικής θρησκείας, αναδείχτηκε ο καλός άγγελος του σπιτιού της. Ο σύζυγος της Γρηγόριος είχε πέσει στην αίρεση των Υψισταρίων, που δεχόταν μονοπρόσωπο τον Ύψιστο και απέρριπτε τον Τριαδικό Θεό. Αλλά η Νόννα με τις προσευχές της και την πειθώ, που εξασκούσε με σοφία και στοργή, επανέφερε το σύζυγο της στον ορθόδοξο δρόμο, για να αναδειχθεί στη συνέχεια ένας από τους πιο ευσεβείς επισκόπους της Εκκλησίας μας. Έπειτα η Νόννα, έδειξε τόσο μεγάλη προσοχή στην ανατροφή των παιδιών της, ώστε ανέδειξε πολύτιμες δυνάμεις και έξοχα κοσμήματα της χριστιανικής πίστης. Και αυτά ήταν, ο μεγάλος πατέρας της Εκκλησίας μας Γρηγόριος ο Θεολόγος, ο άλλος γιος της Καισάριος και η πασίγνωστη -για την ευσέβεια της- κόρη της Γοργονία. Έτσι η Νόννα αποτελεί παράδειγμα για μίμηση στις κοινωνίες, που θέλουν να αντλούν από την οικογένεια χριστιανική τόνωση, και νικηφόρες δυνάμεις κατά των ασεβών δοξασιών και της τυραννίας των παθών. Η Αγία Νόννα απεβίωσε ειρηνικά.
Ο Άγιος Σόλεβ ο Αιγύπτιος
Μαρτύρησε δια τοξευόμενου βέλους.
Ο Άγιος Φάβιος (ή σωστότερα Φαβιανός) ο Ιερομάρτυρας επίσκοπος Ρώμης
Μαρτύρησε δια ξίφους. Στους καταλόγους των πάπων μεταξύ των μαρτύρων συγκαταλέγεται ο πάπας Φαβιανός (236-350), που μαρτύρησαν επί Δεκίου την 20ή Ιανουαρίου (Ευσεβίου Εκκλ. Ιστορία κεφ. κθ').
Ο Άγιος Θέρισσος (ή Θύρσος) επίσκοπος Καρπασίας
Κύπριος Άγιος, επ' ονόματι του οποίου σώζεται και αρχαίος ναός κοντά στη θάλασσα. (Περιττώς επαναλαμβάνεται η μνήμη του, από ορισμένα Αγιολόγια, και την 23η Ιουλίου).
Ο Άγιος Ευθύμιος Πατριάρχης Κωνσταντινούπολης
Τη μνήμη του αναγράφει ο Γεδεών στο Εορτολόγιό του σελ. 149. Ο Ευθύμιος αυτός είναι, που πατριάρχευσε από το 906-911 και μετά την παύση του Αλεξάνδρου, αδελφού του Λέοντα του Σοφού. Κατόπιν αποσύρθηκε στη Μονή του Αγαθού, όπου απεβίωσε ειρηνικά την 5η Αυγούστου του 917.
Ο Άγιος Χρήστος από την Πρέβεζα
Ο ήρωας αυτός της Ορθοδοξίας ήταν από την Πρέβεζα. "Αν και ναυτικός στο επάγγελμα, καθόλου δεν αποξενώθηκε από την χριστιανοπρεπή διαγωγή του. Όταν κάποτε το πλοίο στο όποιο δούλευε έφτασε από την Κρήτη στο λιμάνι της Κω, ο Χρήστος αμέσως έτρεξε στην Εκκλησία, προσευχήθηκε, βρήκε πνευματικό και εξομολογήθηκε. Μετά από μέρες, όταν πήγαινε για το πλοίο του, συναντήθηκε με γενίτσαρους, που άρχισαν να του βρίζουν την πίστη και το άγιο βάπτισμα. Ο Χρήστος δεν φοβήθηκε και απάντησε στους Τούρκους, ότι ο Μωάμεθ είναι ο κολασμένος αντίχριστος. Γεμάτοι θυμό οι γενίτσαροι, όρμησαν επάνω του και με άγρια χτυπήματα του είπαν ν' αρνηθεί την πίστη του για να σωθεί. Ο Χρήστος απάντησε απαγγέλλοντας το σύμβολο της πίστης. Τότε αυτοί, τον έβγαλαν έξω από την πόλη και τον έκαψαν ζωντανό. Οι άπιστοι άφησαν το σώμα του άταφο για ένα μήνα. 'Αλλά το λείψανο του Αγίου έμεινε αναλλοίωτο και στις πρώτες νύχτες το σκέπαζε κάποιο γλυκό φως, που προερχόταν από τον ουρανό. Μάλιστα, κατά το διάστημα αυτό έκανε και πολλά θαύματα. Όλα αυτά έγιναν στις 5 Αυγούστου 1668.
Ο Όσιος Ευγένιος ο Αιτωλός
Ο όσιος Ευγένιος Ιωαννούλιος ή Γιαννούλης ο Αιτωλός, γεννήθηκε το 1595 ή 1596 στο Μέγα Δένδρο Αποκούρου από πτωχούς γονείς. Χειροτονήθηκε διάκονος το 1616 στη Μονή Τατάρνας και για μικρό χρονικό διάστημα παρέμεινε στη Μονή Ξηροποτάμου του Αγίου Όρους. Το 1619 χειροτονήθηκε πρεσβύτερος στη Μονή Σινά από τον τότε Πατριάρχη Αλεξανδρείας Κύριλλο Λούκαρη και κατόπιν Οικουμενικό Πατριάρχη με τον όποιο έζησε πολλές ταλαιπωρίες για την προσήλωση του στην Ορθοδοξία και για το αδούλωτο πνεύμα του. Ο Ευγένιος, έφτασε στο σημείο, ακόμα και να καθαιρεθεί από τον Τουρκόφιλο και Λατινόφρονα Πατριάρχη Κύριλλο Κοντάρη, αλλά αργότερα, το 1639, ο Πατριάρχης Παρθενίας τον αποκατέστησε πανηγυρικά. Ο όσιος Ευγένιος από το 1639 ως το 1640 διηύθυνε τη Σχολή της Άρτας. Αργότερα πήγε στο Καρπενήσι, όπου ανήγειρε μεγαλύτερο ναό της Αγίας Τριάδας και στον περίβολο του Σχολή Ανωτέρων Γραμμάτων, που έγινε για την Ευρυτανία κέντρο πνευματικής αναγέννησης και αναδείχτηκαν από εκεί πολλοί σπουδαίοι άντρες, όπως επίσκοποι, Πατριάρχες κλπ. Επίσης ο Όσιος, ίδρυσε Σχολές στη Μονή Αγίας Παρασκευής στα Βραγιαννά και στο Αιτωλικό. Πέθανε το 1682 και τάφηκε στον νάρθηκα της Αγίας Παρασκευής, αφήνοντας αξιόλογο συγγραφικό έργο. Από την Ορθόδοξη Εκκλησία αγιοποιήθηκε την 1η Ιουλίου 1982. (Η μνήμη του αναφέρεται την 6η Αυγούστου, αλλά επειδή συμπίπτει με την μεγάλη εορτή της Μεταμορφώσεως του Σωτήρος εορτάζεται την 5η Αυγούστου).
Απολυτίκιο. Ήχος δ’. Ταχύ προκατάλαβε.Διδάσκαλος ένθεος και οδηγός των πιστών εδείχθης εν Πνεύματι, οία θεράπων Χριστού, Ευγένιε Όσιε, λόγω γαρ διαπρεπών και λαμπρότητι βίου, ώφθης της ευσέβειας πρακτικός υποφήτης, διό η Εκκλησία μακαρίζει σε.
Τρίτη 4 Αυγούστου 2009
Μνήμη των Αγίων Επτά Παίδων εν Εφέσω, Ευδοκίας Οσίας, Θαθουήλ, Εγκαίνια Ναού Σωτήρος Χρηστού
Μνήμη των Αγίων Επτά Παίδων εν Εφέσω, Ευδοκίας Οσίας, Θαθουήλ, Εγκαίνια Ναού Σωτήρος Χρηστού
Οι Άγιοι Επτά Παίδες εν Εφέσω Μαξιμιλιανός, Εξακουστοδιανός, Ιάμβλιχος, Μαρτινιανός, Διονύσιος, Αντωνίνος (κατ' άλλους Ιωάννης) και Κωνσταντίνος
Στα μέσα του 3ου αιώνα μ.Χ., όταν ο αυτοκράτωρ Δέκιος άναψε το καμίνι των διωγμών και χωρίς καμιά διάκριση βασάνιζε και σκότωνε νέους και γέρους, τότε και οι επτά παίδες, Μαξιμιλιανός, Εξακουστοδιανός, Ιάμβλιχος, Μαρτινιανός, Διονύσιος, Αντωνίνος και Κωνσταντίνος, για να μην αρνηθούν την πίστη τους, αφού διαμοίρασαν τα υπάρχοντα τους στους φτωχούς, έφυγαν από την πόλη και κρύφτηκαν σε κάποια σπηλιά, μέχρι να πάψει ο διωγμός. Επειδή, όμως, ο κίνδυνος ολοένα και πλησίαζε στην κρυψώνα τους, προσευχήθηκαν όλη τη νύκτα να πάρει ο Θεός τις ψυχές τους, χωρίς να πέσουν στα χέρια του Δεκίου. Ο Θεός άκουσε τη δέησή τους, και το πρωί κοιμήθηκαν χωρίς να ξυπνήσουν. Μετά 194 χρόνια, επί Θεοδοσίου του Μικρού, στην Έφεσο κάποια αίρεση διακήρυττε ότι δεν υπάρχει ανάσταση νεκρών. Εκείνη, λοιπόν, την εποχή, κάποιο παιδί στην αγορά της Εφέσου ψώνισε ψωμί με το νόμισμα της εποχής του Δεκίου. Αυτό προκάλεσε έκπληξη. Πήραν, λοιπόν το παιδί και το ανέκριναν. Κατόπιν, πήγαν στη σπηλιά και βρήκαν ζωντανά και τα υπόλοιπα παιδιά. Τότε όλοι κατάλαβαν ότι είναι θαύμα Θεού, για να αποδειχθεί ότι "ανάστασιν μέλλειν έσεσθαι νεκρών, δικαίων τε και αδίκων". Δηλαδή, ότι μέλλει να γίνει ανάσταση νεκρών, και των δικαίων και των αδίκων.
Απολυτίκιο. Ήχος γ’. Θείας πίστεως.Θείω Πνεύματι, αφθαρτισθέντες, πολυχρόνιον, ήνυσαν ύπνον, οι εν Εφέσω επτάριθμοι Μάρτυρες, και αναστάντες πιστούς εβεβαίωσαν, την των ανθρώπων κοινήν εξανάστασιν όθεν άπαντες, συμφώνως τούτους τιμήσωμεν, δοξάζοντες Χριστόν τον πολυέλεον.
Η Οσία Ευδοκία και η ανακομιδή των λειψάνων της
Καταγόταν από τα μέρη της Ανατολής. Σε μια όμως εκστρατεία τους και Πέρσες, αιχμαλώτισαν και αυτή και τη μετέφεραν στην Περσία. Εκεί υποχρεώθηκε να υπηρετεί την οικογένεια ενός αξιωματικού. Η ζωή αυτή δεν δυσαρέστησε την Ευδοκία. Και πίστευε ότι παντού, όπου κι αν τύχουμε, μπορούμε να έχουμε μεγάλη αποστολή υπέρ του έργου του Θεού και της ωφελείας του πλησίον μας. Έτσι, ευπειθής, πρόθυμη και διακριτική καθώς ήταν, αλλά και με πολλή φρόνηση και λεπτότητα, κατάφερε αυτή η αιχμάλωτη να αιχμαλωτίσει τους κυρίους της. Την αγάπησαν όλοι και χριστιανοί. Κατόπιν με πυρήνα το σπίτι του αξιωματικού, κατάφεραν να εκχριστιανίσουν πολλές Περσίδες και Πέρσες. Τα γεγονότα όμως αυτά έφτασαν στ' αυτιά των αρχόντων, που εξοργισμένοι συνέλαβαν την Ευδοκία και τη μαστίγωσαν αλύπητα. Έτσι πληγωμένη την έριξαν στη φυλακή. Άλλα μετά δύο μήνες την έβγαλαν, έσχισαν τις σάρκες της με ακανθωτά ραβδιά, τρύπησαν το σώμα της με μυτερά καλάμια και κατόπιν έσφιξαν τόσο το σώμα της με σχοινιά, ώστε πολλά κόκαλα της έσπασαν. Αλλά επειδή η Ευδοκία με γενναίο φρόνημα εξακολουθούσε να ομολογεί τον Χριστό, την αποκεφάλισαν, παίρνοντας έτσι το αμάραντο στεφάνι του μαρτυρίου. Ο Σ. Ευστρατιάδης όμως, έχει άλλη άποψη για το Συναξάρι αυτό και λέει τα εξής: Εν τω Συναξαριστή του Νικόδημου γίνεται σύγχυσις της ανακομιδής των λειψάνων της μάρτυρος ταύτης, της εορταζομένης την 1η Μαρτίου, προς άλλην ομώνυμον μάρτυρα της 4ης Αυγούστου ότι περί της ανωτέρω πρώην πόρνης και είτα οσιομάρτυρος Ευδοκίας ο λόγος της ανακομιδής, μαρτυρεί ο αρχαίος Παρισινός Κώδιξ 13, όστις εν φ. 356α περί της εορτής των εν Εφέσω επτά παίδων και της ανωτέρω μάρτυρος Ευδοκίας ταύτα σημειοί: Ιστέον ότι τινά των Τυπικών κατά ταύτην την ημέραν (ήγουν την 4ην Αυγούστου) εορτάζουσι τους αγίους τούτους (επτά παίδας), έτερα δε κατά την β’ ημέραν του μηνός, κατά δε ταύτην την αγίαν οσιομάρτυρα Ευδοκίαν, ης ακολουθία ψάλλεται τη α' του Μαρτίου μηνός, είγε εστίν αύτη και ούχ ετέρα· επεί η της μάρτυρος ακολουθία ταύτην είναι παρίστησιν ημείς δε τω πλείονι των ψήφων νικώμενοι, ενταύθα τους αγίους επτά παίδας τεθείκαμεν εναπομένει δε εις την διάκρισιν". Πράγματι δε η εις την αγίαν Ευδοκίαν ακολουθία της ανακομιδής των λειψάνων, η σωζόμενη εις τους Λαυριωτικούς Κώδικας Δ 17 φ. 31 και Δ 14 και εις τον Παρισινόν 1575 φ. 186α του Θεοφάνους ποίημα, αναφέρεται εις την πρώην πόρνην Ευδοκίαν (της 1ης Μαρτίου) και ουχί εις την ανωτέρω της 4ης Αυγούστου, ης την μνήμην και την ανακομιδήν συγχρόνως αναγράφει ο Νικόδημος. Φρονώ, ότι η Ευδοκία αυτή του Νικόδημου είναι φανταστικόν πρόσωπον, εκλαμβανομένη αντί της μάρτυρος Ίας, την οποίαν πολλοί Συναξαρισταί κατά την ημέραν ταύτην σημειούσιν, ήτις έχει και το αυτό απαραλλάκτως υπόμνημα, φαίνεται ότι ο αντιγραφεύς το όνομα Ία εθεώρησε ακέφαλον και συνεπλήρωσε αυτό δια της προσθήκης των πέντε πρώτων γραμμάτων Ευδοκ. ή το και πιθανότερον επειδή κατά την ημέραν ταύτην μνεία γίνεται του ονόματος της Ευδοκίας δια την ανακομιδήν αυτής, και μνεία της μάρτυρος Ίας, το συναξάριον της τελευταίας ταύτης απεδόθη εκ συγχύσεως εις την Ευδοκίαν και ούτω προήλθε νέα μάρτυς ανύπαρκτος Ευδοκία, διότι δεν εξηγείται άλλως το κοινόν Συναξάριον της Ίας των Συναξαριστών και της Ευδοκίας του Νικόδημου. (Πρβλ. Συναξαριστήν Delehaye, σ. 868, 38 και Νικόδημου, σ. 235-236, Απριλίου 4".)
Ο Άγιος Θαθουήλ
Μαρτύρησε, αφού τον κρέμασαν σε μια μηλιά.
Εγκαίνια του Ιερού Ναού του Σωτήρος Χριστού της Ιεράς Μονής Παντοκράτορος στην Κωνσταντινούπολη
Δεν έχουμε λεπτομέρειες για το γεγονός.
Οι Άγιοι Επτά Παίδες εν Εφέσω Μαξιμιλιανός, Εξακουστοδιανός, Ιάμβλιχος, Μαρτινιανός, Διονύσιος, Αντωνίνος (κατ' άλλους Ιωάννης) και Κωνσταντίνος
Στα μέσα του 3ου αιώνα μ.Χ., όταν ο αυτοκράτωρ Δέκιος άναψε το καμίνι των διωγμών και χωρίς καμιά διάκριση βασάνιζε και σκότωνε νέους και γέρους, τότε και οι επτά παίδες, Μαξιμιλιανός, Εξακουστοδιανός, Ιάμβλιχος, Μαρτινιανός, Διονύσιος, Αντωνίνος και Κωνσταντίνος, για να μην αρνηθούν την πίστη τους, αφού διαμοίρασαν τα υπάρχοντα τους στους φτωχούς, έφυγαν από την πόλη και κρύφτηκαν σε κάποια σπηλιά, μέχρι να πάψει ο διωγμός. Επειδή, όμως, ο κίνδυνος ολοένα και πλησίαζε στην κρυψώνα τους, προσευχήθηκαν όλη τη νύκτα να πάρει ο Θεός τις ψυχές τους, χωρίς να πέσουν στα χέρια του Δεκίου. Ο Θεός άκουσε τη δέησή τους, και το πρωί κοιμήθηκαν χωρίς να ξυπνήσουν. Μετά 194 χρόνια, επί Θεοδοσίου του Μικρού, στην Έφεσο κάποια αίρεση διακήρυττε ότι δεν υπάρχει ανάσταση νεκρών. Εκείνη, λοιπόν, την εποχή, κάποιο παιδί στην αγορά της Εφέσου ψώνισε ψωμί με το νόμισμα της εποχής του Δεκίου. Αυτό προκάλεσε έκπληξη. Πήραν, λοιπόν το παιδί και το ανέκριναν. Κατόπιν, πήγαν στη σπηλιά και βρήκαν ζωντανά και τα υπόλοιπα παιδιά. Τότε όλοι κατάλαβαν ότι είναι θαύμα Θεού, για να αποδειχθεί ότι "ανάστασιν μέλλειν έσεσθαι νεκρών, δικαίων τε και αδίκων". Δηλαδή, ότι μέλλει να γίνει ανάσταση νεκρών, και των δικαίων και των αδίκων.
Απολυτίκιο. Ήχος γ’. Θείας πίστεως.Θείω Πνεύματι, αφθαρτισθέντες, πολυχρόνιον, ήνυσαν ύπνον, οι εν Εφέσω επτάριθμοι Μάρτυρες, και αναστάντες πιστούς εβεβαίωσαν, την των ανθρώπων κοινήν εξανάστασιν όθεν άπαντες, συμφώνως τούτους τιμήσωμεν, δοξάζοντες Χριστόν τον πολυέλεον.
Η Οσία Ευδοκία και η ανακομιδή των λειψάνων της
Καταγόταν από τα μέρη της Ανατολής. Σε μια όμως εκστρατεία τους και Πέρσες, αιχμαλώτισαν και αυτή και τη μετέφεραν στην Περσία. Εκεί υποχρεώθηκε να υπηρετεί την οικογένεια ενός αξιωματικού. Η ζωή αυτή δεν δυσαρέστησε την Ευδοκία. Και πίστευε ότι παντού, όπου κι αν τύχουμε, μπορούμε να έχουμε μεγάλη αποστολή υπέρ του έργου του Θεού και της ωφελείας του πλησίον μας. Έτσι, ευπειθής, πρόθυμη και διακριτική καθώς ήταν, αλλά και με πολλή φρόνηση και λεπτότητα, κατάφερε αυτή η αιχμάλωτη να αιχμαλωτίσει τους κυρίους της. Την αγάπησαν όλοι και χριστιανοί. Κατόπιν με πυρήνα το σπίτι του αξιωματικού, κατάφεραν να εκχριστιανίσουν πολλές Περσίδες και Πέρσες. Τα γεγονότα όμως αυτά έφτασαν στ' αυτιά των αρχόντων, που εξοργισμένοι συνέλαβαν την Ευδοκία και τη μαστίγωσαν αλύπητα. Έτσι πληγωμένη την έριξαν στη φυλακή. Άλλα μετά δύο μήνες την έβγαλαν, έσχισαν τις σάρκες της με ακανθωτά ραβδιά, τρύπησαν το σώμα της με μυτερά καλάμια και κατόπιν έσφιξαν τόσο το σώμα της με σχοινιά, ώστε πολλά κόκαλα της έσπασαν. Αλλά επειδή η Ευδοκία με γενναίο φρόνημα εξακολουθούσε να ομολογεί τον Χριστό, την αποκεφάλισαν, παίρνοντας έτσι το αμάραντο στεφάνι του μαρτυρίου. Ο Σ. Ευστρατιάδης όμως, έχει άλλη άποψη για το Συναξάρι αυτό και λέει τα εξής: Εν τω Συναξαριστή του Νικόδημου γίνεται σύγχυσις της ανακομιδής των λειψάνων της μάρτυρος ταύτης, της εορταζομένης την 1η Μαρτίου, προς άλλην ομώνυμον μάρτυρα της 4ης Αυγούστου ότι περί της ανωτέρω πρώην πόρνης και είτα οσιομάρτυρος Ευδοκίας ο λόγος της ανακομιδής, μαρτυρεί ο αρχαίος Παρισινός Κώδιξ 13, όστις εν φ. 356α περί της εορτής των εν Εφέσω επτά παίδων και της ανωτέρω μάρτυρος Ευδοκίας ταύτα σημειοί: Ιστέον ότι τινά των Τυπικών κατά ταύτην την ημέραν (ήγουν την 4ην Αυγούστου) εορτάζουσι τους αγίους τούτους (επτά παίδας), έτερα δε κατά την β’ ημέραν του μηνός, κατά δε ταύτην την αγίαν οσιομάρτυρα Ευδοκίαν, ης ακολουθία ψάλλεται τη α' του Μαρτίου μηνός, είγε εστίν αύτη και ούχ ετέρα· επεί η της μάρτυρος ακολουθία ταύτην είναι παρίστησιν ημείς δε τω πλείονι των ψήφων νικώμενοι, ενταύθα τους αγίους επτά παίδας τεθείκαμεν εναπομένει δε εις την διάκρισιν". Πράγματι δε η εις την αγίαν Ευδοκίαν ακολουθία της ανακομιδής των λειψάνων, η σωζόμενη εις τους Λαυριωτικούς Κώδικας Δ 17 φ. 31 και Δ 14 και εις τον Παρισινόν 1575 φ. 186α του Θεοφάνους ποίημα, αναφέρεται εις την πρώην πόρνην Ευδοκίαν (της 1ης Μαρτίου) και ουχί εις την ανωτέρω της 4ης Αυγούστου, ης την μνήμην και την ανακομιδήν συγχρόνως αναγράφει ο Νικόδημος. Φρονώ, ότι η Ευδοκία αυτή του Νικόδημου είναι φανταστικόν πρόσωπον, εκλαμβανομένη αντί της μάρτυρος Ίας, την οποίαν πολλοί Συναξαρισταί κατά την ημέραν ταύτην σημειούσιν, ήτις έχει και το αυτό απαραλλάκτως υπόμνημα, φαίνεται ότι ο αντιγραφεύς το όνομα Ία εθεώρησε ακέφαλον και συνεπλήρωσε αυτό δια της προσθήκης των πέντε πρώτων γραμμάτων Ευδοκ. ή το και πιθανότερον επειδή κατά την ημέραν ταύτην μνεία γίνεται του ονόματος της Ευδοκίας δια την ανακομιδήν αυτής, και μνεία της μάρτυρος Ίας, το συναξάριον της τελευταίας ταύτης απεδόθη εκ συγχύσεως εις την Ευδοκίαν και ούτω προήλθε νέα μάρτυς ανύπαρκτος Ευδοκία, διότι δεν εξηγείται άλλως το κοινόν Συναξάριον της Ίας των Συναξαριστών και της Ευδοκίας του Νικόδημου. (Πρβλ. Συναξαριστήν Delehaye, σ. 868, 38 και Νικόδημου, σ. 235-236, Απριλίου 4".)
Ο Άγιος Θαθουήλ
Μαρτύρησε, αφού τον κρέμασαν σε μια μηλιά.
Εγκαίνια του Ιερού Ναού του Σωτήρος Χριστού της Ιεράς Μονής Παντοκράτορος στην Κωνσταντινούπολη
Δεν έχουμε λεπτομέρειες για το γεγονός.
Δευτέρα 3 Αυγούστου 2009
Των Οσίων Δαλματίου
Των Οσίων Δαλματίου, Φαύστου και Ισαακίου, Στεφάνου Ιερομάρτυρα, Ιωάννου Ομολογητού, Σαλώμης Μυροφόρου, Θεοκλήτης Οσίας, Ιωάννου και Ιωάννου του Νέου Επισκόπων, Αντωνίου Θαυματουργού, Ολυμπίου Επάρχου, Θεοδώρας και Θεοπίστης Οσίων
Οι όσιοι Δαλμάτιος, Φαύστος, και Ισαάκιος
Ο Δαλμάτιος ήταν στρατιώτης, γρήγορα όμως τη θεοσεβή ψυχή του κυρίευσε η επιθυμία να αφοσιωθεί στον Κύριο και Δημιουργό του. Ξεκίνησε, λοιπόν μαζί με το γιο του Φαύστο να συναντήσει τον μοναχό Ισαάκιο, η φήμη του οποίου είχε φέρει κοντά του πολλούς άνδρες. Ο Δαλμάτιος διακρίθηκε ανάμεσα στους υπόλοιπους μοναχούς για την αρετή του τόσο ώστε εξελέγη ηγούμενος μετά το θάνατο του ευσεβούς Ισαακίου. Μάλιστα για τον ενάρετο βίο του ο Δαλμάτιος τιμήθηκε και από τη Γ' Οικουμενική Σύνοδο που συνήλθε το 431 μ.Χ. στην Έφεσο, στην οποία οι Πατέρες ανέδειξαν τον όσιο αρχιμανδρίτη. Τον δρόμο του Δαλμάτιου, ο οποίος τελείωσε τη ζωή του εν ειρήνη, ακολούθησε ο γιος του Φαύστος, αναδεικνύοντας εαυτόν άξιο διάδοχο του πατέρα του. Όσον αφορά στον όσιο Ισαάκιο, έμεινε ξακουστός για τη στάση, την οποία υπέδειξε απέναντι στον αιρετικό αυτοκράτορα Ούλη, όταν αυτός κατά την εκστρατεία του ενάντια στους Σκύθες συνάντησε τον όσιο. Ο Ισαάκιος πέθανε σε βαθιά γεράματα.
Απολυτίκιον. Ήχος α’. Της ερήμου πολίτης.Την τρίστιχον χορείαν των Όσιων τιμήσωμεν, Φαύστον Ισαάκιον άμα, και Δαλμάτιον τον ένδοξον ως τρίφωτος λαμπάς γαρ αρετών, σκεδάζουσι την νύκτα των παθών, και ταις θείαις καταυγάζουσι δωρεαίς, τους πόθω ανακράζοντας, δόξα τω θαυμαστώσαντι υμάς, δόξα τω μεγαλύναντι, δόξα τω ενεργούντι δι' υμών, πάσιν ιάματα.
Κοντάκιον Ήχος β’. Την εν πρεσβείαις.
Τους εν ασκήσει εκλάμψαντας εν τω κόσμω, και τας αιρέσεις ανατρέψαντας τη πίστει, ύμνοις, Ισάκιον ευφημήσωμεν, συν τω Δαλμάτω Φαύστον, ως τού Χριστού θεράποντας, αυτοί γάρ βοώσιν υπέρ πάντων ημών.
Ο Άγιος Στέφανος Ιερομάρτυρας Πάπας Ρώμης και οι συν αυτώ
Ήταν Ρωμαίος και ανέβηκε στο θρόνο της Ρώμης κατά το έτος 253 μ.Χ. Αυτός κατηχούσε και βάπτιζε χριστιανούς πολλούς ειδωλολάτρες, που προσέρχονταν σ' αυτόν. Μερικούς απ' αυτούς μάλιστα, χειροτόνησε πρεσβύτερους, διακόνους και αναγνώστες, που αργότερα μαρτύρησαν για τον Χριστό. Όταν συνελήφθη ο Στέφανος και οδηγήθηκε στον ναό του Άρη, προσευχήθηκε και προκλήθηκε σεισμός με αποτέλεσμα να γκρεμιστεί μέρος του ναού. Τότε οι στρατιώτες φοβισμένοι έτρεξαν και έφυγαν, ο δε Άγιος πήγε στον τάφο της Αγίας Λουκίας, όπου έκανε αναίμακτη θυσία. Εκεί τον βρήκαν οι στρατιώτες, όπου αφού τον βασάνισαν, τελικά τον αποκεφάλισαν και έτσι έλαβε το στεφάνι του μαρτυρίου. (Η μνήμη του, από ορισμένα Συναξάρια, επαναλαμβάνεται και την 7η Σεπτεμβρίου).
Ο Όσιος Ιωάννης ο Ομολογητής ηγούμενος της Μονής Πατελαρίας
Δεν έχουμε λεπτομέρειες για τον Βίο του Οσίου.
Η Αγία Σαλώμη η Μυροφόρος
Ήταν πρώτη εξαδέλφη της Παναγίας, μητέρας του Κυρίου μας Ιησού Χριστού. Είχε σύζυγο τον Ζεβεδαίο και γιους τον Ιάκωβο και τον Ιωάννη. Προικισμένη και η ίδια με ένθερμη ευσέβεια, ήταν από τις γυναίκες που ακολουθούσαν τον Χριστό, και συνεισέφεραν στο ταμείο της αποστολικής αδελφότητας. Η Σαλώμη ήταν εκείνη, παρακινούμενη από μητρική φιλοστοργία, που παρακάλεσε τον Κύριο όταν Αυτός πήγαινε για τελευταία φορά στην Ιερουσαλήμ, να τιμηθούν οι γιοί της με πρωτεύοντα αξιώματα. Διότι είχε την ιδέα, ότι ο Ιησούς στην Ιερουσαλήμ έμελλε να αναστήσει το θρόνο του Δαβίδ. Όμως η Σαλώμη, τις στιγμές του φρικτού πάθους του Κυρίου, και ενώ μαθητές και φίλοι από φόβο είχαν διασκορπιστεί, αυτή, μαζί με μερικές άλλες πιστές γυναίκες ήταν εκεί και κτυπούσαν από λύπη τα στήθη τους. Επίσης η Σαλώμη, αξιώθηκε να είναι μια από τις μυροφόρες, στις όποιες ο άγγελος γνωστοποίησε την ανάσταση του Ιησού. Μετά την ίδρυση της χριστιανικής Εκκλησίας στην Ιερουσαλήμ, η Σαλώμη εξακολούθησε να διακρίνεται για το ζήλο και τις ελεημοσύνες της. Ο διωγμός εναντίον της εκκλησίας στην Ιερουσαλήμ, προξένησε μεγάλη λύπη στη Σαλώμη. Η καρδιά της υπέστη μεγάλο σπαραγμό την ήμερα, που ο Ηρώδης αποκεφάλισε τον πρωτότοκο γιο της Ιάκωβο. Αλλά η ελπίδα στον Χριστό την ενίσχυσε και με την προσδοκία των αιωνίων αγαθών παρέδωσε την ψυχή της ειρηνικά.
Η Οσία Θεοκλητώ η θαυματουργή
Έζησε κατά τον 9ο αιώνα στα χρόνια του βασιλιά Θεοφίλου του εικονομάχου και καταγόταν "εκ του θέματος των Οπτιμάτων" (Οψικίου). Οι γονείς της ονομάζονταν Κωνσταντίνος και Αναστασία, και ήταν αρκετά πλούσιοι και προ πάντων ευσεβείς χριστιανοί. Ανάλογη ανατροφή έδωσαν και o στην κόρη τους Θεοκλητώ, που ήταν πιστή, ευσεβής, σεμνή και μελετούσε ακατάπαυστα τον θείο λόγο. Όταν παντρεύτηκε (τον Ζαχαρία, άνδρα ευσεβή και ελεήμονα), υπήρξε πρότυπο χριστιανής συζύγου. Το σπίτι της ήταν συνεχώς ανοικτό για τους δυστυχείς, για τις χήρες, τα ορφανά και τους φτωχούς οικογενειάρχες. Συχνά πήγαινε η ίδια στα φτωχόσπιτα και μοίραζε απλόχερα ελεημοσύνη και περιποίηση στους αρρώστους. Ο θάνατος τη βρήκε να εκτελεί τέτοια θεάρεστα έργα. Το δε λείψανο της, αξιώθηκε να γίνει όργανο πολλών ιαμάτων. (Στον κώδικα 73 της Μονής Παναγίας της Χάλκης, καλείται Θεόκλητη και η μνήμη της αναφέρεται την 21η Αυγούστου).
Οι Άγιοι Ιωάννης και Ιωάννης ο Νέος Επίσκοποι Εφέσου
Η μνήμη τους φέρεται σε δύο Κώδικες, τον Πατμιακό 266 και τον Παρισινό 152 Sap ως έξης: "Των εν αγίοις πατέρων ημών και αρχιεπισκόπων γενομένων Εφέσου Ιωάννου του μονάχου και Ιωάννου του νέου". Σε Παρισινό Κώδικα η μνήμη τους επαναλαμβάνεται και την 4η Αυγούστου.
Ο Όσιος Αντώνιος ο θαυματουργός Ρωμαίος Νοβογορδίας (Ρώσος)
Δεν έχουμε λεπτομέρειες για τον Βίο του Οσίου.
Ο Άγιος Ολύμπιος ο έπαρχος, μάρτυρας
Βυζαντινός άρχοντας επί της Βασιλείας του αυτοκράτορα Ηρακλείου (610-641), που θανατώθηκε στη φυλακή από τον Πέρση βασιλιά Χοσρόη για την ομολογία του στην χριστιανική πίστη.
Οι Οσίες Θεοδώρα εξ Αιγίνης και Θεοπίστη η θυγατέρα της
Η Οσία Θεοδώρα γεννήθηκε στην Αίγινα. Μετά το γάμο της, ήλθε στη Θεσσαλονίκη λόγω επιδρομών των Σαρακινών. Ασπάστηκε τον μοναχισμό μετά τον θάνατο του συζύγου της και μπήκε στη Μονή του Αγίου Στεφάνου με τη θυγατέρα της Θεοπίστη. Έζησε με πολλή αρετή και κοιμήθηκε το 892. Εορτάζονται την 29η Αυγούστου, αλλά η γιορτή τους μεταφέρθηκε την 3η Αυγούστου λόγω της γιορτής της απότομης της Τιμίας Κεφαλής του Αγίου Ιωάννου Προδρόμου.
Οι όσιοι Δαλμάτιος, Φαύστος, και Ισαάκιος
Ο Δαλμάτιος ήταν στρατιώτης, γρήγορα όμως τη θεοσεβή ψυχή του κυρίευσε η επιθυμία να αφοσιωθεί στον Κύριο και Δημιουργό του. Ξεκίνησε, λοιπόν μαζί με το γιο του Φαύστο να συναντήσει τον μοναχό Ισαάκιο, η φήμη του οποίου είχε φέρει κοντά του πολλούς άνδρες. Ο Δαλμάτιος διακρίθηκε ανάμεσα στους υπόλοιπους μοναχούς για την αρετή του τόσο ώστε εξελέγη ηγούμενος μετά το θάνατο του ευσεβούς Ισαακίου. Μάλιστα για τον ενάρετο βίο του ο Δαλμάτιος τιμήθηκε και από τη Γ' Οικουμενική Σύνοδο που συνήλθε το 431 μ.Χ. στην Έφεσο, στην οποία οι Πατέρες ανέδειξαν τον όσιο αρχιμανδρίτη. Τον δρόμο του Δαλμάτιου, ο οποίος τελείωσε τη ζωή του εν ειρήνη, ακολούθησε ο γιος του Φαύστος, αναδεικνύοντας εαυτόν άξιο διάδοχο του πατέρα του. Όσον αφορά στον όσιο Ισαάκιο, έμεινε ξακουστός για τη στάση, την οποία υπέδειξε απέναντι στον αιρετικό αυτοκράτορα Ούλη, όταν αυτός κατά την εκστρατεία του ενάντια στους Σκύθες συνάντησε τον όσιο. Ο Ισαάκιος πέθανε σε βαθιά γεράματα.
Απολυτίκιον. Ήχος α’. Της ερήμου πολίτης.Την τρίστιχον χορείαν των Όσιων τιμήσωμεν, Φαύστον Ισαάκιον άμα, και Δαλμάτιον τον ένδοξον ως τρίφωτος λαμπάς γαρ αρετών, σκεδάζουσι την νύκτα των παθών, και ταις θείαις καταυγάζουσι δωρεαίς, τους πόθω ανακράζοντας, δόξα τω θαυμαστώσαντι υμάς, δόξα τω μεγαλύναντι, δόξα τω ενεργούντι δι' υμών, πάσιν ιάματα.
Κοντάκιον Ήχος β’. Την εν πρεσβείαις.
Τους εν ασκήσει εκλάμψαντας εν τω κόσμω, και τας αιρέσεις ανατρέψαντας τη πίστει, ύμνοις, Ισάκιον ευφημήσωμεν, συν τω Δαλμάτω Φαύστον, ως τού Χριστού θεράποντας, αυτοί γάρ βοώσιν υπέρ πάντων ημών.
Ο Άγιος Στέφανος Ιερομάρτυρας Πάπας Ρώμης και οι συν αυτώ
Ήταν Ρωμαίος και ανέβηκε στο θρόνο της Ρώμης κατά το έτος 253 μ.Χ. Αυτός κατηχούσε και βάπτιζε χριστιανούς πολλούς ειδωλολάτρες, που προσέρχονταν σ' αυτόν. Μερικούς απ' αυτούς μάλιστα, χειροτόνησε πρεσβύτερους, διακόνους και αναγνώστες, που αργότερα μαρτύρησαν για τον Χριστό. Όταν συνελήφθη ο Στέφανος και οδηγήθηκε στον ναό του Άρη, προσευχήθηκε και προκλήθηκε σεισμός με αποτέλεσμα να γκρεμιστεί μέρος του ναού. Τότε οι στρατιώτες φοβισμένοι έτρεξαν και έφυγαν, ο δε Άγιος πήγε στον τάφο της Αγίας Λουκίας, όπου έκανε αναίμακτη θυσία. Εκεί τον βρήκαν οι στρατιώτες, όπου αφού τον βασάνισαν, τελικά τον αποκεφάλισαν και έτσι έλαβε το στεφάνι του μαρτυρίου. (Η μνήμη του, από ορισμένα Συναξάρια, επαναλαμβάνεται και την 7η Σεπτεμβρίου).
Ο Όσιος Ιωάννης ο Ομολογητής ηγούμενος της Μονής Πατελαρίας
Δεν έχουμε λεπτομέρειες για τον Βίο του Οσίου.
Η Αγία Σαλώμη η Μυροφόρος
Ήταν πρώτη εξαδέλφη της Παναγίας, μητέρας του Κυρίου μας Ιησού Χριστού. Είχε σύζυγο τον Ζεβεδαίο και γιους τον Ιάκωβο και τον Ιωάννη. Προικισμένη και η ίδια με ένθερμη ευσέβεια, ήταν από τις γυναίκες που ακολουθούσαν τον Χριστό, και συνεισέφεραν στο ταμείο της αποστολικής αδελφότητας. Η Σαλώμη ήταν εκείνη, παρακινούμενη από μητρική φιλοστοργία, που παρακάλεσε τον Κύριο όταν Αυτός πήγαινε για τελευταία φορά στην Ιερουσαλήμ, να τιμηθούν οι γιοί της με πρωτεύοντα αξιώματα. Διότι είχε την ιδέα, ότι ο Ιησούς στην Ιερουσαλήμ έμελλε να αναστήσει το θρόνο του Δαβίδ. Όμως η Σαλώμη, τις στιγμές του φρικτού πάθους του Κυρίου, και ενώ μαθητές και φίλοι από φόβο είχαν διασκορπιστεί, αυτή, μαζί με μερικές άλλες πιστές γυναίκες ήταν εκεί και κτυπούσαν από λύπη τα στήθη τους. Επίσης η Σαλώμη, αξιώθηκε να είναι μια από τις μυροφόρες, στις όποιες ο άγγελος γνωστοποίησε την ανάσταση του Ιησού. Μετά την ίδρυση της χριστιανικής Εκκλησίας στην Ιερουσαλήμ, η Σαλώμη εξακολούθησε να διακρίνεται για το ζήλο και τις ελεημοσύνες της. Ο διωγμός εναντίον της εκκλησίας στην Ιερουσαλήμ, προξένησε μεγάλη λύπη στη Σαλώμη. Η καρδιά της υπέστη μεγάλο σπαραγμό την ήμερα, που ο Ηρώδης αποκεφάλισε τον πρωτότοκο γιο της Ιάκωβο. Αλλά η ελπίδα στον Χριστό την ενίσχυσε και με την προσδοκία των αιωνίων αγαθών παρέδωσε την ψυχή της ειρηνικά.
Η Οσία Θεοκλητώ η θαυματουργή
Έζησε κατά τον 9ο αιώνα στα χρόνια του βασιλιά Θεοφίλου του εικονομάχου και καταγόταν "εκ του θέματος των Οπτιμάτων" (Οψικίου). Οι γονείς της ονομάζονταν Κωνσταντίνος και Αναστασία, και ήταν αρκετά πλούσιοι και προ πάντων ευσεβείς χριστιανοί. Ανάλογη ανατροφή έδωσαν και o στην κόρη τους Θεοκλητώ, που ήταν πιστή, ευσεβής, σεμνή και μελετούσε ακατάπαυστα τον θείο λόγο. Όταν παντρεύτηκε (τον Ζαχαρία, άνδρα ευσεβή και ελεήμονα), υπήρξε πρότυπο χριστιανής συζύγου. Το σπίτι της ήταν συνεχώς ανοικτό για τους δυστυχείς, για τις χήρες, τα ορφανά και τους φτωχούς οικογενειάρχες. Συχνά πήγαινε η ίδια στα φτωχόσπιτα και μοίραζε απλόχερα ελεημοσύνη και περιποίηση στους αρρώστους. Ο θάνατος τη βρήκε να εκτελεί τέτοια θεάρεστα έργα. Το δε λείψανο της, αξιώθηκε να γίνει όργανο πολλών ιαμάτων. (Στον κώδικα 73 της Μονής Παναγίας της Χάλκης, καλείται Θεόκλητη και η μνήμη της αναφέρεται την 21η Αυγούστου).
Οι Άγιοι Ιωάννης και Ιωάννης ο Νέος Επίσκοποι Εφέσου
Η μνήμη τους φέρεται σε δύο Κώδικες, τον Πατμιακό 266 και τον Παρισινό 152 Sap ως έξης: "Των εν αγίοις πατέρων ημών και αρχιεπισκόπων γενομένων Εφέσου Ιωάννου του μονάχου και Ιωάννου του νέου". Σε Παρισινό Κώδικα η μνήμη τους επαναλαμβάνεται και την 4η Αυγούστου.
Ο Όσιος Αντώνιος ο θαυματουργός Ρωμαίος Νοβογορδίας (Ρώσος)
Δεν έχουμε λεπτομέρειες για τον Βίο του Οσίου.
Ο Άγιος Ολύμπιος ο έπαρχος, μάρτυρας
Βυζαντινός άρχοντας επί της Βασιλείας του αυτοκράτορα Ηρακλείου (610-641), που θανατώθηκε στη φυλακή από τον Πέρση βασιλιά Χοσρόη για την ομολογία του στην χριστιανική πίστη.
Οι Οσίες Θεοδώρα εξ Αιγίνης και Θεοπίστη η θυγατέρα της
Η Οσία Θεοδώρα γεννήθηκε στην Αίγινα. Μετά το γάμο της, ήλθε στη Θεσσαλονίκη λόγω επιδρομών των Σαρακινών. Ασπάστηκε τον μοναχισμό μετά τον θάνατο του συζύγου της και μπήκε στη Μονή του Αγίου Στεφάνου με τη θυγατέρα της Θεοπίστη. Έζησε με πολλή αρετή και κοιμήθηκε το 892. Εορτάζονται την 29η Αυγούστου, αλλά η γιορτή τους μεταφέρθηκε την 3η Αυγούστου λόγω της γιορτής της απότομης της Τιμίας Κεφαλής του Αγίου Ιωάννου Προδρόμου.
Κυριακή 2 Αυγούστου 2009
Ο φόβος δεν ταιριάζει στον λαό μας
Πως θα είναι το Σεπτέμβριο τα πράγματα ;
Όποιων και να ρωτήσετε θα σας πει δύσκολα γιατί Ετσι των έμαθαν να λέει .
Και αν είναι δύσκολα τι έγινε ;τόσο δειλός έγινε ο λαός μας ;
Μα η οικονομία είναι σε άσχημη κατάσταση και τα πράγματα με την Τουρκία;
Για τον ιό της γρίπης ;
Πόσα πράγματα έχουμε στην βαλίτσα για να φοβόμαστε.
Όλα τα φοβόμαστε και τίποτα δεν γλυκαίνει την ψυχή μας μάθαμε με τις ανέσεις και ο τρόμος της απώλειας μας δημιουργεί πανικό.
Ότι είναι να γίνει το ξέρουμε και έχουμε ετοιμασθεί όπως τα ζώα στην ζούγκλα όταν οσμίζονται τον κίνδυνο.
Για ότι δεν γνωρίζουμε ότι μπορεί να μας συμβεί δεν μπορούμε να κάνουμε τίποτα παρά μόνο να ευχόμαστε στο θεό να μας λυπηθεί .
Όποιων και να ρωτήσετε θα σας πει δύσκολα γιατί Ετσι των έμαθαν να λέει .
Και αν είναι δύσκολα τι έγινε ;τόσο δειλός έγινε ο λαός μας ;
Μα η οικονομία είναι σε άσχημη κατάσταση και τα πράγματα με την Τουρκία;
Για τον ιό της γρίπης ;
Πόσα πράγματα έχουμε στην βαλίτσα για να φοβόμαστε.
Όλα τα φοβόμαστε και τίποτα δεν γλυκαίνει την ψυχή μας μάθαμε με τις ανέσεις και ο τρόμος της απώλειας μας δημιουργεί πανικό.
Ότι είναι να γίνει το ξέρουμε και έχουμε ετοιμασθεί όπως τα ζώα στην ζούγκλα όταν οσμίζονται τον κίνδυνο.
Για ότι δεν γνωρίζουμε ότι μπορεί να μας συμβεί δεν μπορούμε να κάνουμε τίποτα παρά μόνο να ευχόμαστε στο θεό να μας λυπηθεί .
Ανακομιδή Λειψάνου Πρωτομάρτυρα Στεφάνου
Ανακομιδή του Λειψάνου του Αγίου Πρωτομάρτυρα Στεφάνου
Το γεγονός αυτό συνέβη στα χρόνια που οι μεγάλοι διωγμοί των πρώτων χριστιανών είχαν κοπάσει και αυτοκράτωρ ήταν ο Μέγας Κωνσταντίνος. Τότε, ο Άγιος Στέφανος φανερώθηκε τρεις φορές σε κάποιον ευσεβή γέροντα ιερέα, το Λουκιανό, και του αποκάλυψε τον τόπο, όπου ήταν κρυμμένο το λείψανο του. Αυτός αμέσως το ανέφερε στον Πατριάρχη Ιεροσολύμων Ιωάννη, που με τη σειρά του πήγε στον υποδεικνυόμενο τόπο και πράγματι βρήκε το Ιερό λείψανο του Αγίου Στεφάνου. Κατά την εύρεση έγινε μεγάλος σεισμός, και το λείψανο του Αγίου πλημμύρισε ευωδιά τους παρευρισκόμενους στον τόπο εκείνο. Λέγεται ότι από τον ουρανό ακούστηκαν αγγελικές φωνές, που έλεγαν "Δόξα εν υψίστοις Θεώ και επί γης ειρήνη, εν ανθρώποις ευδοκία". Δηλαδή, δόξα ας είναι στο Θεό, στα ύψιστα μέρη του ουρανού και στην ταραγμένη από την αμαρτία γη ας βασιλεύσει η θεία ειρήνη, διότι ο Θεός φανέρωσε την ευαρέσκεια Του στους ανθρώπους, με την ενανθρώπιση του Υιού Του. Φανέρωναν, έτσι, οι άγγελοι περίτρανα ότι ο πρωτομάρτυρας Στέφανος μαρτύρησε για την αγάπη και τη δόξα του Θεού. Αργότερα, τα λείψανα του Αγίου μεταφέρθηκαν από την Ιερουσαλήμ στην Κωνσταντινούπολη και εναποτέθησαν στον – επ’ ονόματι αυτού – ανεγερθέντα Ναό υπό του Μ. Κωνσταντίνου.Απολυτίκιο. Ήχος δ'. Ταχύ προκατάλαβε.Βασίλειον διάδημα, εστέφθης ση κορυφή, εξ άθλων ων υπέμεινας, υπέρ Χριστού του Θεού, Μαρτύρων πρωτόαθλε Στέφανε, συ γαρ την Ιουδαίων, απελέγξας μανίαν, είδες σου τον Σωτήρα, του Πατρός δεξιόθεν. Αυτόν ουν εκδυσώπει αεί, υπέρ των ψυχών ημών.
Κοντάκιον. Ήχος πλ. δ’.
Πρώτος εσπάρης επί γης υπό του ουρανίου Γεωργού πανεύφημε, πρώτος το αίμα επί γης διά Χριστόν εξέχεας μακάριε, πρώτος υπ' αυτού τον της νίκης στέφανον ανεβήσω εν ουρανώ, ως Αθλητών προοίμιον, Στεφανίτα των Mαρτύρων ο Πρώταθλος.
Εύρεσις των Λειψάνων των Αγίων Μαρτύρων Μαξίμου, Δάδα και Κυντιλλιανού
Οι άγιοι αυτοί έζησαν στα χρόνια των βασιλέων Διοκλητιανού και Μαξιμιανού (296 μ.Χ.), στην πόλη Δωρόστολο στη χώρα της δεύτερης Μυσίας, όπως αναφέρει ο Άγιος Νικόδημος ο Αγιορείτης. Όταν τους συνέλαβε ο Ύπατος Ταρκίνιος, διέταξε να θυσιάσουν στα είδωλα. Επειδή όμως οι Άγιοι αρνήθηκαν να εκτελέσουν τη διαταγή, μαστιγώθηκαν αλύπητα. Έπειτα τους οδήγησαν σ' ένα τόπο, που είχε την ονομασία Οζοβίας και εκεί – 13 Απριλίου – τους αποκεφάλισαν. Σ' αυτή την τοποθεσία λοιπόν, έμειναν για πολλά χρόνια κρυμμένα τα λείψανα τους. Αλλά την 2α Αυγούστου, άγγελος Κυρίου φανέρωσε τον τόπο όπου ήταν κρυμμένα τα άγια λείψανα των τριών Μαρτύρων, και μεταφέρθηκαν στο ναό της Υπεραγίας Θεοτόκου (στην Κωνσταντινούπολη), στον τόπο Βιγλεντίου λεγόμενο, όπου και πανηγυρίζουν στη μνήμη τους.
Εγκαίνια Ι. Ναού Αγίου Ιωάννου Θεολόγου πλησίον της αγιοτάτης Μεγάλης Εκκλησίας
Δεν έχουμε λεπτομέρειες για το γεγονός
Ο Άγιος Φωκάς
Δεν έχουμε κανένα βιογραφικό του στοιχείο, απλά αναφέρεται σαν Άγιος της Εκκλησίας.
Η αποβίωση του ευσεβή Βασιλιά Ιουστινιανού Β' που τάφηκε στους Αγίους Αποστόλους
Πρόκειται για τον Ιουστινιανό Β’ τον νέο τον Ρινότμητο, που βασίλευσε από το έτος 685 έως το έτος 695.
Ο Άγιος Θεόδωρος ο Νεομάρτυρας που μαρτύρησε στα Δαρδανέλια
Ασυμβίβαστος μέχρι θανάτου απέναντι στις Τούρκικες προκλήσεις για την πίστη του. Ο νεομάρτυρας Θεόδωρος γεννήθηκε σ' ένα χωριό της επαρχίας Ελλησπόντου και Τρωάδος, που Τούρκικα ονομαζόταν Ερένκιοι. Ανατράφηκε δε από ευσεβείς γονείς, τον Γεώργιο και την Κυριακή. Σε νεαρή ηλικία πήγε στην πόλη Τανάκ Καλέ (Δαρδανέλια), όπου έμαθε και εξασκούσε την τέχνη επεξεργασίας σουσαμιού. Αν και ήταν μόλις 20 χρονών, ο Θεός τον είχε προικίσει με πλούσια αρετή. Αυτό όμως το πρόσεξε και κάποιος πλούσιος Τούρκος της πόλης, που θέλησε να τον εξισλαμίσει και να τον κάνει γαμπρό του και κληρονόμο του. Γι' αυτό και χρησιμοποίησε πολλά δόλια μέσα. Αλλά ο Θεόδωρος απέρριψε όλες τις προτάσεις του. Τότε ο Τούρκος τον συκοφάντησε στον κριτή της πόλης, ότι δήθεν ο Θεόδωρος -μετά από μια αρρώστια του - είπε ότι θα γίνει μωαμεθανός, αν γίνει υγιής. Ο Κριτής ρώτησε τον Θεόδωρο αν αληθεύουν όλα αυτά. Τότε ο μάρτυρας απάντησε: "Εγώ είμαι χριστιανός απ' τους γονείς μου και χριστιανός θέλω να πεθάνω. Τον Ιησού μου δεν αρνούμαι και τη μιαρή θρησκεία σας απεχθάνομαι". Αμέσως τότε τον άρπαξαν και υπέστη πολλά και φρικτά βασανιστήρια. Τελικά στις 2 Αυγούστου 1690, στις 3.00 μ.μ. τον αποκεφάλισαν. Το 1922 η τίμια κάρα του Αγίου, μεταφέρθηκε στον Ιερό Ναό της Όσιας Ξένης στη Νίκαια Πειραιώς.
Ο Άγιος Βασίλειος ο δια Χριστόν σαλός και θαυματουργός στη Μόσχα (Ρώσος)
Δεν έχουμε λεπτομέρειες για τον Βίο του Αγίου.
Η Οσία Φωτεινή η Φώτου η Κυπρία
Εκείνο που πραγματικά αναδεικνύει τον άνθρωπο και τον εξυψώνει και σε τούτη τη ζωή μα και στην αιωνιότητα, δεν είναι η υψηλή καταγωγή, ούτε τα γράμματα, ούτε τα πλούτη, αλλά η πίστη η χριστιανική κι η αρετή.
Απόδειξη τρανή της αλήθειας αυτής είναι κι η αγία Φωτεινή η Κυπριά, η γνωστή σ' όλο το νησί με τ' όνομα αγία Φώτου η θαυματουργός.
Πότε έζησε ακριβώς η οσία και ποια ήταν η καταγωγή της, δεν γνωρίζουμε.
Η παράδοση μας λέει πώς γεννήθηκε στο Ριζοκάρπασο από απλοϊκούς, αλλά ευλαβείς γονείς. Από μικρούλα η Φωτού ξεχώριζε από τις συνομήλικες της για την καλοσύνη της, το φέρσιμο της, την προθυμία της να εξυπηρετήσει τους άλλους, την αρετή της. Τα μεγάλα της φωτεινά μάτια καθρέφτιζαν τον πλούτο της καρδιάς της και σκόρπιζαν παντού την εμπιστοσύνη, τη χαρά. Στο σχολείο του χωρίου της έμαθε η Φωτού τα πρώτα γράμματα. Σαν έμαθε να διαβάζει πήρε κι άρχισε να αποστηθίζει διάφορους ψαλμούς και ύμνους της Εκκλησίας μας. Κάθε Κυριακή και γιορτή σαν άκουε το σήμαντρο να χτυπά η αγνή ψυχή της σκιρτούσε από χαρά κι έσπευδε πρώτη αυτή μαζί με τους ευσεβείς γονείς της να πάνε στην εκκλησία! Εκεί, ακίνητη σαν κολώνα δωρική παρακολουθούσε μ' ευλάβεια και προσοχή τις διάφορες τελετές και τη θεία και ιερή μυσταγωγία. Και δοξολογούσε τον Θεό με την καρδιά της.
Πόση ευλογημένη στ' αλήθεια είναι η οικογένεια, όταν μέσα σ' αυτήν κατοικεί ο Χριστός κι όταν το άγιο θέλημα του κατευθύνει και τις σκέψεις και τα λόγια και τις πράξεις των μελών της!
Τέτοια ευτυχισμένη κι ευλογημένη οικογένεια ήταν η οικογένεια της Φωτούς. Με την ομόνοια, την αγάπη, την ανοχή, την ειρήνη περνούσε κάθε μέρα η ζωή. Κι όταν έπεφτε το δειλινό και το σούρουπο άρχιζε ν' απλώνεται στη γη, γονείς και κορούλα μαζευόντουσαν σε κάποια γωνιά, κι απ' την καρδιά ανέπεμπαν θερμή προσευχή μπροστά στις εικόνες κάποιων αγίων μορφών, που το ιλαρό φως ενός καντηλιού φώτιζε απαλά.
Σαν διάβηκαν τα παιδικά χρόνια κι η Φωτού μπήκε στην εφηβεία η μανούλα της δειλά – δειλά άρχισε στην κορούλα της να μιλά για γάμο και οικογένεια. Η αγνή παρθένα στην αρχή κοκκίνιζε και δεν έβγαζε μιλιά. Κάποια μέρα όμως τόλμησε να μιλήσει κι είπε λίγα λόγια και απλά.
- Μανούλα! Γιατί μου μιλάς για γάμο; Εγώ έχω ήδη βρει τον καλό μου. Όμοιος του δεν είναι άλλος στον κόσμο κανείς...
Η καλή μάνα τρόμαξε. Η καρδιά της πήγε να σπάσει. Για μια στιγμή νόμισε πώς η κόρη της με κάποιο είχε συνδεθεί κι ετοιμάστηκε να τη μαλώσει. Κι η κόρη που κατάλαβε τους φόβους της έσπευσε να εξηγήσει.
- Μανούλα! Μη φοβάσαι. Η κόρη σας δεν πρόκειται ποτές να σας ντροπιάσει. Προσεύχου μονάχα να με κρατάει ο Θεός στον δρόμο του. Ο καλός μου δεν είναι άλλος από τον Χριστό μου, τον Σωτήρα και Λυτρωτή μου...
Η καλή μάνα στα λόγια τούτα δεν θέλησε ν' απαντήσει.
«Έλα, της είπε. Ο πατέρας περιμένει στο διπλανό χωράφι. Πάω να τον βοηθήσω. Συ κάτσε στο σπίτι και κοίταξε τη δουλειά σου».
Και βγήκε.
Όμως της Φωτεινής τα λόγια την είχαν κυριολεκτικά συνταράξει:
«Εγώ βρήκα τον καλό μου. Δεν είναι άλλος απ' τον Χριστό μου, τον Σωτήρα και Λυτρωτή μου».
Μια νύχτα η μητέρα της ξύπνησε. Άδικα πάσχισε να ξανακοιμηθεί. Χάθηκε ο ύπνος της. Γι' αυτό σηκώθηκε και πήγε στο διπλανό δωμάτιο, που έμενε η κόρη της κάτι να πάρει. Τι είδε όμως εκεί; Αλοίμονο! Το στρώμα αδειανό κι ανέγγιχτο. Έλειπε η Φωτού.
Η καημένη η μάνα τρομαγμένη έτρεξε και ξύπνησε τον σύζυγο της. Και μαζί του άρχισε να ψάχνει στο σπίτι, στον δρόμο κι έξω απ' το χωριό για να βρουν την κορούλα τους. Τα χαράματα εκεί που με τα μάτια ολοκόκκινα απ' το κλάμα και την καρδιά σπασμένη απ' τον φόβο γύριζαν στο σπίτι, κάτι βλέπουν. Τι; Την κορούλα τους! Τη Φωτού να γυρίζει μονάχη!
- Κόρη μας! είπαν κι οι δύο μ' ένα στόμα. Κόρη μας αγαπημένη! Που ήσουνα; Που πέρασες τη νύχτα;
Κι η κόρη με γλυκύτητα και στενοχώρια για την ανησυχία και τον φόβο που τους πότισε, απήντησε:
- Γονείς μου αγαπημένοι! Συγχωρέστε με που σας στενοχώρησα. Δεν το 'θελα. Δεν ήμουνα σε κανένα κακό τόπο. Ήμουνα στο ασκητήριό μου. Πήγα εκεί από νωρίς για αγρυπνία και προσευχή. Μέρες τώρα κάθε βράδυ πηγαίνω εκεί και μένω με τον Νυμφίο μου Χριστό. Μένω και προσεύχομαι για σας, για τους δικούς μας, την πατρίδα μας, για μένα. Συνήθως επιστρέφω πολύ πρωί, όταν ακόμη κοιμάστε. Σήμερα όμως παρασύρθηκα στην προσευχή και ξεχάστηκα. Έτσι άργησα. Συγχωρέστε με, είπε ξανά, που σας λύπησα και σας έκαμα ν' ανησυχήσετε...
Και τα μάτια της γιόμισαν δάκρυα.
Η ειλικρίνεια, η αθωότητα της μορφής της, τα μάτια της τα δακρυσμένα καθησύχασαν τους καλούς γονείς, που δεν τόλμησαν να την μαλώσουν περισσότερο. ούτε και σκέφτηκαν να την περιορίσουν και να της ανακόψουν την ιερή απόφαση της να ζήσει για τον Χριστό.
Άραγε κι οι σημερινοί γονείς νοιώθουν στην ψυχή την ίδια αγωνία και λαχτάρα, όταν τα κορίτσια τους, που δεν δρασκέλισαν ακόμη την παιδική ηλικία, αρχίζουν να ξενυχτούν τα βράδια και να γυρίζουν από το ένα νυχτερινό κέντρο στο άλλο, για να χαρούν τα νιάτα τους, όπως λένε, και να ξυπνήσουν; Μήπως κι όταν επιστρέψουν στο σπίτι αργά με κάποια γνωστή, παιδική φίλη ή και συμμαθητή κι οι γονείς τολμήσουν να ρωτήσουν που ήσαν και γιατί άργησαν, σπεύδουν κι αυτά με στενοχώρια και δάκρυα να ζητήσουν συγχώρηση; Ή μήπως αρχίζουν να φωνάζουν και να διαμαρτύρονται, γιατί οι γονείς τους ανησύχησαν και τόλμησαν να τα παρατηρήσουν; Ω χρόνια! Ω καιροί! Πόσο άλλαξαν όλα στη δικιά μας την εποχή.
Την άλλη μέρα οι γονείς της Φωτούλας συνόδεψαν την κόρη τους στο ασκητήριό της. Ήταν μια σπηλιά έξω από το χωριό, με λίγο φως, αλλά καθαρή. Σ' αυτήν η Αγία κάποια μέρα με τις ευχές των γονιών της, κι αφού αποχαιρέτησε τις φίλες της, κατέφυγε να ζήσει, όπως ποθούσε τη ζωή της. Σε λίγο καιρό όμως το ταπεινό και φτωχικό κατάλυμα της έγινε τόπος πολυσύχναστος, τόπος επισκέψεων και προσκυνήματος, τόπος καταφυγής και παρηγοριάς, μα και διδασκαλίας και καθοδηγήσεως των κατοίκων όλων των γύρω χωριών.
Στο σπήλαιο αυτό η αγνή κι η ηρωική κόρη πέρασε όλη της τη ζωή. Μια ζωή εγκαρτέρησης και προσευχής, ζωή εγκράτειας και αφιέρωσης ολοκληρωτικής στον Ουράνιο Νυμφίο Χριστό.
Είπαμε τη ζωή αυτή ηρωική. Κι είναι στ' αλήθεια ηρωική. Γιατί ο βίος του πιστού, μέσα στη μαρτυρία Ιησού Χριστού «είτε δια ζωής είτε δια θανάτου», είναι μια πορεία ένδοξη προς αιώνιο τέρμα. Είναι ανάγκη ο πιστός κάθε ήμερα να δίνει τη μαρτυρία της πίστεως του. Ένας αγώνας είναι τούτος και μία μάχη για την κατάκτηση της τελειότητας. Το τέλος δεν είναι πάντα ειρηνικό και ανώδυνο. ο σκοπός όμως είναι πάντα ο ίδιος, η σωτηρία, η δόξα του Θεού μέσα στο μυστήριο της σωτηρίας μας. Και το μέσο και κείνο είναι ένα, η προσφορά του εαυτού μας ολόκληρου σε μία θυσία ζωντανή κι ευπρόσδεκτη στον Κύριο, «είτε δια ζωής είτε δια θανάτου". Επισκόπου Διονυσίου Ψαριανού, Μαρτυρία Ιησού Χρίστου, σελ. 252. Με αίμα και με δάκρυ «μεγαλυνθήσεται εν ημίν ο Χριστός».
Ναι! μεγαλυνθήσεται εν ημίν ο Χριστός. Αυτό έγινε και με την αγνή κόρη, την Φωτού. Εδώ ζωντανή την δόξασε ο Κύριος.Θαύματα πολλά, πολλά θαύματα έκαμε η αγία σε πονεμένους και δυστυχισμένους, όταν ακόμη βρισκόταν στη ζωή. Εδώ και πεθαμένη την τίμησε. Το άγιο λείψανο της που τάφηκε κι ευρέθηκε στη σπηλιά γύρω στα 1718-32 με τη σκαλιστή επιγραφή από πάνω «Φωτεινή Παρθένος Νύμφη Χριστού», εξακολουθεί και σήμερα να προσφέρει τη θεραπεία στους αρρώστους, στους τυφλούς το φως, στους πονεμένους το ψυχικό ξεκούρασμα και τη χαρά.Το ασκητήριο της αγίας Φωτεινής υπάρχει και σήμερα.
Βρίσκεται στο χωριό Άγιος Ανδρόνικος.
Σ' αυτό μπαίνει ένας από μια στενή είσοδο και καταβαίνει από μια σκάλα φτιαγμένη από εγχώριες πέτρες και που έχει 23 σκαλοπάτια. Το σπήλαιο μοιάζει με κατακόμβη, σαν κι εκείνες που χρησιμοποιούσαν οι πρώτοι χριστιανοί. Στο βάθος του σπηλαίου είναι το αγίασμα. Από το νερό αυτό παίρνουν οι άρρωστοι και πλένουν τα αρρωστημένα μέλη τους για να θεραπευτούν.
Ιδιαίτερα η Αγία πιστεύεται, πως θεραπεύει τα οφθαλμικά νοσήματα.
Στα μαύρα χρόνια της τουρκικής σκλαβιάς το σπήλαιο της Οσίας χρησιμοποιήθηκε και ως ναός. Μέσα σ' αυτόν λιγογράμματοι, μα πιστοί ιερείς θέριεψαν την αποσταμένη ελπίδα με τα απλά, αλλά και μαγικά λόγια του ποιητή:
Μη σκιάζεστε στα σκότηκι η λευτεριά σαν της αυγής το φεγγοβόλο αστέριτης νύχτας το ξημέρωμα θα φέρει.
Η αγία Φωτεινή είναι πολύ σεβαστή στην Κύπρο. Σεβαστή για τα θαύματα της τα πολλά, που πετυχαίνουν όλοι εκείνοι που μ' ευλάβεια και πίστη καταφεύγουν στον ναό της. Υπάρχει επίσης παράδοση που λέει, πώς στο Ριζοκάρπασο υπάρχουν και σήμερα συγγενείς από τη γενιά της.
Την ημέρα της γιορτής της χιλιάδες πιστών απ' όλη την Καρπασία κι από διάφορα μέρη της Κύπρου πηγαίνουν στον Άγιο Ανδρόνικο που είναι το ασκητήριό της για να τιμήσουν την Αγία και να παρακολουθήσουν με προσοχή τη θεία Μυσταγωγία.Τη στιγμή αυτή ας πάμε νοερά ως εκεί, μια κι οι ορδές του Αττίλα δεν μας αφήνουν να πάμε τώρα και σωματικά, κι αφού γονατίσουμε μπροστά στον τάφο που έκλεισε το άγιο σκήνωμα της, ας πούμε ευλαβικά:
Οσία Φωτεινή πανένδοξε,τας ουρανίους μονάς, επαξίως οικήσασα,συν παρθένων τάγμασι, και οσίων στρατεύμασι,τους εκτελούντας πίστει την μνήμην σου,και προσιόντας πιστώς τη σκέπη σου,σώζε πρεσβείαις σου,και πταισμάτων άφεσιν παρά Θεού,αίτησαι και λύτρωσιν, και μέγα έλεος.
Απολυτίκιο. Ήχος α’.Καρηασέων το κλέος και Κυπρίων αγλάισμα και των ασθενούντων η ρώσις, των πεπηρωμένων ανάβλεψις, των προς σε πιστώς προστρεχόντων εν τω θείω ναώ σου, πανένδοξε, τας ιάσεις παράσχου τοις δούλοις σου πάντοτε, ίνα ευχαρίστως κράζωμεν, Φωτεινή Οσία νύμφη Χριστού καλλιπάρθενε. Δόξα τω σε δοξάσαντι, δόξα τω σε στεφανώσαντι, δόξα τω ενεργούντι δια σου πάσιν Ιάματα.
Το γεγονός αυτό συνέβη στα χρόνια που οι μεγάλοι διωγμοί των πρώτων χριστιανών είχαν κοπάσει και αυτοκράτωρ ήταν ο Μέγας Κωνσταντίνος. Τότε, ο Άγιος Στέφανος φανερώθηκε τρεις φορές σε κάποιον ευσεβή γέροντα ιερέα, το Λουκιανό, και του αποκάλυψε τον τόπο, όπου ήταν κρυμμένο το λείψανο του. Αυτός αμέσως το ανέφερε στον Πατριάρχη Ιεροσολύμων Ιωάννη, που με τη σειρά του πήγε στον υποδεικνυόμενο τόπο και πράγματι βρήκε το Ιερό λείψανο του Αγίου Στεφάνου. Κατά την εύρεση έγινε μεγάλος σεισμός, και το λείψανο του Αγίου πλημμύρισε ευωδιά τους παρευρισκόμενους στον τόπο εκείνο. Λέγεται ότι από τον ουρανό ακούστηκαν αγγελικές φωνές, που έλεγαν "Δόξα εν υψίστοις Θεώ και επί γης ειρήνη, εν ανθρώποις ευδοκία". Δηλαδή, δόξα ας είναι στο Θεό, στα ύψιστα μέρη του ουρανού και στην ταραγμένη από την αμαρτία γη ας βασιλεύσει η θεία ειρήνη, διότι ο Θεός φανέρωσε την ευαρέσκεια Του στους ανθρώπους, με την ενανθρώπιση του Υιού Του. Φανέρωναν, έτσι, οι άγγελοι περίτρανα ότι ο πρωτομάρτυρας Στέφανος μαρτύρησε για την αγάπη και τη δόξα του Θεού. Αργότερα, τα λείψανα του Αγίου μεταφέρθηκαν από την Ιερουσαλήμ στην Κωνσταντινούπολη και εναποτέθησαν στον – επ’ ονόματι αυτού – ανεγερθέντα Ναό υπό του Μ. Κωνσταντίνου.Απολυτίκιο. Ήχος δ'. Ταχύ προκατάλαβε.Βασίλειον διάδημα, εστέφθης ση κορυφή, εξ άθλων ων υπέμεινας, υπέρ Χριστού του Θεού, Μαρτύρων πρωτόαθλε Στέφανε, συ γαρ την Ιουδαίων, απελέγξας μανίαν, είδες σου τον Σωτήρα, του Πατρός δεξιόθεν. Αυτόν ουν εκδυσώπει αεί, υπέρ των ψυχών ημών.
Κοντάκιον. Ήχος πλ. δ’.
Πρώτος εσπάρης επί γης υπό του ουρανίου Γεωργού πανεύφημε, πρώτος το αίμα επί γης διά Χριστόν εξέχεας μακάριε, πρώτος υπ' αυτού τον της νίκης στέφανον ανεβήσω εν ουρανώ, ως Αθλητών προοίμιον, Στεφανίτα των Mαρτύρων ο Πρώταθλος.
Εύρεσις των Λειψάνων των Αγίων Μαρτύρων Μαξίμου, Δάδα και Κυντιλλιανού
Οι άγιοι αυτοί έζησαν στα χρόνια των βασιλέων Διοκλητιανού και Μαξιμιανού (296 μ.Χ.), στην πόλη Δωρόστολο στη χώρα της δεύτερης Μυσίας, όπως αναφέρει ο Άγιος Νικόδημος ο Αγιορείτης. Όταν τους συνέλαβε ο Ύπατος Ταρκίνιος, διέταξε να θυσιάσουν στα είδωλα. Επειδή όμως οι Άγιοι αρνήθηκαν να εκτελέσουν τη διαταγή, μαστιγώθηκαν αλύπητα. Έπειτα τους οδήγησαν σ' ένα τόπο, που είχε την ονομασία Οζοβίας και εκεί – 13 Απριλίου – τους αποκεφάλισαν. Σ' αυτή την τοποθεσία λοιπόν, έμειναν για πολλά χρόνια κρυμμένα τα λείψανα τους. Αλλά την 2α Αυγούστου, άγγελος Κυρίου φανέρωσε τον τόπο όπου ήταν κρυμμένα τα άγια λείψανα των τριών Μαρτύρων, και μεταφέρθηκαν στο ναό της Υπεραγίας Θεοτόκου (στην Κωνσταντινούπολη), στον τόπο Βιγλεντίου λεγόμενο, όπου και πανηγυρίζουν στη μνήμη τους.
Εγκαίνια Ι. Ναού Αγίου Ιωάννου Θεολόγου πλησίον της αγιοτάτης Μεγάλης Εκκλησίας
Δεν έχουμε λεπτομέρειες για το γεγονός
Ο Άγιος Φωκάς
Δεν έχουμε κανένα βιογραφικό του στοιχείο, απλά αναφέρεται σαν Άγιος της Εκκλησίας.
Η αποβίωση του ευσεβή Βασιλιά Ιουστινιανού Β' που τάφηκε στους Αγίους Αποστόλους
Πρόκειται για τον Ιουστινιανό Β’ τον νέο τον Ρινότμητο, που βασίλευσε από το έτος 685 έως το έτος 695.
Ο Άγιος Θεόδωρος ο Νεομάρτυρας που μαρτύρησε στα Δαρδανέλια
Ασυμβίβαστος μέχρι θανάτου απέναντι στις Τούρκικες προκλήσεις για την πίστη του. Ο νεομάρτυρας Θεόδωρος γεννήθηκε σ' ένα χωριό της επαρχίας Ελλησπόντου και Τρωάδος, που Τούρκικα ονομαζόταν Ερένκιοι. Ανατράφηκε δε από ευσεβείς γονείς, τον Γεώργιο και την Κυριακή. Σε νεαρή ηλικία πήγε στην πόλη Τανάκ Καλέ (Δαρδανέλια), όπου έμαθε και εξασκούσε την τέχνη επεξεργασίας σουσαμιού. Αν και ήταν μόλις 20 χρονών, ο Θεός τον είχε προικίσει με πλούσια αρετή. Αυτό όμως το πρόσεξε και κάποιος πλούσιος Τούρκος της πόλης, που θέλησε να τον εξισλαμίσει και να τον κάνει γαμπρό του και κληρονόμο του. Γι' αυτό και χρησιμοποίησε πολλά δόλια μέσα. Αλλά ο Θεόδωρος απέρριψε όλες τις προτάσεις του. Τότε ο Τούρκος τον συκοφάντησε στον κριτή της πόλης, ότι δήθεν ο Θεόδωρος -μετά από μια αρρώστια του - είπε ότι θα γίνει μωαμεθανός, αν γίνει υγιής. Ο Κριτής ρώτησε τον Θεόδωρο αν αληθεύουν όλα αυτά. Τότε ο μάρτυρας απάντησε: "Εγώ είμαι χριστιανός απ' τους γονείς μου και χριστιανός θέλω να πεθάνω. Τον Ιησού μου δεν αρνούμαι και τη μιαρή θρησκεία σας απεχθάνομαι". Αμέσως τότε τον άρπαξαν και υπέστη πολλά και φρικτά βασανιστήρια. Τελικά στις 2 Αυγούστου 1690, στις 3.00 μ.μ. τον αποκεφάλισαν. Το 1922 η τίμια κάρα του Αγίου, μεταφέρθηκε στον Ιερό Ναό της Όσιας Ξένης στη Νίκαια Πειραιώς.
Ο Άγιος Βασίλειος ο δια Χριστόν σαλός και θαυματουργός στη Μόσχα (Ρώσος)
Δεν έχουμε λεπτομέρειες για τον Βίο του Αγίου.
Η Οσία Φωτεινή η Φώτου η Κυπρία
Εκείνο που πραγματικά αναδεικνύει τον άνθρωπο και τον εξυψώνει και σε τούτη τη ζωή μα και στην αιωνιότητα, δεν είναι η υψηλή καταγωγή, ούτε τα γράμματα, ούτε τα πλούτη, αλλά η πίστη η χριστιανική κι η αρετή.
Απόδειξη τρανή της αλήθειας αυτής είναι κι η αγία Φωτεινή η Κυπριά, η γνωστή σ' όλο το νησί με τ' όνομα αγία Φώτου η θαυματουργός.
Πότε έζησε ακριβώς η οσία και ποια ήταν η καταγωγή της, δεν γνωρίζουμε.
Η παράδοση μας λέει πώς γεννήθηκε στο Ριζοκάρπασο από απλοϊκούς, αλλά ευλαβείς γονείς. Από μικρούλα η Φωτού ξεχώριζε από τις συνομήλικες της για την καλοσύνη της, το φέρσιμο της, την προθυμία της να εξυπηρετήσει τους άλλους, την αρετή της. Τα μεγάλα της φωτεινά μάτια καθρέφτιζαν τον πλούτο της καρδιάς της και σκόρπιζαν παντού την εμπιστοσύνη, τη χαρά. Στο σχολείο του χωρίου της έμαθε η Φωτού τα πρώτα γράμματα. Σαν έμαθε να διαβάζει πήρε κι άρχισε να αποστηθίζει διάφορους ψαλμούς και ύμνους της Εκκλησίας μας. Κάθε Κυριακή και γιορτή σαν άκουε το σήμαντρο να χτυπά η αγνή ψυχή της σκιρτούσε από χαρά κι έσπευδε πρώτη αυτή μαζί με τους ευσεβείς γονείς της να πάνε στην εκκλησία! Εκεί, ακίνητη σαν κολώνα δωρική παρακολουθούσε μ' ευλάβεια και προσοχή τις διάφορες τελετές και τη θεία και ιερή μυσταγωγία. Και δοξολογούσε τον Θεό με την καρδιά της.
Πόση ευλογημένη στ' αλήθεια είναι η οικογένεια, όταν μέσα σ' αυτήν κατοικεί ο Χριστός κι όταν το άγιο θέλημα του κατευθύνει και τις σκέψεις και τα λόγια και τις πράξεις των μελών της!
Τέτοια ευτυχισμένη κι ευλογημένη οικογένεια ήταν η οικογένεια της Φωτούς. Με την ομόνοια, την αγάπη, την ανοχή, την ειρήνη περνούσε κάθε μέρα η ζωή. Κι όταν έπεφτε το δειλινό και το σούρουπο άρχιζε ν' απλώνεται στη γη, γονείς και κορούλα μαζευόντουσαν σε κάποια γωνιά, κι απ' την καρδιά ανέπεμπαν θερμή προσευχή μπροστά στις εικόνες κάποιων αγίων μορφών, που το ιλαρό φως ενός καντηλιού φώτιζε απαλά.
Σαν διάβηκαν τα παιδικά χρόνια κι η Φωτού μπήκε στην εφηβεία η μανούλα της δειλά – δειλά άρχισε στην κορούλα της να μιλά για γάμο και οικογένεια. Η αγνή παρθένα στην αρχή κοκκίνιζε και δεν έβγαζε μιλιά. Κάποια μέρα όμως τόλμησε να μιλήσει κι είπε λίγα λόγια και απλά.
- Μανούλα! Γιατί μου μιλάς για γάμο; Εγώ έχω ήδη βρει τον καλό μου. Όμοιος του δεν είναι άλλος στον κόσμο κανείς...
Η καλή μάνα τρόμαξε. Η καρδιά της πήγε να σπάσει. Για μια στιγμή νόμισε πώς η κόρη της με κάποιο είχε συνδεθεί κι ετοιμάστηκε να τη μαλώσει. Κι η κόρη που κατάλαβε τους φόβους της έσπευσε να εξηγήσει.
- Μανούλα! Μη φοβάσαι. Η κόρη σας δεν πρόκειται ποτές να σας ντροπιάσει. Προσεύχου μονάχα να με κρατάει ο Θεός στον δρόμο του. Ο καλός μου δεν είναι άλλος από τον Χριστό μου, τον Σωτήρα και Λυτρωτή μου...
Η καλή μάνα στα λόγια τούτα δεν θέλησε ν' απαντήσει.
«Έλα, της είπε. Ο πατέρας περιμένει στο διπλανό χωράφι. Πάω να τον βοηθήσω. Συ κάτσε στο σπίτι και κοίταξε τη δουλειά σου».
Και βγήκε.
Όμως της Φωτεινής τα λόγια την είχαν κυριολεκτικά συνταράξει:
«Εγώ βρήκα τον καλό μου. Δεν είναι άλλος απ' τον Χριστό μου, τον Σωτήρα και Λυτρωτή μου».
Μια νύχτα η μητέρα της ξύπνησε. Άδικα πάσχισε να ξανακοιμηθεί. Χάθηκε ο ύπνος της. Γι' αυτό σηκώθηκε και πήγε στο διπλανό δωμάτιο, που έμενε η κόρη της κάτι να πάρει. Τι είδε όμως εκεί; Αλοίμονο! Το στρώμα αδειανό κι ανέγγιχτο. Έλειπε η Φωτού.
Η καημένη η μάνα τρομαγμένη έτρεξε και ξύπνησε τον σύζυγο της. Και μαζί του άρχισε να ψάχνει στο σπίτι, στον δρόμο κι έξω απ' το χωριό για να βρουν την κορούλα τους. Τα χαράματα εκεί που με τα μάτια ολοκόκκινα απ' το κλάμα και την καρδιά σπασμένη απ' τον φόβο γύριζαν στο σπίτι, κάτι βλέπουν. Τι; Την κορούλα τους! Τη Φωτού να γυρίζει μονάχη!
- Κόρη μας! είπαν κι οι δύο μ' ένα στόμα. Κόρη μας αγαπημένη! Που ήσουνα; Που πέρασες τη νύχτα;
Κι η κόρη με γλυκύτητα και στενοχώρια για την ανησυχία και τον φόβο που τους πότισε, απήντησε:
- Γονείς μου αγαπημένοι! Συγχωρέστε με που σας στενοχώρησα. Δεν το 'θελα. Δεν ήμουνα σε κανένα κακό τόπο. Ήμουνα στο ασκητήριό μου. Πήγα εκεί από νωρίς για αγρυπνία και προσευχή. Μέρες τώρα κάθε βράδυ πηγαίνω εκεί και μένω με τον Νυμφίο μου Χριστό. Μένω και προσεύχομαι για σας, για τους δικούς μας, την πατρίδα μας, για μένα. Συνήθως επιστρέφω πολύ πρωί, όταν ακόμη κοιμάστε. Σήμερα όμως παρασύρθηκα στην προσευχή και ξεχάστηκα. Έτσι άργησα. Συγχωρέστε με, είπε ξανά, που σας λύπησα και σας έκαμα ν' ανησυχήσετε...
Και τα μάτια της γιόμισαν δάκρυα.
Η ειλικρίνεια, η αθωότητα της μορφής της, τα μάτια της τα δακρυσμένα καθησύχασαν τους καλούς γονείς, που δεν τόλμησαν να την μαλώσουν περισσότερο. ούτε και σκέφτηκαν να την περιορίσουν και να της ανακόψουν την ιερή απόφαση της να ζήσει για τον Χριστό.
Άραγε κι οι σημερινοί γονείς νοιώθουν στην ψυχή την ίδια αγωνία και λαχτάρα, όταν τα κορίτσια τους, που δεν δρασκέλισαν ακόμη την παιδική ηλικία, αρχίζουν να ξενυχτούν τα βράδια και να γυρίζουν από το ένα νυχτερινό κέντρο στο άλλο, για να χαρούν τα νιάτα τους, όπως λένε, και να ξυπνήσουν; Μήπως κι όταν επιστρέψουν στο σπίτι αργά με κάποια γνωστή, παιδική φίλη ή και συμμαθητή κι οι γονείς τολμήσουν να ρωτήσουν που ήσαν και γιατί άργησαν, σπεύδουν κι αυτά με στενοχώρια και δάκρυα να ζητήσουν συγχώρηση; Ή μήπως αρχίζουν να φωνάζουν και να διαμαρτύρονται, γιατί οι γονείς τους ανησύχησαν και τόλμησαν να τα παρατηρήσουν; Ω χρόνια! Ω καιροί! Πόσο άλλαξαν όλα στη δικιά μας την εποχή.
Την άλλη μέρα οι γονείς της Φωτούλας συνόδεψαν την κόρη τους στο ασκητήριό της. Ήταν μια σπηλιά έξω από το χωριό, με λίγο φως, αλλά καθαρή. Σ' αυτήν η Αγία κάποια μέρα με τις ευχές των γονιών της, κι αφού αποχαιρέτησε τις φίλες της, κατέφυγε να ζήσει, όπως ποθούσε τη ζωή της. Σε λίγο καιρό όμως το ταπεινό και φτωχικό κατάλυμα της έγινε τόπος πολυσύχναστος, τόπος επισκέψεων και προσκυνήματος, τόπος καταφυγής και παρηγοριάς, μα και διδασκαλίας και καθοδηγήσεως των κατοίκων όλων των γύρω χωριών.
Στο σπήλαιο αυτό η αγνή κι η ηρωική κόρη πέρασε όλη της τη ζωή. Μια ζωή εγκαρτέρησης και προσευχής, ζωή εγκράτειας και αφιέρωσης ολοκληρωτικής στον Ουράνιο Νυμφίο Χριστό.
Είπαμε τη ζωή αυτή ηρωική. Κι είναι στ' αλήθεια ηρωική. Γιατί ο βίος του πιστού, μέσα στη μαρτυρία Ιησού Χριστού «είτε δια ζωής είτε δια θανάτου», είναι μια πορεία ένδοξη προς αιώνιο τέρμα. Είναι ανάγκη ο πιστός κάθε ήμερα να δίνει τη μαρτυρία της πίστεως του. Ένας αγώνας είναι τούτος και μία μάχη για την κατάκτηση της τελειότητας. Το τέλος δεν είναι πάντα ειρηνικό και ανώδυνο. ο σκοπός όμως είναι πάντα ο ίδιος, η σωτηρία, η δόξα του Θεού μέσα στο μυστήριο της σωτηρίας μας. Και το μέσο και κείνο είναι ένα, η προσφορά του εαυτού μας ολόκληρου σε μία θυσία ζωντανή κι ευπρόσδεκτη στον Κύριο, «είτε δια ζωής είτε δια θανάτου". Επισκόπου Διονυσίου Ψαριανού, Μαρτυρία Ιησού Χρίστου, σελ. 252. Με αίμα και με δάκρυ «μεγαλυνθήσεται εν ημίν ο Χριστός».
Ναι! μεγαλυνθήσεται εν ημίν ο Χριστός. Αυτό έγινε και με την αγνή κόρη, την Φωτού. Εδώ ζωντανή την δόξασε ο Κύριος.Θαύματα πολλά, πολλά θαύματα έκαμε η αγία σε πονεμένους και δυστυχισμένους, όταν ακόμη βρισκόταν στη ζωή. Εδώ και πεθαμένη την τίμησε. Το άγιο λείψανο της που τάφηκε κι ευρέθηκε στη σπηλιά γύρω στα 1718-32 με τη σκαλιστή επιγραφή από πάνω «Φωτεινή Παρθένος Νύμφη Χριστού», εξακολουθεί και σήμερα να προσφέρει τη θεραπεία στους αρρώστους, στους τυφλούς το φως, στους πονεμένους το ψυχικό ξεκούρασμα και τη χαρά.Το ασκητήριο της αγίας Φωτεινής υπάρχει και σήμερα.
Βρίσκεται στο χωριό Άγιος Ανδρόνικος.
Σ' αυτό μπαίνει ένας από μια στενή είσοδο και καταβαίνει από μια σκάλα φτιαγμένη από εγχώριες πέτρες και που έχει 23 σκαλοπάτια. Το σπήλαιο μοιάζει με κατακόμβη, σαν κι εκείνες που χρησιμοποιούσαν οι πρώτοι χριστιανοί. Στο βάθος του σπηλαίου είναι το αγίασμα. Από το νερό αυτό παίρνουν οι άρρωστοι και πλένουν τα αρρωστημένα μέλη τους για να θεραπευτούν.
Ιδιαίτερα η Αγία πιστεύεται, πως θεραπεύει τα οφθαλμικά νοσήματα.
Στα μαύρα χρόνια της τουρκικής σκλαβιάς το σπήλαιο της Οσίας χρησιμοποιήθηκε και ως ναός. Μέσα σ' αυτόν λιγογράμματοι, μα πιστοί ιερείς θέριεψαν την αποσταμένη ελπίδα με τα απλά, αλλά και μαγικά λόγια του ποιητή:
Μη σκιάζεστε στα σκότηκι η λευτεριά σαν της αυγής το φεγγοβόλο αστέριτης νύχτας το ξημέρωμα θα φέρει.
Η αγία Φωτεινή είναι πολύ σεβαστή στην Κύπρο. Σεβαστή για τα θαύματα της τα πολλά, που πετυχαίνουν όλοι εκείνοι που μ' ευλάβεια και πίστη καταφεύγουν στον ναό της. Υπάρχει επίσης παράδοση που λέει, πώς στο Ριζοκάρπασο υπάρχουν και σήμερα συγγενείς από τη γενιά της.
Την ημέρα της γιορτής της χιλιάδες πιστών απ' όλη την Καρπασία κι από διάφορα μέρη της Κύπρου πηγαίνουν στον Άγιο Ανδρόνικο που είναι το ασκητήριό της για να τιμήσουν την Αγία και να παρακολουθήσουν με προσοχή τη θεία Μυσταγωγία.Τη στιγμή αυτή ας πάμε νοερά ως εκεί, μια κι οι ορδές του Αττίλα δεν μας αφήνουν να πάμε τώρα και σωματικά, κι αφού γονατίσουμε μπροστά στον τάφο που έκλεισε το άγιο σκήνωμα της, ας πούμε ευλαβικά:
Οσία Φωτεινή πανένδοξε,τας ουρανίους μονάς, επαξίως οικήσασα,συν παρθένων τάγμασι, και οσίων στρατεύμασι,τους εκτελούντας πίστει την μνήμην σου,και προσιόντας πιστώς τη σκέπη σου,σώζε πρεσβείαις σου,και πταισμάτων άφεσιν παρά Θεού,αίτησαι και λύτρωσιν, και μέγα έλεος.
Απολυτίκιο. Ήχος α’.Καρηασέων το κλέος και Κυπρίων αγλάισμα και των ασθενούντων η ρώσις, των πεπηρωμένων ανάβλεψις, των προς σε πιστώς προστρεχόντων εν τω θείω ναώ σου, πανένδοξε, τας ιάσεις παράσχου τοις δούλοις σου πάντοτε, ίνα ευχαρίστως κράζωμεν, Φωτεινή Οσία νύμφη Χριστού καλλιπάρθενε. Δόξα τω σε δοξάσαντι, δόξα τω σε στεφανώσαντι, δόξα τω ενεργούντι δια σου πάσιν Ιάματα.
Σάββατο 1 Αυγούστου 2009
Των Αγίων 7 Μακαβαίων, των Αγίων 9 Μαρτύρων, Πάπα του Νέου, Ελεαζάρου, Κηρύκου, Θεοδώρου, Πολύευκτου, Μήνη & Μηναίου, Ελέσας Οσιομάρτυρος,
Οι Άγιοι Επτά Μακαβαίοι, Αβείμ (ή Άβιβος), Αντώνιος (ή Αντωνίνος) ,Γουρίας, Ελεαζάρος, Ευσέβωνας, Αχείμ, Μάρκελλος (ή Σάμωνας, ή Εύλαλος ή Μάρκος) η μητέρα τους Σολομονή και ο διδάσκαλός τους Ελεαζάρος
"Αυτοκράτωρ εστί των παθών ο ευσεβής λογισμός". Ο ευσεβής λογισμός είναι κυρίαρχος και εξουσιαστής επί των παθών. Αυτό με περίσσια ανδρεία απέδειξαν οι επτά αδελφοί Μακκαβαίοι με τη στάση τους απέναντι στο βασιλιά της Συρίας Αντίοχο, όταν αυτός τους έταξε δόξες, τιμές και επίγειες απολαύσεις, αν αυτοί καταπατούσαν το Μωσαϊκό νόμο και έτρωγαν από τα απαγορευμένα φαγητά που τους πρόσφερε. Προηγήθηκε ο ενενηκονταετής διδάσκαλος τους, Ελεάζαρος, που εφάρμοσε στο έπακρο το νόμο που τους δίδασκε, με αποτέλεσμα ο Αντίοχος να τον ρίξει στη φωτιά. Εμπνεόμενα από τη θυσία του γέροντα διδασκάλου τους, τα επτά αδέλφια κράτησαν την ίδια γενναία στάση απέναντι στο βασιλιά, όταν τους κάλεσε μπροστά του. Στην αρχή ο Αντίοχος προσπάθησε να τους κολακεύσει με διάφορα εγκώμια για τη νιότη τους. Τους είπε ότι αν έτρωγαν από τα ειδωλόθυτα που τους πρόσφερε, θα απολάμβαναν μεγάλες τιμές, και φυσικά θα τους έσωζε από το θάνατο. Τότε οι επτά αδελφοί απάντησαν στον Αντίοχο: "χαλεπώτερον γαρ αυτού του θανάτου νομίζομεν είναι σου τον επί τη παρανομώ σωτηρία ημών έλεον". Δηλαδή, είναι περισσότερο επιβλαβής και απ' αυτόν το θάνατο, νομίζουμε, η συμπάθεια σου για την παράνομη σωτηρία μας. Εξοργισμένος τότε ο Αντίοχος, με τροχούς, φωτιά και ακόντια, έναν-έναν τους σκότωσε όλους. Όταν είδε αυτό η μητέρα τους Σολομονή, ρίχτηκε μόνη της στη φωτιά και έτσι όλοι μαζί πήραν το στεφάνι του μαρτυρίου.Απολυτίκιο. Ηχος δ’. Ο υψωθείς εν τω Σταυρώ.Των Μακκαβαίων τον επτάριθμον δήμον, συν τη μητρί Σολομονή τη αγία, και Ελεάζαρ άμα ευφημήσωμεν ούτοι γαρ ηρίστευσαν, δι' αγώνων νομίμων, ως φρουροί και φύλακες, των του Νόμου δογμάτων και νυν ως καλλιμάρτυρες Χριστού, υπέρ του κόσμου, απαύστως πρεσβεύουσι.
Κοντάκιον. Ήχος β’. Τα άνω ζητών.
Σοφίας Θεού, οι στύλοι οι επτάριθμοι, και θείου φωτός, οι λύχνοιοι επτάφωτοι, Μακκαβαίοι πάνσοφοι, προ Μαρτύρων μέγιστοι Μάρτυρες, συν αυτοίς τω πάντων Θεώ, αιτείσθε σωθήναι τους υμνούντας υμάς.
Οι Άγιοι εννέα μάρτυρες, Λέοντιος, Άττος, Αλέξανδρος, Κινδέας, Μνησίθεος, Κυριακός, Μηναίος, Κατούνος και Ευκλής
Οι Άγιοι εννέα μάρτυρες, Λέοντιος, Άττος, Αλέξανδρος, Κινδέας, Μνησίθεος, Κυριακός, Μηναίος, Κατούνος και Ευκλής, έζησαν την εποχή του αυτοκράτορα Διοκλητιανου και του ηγεμόνα Φλαβιανού, στην Πέργη της Παμφυλίας. Ο χριστιανισμός ήταν μέσα τους από πολλή μικρή ηλικία και κρατήθηκε έτσι και αφού μεγάλωσαν. Ένα βράδυ λοιπόν, αποφάσισαν ότι θέλουν να μαρτυρήσουν για τον Χριστό και έτσι πήγαν στον ειδωλολατρικό ναό της Αρτέμιδος και κατέστρεψαν όλα τα αγάλματα που βρίσκονταν εκεί. Μετά την ενέργειά τους αυτή, αμέσως συνελήφθησαν από τους ειδωλολάτρες, οι οποίοι, αφού τους ανέκριναν, τους υπέβαλαν σε βασανιστήρια. Πρώτα τους έκαψαν τα πλευρά, μετά χρησιμοποιώντας σιδερένια νύχια τους έσκισαν τις σάρκες, και στη συνέχεια πήραν αναμμένους δαυλούς και τους τρύπησαν τα μάτια. Μετά τους έκλεισαν σε μία απάνθρωπη φυλακή, χωρίς νερό και τροφή. Μετά από λίγο χρόνο τούς έβγαλαν και τους έριξαν σε ένα κλουβί με θηρία για να τους κατασπαράξουν. Αυτά όμως, παρά την πείνα τους, καθόντουσαν ήρεμα και δεν πλησίαζαν τους Αγίους. Όσοι είδαν αυτό το θαυμαστό γεγονός, πράγματι εξεπλάγησαν και φώναξαν με μία φωνή " Μέγας ο Θεός των Χριστιανών". Και τότε έγινε το θαύμα. Αμέσως ακούστηκαν βροντές και άρχισαν να πέφτουν αστραπές, βροχή, ενώ συγχρόνως ακούγονταν μία φωνή, η οποία προσκαλούσε τούς Αγίους στον ουρανό. Μόλις οι Άγιοι άκουσαν αυτήν την φωνή, χάρηκαν πάρα πολύ. Ύστερα από αυτό το γεγονός ο τύραννος νευρίασε τόσο πολύ πού διέταξε να τους αποκεφαλίσουν. Έτσι λοιπόν ολοκληρώθηκε το μαρτύριο των εννέα Αγίων και πέραν στην αιώνια Βασιλεία.
Ο Άγιος Πάπας ο νέος
"Εις σάκκον βληθείς, και θίβη εγκλεισθείς, και εις θάλασσαν ριφθείς, τελειούται".
Ο Άγιος Ελεαζάρος
Μαρτύρησε, αφού του έκαψαν το κεφάλι.
Ο Άγιος Κήρυκος
Μαρτύρησε δια αποκεφαλισμού.
Ο Άγιος Θεόδωρος
Μαρτύρησε δια ξίφους.
Ο Άγιος Πολύευκτος
Μαρτύρησε, αφού τον έχωσαν μέσα σε κοπριά.
Οι Άγιοι Μήνης (ή Μηνός) και Μηναίος και οι λοιποί εν τω Βιγλεντίω, πλησίον του χαλκού Τετραπύλου
Δεν έχουμε λεπτομέρειες για τον Βίο των Αγίων.
Η Αγία Ελέσα Οσιομάρτυς που μαρτύρησε στα Κύθηρα
Καταγόταν από την Πελοπόννησο και ήταν κόρη ενός πλούσιου Έλληνα, που ονομαζόταν Ελλάδιος. Η δε μητέρα της Ευγενία, ήταν στείρα αλλά θεοσεβής χριστιανή. Έτσι δια της προσευχής απόκτησε θαυματουργικά την Ελέσα, που ανέθρεψε σύμφωνα με τις επιταγές του Ευαγγελίου και κάτω από τις δυσκολίες του ειδωλολάτρη άντρα της. Σε ηλικία 14 χρονών η Ελέσα έμεινε ορφανή από μητέρα και έτσι έμεινε αυτή κυρία του πλούσιου σπιτιού του πατέρα της. Αμέτρητες τότε οι ευεργεσίες και οι ελεημοσύνες που έκανε στους στερημένους και πάσχοντες συνανθρώπους της. Κάποτε όμως ο πατέρας της την παρακίνησε να παντρευτεί κάποιον από τους ειδωλολάτρες άρχοντες, αυτή όμως αρνήθηκε διότι η κλήση της ήταν άλλη, αυτή της αγγελικής πολιτείας. Έτσι όταν κάποτε ο πατέρας της έφυγε για κάποιο ταξίδι, η Ελέσα μοίρασε όλα της τα υπάρχοντα στους φτωχούς και με τις πιο πιστές δούλες της, διέφυγε στα Κύθηρα. Εκεί δια της προσευχής, έκανε πολλά θαύματα. Όταν όμως ο πατέρας της επέστρεψε από το ταξίδι και έμαθε τα γεγονότα, θύμωσε πολύ και αφού ανακάλυψε που βρισκόταν η Ελέσα, αναχώρησε για να τη φέρει πίσω. Αλλά η γνώμη της Ελέσας ήταν αντίθετη αυτής του ειδωλολάτρη πατέρα. Τότε αυτός, αφού ανελέητα τη βασάνισε, τελικά την αποκεφάλισε και έτσι πανάξια έλαβε το στεφάνι του μαρτυρίου. (Η μνήμη της συγκεκριμένης Αγίας δεν αναφέρεται πουθενά στους Συναξαριστές, τη βρίσκουμε σαν μάρτυρα μόνο στα Κύθηρα).
Απολυτίκιο. Ήχος γ’. Θείας πίστεως.Γόνος άγιος, Πελοποννήσου, γέρας ένθεον, νήσου Κυθήρων, ανεδείχθης, Ελέσα πανεύφημε, υπέρ Χριστού γαρ νομίμως αθλήσασα, χειρί πατρώα ετμήθης την κάραν σου, Μάρτυς ένδοξε, Χριστόν τον Θεόν ικέτευε, δωρήσασθαι ημίν το μέγα έλεος.
Ο Άγιος Τιμόθεος ο Θαυματουργός Αρχιεπίσκοπος Προκοννήσου (Προικοννήσου)
Έζησε στα μέσα του 6ου αιώνα, επί βασιλέων Ιουστίνου του θράκας και ανεψιού του Ιουστινιανού του Μεγάλου. Λόγω τη μεγάλης του αρετής, έγινε επίσκοπος Προκοννήσου ή Προικοννήσου, και που σήμερα λέγεται Μαρμαράς. Τα ποιμαντικά του καθήκοντα εξάσκησε άριστα δια της πραότητας του και δια της προσευχής. Κάποτε μάλιστα θεράπευσε και την κόρη του βασιλιά Ιουστινιανού από δαιμόνιο. Απεβίωσε ειρηνικά την 1η Αυγούστου. Αργότερα η βασίλισσα Θεοδώρα, προς ένδειξη ευγνωμοσύνης στον Άγιο, έκτισε Μονή στο όνομα του, εκεί όπου βρέθηκε το άγιο λείψανο του. Εκεί κοντά μάλιστα, βρέθηκε και πηγή αγιάσματος.
Ο Άγιος Ethelwald (Αγγλοσάξωνας)
Λεπτομέρειες για τη ζωή αυτού του αγίου της ορθοδοξίας, μπορεί να βρει ο αναγνώστης στο βιβλίο "Οι Άγιοι των Βρετανικών Νήσων", του Χριστόφορου Κων. Κομμοδάτου, επισκόπου Τελμησσού, Αθήναι 1985.
"Αυτοκράτωρ εστί των παθών ο ευσεβής λογισμός". Ο ευσεβής λογισμός είναι κυρίαρχος και εξουσιαστής επί των παθών. Αυτό με περίσσια ανδρεία απέδειξαν οι επτά αδελφοί Μακκαβαίοι με τη στάση τους απέναντι στο βασιλιά της Συρίας Αντίοχο, όταν αυτός τους έταξε δόξες, τιμές και επίγειες απολαύσεις, αν αυτοί καταπατούσαν το Μωσαϊκό νόμο και έτρωγαν από τα απαγορευμένα φαγητά που τους πρόσφερε. Προηγήθηκε ο ενενηκονταετής διδάσκαλος τους, Ελεάζαρος, που εφάρμοσε στο έπακρο το νόμο που τους δίδασκε, με αποτέλεσμα ο Αντίοχος να τον ρίξει στη φωτιά. Εμπνεόμενα από τη θυσία του γέροντα διδασκάλου τους, τα επτά αδέλφια κράτησαν την ίδια γενναία στάση απέναντι στο βασιλιά, όταν τους κάλεσε μπροστά του. Στην αρχή ο Αντίοχος προσπάθησε να τους κολακεύσει με διάφορα εγκώμια για τη νιότη τους. Τους είπε ότι αν έτρωγαν από τα ειδωλόθυτα που τους πρόσφερε, θα απολάμβαναν μεγάλες τιμές, και φυσικά θα τους έσωζε από το θάνατο. Τότε οι επτά αδελφοί απάντησαν στον Αντίοχο: "χαλεπώτερον γαρ αυτού του θανάτου νομίζομεν είναι σου τον επί τη παρανομώ σωτηρία ημών έλεον". Δηλαδή, είναι περισσότερο επιβλαβής και απ' αυτόν το θάνατο, νομίζουμε, η συμπάθεια σου για την παράνομη σωτηρία μας. Εξοργισμένος τότε ο Αντίοχος, με τροχούς, φωτιά και ακόντια, έναν-έναν τους σκότωσε όλους. Όταν είδε αυτό η μητέρα τους Σολομονή, ρίχτηκε μόνη της στη φωτιά και έτσι όλοι μαζί πήραν το στεφάνι του μαρτυρίου.Απολυτίκιο. Ηχος δ’. Ο υψωθείς εν τω Σταυρώ.Των Μακκαβαίων τον επτάριθμον δήμον, συν τη μητρί Σολομονή τη αγία, και Ελεάζαρ άμα ευφημήσωμεν ούτοι γαρ ηρίστευσαν, δι' αγώνων νομίμων, ως φρουροί και φύλακες, των του Νόμου δογμάτων και νυν ως καλλιμάρτυρες Χριστού, υπέρ του κόσμου, απαύστως πρεσβεύουσι.
Κοντάκιον. Ήχος β’. Τα άνω ζητών.
Σοφίας Θεού, οι στύλοι οι επτάριθμοι, και θείου φωτός, οι λύχνοιοι επτάφωτοι, Μακκαβαίοι πάνσοφοι, προ Μαρτύρων μέγιστοι Μάρτυρες, συν αυτοίς τω πάντων Θεώ, αιτείσθε σωθήναι τους υμνούντας υμάς.
Οι Άγιοι εννέα μάρτυρες, Λέοντιος, Άττος, Αλέξανδρος, Κινδέας, Μνησίθεος, Κυριακός, Μηναίος, Κατούνος και Ευκλής
Οι Άγιοι εννέα μάρτυρες, Λέοντιος, Άττος, Αλέξανδρος, Κινδέας, Μνησίθεος, Κυριακός, Μηναίος, Κατούνος και Ευκλής, έζησαν την εποχή του αυτοκράτορα Διοκλητιανου και του ηγεμόνα Φλαβιανού, στην Πέργη της Παμφυλίας. Ο χριστιανισμός ήταν μέσα τους από πολλή μικρή ηλικία και κρατήθηκε έτσι και αφού μεγάλωσαν. Ένα βράδυ λοιπόν, αποφάσισαν ότι θέλουν να μαρτυρήσουν για τον Χριστό και έτσι πήγαν στον ειδωλολατρικό ναό της Αρτέμιδος και κατέστρεψαν όλα τα αγάλματα που βρίσκονταν εκεί. Μετά την ενέργειά τους αυτή, αμέσως συνελήφθησαν από τους ειδωλολάτρες, οι οποίοι, αφού τους ανέκριναν, τους υπέβαλαν σε βασανιστήρια. Πρώτα τους έκαψαν τα πλευρά, μετά χρησιμοποιώντας σιδερένια νύχια τους έσκισαν τις σάρκες, και στη συνέχεια πήραν αναμμένους δαυλούς και τους τρύπησαν τα μάτια. Μετά τους έκλεισαν σε μία απάνθρωπη φυλακή, χωρίς νερό και τροφή. Μετά από λίγο χρόνο τούς έβγαλαν και τους έριξαν σε ένα κλουβί με θηρία για να τους κατασπαράξουν. Αυτά όμως, παρά την πείνα τους, καθόντουσαν ήρεμα και δεν πλησίαζαν τους Αγίους. Όσοι είδαν αυτό το θαυμαστό γεγονός, πράγματι εξεπλάγησαν και φώναξαν με μία φωνή " Μέγας ο Θεός των Χριστιανών". Και τότε έγινε το θαύμα. Αμέσως ακούστηκαν βροντές και άρχισαν να πέφτουν αστραπές, βροχή, ενώ συγχρόνως ακούγονταν μία φωνή, η οποία προσκαλούσε τούς Αγίους στον ουρανό. Μόλις οι Άγιοι άκουσαν αυτήν την φωνή, χάρηκαν πάρα πολύ. Ύστερα από αυτό το γεγονός ο τύραννος νευρίασε τόσο πολύ πού διέταξε να τους αποκεφαλίσουν. Έτσι λοιπόν ολοκληρώθηκε το μαρτύριο των εννέα Αγίων και πέραν στην αιώνια Βασιλεία.
Ο Άγιος Πάπας ο νέος
"Εις σάκκον βληθείς, και θίβη εγκλεισθείς, και εις θάλασσαν ριφθείς, τελειούται".
Ο Άγιος Ελεαζάρος
Μαρτύρησε, αφού του έκαψαν το κεφάλι.
Ο Άγιος Κήρυκος
Μαρτύρησε δια αποκεφαλισμού.
Ο Άγιος Θεόδωρος
Μαρτύρησε δια ξίφους.
Ο Άγιος Πολύευκτος
Μαρτύρησε, αφού τον έχωσαν μέσα σε κοπριά.
Οι Άγιοι Μήνης (ή Μηνός) και Μηναίος και οι λοιποί εν τω Βιγλεντίω, πλησίον του χαλκού Τετραπύλου
Δεν έχουμε λεπτομέρειες για τον Βίο των Αγίων.
Η Αγία Ελέσα Οσιομάρτυς που μαρτύρησε στα Κύθηρα
Καταγόταν από την Πελοπόννησο και ήταν κόρη ενός πλούσιου Έλληνα, που ονομαζόταν Ελλάδιος. Η δε μητέρα της Ευγενία, ήταν στείρα αλλά θεοσεβής χριστιανή. Έτσι δια της προσευχής απόκτησε θαυματουργικά την Ελέσα, που ανέθρεψε σύμφωνα με τις επιταγές του Ευαγγελίου και κάτω από τις δυσκολίες του ειδωλολάτρη άντρα της. Σε ηλικία 14 χρονών η Ελέσα έμεινε ορφανή από μητέρα και έτσι έμεινε αυτή κυρία του πλούσιου σπιτιού του πατέρα της. Αμέτρητες τότε οι ευεργεσίες και οι ελεημοσύνες που έκανε στους στερημένους και πάσχοντες συνανθρώπους της. Κάποτε όμως ο πατέρας της την παρακίνησε να παντρευτεί κάποιον από τους ειδωλολάτρες άρχοντες, αυτή όμως αρνήθηκε διότι η κλήση της ήταν άλλη, αυτή της αγγελικής πολιτείας. Έτσι όταν κάποτε ο πατέρας της έφυγε για κάποιο ταξίδι, η Ελέσα μοίρασε όλα της τα υπάρχοντα στους φτωχούς και με τις πιο πιστές δούλες της, διέφυγε στα Κύθηρα. Εκεί δια της προσευχής, έκανε πολλά θαύματα. Όταν όμως ο πατέρας της επέστρεψε από το ταξίδι και έμαθε τα γεγονότα, θύμωσε πολύ και αφού ανακάλυψε που βρισκόταν η Ελέσα, αναχώρησε για να τη φέρει πίσω. Αλλά η γνώμη της Ελέσας ήταν αντίθετη αυτής του ειδωλολάτρη πατέρα. Τότε αυτός, αφού ανελέητα τη βασάνισε, τελικά την αποκεφάλισε και έτσι πανάξια έλαβε το στεφάνι του μαρτυρίου. (Η μνήμη της συγκεκριμένης Αγίας δεν αναφέρεται πουθενά στους Συναξαριστές, τη βρίσκουμε σαν μάρτυρα μόνο στα Κύθηρα).
Απολυτίκιο. Ήχος γ’. Θείας πίστεως.Γόνος άγιος, Πελοποννήσου, γέρας ένθεον, νήσου Κυθήρων, ανεδείχθης, Ελέσα πανεύφημε, υπέρ Χριστού γαρ νομίμως αθλήσασα, χειρί πατρώα ετμήθης την κάραν σου, Μάρτυς ένδοξε, Χριστόν τον Θεόν ικέτευε, δωρήσασθαι ημίν το μέγα έλεος.
Ο Άγιος Τιμόθεος ο Θαυματουργός Αρχιεπίσκοπος Προκοννήσου (Προικοννήσου)
Έζησε στα μέσα του 6ου αιώνα, επί βασιλέων Ιουστίνου του θράκας και ανεψιού του Ιουστινιανού του Μεγάλου. Λόγω τη μεγάλης του αρετής, έγινε επίσκοπος Προκοννήσου ή Προικοννήσου, και που σήμερα λέγεται Μαρμαράς. Τα ποιμαντικά του καθήκοντα εξάσκησε άριστα δια της πραότητας του και δια της προσευχής. Κάποτε μάλιστα θεράπευσε και την κόρη του βασιλιά Ιουστινιανού από δαιμόνιο. Απεβίωσε ειρηνικά την 1η Αυγούστου. Αργότερα η βασίλισσα Θεοδώρα, προς ένδειξη ευγνωμοσύνης στον Άγιο, έκτισε Μονή στο όνομα του, εκεί όπου βρέθηκε το άγιο λείψανο του. Εκεί κοντά μάλιστα, βρέθηκε και πηγή αγιάσματος.
Ο Άγιος Ethelwald (Αγγλοσάξωνας)
Λεπτομέρειες για τη ζωή αυτού του αγίου της ορθοδοξίας, μπορεί να βρει ο αναγνώστης στο βιβλίο "Οι Άγιοι των Βρετανικών Νήσων", του Χριστόφορου Κων. Κομμοδάτου, επισκόπου Τελμησσού, Αθήναι 1985.
ΑΥΓΟΥΣΤΟΣ 1974
Τη συνθήκες να επικρατούσαν τον Αύγουστο του 1974 στην Ελλάδα με το θέμα της Κύπρου.
Συναντήσεις διαβουλεύσεις συσκέψεις και ένα σωρό αλλά πράγματα που οδήγησαν στον Αττίλα ιι. Η δημοκρατία είχε επιστρέψει παρόλα αυτά στις 14-8-1974 οι τούρκοι πήραν την μισή Κύπρο.
Συναντήσεις διαβουλεύσεις συσκέψεις και ένα σωρό αλλά πράγματα που οδήγησαν στον Αττίλα ιι. Η δημοκρατία είχε επιστρέψει παρόλα αυτά στις 14-8-1974 οι τούρκοι πήραν την μισή Κύπρο.
πελαγωμένα πνεύματα
Αύγουστος καλά μην πανικοβάλλεστε ένας μήνας είναι και μάλιστα ωραίος.
Ξεκουραστείτε, ηρεμήστε , χαλαρώστε .
Δεν το συνιστώ όμως και πνευματικά εκεί κουρασθείτε υπάρχουν ωραία βιβλία που θεραπεύουν πελαγωμένα πνεύματα.
Ξεκουραστείτε, ηρεμήστε , χαλαρώστε .
Δεν το συνιστώ όμως και πνευματικά εκεί κουρασθείτε υπάρχουν ωραία βιβλία που θεραπεύουν πελαγωμένα πνεύματα.
Εγγραφή σε:
Αναρτήσεις (Atom)