Κυριακή 15 Νοεμβρίου 2015

Ισπανία: Αυξάνεται δραματικά ο αριθμός των παιδιών που ζουν στη φτώχεια

Αυξάνεται ο αριθμός των παιδιών που ζουν σε συνθήκες φτώχειας στην Ισπανία, η οικονομική ανάκαμψη της οποίας δεν καταφέρνει να γεφυρώσει το όλο και μεγαλύτερο χάσμα που δημιουργείται ανάμεσα στους πλούσιους και τους φτωχούς, το οποίο δημιουργεί όλο και περισσότερα προβλήματα για το σύστημα κοινωνικής ασφάλισης το οποίο τελεί ήδη υπό μεγάλη πίεση.
Αν και η ευρωπαϊκή αυτή οικονομία βγήκε από την ύφεση και μετατρέπεται σε μια από τις γρηγορότερα αναπτυσσόμενες οικονομίες στην Ευρώπη, περισσότερα από ένα στα τρία παιδιά --ή 2,6 εκατομμύρια-- βρίσκονται αντιμέτωπα με τον κίνδυνο της φτώχειας και του κοινωνικού αποκλεισμού, σύμφωνα με τα πιο πρόσφατα στοιχεία της ΕΕ.
Τα υψηλά ποσοστά των μακροχρόνια ανέργων σε συνδυασμό με τις περικοπές στις δαπάνες για την υγεία και την παιδεία έχουν οδηγήσει περισσότερες οικογένειες και παιδιά στη φτώχεια παρά την ανάκαμψη της οικονομίας.
Η ανισότητα αναμένεται ότι θα αποτελέσει το κεντρικό ζήτημα των εκλογών του Δεκεμβρίου για τις οποίες το κυβερνών κεντροδεξιό Λαϊκό Κόμμα πραγματοποιεί προεκλογική εκστρατεία η οποία επικεντρώνεται στο πώς η Ισπανία κατάφερε να αποφύγει ένα σχέδιο διάσωσης στην ευρωζώνη και στην ανοδική πορεία της οικονομίας της. Οι αντιπολιτευόμενοι Σοσιαλιστές και το νέο αριστερό κόμμα Podemos (Μπορούμε) επικεντρώνουν ωστόσο τις εκστρατείες τους στα αυξανόμενα ποσοστά της φτώχειας τα οποία δείχνουν, σύμφωνα με τα ίδια, ότι η οικονομική ανάκαμψη δεν έχει καταφέρει να φτάσει σε πολλά νοικοκυριά.
Στην νότια περιοχή της Μούρθια, η οποία έχει ένα από τα υψηλότερα ποσοστά φτώχειας στην Ισπανία, η διαζευγμένη μητέρα τεσσάρων παιδιών Βικτόρια Μπελμόντε ψάχνει δουλειά τέσσερα χρόνια τώρα παντού: από τα εργοστάσια ως τα σουπερμάρκετ.
Από τότε που σταμάτησε το κρατικό επίδομα που λάμβανε, τον περασμένο Ιούνιο, η 42χρονη πρώην αισθητικός στηρίζεται στις φιλανθρωπικές εκδηλώσεις και στην σύνταξη της μητέρας της για θρέψει και να ντύσει τα τέσσερα παιδιά της.
«Το εισόδημά μου αυτήν την στιγμή είναι μηδέν ευρώ», δήλωσε μιλώντας από ένα κτίριο της εκκλησίας στο Πουέντε Τοθίνος, ένα εργατικό προάστιο της Μούρθια, όπου εθελοντές βοηθούν παιδιά να κάνουν τα μαθήματά τους.
«Το πιο δύσκολο κομμάτι είναι τα παιδιά, επειδή θέλουν να κάνουν πράγματα, αλλά δεν μπορούν», πρόσθεσε. «Προσπαθώ να ζω μέρα με τη ημέρα, αλλά ανησυχώ για το μέλλον. Τί θα γίνει αν για παράδειγμα ένα από τα παιδιά μου θελήσει να πάει στο πανεπιστήμιο;».
ΦΑΥΛΟΣ ΚΥΚΛΟΣ
Ο αυξανόμενος αριθμός των παιδιών που ζουν σε συνθήκες φτώχειας ασκεί ακόμη μεγαλύτερες πιέσεις στο σύστημα κοινωνικής ασφάλισης της Ισπανίας, το οποίο έχει ήδη να παλέψει με έναν από τους ταχύτερα γηράσκοντες πληθυσμούς στον κόσμο.
Τα παιδιά που μεγαλώνουν μέσα στην παγίδα της φτώχειας και δεν έχουν ευκαιρίες στη ζωή τους μπορεί να καταλήξουν να ζουν από τα κρατικά επιδόματα αντί να μεγαλώσουν και να γίνουν οι εργαζόμενοι που πληρώνουν τους φόρους τους οποίους χρειάζεται απεγνωσμένα το σύστημα, προειδοποιούν ακτιβιστές και οικονομολόγοι.
"Θα γίνουν ενήλικες που δεν θα μπορούν να αναπτύξουν το δυναμικό τους. Θα γίνουν ενήλικες που θα εξαρτώνται πιθανώς από την κοινωνική ασφάλιση", δήλωσε ο Αντρές Κόντε, επικεφαλής της οργάνωσης Save the Children στην Ισπανία.
Το ποσοστό των παιδιών κάτω των 16 ετών που απειλούνται από την φτώχεια ή τον κοινωνικό αποκλεισμό στην Ισπανία έφτασε στο 35,4% πέρυσι, και είναι το υψηλότερο στην ευρωζώνη εκτός της Ελλάδος.
Το ποσοστό αυτό, το οποίο βρίσκεται δέκα μονάδες πάνω από τον μέσο όρο στην ευρωζώνη, αυξήθηκε αιφνίδια από 31,9% που ήταν το 2013, όταν η ισπανική οικονομία βγήκε από περισσότερα από 5 χρόνια ύφεσης.
Ο δείκτης της ΕΕ, γνωστός ως AROPE, υπολογίζεται λαμβάνοντας υπόψη παράγοντες, όπως το σχετικό εισόδημα των νοικοκυριών σε σύγκριση με τον μέσο όρο σε πανεθνικό επίπεδο και την δυνατότητα κάλυψης του κόστους βασικών αγαθών, όπως η παροχή επαρκούς θέρμανσης ή η αγορά ενός πλυντηρίου.
Μια από τις βασικές αιτίες της παιδικής φτώχειας είναι ο υψηλός αριθμός αυτών που είναι άνεργοι για περισσότερα από δύο χρόνια -- ο οποίος είναι ο εννεαπλάσιος από αυτόν του 2008 σε μια χώρα στην οποία σταματάει η παροχή κοινωνικού επιδόματος έπειτα από περίπου 18 μήνες στην ανεργία.
"Οι απώλειες θέσεων εργασίας και η μείωση των μισθών επικεντρώνονται στη μερίδα των ενηλίκων που ζουν με παιδιά. Επομένως τα παιδιά έχουν περισσότερες πιθανότητες να είναι φτωχά απ'ό,τι άλλες μερίδες του πληθυσμού", δήλωσε ο Σαλβαδόρ Πέρεθ-Μορένο, καθηγητής του τμήματος εφαρμοσμένων οικονομικών στο Πανεπιστήμιο της Μάλαγα.
Το ποσοστό της ανεργίας στην Ισπανία έπεσε σε περίπου 21% από 26% που ήταν όταν σταμάτησε η ύφεση το 2013, αλλά το ποσοστό των ανέργων που δεν έχουν δουλειά για δύο ή περισσότερα χρόνια έκανε άλμα περίπου 10 ποσοστιαίων μονάδων.
Λίγες ώρες, χαμηλές αποδοχές
Η Μούρθια, γνωστή για τα γήπεδα του γκολφ της, βρισκόταν σε έναν κατασκευαστικό πυρετό κατά τη διάρκεια των ετών της ευημερίας και η φούσκα των ακινήτων το 2008 άφησε πολλούς χωρίς δουλειά στην περιοχή αυτή, σημείωσε ο περιφερειακός εκπρόσωπος του Λαϊκού Κόμματος Βίκτορ Μαρτίνεθ.
«Η ανάκαμψη είναι πραγματική, η χώρα μας βγαίνει από την κρίση», δήλωσε επίσης στο Reuters.  «Όμως η ανάκαμψη αυτή χρειάζεται πολύ καιρό για να φτάσει στους ιδιώτες και τις εταιρείες».
Για παράδειγμα ο πρώην σύζυγος της Μπελμόντε εργαζόταν ως υδραυλικός πριν από την ύφεση και έβγαζε αρκετά χρήματα για να μπορεί να συντηρεί την οικογένειά του και η μητέρα των τεσσάρων παιδιών ηλικίας 6 ως 16 ετών να μην χρειάζεται να εργαστεί και να φροντίζει για την ανατροφή τους. Ωστόσο μετά κατέρρευσε επαγγελματικά και αυτήν τη στιγμή δεν έχει κανένα εισόδημα.
Αν και το ποσοστό της ανεργίας πέφτει, πολλές από τις θέσεις εργασίας που είναι διαθέσιμες προσφέρουν χαμηλές αποδοχές και αφορούν ένα περιορισμένο ωράριο, το οποίο σημαίνει ότι ακόμη και αυτοί που εργάζονται αγωνίζονται για να καταφέρουν να τα βγάλουν πέρα οικονομικά.
Οι αποδοχές αυτών που έχουν χαμηλές αποδοχές στην Ισπανία έχουν εξάλλου μειωθεί τα επτά τελευταία χρόνια. Επίσης ο αριθμός των ανθρώπων που ζουν σε νοικοκυριά στα οποία οι ενήλικες εργάζονται λιγότερες από το ένα πέμπτο των συνηθισμένων ωρών εργασίας έχει υπερδιπλασιαστεί τον τελευταίο χρόνο στην Ισπανία από αυτόν που ήταν όταν είχε αρχίσει η απότομη πτώση της οικονομίας.
Στο Πουέντε Τοθίνος, η φιλανθρωπική οργάνωση Caritas της Καθολικής Εκκλησίας έχει δημιουργήσει ένα από τα πολλά προγράμματα στην χώρα που προσφέρουν ακαδημαϊκή και ψυχολογική υποστήριξη στα παιδιά με την ελπίδα να βελτιώσουν τις πιθανότητές τους στη ζωή.
Περίπου 35 παιδιά ηλικίας 6 ως 12 ετών μαζεύονται κάθε μέρα γύρω από τα τραπέζια της οργάνωσης για να διαβάσουν τα μαθήματά τους προτού τους δοθεί ένα σνακ με τόνο και ένας χυμός για να τα καταναλώσουν στο διάλειμμά τους στην πλατεία.
Ο ιερέας Χοσέ Αντόνιο Κάνο, ο οποίος επιβλέπει το πρόγραμμα, λέει ότι τα περισσότερα από αυτά προέρχονται από συνηθισμένες οικογένειες που έχουν πληγεί πάρα πολύ από την ύφεση.
«Συνειδητοποιήσαμε ότι αν δεν τα βοηθούσαμε εμείς με την εκπαίδευσή τους αυτός ο κύκλος δεν θα τελείωνε ποτέ», είπε.

http://newpost.gr/kosmos/498188/ispania-ayksanetai-dramatika-o-arithmos-twn-paidiwn-poy-zoyn-sth-ftwxeia?utm_source=popular&utm_medium=site&utm_campaign=articles

ΥΠΕΞ: Η Ελλάδα ουδέποτε θα αναγνωρίσει τις συνέπειες της τουρκικής εισβολής

«Η Ελλάδα ουδέποτε θα αποδεχθεί και θα αναγνωρίσει τις συνέπειες της τουρκικής εισβολής και κατοχής», τονίζει σε ανακοίνωσή του το υπουργείο Εξωτερικών για τα 32 χρόνια της ανακήρυξης του ψευδοκράτους στηνΚύπρο, προσθέτοντας ότι η χώρα μας «θα συνεχίσει να στηρίζει τις προσπάθειες για την αποκατάσταση της διεθνούς νομιμότητας, την αποχώρηση των κατοχικών στρατευμάτων και την επανένωση της Κύπρου στη βάση των ψηφισμάτων του Συμβουλίου Ασφαλείας και της ιδιότητας της Κύπρου ως Κράτους-Μέλους της ΕΕ».
Επισημαίνει ακόμη ότι: «Η εξεύρεση μιας αμοιβαία αποδεκτής και βιώσιμης λύσης, αποτελεί τον μοναδικό τρόπο για να μπορέσουν όλοι οι Κύπριοι να ζήσουν σε περιβάλλον ελευθερίας, δημοκρατίας και σταθερότητας. Η μονομερής ανακήρυξη της παράνομης αποσχιστικής οντότητας πριν από 32 χρόνια, αποτέλεσε κατάφωρη παραβίαση και περιφρόνηση του διεθνούς δικαίου και της διεθνούς έννομης τάξης. Η τουρκική στρατιωτική εισβολή, η συνεχιζόμενη παράνομη κατοχή από τον τουρκικό στρατό και ο εποικισμός τμήματος του εδάφους ενός κυρίαρχου κράτους, της Κυπριακής Δημοκρατίας, συνιστούν απαράδεκτο ιστορικό αναχρονισμό».
Αναφέρει τέλος ότι «Η διεθνής κοινότητα με τις Αποφάσεις του Συμβουλίου Ασφαλείας (541/83 και 550/84), έχει επαναβεβαιώσει τον σεβασμό της στην εδαφική κυριαρχία και ακεραιότητα της Κυπριακής Δημοκρατίας, καταδικάζοντας ως νομικά άκυρη την ανακήρυξη της αποσχιστικής οντότητας και καλώντας όλα τα κράτη να μην την αναγνωρίσουν, και να μην την διευκολύνουν ή βοηθήσουν καθ' οιονδήποτε τρόπο».

newpost

Ο αρχηγός του τουρκικού ναυτικού αμφισβητεί τα πάντα στο Αιγαίο λίγες μέρες πριν το ταξίδι Τσίπρα!

Λίγα 24ωρα πριν ο Έλληνας πρωθυπουργός Αλέξης Τσίπρας επισκεφθεί την Άγκυρα, ο Αρχηγός του τουρκού ναυτικού, δημοσιοποίησε στην επίσημη ιστοσελίδα του Επιτελείου του την νέα στρατηγική της χώρας του στην οποία ανοιχτά αμφισβητεί τη Συνθήκη της Λωζάννης και επισημαίνει ότι το ναυτικό του θα “υπερασπιστεί τα δικαιώματα της Τουρκίας στις περιοχές της Μαύρης Θάλασσας, του Αιγαίου και της Μεσογείου με ιδιαίτερη έμφαση στις περιοχές όπου υπάρχουν κοιτάσματα υδρογονανθράκων”.
Σε κείμενο του Τούρκου Αρχηγού ΓΕΝ Ναυάρχου Bülent BOSTANOĞLU, που αναρτήθηκε σήμερα στην επίσημη ιστοσελίδα του Τουρκικής Διοίκησης Ναυτικών Δυνάμεων (Türk Deniz Kuvvetleri Komutanlığı) περιγράφεται η Στρατηγική του Τουρκικού Πολεμικού Ναυτικού (Türk Deniz Kuvvetleri Stratejisi).

Ειδικότερα ο Τούρκος Ναύαρχος με το παραπάνω κείμενο:
Τονίζει την σημαντική γεωστρατηγική θέση της Τουρκίας η οποία βρίσκεται στο σταυροδρόμι της Αφρικής και της Ασίας.
Επισημαίνει ότι εξακολουθούν να υφίστανται προβλήματα στο Αιγαίο από την εφαρμογή της Συνθήκης της Λωζάννης, με αποτέλεσμα τον περιορισμό των δικαιωμάτων της Τουρκίας, παρά την εποικοδομητική της στάση.
Αναφέρεται στην ανατροπή του κλίματος σταθερότητας στην Μαύρη Θάλασσα εξαιτίας της κρίσης της Ουκρανίας με ευθύνη της Ρωσίας.
Υπογραμμίζει την ανάγκη για διασφάλιση της ασφάλειας των θαλασσίων οδών, τονίζοντας παράλληλα την συμμετοχή του Τουρκικού Πολεμικού Ναυτικού στις επιχειρήσεις κατά της πειρατείας.
Προβάλλει την πρόθεση του Τουρκικού Πολεμικού Ναυτικού να υπερασπιστεί τα δικαιώματα της Τουρκίας στις περιοχές της Μαύρης Θάλασσας, του Αιγαίου και της Μεσογείου με ιδιαίτερη έμφαση στις περιοχές όπου υπάρχουν κοιτάσματα υδρογονανθράκων.
Δεν είναι η πρώτη φορά που ο Τούρκος Α/ΓΕΝ προβαίνει σε 
παρόμοιες δηλώσεις (θυμηθείτε τις δηλώσεις του την εποχή που το ερευνητικό πλοίο BARBAROS H. PASA έπλεε στα ανοικτά της Κύπρου, σίγουρα όμως είναι η πρώτη φορά που αναρτάται παρόμοιο κείμενο στην επίσημη ιστοσελίδα της Τουρκικής Διοίκησης Ναυτικών Δυνάμεων. Επιπλέον είναι η πρώτη φορά που επίσημα χείλη αναφέρονται σε προβλήματα τα οποία οφείλονται στην εφαρμογή της Συνθήκης της Λωζάννης στο Αιγαίο.

onalert

Να σου πω κάτι; Το Ουράνιο Τόξο είναι η καλύτερη εκπομπή που βγήκε ποτέ



"Παρέλασαν από το Ουράνιο Τόξο, από παιδιά Υπουργών ως παιδιά αλλοδαπών καθαριστριών, παιδιά του Κολεγίου και παιδιά του δημοσίου στο Κερατσίνι". Ο Χρήστος Δημόπουλος ανοίγει το κουτί με τις αναμνήσεις. Και μας μεταφέρει σε έναν κόσμο πολύχρωμο, αθώο, ρομαντικό. Σε έναν κόσμο ελπίδας (Pics+Vids)
"Πώς να κρυφτείς απ’ τα παιδιά; Έτσι κι αλλιώς τα ξέρουν όλα", έλεγε το τραγούδι. Η παιδική ηλικία είναι το παρελθόν όσων νομίζουν πως μεγάλωσαν και το μέλλον όλων μας. Και στα χρόνια της ελληνικής τηλεόρασης, υπήρξε μια εκπομπή που έβαζε τα πιτσιρίκια στον ρόλο του πρωταγωνιστή. Ήταν το Ουράνιο Τόξο, αυτή η πανδαισία γλυκού αυθορμητισμού που "ενηλικιώθηκε" μαζί μας.
Όσοι το έβλεπαν, όσοι το θυμούνται, γέλασαν με την ευθύτητα των παιδιών, νοστάλγησαν τη δική τους εποχή της αθωότητας και σίγουρα, ευχήθηκαν να μπορούσαν να γυρίσουν εκεί.
Τους τελευταίους μήνες, η θρυλική εκπομπή έχει επανέλθει πάλι στην επικαιρότητα και ας μην προβάλλεται πια από την ΕΡΤ. Τα βίντεο των μικρών πρωταγωνιστών έχουν κατακλύσει το YouTube και τα site, μοιράζονται από χρήστη σε χρήστη, σχολιάζονται, τραβούν το βλέμμα του ενήλικα που θέλει να ξεφύγει από τη ζοφερή καθημερινότητα. Τραβούν το βλέμμα όλων μας.
Το Ουράνιο Τόξο ήταν μια εκπομπή σχεδιασμένη για τα παιδιά, αλλά που την έβλεπαν και οι μεγάλοι. Μια εκπομπή που από το ξεκίνημα της, λειτουργούσε ως αντίβαρο στα όσα ζοφερά συνέβαιναν και συμβαίνουν γύρω μας.
Ο Χρήστος Δημόπουλος και οι λιλιπούτειοι ήρωες που φιλοξενούσε στο στούντιο επί δεκαπέντε χρόνια, άνοιγαν ένα πολύχρωμο παράθυρο απ' όπου τρύπωνε το γέλιο, η τρυφερότητα, η αλήθεια κι η ελπίδα. Από αυτό το παράθυρο, το γέλιο τρυπώνει ακόμα στα σπίτια μας, μέσω διαδικτύου. Το ίντερνετ δίνει ζωή ακόμα και σε αυτό που έχει "παγώσει" και έτσι, ο Χρήστος Δημόπουλος είναι πάντα εδώ.
Ψάχνοντας να καταλάβω γιατί το Ουράνιο Τόξο είναι τόσο επίκαιρο, μίλησα με τον ίδιο τον "Εγκέφαλο" της παραγωγής.
"Κοιτάξτε, το Ουράνιο Τόξο παιζόταν από το 1986 ως το 1989 κι από το 2001 ως το κλείσιμο της ΕΡΤ τον Ιούνιο του 2013, για δεκαπέντε, δηλαδή, ολόκληρα χρόνια στην ΕΡΤ. Κι απ’ το 2001 ανελλιπώς, κάθε μέρα ακόμα και τα καλοκαίρια σε επανάληψη. Πόσοι το είδαν; Αμέτρητοι. Και μια σεζόν που από μεσημέρι μετακόμισε το πρωί, τότε που δεν το βλέπαν τα παιδιά μια και ήταν σχολείο (άλλος ένας παραλογισμός της ΕΡΤ!!!) άρχισαν να το βλέπουν και μεγάλοι. Φοιτητές, συνταξιούχοι, ελεύθεροι επαγγελματίες.
Ξαφνικά απέκτησα ένα κοινό που δεν μου ανήκε κι ούτε και το ήθελα. Από τη στιγμή, όμως που το κατάλαβα, άρχισα μέσα από την εκπομπή να μιλάω και σ’ αυτούς. Τώρα τελευταία, δεν ξέρω, υπάρχει μια κινητικότητα. Ίσως γιατί υπάρχει τέτοια έννοια στην τηλεόραση, ο κόσμος γυρνάει στα παλιά, τα κλασικά. Και το Ουράνιο Τόξο, πιστεύω πως ήταν μια κλασική εκπομπή στην ιστορία της Ελληνικής Τηλεόρασης!", λέει ο Χρήστος Δημόπουλος στο NEWS 247.

Ας πάρουμε όμως τα πράγματα από την αρχή και ας κάνουμε ένα ταξίδι πίσω στο 1982. Μόλις 33 χρόνια πριν.
"Το 1982 προσλήφθηκα στην ΕΡΤ ως εκφωνητής. Έλεγα ειδήσεις στο ραδιόφωνο για τέσσερα χρόνια. Το 1986, ο Νίκος Πιλάβιος ξεκινούσε στην τηλεόραση την αναμόρφωση της παιδικής ζώνης κάτω από μια "ομπρέλα" με τίτλο "Ουράνιο Τόξο" και μου πρότεινε να την παρουσιάζω ζωντανά κάθε μεσημέρι. Δέχτηκα, έκανα το μεγάλο βήμα κι από κει ξεκίνησαν όλα...", αναφέρει ο Χρήστος Δημόπουλος.

"Πάρε αυτή την κάμερα από πάνω μου! Αυτά που λες είναι μπούρδες!"

Η αρχή είχε γίνει, και τα παιδιά βρέθηκαν στον ρόλο του πρωταγωνιστή. Μια εύλογη ερώτηση για τον παρουσιαστή, είναι αν προτιμούσε να δουλεύει με μικρούς ήρωες, ή με μεγάλους.
"Για μένα δεν χωρά συζήτηση. Καλύτερα να δουλεύεις με παιδιά. Καταλαβαίνουν πιο εύκολα, δεν λένε άλλα μπροστά σου κι άλλα πίσω απ’ την πλάτη σου, είναι πιο ντόμπρα... Άσε που σε κάνουν να βλέπεις τον κόσμο στη σωστή του διάσταση και σε προσγειώνουν στην πραγματικότητα!".
Παρόλα αυτά, είναι οι πιο αυστηροί κριτές. "Πολύ αυστηροί! Υπήρχαν παιδιά που έλεγαν χωρίς δισταγμό: "πάρε αυτή την κάμερα από πάνω μου, με ενοχλεί, δεν τη θέλω" ή ακόμα "αυτά που λες είναι μπούρδες" ή "και τώρα εγώ τι κάνω εδώ, εσύ ρωτάς κι εγώ πρέπει να σου απαντάω;", λέει ο Χ. Δημόπουλος.
Στη συνέχεια της συνέντευξης, ο παρουσιαστής του Ουράνιου Τόξου, σημειώνει πως δεν υπήρχε καμία επιλογή χαρακτήρων για τα επεισόδια. Δεν υπήρχε casting.
"Κανένα απολύτως! Στην επιλογή των παιδιών τηρούσαμε απλώς σειρά προτεραιότητας. Παρέλασαν από το Ουράνιο Τόξο, από παιδιά Υπουργών ως παιδιά αλλοδαπών καθαριστριών, παιδιά του Κολεγίου και παιδιά του δημοσίου στο Κερατσίνι".
Πολυσυλλεκτικό και αταξικό το Ουράνιο Τόξο λοιπόν.

Ένα από τα καθημερινά καθήκοντα του παρουσιαστή, ήταν η ανάγνωση των γραμμάτων. Πάνω από 2.000 εκπομπές, άπειρα κείμενα και emails.


Τι θυμάστε περισσότερο από τα γράμματα που έχετε λάβει από τα παιδιά; Κάποια περιστατικά αλληλογραφίας που σας έμειναν πιο έντονα στη μνήμη;
"Ένα συγκλονιστικό ενός αγοριού που μου έγραψε: "Εμένα οι γονείς μου έχουν χωρίσει, αλλά όταν σας βλέπω το ξεχνάω"...
Θα θέλατε να επιστρέψετε στην τηλεόραση με το Ουράνιο Τόξο; Έχετε δεχθεί προτάσεις;
"Πολύ θα το ήθελα. Έχω ακόμα πολύ κέφι και μεράκι. Θα το ήθελε κι ο κόσμος, απ’ ό,τι μπορώ να κρίνω από την αποδοχή που εισπράττω, όχι μόνο στο δρόμο, αλλά και στο διαδίκτυο. Τελευταία έχουν γίνει viral αποσπάσματα από την εκπομπή που φίλοι απ’ ολη την Ελλάδα έχουν αναρτήσει στο YouTube και αλλού... Προτάσεις; Καμία".
Σήμερα, έχουν αλλάξει τα παιδιά και ο τρόπος που περνούν τον ελεύθερο τους χρόνο; Πού εντοπίζετε την αλλαγή;
"Όλα έχουν αλλάξει. Καταρχήν η τεχνολογία είναι η νέα γλώσσα των παιδιών. Από μικρά χειρίζονται τους υπολογιστές, τα τάμπλετ, τα κινητά, με εκπληκτική δεξιότητα. Εκεί βρίσκουν αποκούμπι. Κι αυτό δεν είναι πάντα καλό. Τώρα βλέπουν σειρές κινούμενων σχεδίων όχι στην τηλεόραση αλλά στο τάμπλετ. Απομακρύνονται από το διάβασμα και τη χειρωνακτική εργασία, δεν ξέρουν πώς να διπλώσουν μια κόλλα χαρτί, να φτιάξουν κάτι με πλαστελίνη. Αυτό το φοβάμαι κι αυτό προσπαθούσα να πολεμήσω με το Ουράνιο Τόξο. Γι’ αυτό κάναμε κατασκευές, βιβλιοπαρουσιάσεις... Κι ύστερα, είναι κι η κρίση. Μη νομίζετε πως τα παιδιά μένουν ανεπηρέαστα από αυτήν. Όλα τα καταλαβαίνουν".
Ο Χρήστος Δημόπουλος, λέει άλλωστε στο NEWS 247 πως έχει μία κόρη και δύο εγγονούλες. "Όλες έχουν παρελάσει από την εκπομπή. Τους άρεσε και τους αρέσει ακόμα. Βλέπουν ακόμα σε βίντεο τις εκπομπές στις οποίες εμφανίστηκαν...".
Στη συνέχεια η συζήτηση επικεντρώνεται στους λόγους της παραίτησης του από την ΕΡΤ το 1990 και στην ελληνική τηλεόραση του σήμερα.
Γιατί παραιτηθήκατε το 1989;
"Θα μπορούσα να γράψω ένα διήγημα πάνω σ’ αυτό. Θα ήταν και πολύ αστείο. Αν ποτέ το κάνω, τότε θα μάθετε...".
Έχετε αναφέρει πως το μπάτζετ του 2013 ήταν μόλις 97 ευρώ ανά εκπομπή. Γιατί αυτό;
"Ρωτήστε την ΕΡΤ. Ρωτήστε γιατί δεν επενδύει πια σε ελληνικά παιδικά προγράμματα. Εμείς, όμως και με τα 97 ευρώ τα βγάζαμε πέρα. Τους κάναμε και οικονομία! Χρησιμοποιούσαμε μόνο 19 ευρώ την εκπομπή!".
Περιμένατε το κλείσιμο της ΕΡΤ; Πώς θα το σχολιάζατε;
"Η ΕΡΤ, όπως και όλο το δημόσιο, ήταν προβληματική. Είχε μαζέψει υπεράριθμο προσωπικό. Έπρεπε να μπει μια τάξη. Όχι όμως μ’ αυτό τον ανήθικο τρόπο. Δεν συμφωνώ καθόλου με το κλείσιμο. Όπως δεν συμφωνώ καθόλου και με την επιστροφή στην προηγούμενη κατάσταση...".
Πώς κρίνετε τη νέα ΕΡΤ; Οι πρώτες εντυπώσεις από τη νέα λειτουργία της;
"Πολύ καλή ερώτηση. Η επόμενη, παρακαλώ!".

Βλέπετε ελληνική τηλεόραση; Πώς την κρίνετε συνολικά;
"Βλέπω λίγο. Δεν είμαστε, βέβαια, BBC, αλλά δεν έχουμε χειρότερη τηλεόραση από αυτή άλλων ευρωπαϊκών κρατών. Πολλά από αυτά που βλέπω κάνοντας ζάπινγκ με κάνουν κι ανατριχιάζω. Άλλα είναι συμπαθητικά. Ευτυχώς υπάρχουν και ταινίες, ή αθλητικά γεγονότα. Μου λείπουν οι παλιές καλές σειρές που δεν γυρίζονται πια... Κρίμα".
Και κλείνουμε, με το νέο συγγραφικό έργο του Χρήστου Δημόπουλου.
Συγγραφικά, τι ετοιμάζετε αυτό το διάστημα;
"Μόλις εκδόθηκε από τις Εκδόσεις ΨΥΧΟΓΙΟΣ το τελευταίο μου παραμύθι "Ο ΔΡΑΚΟΣ ΝΑΠΟΛΕΩΝ", που μιλά για τον σχολικό εκφοβισμό, ένα πολύ επίκαιρο στις μέρες μας θέμα. Ο Ναπολέων είναι δράκος με τα όλα του. Ή σχεδόν. Δεν είναι που είναι μικρός, δρακάκι δηλαδή, είναι και μικροκαμωμένος. Πάει για πρώτη φορά στην Πρώτη Δημοτικού, ερωτεύεται παράφορα μια συμμαθήτριά του, την Ιωσηφίνα και συγχρόνως πέφτει θύμα σχολικού εκφοβισμού από ένα συμμαθτή του, τον Αρθούρο. Πώς να τα αντιμετωπίσει όλα αυτά συγχρόνως; Θα το μάθετε όταν διαβάσετε το παραμύθι!
Κι ακόμα, υπάρχει ένα άλλο βιβλίο στα σκαριά με πρωταγωνιστή τον Καθηγητή Ήπιο Θερμοκήπιο – πολλοί θα τον θυμούνται από το Ουράνιο Τόξο- που μπλέκεται σε μεγάλες περιπέτειες μαζί με τα εγγόνια του, την Αθηνά και τον Ορέστη. Αλλά, αυτό, εν καιρώ...".

Περί εκπομπής:

Τα πρώτα σκηνικά είχε κάνει ο Αλέξης Κυριτσόπουλος, την μουσική για το σήμα είχε γράψει ο Πλάτων Ανδριτσάκης, την επιμέλεια του  δελτίου ειδήσεων για τα παιδιά είχε η Νίτσα Θεοδωράκη-Λουλέ και την παρουσίαση έκανε ο Χρήστος Δημόπουλος μαζί με την εκφωνήτρια Άννυ Χριστοφιδάκη. Χρέη μετωρολόγου στο δελτίο ειδήσεων εκτελούσε ο Φώντας Λαδοπρακόπουλος, μια κούκλα που αγαπήθηκε πολύ από τα παιδιά και που την έπαιζε ο Κώστας Λαδόπουλος.
Η πρώτη εκπομπή βγήκε στον "αέρα" τη Δευτέρα, 29 Σεπτεμβρίου 1986. Την ανήγγειλε η παρουσιάστρια Νάκη Αγάθου.
Η Άννυ Χριστοφιδάκη δεν παρέμεινε για πολύ. Αντικαταστάθηκε σύντομα από τη δημοσιογράφο Ρένα Μάλλιου, που έμελλε να γίνει η μόνιμη συμπαρουσιάστρια ως το τέλος της πρώτης περιόδου, ως το τέλος, δηλαδή, του 1989.
Η εκπομπή αγαπήθηκε αμέσως από τα παιδιά. Ας μην ξεχνάμε πως τότε δεν υπήρχε ακόμη η ιδιωτική τηλεόραση, γι' αυτό και το Ουράνιο Τόξο, ως η μοναδική παιδική ζώνη "σάρωνε" σε θεαματικότητα.
Το 1989 ο Χρήστος Δημόπουλος παραιτήθηκε από την ΕΡΤ και η εκπομπή συνεχίστηκε για λίγο με την Άννα Δρούζα. Επανήλθε το 2001, δώδεκα χρόνια μετά.

Ο προϋπολογισμός κυμαινόταν από ανύπαρκτα έως μηδενικά επίπεδα. Το μπάτζετ του 2013 ήταν €97 ανά εκπομπή. Δυο φορές η εκπομπή τιμήθηκε με το βραβείο "Καλύτερης Ελληνικής Παιδικής Εκπομπής" στον θεσμό τηλεοπτικών βραβείων "ΠΡΟΣΩΠΑ" που διοργάνωνε κάθε χρόνο το περιοδικό TV ΕΘΝΟΣ.
Από το 2001 ως το 2013 ο Χρήστος Δημόπουλος συνεργάστηκε με τέσσερις σκηνοθέτες: τον Μένη Θεοδωρίδη, τον Τάκη Σακελλαρίου, τον Γιώργο Βαρελλά και τον Αντώνη Σμυρναίο.
Στη Διεύθυνση Παραγωγής ήταν η Γεωργία Δουλαβέρη, ενώ άλλα στελέχη ήταν η Τατιάνα Πορτόλου, ο Θοδωρής Χατζηπαναγιώτης, η Ειρήνη Σαρρή, η Ελένη Μπουγά, η Νίνα Ντόβα και η Κορίνα Βρυσοπούλου.

http://news247.gr/eidiseis/synentefxeis/na-soy-pw-kati-to-oyranio-tokso-einai-h-kaluterh-ekpomph-poy-vghke-pote.3751075.html?utm_source=News247&utm_medium=MintaXasete_article&utm_campaign=24MediaWidget

ΑΦΙΕΡΩΜΑ-ΜΟΥΣΙΚΟΔΡΑΜΑΤΙΚΟΣ ΣΥΛΛΟΓΟΣ ΧΩΡΙΣΤΗΣ «Η ΑΝΑΓΕΝΝΗΘΕΙΣΑ ΜΑΚΕΔΟΝΙΑ»



2014-07-24 15:12
1906-2014 Εκατόν Οκτώ Χρόνια Πολιτιστικής Παράδοσης-Δράσης και Προσφοράς
Η Χωριστή έχει μια σημαντική ιστορική και πολιτιστική παράδοση που οι ρίζες της χάνονται στα βάθη των αιώνων. Η αδιάλειπτη παρουσία σημαντικών ιστορικών και λαογραφικών τεκμηρίων στην ελληνικότατη αυτή κοινότητα σε όλες τις ιστορικές περιόδους υπογραμμίζει τη συνέχεια και τη διαχρονικότητά της.


 


Δυστυχώς όμως -όπως συμβαίνει σχεδόν για όλες τις κοινότητες της ακριτικής και μαρτυρικής περιοχής μας- ελάχιστα στοιχεία σχετικά με την πλούσια ιστορική και πολιτιστική της παράδοση είδαν μέχρι τώρα το φως της δημοσιότητας.
Είναι ανάγκη επιτακτική, πριν αλλοτριωθούμε εντελώς από την τηλεόραση, το ραδιόφωνο, το internet, τα κινητά τηλέφωνα και το διάχυτο πνεύμα της μηχανιστικής και χρησιμοθηρικής εποχής μας, να γίνει η καταγραφή της ιστορικής και πολιτιστικής μας κληρονομιάς, για να μπορούμε να αντλούμε δυνάμεις και εμπειρίες απ' αυτήν.

 

Η Χωριστή βρίσκεται σε απόσταση πέντε περίπου χιλιομέτρων νοτιοανατολικά της Δράμας. Επιγραφές και άλλα αρχαιολογικά ευρήματα τεκμηριώνουν την ύπαρξή της, ως «Δήμου», σε εποχή προγενέστερη της ρωμαϊκής. Σώζεται ανάγλυφος θρακικός ιππέας που σήμερα είναι εντοιχισμένος στο δυτικό τοίχο του περιβόλου του ναού Εισόδια της Θεοτόκου στη Χωριστή, αριστερά από την κεντρική είσοδο του προαυλίου με τα σκαλοπάτια. Από επιγραφή που συνόδευε το ανάγλυφο εικάζεται ότι η Χωριστή έφερε το όνομα Όχρα. Κατά τους ρωμαϊκούς χρόνους ήταν πόλισμα των Φιλίππων. Σε κώδικα της μονής Εικοσιφοίνισσας του 12ου αιώνα αναφέρεται πλέον με την προσωνυμία Χωριστή, που έχει σχέση με το χείμαρρο που τη «χώριζε» σε δύο άνισα μέρη και συμφωνεί με την από παράδοση προσωνυμία Χωρίστιανη.
Με αυτό το όνομα παρέμεινε μέχρι το 1383, έτος που την κατέλαβαν οι Τούρκοι και την μετονόμασαν σε Τσατάλτζα από το πρόθεμα «τσατάλ» που σημαίνει δίχαλο.

 

Από το 1383 μέχρι το 1913 που απελευθερώθηκε η Ανατολική Μακεδονία, πέρασαν πεντακόσια τριάντα (530) χρόνια τούρκικης σκλαβιάς μαζί με οκτώ μήνες πρώτης βουλγαρικής κατοχής και όχι μόνο τετρακόσια (400) χρόνια που συνηθίζουμε να λέμε, όπως ισχύει μόνο για τη νότια Ελλάδα.
Με το όνομα Τσατάλζα ή Τσιατάλτζια παρέμεινε ουσιαστικά μέχρι το 1927, οπότε με το Δ. της 1-4-1927 (Φ.Ε.Κ. 76/1927 Τ.Α.) μετονομάζεται πλέον οριστικά, με το προ της τουρκοκρατίας όνομά της, Χωριστή. Η Χωριστή είχε την τύχη να διασώσει από τις τρεις βουλγαρικές κατοχές (1912-13, 1916-18 και 1941-44) ένα σπάνιο χειρόγραφο βιβλίο 272 σελίδων.
Πρόκειται για τον Κώδικα της Ελληνικής Ορθοδόξου Κοινότητος Τσιατάλτζιας (1842-1916), που μας δίνει πολύτιμες πληροφορίες για τη θρησκευτική, εθνική, κοινωνική και πολιτιστική ζωή στη Χωριστή από το δεύτερο μισό του 19ου αιώνα μέχρι τον Α' Παγκόσμιο Πόλεμο.
Είναι η περίοδος που αρχίζει η συστηματική καλλιέργεια του καπνού, οπότε η ελληνικότατη Τσατάλτζα, ιδιαίτερα από τις αρχές του 20ου αιώνα με την έναρξη του Μακεδονικού Αγώνα, γίνεται εθνικό και πολιτιστικό κέντρο της περιοχής. Τη δράση της αυτή θα την πληρώσει με οχτακόσια (800) θύματα κατά τις τρεις βουλγαρικές κατοχές που θα ακολουθήσουν.
Ο Μακεδονικός Αγώνας και ο Εθνοιερομάρτυρας Μητροπολίτης Χρυσόστομος
Στις αρχές του 20ου αιώνα η διαμάχη μεταξύ των Εξαρχικών Βουλγάρων και των Ορθοδόξων Ελλήνων Πατριαρχικών στη σκλαβωμένη από τους Τούρκους Μακεδονία, βρίσκεται σε μεγάλη έξαρση. Η Ελλάδα μετά τον ατυχή πόλεμο του 1897 με τους Τούρκους, αδυνατεί να βοηθήσει τους υπόδουλους Μακεδόνες.
Αντίθετα η Βουλγαρία στέλνει στη Μακεδονία πολλούς κομιτατζήδες και άφθονο χρήμα με σκοπό να εκ βουλγαρίσει την περιοχή.
Στη δύσκολη αυτή στιγμή, το Πατριαρχείο της Κωνσταντινούπολης στέλνει ως μητροπολίτες σε καίριους νομούς της Μακεδονίας ό,τι το καλύτερο διαθέτει. Στη Δράμα έρχεται ο άριστος των αρίστων. Είναι ο Χρυσόστομος Καλαφάτης (1867-1922) που εκλέχτηκε μητροπολίτης Δράμας στις 23 Μαΐου 1902 σε ηλικία τριάντα πέντε ετών. Στη Δράμα έφτασε σιδηροδρομικώς από την Κωνσταντινούπολη την Κυριακή 21 Ιουλίου 1902. Χιλιάδες λαού τον υποδέχτηκαν στο σταθμό. Μετά την ενθρόνισή του, οι δημογέροντες της Τσατάλτζας κάλεσαν το νέο μητροπολίτη να επισκεφθεί την κωμόπολή τους, για την επίλυση ορισμένων κοινοτικών θεμάτων.
Από τον Κώδικα της Ελληνικής Ορθόδοξης Κοινότητος Τσατάλτζας πληροφορούμαστε, ότι ο Χρυσόστομος έφτασε στη Χωριστή την Πέμπτη 25 Ιουλίου 1902 πραγματοποιώντας την πρώτη επίσκεψή του εκτός Δράμας. Βρήκε ένα χωριό με πεντακόσιες ελληνικές οικογένειες, είκοσι μόνο τουρκικές και καμία βουλγαρική. Σύμφωνα με τα επίσημα οθωμανικά στοιχεία κανένα άλλο χωριό στον καζά της Δράμας δεν είχε τότε αυτή την πληθυσμιακή σύνθεση.
Σε συνεργασία με τους κατοίκους συνέταξε τον πρώτο κανονισμό που θα ίσχυε για όλη την περιφέρεια. Τις γενικές διατάξεις του κανονισμού κατέγραψε και επικύρωσε ιδιοχείρως στον Κώδικα της Χωριστής στις σελίδες 122-126. Την επομένη ίδρυσε τη Φιλόπτωχο Αδελφότητα «Άγιος Γεώργιος» και μαζί με τους Χωριστιανούς έθεσε ως στόχο την ανέγερση Αναγνωστηρίου και νέας Εκκλησίας. Κατά το διάστημα της ποιμαντορίας του επισκέφτηκε δεκάδες φορές την Τσατάλτζα στους κατοίκους της οποίας έβρισκε ψυχωμένα παλικάρια για το Μακεδονικό Αγώνα. Εδώ ήταν η καρδιά του Αγώνα. Εδώ έβρισκε ο Χρυσόστομος παρηγοριά και ανάπαυση ψυχής. Εδώ νοσηλεύονταν και περιθάλπονταν οι αντάρτες Μακεδονομάχοι.
Η ίδρυση του πρώτου Μουσικοδραματικού Συλλόγου Χωριστής «Ο Απόλλων» το 1906
Πρόδρομος της «Αναγεννηθείσης Μακεδονίας» Χωριστής ήταν η Φιλόπτωχος Αδελφότης «Άγιος Γεώργιος» Τσατάλτζας. Ο φανερός στόχος της Αδελφότητος ήταν η ανέγερση του Αναγνωστηρίου και η βοή-θεια προς τους φτωχούς. Ο κρυφός όμως στόχος ήταν η ενίσχυση του Μακεδονικού Αγώνα και η ανέγερση περικαλλών κτιρίων που θα ανέβαζαν το κύρος των Χριστιανών. Μέσα σε τρία χρόνια (1903-1906) με γενναία συνεισφορά των κατοίκων, σε παράδες και σε οκάδες καπνού, το όνειρο έγινε πραγματικότητα και το Αναγνωστήριο ορθώθηκε δίπλα στη νέα εκκλησία που χτιζόταν συγχρόνως με αυτό. Οι επισκέπτες της εποχής το χαρακτήριζαν ως «μεγαλοπρεπές, κομψόν, πολυτελέστατον και ευπρεπές». Αναφέρεται, ότι δαπανήθηκαν για την κατασκευή του πάνω από 3.000 οθωμανικές λίρες εκτός από την προσφορά των Χωριστιανών σε προσωπική εργασία. Μεγάλη ήταν η οικονομική συμβολή του Χωριστιανού καπνέμπορου της Σμύρνης Στέργιου Μιχαηλίδη. Τον αρχιτεκτονικό σχεδιασμό και την κατασκευή τόσο της Εκκλησίας όσο και του Αναγνωστηρίου είχε ο Αυστριακός αρχιτέκτονας Konrad von Vilas (Κόνραντ φον Βίλας). Ο ίδιος σχεδίασε και έκτισε και το καπνομάγαζο Τζήμου στη Χωριστή. Επίσης έκτισε στη Δράμα τον παραδοσιακό σιδηροδρομικό σταθμό (1894-95), καπνομάγαζα, την οικία του καπνέμπορου Α. Θ. Τζήμου (Ταξιαρχία) κ.α. Στο Δοξάτο το Δημοτικό Σχολείο και τις οικίες Ζιγκίλη και Βογιατζή, ενώ στην Καβάλα τις οικίες των καπνεμπόρων Φέσσα και Ιορδάνου.
Με την αποπεράτωση του Αναγνωστηρίου το 1906 ιδρύεται ο μουσικοδραματικός όμιλος ερασιτεχνών «Ο Απόλλων» που περιλαμβάνει φιλαρμονική, θεατρική ομάδα και γυμναστικό όμιλο. «Ο Απόλλων» Τσατάλτζας μετά τη ψήφιση του τουρκικού συντάγματος του 1908, εγκρίνεται από το οθωμανικό Πρωτοδικείο Δράμας.
Στη μεγάλη αίθουσα του άνω ορόφου του Αναγνωστηρίου συγκεντρώνονται οι κάτοικοι της Χωριστής για να συζητήσουν θέματα εκπαιδευτικά, εκκλησιαστικά, πολιτιστικά και κυρίως εθνικά.
Η αίθουσα διαθέτει αρκετά βιβλία, περιοδικά και εφημερίδες της εποχής εκείνης. Στο διασωθέν βιβλίο της Φιλοπτώχου Αδελφότητος αναφέρονται οι συνδρομές που πλήρωνε η Αδελφότητα στις εφημερίδες: Φάρος, Πατρίς, Νεολόγος, Ταχυδρόμος, Σημαία και Μακεδονία.
Μέχρι την απελευθέρωση που πραγματοποιείται την 1η Ιουλίου 1913 η Φιλόπτωχος Αδελφότης και «Ο Απόλλων» συνεργάζονται αρμονικά με στόχο την πολιτιστική και εθνική εξύψωση της Χωριστής.
Η μετονομασία του «Απόλλωνα» σε Μουσικόδραματικό Σύλλογο Χωριστής «Η Αναγεννηθείσα Μακεδονία» το 1914
Μετά την απελευθέρωση της Ανατολικής Μακεδονίας η Φιλόπτωχος Αδελφότης «Ο Άγιος Γεώργιος» και ο σύλλογος «Ο Απόλλων» συγχωνεύονται και μετονομάζονται σε Μουσικοδραματικό Σύλλογο «Η Αναγεννηθείσα Μακεδονία», με έμβλημα το δικέφαλο αετό. Ο τίτλος είναι πολύ χαρακτηριστικός και συμβολίζει την αναγέννηση της Μακεδονίας ύστερα από 530 χρόνια τουρκικής σκλαβιάς και 8 μηνών πρώτης βουλγαρικής (Οκτώβριος 1912-Ιούνιος 1913).
Το καταστατικό που υπογράφουν οι: Δημ. Βελένης, Φωτ. Παγώνης, Εμμ. Κατσιούλης, Πάνος Ματάκος, Μιχ. Δούης, Κ. Φιλίππου, εγκρίνεται, από το ελληνικό πλέον Πρωτοδικείο Δράμας, με την απόφαση 3/ 1915. Ήδη από την 1η Ιουλίου 1913, που μια διλοχία ελληνικού στρατού στρατοπέδευσε στην Τσατάλτζα, οι κάτοικοι της ύψωσαν τις ελληνικές σημαίες, ενώ κάθε Κυριακή η φιλαρμονική του Συλλόγου παιανίζει είτε στην πλατεία είτε στο Αναγνωστήριο, όπου τακτικά δίνονται χοροεσπερίδες και ανεβαίνουν διάφορα θεατρικά έργα. Η βιβλιοθήκη του Συλλόγου εμπλουτίζεται με πολλά βιβλία που στέλνονται από Αθήνα και Κωνσταντινούπολη.
Το καλοκαίρι του 1914 ξεσπά ο Α' Παγκόσμιος Πόλεμος. Η Ελλάδα κρατά ουδετερότητα. Η Τουρκία συμμαχεί με τη Γερμανία. Οι πρώτοι πρόσφυγες από την Ανατολική Θράκη φτάνουν στην Ελλάδα. Στη Χωριστή έρχονται πρόσφυγες από το Κερμένι (οι Κερμενιώτιδες) και από τη Στράντζα (οι Στραντζαλήδες).
Τον Ιούλιο του 1915 διαδίδεται ότι οι δυνάμεις της Αντάντ (Γαλλία, Αγγλία, κ.α.) για να πάρουν με το μέρος τους τη Βουλγαρία της υπόσχονται να της παραχωρήσουν την Ανατολική Μακεδονία. Στο Αρχείο του Μουσικοδραματικού Συλλόγου υπάρχει πρόσκληση του Δήμου Δράμας, προς το Σύλλογο «η Αναγεννηθείσα Μακεδονία» Τσιατάλτζας, προκειμένου να συμμετάσχει η φιλαρμονική του στο πάνδημο συλλαλητήριο που επρόκειτο να πραγματοποιηθεί στις 26 Ιουλίου 1915 στη Δράμα «κατά της μελετωμένης έκ τίνων Ευρωπαϊκών Δυνάμενων παραχωρήσεως της Ανατολικής Μακεδονίας εις τους Βουλγάρους». Στο συλλαλητήριο αυτό συμμετείχε όχι μόνο η φιλαρμονική αλλά και όλος ο λαός της Χωριστής με τη διοίκηση του Συλλόγου.
Τελικά η Βουλγαρία προτίμησε το αντίθετο στρατόπεδο και στις 6 Σεπτεμβρίου 1915 υπέγραψε στρατιωτική σύμβαση με τη Γερμανία και την Αυστρία.
Στις 5 Οκτωβρίου 1915 αγγλογαλλικά στρατεύματα, με την ανοχή του Πρωθυπουργού Βενιζέλου που υποστήριζε την Αντάντ, αποβιβάστηκαν στη Θεσσαλονίκη. Την ίδια μέρα ο Βασιλιάς Κωνσταντίνος, που υποστήριζε την ουδετερότητα της Ελλάδος, η οποία συνέφερε στη Γερμανία, διέλυσε τη Βουλή και έπαυε τον Βενιζέλο. Από την ημέρα εκείνη άρχιζε ο διχασμός, ο οποίος τελικά έφερε στις 6 Αυγούστου 1916 τα βουλγαρικά στρατεύματα στην Ανατολική Μακεδονία με την άδεια του βασιλιά, ενώ παράλληλα δημιουργήθηκε το κράτος της Θεσσαλονίκης με την Εθνική Άμυνα του Βενιζέλου.
Έτσι η διχασμένη πια Ελλάδα εγκατέλειψε την Ανατολική Μακεδονία στο έλεος των Βουλγάρων, μέχρι τη λήξη του Α' Παγκοσμίου Πολέμου το 1918. Η δεύτερη αυτή Κατοχή είχε σαράντα χιλιάδες θύματα! Και όμως η ελληνική ιστορία σχεδόν αποσιωπά τα γεγονότα στην Ανατολική Μακεδονία, γιατί τόσο οι βασιλόφρονες όσο και οι βενιζελικοί ευθύνονται για αυτή την Κατοχή. Καμία επίσημη γιορτή, κανένα μνημείο για τα χιλιάδες θύματα.
Μόνο στη Χωριστή έχουμε καταγράψει ονομαστικά -σε σχετικό βιβλίο που εκδώσαμε- εξακόσια είκοσι τρία θύματα αυτή την περίοδο. Στις 20 Ιουλίου 1917 πεντακόσιοι Χωριστιανοί οδηγήθηκαν ως όμηροι στη Βουλγαρία, από τους οποίους ελάχιστοι επέστρεψαν, ενώ ο αρχικομιτατζής Τεοντόρ Πανίτσας έκαιγε όλα τα βιβλία του Συλλόγου στο προαύλιο του Αναγνωστηρίου και έστελνε τα μουσικά όργανα στη Βουλγαρία.
Η εποχή του μεσοπολέμου (1920-1940)
Τον Οκτώβριο του 1918 με το τέλος του Α' Παγκοσμίου Πολέμου γίνεται η ανασύσταση του Συλλόγου. Αγοράζονται καινούρια μουσικά όργανα από την Ιταλία και καλούνται αρχιμουσικοί από τα Επτάνησα. Οι νέοι της Χωριστής σχεδόν όλοι εγγράφονται στο Μουσικοδραματικό Σύλλογο. Είναι η χρυσή εποχή του Συλλόγου. Δίνονται πολλές συναυλίες, θεατρικές παραστάσεις, διοργανώνονται χοροεσπερίδες, διαλέξεις και άλλες εκδηλώσεις. Το διώροφο ιδιόκτητο κτίριο του Αναγνωστηρίου είναι μεγάλο πλεονέκτημα για έναν πολιτιστικό σύλλογο ιδιαίτερα την εποχή εκείνη.
Στη Χωριστή πνέει άνεμος ανανέωσης. Δημιουργούνται πολλές ορχήστρες με κλασικό και σύγχρονο ρεπερτόριο. Οι πεντακόσιοι καπνεργάτες της Χωριστής που εργάζονται στη Δράμα και στη Καβάλα αλλάζουν τρόπο ζωής και σκέψης. Σιγά-σιγά ξεχνούν όλα τα γνήσια δημοτικά τραγούδια των παππούδων τους. Πολλοί μυούνται στον κομμουνισμό, που από το 1920 έρχεται και στην Ελλάδα, και διαδίδεται περισσότερο στα συνδικάτα των καπνεργατών. Οι πρόσφυγες Θρακιώτες και Πόντιοι που εγκαταστάθηκαν στη Χωριστή σύντομα γίνονται μέλη του Συλλόγου.
Η τρίτη βουλγαρική κατοχή 1941-1944
Την άνοιξη του 1941 ξανάρχονται οι Βούλγαροι στην Ανατολική Μακεδονία και Θράκη. Τα όργανα της φιλαρμονικής τώρα κρύβονται επιμελώς από τους Χωριστιανούς και ο Σύλλογος αδρανεί μέχρι την απελευθέρωση (Σεπτέμβριος 1944). Αντίσταση, εκτελέσεις, βασανιστήρια, διωγμοί, πείνα, ψώρα, ψείρα είναι τα κύρια γνωρίσματα της κατοχικής ζωής.
Στη Χωριστή, σε όλο το διάστημα της Κατοχής, ση-μειώθηκαν εκατόν εξήντα ένα θύματα. Χρειάστηκε να περάσουν 60 ολόκληρα χρόνια για να ανακηρυχτεί επιτέλους και η Χωριστή μαρτυρική κωμόπολη με το Π.Δ. 140/5-8-2005.
Η περίοδος Σεπτεμβρίου 1944 - Απριλίου 1967
Μετά την απελευθέρωση και για αρκετά χρόνια, η μοναδική φιλαρμονική στο νομό Δράμας ήταν αυτή της Χωριστής. Έδινε το «παρών» σε όλες τις εκδηλώσεις εντός και εκτός της Χωριστής. Επαναδραστηριοποιείται το θεατρικό τμήμα του Συλλόγου που ανεβάζει πολλά θεατρικά έργα. Την περίοδο αυτή δημιουργούνται χορευτικά τμήματα που αναβιώνουν χορούς μακεδονικούς, θρακιώτικους και ποντιακούς.
Κάθε χρόνο τις Αποκριές ντύνονται καρναβάλια, ενώ την τελευταία Κυριακή της Αποκριάς μετά τον «τρανό χορό» που γίνεται στο προαύλιο του σχολείου, συνεχίζεται το γλέντι με χοροεσπερίδα στο Αναγνωστήριο του Συλλόγου. Την Καθαρά Δευτέρα διάφορα πεζά και άρματα γυρίζουν στις γειτονιές του χωριού και καταλήγουν μπροστά στο Σύλλογο, όπου διασκεδάζουν με τη φιλαρμονική και τις διάφορες ορχήστρες. Πρωταγωνιστές είναι δύο λαϊκοί τύποι της Χωριστής. Η Λένκω (Ελένη Παγωνίδου) και ο Γκόγκας (Γεώργιος Σαμαράς).
Στις 21 Απριλίου 1967 κηρύσσεται η δικτατορία των συνταγματαρχών η οποία με την προκήρυξη 5/67 του ΓΕΣ, διαλύει το Σύλλογο και δημεύει την κινητή και ακίνητη περιουσία του
Από τα χρόνια του Μακεδονικού Αγώνα η φιλαρμονική του Συλλόγου είναι συνυφασμένη με τη θρησκευτική, εθνική, κοινωνική και πολιτιστική ζωή της Χωριστής. Είναι το «αηδόνι» της κωμόπολης που εκφράζει μουσικά τις χαρές και τις πίκρες των κατοίκων της. Το Αναγνωστήριο επίσης είναι η «καρδιά» της Χωριστής. Χωρίς αυτά τα δύο η Χωριστή δεν έχει ψυχή. Οι κάτοικοί της διαμαρτύρονται για την άδικη αυτή απόφαση. Τελικά η φιλαρμονική μεταβιβάζεται, ύστερα από αρκετό καιρό, στη διορισμένη από τη Χούντα κοινοτική αρχή ενώ ισχύει η διάλυση του Συλλόγου.
Η επανίδρυση του Συλλόγου 1976-2006
Μετά την πτώση της δικτατορίας 27 Χωριστιανοί ζητούν με αίτησή τους, την επανίδρυση του Συλλόγου και την απόδοση της δεσμευμένης κινητής και ακίνητης περιουσίας του. Με την απόφαση 1/1976 του Πρωτοδικείου Δράμας επανιδρύεται ο Μουσικοδραματικός Σύλλογος Χωριστής «Η Αναγεννηθείσα Μακεδονία». Εγγράφονται 500 νέα μέλη. Δημιουργείται η ιστορική ορχήστρα «Γαλάζια Περιστέρα». Ιδρύονται τμήματα χορευτικά, θεατρικά και δανειστική βιβλιοθήκη που εμπλουτίζεται με αγορές και δωρεές πολλών βιβλίων. Ενισχύεται ο Σύλλογος οικονομικά από κοινοτικές, κρατικές και δημοτικές επιχορηγήσεις, καθώς και από πολλές προσφορές μελών και άλλων ιδιωτών. Το καρναβάλι της Χωριστής από παραδοσιακό γίνεται δυστυχώς φολκλορικό...
Με την με αριθμό 34279/16-2-2000 συμβολαιογραφική πράξη ο Στέργιος Σαπουντζής του Νικολάου δωρίζει στο Σύλλογο τη διώροφη παραδοσιακή οικία του, κατασκευής του 1900, διακοσίων τετραγωνικών μέτρων, κτισμένη στη Χωριστή σε οικόπεδο 336 τετραγωνικών μέτρων. Στις αρχές Φεβρουαρίου 2006 η διοίκηση του Συλλόγου κατεδαφίζει την οικία, με σκοπό να δημιουργήσει έναν παραδοσιακό χώρο πολλαπλής χρήσης.
Για τους Χωριστιανούς ο Μουσικοδραματικός Σύλλογος ήταν και είναι ένα σχολείο λαϊκής επιμόρφωσης. Ένα πολιτιστικό θερμοκήπιοΥποχρέωση της κάθε διοίκησης του Συλλόγου είναι να περιποιείται αυτό το θερμοκήπιο και να το προφυλάσσει από τις διάφορες «αρρώστιες» της εποχής μας, ώστε οι καρποί του να είναι άφθονοι, γλυκείς και ανθεκτικοί στο χρόνο. Χάρη στην αγάπη των Χωριστιανών κατόρθωσε ο Σύλλογος να περάσει μέσα από συμπληγάδες πέτρες και να επιβιώσει μέχρι σήμερα δημιουργώντας μια εκατοντάχρονη ιστορία !

Διαβάστε περισσότερα: http://www.tsagounews.com/news/%CE%B1%CF%86%CE%B9%CE%B5%CF%81%CF%89%CE%BC%CE%B1-%CE%BC%CE%BF%CF%85%CF%83%CE%B9%CE%BA%CE%BF%CE%B4%CF%81%CE%B1%CE%BC%CE%B1%CF%84%CE%B9%CE%BA%CF%8C%CF%82-%CF%83%CF%8D%CE%BB%CE%BB%CE%BF%CE%B3%CE%BF%CF%82-%CF%87%CF%89%CF%81%CE%B9%CF%83%CF%84%CE%AE%CF%82-/

  

ΗΛΕΙΩΝ ΙΣΤΟΡΙΑ

Μιά έρευνα που προσπαθεί να προσδιορίσει τα ιδιαίτερα χαρακτηριστικά και την φυλετική καταγωγή των σημερινών κατοίκων της Ηλείας.
Πως αυτοί επηρέασαν το φυσικό περιβάλλον από τα πρώιμα  Μυθολογικά χρόνια, ως τα Ιστορικά και τα νεότερα.
Καθώς επίσης διερευνά άλλα ειδικά και γενικά θέματα της περιοχής, των κατοίκων της Ηλείας της Πελοποννήσου και γενικά του γένους των Ελλήνων
, χωρίς εθνικό ή τοπικό φανατισμό.
Μιά απάντηση στην ερώτηση γιατί μας αποκαλούν ακόμα "άγια χώματα "


ΗΛΕΙΟΙ και ΗΛΕΙΑ, μεταξύ ΜΥΘΟΥ ΚΑΙ ΙΣΤΟΡΙΑΣ
Σχετικά με τηνιστορία της Ηλείας, την μυθολογία, τις παραδώσεις και ότι αφορά την πορεία αυτού του τόπου στο πέρασμα του χρόνου, έχουν γραφεί αρκετά. Εδώ θα προσπαθήσουμε να συνδέσουμε όλα αυτά, με τα σημερινά αρχαιολογικά ευρήματα και τα σημερινά γεωφυσικά δεδομένα. Καθώς επίσης να φωτίσουμε κάποιες σκοτεινές πλευρές της ιστορίας των κατοίκων του τόπου μας.
Η ΓΕΩΓΡΑΦΙΑ
Όλοι οι ερευνητές της ιστορίας της περιοχής έχουν πέσει σε ένα λάθος που αφορά την γεωφυσική μορφολογία της Ηλείας. Όλοι ερευνούν την περιοχή με τα σημερινά γεωγραφικά δεδομένα τις περιοχής και αγνοούν τους αρχαίους χάρτες (ως ανακριβείς), επίσης αγνοούν ότι οι πεδιάδες της Ηλείας είναι αποτέλεσμα της περιβαλλοντολογικής καταστροφής που έλαβε χώρα κυρίως κατά την κλασική εποχή. Σε αυτό συμφωνούν και οι νεώτεροι γεωλογικοί χάρτες της περιοχής.

Έτσι με τα σημερινά δεδομένα οι πεδιάδες της Ζαχάρως, τηςΑγουλινίτσας και του Επιταλίου, του Πύργου, της Μουριάς και της Μυρτιάς, μεγάλο κομμάτι της περιοχής των Σαβαλίων, της Γαστούνης και των Λεχαινών δημιουργήθηκαν από τις προσχώσεις των ποταμών κυρίως κατά την κλασική εποχή.

Τότε η περιοχή γνώρισε την μεγαλύτερη πληθυσμιακή ανάπτυξη και οικονομική ευημερία στην ιστορία της. Την ίδια εποχή υπέστη η περιοχή την πρώτη οικολογική καταστροφή εξαιτίας του υπερπληθυσμού και της υπερεκμετάλλευσης των φυσικών πόρων και του φυσικού πλούτου. 
Οι Ολυμπιακοί αγώνες ήταν ο καθοριστικός παράγοντας αυτής της μεταβολής. Αυτοί ήταν η βαριά βιομηχανία της εποχής, και πρόσφερε για πολλά, συνεχή χρόνια, την απαιτούμενη πηγή εισαγόμενου πλούτου, που εκείνα τα χρόνια ήταν δυσεύρετος. 

Τα Ομηρικά χρόνια ή την Ηρωική εποχή όπως την αποκαλούσαν οι αρχαίοι θα μπορούσαμε να περιγράψουμε την ακτογραμμή της Ηλείας ως εξής. Ερχόμενος κανείς από την Μεσσηνία έμπαινε στη Τριφυλία, εκεί συναντούσε τις εξής παραλιακές πόλεις. 
Την Αυλώνα, τηνΤριφυλιακή Πύλο (Πύλος = πέρασμα) κάπου κοντά στη σημερινήΖαχάρω, Το Σάμιον ή Αρήνη με ισχυρό κάστρο και ακρόπολη, και το Επιτάλιον που ήταν τότε παραθαλάσσιο. Μετά στην περιοχή της κοίλης Ήλιδος συναντούσε τα Λέτρινα που πρέπει να βρισκόταν στον σημερινό Άγιο Γεώργιο ή Πράσινο. Οι σημερινοί μακρόστενοι λόφοι των Βυτιναίικων, του Κορακοχωρίου και της Σκαφιδιάς ήταν νησίδες ή έμοιαζαν με νησιά, γιατί βρισκόταν στο δέλτα του ποταμού Αλφειού. 

Οι νησίδες ονομάζονταν υχθείς επειδή ακριβώς έμοιαζαν με ψάρια. Εδώ βρίσκονταν οι σημαντικές πόλεις Δυσπόντιον (δύς + πόντος) κάπου κοντά στον Άγιο Ανδρέα και Φεία κοντά στη Σκαφιδιά. ΣτηνΣκαφιδιά υπήρχε βαθύς κόλπος με φυσικό λιμάνι, (εξ ου και το όνομα). Ήταν το λιμάνι της Ολυμπίας που άκμασε ως τα ύστερα Ρωμαϊκά χρόνια. Εκεί επίσης εντοπίστηκαν τα λουτρά όπου οι Ρωμαίοι αυτοκράτορες και αξιωματούχοι έπερναν το μπάνιο τους, κατά τον κατάπλου ή πρίν τον απόπλου των πλοίων τους.
Ο ποταμός Αλφειός τα πρώιμα μυθολογικά χρόνια, έκβαλε στον βαθύ κόλπο της Σκαφιδιάς που ήταν και το φυσικό λιμάνι της Ολυμπίας, καθώς εμποδιζόταν από τα ισχυρά νότια κύματα να εκβάλει στην κοντινή θάλασσα, που εκβάλει σήμερα. Μετά, με τις προσχώσεις άλλαξε πολλές φορές εκβολές, άλλοτε στο Καβούρι, στο Καταράχι, στη Σπιάνζα, ως τη σημερινή του μορφή. Ο ανεξάρτητος σήμερα ποταμός Ιάρδανος (Λαγκάδι της Κυράς) ήταν παραπόταμος του Αλφειού και ονομαζόταν Εινοπεύς. Και ως αναφέρουν οι ιστορικοί ήταν σε μεγάλο του μέρος πλωτός(Αλφειός = αλφάδι = ίσιος). Άλλη μία απόδειξη αυτών είναι ο μύθος του Αλφειού και της Αλφειαίας Αρτέμιδος, που ναός της, βρίσκονταν στην πόλη των Λετρίνων. 
Προς βορρά συνεχίζοντας κανείς στην περιοχή της ηπειρωτικής Κοίλης Ήλιδας, απέναντι από την Φεία θα πρέπει να υπήρξε ηΗλιακή Πύλος (στενό, πέρασμα) στο σημερινό Άγιο Ηλία ή Μυρτιά. Μετά κυριότερη πόλη ήταν το Έπειον κάπου κοντά στο Αλποχώρι, από όπου πήραν και το ονομά τους οι πρώτοι κάτοικοι της περιοχής. 
Στην Άνω Ήλιδα εκτεινόταν ο κόλπος του Χελωνώνταόπου στο βάθος ήταν η οχυρωμένη πόλις Ήλις, που έπαιξε τον σημαντικότερο ρόλο στην αρχαιότητα που όλοι ξέρουμε. Και στο βόρειο μέρος του, βρισκόταν η πόλη Υρμίνα (Ορμίνα). Η περιοχή του κάστρου και της Κυλλήνης αρχικά ήταν νησί μετά έγινε χερσόνησος που ενώνονταν με τη υπόλοιπη στεριά με στενή λωρίδα ξηράς. Και επειδή έμοιαζε με χελώνα ονομάστηκε Χελωνώντα.Άλλη σημαντική πόλη ήταν εδώ η Κυλλήνη με φυσικό λιμάνι. Τότε, άλλοτε ο ποταμός Πηνειόςέκβαλε στο κόλπο των Λεχαινών, και άλλοτε όπως σήμερα στο κόλπο της Γαστούνης. Συνέχεια ήταν το Βουπράσιο, κοντά στη σημερινή Βάρδα και το ακρωτήριο Άραξος ήταν το τελευταίο σύνορο της Ηλείας της αρχαιότητας προς βορρά. Τα πρώιμα μυθολογικά χρόνια, σε κάποιο μεγάλο σεισμό ή κατά την έκρηξη του ηφαιστείου της Σαντορίνης, (κατακλυσμός Δευκαλίωνα) μεγάλα κομμάτια της Ήλιδοςκαθίζησαν και άλλα βυθίστηκαν στην θάλασσα. Το Δυσπόντιο(δύς+πόντος) πιθανόν τότε είχε την δεύτερη τύχη. Τότε επίσηςδημιουργήθηκαν οιΓούβες. Οι περιοχές που οι αρχαίοι στηνΑττικήν (διάλεκτο) αποκαλούσαν ‘ΚοίληΉλις’. Ήταν δε τουλάχιστον δύο, η του Βουνάργου (ρήγμα Βουνάργου) και η τουΓούμερου (γούβα + μέρος) πολύ μικρότερη. Η πρώτη περιοχή ακόμη αποκαλείται έτσι και σήμερα, εκεί επίσης μία πόλις δεν καταστράφηκε και ονομάστηκε Ορθία. Στην ίδια περιοχή που σήμερα καλείται Φρασινιά (Φυσκόα) και κοντά στο Κουζούλικατασκευάστηκε το πρώτο τεχνικό φράγμα από τον Ηρακλή για να καθαρίσει τους στάβλους του Αυγεία, που πιθανόν βρίσκονταν στοΒούναργο (βούς + αγρός), όπως αντίστοιχα έγινε με τον Πηνειό στοΒουπράσιο (βούς + πράττω) Στη πρώτη περίπτωση σχηματίστηκε λίμνη που ο Παυσανίας αναφέρει ως Αέναον, και ήταν πολύ κοντά (1 Κm) από τα Λέτρινα. 
Από την αρχαιότητα, η Ηλεία ήταν μια εύφορη χώρα, με πολλές βροχές, πολύ περισσότερες από σήμερα, και με μεγάλη έλλειψη οικοδομικών πετρωμάτων, για την οικοδόμηση ισχυρών (κάστρων) πόλεων. Έτσι οικίστηκε κυρίως σε χωριά (όπως και σήμερα), με κύριο οικοδομικό υλικό τις ωμές πλίθες (γλίνα + άχυρα). Αυτός είναι και ο λόγος που δύσκολα εντοπίζονται ίχνη τους. Ενώ στα γύρω βουνά, όπου υπήρχαν πετρώδη εδάφη δημιουργήθηκαν πόλεις με ισχυρά τείχη.

Μια τόσο μεγάλη σε έκταση, και πλούσια περιοχή ,οι κάτοικοι της ήταν πολύ δύσκολο να την υπερασπισθούν σε περιπτώσεις επιδρομών ή πολέμων, χωρίς τις ισχυρές πόλεις κάστρα. Γι αυτό από τα πολύ πρώιμα χρόνια της ιστορίας της, οι κάτοικοι της, επινόησαν, "Τα άυλα τείχη",τους Ολυμπιακούς αγώνες, Ένα θεσμό που κράτησαν σχεδόν ασταμάτητα, για πάνω από 1300 χρόνια. Αυτός ο θεσμός, ήταν τα πιο ισχυρά άυλα τείχη, που ποτέ ο άνθρωπος επινόησε στην ιστορία του. Κατόρθωσαν έτσι αρχικά, χωρίς να το θέλουν, να ομογενοποιήσουν τα τότε Ελληνικά φύλλα, και να τους κάνουν να αισθάνονται όλοι Έλληνες. Να καθιερώσουν τους αγώνες τους, παγκοσμίως σεβαστούς. Να τους καταστήσουνώς βάση χρονολόγησης ή αναφοράς των σπουδαίων γεγονότων. Να εξασφαλίσουν με την εκεχειρία, για τη χώρα τους, ιερότητα, ασυλία και πολεμική ουδετερότητα, και να την κρατήσουν σχετικά μακριά από πολεμικές συρράξεις, κάτι που συντάραζε ανελλιπώς, με ολέθρια συχνά αποτελέσματα τα διάφορα ελληνικά φύλλα και πόλεις. Να καταστήσουν αυτό το θέαμα (must) σκοπό ζωής, του αρχαίου κόσμου. 
Το αρνητικό τους ήταν ότι, σαν ουδέτερη χώρα, ήταν εύκολος και ασφαλής τόπος μετεγκατάστασης κάθε λογής ατόμων, που μεμονωμένα εκδιώχθηκαν, εξορίστηκαν, κυνηγήθηκαν ή σαν φονιάδες κρύφτηκαν από τις πατρίδες τους. Από τους πρώτους που ήλθαν στη Ηλεία και εγκαταστάθηκαν ήταν οι Λύδες,Πελοπίδες, κατόρθωσαν αυτοί δε με πονηράδες να κυριαρχήσουν σε ολόκληρη τη χερσόνησο , να αλλάξουν ακόμη και το όνομα ολόκληρης της χερσονήσου, που ως τότε ονομαζόταν Πελασγία ή Απία, σε Πελοπόννησο. 
Η παράδoση αναφέρει πως ο Ιδαίος Ηρακλής με τους Κουρήτες ήΚρήτες Δακτύλους ήταν αυτοί που πρώτοι έφεραν από την Κρήτη την λατρεία του Δία, που τον ταύτισαν με τον χθόνιο θεό Αζάνα ήΖάνα και Ζεύς (Ζ=κεραυνός+άνας=βασιλιάς) και ίσως και τους αγώνες, από την πατρίδα τους, που εκείνη την εποχή, είχε αναπτύξει σπουδαίο πολιτισμό ( Μινωικός, ταυρομαχίες).

Με την παρακμή της κλασικής εποχής, η Ηλεία αποτέλεσε την εξέδρα αποβίβασης στη Βαλκανική, των κάθε λογής δια της θαλάσσης Δυτικών κατακτητών. Τις περισσότερες δε φορές αυτοί οι κατακτητές ή εισβολείς ήταν προσκαλεσμένοι των ίδιων των κατοίκων, για την διευθέτηση των μεταξύ τους εμφύλιωνσυρράξεων. Έτσι οι Ηλείοι Ελλανοδίκες ήταν οι πρώτοι, των ξένων (μη Ρωμαίων) που απέκτησαν την ιδιότητα και τα δικαιώματα του Ρωμαίου πολίτη, και από αυτούς μετά επεκτάθηκε σε όλους τούς Έλληνες, πράγμα που ακόμη και σήμερα, αποκαλούμε, εαυτούςΡωμιούς
Ενώ οι Βυζαντινοί στο όνομα του χριστιανισμού κατέλυσαν το μακροβιότερο πολιτισμικό θεσμό της αρχαιότητας, τους Ολυμπιακούς αγώνες, και οδήγησαν τη χώρα σε ερήμωση. 
Μετά οι Φράγκοι κατακτητές εγκατέστησαν στην εύφορη περιοχή της Ηλείας, την πρωτεύουσα της Πελοποννήσου, στην Ανδραβίδα. 
Ακόμη και οι Τούρκοι ήλθαν στην Πελοπόννησο προσκαλεσμένοι των αδελφών Κατακουζηνών όταν αλληλοσπαραζόταν, ο ένας από την Πάτρα και ο άλλος από το Μυστρά. 
Δυστυχώς η ίδια κατάσταση (διχόνοια-εμφύλιοι) συνεχίστηκε και τη χρονική περίοδο της απελευθέρωσης του "21" από τους Τούρκους. Ακόμη και τις μέρες μας που γέμισαν οι χαράδρες μας στο δάσος της Κάπελης με νεκρά κουφάρια, στον τελευταίο εμφύλιο πόλεμο.
Η ΦΥΛΕΤΙΚΗ ΚΑΤΑΓΩΓΗ ΤΩΝ ΗΛΕΙΩΝ

‘Όσον αφορά την φυλετική καταγωγή των κατοίκων γνωρίζουμε από την αρχαιότητα, ότι οι Ηλείοι ήταν αρχικά αυτόχθονες, που διαιρούνταν σε 12 φυλές και τρία κρατίδια. Δεν αναμίχθηκαν με τους Δωριείς, απεναντίας ήταν ομόφυλοι με τους Αιτωλούς και τους Θεσσαλούς. 
Στο διάβα των αιώνων, ο κάθε νέος κατακτητής στη Ηλεία εύρισκε εύκολη, και άφθονη πηγή σκλάβων ή δούλων και ακόμη άφθονο έμψυχο υλικό για τις τάξεις του στρατού του. Όταν μετά μπορούσε να εδραιωθεί στη περιοχή και ανακαλύπτοντας την γονιμότητα του εδάφους της, (και σε περιπτώσεις που τα εργατικά χέρια δεν επαρκούσαν), μετακινούσε στη περιοχή για τις αγροτικές δουλειές, χέρια από άλλες περιοχές της επικράτειας του. Έτσι στη περιοχή κατά καιρούς μετακινήθηκαν από τους εκάστοτε κατακτητές Ίωνες, Κρήτες, Μακεδόνες, Αιγύπτιοι - γύφτοι (που ποτέ δεν αφομοιώθηκαν από τους ντόπιους), Σλάβοι, Γάλοι, Σέρβοι, Αλβανοί, και άλλοι πληθυσμοί σε μικρότερους αριθμούς. Τα τελευταία δε, χρόνια οι Πακιστανοί.

Από την κλασική εποχή, όταν στα παράλια της άρχισαν, να σχηματίζονται τα παραθαλάσσια έλη και λόγω του θερμού και πολύ υγρού κλίματος, πολλές φορές στην ιστορία,ο πληθυσμός αποδεκατίστηκε, από ελονοσία και άλλες διάφορες επιδημίες. Εκάστοτε συνέβαινε αυτό οι Αρκάδες ως γείτονες αποτελούσαν την μόνιμη, ανεξάντλητη πηγή νέων εποίκων. Αυτοί συνήθιζαν από πολύ παλιά, ως κτηνοτρόφοι να μετακινούν τα κοπάδια τους βαρείς χειμώνες στα πεδινά και το καλοκαίρι να επιστρέφουν στα ορεινά. Όταν δε οι ασθένειες βρίσκονταν σε ύφεση δεν δίσταζαν να εγκατασταθούν μόνιμα στα χειμαδιά τους. Σήμερα η μεγάλη πλειονότητα των κατοίκων της Ηλείας έχει Αρκαδικές ρίζες ή καταγωγή.
ΙΔΙΑΙΤΕΡΑ ΦΥΛΕΤΙΚΑ ΧΑΡΑΚΤΗΡΙΣΤΙΚΑ
Επίσης λέγεται ένα φυλετικό ιδίωμα, των κατοίκων της Δυτικής Πελοποννήσου, είναι αυτό που έδωσε το σύγχρονο όνομα της Ελλάδος, στις Λατινογενείς γλώσσες Greece, Grecia, Grece, Greceland κλπ. Που προέρχεται από παράφραση της λατινικής λέξης grasso (λιπώδης, γλοιώδης). Και αυτό διότι οι κάτοικοι της, έχουν στις διατροφικές τους συνήθειες, να καταναλώνουν μεγάλες ποσότητες λαδερών φαγητών, έχουν δε το χαρακτηριστικό ιδίωμα συχνά να στάζει το λάδι στα σαγόνια τους και από εκεί στα ρούχα τους. Σαν αγροτικός - φτωχός πληθυσμός στους ξένους έδιναν την εντύπωση πώς ήταν ο λαός που πάντα φορούσε βρώμικα - λαδωμένα ρούχα. 
Υπάρχει και η άλλη εκδοχή, η χρήση της παραπάνω λέξης να χρησιμοποιήθηκε και με την μεταφορική της σημασία, καθότι σαν Έλληνες έχουμε το άλλο χαρακτηριστικό ιδίωμα, να χρησιμοποιούμε Δούρειους Ίππους. Σήμερα δε "το λάδωμα" (τομέσον) είναι καθεστώς πλέον, για την πραγματοποίηση των κάθε προσωπικών μας συμφερόντων. Στην σημερινή δε οικονομική κρίση διαφαίνεται ότι η διαφθορά και η ρουσφετολογία χαρακτηρίζει ολόκληρη τη χώρα.
Οι ιστορικοί μπορεί να αμφισβητούν την παραπάνω εκδοχή. Αλλά δεν μπορούν να αμφισβητήσουν τη πιθανότητα, ότι οι Δυτικοί, χρησιμοποίησαν αυτό το όνομα στη γλώσσα τους, γιατί ταίριαξε στο να χαρακτηρίσουν τη χώρα μας και τους κατοίκους της.
Επίσης οι γείτονες Επτανήσιοι αποκαλούσαν υποτιμιτικά τους Πελοποννήσιους, Μουργιάδες, Μωργιάδες και Μωριάδες από τη βενετσιάνικη λέξη mourga που σημαίνει βρώμικο λάδι. Τότε επικράτησε για ολόκληρη την Πελοπόννησο το όνομα, Μωργιάς και στους λόγιους Μωριάς και Μορέας

Ακόμη και οι Αμερικανοί τον 19 αιώνα, αποκαλούσαν τους μετανάστες από την Μεσόγειο και την Ελλάδα greaser για τον ίδιο λόγο. Στην Ηλεία επίσης υπάρχει χωριό με το όνομα Γκραίκα.
ΙΔΙΑΙΤΕΡΑ ΠΟΛΙΤΙΣΤΙΚΑ ΧΑΡΑΚΤΗΡΙΣΤΙΚΑ
Από την αρχαιότητα οι Ηλείοι ζώντας στη κατεξοχήν χώρα της γονιμότητας και της ευκαρπίας, λάτρεψαν περισσότερο από κάθε άλλο λαό, τους θεούς της ζωής και του θανάτου, τον Ποσειδώνα, την Αθηνά,την θεά του έρωτα Αφροδίτη, τον Άιδη, τον Διόνυσο και τον Έρμή και βέβαια τον πατέρα των θεών Ολύμπιο Δία. Συνέδεσαν δε τον θεό της ζωής και του θανάτου Άδη, με τη γυναίκα και το γυναικείο όργανο γονιμότητας, Άιδης – αιδοίο. Αντίστοιχη λατρεία υπήρχε με τον φαλλό στους Δελφούς.
Κατά δε την λατρεία του θεού Διονύσου, που πρωτολατρεύτηκε στην Ηλεία, χόρευαν άσεμνους σεξουαλικούς χορούς. Σε περιοχή που αναφέρεται ως Βαδύ ή Ηδύ (ηδονή) υπήρχε ναός αφιερωμένος στη μητέρα Αθηνά όπου γιορταζόταν σύμφωνα με το μύθο η ανθρώπινη γονιμότητα, η σεξουαλική ηδονή και απόλαυση. Εδώ ερχόντουσαν απο την εποχή του Ηρακλή τα ζευγάρια που είχαν πρόβλημα τεκνοποίησης, για να αποκτήσουν παιδιά. Αυτή η περιοχή μπορεί να εντοπισθεί στο σημερινό ποταμό "Κυράς Λαγκάδι" (ή Βόλα) που πηγάζει από την Νερομάνα (το νερό της μάνας). Επίσης η κοιλάδα και η μορφολογία του εδάφους πολύ ομοιάζει με το γυναικείο σεξουαλικό όργανο, ακόμη πίστευαν πως τα νερά του ποταμού είχαν και αφροδισιακές ιδιότητες.

Το ότι η χώρα της Ηλείας, αποτέλεσε από την αρχαιότητα γόνιμη καλλιεργήσιμη γεωργική περιοχή, μια άλλη απόδειξη είναι ότι στο διάβα των αιώνων εξελίχθηκε εδώ μια εντόπια ξεχωριστή ράτσα αλόγων που καλείται "Αλογο Ανδραβίδας", που είναι τα πιο κατάλληλα ζώα, για τις γεωργικές ανάγκες που επικρατούν στη περιοχή, καθώς επίσης ήταν πολύ καλά για τις Ολυμπιακές ιπποδρομίες. Φυλή που σήμερα βρίσκεται στο κόκκινο από την βιομηχανοποίηση της γεωργίας.

Η σημερινή παγκόσμια κλιματική αλλαγή, με τις ολέθριες πρόσφατες δασικές πυρκαγιές, η υπερεκμετάλλευση των φυσικών πόρων και πλούτου, η αλόγιστη χρήση χημικών λιπασμάτων, η βιομηχανοποίηση της γεωργίας, η αδιαφορία των κατοίκων της για το περιβάλλον οδηγούν ταχέως τη χώρα της Ηλείας σε μια νέα οικολογική καταστροφή με ανυπολόγιστες συνέπειες για τις επόμενες γενεές. Υπάρχει φόβος επόμενη ερημοποίηση της Ηλείας να μην είναι αποτέλεσμα εξωγενών παραγόντων αλλά των ίδιων των κατοίκων της.
Λέγετε επίσης, ότι όσοι δεν γνωρίζουν την ιστορία τους, είναι υποχρεωμένοι να την επαναλάβουν, ας μην είμαστε εμείς αυτοί.
Δημήτρης Κακούρης email: doctorolympio@gmail.com

 http://westpeloponnese.blogspot.com/p/blog-page_7223.html