Σάββατο 3 Απριλίου 2021

Η Παναγία την γύρισε πίσω...

 Μία κόρη είπε μία μέρα στην μητέρα της:

- «Μαμά, απόψε θα πάω σε ένα πάρτι».
- «Παιδί μου, να μην πας. Εκεί που θα πας, δεν είναι γιὰ σένα...»
- «Μαμά εκεί θα είναι οι φίλες μου και οι συμφοιτήτριές μου...»
- «Παιδί μου, να μην πας!»
- «Εγώ θα πάω», είπε με επιμονή η νεαρά.

Η κόρη βγήκε έξω, πήρε ταξί και πήγε στο πάρτι. Η μητέρα πάει στο προσκυνητάρι, γονατίζει και άρχισε να προσεύχεται στην Παναγία: «Παναγία μου, όπως βλέπεις, δεν μπορώ να κάνω τίποτα... Σε παρακαλώ να βοηθήσεις Εσύ!! Ο δικός μου λόγος δεν περνάει, Εσύ κάποιον τρόπο θα έχεις».

Έτσι προσευχόταν η μητέρα με κλάματα επὶ μία ώρα, όταν σε μία στιγμή δέχεται ένα χτύπημα στην πλάτη και ακούει μία φωνή να της λέει:
- «Μαμά σήκω, γύρισα»! Ήταν η κόρη που είχε φύγει γιὰ το πάρτι.
- «Γιατί γύρισες παιδί μου»;
- «Δεν ήταν γιὰ μένα εκεί… Όταν είδα ποιοι ήσαν στο πάρτι, έφυγα»...

Ποιος γύρισε πίσω την κόρη; Η λογική της κόρης; Η Παναγία την γύρισε πίσω, αφού τροποποίησε τη σκέψη της. Ο Χριστός και η Παναγία έχουν έναν "βιδολόγο", ο οποίος τροποποιεί τα μυαλά των ανθρώπων όταν έχουν καλές προθέσεις και εμείς με πίστη παρακαλούμε να βοηθηθούν!

Ιεροκήρυξ Δημήτριος Παναγόπουλος (1916-1982)
Tags: 

Παρασκευή 2 Απριλίου 2021

Κων. Βαθιώτη – Το αίνιγμα της Σφίγγας – Μια αλληγορία για την παγκόσμια υγειονομική τυραννία του 21ου αιώνα

 Του Κωνσταντίνου Βαθιώτη


Πριν από αρκετές δεκαετίες συγκεντρώθηκε η ελίτ των ισχυρών κρατών, προκειμένου να διασκεφθεί για το μέλλον της ανθρωπότητας και ειδικότερα για το ποιο θα ήταν το καλύτερο σχέδιο που θα οδηγούσε στην υποδούλωση της ανθρωπότητας και ταυτοχρόνως στην μείωση του πληθυσμού. Επειδή, όμως, η ελίτ ήθελε οπωσδήποτε να συμμετέχει στην διάσκεψη και ένας εκπρόσωπος από μια αδύναμη χώρα με ισχυρό παρελθόν, ζήτησε να παραστεί κάποιος σοφός απεσταλμένος από την Ελλάδα, όπερ και εγένετο.


Στην αρχή της διάσκεψης, τα μέλη της ελίτ τσακώνονταν πολύ έντονα για το ποιος θα πάρει πρώτος τον λόγο. Τελικά, αποφάσισαν να παραχωρήσουν την θέση τους στον αδύναμο προσκεκλημένο, ώστε να μη νιώθει αδικημένος κανένας από τους ισχυρούς.


Αφού ο Έλληνας τούς ευχαρίστησε για την τιμή που του έκαναν, τους αιφνιδίασε λέγοντάς τους ότι κουβαλά μαζί του το μυστικό της επιτυχίας. Θα τους το παρουσιάσει, όμως, μιμούμενος την Σφίγγα, δηλ. βάζοντάς τους να λύσουν ένα πολύ δύσκολο αίνιγμα.


Η ελίτ ενθουσιάστηκε σφόδρα και ζήτησε από τον Έλληνα να διατυπώσει χωρίς καμία άλλη χρονοτριβή το αίνιγμα της Σφίγγας.


Ο πονηρός όμως Έλληνας, εκτιμώντας ότι πολύ δύσκολα θα μπορούσαν τα μέλη της ελίτ να βρουν την λύση, σκέφτηκε να αποκομίσει κάποιο όφελος για την πατρίδα του. Γι’ αυτό τους έθεσε τον ακόλουθο όρο:


– «Αν δεν μπορέσει κανείς σας να λύσει τον γρίφο, θα δεσμευτείτε εγγράφως ότι, όταν θα τεθεί σε εφαρμογή το σατανικό σχέδιο της υποδούλωσης όλης της ανθρωπότητας, θα επιτρέψετε στην Ελλάδα να έχει στην θέση του κυβερνήτη τον πιο παρανοϊκό τύραννο που θα ξεπερνούσε σε ανικανότητα και επικινδυνότητα όλους τους ομόλογους ηγέτες-τυράννους κάθε άλλης χώρας εκείνης της μακρινής εποχής».


Μέσα σε κλίμα απόλυτης σύμπνοιας και ψυχικής ευφορίας, οι ισχυροί συμφώνησαν να ικανοποιήσουν την επιθυμία του Έλληνα και τέντωσαν τ’ αφτιά τους για να ακούσουν το αίνιγμα.   


Τότε, ο Έλληνας έβγαλε το τσίπουρο που είχε φέρει μαζί του και αφού ήπιε λίγες γουλιές, τους λέει με αργή και σταθερή φωνή:


– «Αν θέλετε να μάθετε με ποιον τρόπο θα υποδουλώσετε ολόκληρη την ανθρωπότητα, απαντήστε μου στο ακόλουθο ερώτημα:


Τι είναι αυτό που με μία και μοναδική ριπή μπορεί να ακυρώσει τα θεμελιώδη δικαιώματα του ανθρώπου και να κουρελιάσει το Σύνταγμα, να αποδομήσει τον κοινωνικό ιστό, να ακυρώσει παραδόσεις, ήθη και έθιμα, να βάλει λουκέτο στις δημόσιες βιβλιοθήκες και τους ναούς, να εξαφανίσει τις Τέχνες, να αποξενώσει τους ανθρώπους που τελικώς θα φοβούνται να πλησιάσει ο ένας τον άλλον, να διαλύσει δοκιμασμένες φιλίες ετών αλλά να δημιουργήσει φρέσκες και πολύ πιο στέρεες, να αναποδογυρίσει τον νομικό πολιτισμό, να καταστρέψει την οικονομία, να γελοιοποιήσει τους πολιτικούς, να αποθεώσει τους επιστήμονες, να μετατρέψει τους πολίτες σε μασκοφορεμένους καρνάβαλους, σε ζώα με φίμωτρο και ταυτοχρόνως σε πειραματόζωα, να τους φυλακίσει μέσα στα ίδια τους τα σπίτια, να τους εξαναγκάσει να κυκλοφορούν έξω μόνο με ειδική άδεια και να μην τους επιτρέπει να κάθονται ούτε σε παγκάκια, να καθηλώσει τα παιδιά τους μπροστά σε μια οθόνη για να προσποιούνται ότι μαθαίνουν γράμματα, να οδηγήσει τους αντιφρονούντες σε στρατόπεδα συγκεντρώσεως και να επαναφέρει τον διωγμό των ορθόδοξων χριστιανών, να αφήνει τους αρρώστους να πεθαίνουν ολομόναχοι χωρίς την φροντίδα των συγγενών τους, να απαγορεύει την κανονική ταφή των νεκρών και την επίσκεψη των νεκροταφείων, αλλά ταυτοχρόνως να κάνει τους περισσότερους ανθρώπους όλης της γης να μοιάζουν με γέρους που έχουν ακράτεια από τον τρόμο τους και να παρακαλάνε γονυπετείς να συμβούν όλα αυτά, προκειμένου να σώσουν πάση θυσία ένα και μόνο αγαθό τους;


Ο Αμερικανός ζήτησε πρώτος τον λόγο για να καταγγείλει τον Έλληνα για την αφέλειά του.


– «Το αίνιγμά σου», λέει ο Αμερικανός επιτιμητικά προς τον Έλληνα, «είναι παιδαριώδες. Φυσικά και γνωρίζω την λύση, γιατί μόνο ένα όπλο μπορεί να έχει μια τόσο ισοπεδωτική δράση: η πυρηνική βόμβα. Στην ουσία όλα όσα μας είπες ότι θα προκληθούν με μία ριπή μπορούν να υπαχθούν στην έννοια της μεταμόρφωσης του κόσμου από έναν πυρηνικό πόλεμο. Αυτά μας είναι γνωστά από την Χιροσίμα και το Ναγκασάκι. Πώς τολμάς να έρχεσαι τώρα εσύ, ένας ανιστόρητος Έλληνας, να μας πουλήσεις φούμαρα;».


Τότε τον λόγο πήρε ο Ρώσος, ο οποίος, χλευάζοντας ομοίως τον Έλληνα, συντάχθηκε με τον Αμερικανό. Επιβεβαίωσε την δύναμη της ολικής μεταμόρφωσης του κόσμου που έχει η χρήση πυρηνικής ενέργειας, επικαλούμενος τα αποτελέσματα από την δοκιμή της βόμβας υδρογόνου η οποία πυροδοτήθηκε τον Οκτώβριο του 1961 στη Σιβηρία κοντά στον Αρκτικό Ωκεανό. Μάλιστα, αποκάλυψε ότι  η έκρηξη αυτή ήταν 3.333 φορές πιο καταστρεπτική από την βόμβα που έριξαν οι Αμερικανοί στη Χιροσίμα!


Στην συνέχεια πήρε τον λόγο ο Γερμανός ηγέτης και, παρότι λοιδόρησε κι αυτός τον Έλληνα, διαφώνησε με τους προλαλήσαντες στο εξής σημείο:


– «Συνάδελφοι», τους φώναξε, «το κλειδί για την λύση του αινίγματος δεν βρίσκεσαι στην μετα-μόρφωση της κοινωνίας αλλά στην παρα-μόρφωση του ανθρώπου. Δεν ακούσατε τι είπε ο Έλληνας; Μίλησε για φίμωτρα, φυλακίσεις και εξορίες σε στρατόπεδα συγκεντρώσεως. Άρα η λύση στο αίνιγμα της Σφίγγας είναι προφανής: Ένας νέος Χίτλερ!».


Ο Έλληνας τούς διαβεβαίωσε ότι κάνουν λάθος, λέγοντάς τους, όμως, ότι θα τοποθετηθεί στο τέλος, αφού ακούσει την απάντηση όλων των ισχυρών εκπροσώπων. Διευκρίνισε, ωστόσο, ότι ο Γερμανός εκπρόσωπος ανέδειξε μια σημαντική διάσταση της προβληματικής, αλλά περιέπεσε στο σφάλμα της λήψεως του ζητουμένου. Διότι πράγματι την εποχή της παγκόσμιας δικτατορίας θα συμβούν γεγονότα που μόνο ένας νέος Χίτλερ θα μπορούσε να επιβάλει. Αλλά το κρίσιμο ζήτημα είναι ποια στολή θα πρέπει να φορά ο νέος Χίτλερ!


Αμέσως μετά, τον λόγο πήραν οι υπόλοιποι ισχυροί, μα κανένας δεν μπόρεσε να λύσει ορθά το αίνιγμα. Οι περισσότεροι συντάσσονταν με τον Αμερικανό, τον Ρώσο και τον Γερμανό σαν τους φοιτητές που εξετάζονται προφορικά και, μη γνωρίζοντας την σωστή απάντηση στην ερώτηση του καθηγητή, προτιμούν να συνταχθούν με κάποιον που θεωρούν πολύ διαβασμένο.


Αφού ο Έλληνας τους άκουσε όλους προσεκτικά αλλά σιωπηλά, τους ανακοίνωσε την μεγαλοπρεπή ήττα τους και αμέσως προχώρησε στην επίσημη ανακοίνωση της λύσης:


– «Κυρίες και κύριοι, η απάντηση στο αίνιγμα της Σφίγγας μου είναι η εξής: Η π-α-ν-δ-η-μ-ί-α».


Στο άκουσμα της λέξης αυτής, τα μέλη της ελίτ άρχισαν να διαμαρτύρονται εντόνως για την εξαπάτησή τους. Πρώτος αντέδρασε ο Γερμανός, ο οποίος κουνώντας το δάχτυλο στον Έλληνα του λέει:


– «Προφανώς μας περνάς για ηλιθίους, αφού, αν η σωστή απάντηση ήταν η πανδημία, τότε θα αφανιζόταν ολόκληρη η ανθρωπότητα. Διότι, όπως θα έπρεπε να γνωρίζεις ως απόγονος των Αρχαίων Ελλήνων, η λέξη πανδημία σημαίνει ότι εξαπλώνεται θανατικό παντού. Άρα, μια πανδημία θα εξυπηρετούσε τον έναν από τους δύο στόχους μας: Θα οδηγούσε μεν σε μείωση του παγκόσμιου πληθυσμού, αλλά θα έθετε σε κίνδυνο και εμάς τους ίδιους, οπότε δεν θα μπορούσαμε να αποκτήσουμε τον πολυπόθητο έλεγχο της ανθρωπότητας που θα επιβίωνε της πανδημίας».


Πριν προλάβει να αντιδράσει ο Έλληνας, πετάγεται ο Κινέζος εκπρόσωπος και με το γνωστό μειλίχιο ύφος του, τους κατακεραυνώνει:


– «Ο Έλληνας έχει δίκιο. Όπως κάθε δύσκολο αίνιγμα της Σφίγγας, έτσι κι αυτό που έπρεπε να λύσουμε σήμερα, δεν έχει ποτέ μονοσήμαντη απάντηση, παρότι η διατύπωσή της είναι μονολεκτική: Πίσω από την μία λέξη μπορεί να κρύβονται περισσότερες. Η ένσταση, λοιπόν, του Γερμανού συναδέλφου εξουδετερώνεται από τον υπονοούμενο επιθετικό προσδιορισμό της μονολεκτικής απάντησης που έδωσε η Σφίγγα. Εξηγούμαι: η πλήρης και ολοκληρωμένη απάντηση του αινίγματος είναι η π-λ-α-σ-μ-α-τ-ι-κ-ή πανδημία».


Αφού ο Έλληνας συνεχάρη τον Κινέζο εκπρόσωπο εγκωμιάζοντας την οξυδερκή σκέψη του, την σκυτάλη παίρνει ο Εβραίος και γεμάτος ζήλια ρωτάει τον Έλληνα:


– «Μα καλά, πώς το σκέφτηκες, βρε αθεόφοβε, αυτό το φοβερό αίνιγμα;».


Ο Έλληνας του απαντά:


– «Στις λέξεις “αθεόφοβος” και “φοβερός”, τις οποίες χρησιμοποίησες μόλις, ζηλιάρη Εβραίε, βρίσκεται κρυμμένο ένα μεγάλο μέρος του μυστικού μου, δηλ.  ο “φόβος”. Τώρα μπορώ να σας αποκαλύψω ότι, μόλις μου είπατε για ποιον λόγο θέλατε να παραστώ στην σημερινή διάσκεψη, κάθισα και παρατήρησα τι είναι αυτό που θα προκαλούσε έναν τόσο μεγάλο φόβο σε κάποιο αγαθό των Ελλήνων, ώστε να δεχθούν να προσλάβουν τυράννους για φρουρούς τους, δηλ. λύκους να φυλάνε τα πρόβατα. Αναζητούσα τυράννους, διότι στην ουσία αυτό συζητάμε σήμερα: Τι πρέπει να συμβεί, ώστε κάθε χώρα να κυβερνάται στο μακρινό μέλλον από έναν τύραννο και όλοι μαζί οι τύραννοι να συναποτελούν την μελλοντική παγκόσμια τυραννία της ανθρωπότητας».    


– «Ήξερα, λοιπόν, από τους προγόνους μου ότι η παρατηρητικότητα είναι το πρώτο σκαλί για την απόκτηση της σοφίας. Ιδού πώς έφτασα στην λύση του αινίγματος:


Άκουγα τους συμπατριώτες μου από το πρωί μέχρι το βράδυ να λατρεύουν την υγεία τους σαν μια σπάνια θεότητα. Είχαν αντικαταστήσει το “χαίρετε” με το “γεια”, εντάσσοντας έτσι καμουφλαρισμένα στον καθημερινό τους λόγο την υγεία, την οποία πρόφεραν έχοντας αφαιρέσει το πρώτο της φωνήεν. Με αυτόν τον τρόπο, η θεότητα της υγείας εμπότιζε το υποσυνείδητο του Έλληνα, μετατρέποντάς το σε χωράφι που αποτελείται από μια δηλητηριώδη μονοκαλλιέργεια. Έχοντας, λοιπόν, η υγεία κατακυριεύσει το υποσυνείδητό του μέσω ενός γλωσσικού καμουφλάζ, ήρθε στην συνέχεια να επιβληθεί ολοκληρωτικά και στο πεδίο της συνείδησης. Έτσι οι Έλληνες έφθασαν να εύχονται σε γιορτές και επετείους “χρόνια πολλά με υγεία” ή ακόμη χειρότερα να ανταλλάσσουν στις λαϊκές αγορές την φράση “υγεία πάνω απ’ όλα!”. Είναι μάλιστα πρωτοφανής η πλεοναστική χρήση της λέξης “υγεία”, όταν δύο Έλληνες ολοκληρώνουν μια τηλεφωνική συνομιλία που έγινε για να διατυπωθούν οι συνήθεις ευχές στον εορτάζοντα: Μετά τα “χρόνια πολλά με υγεία” οι συνομιλητές αποχαιρετιούνται χρησιμοποιώντας την καμουφλαρισμένη εκδοχή της, δηλ. το περίφημο “γεια”. Αυτό δηλαδή που όλοι σας ξέρετε να λέτε όταν έρχεστε στην Ελλάδα και πίνετε το κρασί μας. “Γεια μας”, δεν λέτε σε σπαστά ελληνικά; Επομένως, σε μια συνομιλία σαν κι αυτήν που σας προανέφερα ακούγεται μια φορά η υγεία και μια δεύτερη φορά, κολλητά, το καμουφλαρισμένο “γεια”!».


Διαπιστώνοντας καθημερινά με τα ίδια μου τα αφτιά την λατρευτική σχέση που έχει ο Έλληνας απέναντι στην υγεία, δεν δυσκολεύτηκα να μαντέψω τι θα συνέβαινε, αν εμφανιζόταν ένας “αόρατος εχθρός” και απειλούσε σαν ένα φονικό φάντασμα το αντικείμενο της λατρείας του. Σκεφτείτε το εκρηκτικό μείγμα: Όποιος κυνηγά φαντάσματα βρίσκεται σε κατάσταση παραληρήματος – πόσω μάλλον όταν τα φαντάσματα απειλούν το πιο αγαπημένο γι’ αυτόν πράγμα στον κόσμο: την υγεία του. Για να μη μπουν άλλα φαντάσματα, δηλ. πολλοί “αόρατοι εχθροί” στο σπίτι σου, είσαι διατεθειμένος να κλειδωθείς μέσα και να κατεβάσεις όλα τα ρολά, μέχρι να σου πουν ότι τα φαντάσματα έφυγαν! Τότε λοιπόν, αν σου δώσουν μια οθόνη να κάνεις μάθημα εξ αποστάσεως για να είσαι προφυλαγμένος από τους “αόρατους εχθρούς”, θα το κάνεις. Αν σου πουν ότι δεν θα ξαναπάς σε κουρέα, τότε θα δεχθείς να μείνεις ακούρευτος ή θα βάλεις τους δικούς σου να σε κουρεύουν. Αν σου πουν ότι για να βγεις έξω, θα στέλνεις SMS και θα φοράς μάσκα παντού, θα το κάνεις. Αν σου πουν ότι ο “αόρατος εχθρός” μένει στο σώμα του νεκρού επί 3 ημέρες, θα τους πιστέψεις. Κι αν σου πουν ότι ο “αόρατος εχθρός” είναι πανταχού παρών και τα πάντα νικών, θα λες το Πάτερ Ημών μόνο στο σπίτι σου. Φυσικά, όλα αυτά θα συμβούν, διότι από την ψυχή του ανθρώπου θα έχει εκθρονιστεί ο μόνος ικανός να είναι πανταχού παρών και τα πάντα πληρών».


Έκθαμβη η ελίτ από το μάθημα που τους παρέδωσε ο θεωρητικά αδύναμος Έλληνας, τον συνεχάρη και τον συμβούλευσε να μην πει σε κανέναν συμπατριώτη του τίποτε απολύτως απ’ όσα συζητήθηκαν σε αυτήν την διάσκεψη. Αν το μυστικό διαρρεύσει, τότε οι συγγενείς του θα πληροφορηθούν ότι το ευφυές μέλος της οικογένειάς τους “αυτοκτόνησε”. Ως γνωστόν, τα μεγάλα σχέδια εναντίον της ανθρωπότητας υλοποιούνται μόνο με όρκους σιωπής. Αυτή είναι άλλωστε και η απάντηση σε όσους θα αναρωτηθούν –όταν θα έρθει εκείνη η εφιαλτική ώρα της παγκόσμιας υγειονομικής τυραννίας– πώς είναι δυνατόν να συντονίστηκαν όλοι ανεξαιρέτως οι αρχηγοί των κρατών, αντιδρώντας με τον ίδιο τρόπο σε μια πανδημία!


Τώρα ο Έλληνας είχε αρχίσει να ξαναπίνει το τσίπουρό του απολαμβάνοντας το διπλά, αφού έσφυζε από χαρά για την εκκωφαντική νίκη του σε βάρος των ισχυρών της παγκόσμιας ελίτ. Ένιωθε σαν άλλος Δαβίδ που είχε κατατροπώσει τον σύγχρονο Γολιάθ – μιλώντας στην γλώσσα της παγκόσμιας ελίτ, αποτελούσε για τους ισχυρούς μια “ασύμμετρη απειλή”.


Την ησυχία του, όμως, τάραξε ο Ιταλός, ο οποίος γεμάτος περιέργεια πήγε και τον ρώτησε για ποιον λόγο ζήτησε από την ελίτ να φροντίσει ώστε στα χρόνια της παγκόσμιας υγειονομικής τυραννίας να έχει τοποθετήσει στην θέση του κυβερνήτη της Ελλάδας τον πιο παρανοϊκό τύραννο που θα ξεπερνούσε σε ανικανότητα και επικινδυνότητα όλους τους ομόλογους ηγέτες-τυράννους κάθε άλλης χώρας.


Τότε ο Έλληνας τού απάντησε:


– «Ιταλέ, σε είχα για έξυπνο. Το ζήτησα αυτό, διότι μια παγκόσμια υγειονομική τυραννία δεν θα μπορεί να καταπέσει με κανέναν παραδοσιακό νομικό τρόπο, π.χ. με υποβολή μηνύσεων, αγωγών ή ακόμη και προσφυγών στα διεθνή δικαστήρια. Αυτό το γνωρίζει πολύ καλά η παγκόσμια ελίτ. Αλλά ταυτοχρόνως γνωρίζει ότι η αχίλλειος πτέρνα του σχεδίου της βρίσκεται στην ψυχή του κάθε υποδουλωμένου λαού. Αν ο φόβος για την υγεία μετατραπεί σε οργή για την τυραννία, τότε το σχέδιο θα βουλιάξει και αργά ή γρήγορα οι τύραννοι θα έχουν το τέλος που τους αξίζει, όπως άλλωστε διδάσκει η Παγκόσμια Ιστορία. Θα ήθελα, λοιπόν, η Ελλάδα να είναι η πρώτη χώρα που θα ξεσηκωθεί ενάντια στην τυραννία και να γίνει το παράδειγμα προς μίμηση για τις υπόλοιπες χώρες. Και επειδή εκείνα τα χρόνια η υγειολατρεία θα έχει πάρει στην χώρα μου διαστάσεις ειδωλολατρίας, το αντίδοτο της οργής θα πρέπει να είναι το ισχυρότερο που θα διατίθεται στην παγκόσμια αγορά. Γι’ αυτό ακριβώς η Ελλάδα θα χρειαστεί να έχει πρωθυπουργό τον χείριστο εκ των χειρίστων: ο δαιμονικός τρόπος με τον οποίο θα κυβερνά θα βάλει μπουρλότο στις ψυχές των σταδιακά αφυπνιζόμενων Ελλήνων και τότε ο λαός θα γίνει λάβα. Αλλά, με την ευκαιρία, καλέ μου φίλε, θέλω να σου πω και κάτι άλλο. Την εποχή της παγκόσμιας υγειονομικής τυραννίας, αυτό που λέμε σήμερα για μας τους δύο, δηλ. una faccia una razza, θα ισχύει για ολόκληρο τον πλανήτη. Διότι όλοι οι άνθρωποι θα κυκλοφορούν σαν ζόμπι, φορώντας μάσκα. Αυτό, βεβαίως, θα έχει ως συνέπεια ότι ο περίφημος στίχος “Greco mascara” θα αλλάξει σε uomo mascara».


Γοητευμένος ο Ιταλός, δίνει το χέρι του στον Έλληνα για να τον συγχαρεί, αλλά εκείνος αρνείται την χειραψία και του λέει:


– «Δώσε την εντολή σε έναν καλό γλύπτη να κατασκευάσει δύο αγάλματα σε στάση αγκωναψίας!».


Ο Ιταλός έμεινε εμβρόντητος, ζητώντας από τον Έλληνα να του εξηγήσει τι εννοεί με αυτόν τον πρωτάκουστο όρο. Τότε ο Έλληνας του απαντά σαν να ήταν προφήτης:


– «Αναλύοντας στο μυαλό μου τις συνέπειες της μελλοντικής πανδημίας, οδηγήθηκα στο συμπέρασμα ότι οι άνθρωποι θα καταργήσουν μέχρι και την παραδοσιακή χειραψία, την οποία θα αντικαταστήσουν με αγκωνιές. Γι’ αυτό χρησιμοποίησα την λέξη “αγκωναψία”, που τώρα ακούγεται στ’ αφτιά σου σαν όρος προερχόμενος από κάποιο εξωγήινο πλάσμα. Όποιος, λοιπόν, συγκρατήσει στο μυαλό του την εικόνα των δύο αγαλμάτων σε θέση αγκωναψίας, δεν αποκλείεται να την συνδυάσει με την μελλοντική κατάργηση της χειραψίας και να αρχίσει να σκέφτεται ποιο σχέδιο μπορεί να κρύβεται πίσω από την πανδημία.


Ο Ιταλός έφυγε σκυθρωπός και ιδιαιτέρως ανήσυχος για το ζοφερό μέλλον που περίμενε την ανθρωπότητα. Εκείνος δεν θα προλάβαινε να το ζήσει, αλλά ένιωθε βαθιά θλίψη, καθώς αναλογιζόταν το μέγεθος του εφιάλτη που καραδοκούσε για τα εγγόνια του. 


Τελευταίος έμεινε ο Ιάπωνας, ο οποίος πλησίασε τον Έλληνα για να του θέσει τις εξής δύο απορίες:


– «Έλληνα, για πες μου, σε παρακαλώ! Για ποιον λόγο επέλεξες να φτιάξεις ένα αίνιγμα μιμούμενος την Σφίγγα; Και γιατί έφερες μαζί σου και πίνεις τώρα αυτό το τσίπουρο;».


Ο Έλληνας χαμογελώντας του απαντά:


– «Ήξερα, Ιάπωνα, ότι εσύ θα έδινες σημασία σε δύο φαινομενικά ασήμαντες λεπτομέρειες. Αξίζει λοιπόν να σου προσφέρω την απάντηση που κέρδισες με το σπαθί σου:


Επέλεξα την Σφίγγα, για να παραλλάξω το τελευταίο της αίνιγμα που έλυσε ο Οιδίποδας και να το χαρίσω σε όποιον θα είχε την δική σου απορία.


Θυμάσαι εκείνο το αίνιγμα που οδήγησε στον θάνατο την Σφίγγα, δηλ. τι είναι αυτό που το πρωί περπατάει με τέσσερα πόδια, το μεσημέρι με δύο και το βράδυ με τρία;


Για τα χρόνια, λοιπόν, της παγκόσμιας υγειονομικής τυραννίας φτιάξε από τώρα και προσπάθησε να μεταλαμπαδεύσεις στις επόμενες γενιές το εξής ανάστροφο αίνιγμα: Τι είναι αυτό που στην αρχή της ζωής του στέκεται στα δύο πόδια, προς το τέλος της ζωής του στα τρία, αλλά πριν πεθάνει θα εξαναγκαστεί να περπατάει στα τέσσερα με φίμωτρο και θα τον βγάζει βόλτα ο σκύλος του χωρίς φίμωτρο;


Η απάντηση σε αυτό το εφιαλτικό αίνιγμα είναι ίδια με εκείνη που είχε δώσει ο Οιδίποδας στην αυθεντική μορφή του αινίγματος: Ο άνθρωπος! 


Σε ό,τι αφορά το τσίπουρο, το πίνω για δύο λόγους: Πρώτον για να κοροϊδέψω τον Άγγλο, που είχα προβλέψει ότι θα εμφανισθεί στην διάσκεψή μας καπνίζοντας πούρο. Εκείνος λοιπόν πούρο, εγώ τσίπουρο. Δεύτερον, γιατί ήθελα να κρατώ στα χέρια μου ένα φυσικό όπλο κατά της πανδημίας. Έλα λοιπόν Ιάπωνα, βγάλε μου μια φωτογραφία και κορνίζαρέ την σε περίοπτη θέση κάποιου κυβερνητικού γραφείου. Μπορεί μερικοί ενορατικοί συμπατριώτες σου που θα την δουν στα χρόνια της παγκόσμιας υγειονομικής τυραννίας να θελήσουν να καθιερώσουν το τσίπουρο ως πανάκεια για την πανδημία. Έτσι δεν αποκλείεται να αρχίσουν μεγάλες παραγγελίες προς την Ελλάδα απ’ όλα τα κράτη και με αυτόν τον τρόπο η χώρα μου να κερδίσει χρήματα σε μια εποχή οικονομικού ολέθρου.


Δυστυχώς, ο τύραννος που θα κυβερνά τότε την Ελλάδα ως μέγιστος απατεώνας εκείνου του αιώνα θα προσπαθήσει να παρουσιάσει ταχυδακτυλουργικά αυτόν τον όλεθρο ως “χρυσό αιώνα”».   

https://enromiosini.gr/arthrografia/το-αίνιγμα-της-σφίγγας-μια-αλληγορία-γ/

Νά τά γνωρίζουμε ΚΑΙ αυτά! Ο ΜΑΡΤΥΡΑΣ ΤΟΥ 1821 ΙΕΡΟΔΙΑΚΟΝΟΣ ΧΡΙΣΤΟΦΟΡΟΣ από τήν ΜΟΡΦΟΥ....

 

Νά τά γνωρίζουμε ΚΑΙ αυτά! Ο ΜΑΡΤΥΡΑΣ ΤΟΥ 1821 ΙΕΡΟΔΙΑΚΟΝΟΣ ΧΡΙΣΤΟΦΟΡΟΣ από τήν ΜΟΡΦΟΥ....



Ανάμεσα στους Μάρτυρες του Ιουλίου του 1821 περιλαμβάνεται και ο Ιεροδιάκονος Χριστοφόρος από τήν Μόρφου, για τον οποίο δυστυχώς δεν έχουν σωθεί οποιαδήποτε στοιχεία.

Για τη συμπερίληψή του στους εκτελεσθέντες των ημερών εκείνων αναφέρεται ο Γεώργιος Κηπιάδης στο σπουδαίο βιβλίο του για τα όσα διαδραματίστηκαν το 1821, που έχει τίτλο: 
«Απομνημονεύματα των κατά το 1821 εν τη Νήσω Κύπρω τραγικών σκηνών» (Αλεξάνδρεια 1888, σ. 18).

Όπως αναφέρει οι Τούρκοι απαγχόνισαν τον Ιεροδιάκονο της Μόρφου, δηλαδή του ναού του Αγίου Μάμαντος, Χριστοφόρο, στις 10 Ιουλίου 1821, μία ημέρα ύστερα από τις εκτελέσεις του Αρχιεπισκόπου Κυπριανού (ΕΔΩ), των Μητροπολιτών Πάφου Χρυσάνθου, Κιτίου Μελετίου και Κυρηνείας Λαυρεντίου, και ορισμένων προκρίτων, ενώ οι εκτελέσεις συνεχίστηκαν και τις επόμενες ημέρες.

Μαζί με τον Χριστοφόρο απαγχονίστηκε, στις 10 Ιουλίου 1821, και ο Ηγούμενος της ιστορικής Μονής Κύκκου Ιωσήφ, ο μαρτυρικός θάνατος του οποίου απεικονίζεται σε τοιχογραφία από το προαύλιο της Μονής Κύκκου, η οποία συνοδεύει τήν σημερινή ανάρτηση.

https://proskynitis.blogspot.com/2021/03/1821_29.html

Ποιοι είναι και τι πιστεύουν οι Προτεστάντες; Και γιατί είναι αιρετικοί;

 Α΄ Είναι αιρετικοί

- Την περασμένη Κυριακή πήγα σε μια αλλιώτικη εκκλησία, κύριε. Βρίσκεται εδώ κοντά μας στην οδό Χ… Παράξενα ήταν. Ούτε παπάς υπήρχε, ούτε εικόνες, ούτε καντήλια, ούτε κεριά.
- Σε συγκέντρωση Προτεσταντών πήγες κι οι Προτεστάντες είναι αιρετικοί. Πώς και τ΄ αποφάσισες;
- Το Σάββατο στο γήπεδο ήρθαν κάποιοι νεαροί, μοίρασαν σ΄ όλους μας μπλουζάκια, κρουασάν, μας άνοιξαν συζήτηση για το Χριστό και μας κάλεσαν στην εκκλησία τους. Δεν ήξερα ότι είναι Προτεστάντες, ούτε γιατί είναι οι Προτεστάντες αιρετικοί ξέρω.

Τι είναι οι Προτεστάντες και γιατί οι Προτεστάντες είναι αιρετικοί;
Αίρεση (από το ρήμα αιρούμαι = επιλέγω) είναι η επιλογή και η παρερμηνεία κάποιων από τις διδασκαλίες της Εκκλησίας. Το αποτέλεσμα είναι η διαστρέβλωση της αλήθειας του Χριστού και η περιφρόνηση της διαβεβαίωσής Του ότι, όσο παραμένει ο ουρανός και η γη, ούτε ένα γιώτα, ούτε ένα κόμμα, ούτε δηλαδή η πιο μικρή από τις εντολές Του δε θα χάσει το κύρος της και την αξία της (Ματθ. ε΄ 18). Στο χώρο της αίρεσης η χριστιανική διδασκαλία νοθεύεται κι έτσι διδάσκεται στους οπαδούς της από τους δημιουργούς της.

Οι αιρετικοί καταλαβαίνουν το λάθος τους; Κι αν όχι, γιατί δεν τους υποδεικνύεται για να το διορθώσουν;
Οι πρώτοι μεγάλοι αιρεσιάρχες ήταν μορφωμένοι κληρικοί, με προσόντα, που επιχειρούσαν να ερμηνεύσουν τις αλήθειες της πίστεως με μόνη τη λογική τους και επηρεασμένοι από ποικίλες φιλοσοφικές θεωρίες. Προκαλούσαν έτσι σοβαρές αλλοιώσεις στη διδασκαλία του Χριστού και τις δίδασκαν στο λαό. Όταν η Εκκλησία με το στόμα του Επισκόπου, την απόφαση μιας Τοπικής Συνόδου ή μιας Οικουμενικής Συνόδου τους επεσήμαινε το λάθος τους, εκείνοι επέμεναν σ΄ αυτό.
Οι αιρετικοί ίσως να μη συνειδητοποιούν πάντα ότι σφάλλουν, γι΄ αυτό και ποτέ δεν αποδέχονται διορθωτικές παραινέσεις. Την αίρεση δεν τη δημιουργεaί το λάθος, αλλά η εμμονή σ΄ αυτό. Ο δημιουργός της αίρεσης εμμένει στις θέσεις του, παραθεωρώντας τις υποδείξεις της Εκκλησίας. Τοποθετεί δηλαδή τον εαυτό του πάνω απ΄ αυτήν.
Ένα ιστορικό παράδειγμα των παραπάνω είναι η δημιουργία και διάσπαση του προτεσταντικού χώρου.

Πώς δημιουργήθηκε ο Προτεσταντισμός;
Το 16ο αιώνα ο Γερμανός καθηγητής της Θεολογίας και μοναχός Μαρτίνος Λούθηρος, αντέδρασε στις γνωστές μας κακοδοξίες και αυθαιρεσίες του Παπισμού. Η απόλυτα δικαιολογημένη αντίδρασή του θα γινόταν ουσιαστική, γόνιμη κι αποτελεσματική, αν στηριζόταν στις υπερφυσικές, μυστικές, δυνάμεις που διαθέτει το σώμα του Χριστού, η μία και μόνη Εκκλησία. Η Ορθοδοξία.
Ο Λούθηρος όμως κι όσοι τον ακολούθησαν, Προτεστάντες (= Διαμαρτυρόμενοι, από το ρήμα protesto= διαμαρτύρομαι), δε ζήτησαν τη βοήθειά της αλλά θέλησαν να αντιμετωπίσουν την παπική υπερηφάνεια, που θεωρούσε αλάθητο τον εαυτό τους και τις θέσεις τους!
Είπαν πως η βασική αιτία της αίρεσης είναι ο εγωισμός. Ο Άγιος Ιωάννης της Κλίμακος το υπογραμμίζει αυτό γράφοντας πως «εάν είναι αδύνατο να προέλθει φλόγα από το χιόνι, πιο αδύνατο είναι να υπάρχει ταπείνωση στους αιρετικούς». Παραδίδεται πως κάποιοι πλησίασαν το φημισμένο αββά Αγάθωνα και για να τον δοκιμάσουν του είπαν:
«Εσύ είσαι ο αββάς Αγάθων ο υπερήφανος, ο ψεύτης, ο απατεώνας;».
«Εγώ, και είμαι τέτοιος που είπατε», απάντησε.
«Ώστε εσύ είσαι ο αββάς Αγάθων, ο αιρετικός;» ξαναείπαν.
«Όχι, όχι», απάντησε έντονα. «Αμαρτωλός είμαι, αιρετικός όμως δεν είμαι.»
Οι Άγιοι αποστρέφονται την αίρεση, γιατί ξέρουν ότι χωρίζει τον άνθρωπο απ΄ το Θεό και του στερεί τη σωτηρία.
Αυτό θα διαπιστωθεί και από τη μελέτη των βασικών θέσεων των Προτεσταντών, που θα ακολουθήσει.

Β΄ Oι θέσεις τους
Πριν από λίγο καιρό, έξω από την πόρτα του σπιτιού σας, ίσως περίμενε μία έκπληξη πολύ επικίνδυνη, αν και φαινομενικά εντελώς αθώα. Ήταν μια πλαστική σακούλα, με εκτύπωση ενός πανέμορφου ελληνικού τοπίου στη μία όψη της και στην άλλη της φράσης: «ο Θεός σ΄ αγαπάει». Το περιεχόμενο της: η Καινή Διαθήκη στη δημοτική γλώσσα, ένα C.D. και κάποια έντυπα που παρουσίαζαν «χριστιανικές» διδασκαλίες, με τη σημείωση ότι δεν έχουν καμία σχέση με αυτές των χιλιαστών.

Ποιος όμως ήταν ο αποστολέας;
Κάποια από τις προτεσταντικές παραφυάδες που υπάρχουν και δρουν και στη χώρα μας.

Πώς βρέθηκαν στην Ορθόδοξη Ελλάδα;
Εμφανίστηκαν στις αρχές του 19ου αιώνα, λίγο πριν από την επανάσταση του 1821. Προσποιήθηκαν ότι θέλουν να «περιποιηθούν» τις πληγές της σκλαβωμένης ελληνικής ψυχής με τις προσφορές και τα κηρύγματά τους. Στην πραγματικότητα, όπως απέδειξε η συνέχεια, ήθελαν να κατακτήσουν τον τόπο μας. Η αμάθεια, η φτώχεια αλλά και η απλότητα των Ελλήνων έμοιαζαν σύμμαχοί τους. Η ορθόδοξη ελληνική Παράδοσή μας όμως έγινε ισχυρή αντίδραση στην ύπουλη προπαγάνδα τους και την περιόρισε σημαντικά. Ωστόσο, εξακολουθούν να υπάρχουν και να δρουν στην πατρίδα μας.

Ποιες οι θέσεις τους;
Πρώτη και βασική πηγή της πίστης θεωρούν μόνο την Αγία Γραφή, το Ευαγγέλιο, γι΄ αυτό και ονομάζονται Ευαγγελικοί.
Στην Ορθοδοξία συνυπάρχουν δύο ζωντανές πηγές της πίστης μας με την ίδια αξία και σημασία: Τα ιερά κείμενα που γράφτηκαν με το φωτισμό του Αγίου Πνεύματος – η Αγία Γραφή η πρώτη πηγή. Και η Ιερά Παράδοση, ό,τι δηλαδή γράφτηκε χωρίς μελάνι και χαρτί αρχικά στις συνειδήσεις των πιστών και στη συνέχεια διασώθηκε σε γραπτά μνημεία ή δεύτερη πηγή.
Η Ιερά Παράδοση είναι η διδασκαλία του Χριστού που δεν θησαυρίστηκε στα Ιερά Ευαγγέλια, η διατύπωση των αληθειών της πίστεως από τις Οικουμενικές Συνόδους, η ερμηνεία τους στα έργα των Αγίων Πατέρων και κυρίως ο τρόπος με τον οποίον ο απλός λαός του Θεού βίωσε και εφάρμοσε μέσα στους αιώνες την πίστη του.
Χωρίς την Αγία Γραφή δε θα είχε διατηρηθεί η χριστιανική διδασκαλία καθαρή κι ανόθευτη. Αλλά και χωρίς την ακριβή Παράδοση θα ήταν αδύνατο να συλλάβουμε το βαθύ νόημα των Γραφών, ούτε καν θα είχαμε τις Αγίες Γραφές[1]. «Το γραπτόν Ευαγγέλιον συμπληρώνεται με το άγραφον Ευαγγέλιον της Εκκλησίας και υπ΄ αυτού ερμηνεύεται δια της ενεργείας της χάριτος του Αγίου Πνεύματος»[2].
Οι Ευαγγελικοί αγνόησαν τη μεγάλη αυτή αλήθεια γι΄ αυτό αρνούνται τη θεοφώτιστη, πατερική ερμηνεία της Αγίας Γραφής και υποστηρίζουν ότι αυτή μπορεί να γίνεται προσωπικά και διαφορετικά από τον καθένα. Διασπάστηκαν έτσι σε εκατοντάδες ομάδες-σχολές ερμηνείας της Αγίας Γραφής, που αυτοαποκαλούνται εκκλησίες, και δημιούργησαν ένα πλήθος κακοδοξίες.

Έτσι οι Προτεστάντες:
-Αρνούνται τα πέντε από τα επτά Ιερά Μυστήρια. Δέχονται μόνο δύο κι αυτά σαν συμβολικές πράξεις που βέβαια δε μεταδίδουν Θεία Χάρη. Θεωρούν το Βάπτισμα σαν τελετή που συμβολίζει την αναγέννηση του ανθρώπου και τη Θεία Ευχαριστία σαν μια ανάμνηση του Χριστού.
-Συνέπεια αυτής της πλάνης τους είναι και το ότι δεν έχουν Ιερωσύνη και άρα Ιερείς. Μόνο ποιμένες (πάστορες)-κήρυκες του θείου λόγου έχουν.
-Αρνούνται επίσης την τιμητική προσκύνηση των αγίων εικόνων, των Αγίων και των ιερών λειψάνων τους, όπως και τις πρεσβείες τους. «Δε μας χρειάζονται άγιοι, αρκεί ο Χριστός», γράφουν σε κάποιο έντυπό τους. Δεν αμφισβητούμε κι εμείς οι Ορθόδοξοι πως ο Κύριος Ιησούς Χριστός είναι ο μοναδικός μεσίτης και λυτρωτής μας. Νιώθουμε όμως μικροί κι αδύναμοι κι αμαρτωλοί και χρειαζόμαστε τη συμπαράσταση των μεγαλύτερων αδελφών μας, που ευαρέστησαν στο Θεό και αγίασαν. Ζητούμε λοιπόν την προσευχή τους για εμάς, τις πρεσβείες τους και προσκυνούμε τιμητικά τα άγια λείψανά τους για να πάρουμε θεία Χάρη.
-Ακόμη οι Προτεστάντες υποτιμούν την Παναγία μας, αφού δεν την ονομάζουν Θεοτόκο. Δεν την επικαλούνται, ξεχνώντας ότι ο ίδιος ο Κύριος φανέρωσε τη δύναμη και την αξία της πρεσβείας της κάνοντας το πρώτο Του θαύμα μετά τη δική της παράκληση.
-Διδάσκουν δε πως για τη σωτηρία του ανθρώπου αρκεί η πίστη στη λυτρωτική θυσία του Χριστού. Κι αυτή η διδασκαλία τους προέκυψε από την αντίδρασή τους στη φοβερή εκείνη διδασκαλία του παπισμού περί αξιομισθίας των Αγίων. Σύμφωνα μ΄ αυτήν ο Πάπας μπορούσε να διαχειρίζεται το πλεόνασμα των καλών έργων των Αγίων και να το «πουλά» στους συγγενείς των νεκρών, προκειμένου να εξασφαλίσουν τη σωτηρία τους. Το «συμβόλαιο» της αγοραπωλησίας κατά το Μεσαίωνα ήταν τα γνωστά συγχωροχάρτια.
«Μόνο πίστη» διακηρύττουν οι Προτεστάντες ξεχνώντας την προειδοποίησή του Κυρίου: «Στη Βασιλεία μου δε θα εισέλθει όποιος μου λέει μ΄ επιμονή «Κύριε, Κύριε» αλλά εκείνος που εφαρμόζει το θέλημα του Ουράνιου Πατρός μου» (Ματθ. ζ΄ 21-23).
Αυτές είναι κάποιες από τις βασικές διδασκαλίες των Ευαγγελικών[3]. Αρκετά διαφοροποιημένες παρουσιάζονται οι θέσεις άλλων προτεσταντικών παραφυάδων. Θα επιχειρήσουμε στη συνέχεια να γνωρίσουμε μερικές από αυτές και να προβληματιστούμε σχετικά με την αντιμετώπιση των αιρετικών.
Σκοπός μας, να συνειδητοποιήσουμε αυτό, που κάποιοι από τους ίδιους σε στιγμές ειλικρίνειας ομολογούν: «Οι Ορθόδοξοι Χριστιανοί είναι σήμερα οι μοναδικοί Χριστιανοί του κόσμου που πιστεύουν ό,τι και οι χριστιανοί των κατακομβών, οι μοναδικοί και αληθινά πιστοί».
Η τιμή και η ευθύνη μας μεγάλη.

[1]. Ν. Βασιλειάδη, Σώμα Χριστού, σελ.123-124
[2]. Οσ. Ι. Πόποβιτς.
[3]. Γ. Ψαλτάκη, Απειλή για την Ορθοδοξία μας, εκδ. «Ο ΣΩΤΗΡ», Αθήναι 2007.

Πηγή: Προς τη Νίκη, Ιανουάριος-Φεβρουάριος 2013

ΙΕΡΑ ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΣ ΓΛΥΦΑΔΑΣ

https://www.facebook.com/hellasorthodoxy

Tags: 

«ΞΕΝΟΝ ΤΟΚΟΝ ΙΔΟΝΤΕΣ, ΞΕΝΩΘΩΜΕΝ ΤΟΥ ΚΟΣΜΟΥ ΤΟΝ ΝΟΥΝ ΕΙΣ ΟΥΡΑΝΟΝ ΜΕΤΑΘΕΝΤΕΣ· ΔΙΑ ΤΟΥΤΟ ΓΑΡ Ο ΥΨΗΛΟΣ ΘΕΟΣ ΕΠΙ ΓΗΣ ΕΦΑΝΗ ΤΑΠΕΙΝΟΣ ΑΝΘΡΩΠΟΣ, ΒΟΥΛΟΜΕΝΟΣ ΕΛΚΥΣΑΙ ΠΡΟΣ ΤΟ ΥΨΟΣ ΤΟΥΣ ΑΥΤΩ ΒΟ­ΩΝΤΑΣ· ΑΛΛΗΛΟΥΪΑ». ΝΑ ΤΟ ΚΑΝΟΥΜΕ ΛΙΑΝΑ;

 Περίοδος Δ΄ – Ἔτος ΚΑ΄

Φλώρινα – ἀριθμ. φύλλου 10502

Γ΄ Στάσις Χαιρετισμῶν
2 Ἀπριλίου 2021 (2004)
Του Μητροπολίτου Φλωρίνης π. Αυγουστίνου

Υψος – ελξις

«…Βουλόμενος ἑλκύσαι πρὸς τὸ ὕψος τοὺς αὐτῷ βοῶντας· Ἀλληλούϊα»
(Ἀκάθ. ὕμν. Ξ)

Panagia-BarnakobaὉ Ἀκάθιστος ὕμνος, ἀγαπητοί μου, εἶνε ἕνα ποίημα ἐμπνευσμένο, ἕνα τραγούδι βγαλμένο μέσα ἀπὸ τὸ καμίνι τῆς ἀγάπης τῶν ὀρθοδόξων πρὸς τὴν ὑπεραγία Θεοτόκο.
24 οἶκοι, 24 εἰκόνες, ὡραιότατες εἰκόνες! Ἂν πᾶτε στὸν Ἅγιον Ὅρος, στὰ καθολικὰ ὡ­ρισμένων μοναστηριῶν θὰ δῆτε ζωγραφισμένο ὅλο τὸν Ἀκάθιστο ὕμνο σὲ 24 ὡραῖες εἰκόνες, ποὺ ζωγράφισαν χέρια ἁγίων ζωγράφων.
Θὰ ἐπιστήσω τὴν προσοχή σας στὸ γράμμα «Ξῦ», ποὺ λέει· «Ξένον τόκον ἰδόντες, ξενωθῶμεν τοῦ κόσμου τὸν νοῦν εἰς οὐρανὸν μεταθέντες· διὰ τοῦτο γὰρ ὁ ὑψηλὸς Θεὸς ἐπὶ γῆς ἐφάνη ταπεινὸς ἄνθρωπος, βουλόμενος ἑλκύσαι πρὸς τὸ ὕψος τοὺς αὐτῷ βο­ῶντας· Ἀλληλούϊα».
Νὰ τὸ κάνουμε λιανά; Θεέ μου, λέει, θαυμά­ζουμε τὸ θαῦμα σου. Ποιό θαῦμα· ὅτι μέσ᾿ στὰ ἑκατομμύρια τῶν γυναικῶν, μιά μόνο παρ­θένος ἀκούστηκε ὅτι γέννησε παιδί. Μέγα τὸ θαῦμα. Γι᾿ αὐτὸ κ᾿ ἐμεῖς, ποὺ εἴδαμε αὐτὸν τὸν παράδοξο τοκετὸ τῆς ὑπεραγίας Θεοτόκου, ἂς πάψῃ τὸ μυαλό μας ν᾿ ἀνασκαλεύῃ τὴ λάσπη καὶ τὸ βόρβορο τοῦ κόσμου τούτου. Ἂς πάρουμε φτερὰ κι ἂς πετάξουμε στὰ ὕψη τοῦ οὐρανοῦ. Γι᾿ αὐτὸ «ὁ ὑψηλὸς Θεὸς» ἔγινε ταπεινὸς ἄνθρωπος· γιὰ νὰ ἑλ­κύσῃ «πρὸς τὸ ὕψος», κοντά του, αὐτοὺς ποὺ πιστεύουν καὶ βοοῦν «Ἀλληλούϊα» (τὸ δὲ «Ἀλληλούϊα» εἶνε ἑβραϊκὴ λέξι ποὺ σημαίνει «Αἰνεῖτε τὸ Θεό», ψάλλετε διαρκῶς ὕμνο στὸ Θεό).
Λίγες σκέψεις θὰ ποῦμε πάνω σ᾿ αὐτά.

* * *

Ἐδῶ δύο ἔννοιες κυριαρχοῦν· ἡ μία εἶνε τὸ ὕψος, ἡ ἄλλη εἶνε ἡ ἕλξις.
Τὸ ΥΨΟΣ. Ὑπάρχουν ὑψηλὰ πράγματα στὸν κόσμο· καὶ μᾶς ἀρέσουν τὰ ὑψηλὰ πράγματα. Λόγου χάριν τὸ ὕψος τοῦ οὐρανοῦ· αὐτοὶ ποὺ πετοῦν στὸ διάστημα ἢ ἀνεβαίνουν σὲ ἀεροπλάνο μένουν κατάπληκτοι ἀπὸ τὸ θέαμα ποὺ ἀντικρύζουν. Ὑψηλὰ ἀκόμη εἶνε τὰ βουνά, ὅπως στὴν Ἑλλάδα ὁ Ὄλυμπος, τὸ βουνὸ μὲ τὴ χιονισμένη ἀπρόσιτη κορυφή, ποὺ ὕμνησαν οἱ ποιηταί. Λίγοι μόνο κατορθώνουν ν᾿ ἀνεβοῦν ἐκεῖ. Ὑψηλὸς ὁ Ὄλυμ­πος, 2.917 μέτρα ὕψος. Ἀλλὰ κάντε μιὰ ὑπόθεσι· ὑποθέστε, ὅτι κάθε μέρα χάνει 1 μέτρο· 1 μέτρο σήμερα, 1 αὔριο, 1 μεθαύριο… Ἂν πε­ράσουν ἔτσι ἀρκετὲς ἡμέρες, στὸ τέλος δὲν θὰ ὑπάρχῃ ἐκεῖ Ὄλυμπος· θὰ εἶνε ἕνας κάμπος, προσιτὸς σὲ ὅλους. Θυμηθῆτε αὐτὴ τὴν ὑπόθεσι. Ὑπάρχουν ὅμως κι ἄλλα ὕψη πιὸ θαυμαστά. Ὅσοι εἶστε ἐγγράμματοι, ἀ­νοῖξτε τὸν Ὅμηρο (αὐτὸς ποὺ ἔγραψε τὸν Ἀκάθιστο ὕμνο πρέπει νὰ ἔχῃ διαβάσει Ὅμηρο καὶ πῆ­ρε πολλὲς εἰκόνες ἀπὸ αὐτόν· κι ὅ­πως ὁ Ἀκάθιστος ἔχει 24 οἴκους, ἔτσι ὁ Ὅμηρος ἔχει 24 ῥαψῳδίες). Στὴ ῥαψῳδία «ζῆτα» λοιπὸν τῆς Ἰλιάδος γράφει γιὰ ἕνα ὕψος ὄχι πλέον φυσικὸ ἀλλὰ ἠθικὸ καὶ πνευματικό. Εἶ­νε τὸ ἠ­θικὸ ὕψος ἑνὸς ἀνθρώπου. Τέτοιος ὑ­ψηλὸς ἄνθρωπος ἦταν ὁ Ἕκτωρ, ἥρωας τῶν Τρώων ἐφάμιλλος τοῦ Ἀχιλλέως τῶν Ἑλλήνων. Μιὰ μέρα ὁ Ἕκτωρ εἶχε ντυθῆ τὴν παν­οπλία του· μόλις ὅμως τὸν εἶδε τὸ παιδάκι του, ὁ Σκαμάν­δριος, τρόμαξε καὶ φώναξε τὴ μητέρα του. Τότε ἡ Ἀνδρομάχη, σύζυγος τοῦ Ἕκτορος, τοῦ λέει· Μὴ φοβᾶσαι, παιδάκι μου, ὁ πατέρας σου εἶνε! Ἀναγκάστηκε ὁ Ἕ­κτωρ νὰ βγάλῃ τὴν πανοπλία, νὰ παρουσι­αστῇ ταπεινός· τότε τὸν πλησίασε τὸ παιδί του.
Μὲ καταλάβατε; Ὁ ὑψηλὸς Ἕκτωρ ἔγινε ταπεινός, γιὰ νὰ τὸν πλησιάσῃ τὸ παιδί του· καὶ ὁ ὑψηλὸς Ὄλυμπος μόνο ἂν χαμηλώσῃ θὰ γίνῃ προσιτὸς σὲ ὅλους. Ἀλλὰ παραπάνω ἀπ᾿ ὅλα τὰ ὕψη εἶνε – ποιός; Τὸ εἴπαμε στοὺς πρώτους Χαιρετισμούς· «Χαῖρε, ὕψος δυσανάβατον ἀνθρωπίνοις λογισμοῖς» (Ἀκάθ. ὕμν. Α 3α΄)· ὑψηλότερος ἀπ᾿ ὅλους εἶνε ὁ Θεός. Ἀπρόσιτη κορυφὴ οὐρανομήκης. Ἀλλ᾿ ὅπως λέει ἐ­δῶ ὁ οἶκος ποὺ ἐξηγοῦμε, «ὁ ὑψηλὸς Θεὸς» χαμήλωσε χαμήλωσε καὶ πάτησε στὴ γῆ. Μερικοὶ ἀνόητοι περιμένουν, ὅτι ἀπὸ τὸ διάστημα, ἀπὸ τὰ ἄστρα, ἀπὸ τὸν Ἄρη μπορεῖ νὰ ἔρ­θῃ κάποιος ἐξωγήινος. Ἀνοησίες περιμένουν. Ἐμεῖς δὲν περιμένουμε· ἐμεῖς ξέρουμε, ὅτι ὄ­χι ἀπὸ τὸν Ἄρη, ἀλλὰ πέρα ἀπὸ τὰ οὐράνια δώματα ἦρθε στὴ γῆ ὁ Χριστὸς ὁ Θεὸς ἡμῶν!
Ἦρθε ὁ Θεὸς ἐπὶ τῆς γῆς· τὸ πιστεύετε; εἶ­στε Χριστιανοί· δὲν τὸ πιστεύετε; δὲν εἶστε. Ὁ ὑψηλὸς Θεὸς ἔγινε ταπεινός· ὁ τρομερὸς ἔ­­γινε προσιτός, ἡ κορυφὴ τοῦ Ὀλύμπου ἔγινε κάμπος! Τώρα καὶ μικρὰ παιδάκια πᾶνε κον­τὰ στὸ Χριστὸ καὶ χαίρονται τὴν ἀγάπη του!

* * *

Αὐτὰ γιὰ τὸ ὕψος. Τώρα γιὰ τὴν ΕΛΞΙ.
Ὅλα τὰ ὡραῖα πράγματα ἀσκοῦν ἕλξι. Πῶς πλάστηκε ἡ ψυχὴ τοῦ ἀνθρώπου νὰ τὸν τραβάῃ τὸ ὡραῖο! Καὶ ὡραῖα ἔκανε πολλά ὁ Θεός. «Σὺ ἐποίησας πάντα τὰ ὡραῖα τῆς γῆς» (Ψαλμ. 73,17). Ποιά εἶνε «τὰ ὡραῖα τῆς γῆς»; Ἕνα ῥυάκι ποὺ κελαρύζει, ἕνας καταρράκτης ποὺ πέφτει, ἕνα κρίνο ποὺ εὐωδιάζει, ἕνα ἀηδόνι ποὺ κελαηδεῖ, ἕνα ἀστέρι ποὺ λάμπει στὸ στερέωμα… Γεμᾶτος ὁ κόσμος ὀμορφιὲς ποὺ ἑλκύουν. Καὶ πιὸ πολύ, ὅπως λέει καὶ τὸ ᾎ­σμα ᾀσμάτων (βλ. κεφ. 4ο), ἡ ὡραιότης τῆς γυναίκας, ποὺ ἑλκύει τὸν ἄντρα σὰν μαγνήτης.
Ἀλλ᾿ ὅλα αὐτὰ εἶνε σκιὰ ὡραιότητος. Ἡ ἀ­ληθινὴ ὡραιότης εἶνε – ποιός; Ὁ Ἰησοῦς Χριστὸς ὁ Ναζωραῖος. Λέει ὁ Ντοστογιέφσκυ· Μὴ μοῦ μιλᾶτε, γιὰ ὀμορφιὲς τῆς γῆς· γιὰ μένα ὁ μόνος ὡραῖος εἶνε ὁ Ἰησοῦς Χριστὸς ὁ ἐ­σταυρωμένος. «Οὐρανομήκη μορφὴ» τὸν εἶ­πε ἕνας μεγάλος φιλόσοφος. Καὶ τὴ Μεγάλη Ἑβδομάδα θὰ ψάλουμε γι᾿ αὐτόν· «Ὁ νυμφίος ὁ κάλλει ὡραῖος παρὰ πάντας ἀνθρώπους» (Μ. Τρίτ., ἀπ. αἴν.) καὶ «Ὁ ὡραῖος κάλλει παρὰ πάντας βροτούς» (Μ. Σάβ. ἐγκώμ. Α΄ στ.). Ἡ ὡραιότης ποὺ ὑπάρχει στὰ κτίσματα εἶνε κλάσμα ὡραιότητος· ἡ ἀκεραία ὡραιότης εἶνε ὁ Χριστός.
Γι᾿ αὐτὸ ὁ Χριστὸς εἶνε μαγνήτης. Ὅπως ὁ μαγνήτης τραβάει τὶς βελόνες, τὰ καρφιά, τὰ σίδερα κ.λπ., ὁ Χριστὸς τραβάει τὶς ψυχές.
Μιὰ εἰκόνα ἀκόμη. Ῥῖξτε τὸ βλέμμα σας στὸν διαυγῆ οὐρανὸ μιὰ νύχτα καὶ θὰ δῆτε πλῆθος ἄ­στρα, ἑκατομμύρια. Ῥωτῆστε ἕνα ἀ­στρονόμο· Πῶς στέκονται αὐτά; ποῦ ἀκουμ­πᾶνε αὐτά; Μᾶς ἀπαντοῦν, ὅτι ὅλα αὐτὰ τὰ κρατάει ἡ «παγκόσμιος ἕλξις», ποὺ ἀνεκάλυψε ὁ Νεύτων. Καὶ τί εἶνε «ἕλξις»; Μὴν περιμένετε ἀπάντησι· ἡ ἐπιστήμη περιγράφει, μὰ δὲν τὸ ἐξηγεῖ. Ἀλλ᾿ αὐτὸ ποὺ δὲν ἐξηγεῖ ἡ ἐ­πιστήμη, τὸ ἐξηγεῖ ἡ θρησκεία. Ἡ ἕλξις εἶνε σὰν μιὰ κλωστή. Ὅπως ὁ χαρταετὸς τῶν παιδιῶν κρατιέται ἀπὸ ἕνα νῆμα καὶ αἰωρεῖται στὸν οὐρανό, ἔτσι καὶ ὅλα αὐτά· κρατιοῦνται ἀπὸ τὴν ἀόρατη κλωστὴ ποὺ λέγεται «ἕλξις»· τραβάει τὸ ἕνα τὸ ἄλλο. Κόπηκε ἡ κλωστή; χάος! Πάνω σὲ μιὰ κλωστὴ στέκεται ὁλόκληρος ὁ κόσμος. Ἀλλ᾿ ὅπως ὑπάρχει ἡ ἕλξις ποὺ τραβάει τὰ οὐράνια σώματα, ἔτσι ὑπάρχει καὶ μία ἄλλη ἕλξις, τὴν ὁποία ἐξασκεῖ στὸ πνεῦμα μας ὅ,τι εἶνε ὡραῖο, μέγα καὶ ὑψηλό. Τὸ δὲ ὑ­ψηλότερο μεγαλύτερο καὶ ὡραιότερο εἶνε ὁ Χριστός. Αὐτὸς εἶνε ὁ θεῖος Μαγνήτης, δὲν ὑ­πάρχει ἄλλος. Σὲ ἑλκύει μιὰ γυναίκα; προσωρινά· σ᾿ ἑλκύει ἕνα κόμμα; προσωρινά· σ᾿ ἑλκύει ἡ φιλοσοφία; προσωρινά· σ᾿ ἑλκύει τὸ χρῆμα; προσωρινά· ὅλα εἶνε προσωρινά. Ἡ αἰ­ωνία ἕλξις, τὸ αἰώνιο κέντρο ἕλξεως εἶνε μόνο ὁ Κύριος ἡμῶν Ἰησοῦς Χριστός.

* * *

Ἀγαπητοί μου, τί σᾶς ἑλκύει; Ὁ φυσικομαθηματικὸς Ἀϊνστάιν, μολονότι Ἑβραῖος, εἶπε· Πολλὰ μὲ ἑλκύουν, ἀλλ᾿ αὐτὸ ποὺ μὲ ἑλκύει ἰδιαιτέρως εἶνε τὸ μεγαλεῖο τοῦ Χριστοῦ. Καὶ πράγματι ὁ Χριστὸς ἑλκύει μὲ τὴ διδασκαλία του, μὲ τὰ θαύματά του, μὲ τὴν ἁγιότητά του –«Ἐκάλυψεν οὐρανοὺς ἡ ἀρετή σου, Χριστέ» (καταβ. Ὑπαπ.· βλ. Ἀβ. 3,3) ψάλλουμε–, μὲ τὴ σταύρωσί του, μὲ τὴν ἀνάστασί του. Ἑλκύει ὅλες τὶς γενεές. Δὲν ἔχασε τίποτα. Ὅπως ὁ ἥλιος ἐξακολουθεῖ νὰ εἶνε κέντρο τῶν πλανητῶν, ἔτσι καὶ ὁ Χριστὸς θὰ ἑλκύῃ πάντα τὶς ψυχές.
Τελειώνω μ᾿ ἕνα ἀνέκδοτο. Ἕνας βασιλιᾶς τῆς Γαλλίας, περνώντας ἀπὸ κάπου εἶδε μιὰ ὡ­ραία γυναῖκα. Φτωχὴ ἦταν, ἀλλὰ ἡ ὀμορφιά της τὸν μάγεψε. Τὴν πῆρε καὶ τὴν ἔκανε βασί­λισσα. Μιὰ νύχτα τοῦ Ἰουλίου λοιπὸν τὸ ζευγάρι ἦ­ταν στὴ βεράντα καὶ θαύμαζαν τὰ ἄ­στρα· καὶ μολονότι ἁμαρτωλοί, εἶχαν πίστι. Λέει ὁ βασι­λιᾶς στὴν ἐρωμένη του· –Βλέπεις τὰ ἄ­στρα; Πάνω ἀπ᾿ αὐτὰ εἶν᾿ ὁ Χριστός, ἡ ὀ­μορφιὰ τοῦ κόσμου. Τοῦ λέει ἐκείνη· –Δηλαδή, ὅ­ταν πᾶ­με στὸν οὐρανό, δὲν θὰ μὲ κοιτά­ζῃς ὅ­πως τώρα; Κι αὐτὸς τῆς ἀπαντᾷ· –Ἡ σκέψι, τὸ μυαλό, τὰ μάτια μου τότε θά ᾿νε στὸ Χριστό! μετὰ ἑ­κατὸ χρόνια θὰ ῥίξω ἕνα βλέμμα καὶ σ᾿ ἐσένα…
Ἀδελφοί μου! Σ᾿ ἐκεῖνο τὸν κόσμο, τὸν αἰώνιο, ὅλα τ᾿ ἄλλα ἐκμηδενίζονται. Μηδέν τὰ πάντα. Ἕνα ὑπάρχει· Ἰησοῦς Χριστὸς ὁ Ναζωραῖος, ὁ ἔρως τῶν ψυχῶν· ὅν, παῖδες Ἑλλήνων, ὑμνεῖτε καὶ ὑπερυψοῦτε εἰς πάντας τοὺς αἰῶνας.

(†) ἐπίσκοπος Αὐγουστῖνος

Ἀπομαγνητοφωνημένη ὁμιλία, ἡ ὁποία ἔγινε στὸν ἱ. ναὸ Ἁγ. Παντελεήμονος Φλωρίνης μὲ ἄλλο τίτλο τὴν 15-3-1985. Καταγραφὴ καὶ σύντμησις 12-3-2004, ἐπανέκδοσις 12-3-2021.

http://www.augoustinos-kantiotis.gr/?p=87188

Πέμπτη 1 Απριλίου 2021

Η Οσία Μαρία η Αιγυπτία καί η άκτιστος Θεία Χάρις Η Οσία Μαρία η Αιγυπτία καί η άκτιστος Θεία Χάρις

 Η σπηλιά της Οσίας Μαρίας της Αιγυπτίας

Σήμερα πέμπτη Κυριακή των Νηστειών, μνήμη της Οσίας μητρός ημών Μαρίας της Αιγυπτίας, που εκοιμήθη εν ειρήνη την πρώτην Απριλίου.

Ολόκληρη η Θεία Λειτουργία χριστιανοί μου, είναι μια δοξολογική προσφορά των πάντων, στον Κύριον ημών Ιησούν Χριστόν, στον Θεόν Πατέρα και στο Άγιον Πνεύμα. Είναι όμως και μια συνεχής ευχαριστία για όλα τα αγαθά πού ακόμα και χωρίς να το γνωρίζουμε μας παρέχει η αγάπη Του. Ιδιαίτερα για την δυνατότητα που μας δίνει ο Θεός, μέσα από τα Πανάχραντα Μυστήρια, να ξαναγίνουμε και πάλι παιδιά του, να μπορούμε να μετέχουμε πλούσια στη Θεία Του Χάρη.

Ο Βίος της Οσίας Μαρίας της Αιγυπτίας

Έτσι και η Οσία Μαρία η Αιγυπτία κατάπληκτη από το μεγαλείο της μακροθυμίας, και της αγάπης του Θεού, δεν έπαψε ούτε για μια στιγμή να μην εκφράζει την ευγνωμοσύνη και ευχαριστία της προς την άπειρη ευσπλαχνία Του.

Σαράντα οκτώ ολόκληρα χρόνια σκληρή άσκηση, νηστεία, αγρυπνία, προσευχή, και πνευματική λατρεία.

Μέσα στην έρημο, ηγωνίζετο σκληρά η Οσία Μαρία η Αιγυπτία, και η έρημος πλημμύριζε από ζωή. Η άμμος γέμιζε από λουλούδια και η φοβερή (ζέστη) και ο άρρητος εκείνος καύσωνας μεταβάλλονταν σε ουράνια δροσιά.

Για φίλους και συντροφιά, είχε τα άγρια θηρία. Και τα πάντα γύρω της πλημμύριζαν από το φως της τρισηλίου Θεότητος. Γι’ αυτό και ζούσε μέσα το αρχαίον κάλλος των Πρωτοπλάστων, πριν από την πτώση τους.

Και έτι περισσότερον ζούσε στη φυσική εκείνη κατάσταση, που με τα μάτια της ψυχής της ανοικτά, μέσα από την πνευματική διαφάνεια του φωτισμένου νοός της, εβίωνε και ησθάνετο με την καρδιά της την ενέργειαν και τους ανασασμούς του Παναγίου Πνεύματος.

Έτσι ζούσε η Οσία Μαρία. Τα πάντα γύρω της και μέσα της ήταν Παράδεισος. Η αμαρτία όμως πολεμήθηκε σώμα με σώμα. Ιδιαίτερα στην πάλη με τους λογισμούς, μέσα στο νου. Και ειδικότερα τα πρώτα δεκαεπτά χρόνια, τα οποία ήσαν και τα σκληρότερα στην άσκησή της.

Εμείς όλοι άραγε οι σημερινοί Νεοέλληνες χριστιανοί πως ζούμε; Ακούμε τη φωνή της αρετής ή τη φωνή της αμαρτίας; Ακούμε την φωνή του Ευαγγελικού λόγου, ή τα συνθήματα του κόσμου του σημερινού της αμαρτίας;

Με την κάθε μας αμαρτία, με την κάθε μας δηλαδή άρνηση, στο να ακούσουμε, τη φωνή του Χριστού και της Εκκλησίας Του, που απευθύνεται στις καρδιές μας από τους αντιπροσώπους Του επί της γης, δηλαδή τους επισκόπους και πρεσβυτέρους, είναι σα να βρίζουμε τον εν Τριάδι Θεόν, να προσβάλλουμε το Ευαγγέλιο και τους ιερούς κανόνες και να υποτιμάμε ακόμα και τους ίδιους τους εαυτούς μας, επειδή είμαστε πλασμένοι κατ’ εικόνα και καθ’ ομοίωσιν δική Του. Αν με πείσμα και με τη θέλησή μας παραβλέπουμε τις εντολές του Θεού, και ικανοποιούμε εγωιστικά τις επιθυμίες των διαφόρων παθών μας, τότε είμεθα άξιοι κολάσεως. Είμεθα άξιοι της μαύρης χάριτος. Όταν μας παρασέρνουν χριστιανοί μου τα διάφορα συνθήματα των ημερών μας, δαιμονοκρατούμεθα, και δεχόμεθα το σκοτάδι σαν φως και το φως σαν σκοτάδι.

Πρώτη έρχεται σε αξία η Εκκλησία και ύστερα η πολιτεία με τους νόμους της. Διότι πρώτα είμεθα πολίτες της Βασιλείας των ουρανών, και ύστερα πολίτες αυτής της γης. Η Αγία Γραφή που είναι η αδιάψευστος αλήθεια, μας βεβαιώνει ότι «ημών γαρ το πολίτευμα εν ουρανοίς υπάρχει».

Κάθε αμαρτία είναι όχι μόνον μια βρισιά στην ανθρώπινη φύση μας που πλάστηκε κατ’ εικόνα Θεού, αλλά και φανερή ανταρσία κατά του Αγίου Θεού. Η φυσική όμως κατάσταση του βαπτισμένου ανθρώπου, είναι να ζει σύμφωνα με το Πανάγιο Θέλημα του Θεού, διότι Αυτός τον έπλασε. Όπως εκφράζεται από τους Αποστόλους, τους διαδόχους των Αποστόλων, τους διαδόχους αυτών και τους διαδόχους αυτών, μέχρι και σήμερα που είμεθα εμείς οι ιερωμένοι, με γνώμονα πάντοτε το Ευαγγέλιο και τους ιερούς κανόνες, που πηγάζουν μέσα από το πηδάλιον της Εκκλησίας.

Η Οσία Μαρία η Αιγυπτία, πρότυπο μετανοίας μέσα στους αιώνες, προτίμησε να υποστεί αφάνταστες ταλαιπωρίες, κακουχίες και στερήσεις μέσα στην έρημο, παρά να βρεθεί ξανά δούλη στην φρικτή αμαρτία.

Γιατί είναι όντως η αμαρτία φρικτή και πηγή κάθε δυστυχίας για τον κάθε Ορθόδοξο χριστιανό που με αυτήν βρωμίζει τον Χριστό και την πίστη Του. Η αμαρτία είναι κρίσις με τον Θεόν. Είναι ανταρσία κατά του Θεού. Η αμαρτία λερώνει και κουρελιάζει τον χιτώνα του Αγίου Βαπτίσματος. Γι’ αυτό και απαιτείται η μετάνοια που αποκαθιστά τις σχέσεις μας με τον Θεόν, μας δικαιώνει μέσα από το έμπρακτο μυστήριο της Ιεράς Εξομολογήσεως, και μας καθιστά πάλι παιδιά του, παιδιά της Βασιλείας των Ουρανών.

Η Εκκλησία μας αδελφοί μου, μέσα στην πατρίδα μας αλλά και σε ολόκληρο τον κόσμο, ιδιαίτερα όμως σε μας, έχει ναούς, ναούς και ναούς και εξωκκλήσια και παρεκκλήσια σε κάθε γωνιά της γης μας. Έχει όμως αρχιερείς, έχει πρεσβυτέρους, έχει διακόνους, έχει τα πανάγια σωστικά μυστήρια, αλλά έχει και ιερούς κανόνας, όπως και την Ιεράν Παράδοσιν. Έχει το Ευαγγέλιο, την Αγία Γραφή, έχει Αγίους, έχει μάρτυρας, ιεράρχες και οσίους. Και όλως ιδιαιτέρως έχει το Αίμα του Ιησού Χριστού, το εκχυθέν υπέρ του κόσμου ζωής και σωτηρίας. Όποιος χριστιανός τα αρνείται όλα αυτά που είπαμε, είναι σαν να προδίδει τον Χριστόν, όπως ο Ιούδας.

Η Οσία όμως Μαρία δεν πρόδωσε το Βάπτισμά της. Αγωνίστηκε γενναία, υπέφερε απερίγραπτους πειρασμούς, και δυσκολίες, ακριβώς για να μην ολιγοψυχήσει, και γυρίσει πίσω στην αμαρτία, στον ίδιον ξέραμα. Γι’ αυτό πόνεσε, ίδρωσε, έλειωσε, μάτωσε και υπέφερε μέχρι εξαντλήσεως. Όχι για μια μέρα, όχι για μια βδομάδα για ένα μήνα, για ένα χρόνο, αλλά για σαράντα οχτώ ολόκληρα χρόνια. Τα έδωσε όλα, ακόμα και τη ζωή της, για να μην προδώσει τον Χριστόν, με κάποια αμαρτία έστω και μέσα στο μυαλό, με τη σκέψη και με τον λογισμό της. Έδωσε το αίμα της, και έλαβε την χάριν του Αγίου Πνεύματος. Το βεβαιώνουν και οι Πατέρες, «Δώσε αίμα και λάβε πνεύμα». Και αυτή η Θεία Χάρη που παίρνει ο κάθε χριστιανός με το Άγιον Βάπτισμα, είναι η ίδια που τον φρουρεί, που τον φωτίζει, που τον οδηγεί στη σωστή πίστη, στο ορθό δόγμα, στις ορθές πράξεις, στην άσκηση, στο αγγελικό πολίτευμα ή στον σώφρονα γάμο, στην ομολογία, ακόμα και στο μαρτύριο. Αυτή η Χάρις, είναι η άκτιστη Θεία Χάρις του εν Τριάδι Θεού. Αυτή η άκτιστη Χάρις είναι το φως εκείνο το γλυκύτατο, που καταυγάζει και φωτίζει ψυχές και σώματα ακόμα δε και αυτήν την άψυχον κτίσιν. Ιδιαιτέρως καταυγάζει τις ψυχές και τα σώματα, εκείνων εκ των αγωνιζομένων πιστών χριστιανών, που όχι μόνον αγαπούν και ποθούν ειλικρινά τη Βασιλεία των Ουρανών, αλλά είναι έτοιμοι να χύσουν και το αίμα τους για την αγάπη του Χριστού την Αγία.

Αυτή η Θεία Χάρις αδελφοί μου, είναι αναστάσιμη χαρά, που προσφέρει πνεύμα ζωής, και τροφή αθανασίας. Είναι δύναμις πνευματική, που με χαρά υπομένει θλίψεις, στεναχώριες, αρρώστιες, βάσανα, πρόωρους θανάτους και αναπηρίες και πειρασμούς της ζωής. Είναι φως στο δρόμο της ζωής μας. Είναι σιγουριά και ασφάλεια στις επιθέσεις της κακίας του κόσμου και στο φθόνο των δαιμόνων. Και όλα αυτά που είπαμε, δεν είναι κάποια έτσι ωραία λόγια, για να κάνουμε καλή εντύπωση και να πούμε «τι ωραία τα είπε ο παπάς», ή έτσι τα είπαμε για να περάσει η ώρα, και να πούμε ότι κάναμε ένα κήρυγμα δήθεν σπουδαίο, όχι. Όλα αυτά είναι πνευματικές εμπειρίες με θεία γνώση, που προσφέρει η Εκκλησία μας, μέσα από την κάθε Θεία Λειτουργία, όπως την προσέφερε και σήμερα, και θα την προσφέρει σε λίγο με την Θεία Κοινωνία. Έτσι αποφεύγοντες την αμαρτία, - πόσοι από μας την αποφεύγουμε –ζούμε από τώρα τον αρραβώνα της τελειότητος της Βασιλείας των Ουρανών. Γι’ αυτό άλλωστε ερχόμεθα στην Εκκλησία, για να λάβουμε την παντοδυναμία και τον φωτισμό της Θείας Χάριτος, ώστε αποτελεσματικά να αντιμετωπίσουμε το τριπλό κακό της ζωής. Τον κόσμο, τη σάρκα, το διάβολο. Και πολεμώντας ειδικά το διάβολο, πολεμούμε και όλους τους εχθρούς της πίστεως, με την μάχαιρα του πνεύματος ό εστί ρήμα Θεού, δηλαδή, ο φωτεινός και κοφτερός πνευματικός λόγος του Θεού.

Η Θεία Χάρις είναι ακόμα χριστιανοί μου, και ουράνια πνευματική αφή, διότι όπως κάποιος αισθάνεται τα ρούχα που φοράει επάνω του, και όλοι μας αισθανόμαστε τα ρούχα που φοράμε επάνω μας αυτή τη στιγμή και γω μαζί με τα ρούχα και τα ιερά άμφια, έτσι και ο χαριτωμένος χριστιανός αισθάνεται ντυμένος από το ένδυμα της χάριτος του Παναγίου Πνεύματος, και είναι όλος φως.

Σε κάποια ιδιαίτερη στιγμή πνευματικής προσευχής, και ειδικότερα της νοεράς καρδιακής προσευχής, ή και της θείας μεταλήψεως ύστερα από λίγο, αισθάνεται βιωματικά την ακατάληπτη αυτή ουράνια αφή, ως άλλο ένδυμα να τον καταλαμβάνει ολόκληρο. Είναι σαν να ενδύεται λαμπερά ενδύματα φωτός, σαν και αυτά που φορούσε η Οσία Μαρία η Αιγυπτία στην έρημο, τα τελευταία 30 χρόνια της ζωής της.

Αυτό το θείον άκτιστο φώς, η δόξα και η βασιλεία και η μεγαλοσύνη, του θεανθρωπίνου προσώπου, του Κυρίου μας Ιησού Χριστού, που περιέλαμψε και τους τρείς μαθητάς, στο όρος Θαβώρ, τον Πέτρο τον Ιάκωβο και τον Ιωάννη, την ώρα της μεταμορφώσεως, είναι το ίδιο που συνοδεύει όπως προείπαμε την ασκητική ζωή της Οσίας Μαρίας, που φώτιζε το δρόμο της ερήμου και που της έδινε δύναμη και πίστη για να υπομένει αγόγγυστα τους πειρασμούς και τις θλίψεις, και προπαντός την ατέλειωτη μοναξιά μέσα στον αφόρητο καύσωνα της ερήμου.

Είναι το ίδιο άκτιστο φως, που την δρόσιζε την ημέρα και την θέρμαινε την νύχτα, όχι όμως χωρίς κόπο και δάκρυα.

Είναι το ίδιο που της έτρεφε το μαραμένο σώμα και της γλύκαινε τα διψασμένα χείλη της.

Είναι εκείνο το ίδιο που διαποτίζει και τα ιερά λείψανα και τα ενδύματα των αγίων, για προσέξτε το, γιατί όταν προσκυνάμε και ασπαζόμεθα τα Ιερά Λείψανα, μπορεί η ψυχή απ’ αυτά να έχει φύγει, έμεινε όμως η άκτιστος χάρις του Παναγίου Πνεύματος, και προσκυνούντες αυτά τα ιερά λείψανα, ή το ιερό σκήνωμα ενός αγίου, προσκυνούμε την Χάρη του Παναγίου Πνεύματος, γι’ αυτό και ευωδιάζουν.

Είναι το ίδιο φως, που και σε όλους εμάς που είμεθα γνήσια παιδιά της Ορθοδόξου Εκκλησίας, δίνει ζωή και δύναμη, κουράγιο και νόημα, νόημα της αληθινής εν Χριστώ ζωής στην ύπαρξή μας. Γιατί μέσα στην Ορθόδοξη Εκκλησία οι χριστιανοί δεν καλούνται να γίνουν μόνον καλοί άνθρωποι, καλούς ανθρώπους έχουμε πολλούς, δόξα σοι ο Θεός, και πιστεύω ότι όλοι μας εδώ μέσα, είμαστε πολύ καλοί άνθρωποι. Αμ δέν χρειαζόμαστε καλούς ανθρώπους. Θέλουμε αγίους χριστιανούς, που να γίνουν θεοφόροι και πνευματοφόροι. Καλούνται δηλαδή να γίνουν συμμέτοχοι στο θεομένο Σώμα του Κυρίου μας Ιησού Χριστού, και συμμέτοχοι στο Σώμα της Εκκλησίας.

Και έτσι να τρέφονται απ’ την αστείρευτη πηγή του Θείου Λόγου, το Ιερόν Ευαγγέλιον, και να αναπνέουν το άκτιστο οξυγόνο της αιωνιότητος, τη Χάρη δηλαδή του Αγίου Πνεύματος, που μεταδίδεται ειδικότερα από το ιερό μυστήριο της Θείας Μεταλήψεως, της Θείας Ευχαριστίας, της Θείας Μεταλαβιάς. Και όταν κοινωνούν τα παιδιά σας, κοινωνάτε και σεις. Είστε το ίδιο αίμα..

Για προσέξτε καλά τους λογισμούς, και τις σκέψεις σας εκείνη τη στιγμή. Ο ιερεύς στέκεται μπροστά στην Ωραία Πύλη, ή στο πλάι και μεταδίδει την Θεία Κοινωνία. Προσέξτε σας παρακαλώ. Πόσο πολύ εύκολα φεύγει η Χάρις του Παναγίου Πνεύματος απ’ το Άγιο Ποτήριο και μπορεί να εισέλθει στις ψυχές σας. Αρκεί να φωνάζετε το «ήμαρτον» και το «Κύριε Ιησού Χριστέ ελέησόν με».

Η σημερινή εορταζομένη Αγία Μαρία η Αιγυπτία, καλεί όλους τους σημερινούς νεοέλληνες Ορθοδόξους χριστιανούς, και μας, εδώ που είμαστε σήμερα εκκλησιαζόμενοι στο ναό της Αγίας Βαρβάρας να την μιμηθούμε. Όχι βέβαια στην ασκητική ζωή της ερήμου, αλλά στην πνευματική ζωή, στον πνευματικό αγώνα κατά των παθών και των δαιμόνων, και ιδιαιτέρως να την μιμηθούμε στην μετάνοια. Διότι μόνον με την μετάνοια, θα γεμίσουμε από φως και Θεία Χάρη. Η μετάνοια αληθινή θα ανοίξει τον δρόμο της σωτηρίας.

Χριστιανοί μου, μετανοείτε, μετανοείτε,
ήγγικεν γαρ η Βασιλεία των Ουρανών.

Χριστιανοί μου, ο Κύριος εγγύς,
Αμήν.

https://orthodoxfathers.com/logos/Osia-Maria-Aiguptia-aktistos-Theia-Charis

Τετάρτη 31 Μαρτίου 2021

Ελληνικά μέσα ενημέρωση και Τουρκία.

 Γιατί πρέπει να μαθαίνω τα ΝΕΑ της Τουρκίας . Δεν υπάρχει  η Ελλάδα;  

Η Τουρκιά είναι αποδεδειγμένος εχθρος τι συμβολίζει αυτή η ενημέρωση;

Πολύ θα ήθελα να  γνωρίζω .

30 Μαρτίου 1822: Η Σφαγή της Χίου

 Το 1818 ο Παντιάς Ροδοκανάκης και ο Νικόλαος Μυλωνάς αποτάθηκαν στο Δημήτριο Υψηλάντη για την απελευθέρωση του νησιού από τους Τούρκους. Ζήτησαν έτσι ναυτική βοήθεια από τις Σπέτσες , την Ύδρα και τα Ψαρά, που συμφώνησαν με την ιδέα απελευθέρωσης του νησιού.  Μεγάλη μερίδα όμως Χιωτών διαφωνούσαν με την ιδέα του ξεσηκωμού, λόγω των προνομίων που κατείχαν στο νησί. 


Στις 27 Απριλίου 1821 ο Υδραίος Ιάκωβος Τομπάζης φτάνει στη Χίο με 25 πλοία με σκοπό να παρακινήσει τους Χιώτες να εξεγερθούν κατά των Τούρκων. Στέλνει κάποιον ψαριανό να μεταφέρει το μήνυμα της επανάστασης στην ύπαιθρο και στα χωριά , γιατί γνώριζε την αντίθετη στάση των προκρίτων και των κατοίκων της πόλης. Τρεις Δημογέροντες πήγαν «στου πασά τη βρύση» και επικοινώνησαν μαζί του κρυφά. Εξήγησαν τους λόγους που δεν μπορούσαν να δώσουν βοήθεια, επειδή ο περισσότερος πληθυσμός ήταν άοπλος , άπειρος και απροετοίμαστος. Επίσης του εξήγησαν ότι οι επιπτώσεις στον πληθυσμό των Ελλήνων κατοίκων της Χίου , όπως και των άλλων Χιωτών που είχαν εγκατασταθεί εκτός του νησιού(Κωνσταντινούπολη, Σμύρνη),  θα ήταν τραγικές. Έτσι παρακάλεσαν τον Τομπάζη να φύγει από το νησί. Μετά από 3 μέρες ο στόλος εγκατέλειψε άπρακτος το νησί.


Οι Τούρκοι πληροφορήθηκαν το γεγονός της άφιξης των ελληνικών πλοίων έξω από το νησί, κάλεσαν τους Δημογέροντες (Μικές Βλαστός, Ιωάννης Πατρικούσης και Χατζή Πολυχρόνης Διοματάρης), για να τους πάρουν πληροφορίες. Οι Δημογέροντες αρνήθηκαν ότι γνωρίζουν κάτι σχετικά και οι Τούρκοι τους ζήτησαν να καλέσουν και άλλους πρόκριτους.  Στη συνέχεια ήρθαν 10 πρόκριτοι και ο μητροπολίτης Πλάτων με το διάκονό του Μακάριο Γαρρή. Οι Τούρκοι τους φυλάκισαν στη σκοτεινή φυλακή του κάστρου. Επιπλέον οι Τούρκοι ζήτησαν από τους Χιώτες να παραδώσουν ό,τι όπλα είχαν και να μην κυκλοφορούν τις βραδινές ώρες.


Τον Οκτώβρη του 1821 οι Τούρκοι ζήτησαν στρατιωτική βοήθεια από το σουλτάνο. Πράγματι ήρθαν 1000 στρατιώτες από την Κωνσταντινούπολη και 200 από την Κρήτη. Το Γενάρη του 1822 τρεις Χιώτες πρόκριτοι, οι Θ. Ράλλης, Ι. Σκυλίτζης και Π. Ροδοκανάκης φτάνουν στην Κωνσταντινούπολη ως ενέχυρα και ρίχνονται στη φυλακή.


Το Σάββατο 11 Μαρτίου του 1822 ο Αρχηγός της επανάστασης στη Σάμο , Λυκούργος Λογοθέτης, φτάνει στη Χίο με το Χιώτη Μπουρνιά και με 2500-4500 άνδρες(ο στόλος ήταν 8 μπρίκια και 30 βοηθητικά πλοία). Η απόβαση του Λογοθέτη έγινε ταυτόχρονα στον κόλπο της Αγίας Ελένης και στην Αγκάλη. Στο εντωμεταξύ είχαν ειδοποιηθεί αρκετοί Χιώτες , οι οποίοι έσπευσαν να ενωθούν με τους άνδρες του Λογοθέτη.  Ο Βαχήτ Πασάς στέλνει δύο τμήματα στρατού , ένα για να εμποδίσει την απόβαση και ένα άλλο στον Κάμπο, για να πλευροκοπήσει την αποβατική δύναμη του Λογοθέτη. Αρχικά οι μάχες γέρνουν προς την πλευρά των Ελλήνων. Οι Τούρκοι αναγκάζονται να κλειστούν στο κάστρο. Ο Μπουρνιάς με τους στρατιώτες του χτυπούν τους Τούρκους από το Παλαιόκαστρο(σημερινά σχολεία Βουνακίου). Στο ύψωμα της Παναγίας Τουρλωτής μια ομάδα από Σαμιώτες κανονιοβολούν την πόλη. Άλλοι επαναστάτες οχυρώνονται στο «Ψωμί»(Μπέλλα Βίστα), στο λόφο «Ασωμάτων»(Ευαγγελίστρια) και στον κάτω Γιαλό.


Η απελευθέρωση της Χίου έγινε δεκτή από τους Χιώτες με ένα αίσθημα φόβου σχετικά με την έκβαση της επανάστασης. Μάλιστα πολλοί Χιώτες πλούσιοι φεύγουν από το νησί.


Μόλις οι Τούρκοι στην Κωνσταντινούπολη μαθαίνουν το γεγονός της επανάστασης της Χίου,  στέλνουν τον Τουρκικό στόλο με ναύαρχο τον Καρά Αλή. Στις 30 Μαρτίου 1822 ο Τουρκικός στόλος (46 πλοία και 7000 στρατιώτες) φτάνει στο βόρειο τμήμα του νησιού. Λίγες ώρες μετά ενώνονται με άλλους ομοεθνείς τους που βγήκαν από το κάστρο και ξεκινούν τη σφαγή , τις λεηλασίες και το κάψιμο της πόλης. Ο Λογοθέτης και ο Μπουρνιάς αποχώρησαν προς το εσωτερικό του νησιού , λέγοντας το σύνθημα « ο σώζων εαυτό σωθήτω».


Τη Μεγάλη Παρασκευή, 31 Μαρτίου 1822, καίγεται ο ναός της Τουρλωτής και δίνεται το σύνθημα στους Τούρκους για γενική αιματοχυσία και αποτέφρωση της πόλης. Από εκείνη τη μέρα και για 4 μήνες φτάνουν Τούρκοι κατάδικοι από τις απέναντι Τουρκικές ακτές με σκοπό το φόνο, τη λεηλασία και τα λάφυρα. Υπολογίζεται ότι κατέφθασαν 40.000 Τούρκοι άτακτοι αυτήν την περίοδο. Ταυτόχρονα ο Βαχήτ Πασάς αναγγέλλει τη διαταγή του σουλτάνου να θανατώνονται βρέφη έως 3 ετών , αγόρια και άνδρες άνω των 12 ετών , γυναίκες άνω των 40 ετών , να αιχμαλωτίζονται κορίτσια και γυναίκες από 3 έως 40 ετών και αγόρια από 3 έως 12 ετών. Γλίτωναν μόνο όσοι ασπάζονταν το μωαμεθανισμό.


Οι περισσότεροι Χιώτες άρχισαν να μετακινούνται προς το εσωτερικό του νησιού για να σωθούν από το μένος των Τούρκων. Τα καταφύγιά τους ήταν αρχικά οι  Καρυές, το Αίπος, η Νέα Μονή, το μοναστήρι του Αγίου Μηνά και ο Άγιος Γεώργιος ο Συκούσης.


Το Μεγάλο Σάββατο, 1η  Απριλίου 1822 καίγεται η Σχολή της Χίου, σφαγιάζονται σχεδόν όλοι, ακόμα και οι λεπροί. Ο Βαχήτ Πασάς είχε εκδώσει διαταγή ότι όσες γλώσσες και αυτιά του πήγαιναν , τόσα περισσότερα κέρδη θα είχαν.  


Στις 2 Απριλίου 1822(Πάσχα) μπαίνουν οι Τούρκοι(15000 άνδρες) στο μοναστήρι του Αγίου Μηνά από ένα μικρό άνοιγμα που υπήρχε στον περίβολο και σφαγιάζουν τους  3000 Χιώτες που είχαν κρυφτεί. Στη συνέχεια πυρπολούν το μοναστήρι. Την ίδια μέρα το ίδιο γεγονός γίνεται και στη Νέα Μονή. Η κατάσταση γενικεύεται και σε άλλα χωριά της Χίου. Οι Σαμιώτες εγκατέλειψαν τη Χίο και έπλευσαν προς τα Ψαρά.


Την Τετάρτη 5 Απριλίου του 1822 βγάζει ανακοίνωση ο Καρά Αλής , πως όσοι Χιώτες παραδώσουν τα όπλα τους και επιστρέψουν στην πόλη , θα αφεθούν ελεύθεροι(αμνηστία). Μάλιστα εξασφάλισαν οι Τούρκοι και επιστολή του φυλακισμένου Μητροπολίτη και των Δημογερόντων , η οποία ανέφερε τις ειλικρινές προθέσεις των Τούρκων. Οι πρόξενοι της Αγγλίας , της Αυστρίας και της Γαλλίας ανέλαβαν να μεταφέρουν την πρόταση στους Χιώτες και να τους πείσουν. Οι Χιώτες εμπιστεύθηκαν τους πρόξενους και άρχισαν να επιστρέφουν και να παραδίδουν τα όπλα τους. Βέβαια, όπως ήταν αναμενόμενο, οι Τούρκοι αθέτησαν το λόγο τους και άρχισαν να σφάζουν όσους κατέβαιναν στην πόλη. Η μεγάλη σφαγή συνεχίστηκε και στην κεντρική Χίο(Βροντάδο , Πιτυός, Θυμιανά και μετά Βορειόχωρα).  Στο ακρωτήρι του Κάβο Μελανιός, απέναντι από τα Ψαρά  βρήκαν καταφύγιο περίπου 10.000 Χιώτες και περίμεναν τα ψαριανά πλοία να τους μεταφέρουν στα Ψαρά. Δυστυχώς όμως η μεγάλη θαλασσοταραχή τους στάθηκε εμπόδιο και σφαγιάσθηκαν σχεδόν όλοι από τους Τούρκους με απερίγραπτη λύσσα. Ήταν τόσο πολύ το αίμα των αθώων, που η θάλασσα «μελάνιασε» γύρω από τον κάβο και την  παραλία.


Στις 18 Απριλίου στην Κωνσταντινούπολη σφαγιάζονται 3 Χιώτες όμηροι (Ράλλης, Σκυλίτζης , Ροδοκανάκης) και άλλοι 60 Χιώτες επιφανείς. Στις 23 Απριλίου του 1822 απαγχονίζονται   στην τάφρο του κάστρου της πόλης ο μητροπολίτης Πλάτων , ο διάκονός του Γαρρής και 9 πρόκριτοι. Στη συνέχεια θανατώνονται με τον ίδιο τρόπο και οι δημογέροντες που ήταν φυλακισμένοι ανά δέκα. Τα σκοτωμένα σώματά τους χλευάζονται από τους Τούρκους , οι οποίοι τα ρίχνουν μετά στη θάλασσα.


Λίγες μέρες μετά την καταστροφή , σχεδιάστηκε ναυτική επίθεση του στόλου των τριών ναυτικών νησιών εναντίον του Τουρκικού στόλου στο στενό του Τσεσμέ. Στις 18 Μαΐου πραγματοποιήθηκε η πρώτη επίθεση . Οι έλληνες έκαναν αρκετές ζημιές στον Τούρκικό στόλο , αλλά απέτυχαν να πυρπολήσουν τη ναυαρχίδα του Καρά Αλή. Την 1η Ιουνίου του 1822 ο Κωνσταντίνος Κανάρης μαζί με τον Ανδρέα Πιπίνο και 40 ψαριανούς ξεκίνησαν από τα Ψαρά με 2 πυρπολικά και 4 περιπολικά πλοία και αφού μετάλαβαν των Αχράντων Μυστηρίων , μπήκαν στο στενό της Χίου με βόρειο άνεμο. Κρύφτηκαν και περίμεναν να βραδιάσει. Τέλειωνε τότε το ραμαζάνι των Τούρκων και ξεκινούσε η γιορτή του μπαϊραμιού. Στην τουρκική ναυαρχίδα επικρατούσε χαρά και κέφι με πολλούς καλεσμένους και κάποιες δυστυχισμένες αιχμάλωτες,  περίπου 2000 άτομα. Τότε τα δύο πυρπολικά κατάφεραν να μπουν ανάμεσα στα τουρκικά πλοία. Ο Κανάρης κατευθύνθηκε κατά την ναυαρχίδας του Καρά Αλή , ενώ ο Πιπίνος κατά της υποναυαρχίδας. Ο Κανάρης τα κατάφερε να πυρπολήσει την ναυαρχίδα , ενώ ο Πιπίνος δεν τα κατάφερε , γιατί βιάστηκε και έγινε αντιληπτός από τους Τούρκους.  Η ναυαρχίδα όμως τυλίχθηκε στις φλόγες και μετά ανατινάχθηκε , σκοτώνοντας και τον Καρά Αλή. Στις 7 Ιουνίου εξαπολύεται και τρίτο γιουρούσι των μαινόμενων Τούρκων στα  Μαστιχοχώρια και ολοκληρώνεται η καταστροφή του νησιού.


Το νησί ερημώθηκε. Οι Τούρκοι έφεραν από τον Τσεσμέ άλλους 600 Χριστιανούς για να μαζέψουν τη μαστίχα. Αυτοί όμως αγνοούσαν την καλλιέργειά της και οι Τούρκοι αναγκάστηκαν να αφήσουν ελεύθερους αρκετούς Μαστιχοχωρίτες για να καλλιεργήσουν τους σχίνους. 


Μετά την καταστροφή, από τους 117.000 Χριστιανούς που ήταν ο τότε πληθυσμός της Χίου , έμειναν περίπου 1800 -2000 άνθρωποι. 21.000 ήταν οι φυγάδες(κατέφυγαν στα Ψαρά, Τήνο, Σύρο, Άνδρο, Αγκώνα, Τεργέστη, Μασσαλία, Οδησσό, Μάλτα, Λονδίνο)  και 52.000 οι αιχμάλωτοι. Υπολογίζουμε δηλαδή ότι σφαγιάσθηκαν περίπου 52.000 Χιώτες.


Η καταστροφή της Χίου συγκλόνισε όχι μόνο τον Ελληνισμό , αλλά και όλη την Ευρώπη. Οι εφημερίδες έγραφαν άρθρα εκφράζοντας τον αποτροπιασμό τους για τη μεγάλη σφαγή. Βιβλία κυκλοφορούσαν στην Αγγλία, Γαλλία , Γερμανία και οι φιλέλληνες προσπαθούσαν να ευαισθητοποιήσουν την κοινή γνώμη για να βοηθήσουν τα θύματα. Από τη μεγάλη σφαγή της Χίου εμπνεύστηκε ο μεγάλος Γάλλος ζωγράφος Ντελακρουά και ο Βίκτωρ Ουγκώ στο ποίημά του «Το Ελληνόπαιδο».


ΠΗΓΗ: chioshistory.gr

https://www.militaire.gr/i-sfagi-tis-chioy/

Η Επανάσταση των Ορθοδόξων Ελλήνων

 Αρχιμ. Κυρίλλου Κωστοπούλου, Ιεροκήρυκος Ι. Μ. Πατρών,Δρος Θεολογίας

Ο Ορθόδοξος λαός του Θεού εορτάζει πανηγυρικά τον Ευαγγελισμό της Θεοτόκου και Αειπαρθένου Μαρίας και την ανάσταση του ανθρωπίνου γένους από την φθορά και τον θάνατο. Αλλά εμείς οι Έλληνες εορτάζουμε ιδιαίτερα και την ανάσταση της Πατρίδος μας από τον τυραννικό ζυγό των 400 χρόνων σκλαβιάς. Ο Ασιάτης τύραννος αγωνίσθηκε για τέσσερις εκατονταετίες με σφαγές, καταπιέσεις, παιδομαζώματα, αλεπάλληλες καταπιέσεις και εξευτελιστικές ταπεινώσεις και με τόσα άλλα απάνθρωπα μέσα να νεκρώσει την ακεραία και άγρυπνη Ελληνική συνείδηση η να αλλάξει την ταυτότητα των Ορθοδόξων Ελλήνων. Το επέτυχε; Όχι, μυριάκις όχι. Και τούτο γιατί οι πραγματικοί Έλληνες είχαν εντός τους, εκτός της ιδικής τους καρδιάς, και άλλες δύο καρδιές, του Χριστού και της Ελλάδος, οι οποίες επάλλοντο με έναν παλμό: Χριστός και Ελλάδα.

Ο Κολοκοτρώνης αναφωνούσε προς τα παλικάρια του: «Ο χαμός, αδέλφια, είναι μεγάλος. Ο Θεός, όμως, είναι μεγαλύτερος». Μόνον με την βοήθεια του Θεού και της Εκκλησίας ήλπιζαν οι ήρωες του ᾽21 ότι η Ελλάδα θα αποτινάξει τον τουρκικό ζυγό. Ο Μακρυγιάννης ομολογεί: «Τα μεσάνυχτα περνώντας έστειλα και πήρα τον παπά και μας εξομολόγησε και λειτούργησε και μεταλάβαμε…».

Ο αγώνας κατά των Τούρκων ήταν καθολικός. Από τους πρίγκιπες Υψηλάντη μέχρι τον τελευταίο αγρότη, από τον καθηγητή και τον δάσκαλο μέχρι τον αγράμματο απλό Έλληνα έγινε αυτός ο ξεσηκωμός. Και ο αγώνας αυτός ήταν πραγματικά εθνικοαπελευθερωτικός, αγώνας των Ορθοδόξων Ελλήνων. Ο Κολοκοτρώνης είχε πει τον βαρυσήμαντο λόγο, ο οποίος περικλείει μέσα του όλο το νόημα του αγώνος: «Ο Θεός έδωσε την υπογραφή του διά την ελευθερίαν της Ελλάδος και δεν την παίρνει πίσω» (Άπαντα Κολοκοτρώνη, τ. 1, σ. 171).

Δυστυχώς σήμερα μερικοί ανιστόρητοι και προχωρημένης θολοκουλτούρας θιασώτες προσπαθούν να διαστρεβλώσουν την Ιστορία μας και να αλλοιώσουν το νόημα της Επαναστάσεως του ᾽21, κηρύσσοντας ότι η Επανάσταση δεν ήταν εθνικοαπελευθερωτική, αλλά ταξική. Σίγουρα δεν γνωρίζουν τι είχε πει ο ίδιος ο Κολο-κοτρώνης στον λόγο που εξεφώνησε στην Πνύκα στις 13 Νοεμβρίου 1838: «…ως μία βροχή έπεσε εις όλους μας η επιθυμία της ελευθερίας μας και όλοι, και οι κληρικοί και οι προεστοί και οι καπεταναίοι, και οι πεπαιδευμένοι, και οι έμποροι, μικροί και μεγάλοι, όλοι εσυμφωνήσαμε εις αυτόν τον σκοπό, και εκάμαμε την επανάσταση» (οπ.π., σ. 110). Ασφαλώς δεν θα γνωρίζουν επίσης αυτό το οποίο έλεγε ο Μακρυγιάννης: «Κι αν πεθάνωμεν πεθαίνομεν διά την Πατρίδα και διά την Θρησκείαν μας. Αυτός ο θάνατος είναι γλυκός…». Ο δε Φραγκίσκος Σκούφος έλεγε: «Μίλησε και συ ω ουρανέ! Δεν φαίνεται πλέον ουρανός, αμή χωρίς καμμίαν υπερβολήν όλος φαίνεσαι μία Ελλάδα».

Είναι σημαντικό να κατανοήσουμε βαθιά μέσα μας ότι η Ορθόδοξος Ελλάδα διδάσκει τον κόσμον όλο όχι μόνον πως να ζει, αλλά και πως να πεθαίνει για τα πολύτιμα αγαθά της πίστεως και της εθνικής ελευθερίας.

Οι πρωτεργάτες της επαναστάσεως του ᾽21 αγαπούσαν την Πατρίδα και λάτρευαν τον Δημιουργό τους Θεό. Για τα δύο αυτά ιδανικά έπεσαν στην μάχη με όλες τις δυνάμεις τους με στόχο την απελευθέρωσή τους. Γι᾽ αυτό και ο Τερτσέτης είχε πει: «Ο Ελληνικός αγώνας υπήρξε ουράνια κίνηση».

Τι κρίμα, όμως. Ο Ελληνισμός που ήταν πάντοτε συνδεδεμένος με τον Χριστιανισμό και την Ορθοδοξία κατήντησε σήμερα σε άκρατο υλισμό και μηδενισμό. Ας προσέξουμε να μην γίνουμε οι Νεοέλληνες νεκροθάπτες του Ελληνορθόδοξου πολιτισμού μας και της Ελληνορθοδόξου ιδέας μας. Να αγωνισθούμε για να αναβιώσει το πνεύμα του ᾽21 με το σύνθημα των ηρώων αδελφών μας: «Χριστός και Ελλάδα».

Πολεμήσαμε για «του Χριστού την πίστη την αγία και της Πατρίδος της ελευθερία». Ας υπερισχύει, λοιπόν, εντός μας η αγάπη προς τον Θεό Δημιουργό μας και την Πατρίδα μας.

https://enromiosini.gr/arthrografia/η-επανάσταση-των-ορθοδόξων-ελλήνων/

Ὅταν «εἶσαι» δὲν χρειάζεται νὰ «φαίνεσαι»!

 Καλοί μου φίλοι, δὲν ξέρω ἂν τὸ ἔχετε προσέξει. Σήμερα δίνεται πολὺ μεγάλη σημασία στὸ «φαίνεσθαι» καὶ ἐλάχιστη ἢ καὶ καθόλου στὸ «εἶναι». Δηλαδὴ στὸ ποιὸς εἶσαι ἐξωτερικὰ καὶ καθόλου στὸ ποιὸς εἶσαι ἐσωτερικά! Αὐτὸ ποὺ μετράει εἶναι ἡ ἐξωτερική σου εἰκόνα καὶ καθόλου ἡ ἐσωτερική. Ἢ μὲ ἄλλα λόγια δίνεται μεγάλη βάση στὸ περιτύλιγμα καὶ καθόλου στὸ περιεχόμενο, ποὺ ἀσφαλῶς εἶναι καὶ ἡ οὐσία.

Βλέπετε ἡ κοινωνία μας σήμερα δίνει ἰδιαίτερη σημασία στὸ λεγόμενο «πρεστίζ», ἀκόμη δὲ καὶ σ’ ἐκεῖνο τὸ καπιταλιστικὸ «ἔχειν» καὶ σχεδὸν καθόλου στὸ ποιοὶ εἴμαστε πραγματικά. Δηλαδὴ δίνει βάση στὸ προσωπεῖο καὶ τὴ μάσκα ποὺ φορᾶς κι ὄχι στὸ ἴδιο τὸ πρόσωπο κι αὐτὸ ποὺ ὄντως εἶσαι!

Κι ἐμεῖς ἐνεργώντας σύμφωνα μὲ τὴ λογικὴ αὐτὴ τί κάνουμε; Μὰ τὰ πάντα γιὰ τὴν εἰκόνα μας πρὸς τὰ ἔξω! Κι ὄχι μόνο δὲν κάνουμε κάτι γιὰ τὸ μέσα, δηλαδὴ γιὰ τὴν ἴδια μας τὴν προσωπικότητα καὶ τὴν ψυχή μας, ἀλλὰ τὰ θυσιάζουμε κιόλας ὅλα αὐτὰ γιὰ νὰ ἐπιτύχουμε τούτη τὴν εἰκόνα μας πρὸς τὰ ἔξω.

Εἶναι ἀλήθεια πὼς ὅλα μᾶς παρασύρουν στὸ νὰ μὴ ἐξετάζουμε καὶ νὰ μὴ ἀσχολούμαστε μὲ τὸ βάθος τῶν πραγμάτων. Ζοῦμε μόνο γιὰ τοὺς γύρω μας, γιὰ τὸ τί θὰ ποῦν οἱ ἄλλοι γιά μᾶς. Ὁπότε «φαίνεσαι» πρὸς τὰ ἔξω ὅτι «εἶσαι» κάποιος, ὅταν οὐσιαστικὰ δὲν εἶσαι τίποτα!

* * *

Ἀλλ’ αὐτὸ δὲν εἶναι κι ἕνα ἀπὸ τὰ ἰδιαίτερα χαρακτηριστικὰ γνωρίσματα τῆς ἁμαρτίας; Δηλαδή, νὰ κομπάζει καὶ νὰ δείχνει πὼς μονάχα αὐτὴ ὑπάρχει τάχα καὶ κανένας ἄλλος! Τῆς δὲ ἀρετῆς τὸ χαρακτηριστικὸ γνώρισμα εἶναι τὸ ἀντίθετο ἀκριβῶς! Ὅτι δηλαδὴ αὐτὴ δὲν ὑπάρχει! Εἴδατε ποτὲ ἕνα ἐνάρετο νὰ λέει πὼς εἶναι κάποιος σπουδαῖος; Μάλιστα ἀπὸ τὴν στιγμὴ ποὺ θὰ τὸ κάνει αὐτό, τότε πραγματικὰ μὲ τίποτα δὲν εἶναι. Τί διαφορὰ λοιπόν!

Ὁ Χριστὸς σὲ κανένα δὲν εἶπε «οὐαί», δηλαδὴ «ἀλλοίμονο». Οὔτε στοὺς τελῶνες, οὔτε στὶς πόρνες, οὔτε καὶ στὸν ὁποιοδήποτε ἄλλο ἁμαρτωλό. Μάλιστα σὲ ὅλους αὐτοὺς ἔδειξε ἰδιαίτερη συμπάθεια κι ἔφαγε μαζί τους. Καὶ ὅλους τοὺς μετέβαλε τὸ «εἶναι» καὶ τοὺς ἔκανε ἁγίους. Ὅμως, ποῦ εἶπε τὰ τόσα «οὐαὶ» καὶ δὲν μπόρεσε μὲ τίποτα νὰ τοὺς μεταβάλλει; Μὰ στοὺς Φαρισαίους καὶ τοὺς Γραμματεῖς. Γιατί; Ἐπειδὴ ἔξω «φαίνονταν» ὡραῖοι, δηλαδὴ ἅγιοι τάχα καὶ εὐσεβεῖς, ἐνῷ στὸ βάθος ἦταν ἀκριβῶς τὸ ἀντίθετο! Ἦταν ὑποκριτὲς ὅλοι τους… Αὐτὴ δὲ ἡ κατάστασή τους, τοὺς ἐμπόδισε καὶ νὰ Τὸν προσεγγίσουν καὶ νὰ βελτιωθοῦν.

Καὶ πῶς τοὺς παρομοίασε; Σὰν τοὺς καλλιμάρμαρους καὶ ὡραιότατους τάφους, ποὺ ἐξωτερικὰ μὲν εἶναι ὁλόλαμπροι, μέσα ὅμως;

Ἀκριβῶς αὐτὸ κάνει καὶ ἡ ἐποχή μας ποικιλοτρόπως. Μᾶς αὐξάνει πολὺ τὴν ἐξωτερικὴ «ὡραιότητα» καὶ ἀδιαφορεῖ γιὰ τὴν ἐσωτερική μας σήψη! Κι ὅταν γνωρίσουμε καλύτερα ἕνα ἄνθρωπο, μὲ πολὺ θελκτικὴ ἐξωτερικὴ ὀμορφιά, πόσο ἀπογοητευόμαστε γιὰ τὸν ψεύτικο ἑαυτὸ ποὺ ἔδειχνε καὶ μᾶς καταγοήτευε!

Καὶ τί παράξενο! Ὅλοι τοῦτοι, οἱ ἐξωτερικὰ ὡραῖ­­οι, αὐτοὶ μὲ τὴν μεγάλη φήμη καὶ τὴ δόξα, ὅσο πιὸ πολὺ «φαίνονται» καὶ «ἀκούγονται», τόσο πιὸ ἄδειοι εἶναι! Συμβαίνει δηλαδὴ αὐτὸ ἀκριβῶς ποὺ λέει ἡ παροιμία: «Οἱ ἄδειοι τενεκέδες κάνουν τὸν μεγάλο θόρυβο, οἱ γεμάτοι κανένα»!

Ὁπότε, ἐνεργώντας κανεὶς σύμφωνα μὲ τὴ λογικὴ αὐτή, κάνει τὰ πάντα γιὰ τὴν εἰκόνα του πρὸς τὰ ἔξω. Κι ὄχι μόνο δὲν κάνει κάτι γιὰ τὸ μέσα, δηλαδὴ γιὰ τὴν ἴδια του τὴν προσωπικότητα καὶ τὴν ψυχή του, ἀλλὰ τὰ θυσιάζει κιόλας αὐτά, γιὰ νὰ ἐπιτύχει τούτη τὴν εἰκόνα του πρὸς τὰ ἔξω! Τονίζει ὁ Ἅγ. Γρηγόριος ὁ Θεολόγος: «Δὲν θέλω πολλά, ἀλλὰ πολὺ ν’ ἀξίζω ὁ ἴδιος».

Καὶ νὰ πῶς τὸ ἐξηγεῖ αὐτό. «Τί ἀξία ἔχει, ἂν ἔχεις πίθηκο, ἀνθρωπόμορφη ντροπή, μὲ τὸ λαιμὸ γεμάτο χρυσὰ περιδέραια; Γιατί τὰ στολίδια δὲν ἀλλάζουν τὴν κούφια καὶ γελοία ὄψη. Καὶ τί ἀξία ἔχει γιὰ τὸ γάϊδαρο νὰ σηκώνει δεκάδες χρυσάφι; Ὁ γάϊδαρος καὶ βουτηγμένος νὰ εἶναι στὸ χρυσάφι θὰ γκαρίζει πάλι. Οὔτε ἔχει ἀξία ξίφη καμωμένα ἀπὸ μολύβι νὰ τὰ κρύβεις σὲ ἀσημένιες θῆκες, ἀφοῦ εἶναι στὸν πόλεμο ἄχρηστα. Τέτοιος εἶναι ὁ θνητός, ὅταν ξεχωρίζει μόνο ἀπ’ ἔξω». Σοφότατο!

* * *

Τί νὰ πρωτοαναφέρει κανεὶς ὡς παράδειγμα; Τοὺς «στὰρ» ὅλων τῶν εἰδῶν, δηλαδὴ τῆς πολιτικῆς, τῆς μουσικῆς, τοῦ θεάτρου, τοῦ ἀθλητισμοῦ, τοῦ κινηματογράφου; Τὴν τόσο καλοστημένη παγίδα τῆς μόδας καὶ τῆς ἐξωτερικῆς ὀμορφιᾶς; Ἢ τὸν «κόσμο» τοῦ διαδικτύου, ἰδιαίτερα δὲ τῆς λεγόμενης «κοινωνικῆς δικτύωσης»; Ἐκεῖ ὅλα τους καταλάμπουν, διακατέχονται ἀπὸ ἐξωπραγματικὴ ὡραιότητα, ἐνῷ στὴν οὐσία μπορεῖ νὰ μὴ εἶναι καὶ τίποτε ἀπολύτως!

Μάλιστα στὴν λεγόμενη «κοινωνικὴ δικτύωση», γιὰ νὰ σταθοῦμε σ’ αὐτὴν λίγο, προβάλλεις ὅσο τίποτε ἄλλο τὸν ἑαυτό σου, τὸ πόσο σπουδαῖος τάχα εἶσαι, καὶ τὸ πόσο καλὰ δῆθεν περνᾶς, ὅταν ὄχι μόνο δὲν εἶσαι τίποτε, ἀλλ’ εἶσαι καὶ μοναχικός, καταθληπτικὸς καὶ πνευματικὰ πολὺ πεσμένος!

Τὸ ἴδιο γίνεται καὶ μὲ τοὺς ἠλεκτρονικοὺς «φίλους». Τὸ ὅλο «σύστημα» σὲ βοηθάει πολὺ στὴν παραγωγὴ πολλῶν, μὰ πάρα πολλῶν, προκειμένου νὰ φαίνεσαι ὅτι τάχα εἶσαι δημοφιλής, ὅτι δῆθεν ἔχεις μεγάλη κοινωνικὴ ἀξία, ἐκεῖ ποὺ γνωρίζεις πολὺ καλὰ πὼς δὲν ἔχεις κανένα φίλο πραγματικό! Πῶς φαίνεται ἀπ’ αὐτὸ πεντακάθαρα πὼς ὄχι μόνο δὲν ὑπάρχει κανένα ἐνδιαφέρον γιὰ τὸ «εἶναι», ἀλλ’ ὅλα γίνονται γιὰ τὸ «θεαθῆναι»!

Ἔγραψε κάποιος σὲ ἱστοσελίδα τοῦτα τὰ ὑπέροχα: «Δὲν μπορῶ νὰ ἐξηγήσω πῶς τὸ 90% τῶν χρηστῶν τοῦ διαδικτύου ποὺ γνωρίζω εἶναι ψαγμένοι, μορφωμένοι, ἰδεολόγοι, προβληματισμένοι, ὡραῖοι σὰν χαρακτῆρες, πρότυπα πολιτῶν (σύμφωνα πάντα μὲ ὅσα γράφουν) κι ὅταν περπατάω στοὺς δρόμους διαπιστώνω πὼς εἴμαστε ὅλοι ἕνα μάτσο χάλια»!

Ἀκριβῶς σ’ αὐτὴ τὴν ἄθλια κατάσταση δὲν εἶναι στημένη ὅλη ἡ βιομηχανία τῆς ὀμορφιᾶς; Καλλιεργεῖ μ’ ἕνα ἰδιαίτερο τρόπο κι αὐτή, τούτη τὴν κυριαρχία τοῦ «φαίνεσθαι». Ἀκόμη δὲ καὶ οἱ πωλήσεις τῶν πανάκριβων πολυτελῶν ἐπωνύμων προϊόντων μόδας καὶ ὀμορφιᾶς, ἐπ’ αὐτοῦ στηρίζονται. Γιατί οἱ περισσότεροι θέλουν νὰ «φαίνονται» ἀκόμη καὶ μὲ τὴν βαρύγδουπη ἐτικέττα τῆς μάρκας ποὺ φοροῦν!

Ἀλλὰ καὶ τὰ ἐν γένει καταναλωτικὰ προϊόντα πῶς προωθοῦνται στὴν ἀγορά, μέσα ἀπὸ τὶς διάφορες διαφημιστικὲς καμπάνιες; Μὰ μὲ τὴν λογικὴ πὼς σὲ κάνουν «ξεχωριστὸ» ἀπὸ τοὺς ἄλλους!

Στὴν ἴδια βάση εἶναι χτισμένη καὶ ἡ ἐπιτυχία στὴ ζωή. Ἐπιτυχία δὲν εἶναι τὸ πνευματικό σου ἀνέβασμα, ἀλλὰ τὸ ἐξωτερικό σου «προφίλ». Τὸ σπίτι, τὸ αὐτοκίνητο, ἡ ἐνδυμασία, οἱ διασκεδάσεις σου… Τέτοια!

Τί ματαιότητες! Καὶ τί κατάπτωση!

* * *

Παιδιά, θὰ τὸ πῶ καθαρὰ καὶ μὲ δυὸ λέξεις: Ὅσο θὰ δίνουμε βάση στὸ «φαίνομαι», τόσο θὰ χάνουμε στὸ «εἶμαι». Ἐκεῖνος δὲ ποὺ «εἶναι», ἀσφαλῶς καμμιὰ ἀνάγκη δὲν ἔχει ἀπὸ τὸ νὰ «φαίνεται». Ἀπεναντίας, κατὰ τὸν ἱ. Χρυσόστομο, ἐπειδὴ «εἶναι» δὲν θέλει μὲ τίποτα καὶ νὰ «φαίνεται», ὅπως κάνει ἐκεῖ­νος ποὺ ἔχει στὸ σπίτι του ἕνα πολύτιμο θησαυρό. Ἂν «φανεῖ» ὅτι τὸν ἔχει, σὲ λίγο τίποτα δὲν θὰ ἔχει οὔτε καὶ πλούσιος θὰ εἶναι. Σκεφτεῖτε το…

Κ. Γ. Παπαδημητρακόπουλος

https://orthodoxostypos.gr/ὅταν-εἶσαι-δὲν-χρειάζεται-νὰ-φαί/

ΑΓΙΟΣ ΙΩΑΝΝΗΣ ΤΗΣ ΚΛΙΜΑΚΟΣ

    Άγιος Ιωάννης της Κλίμακος

Ο Άγιος Ιωάννης της Κλίμακας γεννήθηκε πιθανότατα το 523 μ.Χ. στη Συρία. Ήταν γιος πλούσιας και ευσεβούς οικογένειας. Σε νεαρή ηλικία, παρακολούθησε ανώτερο κύκλο μορφώσεως, ώστε να διακρίνεται ανάμεσα στους συνομήλικούς του. Εκείνος όμως, ενδιαφερόταν περισσότερο για την προσευχή, τις θεολογικές μελέτες, την συγγραφική εργασία και την άσκηση. Πήγε στο Όρος Σινά, κοντά στον φημισμένο αναχωρητή Μαρτύριο, ο οποίος καθοδήγησε πνευματικά τον νεαρό Ιωάννη. Μετά από τέσσερα χρόνια άσκησης, εκάρη μοναχός ενώ η φήμη των αρετών και της σοφίας του είχε ευρύτερα διαδοθεί. Γι' αυτό πολλοί μοναχοί και λαϊκοί, αλλά και αξιωματούχοι έρχονταν στη Μονή για να ζητήσουν τη συμβουλή του. Είχε και το χάρισμα της θαυματουργίας. Λόγω της διαβίωσής του στην Ιερά Μονή Σινά ονομάζεται και Σιναΐτης. Μετά το θάνατο του ηγούμενου της Μονής και κατόπιν απαιτήσεως των αδελφών δέχθηκε να γίνει Ηγούμενος της ιεράς Μονής Σινά για μερικά χρόνια. Η νοσταλγία, όμως, της ερημικής ζωής, έκανε τον Ιωάννη να αποσυρθεί πάλι στην έρημο και να αφοσιωθεί πάλι στις μελέτες του. Εκοιμήθη εν ειρήνη περί το 606 μ.Χ. και άφησε δύο σπουδαιότατα συγγράμματα, την «Κλίμακα» και τον «Λόγον προς τον Ποιμένα».

Η «Κλίμακα» περιλαμβάνει τριάντα λόγους περί αρετής, όπου ο καθένας λόγος περιλαμβάνει και μια αρετή, ξεκινώντας από τις πιο πρακτικές και ανεβαίνοντας σαν σκαλοπάτια κατέληξε στις θεωρητικά υψηλές. Στη πνευματική ζωή έχουμε βαθμίδες χαμηλές και υψηλές, καταστάσεις κατώτερες και ανώτερες. Γι' αυτό και το σύγγραμμα ονομάζεται Κλίμακα των αρετών. Στο έργο του αυτό ο συγγραφέας παρουσιάζει συστηματικά τις ιδέες του για την κοινοβιακή κυρίως, αλλά και για την ερημική ζωή, ταξινομώντας αυτές κατά τρόπο που δείχνει πορεία προς την ηθική τελείωση. Είναι γραμμένο σε κομψή ελληνική γλώσσα, καλοδουλεμένη με χάρη και μελωδικότητα. Έχει διαύγεια, γλαφυρότητα, παραστατικότητα και παρουσιάζει πλούτο εκφράσεως, καλαισθησία και ευγένεια. Στη διακόσμηση του λόγου με εικόνες και παρομοιώσεις ο ιερός συγγραφέας είναι απαράμιλλος. Πάσης φύσεως σχήματα λόγου αναδύονται καθώς και ωραίες και επιτυχημένες προσωποποιήσεις. Από την αρχή της Μεγάλης Τεσσαρακοστής το σύγγραμμά του διαβάζεται σε όλα τα ορθόδοξα μοναστήρια. 

Επειδή είναι παγκόσμιο κειμήλιο αναλύσεως όλων των παθών και των αρετών, η Εκκλησία τιμά ιδιαίτερα σε αυτή τη πνευματική περίοδο τον συγγραφέα άγιο Ιωάννη της Κλίμακας και το προτείνει για ανάγνωσμα. Η Ορθόδοξη Εκκλησία εορτάζει τη μνήμη του Αγίου στις 30 Μαρτίου και την Δ΄ Κυριακή των Νηστειών της Μεγάλης Τεσσαρακοστής.