Απαγορεύτηκε σε Αλβανό εθνικιστή η είσοδος στην Ελλάδα

Δεν επετράπη χθες από τις ελληνικές Αρχές η είσοδος στην Ελλάδα του προέδρου του εθνικιστικού κόμματος «Κίνημα για Ενωμένη Αλβανία» ο οποίος επιχείρησε να περάσει στη χώρα μας από τον συνοριακό σταθμό της Κακκαβιάς.

Πρόκειται για τον Ταχίρ Βελίου ο οποίος, όπως έγινε γνωστό από την αστυνομία, είναι στη λίστα ανεπιθυμήτων γι΄αυτο και δεν του επετράπη η είσοδος.

 

Σύμφωνα με πληροφορίες, ο Ταχίρ Βελίου ερχόταν στην Ελλάδα, για να παρουσιάσει στα Γιάννενα βιβλίο του σχετικά με την αποκαλούμενη από Αλβανούς εθνικιστές «Μεγάλη Αλβανία»

http://www.newsbomb.gr/ellada/news/story/720490/apagoreytike-se-alvano-ethnikisti-i-eisodos-stin-ellada

Καστελόριζο: Ο ακριτικός προμαχώνας του νέου Ελληνισμού (1905-1948)

Το Καστελόριζο κατά τους βαλκανικούς πολέμους και τον Α΄παγκόσμιο πόλεμο (1911-1915)

Στην νεότερη Ιστορία του Ελληνισμού το Καστελόριζο (1) (Μεγίστη) (2) κατέχει αναμφίβολα περίοπτη θέση. Και αυτό γιατί παρά την γεωγραφική του θέση πλησίον των Μικρασιατικών ακτών, οι κάτοικοι του νησιού κατάφεραν να διασώσουν αλώβητα το θρήσκευμα και το φρόνημα τους κατά την περίοδο της Τουρκοκρατίας. Κατά το δεύτερο μισό του 19ου αιώνα υπήρξε περίοδος σημαντικής ανάπτυξης για το νησί. Σύμφωνα με σχετικά στοιχεία της Οθωμανικής διοίκησης το 1905 το Καστελόριζο είχε 12.000 κατοίκους, διέθετε 3 σχολεία με 6 δασκάλους και αξιοσημείωτη παρουσία στο εμπόριο της περιοχής. Το Μάιο του 1911 οι Ιταλοί κατέλαβαν τα Δωδεκάνησα κατά τον Λιβυκό πόλεμο, αλλά δεν κατέλαβαν το Καστελόριζο για στρατηγικούς λόγους, παρά την σχετική πρόσκληση της δημογεροντίας του νησιού προς τον Ιταλό στρατηγό Amelio. Μετά την έναρξη του Α΄ Βαλκανικού πολέμου η Δημογεροντία του Καστελόριζου έστειλε υπόμνημα στον Βενιζέλο με το οποίο ζητούσε την ένωση του νησιού με την Ελλάδα. 

Ο Βενιζέλος αρνήθηκε φοβούμενος διεθνείς επιπλοκές από μια μονομερή ενέργεια, όμως εν αγνοία του ο τμηματάρχης του υπουργείου εξωτερικών Ίων Δραγούμης (3) προπαρασκεύασε μυστικά μια απόβαση στο νησί 30 Κρητικών υπό τον οπλαρχηγό Δασκαλάκη. Η απόβαση έγινε την 1η Μαρτίου 1913 με επιτυχία καθώς η μικρή Τουρκική φρουρά που βρισκόταν στο νησί παραδόθηκε χωρίς αντίσταση και η Ελληνική σημαία υψώθηκε στο διοικητήριο στην θέση της Τουρκικής. Η ενέργεια αυτή που είχε την σιωπηρή επιδοκιμασία του υπουργού εξωτερικών Λάμπρου Κορομηλά εξόργισε τον Βενιζέλο ο οποίος απέσυρε αμέσως το σώμα των Κρητών οπλοφόρων και έθεσε σε ολιγόμηνη

Ίων Δραγούμης

διαθεσιμότητα τον Δραγούμη. Ακολούθησαν επιδρομές Τουρκοκρητικών από την απέναντι ακτή, σφαγές και λεηλασίες στο νησί που εξανάγκασαν τον Βενιζέλο να αποστείλει εκ νέου Έλληνα διοικητή (Βασίλης Τζαβέλας) για να επιβληθεί η τάξη, χωρίς όμως να κάνει δεκτό το αίτημα για την τυπική ένωση του νησιού με την Ελλάδα.

Ήδη από τις αρχές του Α΄ παγκοσμίου πολέμου, η λεκάνη της Ανατολικής Μεσογείου απέκτησε σημαντική γεωστρατηγική σημασία για τις δυνάμεις της Αντάντ μετά την προσχώρηση της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας στο στρατόπεδο των Κεντρικών Αυτοκρατοριών, καθώς ουσιαστικά είχε αποκοπεί η επικοινωνία με την Τσαρική Ρωσία. Αρχικά, οι Αγγλογάλλοι προσπάθησαν να εκπορθήσουν τα στενά των Δαρδανελλίων με την αποτυχημένη εκστρατεία της Καλλίπολης που κατέληξε σε ένα λουτρό αίματος του μικτού εκστρατευτικού σώματος Αυστραλών, Άγγλων και Γάλλων. Μετά την αποτυχία αυτή, οι σύμμαχοι προσπάθησαν να προσελκύσουν τα κράτη της Βαλκανικής στο στρατόπεδο τους, προσφέροντας μεγάλα εδαφικά ανταλλάγματα κυρίως εις βάρος της αντίπαλης Οθωμανικής Αυτοκρατορίας. Η Ελλάδα αρχικώς είχε τηρήσει ουδετερότητα ευμενή προς την Αντάντ, όμως τόσο η γεωγραφική της θέση όσο και η πολιτική αστάθεια με την διάσταση απόψεων μεταξύ του Βασιλιά Κωνσταντίνου και του Βενιζέλου, έδιναν την ευκαιρία  στους Συμμάχους να παραβιάζουν βάναυσα την Ελληνική ουδετερότητα προσπαθώντας να εκβιάσουν την Ελληνική έξοδο στον πόλεμο στο πλευρό τους. Η πίεση αυτή εκφράστηκε με κινήσεις και στα νησιά του Αιγαίου που βρίσκονταν υπό ελληνική κυριαρχία.

Η κατάληψη του Καστελόριζου από την Γαλλία και οι διπλωματικές επιπλοκές

(14 Δεκεμβρίου 1915)

Η αρχή είχε γίνει με την Λήμνο, την οποία οι Σύμμαχοι κατέλαβαν αυθαίρετα το 1915 και χρησιμοποίησαν ως ναυτική βάση και ορμητήριο για την εκστρατεία στην Καλλίπολη. Μετά την δεύτερη παραίτηση Βενιζέλου, οι σχέσεις Ελλάδας - Αντάντ επιδεινώθηκαν ακόμη περισσότερο, με τους Άγγλους να καταλαμβάνουν αρχικά την Μήλο (21 Νοεμβρίου) και λίγο αργότερα την Μυτιλήνη (30 Δεκεμβρίου). Σε αυτή τη χρονική περίοδο οι Γάλλοι αποφάσισαν να εκμεταλλευτούν το ιδιότυπο καθεστώς κυριαρχίας του Καστελόριζου και να το καταλάβουν. Για τον σκοπό αυτό ο Γάλλος υποπρόξενος της Ρόδου Λαφφόντ ήρθε σε μυστική συνεννόηση με τον Λακερδή που βρισκόταν έγκλειστος στις φυλακές ως ανυπότακτος. Ο Λαφφόντ χρηματοδότησε τον Λακερδή, ο οποίος χάρις την βοήθεια συγγενών και οπαδών του (4) απέδρασε από το κρατητήριο, κατέλαβε το διοικητήριο του νησιού κατεβάζοντας την Ελληνική σημαία αναβιβάζοντας την Γαλλική.

Η ενέργεια αυτή αιφνιδίασε την Ελληνική κυβέρνηση που βρισκόταν όμως υπό πίεση λόγω του συμμαχικού αποκλεισμού του Πειραιά και του ναυστάθμου της Σαλαμίνας που ακόμη όμως ήταν σχετικά χαλαρός και  αφορούσε κυρίως τον περιορισμό των εισαγωγών πρώτων υλών και σίτου. Μετά από μεγάλες δυσκολίες το Ελληνικό υπουργείο ναυτικών απέστειλε το καταδρομικό "Έλλη" στην περιοχή του Καστελόριζου για να αποκαταστήσει το προηγούμενο ευνοϊκό για την Ελλάδα καθεστώς. Το Ελληνικό πλοίο έφτασε στην περιοχή στις 14 Δεκεμβρίου, όμως είχε καθυστερήσει κάποιες ώρες. Τα ξημερώματα της ίδιας ημέρας 2 Γαλλικά καταδρομικά είχαν πλεύσει στο λιμάνι του

Το καστελόριζο το 1916

νησιού και είχαν αποβιβάσει 500 Γάλλους πεζοναύτες. Το Ελληνικό πλοίο αποχώρησε άπρακτο, αλλά η ελληνική κυβέρνηση αντέδρασε με διακοίνωση που επέδωσε στην Γαλλική κυβέρνηση με την οποία υπογράμμιζε τον καθαρά Ελληνικό χαρακτήρα του νησιού, ενώ απαιτούσε την άμεση αποχώρηση των Γαλλικών στρατευμάτων.

Η διπλωματική αυτή διακοίνωση κοινοποιήθηκε στις Ευρωπαϊκές πρωτεύουσες στην Κωνσταντινούπολη και στην Ουάσιγκτον προκαλώντας ανάμικτες αντιδράσεις. Η κοινή γνώμη της Ιταλίας αιφνιδιάστηκε από την εύκολη Γαλλική κατάληψη του νησιού, η γνώμη του Άγγλου υπουργού εξωτερικών Γκρέϋ ήταν ότι οι δύο πλευρές Ελλάδα και Γαλλία όφειλαν να επιλύσουν την διαφορά με έναν αμοιβαίο συμβιβασμό, ενώ ο Γάλλοι ιθύνοντες σε συνάντηση τους με τον Έλληνα πρέσβη Ρωμανό άφησε να διαφανεί η πρόθεση των Γάλλων να επιστρέψουν το νησί στην Ελλάδα μετά το τέλος του πολέμου. Τέλος οι Τούρκοι με κατηγορηματική του διακοίνωση στον Έλληνα πρέσβη στην Κωνσταντινούπολη Τσαμαδό, υποστήριζαν ότι το νησί αποτελούσε αναπόσπαστο κομμάτι της Οθωμανικής επικράτειας.

Αναμφίβολα η Γαλλική κατάληψη του νησιού φάνηκε στην Διεθνή κοινή γνώμη ως ωμή ιμπεριαλιστική επέμβαση μιας μεγάλης δύναμης εις βάρος της ουδετερότητας ενός μικρού κράτους. Υπό το βάρος των εντυπώσεων αυτών, η Γαλλική πλευρά υποστήριξε ότι δεν κατέλαβε στρατιωτικά το νησί, αλλά απλώς αποβίβασε δυνάμεις για να εγκαταστήσει ραδιοτηλεγραφικό σταθμό. Επίσης η Γαλλία επισήμως υποστήριζε ότι το νησί άνηκε νομικά στην Οθωμανική Αυτοκρατορία, ενώ επίσης επιστρατεύτηκε και το επιχείρημα ότι οι Γερμανοί χρησιμοποιούσαν τις ακτές τις Μικράς Ασίας ώστε να ανεφοδιάζουν τα υποβρύχια τους. Είναι άλλωστε αποδεδειγμένο ότι η Γαλλική κυβέρνηση είχε επηρεαστεί από αναφορές διπλωματών και μυστικών πρακτόρων της που δρούσαν στην Ελλάδα και οι οποίοι υποστήριζαν ότι Γερμανικά υποβρύχια ανεφοδιάζονταν με την βοήθεια των Ελληνικών αρχών. Μια τέτοια αναφορά είχε στείλει και ο υποπρόξενος Λαφφόν από την Ρόδο στην οποία υποκινούσε την Γαλλική κυβέρνηση να καταλάβει το Καστελόριζο για να σταματήσει η δραστηριότητα αυτή. Το Καστελόριζο χρησίμευσε πολύ λίγο στην Γαλλία, καθώς ο υποβρυχιακός πόλεμος της Γερμανίας στην περιοχή ήταν ανύπαρκτος, ενώ μια Γερμανική πυροβολαρχία από την απέναντι Τουρκική ακτή βομβάρδιζε συχνά το νησί. Μετά το τέλος του Α΄ παγκοσμίου πολέμου, η Γαλλική κυβέρνηση απένειμε ανώτατο στρατιωτικό παράσημο ανδρείας στους κατοίκους του νησιού για το θάρρος και την εγκαρτέρηση που επέδειξαν.

Το Καστελόριζο κατά τον Μεσοπόλεμο (1918-1940)

Η τύχη του νησιού συνέχισε να είναι περιπετειώδης, καθώς βρισκόταν στο υπόμνημα του Ελευθέριου Βενιζέλου με τις Ελληνικές διεκδικήσεις που υποβλήθηκε στην συμμαχική επιτροπή του Συνεδρίου της Ειρήνης στις 17/30 Δεκεμβρίου 1918. Σύμφωνα με την συνθήκη των Σεβρών, η Τουρκία

Ιταλικά πλοία στο Καστελόριζο

παραιτούνταν τυπικά υπέρ της Ιταλίας για τα Δωδεκάνησα συνολικά(και για το Καστελόριζο) ενώ σύμφωνα με την συμφωνία Βενιζέλου - Τιτόνι όφειλε το νησί να περάσει σε Ελληνική κυριαρχία, η συνθήκη όμως τελικώς δεν επικυρώθηκε ούτε από την Γαλλία ούτε από την Ιταλία. Στην Γαλλία επικράτησε ένα κλίμα ευφορίας ότι το νησί θα αποτελούσε συνδετικό κρίκο με τα Γαλλικά συμφέροντα στην Κιλικία και την Συρία, άποψη που έμελλε να διαψευστεί καθώς το Καστελόριζο ήταν μικρό σε μέγεθος νησί και δεν διέθετε λιμάνι με τις αντίστοιχες υποδομές ώστε να διαδραματίσει ένα τέτοιο ρόλο. Έτσι την 1η Μαρτίου 1921 οι Γάλλοι πώλησαν το Καστελόριζο στους Ιταλούς που λόγω Δωδεκανήσων είχαν σημαντικά συμφέροντα στην περιοχή.

Μετά την Μικρασιατική καταστροφή, στις διαπραγματεύσεις της Λοζάννης ο Ισμέτ Ινονού ζήτησε επίμονα το Καστελόριζο να επιστρέψει στην Οθωμανική κυριαρχία, αλλά τελικώς το νησί ακολούθησε την τύχη των Δωδεκανήσων και κατακυρώθηκε στην Ιταλία του Μουσολίνι. Ακολούθησε η μεσοπολεμική περίοδος με τις Ιταλικές προσπάθειες για τον εκλατινισμό του νησιού (όπως και στα υπόλοιπα Δωδεκάνησα), με επεμβάσεις των Ιταλών στην εκπαίδευση των Καστελορίζιων αλλά και στις θρησκευτικές τους εκδηλώσεις (5). Η περίοδος αυτή σφράγισε την πληθυσμιακή παρακμή του νησιού που είχε ήδη αρχίσει από το 1912, λόγω της ανασφάλειας και της πολιτικής αστάθειας που οδήγησαν πολλούς κατοίκους του Καστελόριζου στην μετανάστευση στηνΑίγυπτο, στην Αυστραλία και στην Αθήνα. Το 1926 ένας μεγάλος σεισμός στην περιοχή προκάλεσε ζημιές σε πολλές κατοικίες και δημόσια κτήρια, ενώ το 1932 η πλειοψηφία του νησιού διαμαρτυρήθηκε έντονα κατά του δημάρχου Λακερδή και των Ιταλικών αρχών για τους περιορισμούς και τους έκτακτους φόρους που είχαν επιβληθεί στο εμπόριο του νησιού, διαμαρτυρία όμως που είχε περισσότερο κοινωνικό και όχι εθνικό χαρακτήρα (6).  Ο πληθυσμός του νησιού μειωνόταν σταθερά σε όλο τον Μεσοπόλεμο, με αποτέλεσμα το νησί το 1940 να έχει μόλις 1.400 κατοίκους.

Το Καστελόριζο κατά τον Β΄παγκόσμιο πόλεμο - Ένωση με την Ελλάδα (1940-1948)

 Κατά τον Β΄παγκόσμιο πόλεμο το Καστελόριζο απελευθερώθηκε από τους Άγγλους αρχικά για λίγα 24ωρα στις 24 Φεβρουαρίου 1941 και αμέσως μετά τον Σεπτέμβριο του 1943, όταν και μεταβλήθηκε σε στρατιωτική βάση. Μετά από εκτεταμένους Γερμανικούς βομβαρδισμούς στις 17 Οκτωβρίου 1943, το νησί εκκενώθηκε εντελώς (7) από τους κατοίκους του, οι οποίοι μεταφέρθηκαν αρχικά στις απέναντι Τουρκικές ακτές και αμέσως μετά σε στρατόπεδα προσφύγων στην Νουζεϊράτ της Γάζας, όπου υπήρχαν πρόσφυγες και από τα Δωδεκάνησα. Το Καστελόριζο μεταβλήθηκε σε σταθμό

Βρετανοί στρατιώτες στο καστελόριζο το 1944

ανεφοδιασμού καυσίμων για τον Βρετανικό στόλο, ενώ δέχθηκε δεκάδες βομβαρδισμούς που μετέτρεψε την πόλη σε ερείπια. Η καταστροφή ολοκληρώθηκε με μια μεγάλη φωτιά που στις 6 Ιουλίου του 1944 κατέκαψε ότι είχε μείνει όρθιο στο Καστελόριζο. Υπάρχει η υποψία πως Άγγλοι στρατιώτες έβαλαν την φωτιά για να καλύψουν τις κλοπές που είχαν γίνει στα σπίτια των απόντων κατοίκων, καθώς περιουσιακά στοιχεία των νησιωτών βρέθηκαν να πωλούνται στα παζάρια της Ανατολής. Τελικά μόλις τον Οκτώβριο του 1945 επέστρεψαν στο νησί μόνο 900 κάτοικοι (8) για να αντικρίσουν μόνο ερείπια και λεηλατημένα σπίτια. Η Αγγλική κυβέρνηση πρόσφερε αποζημιώσεις ώστε η ζωή στο νησί να ξεκινήσει και πάλι κυριολεκτικά εκ του μηδενός. Τελικώς το πολύπαθο νησί ενώθηκε με την Ελλάδα στις 7 Μαρτίου 1948, ακολουθώντας την τύχη των Δωδεκανήσων.

Ι. Β. Δ.

Σημειώσεις 

(1)Η ονομασία Καστελόριζο την συνάντησα αλλού με ένα "λ" αλλού με δύο, χωρίς να μπορώ να καταλάβω ποια εκδοχή είναι η σωστή. Προτίμησα αυτή με το ένα "λ", αλλά αν κάποιος αναγνώστης γνωρίζει καλύτερα το θέμα θα το εκτιμούσα ιδιαίτερα αν με διαφώτιζε. Δείτε και εδώ σχετικά:http://www.facebook.com/kastellorizon

(2) Η ονομασία Μεγίστη κατά μια εκδοχή δόθηκε στο νησί επειδή ήταν το μεγαλύτερο από όλες τις μικρές νησίδες της περιοχής. Η ονομασία Καστελόριζο (castelrosso) είναι Λατινική και σημαίνει το "κόκκινο κάστρο", λόγω του κόκκινου χρώματος του βράχου πάνω στο οποίο ήταν χτισμένη η ακρόπολη του νησιού 

(3) Ο Ίων Δραγούμης έδειξε γενικότερο ενδιαφέρον για την περίπτωση των Δωδεκανήσων, οργανώνοντας συνέδριο αντιπροσώπων των νησιών στην Πάτμο, με το οποίο ζήτησαν την ένωση των νησιών τους με την Ελλάδα

(4) Σύμφωνα με πληροφορίες που βρήκα αλλά δεν κατάφερα να διασταυρώσω επαρκώς, η πλειοψηφία των κατοίκων του νησιού ήταν Βενιζελικοί και η ενέργεια του Λακερδή βρήκε αρκετούς συμπαραστάτες λόγω των πολιτικών παθών της εποχής

(5)Συγκεκριμένα για την τέλεση οποιουδήποτε θρησκευτικού μυστηρίου στο νησί (γάμος, κηδεία κτλ) με το ορθόδοξο τυπικό χρειαζόταν ειδική άδεια από τον Ιταλό Κυβερνήτη των Δωδεκανήσων

(6)Όλα τα σχετικά άρθρα που διάβασα επιμένουν σε αυτό το σημείο

(7) Οι μόνοι κάτοικοι που δεν εγκατέλειψαν την περιοχή ήταν η "Κυρά της Ρω" Δέσποινα Αχλαδιώτη μαζί με την τυφλή μητέρα της, η οποία αψηφώντας τις δυσκολίες παρέμεινε στο νησί της και συνεργάστηκε με τον "Ιερό Λόχο" που απελεθέρωσε τελικώς τα Δωδεκάνησα. Η "κυρά της Ρω" Δέσποινα Αχλαδιώτη επί 40 χρόνια ύψωνε την Ελληνική σημαία προσφέροντας σημαντικές Εθνικές υπηρεσίες για τις οποίες τιμήθηκε από την Ακαδημία Αθηνών, το Πολεμικό Ναυτικό, η Βουλή των Ελλήνων, η Εθνική Τράπεζα, Δήμοι, Σύλλογοι και άλλοι φορείς.

(8) Κατά την τελευταία μεταφορά κατοίκων από την Παλαιστίνη στις 29 Σεπτεμβρίου 1945, το πλοίο που έκανε την μεταφορά ναυάγησε και πνίγηκαν 32 Καστελορίζιοι

  

Πηγές

Συλλογικό έργο, Ιστορία του Ελληνικού Έθνους, εκδόσεις "Εκδοτική Αθηνών"

Αρετή Τούντα-Φεργάδη, Θέματα Ελληνικής Διπλωματικής Ιστορίας (1912-1934), εκδόσεις "Παρατηρητής"

Διεύθυνση Ιστορίας Στρατού, Η Ελλάς και ο πόλεμος στα Βαλκανια (1914-1918), εκδόσεις Γ.Ε.Σ.

http://www.kastellorizo.org/megisti/istoria.htm

http://www.kastellorizo.com.au/about-us/victorian-association

http://www.istorikathemata.com/2013/04/Kastelorizo-1905-1948.html

Διχασμός εξ απαλών ονύχων

γράφει ο κ. Μίκης Πρωτοπαπαδάκης

Ετούτες τις μέρες τα παιδιά της ΣΤ΄ Δημοτικού διδάσκονται στο μάθημα της Ιστορίας για τα γεγονότα της αρχής του 20^ου αιώνα. Προσέξαμε ότιμέσα στο βιβλίο του μαθήματος περιέχονται κάποιες προτάσεις που μπορούν εύκολα να προκαλέσουν την εισαγωγή των παιδιών στο πνεύμα του Εθνικού Διχασμού.

   Η επαναφορά του Κωνσταντίνου

   Προσέξαμε το παρακάτω απόσπασμα από την σελ. 195 του βιβλίου της Ιστορίας της τάξης αυτής:

   «Το Νοέμβριο του 1920 ο Βενιζέλος έχασε τις εκλογές. Την εξουσία ανέλαβαν οι πολιτικοί του αντίπαλοι, οι οποίοι επανέφεραν στο θρόνο το βασιλιά Κωνσταντίνο, προκαλώντας με την ενέργεια τους αυτή τη δυσαρέσκεια των Άγγλων και των Γάλλων».

       Η αναφορά στην ‘‘δυσαρέσκεια’’ της Αγγλίας και της Γαλλίας οδηγεί στην άποψη, ότι αυτή  είχε ως συνέπεια την διακοπή της υποστήριξης των Δυνάμεων αυτών  προς την Ελλάδα και την συνεπακόλουθη ήττα του στρατού μας στη Μικρά Ασία,  πράγμα που μπορεί να χαρακτηρισθεί ως πράξη Εσχάτης Προδοσίας.   

    Τα πραγματικά γεγονότα, όμως, διαψεύδουν την απατηλή αυτήν άποψη. Μαθαίνουμε από το ημερολόγιο του Άγγλου Αρχιστρατήγου Sir Henry Wilson, ότι οι Μεγάλες Δυνάμεις ουδέποτε μας είχαν υποστηρίξει. Από την αρχή του Μικρασιατικού Πολέμου,  η Γαλλία είχε συμμαχήσει με την

Τουρκία  και η Αγγλία είχε δηλώσει προς τον Βενιζέλο ότι δεν πρόκειται να υποστηρίξει την Ελλάδα, ούτε με χρήματα, ούτε με στρατό ή ο,τιδήποτε άλλο (Sir Henry Wilson. His Life and Diaries, London 1927, Vol. II,. από το βιβλίο “The allied secret services in Greece” του Sir Basil Thomson, Αρχηγού της Intelligent Service 1915-1922). Ο ισχυρισμός ότι δήθεν οι Δυνάμεις διέκοψαν εκείνο που δεν υπήρξε, είναι εκτός πραγματικότητας.

        Το θέμα δημιουργήθηκε από κάποιες ανακοινώσεις της Αγγλίας και της Γαλλίας σχετικές με την ‘‘δυσαρέσκειά’’ τους για την επάνοδο του Κωνσταντίνου. Οι ανακοινώσεις αυτές αποδίδονται στην προσπάθειά των υπόψη Δυνάμεων να καλύψουν επικοινωνιακά την αθέτηση των υποχρεώσεών που είχαν απέναντι στην Ελλάδα, υποχρεώσεις που προέκυψαν από το γεγονός, ότι η χώρα μας είχε πολεμήσει στο πλευρό τους στον Α΄ Παγκόσμιο πόλεμο (πρακτικά της Δίκης των Έξι, απολογία Πέτρου Πρωτοπαπαδάκη).

    Τα εδάφη της Σμύρνης και της Θράκης

     Ένα ακόμη διχαστικό χωρίο από το ίδιο βιβλίο βρίσκουμε στην σελίδα 191. Πρόκειται για την αναφορά στην Συνθήκη των Σεβρών, που υπογράφθηκε στις 10 Αυγούστου 1920. Στο υπόψη χωρίο παρουσιάζονται τα ευνοϊκά στοιχεία, που προβλέπονταν από την Συνθήκη ως πραγματικά γεγονότα, ως κέρδη της χώρας μας. Τέτοια ‘’κέρδη’’ ήσαν π.χ. η παραχώρηση στην Ελλάδα της Θράκης και ο έλεγχος της Σμύρνης.

     Αν δεχθούμε, ότι πραγματικά τα εδάφη αυτά είχαν παραχωρηθεί στην Ελλάδα σε εφαρμογή της Συνθήκης των Σεβρών, τότε, το γεγονός ότι παρέμειναν τελικά στην τουρκική κατοχή, σημαίνει, ότι της τα παρέδωσε η Ελληνική Κυβέρνηση, κάτι που θα ήταν πράξη  Εσχάτης Προδοσίας. Σε υποσημείωση, όμως, της ίδιας σελίδας αναφέρεται, αντίθετα προς τα παραπάνω, ότι η Συνθήκη δεν εφαρμόσθηκε. Άρα, σύμφωνα με το ίδιο βιβλίο, δεν είχαμε κερδίσει ούτε την Θράκη, ούτε τον έλεγχο της Σμύρνης, ούτε τα υπόλοιπα πλεονεκτήματα που προβλέπονταν στην Συνθήκη. Επομένως δεν υπήρξε πράξη Εσχάτης Προδοσίας. Αυτή η δεύτερη εκδοχή για την εφαρμογή της Συνθήκης των Σεβρών είναι εκείνη, που η αντικειμενική Ιστορία δέχεται ως πραγματική (βλ. Ιωάννη Παπαφλωράτου, Η Ιστορία του Ελληνικού Στρατού).

   Στο δικαστήριο του Άρειου Πάγου

  Οι ισχυρισμοί, ότι η επάνοδος του Κωνσταντίνου τον Νοέμβριο 1920 έβλαψε την Ελλάδα, και ότι η Κυβέρνηση παρέδωσε την Θράκη και την Σμύρνη  στην Τουρκία, ήσαν δήθεν πράξεις Εσχάτης Προδοσίας, χρησιμοποιήθηκαν στην Δίκη των Έξι για να δικαιολογήσουν την ποινή του θανάτου των κατηγορηθέντων.

   Όπως είδαμε, οι κατηγορίες αυτές ήσαν εκτός πραγματικότητας. Η πλάνη τους (στην δικαστική γλώσσα ‘‘πλάνη περί τα πράγματα’’) επισφραγίσθηκε επίσημα από τον Άρειο Πάγο κατά την Αναψηλάφηση της Δίκης των Έξι. Το Ανώτατο Δικαστήριο έκρινε, ότι «οι κατηγορηθέντες ήσαν αθώοι από τα αδικήματα για τα οποία είχαν κατηγορηθεί» (αποφάσεις Αρείου Πάγου 1533/2009 και 1675/2010 του Ζ΄ Ποινικού Τμήματος και 2/14-1-2010 της Ολομέλειας).

    Με τα κείμενα του βιβλίου της Ιστορίας της ΣΤ΄Δημοτικού που αναφέραμε, η Εθνική Παιδεία έρχεται ακόμη μια φορά σε αντίθεση με τα ιστορικά γεγονότα, αλλά και με το Έθνος που υπηρετεί, αφού περιφρονεί αποφάσεις του Ανωτάτου Δικαστηρίου.

http://www.istorikathemata.com/2015/05/blog-post.html

ΑΠΟΚΑΛΥΨΗ ΤΗΣ NASA Εξαντλούνται τα αποθέματα νερού στη Μ. Ανατολή

Aπώλεια ποσότητας νερού ίσης με το μέγεθος της Ερυθράς Θάλασσας, απώλεσε η περιοχή της Μ. Ανατολής λόγω συνδυασμού κακής διαχείρισης υδάτινων πόρων, υπερεκμετάλλευσης γεωτρήσεων, αυξημένης ζήτησης και της μεγάλης ξηρασίας που έπληξε τη περιοχή το 2007.

15/02/2013

Αυτό είναι το συμπέρασμα έκθεσης που δημοσιεύτηκε από τη NASA συνδυάζοντας δεδομένα μετρήσεων δορυφόρων μέτρησης βαρυντικού πεδίου από το 2003 για μια περίοδο 7 ετών.

Σύμφωνα με νεότερες πληροφορίες σχτικά με το θέμα οι δορυφόροι που χρησιμοποιούνται στο πλαίσιο του προγράμματος GRACE (Gravity Recovery and Climate Experiment) της NASA ανάλυσαν δεδομένα που αποκάλυψαν ότι αποθέματα πόσιμου νερού μεγέθους 144 εκ. κυβικών/χλμ σε χώρες που διέρχονται οι ποταμοί Τίγρης και Ευφράτης (Τουρκία, Συρία, Ιράκ, Ιράν), απωλέστηκαν.

Η απώλεια αυτή προκλήθηκε σε ποσοστό 60% από γεωτρήσεις που μείωσαν τον υδροφόρο ορίζοντα ταχύτατα γεγονός που προκάλεσε την αποξήρανση 1.000 πηγαδιών στο Ιράκ με ανυπολόγιστες συνέπειες για το τοπικό πληθυσμό.

Μειωμένη χιονόπτωση και απώλεια υδάτων από λίμνες συνέβαλε επίσης στη μείωση των πόσιμων υδάτινων πόρων.

Η απώλεια αυτή σημειώνει η έρευνα της NASA είναι από τις μεγαλύτερες που έχουν συμβεί στον πλανήτη.

Επισημαίνεται ότι οι αποδίξεις αυτές προμυνύουν ότι επέρχεται κρίση στη Μέση Ανατολή η οποία θα αφορά το νερό καθώς οι ολοένα αυξανόμενοι πληθυσμοί σε συνδυασμό με τις πολεμικές συγκρούσεις και τις παρατεταμένες ξηρασίες, θα οδηγήσουν με μαθηματική ακρίβεια πολλές από τις χώρες της περιοχής σε απόγνωση στις αμέσως επόμενες δεκαετίες.

Χώρες που έχουν πληγεί όπως η Υεμένη κατηγορούν ευθέως τις ανεπτυγμένες χώρες πετρελαιοπαραγωγούς του Κόπλου ως υπέυθυνες καθώς άντλησαν υπόγεια αποθέματα για να τροφοδοτήσουν τεράστιες πόλεις που χτίστηκαν με πετροδολάρια στη μέση της ερήμου.

O ρόλος της Τουρκίας στη πρόκληση ξηρασίας

Σε ανάλογη έκθεση που κοινοποιήθηκε στις συνομιλίες των Ηνωμένων Εθνών στο Κατάρ, επίσης διαπιστώθηκε η δραματική μείωση υδάτινων αποθεμάτων σε Μέση Ανατολή και Β. Αφρική.

Εάν ληφθεί υπόψη ότι οι επιστήμονες αναμένουν επιδείνωση των περιόδων ξηρασία λόγω αλλαγής του παγκόσμιου κλίματος, εκτιμάται ότι θα μειωθούν τα ήδη χαμηλά διαθέσιμα αποθέματα κατά 10% μέχρι το 2050, ενώ η ζήτηση θα αυξηθεί κατά 60% μέχρι το 2045.

Ο ανταγωνισμός για τον έλεγχο των υδάτινων πόρων μεταξύ των χωρών της περιοχής χειροτερεύει τη κατάσταση.

Χαρακτηριστικό παράδειγμα ο έλεγχος που ασκεί η Τουρκία στα υδάτινα αποθέματα του Τίγρη και του Ευφράτη με φράγματα στο πλαίσιο του προγράμματος « Μεγάλη Ανατολία» που καθορίζει πόσο νερό θα περάσει στη Συρία και το Ιράκ.

Η έλλειψη συνεργασίας και συντονισμού μεταξύ των τριών χωρών εξ αιτίας εντάσεων, συγκρούσεων και της επιθετικής εξωτερικής πολιτικής της Άγκυρας επιδείνωσε τη ξηρασία σε Συρία και Ιράκ από το 2007 και έπειτα, διοχετεύοντας το νερό σε αρδευτικά κανάλια για να ποτίσει καλλιεργήσιμες εκτάσεις.

Αντίθετα οι πληθυσμοί στη Συρία και το Β. Ιράκ είδαν τη στάθμη των δύο μεγάλων ποταμών να μειώνεται και στράφηκαν αναγκαστικά σε γεωτρήσεις αντλώντας τα διαθέσιμα αποθέματα του υδροφόρου ορίζοντα.

Η μελέτη επισημαίνει ότι σε κοινωνίες με έθραυστες ισορροπίες σε κοινωνικό, οικονομικό και πολιτικό επίπεδο αυτό συνέβαλε μόνο στην επιδείνωση της κατάστασης.

Επιτπώσεις σε Ευρώπη προβλέπει το Πεντάγωνο

Με δεδομένο ότι είναι γνωστή, η κατάρτιση επιχειρησιακών σχεδίων βάση μελετών που χρηματοδοτεί το Πεντάγωνο των ΗΠΑ για τις περιβαλλοντικές επιπτώσεις σε παγκόσμιο επίπεδο, τα επόμενα 50-100 χρόνια είναι πλέον φανερό ότι πολεμικές συγκρούσεις αναμένεται να ξεσπάσουν όχι για το πετρέλαιο αλλά για το νερό.

Επιπλέον η μαζική μετακίνηση εξαθλιωμένων μαζών πληθυσμού λόγω ξηρασίας θα αποτελέσει τεράστια πρόκληση για την ασφάλεια όχι μόνο της Τουρκίας αλλά ολόκληρης της Ευρώπης ενώ η Ελλάδα ως η χώρα – προθάλαμος για την ευρωπαϊκή ήπειρο, είναι βέβαιο ότι δεν θα μπορέσει να ανταποκριθεί σε τέτοια σενάρια.

Εάν σήμερα η χώρα έχει καταντήσει σε αυτά τα χάλια από μια «ήπια» μετακίνηση προσφύγων και οικονομικών μεταναστών - λόγω οικονομικής κρίσης - δεν είναι δύσκολο να φανταστούμε ποιες συνέπειες θα έχει μια παγκόσμια κλιματική μεταβολή με κρίση ξηρασίας που σύμφωνα με όλες τις ενδείξεις θα πλήξει τη περιοχή της Μ. Ανατολής τα επόμενα 30-60 χρόνια..

Βεβαίως πολλοί πιστεύουν ότι τα σενάρια αυτά μπορεί να συμβούν και ακόμη νωρίτερα. Το μόνο σίγουρο είναι ότι απαιτείται προετοιμασία και συγκροτημένη πολιτική για την αντιμετώπιση των σημερινών αλλά και μελλοντικών προκλήσεων για την ασφάλεια της χώρας.

Έννοιες που φυσικά άγνωστες στην Ελλάδα..

Στο βίντεο που ακολουθεί διακρίνεται άμεσα η εξάντληση των απυθεμάτων του υδροφόρου ορίζοντα στη περιοχή της Μ. Ανατολής ίδίως από το 2007 και έπειτα.

http://www.pronews.gr/portal/item/εξαντλούνται-ταχέως-τα-αποθέματα-νερού-στη-μ-ανατολή

Τμήμα ειδήσεων defencenet.gr

Ο Τζίμας Ζέρβας και ο Αλή Πασάς

Ο Αλή Πασάς αντιμετώπιζε τη σθεναρή άρνηση των αγωνιστών Σουλιωτών, ακόμη και στις πλέον δελεαστικές του προτάσεις. Ήθελε με κάθε τρόπο να κάμψει το αγωνιστικό τους φρόνημα και να τους καθυποτάξει. Προκειμένου να επιτύχει το σκοπό του, προσπάθησε να διαφθείρει ακόμη και τον φλογερό πατριώτη Τζίμα Ζέρβα, σθεναρό αγωνιστή για την απελευθέρωση των Ελλήνων από τον τουρκικό ζυγό. Εάν αυτό το επιτύγχανε, θα κατόρθωνε να καθυποτάξει όλους τούς Σουλιώτες.

Με πρεσβευτές του, ο Αλή Πασάς υπόσχεται στο Ζέρβα ιδιαίτερες τιμές. Επιπλέον, τον διαβεβαιώνει ότι θα του προσφέρει περίπου οκτακόσια πουγκιά, χρηματικό ποσό πολύ μεγάλο. Ο Ζέρβας, χωρίς να επηρεασθεί από τα καμώματα του Αλή Πασά, του αποστέλλει την ακόλουθη επιστολή στις 4 Μαΐου 1801: «Σ’ ευχαριστώ, Βεζύρη μου, δια την αγάπην οπού έχεις εις εμένα, αλλά τα οκτακόσια πουγκιά, παρακαλώ, μη μου τα στείλης, επειδή δεν ηξεύρω να τα μετρήσω, κι αν ήξευρα, πάλιν δεν ήμουν ευχαριστημένος να σοι δώσω ούτε μίαν πέτραν τής πατρίδος μου δι’ αντιπληρωμήν, και όχι πατρίδα, ως φαντάζεσαι· την τιμήν οπού μ’ υπόσχεσαι, μ’ είναι άχρηστος, πλούτος και τιμή εις εμέ είναι τα άρματά μου, με τα όποια φυλάττω και τιμώ την πατρίδα μου, αθανατίζω και τ’ όνομά μου».

http://www.sansimera.gr/anekdota/71

H Ελβετία στήριξε συμφέροντα των ναζί

H Ελβετία στήριξε τα οικονομικά συμφέροντα των ναζί κατά το B΄ Παγκόσμιο Πόλεμο, και αργότερα. Στο συμπέρασμα αυτό κατέληξε ομάδα νεαρών ιστορικών στους οποίους ανέθεσε η ελβετική κυβέρνηση τη μελέτη του ρόλου της χώρας κατά την περίοδο εκείνη.

Η Ελβετία, η ουδέτερη χώρα που υποτίθεται ότι αντιστάθηκε σθεναρά στους ναζί, αποτέλεσε οικονομικό «σωλήνα οξυγόνου» της Γερμανίας, αναφέρει σε έκθεση η Ανεξάρτητη Επιτροπή Ειδικών για την Ελβετία και το B΄ Παγκόσμιο Πόλεμο. H χώρα βοήθησε γερμανικές εταιρείες στις συναλλαγές τους, μεταξύ των οποίων αγοραπωλησίες κλεμμένων τίτλων, παράγοντας τουλάχιστον 1,25 δισεκατομμύρια δολάρια σε γερμανικά περιουσιακά στοιχεία μέχρι το τέλος του πολέμου.

Η επιτροπή, της οποία ηγήθηκε ο Ζαν Φρανσουά Μπερζιέ, Ελβετός ιστορικός, συστάθηκε το 1996 όταν ξέσπασαν αντιπαραθέσεις σχετικώς με τη συμπεριφορά της χώρας κατά τον πόλεμο, όπως λόγου χάριν την κατακράτηση περιουσιακών στοιχείων που ανήκαν σε θύματα του Ολοκαυτώματος από τις τράπεζές της. Τα εννιά μέλη της επιτροπής, από τη Βρετανία, το Ισραήλ, τη Πολωνία, την Ελβετία και τις ΗΠΑ, εξέδωσαν σειρά εκθέσεων όπου εξετάζονται πολλές πλευρές των ελβετικών ενεργειών. H τελευταία ομάδα δέκα μελετών, που φτάνει τις 4 χιλιάδες σελίδες, ασχολείται με τις οικονομικές σχέσεις της Ελβετίας με τη ναζιστική Γερμανία και τη φασιστική Ιταλία. Επίσης, στις πρόσφατες εκθέσεις οι ιστορικοί αντικρούουν τις επικρίσεις σχετικώς με άλλα πορίσματα της επιτροπής, σύμφωνα με τα οποία οι Ελβετοί έδιωξαν χιλιάδες Εβραίους μετά το 1942 παρ' ότι ήταν γνωστό ότι τους οδηγούσαν σε βέβαιο θάνατο στα ναζιστικά στρατόπεδα συγκέντρωσης.

Κεφάλαια

Στην τελευταία μελέτη, οι ιστορικοί αποκαλύπτουν ότι η Ελβετία επέστρεψε κεφάλαια εκατομμυρίων δολαρίων στους Γερμανούς δικαιούχους μετά τον πόλεμο, παραβιάζοντας έτσι τη συνθήκη περί πολεμικών αποζημιώσεων του 1946, σύμφωνα με την οποία η Ελβετία δεσμευόταν να δώσει τα χρήματα από την πώληση των γερμανικών περιουσιακών στοιχείων στις συμμαχικές δυνάμεις ώστε να χρησιμοποιηθούν για την αποζημίωση των θυμάτων του ναζισμού.

Η δρ Κριστιάν Ουλίγκ, μια από τους πέντε ερευνητές που συνέταξαν την έκθεση, δήλωσε ότι δεν ήταν δυνατό να καθορισθεί ποιο τμήμα των επιστραφέντων πόρων ανήκε στους υψηλόβαθμους ναζί. Πάντως, οι Ελβετοί υποστηρίζουν ότι έχουν ικανοποιήσει όλες τις απαιτήσεις που προέκυψαν από τον πόλεμο. Ωστόσο, το 1998 οι ελβετικές τράπεζες συμφώνησαν να καταβάλουν 1,25 δισ. δολάρια στους επιζήσαντες του Ολοκαυτώματος που είχαν εγείρει απαιτήσεις εναντίον της χώρας. H Swiss Bank Corporation, που σήμερα είναι κλάδος της UBS A.G και πρόδρομος της Vontobel Holding A.G., μιας από τις μεγαλύτερες ιδιωτικές τράπεζες της Ελβετίας, πώλησε κλεμμένες μετοχές παραβαίνοντας το σχετικό ελβετικό νόμο. Οι συγκεκριμένες εταιρείες, ωστόσο, επανειλημμένως έχουν δηλώσει ότι δεν φέρουν ευθύνη για ό,τι συνέβη εκείνη την εποχή.

Τότε, οι κυβερνητικοί αξιωματούχοι έκαναν τα στραβά μάτια και οι συχνές συναλλαγές «κατέστησαν την Ελβετία προμηθευτή συναλλάγματος της Γερμανίας», ανέφερε η επιτροπή. Αυτό έχει ιδιαίτερη σημασία αφού η απομόνωση της Γερμανίας από τους συμμάχους έκανε την Ελβετία μία από τις λίγες χώρες όπου το Τρίτο Ράιχ μπορούσε να αναζητήσει και να βρει ξένο συνάλλαγμα για να αγοράσει καύσιμα και όπλα και να συνεχίσει τις πολεμικές επιχειρήσεις.

http://www.kathimerini.gr/106583/article/epikairothta/kosmos/h-elvetia-sthri3e-symferonta-twn-nazi

Έντυπη

Οι μεγάλες ενισχύσεις Ιταλών, Γάλλων και Μπολσεβίκων υπέρ του Κεμάλ κατά την διάρκεια της Μικρασιατικής Εκστρατείας

Της κ. Φωτεινής Τομαή*

Η ΥΠΟΓΡΑΦΗ της Συνθήκης των Σεβρών στο Παρίσι τον Αύγουστο του 1920 σήµανε το τέλος της οθωµανικής αυτοκρατορίας και τον διαµελισµό της από τους Συµµάχους. Στη θέση όµως του παλαιού θεοκρατικού καθεστώτος γεννήθηκε µια νέα, ακόµη πιο επικίνδυνη, πραγµατικότητα που αποτέλεσε κατά µία έννοια τη νέα θρησκεία του κράτους: ο παντουρκισµός. οι διωγµοί σε βάρος των χριστιανικών πληθυσµών, προτού ακόµη προλάβει να στεγνώσει το µελάνι στις Σέβρες, θα έπαιρναν τον χαρακτήρα γενοκτονίας ακριβώς δύο χρόνια αργότερα, τον Αύγουστο του 1922, όταν η Σµύρνη παραδινόταν στις φλόγες. Η προδοσία όµως της Ελλάδας από τους τέως συµµάχους της είχε αρχίσει πολύ νωρίτερα. 

Η καταιγιστική πληροφόρηση που ελάµβανε η ελληνική κυβέρνηση από την άνοιξη ήδη του 1921, πλην των προξενικών και διπλωµατικών της αρχών στη γείτονα, από όλες τις πρεσβείες της στις ευρωπαϊκές πρωτεύουσες, όπως αυτές περιλαµβάνονται σε τρεις ογκώδεις φακέλους του έτους 1921, γεννά εξακολουθητικά ερωτήµατα για το πού βάδιζε και πόσο αυτοκαταστροφική ήταν η πολιτική της χώρας όταν ο στρατός της διέσχιζε την άνυδρη πεδιάδα του Σαγγαρίου φθάνοντας µόλις λίγα χιλιόµετρα έξω από την Αγκυρα τον καυτό Αύγουστο του 1922. 
Η άνευ προσχηµάτων, εξαρχής, πολιτική της γείτονος για αναθεώρηση της Συνθήκης των Σεβρών από την υπογραφή της ήδη στο διάσηµο για τις πορσελάνες του προάστιο των Παρισίων κέρδισε, µε δέλεαρ την εξασφάλιση προνοµιακών όρων διµερούς οικονοµικής συνεργασίας, πολύ έγκαιρα τον γερµανοϊταλικό άξονα, στο άρµα του οποίου για ευνόητους λόγους προσδέθηκε ο γαλλικός παράγων και τελευταίος, πλην καθ’ όλα µη υστερών σε πάθος και πλήθος πρωτοβουλιών για στήριξη του Κεµάλ που ολοένα κέρδιζε έδαφος στο εσωτερικό πολιτικό σκηνικό της Τουρκίας, αδιαµφισβήτητου πρωταγωνιστή των γεγονότων που έµελλαν να αλλάξουν άρδην τη µοίρα της χώρας, ο µπολσεβικικός. Μάλιστα, όπως αναφερόταν σε κρυπτοτηλεγράφηµα από την Κωνσταντινούπολη που υπέγραφε κατά την αποκρυπτογράφησή του ο στρατηγός Κούτσης από το γραφείο του υπουργού των Στρατιωτικών, «οι κοµιτατικοί κύκλοι Κωνσταντινουπόλεως τρέφουσιν ελπίδας ότι µία Ελληνο-Μπολσεβικική σύρραξις θα επιφέρη την Ελληνικήν καταστροφήν», συµπληρώνοντας πως «σοβαροί τουρκικοί κύκλοι χαρακτηρίζουσιν ανωτέρω διαδόσεις ως µέσον αναπτερώσεως Τουρκικού ηθικού» (ΕΠ 1424, 15 Ιουλίου 1921).

Τα βρετανικά συµφέροντα

Σταθερός ο αγγλοσαξονικός άξων, µε τις Ηνωµένες Πολιτείες να σαρώνονται από συλλαλητήρια υπέρ των χριστιανικών πληθυσµών της Μικράς Ασίας, Ελλήνων και Αρµενίων, και πύρινους λόγους όπως του γερουσιαστή William King, κεντρικού οµιλητή στο συλλαλητήριο της Φιλαδέλφειας, που µιλούσε για τα κατορθώµατα και τις νίκες «του γενναίου ελληνικού στρατού εναντίον του Κεµάλ, µαχόµενος όπως και οι προπάτορές του υπέρ της χριστιανοσύνης», και τον βρετανό πρωθυπουργό να χαρακτηρίζει τον Τούρκο «τον χειρότερο εγκληµατία ανάµεσα στους εχθρούς της χώρας του», δεν εστερείτο, πλην ειλικρινών υπέρ της Ελλάδος, και ιδιοτελών αισθηµάτων και εκτιµήσεων: Αν η Αγκυρα κέρδιζε στην κρίσιµη εκείνη ώρα το παιχνίδι σε βάρος της Ελλάδας µε τη βοήθεια της Ρωσίας, τότε, για την τελευταία, άνοιγε ο δρόµος καθόδου της στις θερµές θάλασσες της Μεσογείου µέσω των Στενών- πλήρως ασυµβίβαστη µε τα βρετανικά συµφέροντα στον χώρο της Μέσης Ανατολής!

∆εν ήταν γι’ αυτό υπερβολικός για όσα ενηµέρωνε ο διευθύνων το Γενικό Προξενείο Γενεύης: «Η Αγγλική Κυβέρνησις (διά της Intelligence Service) ωργάνωσεν εν Ελβετία δίκτυον κατασκοπείας της τουρκικής και πανισλαµικής οργανώσεως και των ενεργειών των». Προσέθετε δε ότι «ο εκ των κυριοτέρων πρακτόρων αυτής, µεθ’ ου συνδέοµαι, εδέχθη να θέση εις την διάθεσίν µου αντίγραφον των εκθέσεών του». Επρόκειτο για κατασκοπεία «περί της ιταλογερµανο-πανισλαµικής δράσεως περί την γενοµένην εν Γενεύη την 24ην Μαΐου Συνδιάσκεψιν εξεχόντων εν Ελβετία Τούρκων πρακτόρων, η κίνησις των οποίων επροκάλεσε το ενδιαφέρον της Αγγλικής Κυβερνήσεως» (ΑΠ 591, Γενεύη 28/10 Ιουνίου 1921).

Ωστόσο ο εφοδιασµός του κεµαλικού στρατού είχε ήδη ξεκινήσει. Ιδού πώς µεθοδευόταν, άλλοτε µυστικά και άλλοτε χωρίς προκάλυψη, η έξωθεν βοήθεια:

Από τον Πύργο (Μπουργκάς) της Βουλγαρίας ο υποπρόξενος Φρυδάς ενηµέρωνε: «Τουρκικά ιστιοφόρα µεγάλης χωρητικότητος φορτώνουσιν σχετικώς µεγάλας ποσότητας σίτου και άλλων δηµητριακών, υπάρχει δε πιθανότης ότι υπό τα φορτία ταύτα κρύπτονται τα εκάστοτε αποστελλόµενα εις τον Κεµαλικόν στρατόν όπλα και πυροµαχικά» (ΑΠ 798, 17 Οκτωβρίου 1921).

Φορτία µε πυροµαχικά

Από τη Σόφια ο πρεσβευτής Πανουργιάς ειδοποιούσε την Αθήνα για εκεί άφιξη απεσταλµένου του Κεµάλ, του Αχµέτ Νετζέτ, για να παραλάβει«πυροµαχικά φθάσαντα εξ Αυστρίας». Συµπλήρωνε δε:«Ταύτα, ως και δυναµίτις και χειροβοµβίδες, παρεδόθησαν εις Ποµάκους ελθόντας ενταύθα εκ Ροδόπης υπό πρόσχηµα αγοράς εµπορευµάτων. Αποκρυβέντα δε εντός δεµάτων υφασµάτων µετηνέχθησαν εις Κιρτζαλί και σύνορα. Τούρκος πράκτωρ λέγει ότι δράσις αποβλέπουσα κυρίως ανατινάξεις σηράγγων και γεφυρών άρχεται κατ’ αυτάς» (ΑΠ 7249, 4 Νοεµβρίου 1921). Σε«Εκτακτον ∆ελτίον Πληροφοριών»   

Πέντε ηµέρες νωρίτερα από το Γενικό Επιτελείο Ναυτικού η ελληνική κυβέρνηση επληροφορείτο εµπιστευτικώς ότι «εν Ευξείνω Πόντω ταξιδεύουσι δύο υποβρύχια υπό Σοβιετικήν σηµαίαν τα οποία πρόκειται να πωληθώσιν ή ίσως επωλήθησαν ήδη εις τον Κεµάλ» (ΑΠ 430).

Ο στρατηγός Παπούλας στις 6 Οκτωβρίου 1921 ενηµέρωνε από τη Σµύρνη ότι απεσταλµένοι του Κεµάλ « ανεχώρησαν δι’ Αδανα προς παραλαβήν Γαλλικών όπλων και τηλεβόλων» (ΕΠ 21519 / 7678).

Στις 15 Οκτωβρίου 1921 η Υπάτη Αρµοστεία Σµύρνης κοινοποιούσε στην κυβέρνηση την πληροφορία ότι ο ειδικός απεσταλµένος των εθνικιστών στη Μόσχα, ο γιατρός Τεβερήκ Ρουσδή, επέστρεφε στην Άγκυρα µε ενισχύσεις ενός εκατομμυρίου τουρκικών λιρών σε χρυσό, εν είδει δώρου στον Κεµάλ (ΑΠ 145). Το αυτό µαρτυρούσε και ο Παπούλας, σύµφωνα µε µαρτυρία του ταγµατάρχη Μελά από τη Βηρυτό: «Πληροφορούµαι ότι µέγα ποσόν χρυσού αποστέλλεται διά Ιταλικών πλοίων εκ Κωνσταντινουπόλεως µέσω Ατταλείας εις Κεµαλικούς» (ΑΠ 11411, 4 Οκτωβρίου 1921). Οι πρέσβεις Μεταξάς και ∆ιαµαντόπουλος, από Ρώµη και Βελιγράδι, τον Οκτώβριο του ιδίου έτους πληροφορούσαν για ενισχύσεις που έφθαναν από το Τουρίνο µε ανταλλακτικά της Fiat και σφαίρες, και από τη Βιέννη µέσω Ιταλίας και Βουλγαρίας (η Ρουµανία είχε αρνηθεί τη χρήση του εδάφους της για τη διέλευσή τους) 40.000 όπλων και 30 εκατοµµυρίων φυσιγγίων (ΑΠ 1510 και ΑΠ 1184). Η βοήθεια της Ιταλίας όµως δεν περιοριζόταν σε αποστολή πολεµοφοδίων. Ο µεν Βλαχόπουλος από τη Σµύρνη ανέφερε ότι, πλην «της συνθέσεως, εξοπλισµού, διατροφής και ανεφοδιασµού των Τούρκων παρά των επισήµων Ιταλικών Αρχών, µη τηρούντων πλέον ουδέ τα προσχήµατα έναντι ηµών» (ΑΠ 1899/1016, 8 Σεπτεµβρίου 1921), τούρκοι πράκτορες µε ιταλικό ιµατισµό και ιταλικές ταυτότητες περιφέρονταν στη Σµύρνη συλλέγοντας πληροφορίες για τις θέσεις και τις δυνάµεις του ελληνικού στρατού. Επιπλέον, γνήσιοι Ρώσοι και Τάταροι από το Καζάν, καθώς και τεχνίτες, διετέθησαν υπό των Μπολσεβίκων στις υπηρεσίες του Κεµάλ (ΑΠ 102, Βότσης από Υπάτη Αρµοστεία Σµύρνης, 16 Σεπτεµβρίου 1921), ενώ 20 ρώσοι αξιωµατικοί και 600 ρώσοι µουσουλµάνοι ιππείς κατετάγησαν εθελοντικά στον κεµαλικό στρατό.

Ο Πάπας στο πλευρό των Τούρκων

Εράνους υπέρ του Κεμάλ διεξήγαγε η Αιγυπτιακή Βιβλιοθήκη (ΑΠ 264, Βότσης, 17 Νοεμβρίου 1921), ενώ αλγεινή εντύπωση προκαλούσε η είδηση ότι αλάτι για τον στρατό του Κεμάλ έστελνε η κυπριακή κυβέρνηση(!) (1.000 τόνοι από την περιοχή της Λάρνακας, ΑΠ 315, πρόξενος Χατζηβασιλείου, 12 Οκτωβρίου 1921).

Ακόμη και ο Πάπας, «δήθεν εξ ενδιαφέροντος υπέρ της ζωής των εν Μικρασία χριστιανών», ετάχθη υπέρ του Κεμάλ. (πρεσβευτής Σ. Πεζάς από Ρίο Ιανέιρο, ΑΠ 779, 22 Απριλίου 1921). «Δεν γνωρίζω ποίαι θα είναι περαιτέρω αι εξωτερικαί συνέπειαι... καλόν όμως είναι να ίδωμεν ποίοι είναι οι φίλοι και ποίοι οι εχθροί του έθνους μετά το οριστικώς καταπίπτον προσωπείον της μισελληνικής πολιτικής των Γάλλων, των Ιταλών και της Καθολικής Εκκλησίας» (όπ. π)

Πηγή
  
sitalkisking.blogspot.com

www.tovima.gr 

http://www.istorikathemata.com/2011/09/blog-post_15.html