Οι γυναίκες οι οποίες παραβρέθηκαν κατά την εσπέρα της Παρασκευής, στον ενταφιασμό του Σωτήρα, δηλαδή η Μαρία η Μαγδαληνή και οι υπόλοιπες, όταν επέστρεψαν από το Γολγοθά στην πόλη, ετοίμασαν αρώματα και μύρα για να αλείψουν το σώμα του Ιησού, και την επομένη μέρα απείχαν από κάθε δραστηριότητα λόγω της αργίας του Σαββάτου. Κατά το βαθύ όρθρο, όμως, της Κυριακής, η οποία ονομάζεται από τους Ευαγγελιστές «πρώτη Σαββάτου» και «μία Σαββάτων», δηλαδή πρώτη μέρα της εβδομάδος, μετά από τριάντα έξι σχεδόν ώρες από τη νέκρωση του ζωοδότη Λυτρωτή, έρχονται με νεκρώσιμα αρώματα στον τάφο. Και ενώ σκέπτονταν τη δυσκολία της αποκυλίσεως του λίθου από την είσοδο του τάφου γίνεται σεισμός φοβερός, και Άγγελος με αστραπηφόρα όψη και χιονόφωτη στολή, αφού αποκύλισε το λίθο και κάθισε πάνω σε αυτόν, έκανε τους φύλακες να τρομάξουν και τους έτρεψε σε φυγή. Οι γυναίκες, στο μεταξύ, αφού μπήκαν στον τάφο και δε βρήκαν το σώμα του Ιησού, βλέπουν δύο Αγγέλους λευκοφορεμένους, με αντρική μορφή, οι οποίοι αφού τους φανέρωσαν την ανάσταση του Σωτήρα, στέλνουν για να απαγγείλουν τρέχοντας γρήγορα, στους μαθητές τις χαρούμενες ειδήσεις. Σε μικρό χρονικό διάστημα φθάνουν και ο Πέτρος με τον Ιωάννη, αφού έμαθαν τι έγινε από τη Μαρία τη Μαγδαληνή, όπως ήδη ειπώθηκε, και μπαίνουν στον τάφο, βρίσκουν μόνο τα σάβανα. Γι’ αυτό ανέρχονται όλοι στην πόλη με χαρά, κήρυκες της ανήκουστης αναστάσεως του Χριστού, το οποίον και είδαν πραγματικά ζωντανό πέντε φορές κατά την σημερινή εορτή.
Αυτήν τη χαρμόσυνο Ανάσταση γιορτάζοντας σήμερα ασπαζόμαστε μεταξύ μας τον εν Χριστώ ασπασμό, δείχνοντας με τον τρόπο αυτό τη διακοπή της πρώτης έχθρας ανάμεσα σε εμάς και το Θεό και τη διαλλαγή του Θεού προς εμάς για άλλη μια φορά, διαλλαγή που έγινε φανερή με το πάθος του Σωτήρα. Και η εορτή ονομάζεται Πάσχα, έχοντας έτσι ίδιο όνομα με το Πάσχα των Εβραίων, το οποίο, στη γλώσσα τους σημαίνει «διάβαση», διότι ο παθών και αναστάς Ιησούς μας διαβίβασε από την κατάρα του Αδάμ και δουλεία του διαβόλου στην αρχαία ελευθερία και μακαριότητα. Και αυτή η μέρα της εβδομάδος, κατά την οποία έγινε η Ανάσταση του Χριστού, η οποία είναι η πρώτη από τις υπόλοιπες ημέρες, επειδή αφιερώθηκε στην τιμή του Κυρίου ονομάστηκε από το όνομά Του Κυριακή, και σ’ αυτή μετατέθηκε από τους Αποστόλους η αργία και η ανάπαυση της εορτής του Σαββάτου του παλαιού νόμου.
Τροπάριον. Ἦχος πλ. α’.
Χριστὸς ἀνέστη ἐκ νεκρῶν, θανάτῳ θάνατον πατήσας, καὶ τοῖς ἐν τοῖς μνήμασι ζωὴν χαρισάμενος.
Ὑπακοή. Ἦχος δ’.
Προλαβοῦσαι τὸν ὄρθρον αἱ περὶ Μαριάμ, καὶ εὑροῦσα τὸν λίθον ἀποκυλισθέντα τοῦ μνήματος, ἤκουον ἐκ τοῦ Ἀγγέλου· Τὸν ἐν φωτὶ ἀϊδίῳ ὑπάρχοντα, μετὰ νεκρῶν τὶ ζητεῖτε ὡς ἄνθρωπον; βλέπετε τὰ ἐντάφια σπάργανα· δράμετε καὶ τῷ κόσμῳ κηρύξατε, ὡς ἠγέρθη ὁ Κύριος, θανατώσας τὸν θάνατον· ὅτι ὑπάρχει Θεοῦ Υἱός, τοῦ σώζοντος τὸ γένος τῶν ἀνθρώπων.
Κοντάκιον. Ἦχος πλ. δ’. Αὐτόμελον.
Εἰ καὶ ἐν τάφῳ κατῆλθες ἀθάνατε, ἀλλὰ τοῦ ᾌδου καθεῖλες τὴν δύναμιν· καὶ ἀνέστης ὡς νικητής, Χριστὲ ὁ Θεός, Γυναιξὶ Μυροφόροις φθεγξάμενος· Χαίρετε, καὶ τοῖς σοῖς Ἀποστόλοις εἰρήνην δωρούμενος, ὁ τοῖς πεσοῦσι παρέχων ἀνάστασιν.
Κυριακή 4 Απριλίου 2010
Σάββατο 3 Απριλίου 2010
Μέγα Σάββατον
Το Σάββατο, αφού συγκεντρώθηκαν οι αρχιερείς και οι φαρισαίοι στον Πιλάτο, τον παρακάλεσαν να ασφαλίσει τον τάφο του Ιησού για τρεις ημέρες διότι, καθώς έλεγαν οι θεομάχοι, «έχουμε υποψία μήπως οι μαθητές Του, αφού κλέψουν την νύχτα το ενταφιασμένο Του σώμα, κηρύξουν έπειτα στο λαό ως αληθινή την ανάσταση την οποία προείπε ο πλάνος εκείνος, όταν ακόμα ζούσε, και τότε θα είναι η τελευταία αυτή πλάνη, χειρότερη της πρώτης».
Αυτά είπαν στο Πιλάτο και αφού πήραν την άδεια του, έφυγαν και σφράγισαν τον τάφο τοποθετώντας εκεί για την ασφάλειά του κουστωδία, δηλαδή στρατιωτική φρουρά.
Ἀπολυτίκιον. Ἦχος β’.
Ὁ εὐσχήμων Ἰωσήφ, ἀπὸ τοῦ ξύλου καθελών, τὸ ἄχραντόν σου σῶμα, σινδόνι καθαρᾷ εἰλήσας καὶ ἀρώμασιν, ἐν μνήματι καινῷ κηδεύσας ἐπέθετο.
Κοντάκιον. Ἦχος πλ. β’. Χειρόγραφον εἰκόνα.
Τὴν ἄβυσσον ὁ κλείσας νεκρὸς ὁρᾶται· καὶ σμύρνῃ καὶ σινδόνι ἐνειλημμένος, ἐν μνημείῳ κατατίθεται, ὡς θνητὸς ὁ ἀθάνατος. Γυναῖκες δὲ αὐτὸν ἦλθον μυρίσαι, κλαίουσι πικρὸς καὶ ἐκβοῶσαι· Τοῦτο Σάββατόν ἐστι τὸ ὑπερευλογημένον, ἐν ᾧ Χριστὸς ἐφυπνώσας, ἀναστήσεται τριήμερος.
Αυτά είπαν στο Πιλάτο και αφού πήραν την άδεια του, έφυγαν και σφράγισαν τον τάφο τοποθετώντας εκεί για την ασφάλειά του κουστωδία, δηλαδή στρατιωτική φρουρά.
Ἀπολυτίκιον. Ἦχος β’.
Ὁ εὐσχήμων Ἰωσήφ, ἀπὸ τοῦ ξύλου καθελών, τὸ ἄχραντόν σου σῶμα, σινδόνι καθαρᾷ εἰλήσας καὶ ἀρώμασιν, ἐν μνήματι καινῷ κηδεύσας ἐπέθετο.
Κοντάκιον. Ἦχος πλ. β’. Χειρόγραφον εἰκόνα.
Τὴν ἄβυσσον ὁ κλείσας νεκρὸς ὁρᾶται· καὶ σμύρνῃ καὶ σινδόνι ἐνειλημμένος, ἐν μνημείῳ κατατίθεται, ὡς θνητὸς ὁ ἀθάνατος. Γυναῖκες δὲ αὐτὸν ἦλθον μυρίσαι, κλαίουσι πικρὸς καὶ ἐκβοῶσαι· Τοῦτο Σάββατόν ἐστι τὸ ὑπερευλογημένον, ἐν ᾧ Χριστὸς ἐφυπνώσας, ἀναστήσεται τριήμερος.
Παρασκευή 2 Απριλίου 2010
Ηρωϊκή Δασκάλα που φυλάει θερμοπύλες στο Έβρο
ΕΞΩ ΟΙ ΠΡΟΔΟΤΕΣ
Η 25 Μαρτίου 2010 είναι η επαίτειος της επανάστασης έναντι του τούρκου κατακτητή.
Τώρα μετά από 189 χρόνια είναι ανάγκη να διώξουμε και τον εκ των έσω εχθρό.
Ο εχθρός αυτός δεν μιλάει τουρκικά, ούτε φοράει σαρίκι. Δεν είναι Μωαμεθανοί, αλλά προσκυνούν στο χρήμα. Εμφανίζεται με το προσωπείο του "Έλληνα" και μάλιστα "Πατριώτη". Δεν αναπτύσσεται δημιουργώντας ένα μέτωπο όπου καλείσε να αναμετρηθείς, αλλά βρίσκεται διάσπαρτος σ' όλη την επικράτεια και πλαισιώνει καίριες θέσεις στη πολιτική, στην οικονομική και επιχειρηματική δραστηριότητα καθώς και στην επιστημονική κοινότητα.
Το στρατηγικό μέσο υποδούλοσης του Έλληνα δεν είναι η βία δια των όπλων, αλλά η ΕΙΚΟΝΙΚΗ ΒΙΑ (ΨΥΧΟΛΟΓΙΚΗ), η οποία επιτυγχάνεται με την ΤΗΛΕΟΡΑΣΗ και άλλα ηλεκτρονικά και έντυπα μέσα ενημέρωσης.
Η τακτική περιλαμβάνει ελλειπή ενημέρωση (δεν προβάλλονται ειδήσεις που αφορούν στις καθημερινές απειλές που δέχεται το ΕΘΝΟΣ-ΚΡΑΤΟΣ μας, καθώς και στη παράδοση της ΕΘΝΙΚΗΣ ΚΥΡΙΑΡΧΙΑΣ μας σε εχθρικά γειτονικά κράτη, τουρκία, σκόπια, τσάμηδες κ.α.) , παραπληροφόρηση και η ανάδειξη ασήμαντων ειδήσεων, ως κύρια θεματολογία της επικαιρότητας.
Απαραίτητο στοιχείο στην ενημέρωση είναι η μετάδοση φόβου και τρόμου σ' όσους παρακολουθούν, σε βαθμό που να τους καθιστά άβουλους και αδιάφορους για τους πραγματικούς κινδύνους και τη καταστροφή που υφίσταται η χώρα, αλλά και ΑΝΗΜΠΟΡΟΥΣ ΝΑ ΑΝΤΙΛΗΦΘΟΥΝ πως αυτοί οι μασκαράδες οδηγούν την ΕΛΛΑΔΑ και τον ΕΛΛΗΝΙΣΜΟ σε αφανισμό με συνοπτικές διαδικασίες.
Στόχος είναι η δίωξη του πολίτη που έχει το «θράσος» να αυτοπροσδιορίζεται ως ΕΛΛΗΝ και ΧΡΙΣΤΙΑΝΟΣ ΟΡΘΟΔΟΞΟΣ.
Διώκεται και όποιος προστατεύει και υπηρετεί τα Εθνικά Συμφέροντα, όπως η Ηρωϊκή Δασκάλα που φυλάει θερμοπύλες στο Έβρο, διδασκώντας την Ελληνική Παιδεία στους ΕΛΛΗΝΕΣ ΣΥΜΠΟΛΙΤΕΣ ΜΑΣ ΠΟΜΑΚΟΥΣ.
Η ΓΓΑ του υπουργείου, ΟΠΑΔΟΣ ΤΟΥ ΤΟΥΡΚΙΣΜΟΥ ΚΑΙ ΠΡΩΤΕΡΓΑΤΗΣ ΤΟΥ ΕΚΤΟΥΡΚΙΣΜΟΥ ΚΑΙ ΙΣΛΑΜΟΠΟΙΗΣΗΣ ΤΗΣ ΧΩΡΑΣ, λόγω της πεισματικής άρνησης της ΓΝΗΣΙΑΣ ΕΛΛΗΝΙΔΑΣ εκπαιδευτικού να υπακούσει και να προσκυνήσει στις εντολές του τουρκικού προξενείου, τη μετέθεσε στη Θεσσαλονίκη, παραδίδοντας τους ΕΛΛΗΝΕΣ ΣΥΜΠΟΛΙΤΕΣ ΜΑΣ ΠΟΜΑΚΟΥΣ στη δράση του τουρκικού προξενείου.
,
ΓΙΑΤΙ ΡΕ, ΔΕΝ ΚΛΕΙΝΕΤΑΙ ΤΟ ΠΡΟΞΕΝΕΙΟ; ΓΙΑΤΙ ΡΕ, ΤΟ ΑΦΗΝΕΤΑΙ ΑΝΕΞΕΛΕΓΚΤΟ ΝΑ ΕΚΤΟΥΡΚΙΖΕΙ ΤΗ ΘΡΑΚΗ ΤΡΟΜΟΚΡΑΤΩΝΤΑΣ ΤΟΥΣ ΕΛΛΗΝΕΣ ΜΟΥΣΟΥΛΜΑΝΟΥΣ ΠΟΛΙΤΕΣ;
ΓΙΑΤΙ ΠΡΑΓΜΑΤΟΠΟΙΕΙΤΑΙ ΤΙΣ ΑΠΑΙΤΗΣΕΙΣ ΤΟΥΣ ΓΙΑ ΕΚΤΟΥΡΚΙΣΜΟ ΤΗΣ ΘΡΑΚΗΣ ΑΜΕΣΑ; ΓΙΑΤΙ ΡΕ, ΕΠΙΒΑΛΛΕΤΕ ΤΗ ΤΟΥΡΚΙΚΗ ΓΛΩΣΣΑ ΣΤΟΥΣ ΕΛΛΗΝΕΣ ΜΟΥΣΟΥΛΜΑΝΟΥΣ ΠΟΛΙΤΕΣ; ΓΙΑΤΙ ΔΕΝ ΕΦΑΡΜΟΖΕΤΑΙ ΤΙΣ ΣΥΝΘΗΚΕΣ ΠΟΥ ΕΧΟΥΝ ΥΠΟΓΡΑΦΕΙ ΚΑΙ ΠΡΟΣΤΑΤΕΥΟΥΝ ΤΗΝ ΕΘΝΙΚΗ ΜΑΣ ΚΥΡΙΑΡΧΙΑ;
ΑΝ ΑΥΤΟ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΠΡΟΔΟΣΙΑ, ΤΙ ΕΙΝΑΙ; "ΣΤΡΑΤΗΓΙΚΗ ΕΠΑΓΡΥΠΝΙΣΗ" ΜΗΠΩΣ Ή "ΔΙΑΚΡΙΤΙΚΗ ΠΑΡΑΚΟΛΟΥΘΗΣΗ";
ΤΟ ΠΡΟΒΛΗΜΑ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΤΟ ΤΟΥΡΚΙΚΟ ΠΡΟΞΕΝΕΙΟ, ΤΟ ΠΡΟΒΛΗΜΑ ΕΙΣΤΕ ΕΣΕΙΣ ΠΟΥ ΔΕΝ ΤΟ ΚΑΤΑΡΓΕΙΤΕ ΚΑΙ ΔΕΝ ΑΠΑΙΤΕΙΤΑΙ ΤΗΝ ΑΠΕΛΑΣΗ ΤΩΝ ΠΡΑΚΤΟΡΩΝ ΤΟΥ.
Βλέπουμε λοιπόν ποιος είναι ο λύκος με προσωπείο αρνίου, ποιος είναι ο εχθρός με προσωπείο "Έλληνα".
Η 25 Μαρτίου 2010 είναι η επαίτειος της επανάστασης έναντι του τούρκου κατακτητή.
Τώρα μετά από 189 χρόνια είναι ανάγκη να διώξουμε και τον εκ των έσω εχθρό.
Ο εχθρός αυτός δεν μιλάει τουρκικά, ούτε φοράει σαρίκι. Δεν είναι Μωαμεθανοί, αλλά προσκυνούν στο χρήμα. Εμφανίζεται με το προσωπείο του "Έλληνα" και μάλιστα "Πατριώτη". Δεν αναπτύσσεται δημιουργώντας ένα μέτωπο όπου καλείσε να αναμετρηθείς, αλλά βρίσκεται διάσπαρτος σ' όλη την επικράτεια και πλαισιώνει καίριες θέσεις στη πολιτική, στην οικονομική και επιχειρηματική δραστηριότητα καθώς και στην επιστημονική κοινότητα.
Το στρατηγικό μέσο υποδούλοσης του Έλληνα δεν είναι η βία δια των όπλων, αλλά η ΕΙΚΟΝΙΚΗ ΒΙΑ (ΨΥΧΟΛΟΓΙΚΗ), η οποία επιτυγχάνεται με την ΤΗΛΕΟΡΑΣΗ και άλλα ηλεκτρονικά και έντυπα μέσα ενημέρωσης.
Η τακτική περιλαμβάνει ελλειπή ενημέρωση (δεν προβάλλονται ειδήσεις που αφορούν στις καθημερινές απειλές που δέχεται το ΕΘΝΟΣ-ΚΡΑΤΟΣ μας, καθώς και στη παράδοση της ΕΘΝΙΚΗΣ ΚΥΡΙΑΡΧΙΑΣ μας σε εχθρικά γειτονικά κράτη, τουρκία, σκόπια, τσάμηδες κ.α.) , παραπληροφόρηση και η ανάδειξη ασήμαντων ειδήσεων, ως κύρια θεματολογία της επικαιρότητας.
Απαραίτητο στοιχείο στην ενημέρωση είναι η μετάδοση φόβου και τρόμου σ' όσους παρακολουθούν, σε βαθμό που να τους καθιστά άβουλους και αδιάφορους για τους πραγματικούς κινδύνους και τη καταστροφή που υφίσταται η χώρα, αλλά και ΑΝΗΜΠΟΡΟΥΣ ΝΑ ΑΝΤΙΛΗΦΘΟΥΝ πως αυτοί οι μασκαράδες οδηγούν την ΕΛΛΑΔΑ και τον ΕΛΛΗΝΙΣΜΟ σε αφανισμό με συνοπτικές διαδικασίες.
Στόχος είναι η δίωξη του πολίτη που έχει το «θράσος» να αυτοπροσδιορίζεται ως ΕΛΛΗΝ και ΧΡΙΣΤΙΑΝΟΣ ΟΡΘΟΔΟΞΟΣ.
Διώκεται και όποιος προστατεύει και υπηρετεί τα Εθνικά Συμφέροντα, όπως η Ηρωϊκή Δασκάλα που φυλάει θερμοπύλες στο Έβρο, διδασκώντας την Ελληνική Παιδεία στους ΕΛΛΗΝΕΣ ΣΥΜΠΟΛΙΤΕΣ ΜΑΣ ΠΟΜΑΚΟΥΣ.
Η ΓΓΑ του υπουργείου, ΟΠΑΔΟΣ ΤΟΥ ΤΟΥΡΚΙΣΜΟΥ ΚΑΙ ΠΡΩΤΕΡΓΑΤΗΣ ΤΟΥ ΕΚΤΟΥΡΚΙΣΜΟΥ ΚΑΙ ΙΣΛΑΜΟΠΟΙΗΣΗΣ ΤΗΣ ΧΩΡΑΣ, λόγω της πεισματικής άρνησης της ΓΝΗΣΙΑΣ ΕΛΛΗΝΙΔΑΣ εκπαιδευτικού να υπακούσει και να προσκυνήσει στις εντολές του τουρκικού προξενείου, τη μετέθεσε στη Θεσσαλονίκη, παραδίδοντας τους ΕΛΛΗΝΕΣ ΣΥΜΠΟΛΙΤΕΣ ΜΑΣ ΠΟΜΑΚΟΥΣ στη δράση του τουρκικού προξενείου.
,
ΓΙΑΤΙ ΡΕ, ΔΕΝ ΚΛΕΙΝΕΤΑΙ ΤΟ ΠΡΟΞΕΝΕΙΟ; ΓΙΑΤΙ ΡΕ, ΤΟ ΑΦΗΝΕΤΑΙ ΑΝΕΞΕΛΕΓΚΤΟ ΝΑ ΕΚΤΟΥΡΚΙΖΕΙ ΤΗ ΘΡΑΚΗ ΤΡΟΜΟΚΡΑΤΩΝΤΑΣ ΤΟΥΣ ΕΛΛΗΝΕΣ ΜΟΥΣΟΥΛΜΑΝΟΥΣ ΠΟΛΙΤΕΣ;
ΓΙΑΤΙ ΠΡΑΓΜΑΤΟΠΟΙΕΙΤΑΙ ΤΙΣ ΑΠΑΙΤΗΣΕΙΣ ΤΟΥΣ ΓΙΑ ΕΚΤΟΥΡΚΙΣΜΟ ΤΗΣ ΘΡΑΚΗΣ ΑΜΕΣΑ; ΓΙΑΤΙ ΡΕ, ΕΠΙΒΑΛΛΕΤΕ ΤΗ ΤΟΥΡΚΙΚΗ ΓΛΩΣΣΑ ΣΤΟΥΣ ΕΛΛΗΝΕΣ ΜΟΥΣΟΥΛΜΑΝΟΥΣ ΠΟΛΙΤΕΣ; ΓΙΑΤΙ ΔΕΝ ΕΦΑΡΜΟΖΕΤΑΙ ΤΙΣ ΣΥΝΘΗΚΕΣ ΠΟΥ ΕΧΟΥΝ ΥΠΟΓΡΑΦΕΙ ΚΑΙ ΠΡΟΣΤΑΤΕΥΟΥΝ ΤΗΝ ΕΘΝΙΚΗ ΜΑΣ ΚΥΡΙΑΡΧΙΑ;
ΑΝ ΑΥΤΟ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΠΡΟΔΟΣΙΑ, ΤΙ ΕΙΝΑΙ; "ΣΤΡΑΤΗΓΙΚΗ ΕΠΑΓΡΥΠΝΙΣΗ" ΜΗΠΩΣ Ή "ΔΙΑΚΡΙΤΙΚΗ ΠΑΡΑΚΟΛΟΥΘΗΣΗ";
ΤΟ ΠΡΟΒΛΗΜΑ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΤΟ ΤΟΥΡΚΙΚΟ ΠΡΟΞΕΝΕΙΟ, ΤΟ ΠΡΟΒΛΗΜΑ ΕΙΣΤΕ ΕΣΕΙΣ ΠΟΥ ΔΕΝ ΤΟ ΚΑΤΑΡΓΕΙΤΕ ΚΑΙ ΔΕΝ ΑΠΑΙΤΕΙΤΑΙ ΤΗΝ ΑΠΕΛΑΣΗ ΤΩΝ ΠΡΑΚΤΟΡΩΝ ΤΟΥ.
Βλέπουμε λοιπόν ποιος είναι ο λύκος με προσωπείο αρνίου, ποιος είναι ο εχθρός με προσωπείο "Έλληνα".
ΞΕΚΟΥΜΠΙΣΤΕΙΤΕ
ΕΘΝΙΚΗ ΚΥΡΙΑΡΧΙΑ ΣΤΙΣ ΚΥΚΛΑΔΕΣ ΚΑΙ ΣΕ ΟΛΑ ΤΑ ΝΗΣΙΑ ΤΟΥ ΑΓΑΙΟΥ ΚΑΙ ΤΗΣ ΜΕΣΟΓΕΙΟΥ - Ν. ΜΕΓΙΣΤΗ (ΚΑΣΤΕΛΟΡΙΖΟ), ΣΤΡΟΓΓΥΛΗ, ΑΓΙΟΣ ΓΕΩΡΓΙΟΣ (ΡΩ) Κ.Α.
ΡΕ ΜΑΣΚΑΡΑΔΕΣ, ΜΕΤΑ ΤΗΝ ΕΠΑΝΑΣΤΑΣΗ ΚΑΙ ΤΗΝ ΑΝΕΞΑΡΤΗΣΙΑ ΜΑΣ ΑΠΟ ΤΟΥΣ ΤΟΥΡΚΟΥΣ ΚΑΤΑΚΤΗΤΕΣ, ΤΟ ΕΛΛΗΝΙΚΟ ΚΡΑΤΟΣ (ΔΗΜΟΣΙΟ) ΚΑΤΕΣΤΗ ΚΥΡΙΟΣ ΟΛΩΝ ΑΥΤΩΝ ΤΩΝ ΝΗΣΩΝ, ΔΙΚΑΙΩΜΑΤΙ ΠΟΛΕΜΟΥ.
Εκτενής νομική και ιστορική αναφορά γίνεται και στη σχετική απόφαση του Εφετείου Αιγαίου, σύμφωνα με την οποία «η διαδοχή του ελληνικού Δημοσίου δικαιώματι πολέμου είναι ιστορικά αποδεδειγμένη ότι αφορά και τις νήσους του Αιγαίου δεδομένου ότι στο σχετικό κείμενο του πρακτικού γίνεται ρητή αναφορά και στις νήσους αυτές».
ΞΕΚΟΥΜΠΙΣΤΕΙΤΕ ΦΥΓΕΤΕ ΡΕ
HELLAS
ΡΕ ΜΑΣΚΑΡΑΔΕΣ, ΜΕΤΑ ΤΗΝ ΕΠΑΝΑΣΤΑΣΗ ΚΑΙ ΤΗΝ ΑΝΕΞΑΡΤΗΣΙΑ ΜΑΣ ΑΠΟ ΤΟΥΣ ΤΟΥΡΚΟΥΣ ΚΑΤΑΚΤΗΤΕΣ, ΤΟ ΕΛΛΗΝΙΚΟ ΚΡΑΤΟΣ (ΔΗΜΟΣΙΟ) ΚΑΤΕΣΤΗ ΚΥΡΙΟΣ ΟΛΩΝ ΑΥΤΩΝ ΤΩΝ ΝΗΣΩΝ, ΔΙΚΑΙΩΜΑΤΙ ΠΟΛΕΜΟΥ.
Εκτενής νομική και ιστορική αναφορά γίνεται και στη σχετική απόφαση του Εφετείου Αιγαίου, σύμφωνα με την οποία «η διαδοχή του ελληνικού Δημοσίου δικαιώματι πολέμου είναι ιστορικά αποδεδειγμένη ότι αφορά και τις νήσους του Αιγαίου δεδομένου ότι στο σχετικό κείμενο του πρακτικού γίνεται ρητή αναφορά και στις νήσους αυτές».
ΞΕΚΟΥΜΠΙΣΤΕΙΤΕ ΦΥΓΕΤΕ ΡΕ
HELLAS
Μεγάλη Παρασκευή
Την Παρασκευή, στέλνεται ο Ιησούς δέσμιος από τον Καϊάφα στον τότε ηγεμόνα της Ιουδαίας, Πόντιο Πιλάτο. Αυτός, αφού τον ανέκρινε με πολλούς τρόπους και αφού ομολόγησε δύο φορές ότι ο Ιησούς είναι αθώος, έπειτα, για να ευχαριστηθούν οι Ιουδαίοι, τον καταδικάζει σε θάνατο, και αφού μαστίγωσε σαν δραπέτη δούλο τον Δεσπότη όλων, Τον παρέδωσε για να σταυρωθεί. Από εκεί και πέρα ο Ιησούς, αφού παραδόθηκε στους στρατιώτες, γυμνώνεται, φοράει κόκκινη χλαμύδα, στεφανώνεται με ακάνθινο στεφάνι, κρατάει κάλαμο σαν σκήπτρο, προσκυνείται χλευαστικά, φτύνεται και χτυπιέται στο πρόσωπο και στο κεφάλι. Μετά, φορώντας πάλι τα ρούχα του και βαστάζοντας το Σταυρό, πηγαίνει προς το Γολγοθά, τον τόπο της καταδίκης, και εκεί, γύρω στην Τρίτη ώρα της ημέρας, σταυρώνεται μεταξύ δύο ληστών, βλασφημείται από αυτούς που είχαν πάει στο Γολγοθά μαζί του, μυκτηρίζεται από τους αρχιερείς, ποτίζεται από τους στρατιώτες με ξύδι ανακατεμένο με χολή. Γύρω στην ένατη ώρα, αφού βγάζει πρώτα φωνή μεγάλη, και λέει : «Τετέλασται», εκπνέει «ο αμνός του Θεού, ο αίρων την αμαρτίαν του κόσμου», την ώρα κατά την οποία σφαζόταν, σύμφωνα με το νόμο, ο πασχάλιος αμνός, ο οποίος καθιερώθηκε ως έθιμο στους Ιουδαίους, προ-τυπώνοντας τον Εσταυρωμένο Χριστό.
Τον δεσποτικό αυτό θάνατο και η άψυχη κτίση, πενθώντας, τον τρέμει και αλλοιώνεται από το φόβο αλλά ο Δημιουργός της κτίσεως, ακόμα και όταν είναι νεκρός, λογχίζεται την ακήρατη πλευρά Του και ρέει απ’ αυτήν αίμα και νερό. Τέλος, κατά την δύση του ηλίου, έρχεται ο Ιωσήφ από Αριμαθείας και ο Νικόδημος μαζί με αυτόν, και οι δύο κρυφοί μαθητές του Ιησού, αποκαθηλώνουν από το Σταυρό το πανάγιο του διδασκάλου σώμα, το αρωματίζουν, το τυλίγουν με καθαρό σεντόνι και αφού το έθαψαν σε καινούργιο τάφο, κυλούν στο στόμιό του μεγάλο λίθο.
Από τα φρικτά και σωτήρια πάθη του Κυρίου μας Ιησού Χριστού επιτελούμε σήμερα και εις ανάμνηση αυτών παραλάβαμε από αποστολική διαταγή, τη νηστεία της Παρασκευής.
Ἀπολυτίκιον. Ἦχος πλ. δ’.
Ὅτε οἱ ἔνδοξοι Μαθηταί, ἐν τῷ νιπτῆρι τοῦ δείπνου ἐφωτίζοντο, τότε Ἰούδας ὁ δυσσεβής, φιλαργυρίαν νοσήσας ἐσκοτίζετο· καὶ ἀνόμοις κριταῖς, σὲ τὸν Δίκαιον Κριτὴν παραδίδωσι. Βλέπε χρημάτων ἐραστά, τὸν διὰ ταῦτα ἀγχόνῃ χρησάμενον· φεῦγε ἀκόραστον ψυχήν, τὴν διδασκάλῳ τοιαῦτα τολμήσασαν. Ὁ περὶ πάντας ἀγαθός, Κύριε δόξα σοι.
Κοντάκιον. Ἦχος πλ. δ’. Αὐτόμελον.
Τὸν δι’ ἡμᾶς σταυρωθέντα, δεῦτε πάντες ὑμνήσωμεν· αὐτὸν γὰρ κατεῖδε Μαρία ἐπὶ τοῦ ξύλου καὶ ἔλεγεν· Εἰ καὶ Σταυρὸν ὑπομένεις, σὺ ὑπάρχεις ὁ Υἱὸς καὶ Θεός μου.
Τον δεσποτικό αυτό θάνατο και η άψυχη κτίση, πενθώντας, τον τρέμει και αλλοιώνεται από το φόβο αλλά ο Δημιουργός της κτίσεως, ακόμα και όταν είναι νεκρός, λογχίζεται την ακήρατη πλευρά Του και ρέει απ’ αυτήν αίμα και νερό. Τέλος, κατά την δύση του ηλίου, έρχεται ο Ιωσήφ από Αριμαθείας και ο Νικόδημος μαζί με αυτόν, και οι δύο κρυφοί μαθητές του Ιησού, αποκαθηλώνουν από το Σταυρό το πανάγιο του διδασκάλου σώμα, το αρωματίζουν, το τυλίγουν με καθαρό σεντόνι και αφού το έθαψαν σε καινούργιο τάφο, κυλούν στο στόμιό του μεγάλο λίθο.
Από τα φρικτά και σωτήρια πάθη του Κυρίου μας Ιησού Χριστού επιτελούμε σήμερα και εις ανάμνηση αυτών παραλάβαμε από αποστολική διαταγή, τη νηστεία της Παρασκευής.
Ἀπολυτίκιον. Ἦχος πλ. δ’.
Ὅτε οἱ ἔνδοξοι Μαθηταί, ἐν τῷ νιπτῆρι τοῦ δείπνου ἐφωτίζοντο, τότε Ἰούδας ὁ δυσσεβής, φιλαργυρίαν νοσήσας ἐσκοτίζετο· καὶ ἀνόμοις κριταῖς, σὲ τὸν Δίκαιον Κριτὴν παραδίδωσι. Βλέπε χρημάτων ἐραστά, τὸν διὰ ταῦτα ἀγχόνῃ χρησάμενον· φεῦγε ἀκόραστον ψυχήν, τὴν διδασκάλῳ τοιαῦτα τολμήσασαν. Ὁ περὶ πάντας ἀγαθός, Κύριε δόξα σοι.
Κοντάκιον. Ἦχος πλ. δ’. Αὐτόμελον.
Τὸν δι’ ἡμᾶς σταυρωθέντα, δεῦτε πάντες ὑμνήσωμεν· αὐτὸν γὰρ κατεῖδε Μαρία ἐπὶ τοῦ ξύλου καὶ ἔλεγεν· Εἰ καὶ Σταυρὸν ὑπομένεις, σὺ ὑπάρχεις ὁ Υἱὸς καὶ Θεός μου.
Πέμπτη 1 Απριλίου 2010
Μ. Πέμπτη
Κατά τη Μ. Πέμπτη επιτελούμε ανάμνηση: (α) Της νίψεως των ποδών των Αποστόλων υπό του Κυρίου. (β) Του Μυστικού Δείπνου, δηλαδή της παραδόσεως σ' εμάς υπό του Κυρίου του Μυστηρίου της θείας Ευχαριστίας. (γ) Της θαυμαστής προσευχής του Κυρίου προς τον Πατέρα Του. Και (δ) Της προδοσίας του Κυρίου υπό του Ιούδα.
Εκείνο το βράδυ της Πέμπτης, πριν ν' αρχίσει το δείπνο ο Ιησούς σηκώνεται από το τραπέζι, αφήνει κάτω τα ιμάτιά του, βάζει νερό στο νιπτήρα και τα κάνει όλα μόνος Του, πλένοντας τα πόδια των Μαθητών Του. Με τον τρόπο αυτό θέλει να δείξει σ' όλους ότι δεν πρέπει να επιζητούμε τα πρωτεία. Μετά τη νίψη των ποδιών λέγει: «όποιος θέλει να είναι πρώτος, να είναι τελευταίος απ' όλους».
Πρώτα πήγε στον Ιούδα και μετά στo Πέτρο, ο οποίος ήταν ο πιο ορμητικός απ' όλους και στην αρχή σταματάει το Διδάσκαλο, αλλά ύστερα όταν τον έλεγξε, υποχωρεί με τη καρδιά του. Αφού έπλυνε τα πόδια όλων, πήρε τα ιμάτιά Του και ξανά κάθισε.
Άρχισε κατόπιν να τους νουθετεί να αγαπούν ο ένας τον άλλον και να μη επιζητούν το ποιος θα είναι πρώτος. Στη συνέχεια τους μίλησε για την προδοσία και επειδή θορυβήθηκαν, στρέφεται με ήρεμο τρόπο στον Ιωάννη και τον υπέδειξε.
Κατόπιν πήρε ψωμί στα χέρια Του και είπε: «Λάβετε φάγετε». Το ίδιο έκανε και με το ποτήρι του κρασιού λέγοντας: «Πιέστε απ' αυτό όλοι, γιατί αυτό είναι το αίμα Μου, της νέας Συμφωνίας. Αυτό να κάνετε για να Με θυμάστε». Μετά από αυτή τη στιγμή ο Ιούδας, μόλις έφαγε τον άρτο έφυγε και συμφώνησε με τους αρχιερείς να τους Τον παραδώσει.
Μετά το δείπνο βγήκαν όλοι στο όρος των Ελαιών, όπου ο Χριστός τους δίδαξε τα ανήκουστα και τελευταία μαθήματα και αρχίζει να λυπάται και να ανυπομονεί. Αναχωρεί μόνος Του και, γονατίζοντας, προσεύχεται εκτενώς. Από την πολλή αγωνία γίνεται ο ιδρώτας Του σαν σταγόνες πηχτού αίματος, οι οποίες έπεφταν στη γη. Μόλις συμπληρώνει την εναγώνια εκείνη προσευχή, φθάνει ο Ιούδας με ένοπλους στρατιώτες και πολύ όχλο και αφού χαιρετάει και φιλάει πονηρά το δάσκαλό Του, Τον παραδίδει.
Συλλαμβάνεται λοιπόν ο Ιησούς και τον φέρνουν δέσμιο στους Αρχιερείς Άννα και Καϊάφα. Οι μαθητές σκορπίζονται και ο θερμότερος των άλλων ο Πέτρος τον ακολούθησε ως την αρχιερατική αυλή και αρνείται και αυτός ότι είναι μαθητής Του.
Εν τω μεταξύ ο θείος διδάσκαλος παρουσιάζεται μπροστά στο παράνομο συνέδριο, εξετάζεται για τους μαθητές και τη διδασκαλία Του, εξορκίζεται στο Θεό για να πει εάν Αυτός είναι πράγματι ο Χριστός και αφού είπε την αλήθεια, κρίνεται ως ένοχος θανάτου, επειδή τάχα βλασφήμησε.
Από 'κει και πέρα τον φτύνουν στο πρόσωπο, τον χτυπάνε, τον εμπαίζουν με κάθε τρόπο κατά τη διάρκεια όλης της νύχτας, ως το πρωί.
Ἀπολυτίκιον. Ἦχος πλ. δ’.
Ὅτε οἱ ἔνδοξοι Μαθηταί, ἐν τῷ νιπτῆρι τοῦ δείπνου ἐφωτίζοντο, τότε Ἰούδας ὁ δυσσεβής, φιλαργυρίαν νοσήσας ἐσκοτίζετο· καὶ ἀνόμοις κριταῖς, σὲ τὸν Δίκαιον Κριτὴν παραδίδωσι. Βλέπε χρημάτων ἐραστά, τὸν διὰ ταῦτα ἀγχόνῃ χρησάμενον· φεῦγε ἀκόραστον ψυχήν, τὴν διδασκάλῳ τοιαῦτα τολμήσασαν. Ὁ περὶ πάντας ἀγαθός, Κύριε δόξα σοι.
Κοντάκιον. Ἦχος πλ. β’. Τὰ ἄνω ζητῶν.
Τὸν ἄρτον λαβών, εἰς χεῖρας ὁ προδότης, κρυφίως αὐτάς, ἐκτείνει καὶ λαμβάνει, τὴν τιμὴ τοῦ πλάσαντος, ταῖς οἰκείαις χερσὶ τὸν ἄνθρωπον· καὶ ἀδιόρθωτος ἔμεινεν, Ἰούδας ὁ δοῦλος καὶ δόλιος.
Εκείνο το βράδυ της Πέμπτης, πριν ν' αρχίσει το δείπνο ο Ιησούς σηκώνεται από το τραπέζι, αφήνει κάτω τα ιμάτιά του, βάζει νερό στο νιπτήρα και τα κάνει όλα μόνος Του, πλένοντας τα πόδια των Μαθητών Του. Με τον τρόπο αυτό θέλει να δείξει σ' όλους ότι δεν πρέπει να επιζητούμε τα πρωτεία. Μετά τη νίψη των ποδιών λέγει: «όποιος θέλει να είναι πρώτος, να είναι τελευταίος απ' όλους».
Πρώτα πήγε στον Ιούδα και μετά στo Πέτρο, ο οποίος ήταν ο πιο ορμητικός απ' όλους και στην αρχή σταματάει το Διδάσκαλο, αλλά ύστερα όταν τον έλεγξε, υποχωρεί με τη καρδιά του. Αφού έπλυνε τα πόδια όλων, πήρε τα ιμάτιά Του και ξανά κάθισε.
Άρχισε κατόπιν να τους νουθετεί να αγαπούν ο ένας τον άλλον και να μη επιζητούν το ποιος θα είναι πρώτος. Στη συνέχεια τους μίλησε για την προδοσία και επειδή θορυβήθηκαν, στρέφεται με ήρεμο τρόπο στον Ιωάννη και τον υπέδειξε.
Κατόπιν πήρε ψωμί στα χέρια Του και είπε: «Λάβετε φάγετε». Το ίδιο έκανε και με το ποτήρι του κρασιού λέγοντας: «Πιέστε απ' αυτό όλοι, γιατί αυτό είναι το αίμα Μου, της νέας Συμφωνίας. Αυτό να κάνετε για να Με θυμάστε». Μετά από αυτή τη στιγμή ο Ιούδας, μόλις έφαγε τον άρτο έφυγε και συμφώνησε με τους αρχιερείς να τους Τον παραδώσει.
Μετά το δείπνο βγήκαν όλοι στο όρος των Ελαιών, όπου ο Χριστός τους δίδαξε τα ανήκουστα και τελευταία μαθήματα και αρχίζει να λυπάται και να ανυπομονεί. Αναχωρεί μόνος Του και, γονατίζοντας, προσεύχεται εκτενώς. Από την πολλή αγωνία γίνεται ο ιδρώτας Του σαν σταγόνες πηχτού αίματος, οι οποίες έπεφταν στη γη. Μόλις συμπληρώνει την εναγώνια εκείνη προσευχή, φθάνει ο Ιούδας με ένοπλους στρατιώτες και πολύ όχλο και αφού χαιρετάει και φιλάει πονηρά το δάσκαλό Του, Τον παραδίδει.
Συλλαμβάνεται λοιπόν ο Ιησούς και τον φέρνουν δέσμιο στους Αρχιερείς Άννα και Καϊάφα. Οι μαθητές σκορπίζονται και ο θερμότερος των άλλων ο Πέτρος τον ακολούθησε ως την αρχιερατική αυλή και αρνείται και αυτός ότι είναι μαθητής Του.
Εν τω μεταξύ ο θείος διδάσκαλος παρουσιάζεται μπροστά στο παράνομο συνέδριο, εξετάζεται για τους μαθητές και τη διδασκαλία Του, εξορκίζεται στο Θεό για να πει εάν Αυτός είναι πράγματι ο Χριστός και αφού είπε την αλήθεια, κρίνεται ως ένοχος θανάτου, επειδή τάχα βλασφήμησε.
Από 'κει και πέρα τον φτύνουν στο πρόσωπο, τον χτυπάνε, τον εμπαίζουν με κάθε τρόπο κατά τη διάρκεια όλης της νύχτας, ως το πρωί.
Ἀπολυτίκιον. Ἦχος πλ. δ’.
Ὅτε οἱ ἔνδοξοι Μαθηταί, ἐν τῷ νιπτῆρι τοῦ δείπνου ἐφωτίζοντο, τότε Ἰούδας ὁ δυσσεβής, φιλαργυρίαν νοσήσας ἐσκοτίζετο· καὶ ἀνόμοις κριταῖς, σὲ τὸν Δίκαιον Κριτὴν παραδίδωσι. Βλέπε χρημάτων ἐραστά, τὸν διὰ ταῦτα ἀγχόνῃ χρησάμενον· φεῦγε ἀκόραστον ψυχήν, τὴν διδασκάλῳ τοιαῦτα τολμήσασαν. Ὁ περὶ πάντας ἀγαθός, Κύριε δόξα σοι.
Κοντάκιον. Ἦχος πλ. β’. Τὰ ἄνω ζητῶν.
Τὸν ἄρτον λαβών, εἰς χεῖρας ὁ προδότης, κρυφίως αὐτάς, ἐκτείνει καὶ λαμβάνει, τὴν τιμὴ τοῦ πλάσαντος, ταῖς οἰκείαις χερσὶ τὸν ἄνθρωπον· καὶ ἀδιόρθωτος ἔμεινεν, Ἰούδας ὁ δοῦλος καὶ δόλιος.
Τετάρτη 31 Μαρτίου 2010
Μεγάλη Τετάρτη
Κατά τη Μ. Τετάρτη επιτελούμε ανάμνηση: (α) του γεγονότος της ελλείψεως του Κυρίου με μύρο από μια πόρνη γυναίκα. Επίσης φέρεται στη μνήμη μας, (β) η σύγκλιση του Συνεδρίου των Ιουδαίων, του ανωτάτου δηλαδή Δικαστηρίου τους, προς λήψη καταδικαστικής αποφάσεως του Κυρίου, καθώς και (γ) τα σχέδια του Ιούδα για προδοσία του Διδασκάλου του.
Δύο μέρες πριν το Πάσχα, καθώς ο Κύριος ανέβαινε προς τα Ιεροσόλυμα, κι ενώ βρισκόταν στο σπίτι στου λεπρού Σίμωνα, τον πλησίασε μια πόρνη γυναίκα κι άλειψε το κεφάλι Του με πολύτιμο μύρο. Η τιμή του ήταν γύρω στα τριακόσια δηνάρια, πολύτιμο άρωμα και γι' αυτό οι μαθητές την επέκριναν και περισσότερο απ' όλους ο Ιούδας. Γνώριζαν οι μαθητές καλά πόσο μεγάλο ζήλο έδειχνε πάντοτε ο Χριστός για την ελεημοσύνη προς τους φτωχούς. Ο Χριστός όμως την υπερασπίσθηκε, για να μην αποτραπεί απ' το καλό της σκοπό. Ανέφερε μάλιστα και τον ενταφιασμό Του, προσπαθώντας να αποτρέψει τον Ιούδα από τη προδοσία, αλλά μάταια. Τότε απέδωσε στη γυναίκα την μεγάλη τιμή να διακηρύσσεται το ενάρετο έργο της σε ολόκληρο την οικουμένη.
Ο Ιερός Χρυσόστομος υποστηρίζει ότι δύο ήταν οι γυναίκες που άλειψαν με μύρο τον Κύριο. Οι τρεις πρώτοι Ευαγγελιστές αναφέρουν μια και την ίδια γυναίκα, που πήρε την ονομασία πόρνη. Ο Ευαγγελιστής Ιωάννης όμως κάνει λόγο για άλλη γυναίκα, αξιοθαύμαστη και σεμνή, τη Μαρία την αδελφή του Λαζάρου, που άλειψε τα άχραντα πόδια Του σκουπίζοντας τα με τις τρίχες των μαλλιών της.
Αυτή την ημέρα ψάλλεται και το περίφημο τροπάριο, τελευταίο στην ακολουθία, της ευσεβούς και λογίας ποιήτριας του Βυζαντίου, Κασσιανής. Η ηρωίδα του ποιήματός της, η γυναίκα που άλειψε με μύρο τον Κύριο ήταν η πόρνη που αναφέρουν οι Ευαγγελιστές (και όχι η ευσεβής ποιήτρια Κασσιανή).
Να και το εξαίσιο τροπάριο σε μετάφραση:
Κύριε, η γυναίκα, η οποία περιέπεσε σε πολλές αμαρτίες, επειδή κατανόησε, ότι ήσουν Θεός (ενανθρωπήσας), αναλαμβάνει έργο μυροφόρου και θρηνούσα φέρει σε Σε μύρα γα να Σε αλείψει πριν ακόμη (αποθάνεις και) ενταφιασθείς. Και λέγει: Αλίμονο σε μένα! γιατί εγώ ζω μέσα σε μια νύκτα, η οποία είναι γεμάτη από πυκνό σκοτάδι και δεν φωτίζεται ούτε από αμυδρό φως, όπως είναι το φως της σελήνης, τρέχω προς τη σαρκική ηδονή ασυγκράτητος, όπως τρέχουν τα ζώα, όταν τα κεντήσει αλογόμυγα, ζω κυριευμένη από τον έρωτα της αμαρτίας. Αλλά Συ, που υψώνεις τα νερά της θάλασσας, μεταβάλλοντάς τα σε νεφέλες, δέξου των δακρύων μου το ακατάσχετο ρεύμα. Λύγισε (και χαμήλωσε από το άπειρο ύψος Σου) προς εμένα, που Σε ικετεύω με τους στεναγμούς της (μετανοούσης) καρδίας μου, Συ ο Οποίος, με την ακατάληπτη και απερίγραπτη ενανθρώπισή Σου, λύγισες τους ουρανούς (και κατέβηκες στη γη). Θα φιλήσω με συνεχή και ακατάπαυστα φιλιά τα αμόλυντα Σου πόδια και πάλι (βρέχοντας με τα δάκρυά μου) θα τα σπογγίσω με τις πλεξίδες της κεφαλής μου, αυτά τα πόδια των οποίων το βροντώδη ήχο (από τα βάδισμά Σου) όταν άκουσε μέσα στο Παράδεισο η Εύα εκείνο το δειλινό (της ημέρας της παραβάσεως), φοβήθηκε και από το φόβο της κρύφθηκε. Τα πλήθη των αμαρτιών μου, αλλά και τα απύθμενα βάθη των κρίσεών Σου και των βουλών Σου (δηλαδή τους μυστηριώδεις και απερινόητους τρόπους που χρησιμοποιείς για τη σωτηρία των ανθρώπων,) ποίος θα μπορέσει να εξερευνήσει, ψυχοσώστα Σωτήρα μου; Συ που έχεις άπειρο την ευσπλαχνία, μη παραβλέψεις εμένα, τη δική Σου δούλη!
Ἀπολυτίκιον. Ἦχος πλ. δ’.
Ἰδοῦ ὁ Νυμφίος ἔρχεται, ἐν τῷ μέσῳ τῆς νυκτός· καὶ μακάριος ὁ δοῦλος, ὃν εὑρήσει γρηγοροῦντα· ἀνάξιος δὲ πάλιν, ὃν εὑρήσει ῥαθυμοῦντα. Βλέπε οὖν ψυχή μου, μὴ τῷ ὕπνῳ κατενεχθῇς, ἵνα μὴ τῷ θανάτῳ παραδοθῇς, καὶ τῆς βασιλείας ἔξω κλεισθῇς· ἀλλὰ ἀνάνηψον κράζουσα· Ἅγιος, Ἅγιος εἶ ὁ Θεὸς ἡμῶν, διὰ τῆς Θεοτόκου ἐλέησον ἡμᾶς.
Κοντάκιον. Ἦχος δ’. Ὁ ὑψωθεὶς ἐν τῷ Σταυρῷ.
Ὑπὲρ τὴν πόρνην ἀγαθὲ ἀνομήσας, δακρύων ὄμβρους οὐδαμῶς σοι προσῆξα, ἀλλὰ σιγῇ δεόμενος προσπίπτω σοι, πόθω ἀσπαζόμενος, τοὺς ἀχράντους σου πόδας, ὅπως μοι τὴν ἄφεσιν, ὡς Δεσπότης παράσχῃς, τῶν ὀφλημάτων κράζοντι Σωτήρ· Ἐκ τοῦ βορβόρου τῶν ἔργων μου ῥῦσαί με.
Δύο μέρες πριν το Πάσχα, καθώς ο Κύριος ανέβαινε προς τα Ιεροσόλυμα, κι ενώ βρισκόταν στο σπίτι στου λεπρού Σίμωνα, τον πλησίασε μια πόρνη γυναίκα κι άλειψε το κεφάλι Του με πολύτιμο μύρο. Η τιμή του ήταν γύρω στα τριακόσια δηνάρια, πολύτιμο άρωμα και γι' αυτό οι μαθητές την επέκριναν και περισσότερο απ' όλους ο Ιούδας. Γνώριζαν οι μαθητές καλά πόσο μεγάλο ζήλο έδειχνε πάντοτε ο Χριστός για την ελεημοσύνη προς τους φτωχούς. Ο Χριστός όμως την υπερασπίσθηκε, για να μην αποτραπεί απ' το καλό της σκοπό. Ανέφερε μάλιστα και τον ενταφιασμό Του, προσπαθώντας να αποτρέψει τον Ιούδα από τη προδοσία, αλλά μάταια. Τότε απέδωσε στη γυναίκα την μεγάλη τιμή να διακηρύσσεται το ενάρετο έργο της σε ολόκληρο την οικουμένη.
Ο Ιερός Χρυσόστομος υποστηρίζει ότι δύο ήταν οι γυναίκες που άλειψαν με μύρο τον Κύριο. Οι τρεις πρώτοι Ευαγγελιστές αναφέρουν μια και την ίδια γυναίκα, που πήρε την ονομασία πόρνη. Ο Ευαγγελιστής Ιωάννης όμως κάνει λόγο για άλλη γυναίκα, αξιοθαύμαστη και σεμνή, τη Μαρία την αδελφή του Λαζάρου, που άλειψε τα άχραντα πόδια Του σκουπίζοντας τα με τις τρίχες των μαλλιών της.
Αυτή την ημέρα ψάλλεται και το περίφημο τροπάριο, τελευταίο στην ακολουθία, της ευσεβούς και λογίας ποιήτριας του Βυζαντίου, Κασσιανής. Η ηρωίδα του ποιήματός της, η γυναίκα που άλειψε με μύρο τον Κύριο ήταν η πόρνη που αναφέρουν οι Ευαγγελιστές (και όχι η ευσεβής ποιήτρια Κασσιανή).
Να και το εξαίσιο τροπάριο σε μετάφραση:
Κύριε, η γυναίκα, η οποία περιέπεσε σε πολλές αμαρτίες, επειδή κατανόησε, ότι ήσουν Θεός (ενανθρωπήσας), αναλαμβάνει έργο μυροφόρου και θρηνούσα φέρει σε Σε μύρα γα να Σε αλείψει πριν ακόμη (αποθάνεις και) ενταφιασθείς. Και λέγει: Αλίμονο σε μένα! γιατί εγώ ζω μέσα σε μια νύκτα, η οποία είναι γεμάτη από πυκνό σκοτάδι και δεν φωτίζεται ούτε από αμυδρό φως, όπως είναι το φως της σελήνης, τρέχω προς τη σαρκική ηδονή ασυγκράτητος, όπως τρέχουν τα ζώα, όταν τα κεντήσει αλογόμυγα, ζω κυριευμένη από τον έρωτα της αμαρτίας. Αλλά Συ, που υψώνεις τα νερά της θάλασσας, μεταβάλλοντάς τα σε νεφέλες, δέξου των δακρύων μου το ακατάσχετο ρεύμα. Λύγισε (και χαμήλωσε από το άπειρο ύψος Σου) προς εμένα, που Σε ικετεύω με τους στεναγμούς της (μετανοούσης) καρδίας μου, Συ ο Οποίος, με την ακατάληπτη και απερίγραπτη ενανθρώπισή Σου, λύγισες τους ουρανούς (και κατέβηκες στη γη). Θα φιλήσω με συνεχή και ακατάπαυστα φιλιά τα αμόλυντα Σου πόδια και πάλι (βρέχοντας με τα δάκρυά μου) θα τα σπογγίσω με τις πλεξίδες της κεφαλής μου, αυτά τα πόδια των οποίων το βροντώδη ήχο (από τα βάδισμά Σου) όταν άκουσε μέσα στο Παράδεισο η Εύα εκείνο το δειλινό (της ημέρας της παραβάσεως), φοβήθηκε και από το φόβο της κρύφθηκε. Τα πλήθη των αμαρτιών μου, αλλά και τα απύθμενα βάθη των κρίσεών Σου και των βουλών Σου (δηλαδή τους μυστηριώδεις και απερινόητους τρόπους που χρησιμοποιείς για τη σωτηρία των ανθρώπων,) ποίος θα μπορέσει να εξερευνήσει, ψυχοσώστα Σωτήρα μου; Συ που έχεις άπειρο την ευσπλαχνία, μη παραβλέψεις εμένα, τη δική Σου δούλη!
Ἀπολυτίκιον. Ἦχος πλ. δ’.
Ἰδοῦ ὁ Νυμφίος ἔρχεται, ἐν τῷ μέσῳ τῆς νυκτός· καὶ μακάριος ὁ δοῦλος, ὃν εὑρήσει γρηγοροῦντα· ἀνάξιος δὲ πάλιν, ὃν εὑρήσει ῥαθυμοῦντα. Βλέπε οὖν ψυχή μου, μὴ τῷ ὕπνῳ κατενεχθῇς, ἵνα μὴ τῷ θανάτῳ παραδοθῇς, καὶ τῆς βασιλείας ἔξω κλεισθῇς· ἀλλὰ ἀνάνηψον κράζουσα· Ἅγιος, Ἅγιος εἶ ὁ Θεὸς ἡμῶν, διὰ τῆς Θεοτόκου ἐλέησον ἡμᾶς.
Κοντάκιον. Ἦχος δ’. Ὁ ὑψωθεὶς ἐν τῷ Σταυρῷ.
Ὑπὲρ τὴν πόρνην ἀγαθὲ ἀνομήσας, δακρύων ὄμβρους οὐδαμῶς σοι προσῆξα, ἀλλὰ σιγῇ δεόμενος προσπίπτω σοι, πόθω ἀσπαζόμενος, τοὺς ἀχράντους σου πόδας, ὅπως μοι τὴν ἄφεσιν, ὡς Δεσπότης παράσχῃς, τῶν ὀφλημάτων κράζοντι Σωτήρ· Ἐκ τοῦ βορβόρου τῶν ἔργων μου ῥῦσαί με.
Τρίτη 30 Μαρτίου 2010
Μεγάλη Τρίτη
Κατά την Μ. Τρίτη επιτελούμε ανάμνηση (α) της περί των δέκα παρθένων γνωστής παραβολής του Κυρίου. Η Εκκλησία μας καλεί να είμεθα έτοιμοι για να υποδεχθούμε, κρατούντες τις λαμπάδες των αρετών μας, τον ουράνιον Νυμφίο, τον Κύριον Ιησού, ο Οποίος θα έλθει αιφνίδια, είτε ειδικά κατά τη στιγμή του θανάτου μας, είτε γενικά κατά τη Δευτέρα Παρουσία. Επίσης μας καλεί, (β) φέρουσα ενώπιό μας και τη παραβολή των ταλάντων, να καλλιεργήσουμε και να αυξήσουμε τα χαρίσματα που μας έδωσε ο Θεός.
Ο Κύριός μας, ο Ιησούς Χριστός, όταν ανέβαινε στα Ιεροσόλυμα και πλησίαζε προς το εκούσιο Πάθος, έλεγε στους μαθητές Του ορισμένες παραβολές για να τους προετοιμάσει. Μερικές, μάλιστα, τις έλεγε για να καυτηριάσει και να χτυπήσει του Γραμματείς και τους Φαρισαίους.
Μια από αυτές, τη σημερινή των δέκα παρθένων, την είπε για να παρακινήσει μεν όλους προς την ελεημοσύνη, αλλά και να διδάξει όλους μας να είμαστε έτοιμοι πριν μας προλάβει το τέλος του θανάτου. Επειδή έχει πολλή δόξα η παρθενία (πραγματικά είναι μεγάλο κατόρθωμα!) και για να μη βρεθεί κάποιος που κατορθώνει αυτό το μεγάλο έργο, αλλά παραμελεί τα άλλα και ιδίως την ελεημοσύνη, προβάλλει αυτή τη παραβολή.
Τρέχει πολύ γρήγορα η νύκτα της παρούσης ζωής, έτσι οι παρθένες όλες νύσταξαν και κοιμήθηκαν, δηλαδή πέθαναν, γιατί ο θάνατος λέγεται και ύπνος. Καθώς κοιμόντουσαν, στη μέση της νύχτας ακούσθηκε μια δυνατή φωνή που έλεγε: «Νάτος ο Νυμφίος, έρχεται! Βγείτε όλες να Τον προϋπαντήσετε!». Τότε οι φρόνιμες παρθένες που είχαν φροντίσει να έχουν άφθονο λάδι, συνάντησαν τον Νυμφίο και μπήκαν μέσα μαζί Του, όταν ανοίχθηκαν οι πύλες. Αυτές κοντά στις άλλες αρετές και μάλιστα της παρθενίας, φρόντισαν να έχουν άφθονο και το λάδι της ελεημοσύνης.
Αντίθετα οι άλλες πέντε παρθένες που δεν είχαν αρκετό λάδι, όταν ξύπνησαν ζητούσαν λίγο από τις φρόνιμες, αλλά μετά θάνατο δεν είναι εύκολο να αγοράσεις λάδι από αυτούς που το πουλούν, δηλαδή τους φτωχούς. Αυτές η παραβολή τις ονομάζει μωρές, γατί ενώ κατόρθωσαν το δυσκολότερο, την ''παρθενία'', παραμέλησαν το ευκολότερο γιατί ήταν ανελεήμονες καρδιές.
Όποιος λοιπόν κατορθώσει μια αρετή - έστω μεγάλη - αλλά δε φροντίσει και για τις άλλες και ιδίως την ελεημοσύνη, δε μπορεί να μπει μαζί με το Χριστό στην αιώνια ανάπαυση και γυρίζει πίσω ντροπιασμένος. Και τίποτα δεν είναι πιο λυπηρό και πιο ντροπιαστικό από μια "παρθένο" που νικιέται απ' τον έρωτα των χρημάτων.
Ἀπολυτίκιον. Ἦχος πλ. δ’.
Ἰδοῦ ὁ Νυμφίος ἔρχεται, ἐν τῷ μέσῳ τῆς νυκτός· καὶ μακάριος ὁ δοῦλος, ὃν εὑρήσει γρηγοροῦντα· ἀνάξιος δὲ πάλιν, ὃν εὑρήσει ῥαθυμοῦντα. Βλέπε οὖν ψυχή μου, μὴ τῷ ὕπνῳ κατενεχθῇς, ἵνα μὴ τῷ θανάτῳ παραδοθῇς, καὶ τῆς βασιλείας ἔξω κλεισθῇς· ἀλλὰ ἀνάνηψον κράζουσα· Ἅγιος, Ἅγιος εἶ ὁ Θεὸς ἡμῶν, διὰ τῆς Θεοτόκου ἐλέησον ἡμᾶς.
Κοντάκιον. Ἦχος β’. Τὰ ἄνω ζητῶν.
Τὴν ὥραν ψυχή, τοῦ τέλους ἐννοήσασα, καὶ τὴν ἐκκοπήν, τῆς συκῆς δειλιάσασα, τὸ δοθέν σοι τάλαντον, φιλοπόνως ἔργασαι ταλαίπωρε, γρηγοροῦσα καὶ κράζουσα· Μὴ μείνωμεν ἔξω, τοῦ νυμφῶνος Χριστοῦ.
Ο Κύριός μας, ο Ιησούς Χριστός, όταν ανέβαινε στα Ιεροσόλυμα και πλησίαζε προς το εκούσιο Πάθος, έλεγε στους μαθητές Του ορισμένες παραβολές για να τους προετοιμάσει. Μερικές, μάλιστα, τις έλεγε για να καυτηριάσει και να χτυπήσει του Γραμματείς και τους Φαρισαίους.
Μια από αυτές, τη σημερινή των δέκα παρθένων, την είπε για να παρακινήσει μεν όλους προς την ελεημοσύνη, αλλά και να διδάξει όλους μας να είμαστε έτοιμοι πριν μας προλάβει το τέλος του θανάτου. Επειδή έχει πολλή δόξα η παρθενία (πραγματικά είναι μεγάλο κατόρθωμα!) και για να μη βρεθεί κάποιος που κατορθώνει αυτό το μεγάλο έργο, αλλά παραμελεί τα άλλα και ιδίως την ελεημοσύνη, προβάλλει αυτή τη παραβολή.
Τρέχει πολύ γρήγορα η νύκτα της παρούσης ζωής, έτσι οι παρθένες όλες νύσταξαν και κοιμήθηκαν, δηλαδή πέθαναν, γιατί ο θάνατος λέγεται και ύπνος. Καθώς κοιμόντουσαν, στη μέση της νύχτας ακούσθηκε μια δυνατή φωνή που έλεγε: «Νάτος ο Νυμφίος, έρχεται! Βγείτε όλες να Τον προϋπαντήσετε!». Τότε οι φρόνιμες παρθένες που είχαν φροντίσει να έχουν άφθονο λάδι, συνάντησαν τον Νυμφίο και μπήκαν μέσα μαζί Του, όταν ανοίχθηκαν οι πύλες. Αυτές κοντά στις άλλες αρετές και μάλιστα της παρθενίας, φρόντισαν να έχουν άφθονο και το λάδι της ελεημοσύνης.
Αντίθετα οι άλλες πέντε παρθένες που δεν είχαν αρκετό λάδι, όταν ξύπνησαν ζητούσαν λίγο από τις φρόνιμες, αλλά μετά θάνατο δεν είναι εύκολο να αγοράσεις λάδι από αυτούς που το πουλούν, δηλαδή τους φτωχούς. Αυτές η παραβολή τις ονομάζει μωρές, γατί ενώ κατόρθωσαν το δυσκολότερο, την ''παρθενία'', παραμέλησαν το ευκολότερο γιατί ήταν ανελεήμονες καρδιές.
Όποιος λοιπόν κατορθώσει μια αρετή - έστω μεγάλη - αλλά δε φροντίσει και για τις άλλες και ιδίως την ελεημοσύνη, δε μπορεί να μπει μαζί με το Χριστό στην αιώνια ανάπαυση και γυρίζει πίσω ντροπιασμένος. Και τίποτα δεν είναι πιο λυπηρό και πιο ντροπιαστικό από μια "παρθένο" που νικιέται απ' τον έρωτα των χρημάτων.
Ἀπολυτίκιον. Ἦχος πλ. δ’.
Ἰδοῦ ὁ Νυμφίος ἔρχεται, ἐν τῷ μέσῳ τῆς νυκτός· καὶ μακάριος ὁ δοῦλος, ὃν εὑρήσει γρηγοροῦντα· ἀνάξιος δὲ πάλιν, ὃν εὑρήσει ῥαθυμοῦντα. Βλέπε οὖν ψυχή μου, μὴ τῷ ὕπνῳ κατενεχθῇς, ἵνα μὴ τῷ θανάτῳ παραδοθῇς, καὶ τῆς βασιλείας ἔξω κλεισθῇς· ἀλλὰ ἀνάνηψον κράζουσα· Ἅγιος, Ἅγιος εἶ ὁ Θεὸς ἡμῶν, διὰ τῆς Θεοτόκου ἐλέησον ἡμᾶς.
Κοντάκιον. Ἦχος β’. Τὰ ἄνω ζητῶν.
Τὴν ὥραν ψυχή, τοῦ τέλους ἐννοήσασα, καὶ τὴν ἐκκοπήν, τῆς συκῆς δειλιάσασα, τὸ δοθέν σοι τάλαντον, φιλοπόνως ἔργασαι ταλαίπωρε, γρηγοροῦσα καὶ κράζουσα· Μὴ μείνωμεν ἔξω, τοῦ νυμφῶνος Χριστοῦ.
Δευτέρα 29 Μαρτίου 2010
Μεγάλη Δευτέρα
Από τη σημερινή μέρα ξεκινούν τα άγια Πάθη του Κυρίου μας Ιησού Χριστού. Τύπος του Κυρίου μας Ιησού είναι ο πάγκαλος Ιωσήφ που σήμερα επιτελούμε (α) την ανάμνησή του.
Ήταν ο μικρότερος γιός του Πατριάρχη Ιακώβ και ο πιο αγαπητός. Όμως φθονήθηκε από τα αδέλφια του και αρχικά τον έριξαν σ' ένα βαθύ λάκκο και εξαπάτησαν το πατέρα τους χρησιμοποιώντας ένα ματωμένο ρούχο ότι δήθεν τον κατασπάραξε κάποιο θηρίο. Στη συνέχεια τον πούλησαν για τριάντα αργύρια σε εμπόρους, οι οποίοι τον ξανά πούλησαν στον αρχιμάγειρα του βασιλιά της Αιγύπτου, τον Πετεφρή. Ο Ιωσήφ ήταν πανέμορφος και τον ερωτεύθηκε η γυναίκα του Πετεφρή, που θέλησε να τον παρασύρει σε ανήθικη πράξη βιαίως. Μόλις εκείνη έπιασε τον Ιωσήφ, εκείνος άφησε στα χέρια της το χιτώνα του και έφυγε. Εκείνη από το θυμό της τον συκοφάντησε στο σύζυγό της, ότι δήθεν αυτός επιτέθηκε εναντίον της με ανήθικους σκοπούς. Ο Πετεφρής την πίστεψε και φυλάκισε τον Ιωσήφ. Κάποτε όμως ο Φαραώ, ο βασιλιάς της Αιγύπτου, είδε ένα παράξενο όνειρο και ζήτησε έναν εξηγητή.
Με το φωτισμό του Θεού, μόνο ο Ιωσήφ μπόρεσε να το εξηγήσει. Ότι θα έλθουν στη χώρα του επτά χρόνια ευφορίας και επτά ακαρπίας και πείνας. Ενθουσιάσθηκε ο Φαραώ από τη σοφία του και τον έκανε γενικό άρχοντα, σαν πρωθυπουργό. Ο Ιωσήφ διαχειρίσθηκε άριστα την εξουσία και φρόντισε στα δύσκολα χρόνια της πείνας όλο το λαό. Με αφορμή η διανομή του σιταριού, φανερώθηκαν τ' αδέλφια του που τον είχαν φθονήσει. Εκείνος δεν τους κράτησε κακία, αντίθετα τα προσκάλεσε μόνιμα στην Αίγυπτο μαζί με τους γονείς.
Αυτός λοιπόν αποτελεί προ-εικόνιση του Χριστού, διότι και Αυτός, αγαπητός γιός του Πατέρα, φθονήθηκε από τους ομοφύλους Του Ιουδαίους, πουλήθηκε από το μαθητή Του για τριάντα αργύρια και κλείσθηκε στο σκοτεινό λάκκο, τον τάφο.
Την ίδια μέρα (β) μνημονεύουμε και τη άκαρπο συκή, την οποία καταράστηκε ο Κύριος και ξεράθηκε αμέσως. Συμβολίζει τόσο τη Συναγωγή των Εβραίων, η οποία δεν είχε πνευματικούς καρπούς, όσο και κάθε άνθρωπο που στερείται πνευματικών καρπών, αρετών.
Έδειξε ο Κύριος τη δύναμή Του στο άψυχο δένδρο και ποτέ πάνω σε άνθρωπο, για να δείξει ότι δεν έχει μόνο δύναμη να ευεργετεί, αλλά και να τιμωρεί.
Η υμνογραφία αναφέρεται σήμερα στα δύο παραπάνω θέματα, αλλά και επί πλέον στο θέμα της πορείας του Κυρίου προς το Πάθος. Από το τροπάριο: «Ιδού ο Νυμφίος έρχεται...» οι ακολουθίες της Μ. Δευτέρας έως Τετάρτης λέγονται και «Ακολουθίες του Νυμφίου».
Ἀπολυτίκιον. Ἦχος πλ. δ’.
Ἰδοῦ ὁ Νυμφίος ἔρχεται, ἐν τῷ μέσῳ τῆς νυκτός· καὶ μακάριος ὁ δοῦλος, ὃν εὑρήσει γρηγοροῦντα· ἀνάξιος δὲ πάλιν, ὃν εὑρήσει ῥαθυμοῦντα. Βλέπε οὖν ψυχή μου, μὴ τῷ ὕπνῳ κατενεχθῇς, ἵνα μὴ τῷ θανάτῳ παραδοθῇς, καὶ τῆς βασιλείας ἔξω κλεισθῇς· ἀλλὰ ἀνάνηψον κράζουσα· Ἅγιος, Ἅγιος εἶ ὁ Θεὸς ἡμῶν, διὰ τῆς Θεοτόκου ἐλέησον ἡμᾶς.
Κοντάκιον. Ἦχος πλ.δ’. Ὡς ἀπαρχὰς τπης φύσεως.
Ὁ Ἰακὼβ ὠδύρετο, τοῦ Ἰωσὴφ τὴν στέρησιν· καὶ ὁ γενναῖος ἐκάθητο ἅρματι, ὡς βασιλεὺς τιμώμενος· τῆς Αἰγυπτίας γὰρ τότε, ταῖς ἡδοναῖς μὴ δουλεύσας ἀντεδοξάζετο, παρὰ τοῦ βλέποντος τὰς τῶν ἀνθρώπων καρδίας, καὶ νέμοντος στέφος ἄφθαρτον.
Ήταν ο μικρότερος γιός του Πατριάρχη Ιακώβ και ο πιο αγαπητός. Όμως φθονήθηκε από τα αδέλφια του και αρχικά τον έριξαν σ' ένα βαθύ λάκκο και εξαπάτησαν το πατέρα τους χρησιμοποιώντας ένα ματωμένο ρούχο ότι δήθεν τον κατασπάραξε κάποιο θηρίο. Στη συνέχεια τον πούλησαν για τριάντα αργύρια σε εμπόρους, οι οποίοι τον ξανά πούλησαν στον αρχιμάγειρα του βασιλιά της Αιγύπτου, τον Πετεφρή. Ο Ιωσήφ ήταν πανέμορφος και τον ερωτεύθηκε η γυναίκα του Πετεφρή, που θέλησε να τον παρασύρει σε ανήθικη πράξη βιαίως. Μόλις εκείνη έπιασε τον Ιωσήφ, εκείνος άφησε στα χέρια της το χιτώνα του και έφυγε. Εκείνη από το θυμό της τον συκοφάντησε στο σύζυγό της, ότι δήθεν αυτός επιτέθηκε εναντίον της με ανήθικους σκοπούς. Ο Πετεφρής την πίστεψε και φυλάκισε τον Ιωσήφ. Κάποτε όμως ο Φαραώ, ο βασιλιάς της Αιγύπτου, είδε ένα παράξενο όνειρο και ζήτησε έναν εξηγητή.
Με το φωτισμό του Θεού, μόνο ο Ιωσήφ μπόρεσε να το εξηγήσει. Ότι θα έλθουν στη χώρα του επτά χρόνια ευφορίας και επτά ακαρπίας και πείνας. Ενθουσιάσθηκε ο Φαραώ από τη σοφία του και τον έκανε γενικό άρχοντα, σαν πρωθυπουργό. Ο Ιωσήφ διαχειρίσθηκε άριστα την εξουσία και φρόντισε στα δύσκολα χρόνια της πείνας όλο το λαό. Με αφορμή η διανομή του σιταριού, φανερώθηκαν τ' αδέλφια του που τον είχαν φθονήσει. Εκείνος δεν τους κράτησε κακία, αντίθετα τα προσκάλεσε μόνιμα στην Αίγυπτο μαζί με τους γονείς.
Αυτός λοιπόν αποτελεί προ-εικόνιση του Χριστού, διότι και Αυτός, αγαπητός γιός του Πατέρα, φθονήθηκε από τους ομοφύλους Του Ιουδαίους, πουλήθηκε από το μαθητή Του για τριάντα αργύρια και κλείσθηκε στο σκοτεινό λάκκο, τον τάφο.
Την ίδια μέρα (β) μνημονεύουμε και τη άκαρπο συκή, την οποία καταράστηκε ο Κύριος και ξεράθηκε αμέσως. Συμβολίζει τόσο τη Συναγωγή των Εβραίων, η οποία δεν είχε πνευματικούς καρπούς, όσο και κάθε άνθρωπο που στερείται πνευματικών καρπών, αρετών.
Έδειξε ο Κύριος τη δύναμή Του στο άψυχο δένδρο και ποτέ πάνω σε άνθρωπο, για να δείξει ότι δεν έχει μόνο δύναμη να ευεργετεί, αλλά και να τιμωρεί.
Η υμνογραφία αναφέρεται σήμερα στα δύο παραπάνω θέματα, αλλά και επί πλέον στο θέμα της πορείας του Κυρίου προς το Πάθος. Από το τροπάριο: «Ιδού ο Νυμφίος έρχεται...» οι ακολουθίες της Μ. Δευτέρας έως Τετάρτης λέγονται και «Ακολουθίες του Νυμφίου».
Ἀπολυτίκιον. Ἦχος πλ. δ’.
Ἰδοῦ ὁ Νυμφίος ἔρχεται, ἐν τῷ μέσῳ τῆς νυκτός· καὶ μακάριος ὁ δοῦλος, ὃν εὑρήσει γρηγοροῦντα· ἀνάξιος δὲ πάλιν, ὃν εὑρήσει ῥαθυμοῦντα. Βλέπε οὖν ψυχή μου, μὴ τῷ ὕπνῳ κατενεχθῇς, ἵνα μὴ τῷ θανάτῳ παραδοθῇς, καὶ τῆς βασιλείας ἔξω κλεισθῇς· ἀλλὰ ἀνάνηψον κράζουσα· Ἅγιος, Ἅγιος εἶ ὁ Θεὸς ἡμῶν, διὰ τῆς Θεοτόκου ἐλέησον ἡμᾶς.
Κοντάκιον. Ἦχος πλ.δ’. Ὡς ἀπαρχὰς τπης φύσεως.
Ὁ Ἰακὼβ ὠδύρετο, τοῦ Ἰωσὴφ τὴν στέρησιν· καὶ ὁ γενναῖος ἐκάθητο ἅρματι, ὡς βασιλεὺς τιμώμενος· τῆς Αἰγυπτίας γὰρ τότε, ταῖς ἡδοναῖς μὴ δουλεύσας ἀντεδοξάζετο, παρὰ τοῦ βλέποντος τὰς τῶν ἀνθρώπων καρδίας, καὶ νέμοντος στέφος ἄφθαρτον.
Τρίτη 16 Μαρτίου 2010
ΣΚΕΨΕΙΣ...
Έρχονται στιγμές που ακόμα και αν χαμογελάς με ότι συμβαίνει γύρω σου δεν είναι δήγμα καλής διάθεσης. Γελάς για να ξορκίσεις το άγνωστο που συνήθως το βαφτίζεις όπως θες ανάλογα με την στιγμή.
Μπορούμε να καταλήξουμε και να πούμε με σιγουριά ότι η ζωή μας καθορίζετε από στιγμές ;
Καθημερινά αγωνίες και ανασφάλειες ,χαρές και ευτυχία περνούν από μπροστά μας και εμείς τα αρνούμεθα ως μη ανθρώπινα ως κάτι μη γήινο …δεν δεχόμεθα την καθημερινότητα για πραγματική ζωή υποκρινόμαστε για το αντίθετο όμως ,ο εαυτός μας, ο αδιάψευστος αυτός καθρέφτης μας διαψεύδει.
Αφήνουμε αφηρημένες στιγμές χαράς η λύπης να μας καθορίσουν την ίδια μας την ύπαρξη .
Ο άνθρωπος δεν είναι πλάσμα της στιγμής αλλά του ίδιου του θεού.
Μπορούμε να καταλήξουμε και να πούμε με σιγουριά ότι η ζωή μας καθορίζετε από στιγμές ;
Καθημερινά αγωνίες και ανασφάλειες ,χαρές και ευτυχία περνούν από μπροστά μας και εμείς τα αρνούμεθα ως μη ανθρώπινα ως κάτι μη γήινο …δεν δεχόμεθα την καθημερινότητα για πραγματική ζωή υποκρινόμαστε για το αντίθετο όμως ,ο εαυτός μας, ο αδιάψευστος αυτός καθρέφτης μας διαψεύδει.
Αφήνουμε αφηρημένες στιγμές χαράς η λύπης να μας καθορίσουν την ίδια μας την ύπαρξη .
Ο άνθρωπος δεν είναι πλάσμα της στιγμής αλλά του ίδιου του θεού.
Παρασκευή 12 Μαρτίου 2010
Δ΄ ΧΑΙΡΕΤΙΣΜΟΙ
Ημ. Εορτής:
Ημ. Γέννησης:
Ημ. Κοιμήσεως:
Ημ. Ανακομιδής Λειψάνων:
Πολιούχος:
Λοιπές πληροφορίες:
Ἀκάθιστος Ὕμνος – Δ’ Στάσις
Τεῖχος εἶ τῶν παρθένων,
Θεοτόκε Παρθένε,
καὶ πάντων τῶν εἰς σὲ προστρεχόντων.
Ὁ γὰρ τοῦ οὐρανοῦ καὶ τῆς γῆς,
κατεσκεύασέ σε ποιητής, Ἄχραντε,
οἰκήσας ἐν τῇ μήτρα σου,
καὶ πάντας σοι προσφωνεῖν διδάξας·
Χαῖρε, ἡ στήλη τῆς παρθενίας,
χαῖρε, ἡ πύλη τῆς σωτήριας.
Χαῖρε, ἀρχηγὲ νοητῆς ἀναπλάσεως,
χαῖρε, χορηγὲ θεϊκῆς ἀγαθότητος.
Χαῖρε, σὺ γὰρ ἀνεγέννησας τοὺς συλληφθέντας αἰσχρῶς,
χαῖρε, σὺ γὰρ ἐνουθέτησας τοὺς συληθέντας τὸν νοῦν.
Χαῖρε, ἡ τὸν φθορέα τῶν φρενῶν καταργοῦσα,
χαῖρε, ἡ τὸν σπορέα τῆς ἁγνείας τεκοῦσα.
Χαῖρε, παστάς ἀσπόρου νυμφεύσεως,
χαῖρε, πιστοὺς Κυρίῳ ἁρμόζουσα.
Χαῖρε, καλὴ κουροτρόφε παρθένων,
χαῖρε, ψυχῶν νυμφοστόλε ἁγίων.
Χαῖρε, Νύμφη ἀνύμφευτε.
Ὕμνος ἅπας ἡττᾶται,
συνεκτείνεσθαι σπεύδων,
τῷ πλήθει τῶν πολλῶν οἰκτιρμῶν σου·
ἰσαρίθμους γὰρ τῇ ψάμμῳ ὠδάς,
ἂν προσφέρωμέν σοι, Βασιλεῦ ἅγιε,
οὐδὲν τελοῦμεν ἄξιον,
ὧν δέδωκας ἡμῖν τοῖς σοὶ βοῶσιν·
Ἀλληλούια.
Φωτοδόχον λαμπάδα,
τοῖς ἐν σκότει φανεῖσαν,
ὁρῶμεν τὴν ἁγίαν Παρθένον·
τὸ γὰρ ἄυλον ἅπτουσα φῶς,
ὁδηγεῖ πρὸς γνῶσιν θεϊκὴν ἅπαντας,
αὐγῇ τὸν νοῦν φωτίζουσα,
κραυγῇ δὲ τιμωμένη ταῦτα·
Χαῖρε, ἀκτὶς νοητοῦ ἡλίου,
χαῖρε, βολὶς τοῦ ἀδύτου φέγγους.
Χαῖρε, ἀστραπὴ τὰς ψυχὰς καταλάμπουσα,
χαῖρε, ὡς βροντὴ τοὺς ἐχθροὺς καταπλήττουσα.
Χαῖρε, ὅτι τὸν πολύφωτον ἀνατέλλεις φωτισμόν,
Χαῖρε, ὅτι τὸν πολύρρυτον ἀναβλύζεις ποταμόν.
Χαῖρε, τῆς κολυμβήθρας ζωγραφοῦσα τὸν τύπον,
χαῖρε, τῆς ἁμαρτίας ἀναιροῦσα τὸν ρύπον.
Χαῖρε, λουτὴρ ἔκπλυνων συνείδησιν,
χαῖρε, κρατὴρ κιρνῶν ἀγαλλίασιν.
Χαῖρε, ὀσμὴ τῆς Χριστοῦ εὐωδίας,
χαῖρε, ζωὴ μυστικῆς εὐωχίας.
Χαῖρε, Νύμφη ἀνύμφευτε.
Χάριν δοῦναι θελήσας,
ὀφλημάτων ἀρχαίων,
ὁ πάντων χρεωλύτης ἀνθρώπων,
ἐπεδήμησε δι’ἑαυτοῦ,
πρὸς τοὺς ἀποδήμους τῆς αὐτοῦ Χάριτος·
καὶ σχίσας τὸ χειρόγραφον,
ἀκούει παρὰ πάντων οὕτως·
Ἀλληλούια.
Ψάλλοντές σου τὸν τόκον,
ἀνυμνοῦμέν σε πάντες,
ὡς ἔμψυχον ναόν, Θεοτόκε.
Ἐν τῇ σῇ γὰρ οὶκήσας γαστρί,
ὁ συνέχων πάντα τῇ χειρὶ Κύριος,
ἡγίασεν, ἐδόξασεν, ἐδίδαξε βοᾶν σοὶ πάντας·
Χαῖρε, σκηνὴ τοῦ Θεοῦ καὶ Λόγου,
χαῖρε, Ἁγία ἁγίων μείζων.
Χαῖρε, κιβωτὲ χρυσωθεῖσα τῷ Πνεύματι,
χαῖρε, θησαυρὲ τῆς ζωῆς ἀδαπάνητε.
Χαῖρε, τίμιον διάδημα βασιλέων εὐσεβῶν,
χαῖρε, καύχημα σεβάσμιον ἱερέων εὐλαβῶν.
Χαῖρε, τῆς Ἐκκλησίας ὁ ἀσάλευτος πύργος,
χαῖρε, τῆς Βασιλείας τὸ ἀπόρθητον τεῖχος.
Χαῖρε, δι' ἧς ἐγείρονται τρόπαια,
χαῖρε, δι' ἧς ἐχθροὶ καταπίπτουσι.
Χαῖρε, χρωτὸς τοῦ ἐμοῦ θεραπεία,
χαῖρε, ψυχῆς τῆς ἐμῆς σωτηρία.
Χαῖρε, Νύμφη ἀνύμφευτε.
Ὦ πανύμνητε Μῆτερ,
ἡ τεκοῦσα τὸν πάντων ἁγίων,
ἁγιώτατον Λόγον·
δεξαμένη γὰρ τὴν νῦν προσφοράν,
ἀπὸ πάσης ρῦσαι συμφορᾶς ἅπαντας,
καὶ τῆς μελλούσης λύτρωσαι κολάσεως,
τοὺς σοὶ βοῶντας·
Ἀλληλούια.
Ημ. Γέννησης:
Ημ. Κοιμήσεως:
Ημ. Ανακομιδής Λειψάνων:
Πολιούχος:
Λοιπές πληροφορίες:
Ἀκάθιστος Ὕμνος – Δ’ Στάσις
Τεῖχος εἶ τῶν παρθένων,
Θεοτόκε Παρθένε,
καὶ πάντων τῶν εἰς σὲ προστρεχόντων.
Ὁ γὰρ τοῦ οὐρανοῦ καὶ τῆς γῆς,
κατεσκεύασέ σε ποιητής, Ἄχραντε,
οἰκήσας ἐν τῇ μήτρα σου,
καὶ πάντας σοι προσφωνεῖν διδάξας·
Χαῖρε, ἡ στήλη τῆς παρθενίας,
χαῖρε, ἡ πύλη τῆς σωτήριας.
Χαῖρε, ἀρχηγὲ νοητῆς ἀναπλάσεως,
χαῖρε, χορηγὲ θεϊκῆς ἀγαθότητος.
Χαῖρε, σὺ γὰρ ἀνεγέννησας τοὺς συλληφθέντας αἰσχρῶς,
χαῖρε, σὺ γὰρ ἐνουθέτησας τοὺς συληθέντας τὸν νοῦν.
Χαῖρε, ἡ τὸν φθορέα τῶν φρενῶν καταργοῦσα,
χαῖρε, ἡ τὸν σπορέα τῆς ἁγνείας τεκοῦσα.
Χαῖρε, παστάς ἀσπόρου νυμφεύσεως,
χαῖρε, πιστοὺς Κυρίῳ ἁρμόζουσα.
Χαῖρε, καλὴ κουροτρόφε παρθένων,
χαῖρε, ψυχῶν νυμφοστόλε ἁγίων.
Χαῖρε, Νύμφη ἀνύμφευτε.
Ὕμνος ἅπας ἡττᾶται,
συνεκτείνεσθαι σπεύδων,
τῷ πλήθει τῶν πολλῶν οἰκτιρμῶν σου·
ἰσαρίθμους γὰρ τῇ ψάμμῳ ὠδάς,
ἂν προσφέρωμέν σοι, Βασιλεῦ ἅγιε,
οὐδὲν τελοῦμεν ἄξιον,
ὧν δέδωκας ἡμῖν τοῖς σοὶ βοῶσιν·
Ἀλληλούια.
Φωτοδόχον λαμπάδα,
τοῖς ἐν σκότει φανεῖσαν,
ὁρῶμεν τὴν ἁγίαν Παρθένον·
τὸ γὰρ ἄυλον ἅπτουσα φῶς,
ὁδηγεῖ πρὸς γνῶσιν θεϊκὴν ἅπαντας,
αὐγῇ τὸν νοῦν φωτίζουσα,
κραυγῇ δὲ τιμωμένη ταῦτα·
Χαῖρε, ἀκτὶς νοητοῦ ἡλίου,
χαῖρε, βολὶς τοῦ ἀδύτου φέγγους.
Χαῖρε, ἀστραπὴ τὰς ψυχὰς καταλάμπουσα,
χαῖρε, ὡς βροντὴ τοὺς ἐχθροὺς καταπλήττουσα.
Χαῖρε, ὅτι τὸν πολύφωτον ἀνατέλλεις φωτισμόν,
Χαῖρε, ὅτι τὸν πολύρρυτον ἀναβλύζεις ποταμόν.
Χαῖρε, τῆς κολυμβήθρας ζωγραφοῦσα τὸν τύπον,
χαῖρε, τῆς ἁμαρτίας ἀναιροῦσα τὸν ρύπον.
Χαῖρε, λουτὴρ ἔκπλυνων συνείδησιν,
χαῖρε, κρατὴρ κιρνῶν ἀγαλλίασιν.
Χαῖρε, ὀσμὴ τῆς Χριστοῦ εὐωδίας,
χαῖρε, ζωὴ μυστικῆς εὐωχίας.
Χαῖρε, Νύμφη ἀνύμφευτε.
Χάριν δοῦναι θελήσας,
ὀφλημάτων ἀρχαίων,
ὁ πάντων χρεωλύτης ἀνθρώπων,
ἐπεδήμησε δι’ἑαυτοῦ,
πρὸς τοὺς ἀποδήμους τῆς αὐτοῦ Χάριτος·
καὶ σχίσας τὸ χειρόγραφον,
ἀκούει παρὰ πάντων οὕτως·
Ἀλληλούια.
Ψάλλοντές σου τὸν τόκον,
ἀνυμνοῦμέν σε πάντες,
ὡς ἔμψυχον ναόν, Θεοτόκε.
Ἐν τῇ σῇ γὰρ οὶκήσας γαστρί,
ὁ συνέχων πάντα τῇ χειρὶ Κύριος,
ἡγίασεν, ἐδόξασεν, ἐδίδαξε βοᾶν σοὶ πάντας·
Χαῖρε, σκηνὴ τοῦ Θεοῦ καὶ Λόγου,
χαῖρε, Ἁγία ἁγίων μείζων.
Χαῖρε, κιβωτὲ χρυσωθεῖσα τῷ Πνεύματι,
χαῖρε, θησαυρὲ τῆς ζωῆς ἀδαπάνητε.
Χαῖρε, τίμιον διάδημα βασιλέων εὐσεβῶν,
χαῖρε, καύχημα σεβάσμιον ἱερέων εὐλαβῶν.
Χαῖρε, τῆς Ἐκκλησίας ὁ ἀσάλευτος πύργος,
χαῖρε, τῆς Βασιλείας τὸ ἀπόρθητον τεῖχος.
Χαῖρε, δι' ἧς ἐγείρονται τρόπαια,
χαῖρε, δι' ἧς ἐχθροὶ καταπίπτουσι.
Χαῖρε, χρωτὸς τοῦ ἐμοῦ θεραπεία,
χαῖρε, ψυχῆς τῆς ἐμῆς σωτηρία.
Χαῖρε, Νύμφη ἀνύμφευτε.
Ὦ πανύμνητε Μῆτερ,
ἡ τεκοῦσα τὸν πάντων ἁγίων,
ἁγιώτατον Λόγον·
δεξαμένη γὰρ τὴν νῦν προσφοράν,
ἀπὸ πάσης ρῦσαι συμφορᾶς ἅπαντας,
καὶ τῆς μελλούσης λύτρωσαι κολάσεως,
τοὺς σοὶ βοῶντας·
Ἀλληλούια.
Δευτέρα 8 Μαρτίου 2010
ΕΙΚΟΝΙΚΑ ΜΕΤΩΠΑ ΠΟΛΛΑ, ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΟ ΜΕΤΩΠΟ ΕΝΑ: ΤΟ ΛΑΘΡΟΝΟΜΟΣΧΕΔΙΟ
ΜΗΝ ΔΙΑΣΠΑΤΕ ΤΗ ΠΡΟΣΟΧΗ ΣΑΣ ΕΛΛΗΝΕΣ, ΜΗ ΜΑΣΑΤΕ με όλο αυτο το επικοινωνιακό τρικ των εγχώριων και διεθνών ΜΜΕ.
ΚΑΛΥΦΘΕΙΤΕ ΚΑΙ ΑΠΟΔΡΑΣΤΕ ΑΠΟ ΑΥΤΟ ΤΟΝ ΕΙΚΟΝΙΚΟ ΒΟΒΜΒΑΡΔΙΣΜΟ ΜΕ ΜΠΟΥΡΔΕΣ.
ΟΣΟ ΕΙΜΑΣΤΕ ΕΚΤΕΘΕΙΜΕΝΟΙ Σ' ΑΥΤΗ ΤΗ ΠΟΛΥΜΕΤΩΠΗ ΕΙΚΟΝΙΚΗ ΕΠΙΘΕΣΗ (ΜΜΕ), ΧΩΡΙΣ ΝΑ ΤΟ ΚΑΤΑΛΑΒΑΙΝΟΥΜΕ Η ΣΚΕΨΗ ΜΑΣ ΧΟΡΕΥΕΙ ΣΤΟΥΣ ΡΥΘΜΟΥΣ ΤΟΥ ΘΗΡΙΟΥ (ΑΥΤΟ ΕΙΝΑΙ ΚΑΙ Η ΣΤΡΑΤΗΓΙΚΗ ΤΟΥ).
ΟΤΑΝ ΚΑΤΑΦΕΡΟΥΝ ΝΑ ΠΑΡΑΚΟΛΟΥΘΟΥΜΕ ΣΑΝ ΥΠΝΩΤΙΣΜΕΝΟΙ ΠΛΕΟΝ (ΚΑΙ ΗΔΗ ΣΧΕΔΟΝ ΤΑ' ΧΟΥΝ ΚΑΤΑΦΕΡΕΙ), ΟΛΗ ΑΥΤΗ ΤΗΝ ΕΙΚΟΝΙΚΗ ΚΑΤΑΙΓΙΔΑ ΑΠΕΙΛΩΝ, ΠΡΟΒΛΕΨΕΩΝ, ΣΚΛΗΡΩΝ ΟΙΚΟΝΟΜΙΚΩΝ ΜΕΤΡΩΝ ΠΟΥ ΘΑ ΕΦΑΡΜΟΣΤΟΥΝ ΚΑΙ ΠΟΥ ΚΑΘΕ ΕΒΔΟΜΑΔΑ ΘΑ ΓΙΝΟΝΤΑΙ ΑΚΟΜΑ ΠΙΟ ΔΥΣΒΑΣΤΑΧΤΑ, Ο ΦΟΒΟΣ ΘΑ ΜΑΣ ΕΧΕΙ ΤΣΑΚΙΣΕΙ ΚΑΙ ΘΑ ΜΑΣ ΕΧΕΙ ΥΠΟΤΑΞΕΙ. ΚΑΙ ΟΛΑ ΑΥΤΑ ΕΙΚΟΝΙΚΑ ΑΠ' ΤΗ ΤΗΛΕΟΡΑΣΗ.
Η ΤΗΛΕΟΡΑΣΗ ΦΕΡΝΕΙ ΤΗ "ΣΥΝΤΕΛΕΙΑ ΤΟΥ ΚΟΣΜΟΥ" Η ΟΠΟΙΑ ΘΑ ΑΡΧΙΣΕΙ ΑΠΟ ΤΗΝ ΟΙΚΟΝΟΜΙΚΗ ΚΡΙΣΗ ΣΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ!
Ο ΒΟΒΜΒΑΡΔΙΣΜΟΣ ΑΠΟ ΕΙΚΟΝΙΚΕΣ ΑΠΕΙΛΕΣ, ΣΥΝΟΜΟΣΙΕΣ, ΚΑΙ ΔΙΕΘΝΕΙΣ "ΠΡΟΒΛΕΨΕΙΣ" ΓΙΑ ΚΑΤΑΣΤΡΟΦΗ ΤΗΣ ΕΛΛΑΔΑΣ ΚΑΘΩΣ ΚΑΙ Ο ΔΙΑΣΥΡΜΟΣ ΚΑΙ ΕΜΠΑΙΓΜΟΣ ΑΠΟ ΤΑ ΔΙΕΘΝΗ ΜΜΕ ΕΙΝΑΙ ΦΤΗΝΙΑΡΙΚΕΣ ΜΕΘΟΔΟΙ ΕΚΦΟΒΙΣΜΟΥ ΚΑΙ ΑΠΟΠΡΟΣΑΝΑΤΟΛΙΣΜΟΥ
ΤΟΥ ΛΑΟΥ ΜΕΧΡΙ ΝΑ ΤΟΥ ΣΠΑΣΟΥΝ ΤΟ ΗΘΙΚΟ.
ΟΛΗ ΑΥΤΗ ΤΗΝ "ΕΙΔΗΣΕΟΓΡΑΦΙΑ" ΑΝΤΙΜΕΤΩΠΙΣΤΕ ΤΗ ΣΑΝ ΑΛΛΗ ΜΙΑ ΚΑΚΟΓΟΥΣΤΗ ΧΟΛΥΓΟΥΝΤΙΑΝΗ ΣΕΙΡΑ.
ΑΝ ΚΑΙ Η ΕΝΔΕΔΕΙΓΜΕΝΗ ΣΥΜΠΕΡΙΦΟΡΑ ΕΙΝΑΙ ΤΟ ΚΛΕΙΣΙΜΟ ΤΩΝ ΤΗΛΕΟΡΑΣΕΩΝ.
ΜΟΝΟ ΤΟΤΕ ΘΑ ΑΝΑΔΕΙΚΝΥΟΤΑΝ ΟΤΙ ΤΟ "ΥΠΕΡΟΠΛΟ" ΤΟΥΣ (ΜΜΕ) ΕΙΝΑΙ ΑΝΥΠΑΡΚΤΟ.
Η ΠΟΛΙΤΙΚΗ ΤΟΥΣ ΘΑ ΚΑΤΕΡΡΕΕ ΑΦΟΥ ΒΑΣΙΖΕΤΑΙ ΑΠΟΚΛΕΙΣΤΙΚΑ ΣΤΟ ΨΕΜΑ ΤΟ ΟΠΟΙΟ ΔΙΟΧΕΤΕΥΟΥΝ ΣΤΟ ΚΟΣΜΟ ΤΑ ΚΑΘΕΣΤΩΤΙΚΑ ΜΜΕ.
ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΒΡΟΥΜΕ ΑΝΕΞΑΡΤΗΤΕΣ ΠΗΓΕΣ ΕΝΗΜΕΡΩΣΗΣ, ΟΙ ΟΠΟΙΕΣ ΥΠΑΡΧΟΥΝ ΑΛΛΑ ΔΕΝ ΠΡΟΒΑΛΛΟΝΤΑΙ.
ΑΓΝΟΕΙΣΤΕ τα οικονομικά μέτρα, τι είπε ο κάθε ανυπόληπτος τοκογλύφος και οι όμοιοί τους πολιτικοί. ΜΗ ΔΙΝΕΤΕ ΣΗΜΑΣΙΑ σε πληροφορίες για απειλές και προκλήσεις τουρκίας, σκοπίων, αλβανίας, γερμανίας, τοκογλύφων. ΟΛΑ ΕΙΝΑΙ ΕΙΚΟΝΙΚΑ.
ΓΙΑ ΤΑ ΜΜΕ ΔΙΕΘΝΗ ΚΑΙ ΕΓΧΩΡΙΑ ΜΟΝΟ Η ΧΟΡΗΓΗΣΗ ΙΘΑΓΕΝΕΙΑΣ ΚΑΙ ΔΙΚΑΙΩΜΑ ΨΗΦΟΥ ΣΤΟΥΣ ΠΑΡΑΝΟΜΑ ΝΟΜΙΜΟΠΟΙΗΜΕΝΟΥΣ ΜΕΤΑΝΑΣΤΕΣ (περισσότεροι από ένα εκατομύριο), όπως και στους υπόλοιπους εισβολείς-εποίκους (περισσότεροι από δύο εκατομύρια) ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΑΠΕΙΛΗ.
ΑΥΤΟΣ ΕΙΝΑΙ Ο ΕΝΑΣ ΚΑΙ ΜΟΝΑΔΙΚΟΣ ΚΙΝΔΥΝΟΣ ΓΙΑ ΤΟ ΕΛΛΗΝΙΚΟ ΓΕΝΟΣ, ΕΘΝΟΣ ΚΑΙ ΦΥΛΗ.
ΓΙΑ ΜΑΣ ΤΟ ΜΕΤΩΠΟ ΕΙΝΑΙ ΕΝΑ ΚΑΙ ΜΟΝΑΔΙΚΟ
ΟΧΙ ΣΤΟ ΛΑΘΡΟΝΟΜΟΣΧΕΔΙΟ.
ΟΛΗ Η ΠΡΟΣΟΧΗ ΜΑΣ ΕΙΝΑΙ ΣΤΟ ΕΝΑ ΚΑΙ ΜΟΝΑΔΙΚΟ ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΟ ΜΕΤΩΠΟ, ΤΗ ΚΑΤΑΡΓΗΣΗ ΤΟΥ ΛΑΘΡΟΝΟΜΟΣΧΕΔΙΟΥ ΚΑΙ ΟΧΙ ΣΤΑ ΕΙΚΟΝΙΚΑ ΠΟΛΛΑΠΛΑ ΜΕΤΩΠΑ.
ΟΣΟ ΔΙΑΠΙΣΤΩΝΟΥΝ ΟΤΙ Ο ΕΙΚΟΝΙΚΟΣ ΒΟΜΒΑΡΔΙΣΜΟΣ ΤΟΥΣ ΔΕΝ ΕΧΕΙ ΑΠΟΤΕΛΕΣΜΑ, ΚΑΙ ΟΤΙ ΠΑΡΑΜΕΝΟΥΜΕ ΣΥΝΤΟΝΙΣΜΕΝΟΙ ΣΤΗΝ ΑΠΟΤΡΟΠΗ ΨΗΦΙΣΗΣ ΤΟΥ ΛΑΘΡΟΝΟΜΟΣΧΕΔΙΟΥ Η ΕΙΚΟΝΙΚΗ ΨΥΧΡΑΙΜΙΑ ΤΟΥΣ ΘΑ ΜΕΤΑΤΡΕΠΕΤΑΙ ΣΕ ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΟ ΠΑΝΙΚΟ. ΘΑ ΣΥΝΕΙΔΗΤΟΠΟΙΟΥΝ ΟΛΟ ΚΑΙ ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΟ ΟΤΙ ΠΟΛΙΤΙΚΩΣ ΕΧΟΥΝ ΤΕΛΕΙΩΣΕΙ. ΚΑΙ ΦΥΣΙΚΑ ΟΛΑ ΑΥΤΑ ΤΑ ΧΟΛΥΓΟΥΝΤΙΑΝΑ ΟΙΚΟΝΟΜΙΚΑ ΜΕΤΡΑ ΘΑ ΓΙΝΟΥΝ ΣΕΝΑΡΙΟ ΓΙΑ ΘΕΑΤΡΙΚΕΣ ΕΠΙΘΕΩΡΗΣΕΙΣ.
Η ΤΥΧΗ ΤΟΥΣ ΕΞΑΡΤΑΤΑΙ ΑΠΟ ΤΗ ΨΗΦΙΣΗ ΤΟΥ ΛΑΘΡΟΝΟΜΟΣΧΕΔΙΟΥ.
ΣΥΜΒΑΙΝΕΙ ΟΜΩΣ ΝΑ ΕΞΑΡΤΑΤΑΙ ΚΑΙ Η ΕΘΝΙΚΗ ΜΑΣ ΥΠΟΣΤΑΣΗ ΑΠ' ΑΥΤΟ.
ΤΗΝ ΗΜΕΡΑ ΨΗΦΙΣΗΣ ΤΟΥ ΛΑΘΡΟΝΟΜΟΣΧΕΔΙΟΥ, ΓΕΝΙΚΗ ΕΠΙΣΤΡΑΤΕΥΣΗ. ΟΛΟΙ ΟΙ ΕΛΛΗΝΕΣ ΣΤΟ ΣΥΝΤΑΓΜΑ. ΜΕ ΠΑΡΟΥΣΙΑ ΚΑΙ ΜΕΣΑ ΣΤΟ ΚΟΙΝΟΒΟΥΛΙΟ. ΕΑΝ ΔΕΝ ΠΕΡΑΣΕΙ ΤΟ ΛΑΘΡΟΝΟΜΟΣΧΕΔΙΟ ΑΥΤΟΜΑΤΩΣ ΚΑΙ ΟΛΑ ΤΑ ΟΙΚΟΝΟΜΙΚΑ ΜΕΤΡΑ ΠΟΥ ΕΧΟΥΝ ΑΝΑΚΟΙΝΩΣΕΙ ΚΑΤΕΡΡΕΥΣΑΝ. ΔΕΝ ΘΑ ΕΧΟΥΝ ΒΑΣΗ ΠΛΕΟΝ. ΛΕΦΤΑ ΓΙΑ ΤΟΥ ΚΟΜΑΤΙΚΟΥΣ ΜΗΧΑΝΙΣΜΟΥΣ ΔΕΝ ΥΠΑΡΧΟΥΝ. ΧΩΡΙΣ ΤΟΥΣ ΕΙΣΒΟΛΕΙΣ-ΕΠΟΙΚΟΥΣ ΤΕΛΕΙΩΣΑΝ.
ΑΝΑΜΕΝΕΤΑΙ ΛΥΣΑΛΕΑ ΑΝΤΙΔΡΑΣΗ ΤΟΥΣ. ΕΙΝΑΙ ΕΤΟΙΜΟΙ ΝΑ ΠΡΟΚΑΛΕΣΟΥΝ ΚΟΙΝΩΝΙΚΟ ΧΑΟΣ (ΔΙΑΦΟΡΕΣ ΠΡΟΚΛΗΣΕΙΣ) Ή ΟΙ ΤΟΚΟΓΛΥΦΟΙ ΓΙΑ ΝΑ ΦΟΒΙΣΟΥΝ ΤΟΥΣ ΕΛΛΗΝΕΣ ΝΑ ΒΑΛΛΟΥΝ ΤΗ ΤΟΥΡΚΙΑ ΝΑ ΜΑΣ ΕΠΙΤΕΘΕΙ. ΚΑΙ ΑΛΛΑ ΣΕΝΑΡΙΑ ΕΙΝΑΙ ΠΙΘΑΝΑ ΠΡΟΚΕΙΜΕΝΟΥ ΝΑ ΠΡΟΚΑΛΕΣΟΥΝ ΚΑΠΟΙΟ ΧΑΟΣ ΠΡΟΚΕΙΜΕΝΟΥ ΝΑ ΑΠΟΦΥΓΟΥΝ ΑΝΤΙΔΡΑΣΕΙΣ ΤΟΥ ΕΛΛΗΝΙΚΟΥ ΛΑΟΥ ΚΑΙ ΝΑ ΨΗΦΙΣΟΥΝ ΤΟ ΛΑΘΡΟΝΟΜΟΣΧΕΔΙΟ.
ΚΑΙ Η ΤΟΥΡΚΙΑ ΝΑ ΕΠΙΤΕΘΕΙ ΑΝΤΙΜΕΤΩΠΙΖΕΤΑΙ. ΑΝ ΜΑΣ ΑΙΦΝΙΔΙΑΣΕΙ, (ΤΑ ΕΩΣ ΤΩΡΑ ΑΝΤΑΝΑΚΛΑΣΤΙΚΑ ΤΟΥ ΥΠΕΘΑ ΑΥΤΟ ΔΕΙΧΝΟΥΝ), Η ΗΤΤΑ ΚΑΙ Ο ΔΙΑΣΥΡΜΟΣ ΤΟΥΣ ΕΙΝΑΙ ΕΞΑΣΦΑΛΙΣΜΕΝΟΙ, ΕΑΝ ΔΕΝ ΑΠΟΔΕΧΘΟΥΜΕ ΚΑΜΙΑ ΔΙΑΠΡΑΓΜΑΤΕΥΣΗ, ΑΛΛΑ ΔΙΑΤΗΡΗΣΟΥΜΕ ΤΟ ΕΜΠΟΛΕΜΟ ΚΑΙ ΑΦΗΣΟΥΜΕ ΤΙΣ ΕΝΟΠΛΕΣ ΔΥΝΑΜΕΙΣ ΝΑ ΑΝΤΙΜΕΤΩΠΙΣΟΥΝ ΤΗ ΠΙΘΑΝΗ ΤΟΥΡΚΙΚΗ ΕΙΣΒΟΛΗ. ΚΑΙ ΜΟΝΟ Η ΣΥΝΤΗΡΗΣΗ ΤΟΥ ΠΙΘΑΝΟΥ ΑΥΤΟΥ ΜΕΤΩΠΟΥ ΘΑ ΗΤΑΝ ΑΡΚΕΤΗ, ΑΦΟΥ ΘΑ ΕΙΧΑΝ ΑΡΧΙΣΕΙ ΦΑΙΝΟΜΕΝΑ ΕΜΦΥΛΙΩΝ ΣΥΓΚΡΟΥΣΕΩΝ ΣΤΗ ΤΟΥΡΚΙΑ (ΜΕ ΒΑΣΗ ΤΗΝ ΕΠΙΚΑΙΡΟΤΗΤΑ) ΚΑΙ ΑΡΑ ΔΙΑΛΥΣΗΣ.
HELLAS
ΚΑΛΥΦΘΕΙΤΕ ΚΑΙ ΑΠΟΔΡΑΣΤΕ ΑΠΟ ΑΥΤΟ ΤΟΝ ΕΙΚΟΝΙΚΟ ΒΟΒΜΒΑΡΔΙΣΜΟ ΜΕ ΜΠΟΥΡΔΕΣ.
ΟΣΟ ΕΙΜΑΣΤΕ ΕΚΤΕΘΕΙΜΕΝΟΙ Σ' ΑΥΤΗ ΤΗ ΠΟΛΥΜΕΤΩΠΗ ΕΙΚΟΝΙΚΗ ΕΠΙΘΕΣΗ (ΜΜΕ), ΧΩΡΙΣ ΝΑ ΤΟ ΚΑΤΑΛΑΒΑΙΝΟΥΜΕ Η ΣΚΕΨΗ ΜΑΣ ΧΟΡΕΥΕΙ ΣΤΟΥΣ ΡΥΘΜΟΥΣ ΤΟΥ ΘΗΡΙΟΥ (ΑΥΤΟ ΕΙΝΑΙ ΚΑΙ Η ΣΤΡΑΤΗΓΙΚΗ ΤΟΥ).
ΟΤΑΝ ΚΑΤΑΦΕΡΟΥΝ ΝΑ ΠΑΡΑΚΟΛΟΥΘΟΥΜΕ ΣΑΝ ΥΠΝΩΤΙΣΜΕΝΟΙ ΠΛΕΟΝ (ΚΑΙ ΗΔΗ ΣΧΕΔΟΝ ΤΑ' ΧΟΥΝ ΚΑΤΑΦΕΡΕΙ), ΟΛΗ ΑΥΤΗ ΤΗΝ ΕΙΚΟΝΙΚΗ ΚΑΤΑΙΓΙΔΑ ΑΠΕΙΛΩΝ, ΠΡΟΒΛΕΨΕΩΝ, ΣΚΛΗΡΩΝ ΟΙΚΟΝΟΜΙΚΩΝ ΜΕΤΡΩΝ ΠΟΥ ΘΑ ΕΦΑΡΜΟΣΤΟΥΝ ΚΑΙ ΠΟΥ ΚΑΘΕ ΕΒΔΟΜΑΔΑ ΘΑ ΓΙΝΟΝΤΑΙ ΑΚΟΜΑ ΠΙΟ ΔΥΣΒΑΣΤΑΧΤΑ, Ο ΦΟΒΟΣ ΘΑ ΜΑΣ ΕΧΕΙ ΤΣΑΚΙΣΕΙ ΚΑΙ ΘΑ ΜΑΣ ΕΧΕΙ ΥΠΟΤΑΞΕΙ. ΚΑΙ ΟΛΑ ΑΥΤΑ ΕΙΚΟΝΙΚΑ ΑΠ' ΤΗ ΤΗΛΕΟΡΑΣΗ.
Η ΤΗΛΕΟΡΑΣΗ ΦΕΡΝΕΙ ΤΗ "ΣΥΝΤΕΛΕΙΑ ΤΟΥ ΚΟΣΜΟΥ" Η ΟΠΟΙΑ ΘΑ ΑΡΧΙΣΕΙ ΑΠΟ ΤΗΝ ΟΙΚΟΝΟΜΙΚΗ ΚΡΙΣΗ ΣΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ!
Ο ΒΟΒΜΒΑΡΔΙΣΜΟΣ ΑΠΟ ΕΙΚΟΝΙΚΕΣ ΑΠΕΙΛΕΣ, ΣΥΝΟΜΟΣΙΕΣ, ΚΑΙ ΔΙΕΘΝΕΙΣ "ΠΡΟΒΛΕΨΕΙΣ" ΓΙΑ ΚΑΤΑΣΤΡΟΦΗ ΤΗΣ ΕΛΛΑΔΑΣ ΚΑΘΩΣ ΚΑΙ Ο ΔΙΑΣΥΡΜΟΣ ΚΑΙ ΕΜΠΑΙΓΜΟΣ ΑΠΟ ΤΑ ΔΙΕΘΝΗ ΜΜΕ ΕΙΝΑΙ ΦΤΗΝΙΑΡΙΚΕΣ ΜΕΘΟΔΟΙ ΕΚΦΟΒΙΣΜΟΥ ΚΑΙ ΑΠΟΠΡΟΣΑΝΑΤΟΛΙΣΜΟΥ
ΤΟΥ ΛΑΟΥ ΜΕΧΡΙ ΝΑ ΤΟΥ ΣΠΑΣΟΥΝ ΤΟ ΗΘΙΚΟ.
ΟΛΗ ΑΥΤΗ ΤΗΝ "ΕΙΔΗΣΕΟΓΡΑΦΙΑ" ΑΝΤΙΜΕΤΩΠΙΣΤΕ ΤΗ ΣΑΝ ΑΛΛΗ ΜΙΑ ΚΑΚΟΓΟΥΣΤΗ ΧΟΛΥΓΟΥΝΤΙΑΝΗ ΣΕΙΡΑ.
ΑΝ ΚΑΙ Η ΕΝΔΕΔΕΙΓΜΕΝΗ ΣΥΜΠΕΡΙΦΟΡΑ ΕΙΝΑΙ ΤΟ ΚΛΕΙΣΙΜΟ ΤΩΝ ΤΗΛΕΟΡΑΣΕΩΝ.
ΜΟΝΟ ΤΟΤΕ ΘΑ ΑΝΑΔΕΙΚΝΥΟΤΑΝ ΟΤΙ ΤΟ "ΥΠΕΡΟΠΛΟ" ΤΟΥΣ (ΜΜΕ) ΕΙΝΑΙ ΑΝΥΠΑΡΚΤΟ.
Η ΠΟΛΙΤΙΚΗ ΤΟΥΣ ΘΑ ΚΑΤΕΡΡΕΕ ΑΦΟΥ ΒΑΣΙΖΕΤΑΙ ΑΠΟΚΛΕΙΣΤΙΚΑ ΣΤΟ ΨΕΜΑ ΤΟ ΟΠΟΙΟ ΔΙΟΧΕΤΕΥΟΥΝ ΣΤΟ ΚΟΣΜΟ ΤΑ ΚΑΘΕΣΤΩΤΙΚΑ ΜΜΕ.
ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΒΡΟΥΜΕ ΑΝΕΞΑΡΤΗΤΕΣ ΠΗΓΕΣ ΕΝΗΜΕΡΩΣΗΣ, ΟΙ ΟΠΟΙΕΣ ΥΠΑΡΧΟΥΝ ΑΛΛΑ ΔΕΝ ΠΡΟΒΑΛΛΟΝΤΑΙ.
ΑΓΝΟΕΙΣΤΕ τα οικονομικά μέτρα, τι είπε ο κάθε ανυπόληπτος τοκογλύφος και οι όμοιοί τους πολιτικοί. ΜΗ ΔΙΝΕΤΕ ΣΗΜΑΣΙΑ σε πληροφορίες για απειλές και προκλήσεις τουρκίας, σκοπίων, αλβανίας, γερμανίας, τοκογλύφων. ΟΛΑ ΕΙΝΑΙ ΕΙΚΟΝΙΚΑ.
ΓΙΑ ΤΑ ΜΜΕ ΔΙΕΘΝΗ ΚΑΙ ΕΓΧΩΡΙΑ ΜΟΝΟ Η ΧΟΡΗΓΗΣΗ ΙΘΑΓΕΝΕΙΑΣ ΚΑΙ ΔΙΚΑΙΩΜΑ ΨΗΦΟΥ ΣΤΟΥΣ ΠΑΡΑΝΟΜΑ ΝΟΜΙΜΟΠΟΙΗΜΕΝΟΥΣ ΜΕΤΑΝΑΣΤΕΣ (περισσότεροι από ένα εκατομύριο), όπως και στους υπόλοιπους εισβολείς-εποίκους (περισσότεροι από δύο εκατομύρια) ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΑΠΕΙΛΗ.
ΑΥΤΟΣ ΕΙΝΑΙ Ο ΕΝΑΣ ΚΑΙ ΜΟΝΑΔΙΚΟΣ ΚΙΝΔΥΝΟΣ ΓΙΑ ΤΟ ΕΛΛΗΝΙΚΟ ΓΕΝΟΣ, ΕΘΝΟΣ ΚΑΙ ΦΥΛΗ.
ΓΙΑ ΜΑΣ ΤΟ ΜΕΤΩΠΟ ΕΙΝΑΙ ΕΝΑ ΚΑΙ ΜΟΝΑΔΙΚΟ
ΟΧΙ ΣΤΟ ΛΑΘΡΟΝΟΜΟΣΧΕΔΙΟ.
ΟΛΗ Η ΠΡΟΣΟΧΗ ΜΑΣ ΕΙΝΑΙ ΣΤΟ ΕΝΑ ΚΑΙ ΜΟΝΑΔΙΚΟ ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΟ ΜΕΤΩΠΟ, ΤΗ ΚΑΤΑΡΓΗΣΗ ΤΟΥ ΛΑΘΡΟΝΟΜΟΣΧΕΔΙΟΥ ΚΑΙ ΟΧΙ ΣΤΑ ΕΙΚΟΝΙΚΑ ΠΟΛΛΑΠΛΑ ΜΕΤΩΠΑ.
ΟΣΟ ΔΙΑΠΙΣΤΩΝΟΥΝ ΟΤΙ Ο ΕΙΚΟΝΙΚΟΣ ΒΟΜΒΑΡΔΙΣΜΟΣ ΤΟΥΣ ΔΕΝ ΕΧΕΙ ΑΠΟΤΕΛΕΣΜΑ, ΚΑΙ ΟΤΙ ΠΑΡΑΜΕΝΟΥΜΕ ΣΥΝΤΟΝΙΣΜΕΝΟΙ ΣΤΗΝ ΑΠΟΤΡΟΠΗ ΨΗΦΙΣΗΣ ΤΟΥ ΛΑΘΡΟΝΟΜΟΣΧΕΔΙΟΥ Η ΕΙΚΟΝΙΚΗ ΨΥΧΡΑΙΜΙΑ ΤΟΥΣ ΘΑ ΜΕΤΑΤΡΕΠΕΤΑΙ ΣΕ ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΟ ΠΑΝΙΚΟ. ΘΑ ΣΥΝΕΙΔΗΤΟΠΟΙΟΥΝ ΟΛΟ ΚΑΙ ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΟ ΟΤΙ ΠΟΛΙΤΙΚΩΣ ΕΧΟΥΝ ΤΕΛΕΙΩΣΕΙ. ΚΑΙ ΦΥΣΙΚΑ ΟΛΑ ΑΥΤΑ ΤΑ ΧΟΛΥΓΟΥΝΤΙΑΝΑ ΟΙΚΟΝΟΜΙΚΑ ΜΕΤΡΑ ΘΑ ΓΙΝΟΥΝ ΣΕΝΑΡΙΟ ΓΙΑ ΘΕΑΤΡΙΚΕΣ ΕΠΙΘΕΩΡΗΣΕΙΣ.
Η ΤΥΧΗ ΤΟΥΣ ΕΞΑΡΤΑΤΑΙ ΑΠΟ ΤΗ ΨΗΦΙΣΗ ΤΟΥ ΛΑΘΡΟΝΟΜΟΣΧΕΔΙΟΥ.
ΣΥΜΒΑΙΝΕΙ ΟΜΩΣ ΝΑ ΕΞΑΡΤΑΤΑΙ ΚΑΙ Η ΕΘΝΙΚΗ ΜΑΣ ΥΠΟΣΤΑΣΗ ΑΠ' ΑΥΤΟ.
ΤΗΝ ΗΜΕΡΑ ΨΗΦΙΣΗΣ ΤΟΥ ΛΑΘΡΟΝΟΜΟΣΧΕΔΙΟΥ, ΓΕΝΙΚΗ ΕΠΙΣΤΡΑΤΕΥΣΗ. ΟΛΟΙ ΟΙ ΕΛΛΗΝΕΣ ΣΤΟ ΣΥΝΤΑΓΜΑ. ΜΕ ΠΑΡΟΥΣΙΑ ΚΑΙ ΜΕΣΑ ΣΤΟ ΚΟΙΝΟΒΟΥΛΙΟ. ΕΑΝ ΔΕΝ ΠΕΡΑΣΕΙ ΤΟ ΛΑΘΡΟΝΟΜΟΣΧΕΔΙΟ ΑΥΤΟΜΑΤΩΣ ΚΑΙ ΟΛΑ ΤΑ ΟΙΚΟΝΟΜΙΚΑ ΜΕΤΡΑ ΠΟΥ ΕΧΟΥΝ ΑΝΑΚΟΙΝΩΣΕΙ ΚΑΤΕΡΡΕΥΣΑΝ. ΔΕΝ ΘΑ ΕΧΟΥΝ ΒΑΣΗ ΠΛΕΟΝ. ΛΕΦΤΑ ΓΙΑ ΤΟΥ ΚΟΜΑΤΙΚΟΥΣ ΜΗΧΑΝΙΣΜΟΥΣ ΔΕΝ ΥΠΑΡΧΟΥΝ. ΧΩΡΙΣ ΤΟΥΣ ΕΙΣΒΟΛΕΙΣ-ΕΠΟΙΚΟΥΣ ΤΕΛΕΙΩΣΑΝ.
ΑΝΑΜΕΝΕΤΑΙ ΛΥΣΑΛΕΑ ΑΝΤΙΔΡΑΣΗ ΤΟΥΣ. ΕΙΝΑΙ ΕΤΟΙΜΟΙ ΝΑ ΠΡΟΚΑΛΕΣΟΥΝ ΚΟΙΝΩΝΙΚΟ ΧΑΟΣ (ΔΙΑΦΟΡΕΣ ΠΡΟΚΛΗΣΕΙΣ) Ή ΟΙ ΤΟΚΟΓΛΥΦΟΙ ΓΙΑ ΝΑ ΦΟΒΙΣΟΥΝ ΤΟΥΣ ΕΛΛΗΝΕΣ ΝΑ ΒΑΛΛΟΥΝ ΤΗ ΤΟΥΡΚΙΑ ΝΑ ΜΑΣ ΕΠΙΤΕΘΕΙ. ΚΑΙ ΑΛΛΑ ΣΕΝΑΡΙΑ ΕΙΝΑΙ ΠΙΘΑΝΑ ΠΡΟΚΕΙΜΕΝΟΥ ΝΑ ΠΡΟΚΑΛΕΣΟΥΝ ΚΑΠΟΙΟ ΧΑΟΣ ΠΡΟΚΕΙΜΕΝΟΥ ΝΑ ΑΠΟΦΥΓΟΥΝ ΑΝΤΙΔΡΑΣΕΙΣ ΤΟΥ ΕΛΛΗΝΙΚΟΥ ΛΑΟΥ ΚΑΙ ΝΑ ΨΗΦΙΣΟΥΝ ΤΟ ΛΑΘΡΟΝΟΜΟΣΧΕΔΙΟ.
ΚΑΙ Η ΤΟΥΡΚΙΑ ΝΑ ΕΠΙΤΕΘΕΙ ΑΝΤΙΜΕΤΩΠΙΖΕΤΑΙ. ΑΝ ΜΑΣ ΑΙΦΝΙΔΙΑΣΕΙ, (ΤΑ ΕΩΣ ΤΩΡΑ ΑΝΤΑΝΑΚΛΑΣΤΙΚΑ ΤΟΥ ΥΠΕΘΑ ΑΥΤΟ ΔΕΙΧΝΟΥΝ), Η ΗΤΤΑ ΚΑΙ Ο ΔΙΑΣΥΡΜΟΣ ΤΟΥΣ ΕΙΝΑΙ ΕΞΑΣΦΑΛΙΣΜΕΝΟΙ, ΕΑΝ ΔΕΝ ΑΠΟΔΕΧΘΟΥΜΕ ΚΑΜΙΑ ΔΙΑΠΡΑΓΜΑΤΕΥΣΗ, ΑΛΛΑ ΔΙΑΤΗΡΗΣΟΥΜΕ ΤΟ ΕΜΠΟΛΕΜΟ ΚΑΙ ΑΦΗΣΟΥΜΕ ΤΙΣ ΕΝΟΠΛΕΣ ΔΥΝΑΜΕΙΣ ΝΑ ΑΝΤΙΜΕΤΩΠΙΣΟΥΝ ΤΗ ΠΙΘΑΝΗ ΤΟΥΡΚΙΚΗ ΕΙΣΒΟΛΗ. ΚΑΙ ΜΟΝΟ Η ΣΥΝΤΗΡΗΣΗ ΤΟΥ ΠΙΘΑΝΟΥ ΑΥΤΟΥ ΜΕΤΩΠΟΥ ΘΑ ΗΤΑΝ ΑΡΚΕΤΗ, ΑΦΟΥ ΘΑ ΕΙΧΑΝ ΑΡΧΙΣΕΙ ΦΑΙΝΟΜΕΝΑ ΕΜΦΥΛΙΩΝ ΣΥΓΚΡΟΥΣΕΩΝ ΣΤΗ ΤΟΥΡΚΙΑ (ΜΕ ΒΑΣΗ ΤΗΝ ΕΠΙΚΑΙΡΟΤΗΤΑ) ΚΑΙ ΑΡΑ ΔΙΑΛΥΣΗΣ.
HELLAS
Σάββατο 6 Μαρτίου 2010
Η Ελλάδα τιμώρησε ...
Η Ελλάδα βρίσκετε σε σταυροδρόμι και ο δρόμος που θα επιλέξει θα γραφτή στην σύγχρονη ιστορία του έθνους μας .
Πότε δεν πίστεψα και ούτε θα πιστέψω στο κράτος μέλος συνασπισμού χωρών.
Πιστεύω στο κράτος έθνος και δεν δέχομαι κουβέντα .
Η Ελλάδα τιμώρησε άδικα τους πολίτες με μέτρα οικονομικά τέτοιου πόνου που μοιάζουν σαν μια μάνα να παίρνει στο χέρι της ξυράφι και να σκίζει το δέρμα του παιδιού της για να μαζέψει το αίμα του σε μπουκάλι και να το πουλήσει .
Με δεδομένο ότι ένα παιδί είναι αθώο και ανυποψίαστο η πατρίδα μας μάτωσε την ψυχή των παιδιών της .
Όλα αυτά τα χρόνια χάρες και πανηγύρια και τώρα μόνο αίμα θα κυλάει από την ψυχή του έλληνα .
Τον πρόδωσαν τον έλληνα και αυτό δεν αλλάζει ακόμα και αν τα μέτρα είναι αναγκαία όπως λένε επειδή έχουμε οικονομική κρίση όπως επίσης λένε .
Φτάσαμε σε σημείο όπου τα μέσα περνάνε στον κόσμο το μήνυμα ότι θα τιμωρηθούν αυτοί που έφτασαν την χώρα σε αυτό το σημείο . Διαφωνώ .
Για εμένα προσωπικά η τιμωρία δεν πρέπει να γίνει με τρόπο όπως έγινε με αυτούς που σκότωσαν ως υπαίτιους για την μικρασιατική καταστροφή .
Ούτε όπως κάνανε στην ρώμη που στέλνανε τους προδότες στα λιοντάρια του κολοσσιαίου .
Αν δεχτούμε την πραγματικότητα τούτη την μαύρη στιγμή τότε θα πρέπει από δω και πέρα όποιος κάνει παράπτωμα να φεύγει δια παντός από το αξίωμα που έχει όποιο και να έχει .
Σήμερα στην Ελλάδα κανένας νόμος δεν ισχύει η χώρα διοικείτε από οδηγίες της Ευρώπης .Άρα παραβίαση του συντάγματος δεν υπάρχει γιατί το σύνταγμα έχει καταλυθεί .
Επομένως ο έλληνας δεν ζητάει αποδιοπομπαίο τράγο ζητάει καθημερινή δικαιοσύνη από σήμερα από αυτή την ώρα .
Ο ελληνικός δεν πρέπει να γίνει μάζα ,πολτός .
Ο ελληνικός λαός πρέπει να παραμένει ανθρώπινος .
Πως όμως ένας λαός έχει προοπτική να παραμείνει ανθρώπινος όταν δεν έχει παιδεία; όταν δεν έχει δουλειά;
Δεν είναι τυχαία τα αισθήματα θυμού του έλληνα πολίτη .
Ποιος ευθύνεται για την άθλια κατάσταση που επικρατεί στην εθνική παιδεία;
Πότε δεν πίστεψα και ούτε θα πιστέψω στο κράτος μέλος συνασπισμού χωρών.
Πιστεύω στο κράτος έθνος και δεν δέχομαι κουβέντα .
Η Ελλάδα τιμώρησε άδικα τους πολίτες με μέτρα οικονομικά τέτοιου πόνου που μοιάζουν σαν μια μάνα να παίρνει στο χέρι της ξυράφι και να σκίζει το δέρμα του παιδιού της για να μαζέψει το αίμα του σε μπουκάλι και να το πουλήσει .
Με δεδομένο ότι ένα παιδί είναι αθώο και ανυποψίαστο η πατρίδα μας μάτωσε την ψυχή των παιδιών της .
Όλα αυτά τα χρόνια χάρες και πανηγύρια και τώρα μόνο αίμα θα κυλάει από την ψυχή του έλληνα .
Τον πρόδωσαν τον έλληνα και αυτό δεν αλλάζει ακόμα και αν τα μέτρα είναι αναγκαία όπως λένε επειδή έχουμε οικονομική κρίση όπως επίσης λένε .
Φτάσαμε σε σημείο όπου τα μέσα περνάνε στον κόσμο το μήνυμα ότι θα τιμωρηθούν αυτοί που έφτασαν την χώρα σε αυτό το σημείο . Διαφωνώ .
Για εμένα προσωπικά η τιμωρία δεν πρέπει να γίνει με τρόπο όπως έγινε με αυτούς που σκότωσαν ως υπαίτιους για την μικρασιατική καταστροφή .
Ούτε όπως κάνανε στην ρώμη που στέλνανε τους προδότες στα λιοντάρια του κολοσσιαίου .
Αν δεχτούμε την πραγματικότητα τούτη την μαύρη στιγμή τότε θα πρέπει από δω και πέρα όποιος κάνει παράπτωμα να φεύγει δια παντός από το αξίωμα που έχει όποιο και να έχει .
Σήμερα στην Ελλάδα κανένας νόμος δεν ισχύει η χώρα διοικείτε από οδηγίες της Ευρώπης .Άρα παραβίαση του συντάγματος δεν υπάρχει γιατί το σύνταγμα έχει καταλυθεί .
Επομένως ο έλληνας δεν ζητάει αποδιοπομπαίο τράγο ζητάει καθημερινή δικαιοσύνη από σήμερα από αυτή την ώρα .
Ο ελληνικός δεν πρέπει να γίνει μάζα ,πολτός .
Ο ελληνικός λαός πρέπει να παραμένει ανθρώπινος .
Πως όμως ένας λαός έχει προοπτική να παραμείνει ανθρώπινος όταν δεν έχει παιδεία; όταν δεν έχει δουλειά;
Δεν είναι τυχαία τα αισθήματα θυμού του έλληνα πολίτη .
Ποιος ευθύνεται για την άθλια κατάσταση που επικρατεί στην εθνική παιδεία;
Παρασκευή 5 Μαρτίου 2010
Γ’ Χαιρετισμοί
Γ’ Χαιρετισμοί
Ημ. Γέννησης:
Ημ. Κοιμήσεως:
Ημ. Ανακομιδής Λειψάνων:
Πολιούχος:
Λοιπές πληροφορίες:
Ἀκάθιστος Ὕμνος – Γ’ Στάσις
Νέαν ἔδειξε κτίσιν,
ἐμφανίσας ὁ Κτίστης,
ἡμῖν τοῖς ὑπ' αὐτοῦ γενομένοις·
ἐξ ἀσπόρου βλαστήσας γαστρός,
καὶ φυλάξας ταύτην,
ὥσπερ ἦν ἄφθορον,
ἵνα τὸ θαῦμα βλέποντες,
ὑμνήσωμεν αὐτὴν βοῶντες·
Χαῖρε, τὸ ἄνθος τῆς ἀφθαρσίας,
χαῖρε, τὸ στέφος τῆς ἐγκρατείας.
Χαῖρε, ἀναστάσεως τύπον ἐκλάμπουσα,
χαῖρε, τῶν Ἀγγέλων τὸν βίον ἐμφαίνουσα.
Χαῖρε, δένδρον ἀγλαόκαρπον, ἐξ οὗ τρέφονται πιστοί,
χαῖρε, ξύλον εὐσκιόφυλλον, ὑφ' οὗ σκέπονται πολλοί.
Χαῖρε, κυοφοροῦσα ὁδηγὸν πλανωμένοις,
χαῖρε, ἀπογεννῶσα λυτρωτὴν αἰχμαλώτοις.
Χαῖρε, Κριτοῦ δικαίου δυσώπησις,
χαῖρε, πολλῶν πταιόντων συγχώρησις.
Χαῖρε, στολὴ τῶν γυμνῶν παρρησίας,
χαῖρε, στοργὴ πάντα πόθον νικῶσα.
Χαῖρε, Νύμφη ἀνύμφευτε.
Ξένον τόκον ἰδόντες,
ξενωθῶμεν τοῦ κόσμου, τὸν νοῦν εἰς οὐρανὸν μεταθέντες·
διὰ τοῦτο γὰρ ὁ ὑψηλὸς Θεός,
ἐπὶ γῆς ἐφάνη ταπεινὸς ἄνθρωπος·
βουλόμενος ἑλκύσαι πρὸς τὸ ὕψος,
τοὺς αὐτῷ βοώντας·
Ἀλληλούια.
Ὅλως ἦν ἐν τοῖς κάτω,
καὶ τῶν ἄνω οὐδόλως ἀπῆν,
ὁ ἀπερίγραπτος Λόγος·
συγκατάβασις γὰρ θεϊκή,
οὐ μετάβασις τοπικὴ γέγονε,
καὶ τόκος ἐκ Παρθένου θεολήπτου,
ἀκουούσης ταῦτα·
Χαῖρε, Θεοῦ ἀχωρήτου χώρα,
χαῖρε, σεπτοῦ μυστηρίου θύρα.
Χαῖρε, τῶν ἀπίστων ἀμφίβολον ἄκουσμα,
χαῖρε, τῶν πιστῶν ἀναμφίβολον καύχημα.
Χαῖρε, ὄχημα πανάγιον τοῦ ἐπὶ τῶν Χερουβείμ,
χαῖρε, οἴκημα πανάριστον τοῦ ἐπὶ τῶν Σεραφείμ.
Χαῖρε, ἡ τἀναντία εἰς ταὐτὸ ἀγαγοῦσα,
χαῖρε, ἡ παρθενίαν καὶ λοχείαν ζευγνῦσα.
Χαῖρε, δι' ἧς ἐλύθη παράβασις,
χαῖρε, δι' ἧς ἠνοίχθη παράδεισος.
Χαῖρε, ἡ κλεὶς τῆς Χριστοῦ βασιλείας,
χαῖρε, ἐλπὶς ἀγαθῶν αἰωνίων.
Χαῖρε, Νύμφη ἀνύμφευτε.
Πᾶσα φύσις Ἀγγέλων,
κατεπλάγη τὸ μέγα,
τῆς σῆς ἐνανθρωπήσεως ἔργον·
τὸν ἀπρόσιτον γὰρ ὡς Θεόν,
ἐθεώρει πᾶσι προσιτὸν ἄνθρωπον,
ἡμῖν μὲν συνδιάγοντα,
ἀκούοντα δὲ παρὰ πάντων οὕτως·
Ἀλληλούια.
Ρήτορας πολυφθόγγους,
ὡς ἰχθύας ἀφώνους,
ὁρῶμεν ἐπὶ σοὶ Θεοτόκε·
ἀποροῦσι γὰρ λέγειν,
τὸ πῶς καὶ Παρθένος μένεις,
καὶ τεκεῖν ἴσχυσας·
ἡμεῖς δὲ τὸ μυστήριο ν θαυμάζοντες,
πιστῶς βοῶμεν·
Χαῖρε, σοφίας Θεοῦ δοχεῖον,
χαῖρε, προνοίας αὐτοῦ ταμεῖον.
Χαῖρε, φιλοσόφους ἀσόφους δεικνύουσα,
χαῖρε, τεχνολόγους ἀλόγους ἐλέγχουσα.
Χαῖρε, ὅτὶ ἐμωράνθησαν οἱ δεινοὶ συζητηταί,
χαῖρε, ὅτι ἐμαράνθησαν οἱ τῶν μύθων ποιηταί.
Χαῖρε, τῶν Ἀθηναίων τὰς πλοκὰς διασπῶσα,
χαῖρε, τῶν ἁλιέων τὰς σαγήνας πληροῦσα.
Χαῖρε, βυθοῦ ἀγνοίας ἐξέλκουσα,
χαῖρε, πολλοὺς ἐν γνώσει φωτίζουσα.
Χαῖρε, ὁλκὰς τῶν θελόντων σωθῆναι,
χαῖρε, λιμὴν τῶν τοῦ βίου πλωτήρων.
Χαῖρε, Νύμφη ἀνύμφευτε.
Σῶσαι θέλων τὸν κόσμον,
ὁ τῶν ὅλων κοσμήτωρ,
πρὸς τοῦτον αὐτεπάγγελτος ἦλθε·
καὶ ποιμὴν ὑπάρχων ὡς Θεός,
δι' ἡμᾶς ἐφάνη καθ' ἡμᾶς ἄνθρωπος·
ὁμοίῳ γὰρ τὸ ὅμοιον καλέσας,
ὡς Θεὸς ἀκούει·
Ἀλληλούια.
Ημ. Γέννησης:
Ημ. Κοιμήσεως:
Ημ. Ανακομιδής Λειψάνων:
Πολιούχος:
Λοιπές πληροφορίες:
Ἀκάθιστος Ὕμνος – Γ’ Στάσις
Νέαν ἔδειξε κτίσιν,
ἐμφανίσας ὁ Κτίστης,
ἡμῖν τοῖς ὑπ' αὐτοῦ γενομένοις·
ἐξ ἀσπόρου βλαστήσας γαστρός,
καὶ φυλάξας ταύτην,
ὥσπερ ἦν ἄφθορον,
ἵνα τὸ θαῦμα βλέποντες,
ὑμνήσωμεν αὐτὴν βοῶντες·
Χαῖρε, τὸ ἄνθος τῆς ἀφθαρσίας,
χαῖρε, τὸ στέφος τῆς ἐγκρατείας.
Χαῖρε, ἀναστάσεως τύπον ἐκλάμπουσα,
χαῖρε, τῶν Ἀγγέλων τὸν βίον ἐμφαίνουσα.
Χαῖρε, δένδρον ἀγλαόκαρπον, ἐξ οὗ τρέφονται πιστοί,
χαῖρε, ξύλον εὐσκιόφυλλον, ὑφ' οὗ σκέπονται πολλοί.
Χαῖρε, κυοφοροῦσα ὁδηγὸν πλανωμένοις,
χαῖρε, ἀπογεννῶσα λυτρωτὴν αἰχμαλώτοις.
Χαῖρε, Κριτοῦ δικαίου δυσώπησις,
χαῖρε, πολλῶν πταιόντων συγχώρησις.
Χαῖρε, στολὴ τῶν γυμνῶν παρρησίας,
χαῖρε, στοργὴ πάντα πόθον νικῶσα.
Χαῖρε, Νύμφη ἀνύμφευτε.
Ξένον τόκον ἰδόντες,
ξενωθῶμεν τοῦ κόσμου, τὸν νοῦν εἰς οὐρανὸν μεταθέντες·
διὰ τοῦτο γὰρ ὁ ὑψηλὸς Θεός,
ἐπὶ γῆς ἐφάνη ταπεινὸς ἄνθρωπος·
βουλόμενος ἑλκύσαι πρὸς τὸ ὕψος,
τοὺς αὐτῷ βοώντας·
Ἀλληλούια.
Ὅλως ἦν ἐν τοῖς κάτω,
καὶ τῶν ἄνω οὐδόλως ἀπῆν,
ὁ ἀπερίγραπτος Λόγος·
συγκατάβασις γὰρ θεϊκή,
οὐ μετάβασις τοπικὴ γέγονε,
καὶ τόκος ἐκ Παρθένου θεολήπτου,
ἀκουούσης ταῦτα·
Χαῖρε, Θεοῦ ἀχωρήτου χώρα,
χαῖρε, σεπτοῦ μυστηρίου θύρα.
Χαῖρε, τῶν ἀπίστων ἀμφίβολον ἄκουσμα,
χαῖρε, τῶν πιστῶν ἀναμφίβολον καύχημα.
Χαῖρε, ὄχημα πανάγιον τοῦ ἐπὶ τῶν Χερουβείμ,
χαῖρε, οἴκημα πανάριστον τοῦ ἐπὶ τῶν Σεραφείμ.
Χαῖρε, ἡ τἀναντία εἰς ταὐτὸ ἀγαγοῦσα,
χαῖρε, ἡ παρθενίαν καὶ λοχείαν ζευγνῦσα.
Χαῖρε, δι' ἧς ἐλύθη παράβασις,
χαῖρε, δι' ἧς ἠνοίχθη παράδεισος.
Χαῖρε, ἡ κλεὶς τῆς Χριστοῦ βασιλείας,
χαῖρε, ἐλπὶς ἀγαθῶν αἰωνίων.
Χαῖρε, Νύμφη ἀνύμφευτε.
Πᾶσα φύσις Ἀγγέλων,
κατεπλάγη τὸ μέγα,
τῆς σῆς ἐνανθρωπήσεως ἔργον·
τὸν ἀπρόσιτον γὰρ ὡς Θεόν,
ἐθεώρει πᾶσι προσιτὸν ἄνθρωπον,
ἡμῖν μὲν συνδιάγοντα,
ἀκούοντα δὲ παρὰ πάντων οὕτως·
Ἀλληλούια.
Ρήτορας πολυφθόγγους,
ὡς ἰχθύας ἀφώνους,
ὁρῶμεν ἐπὶ σοὶ Θεοτόκε·
ἀποροῦσι γὰρ λέγειν,
τὸ πῶς καὶ Παρθένος μένεις,
καὶ τεκεῖν ἴσχυσας·
ἡμεῖς δὲ τὸ μυστήριο ν θαυμάζοντες,
πιστῶς βοῶμεν·
Χαῖρε, σοφίας Θεοῦ δοχεῖον,
χαῖρε, προνοίας αὐτοῦ ταμεῖον.
Χαῖρε, φιλοσόφους ἀσόφους δεικνύουσα,
χαῖρε, τεχνολόγους ἀλόγους ἐλέγχουσα.
Χαῖρε, ὅτὶ ἐμωράνθησαν οἱ δεινοὶ συζητηταί,
χαῖρε, ὅτι ἐμαράνθησαν οἱ τῶν μύθων ποιηταί.
Χαῖρε, τῶν Ἀθηναίων τὰς πλοκὰς διασπῶσα,
χαῖρε, τῶν ἁλιέων τὰς σαγήνας πληροῦσα.
Χαῖρε, βυθοῦ ἀγνοίας ἐξέλκουσα,
χαῖρε, πολλοὺς ἐν γνώσει φωτίζουσα.
Χαῖρε, ὁλκὰς τῶν θελόντων σωθῆναι,
χαῖρε, λιμὴν τῶν τοῦ βίου πλωτήρων.
Χαῖρε, Νύμφη ἀνύμφευτε.
Σῶσαι θέλων τὸν κόσμον,
ὁ τῶν ὅλων κοσμήτωρ,
πρὸς τοῦτον αὐτεπάγγελτος ἦλθε·
καὶ ποιμὴν ὑπάρχων ὡς Θεός,
δι' ἡμᾶς ἐφάνη καθ' ἡμᾶς ἄνθρωπος·
ὁμοίῳ γὰρ τὸ ὅμοιον καλέσας,
ὡς Θεὸς ἀκούει·
Ἀλληλούια.
Πέμπτη 4 Μαρτίου 2010
Ὁ Ὅσιος Γεράσιμος ὁ Ἰορδανίτης
Ημ. Γέννησης:
Ημ. Κοιμήσεως: 475
Ημ. Ανακομιδής Λειψάνων:
Πολιούχος:
Λοιπές πληροφορίες:
Ὁ Ὅσιος Γεράσιμος ὁ Ἰορδανίτης γεννήθηκε στὴ Λυκία τὸν 5ο αἰῶνα μ.Χ., ἀπὸ εὐσεβεῖς καὶ ταπεινοὺς γονεῖς καὶ ἐκ βρέφους ἀφιερώθηκε στὸν Θεό. Σὲ νεαρὴ ἡλικία ἀσπάσθηκε τὴν αἵρεση τῶν Μονοφυσιτῶν παρασυρόμενος ἀπὸ τοὺς ὀπαδοὺς τοῦ αἱρετικοῦ ψευδοπατριάρχου Θεοδοσίου, φανατικοῦ μονοφυσίτου Αἰγυπτίου μοναχοῦ, ὁ ὁποῖος κατὰ τὴν ἀπουσία τοῦ Πατριάρχου Ἰουβεναλίου (422 – 453 μ.Χ.), βοηθούμενος καὶ ὑπὸ τῆς βασιλίσσης Εὐδοκίας, κατόρθωσε νὰ καταλάβει τὸν πατριαρχικὸ θρόνο τῶν Ἱεροσολύμων καὶ νὰ προβεῖ σὲ ἀνεκδιήγητες σκληρότητες ἐπὶ εἴκοσι μῆνες (451 – 453 μ.Χ.). Ἀκόμη καὶ αὐτὸς ὁ πανίερος ναὸς τῆς Ἀναστάσεως ἔγινε θέατρο ἀπερίγραπτων σκηνῶν καὶ ἐπὶ πλέον ἡ ταραχὴ ἐξαπλώθηκε ἀνὰ τὴν Παλαιστίνη.
Οἱ Μονοφυσίτες δὲν παραδέχονται ὅτι στὸ Πρόσωπο τοῦ Χριστοῦ ἔχουν ἑνωθεῖ ἡ Θεία καὶ ἡ ἀνθρώπινη φύση «ἀτρέπτως, ἀσυγχύτως, ἀχωρίστως καὶ ἀδιαιρέτως», ἀλλὰ ἰσχυρίζονται, ὅτι ἡ Θεία φύση τοῦ Χριστοῦ ἀπορρόφησε τὴν ἀνθρώπινη φύση Του καὶ ἑπομένως ὁ Χριστὸς ἔχει μόνο μία φύση.
Γρήγορα ὅμως ὁ Ὅσιος Γεράσιμος κατάλαβε τὸ λάθος του, ἐπειδὴ ἦταν ἄνθρωπος μὲ καλὴ προαίρεση καὶ ταπεινὸ φρόνημα. Εἶχε τὴν καλὴ συνήθεια νὰ ἐπισκέπτεται καὶ νὰ συμβουλεύεται γιὰ πνευματικὰ θέματα ἁγιασμένους ἀνθρώπους. Ἀπὸ ἕναν λόγιο ἀσκητή, ποὺ ὀνομαζόταν Εὐθύμιος καὶ ἀσκήτευε στὴν ἔρημο τοῦ Ρουβᾶ, διδάχθηκε τὴν ἀλήθεια γιὰ τὶς δύο φύσεις τοῦ Χριστοῦ, κατάλαβε τὸ λάθος του καὶ ἐπέστρεψε καὶ πάλι στὴν Ἐκκλησία.
Στὴ συνέχεια ἐκάρη, τὸ ἔτος 451 μ.Χ., μοναχὸς στὴν ἔρημο τοῦ Ἰορδάνη, ὅπου ἀσκήθηκε μὲ ἡσυχία. Ἀργότερα, ὅταν συγκεντρώθηκαν γύρω του πολλοὶ μοναχοί, οἱ ὁποῖοι ζητοῦσαν τὴ φωτισμένη καθοδήγησή του, ἵδρυσε κοινοβιακὴ μονὴ κοντὰ στὴν πόλη Βαϊθαγλά.
Ὁ Ὅσιος Γεράσιμος ἦταν αὐστηρός, ἀλλὰ μόνο στὸν ἑαυτό του. Στοὺς ἄλλους ἦταν εὐπροσήγορος καὶ ἐπιεικής. Ἔτρωγε λίγο, ὅσο χρειαζόταν γιὰ νά συντηρεῖται στὴ ζωὴ καὶ κοιμόταν, ἐπίσης, πολὺ λίγο. Μάλιστα δίδασκε ὅτι ὅποιος θέλει νὰ ζήσει περισσότερο πρέπει νὰ κοιμᾶται λιγότερο, διότι ὁ πολὺς ὕπνος κάνει τὸ σῶμα τρυφηλὸ καὶ ἄρα ἀνίσχυρο στοὺς κόπους καὶ εὐάλωτο στὶς ἀθένειες.
Ἡ διδασκαλία τοῦ Ὁσίου Γερασίμου γιὰ τὸν ὕπνο εἶναι οὐσιαστικὰ λόγος γιὰ τὴν ἄσκηση. Μὲ τὸν περιορισμὸ τοῦ ὕπνου καὶ μὲ τὴν ἐγκράτεια, συνηθίζει ἡ σάρκα (τὸ σαρκικὸ φρόνημα) νὰ ὑποτάσσεται στὸ πνεῦμα. Μὲ τὴν ἄσκηση καὶ τὴν ἀδιάλειπτη προσευχή, ἰδίως μὲ τὴ μονολόγιστη εὐχή, τὸ «Κύριε Ἰησοῦ Χριστέ, ἐλέησον με», ὁ νοῦς συγκεντρώνεται στὸ χῶρο τῆς καρδιᾶς, ποὺ εἶναι ἡ φυσική του θέση καὶ ἀποκτᾶ ἀδιάλειπτη μνήμη τοῦ Θεοῦ.
Τόσο πολὺ ἀπέκτησε τὴν οἰκείωση πρὸς τὸν Θεὸ ὁ Ὅσιος Γεράσιμος καὶ προστάτεψε τὸ «κατ’ εἰκόνα καὶ καθ’ ὁμοίωσιν» τῶν Ἁγίων, ὥστε δάμασε καὶ τὰ ἄγρια θηρία καὶ ἔκανε πολλὰ θαύματα. Ἀπέκτησε μάλιστα ὑπηρέτη καὶ ἕναν ὄνο, γιὰ νὰ μεταφέρει νερό, καθὼς τὸ νερὸ ἀπεῖχε μακριὰ ἀπὸ αὐτόν. Κάποτε, ἕνα λιοντάρι, ἔχοντας πληγωμένο ἀπὸ ἕνα ξύλο στὸ μάτι του, κατέβηκε ἀπὸ τὸ βουνὸ καὶ κατέφυγε στὸν Ὅσιο. Ἐκεῖνος, ἀφοῦ τὸ ἔκανε καλά, τοῦ ὅρισε νὰ ὁδηγεῖ πλέον τὸν ἴδιο τὸν ὄνο κατὰ τὴν βοσκή του καὶ τὴ μεταφορὰ τοῦ νεροῦ. Κάποια φορά, καὶ ἐνῷ τὸ λιοντάρι κοιμόταν, ἔμποροι ποὺ περνοῦσαν πῆραν τὸν ὄνο. Καὶ ἐπειδὴ ὁ Ὅσιος ὑποπτεύθηκε ὅτι τὸ λιοντάρι ἔφαγε τὸν ὄνο, τὸ καταδίκασε ἐκεῖνο τώρα νὰ μεταφέρει τὸ νερό. Ὥσπου μία μέρα, ὅταν ξαναπέρασαν οἱ ἔμποροι ἀπὸ τὸ ἴδιο σημεῖο, τὸ λιοντάρι ἀναγνώρισε τὸν κλεμμένο ὄνο καὶ τὸν ἐπέστρεψε σῶο στὸν Ὅσιο. Ἐκεῖνος τότε τὸ ἀπάλλαξε ἀπὸ τὸ ἔργο αὐτὸ καὶ τὸ ἄφησε νὰ γυρίσει στὸ βουνό. Καὶ ὅταν ὁ Ὅσιος κοιμήθηκε μὲ εἰρήνη, τὸ λιοντάρι ᾖρθε καὶ πέθανε πάνω στὸν τάφο του.
Ὅταν στὶς 19 Ἰανουαρίου τοῦ ἔτους 473 μ.Χ. κοιμήθηκε ὁ Ὅσιος Εὐθύμιος ὁ Μέγας, ὁ Ὅσιος Γεράσιμος εἶδε σὲ ὅραμα, κατὰ τὴν στιγμὴ ποὺ προσευχόταν στὴ Λαύρα, τὸ τέλος τοῦ Ὁσίου. Αὐτὸ ἀναφέρεται στὴ διήγηση τοῦ Ἁγίου Κυριακοῦ τοῦ Ἀναχωρητοῦ, ὁ ὁποῖος συνόδευσε τὸν Ὅσιο Γεράσιμο στὴν κηδεία τοῦ μεγάλου Ἁγίου τῆς Ἐκκλησίας.
Δύο χρόνια μετὰ τὸ τέλος τοῦ Ὁσίου Εὐθυμίου, τὸ ἔτος 475 μ.Χ., ἐπὶ Πατριάρχου Ἱεροσολύμων Ἀναστασίου Α’ (458 – 478 μ.Χ.), ὁ Ὅσιος Γεράσιμος κομήθηκε μὲ εἰρήνη. Τὴν διαδοχὴ τῆς Λαύρας ἀνέθεσε στοὺς συνασκητὲς αὐτοῦ Στέφανο καὶ Βασίλειο.
Ἀπολυτίκιον. Ἦχος α’. Τῆς ἐρήμου πολίτης.
Τῆς ἐρήμου οἰκήτωρ, Ἀσκητῶν ἀκροθίνιον, καὶ ἀγγελικῆς πολιτείας ἀναδέδειξαι ἔσοπτρον, τοῦ Πνεύματος τῇ αἴγλῃ λαμπρυνθείς, Γεράσιμε Ὁσίων καλλονὴ· διὰ τοῦτο θεραπεύεις διαπαντός, τοὺς πίστει ἐκβοῶντάς σοι· δόξα τῷ δεδωκότι σοι ἰσχύν, δόξα τῷ σὲ στεφανώσαντι, δόξα τῷ ἐνεργοῦντι διὰ σοῦ, πᾶσιν ἰάματα.
Ἕτερον Ἀπολυτίκιον. Ἦχος δ’. Ταχὺ προκατάλαβε.
Χριστῷ ἐκ νεότητος, ἀκολουθήσας πιστῶς, ζωὴν τὴν ἰσάγγελον, ἐπολιτεύσω σαφῶς, Γεράσιμε Ὅσιε· σὺ γὰρ ἐν Ἰορδάνου, διαλάμψας τῇ χώρᾳ, θῆρα καθυποτάσσεις, τῇ στερρᾷ σου ἀσκήσει· Χριστὸς γὰρ ὃν ἐδόξασας, λαμπρῶς σε ἐθαυμάστωσε.
Κοντάκιον. Ἦχος δ’. Ἐπεφάνης σήμερον.
Ὡς ἀστὴρ οὐράνιος ἐξανάτειλας, ἱερῶς ἐφαίδρυνας, τῶν ἀρετῶν σου τῷ φωτί, τοῦ Ἰορδάνου τὴν ἔρημον, Ὅσιε Πάτερ, θεόφρον Γεράσιμε.
Μεγαλυνάριον.
Χαίροις τῶν Ἀγγέλων ὁ μιμητής, καὶ τῶν Μοναζόντων, γνώμων θεῖος καὶ ὁδηγός· χαίροις ἀπαθείας, τὸ φωτοφόρον σέλας, Γεράσιμε παμμάκαρ, Ὁσίων καύχημα.
Ημ. Κοιμήσεως: 475
Ημ. Ανακομιδής Λειψάνων:
Πολιούχος:
Λοιπές πληροφορίες:
Ὁ Ὅσιος Γεράσιμος ὁ Ἰορδανίτης γεννήθηκε στὴ Λυκία τὸν 5ο αἰῶνα μ.Χ., ἀπὸ εὐσεβεῖς καὶ ταπεινοὺς γονεῖς καὶ ἐκ βρέφους ἀφιερώθηκε στὸν Θεό. Σὲ νεαρὴ ἡλικία ἀσπάσθηκε τὴν αἵρεση τῶν Μονοφυσιτῶν παρασυρόμενος ἀπὸ τοὺς ὀπαδοὺς τοῦ αἱρετικοῦ ψευδοπατριάρχου Θεοδοσίου, φανατικοῦ μονοφυσίτου Αἰγυπτίου μοναχοῦ, ὁ ὁποῖος κατὰ τὴν ἀπουσία τοῦ Πατριάρχου Ἰουβεναλίου (422 – 453 μ.Χ.), βοηθούμενος καὶ ὑπὸ τῆς βασιλίσσης Εὐδοκίας, κατόρθωσε νὰ καταλάβει τὸν πατριαρχικὸ θρόνο τῶν Ἱεροσολύμων καὶ νὰ προβεῖ σὲ ἀνεκδιήγητες σκληρότητες ἐπὶ εἴκοσι μῆνες (451 – 453 μ.Χ.). Ἀκόμη καὶ αὐτὸς ὁ πανίερος ναὸς τῆς Ἀναστάσεως ἔγινε θέατρο ἀπερίγραπτων σκηνῶν καὶ ἐπὶ πλέον ἡ ταραχὴ ἐξαπλώθηκε ἀνὰ τὴν Παλαιστίνη.
Οἱ Μονοφυσίτες δὲν παραδέχονται ὅτι στὸ Πρόσωπο τοῦ Χριστοῦ ἔχουν ἑνωθεῖ ἡ Θεία καὶ ἡ ἀνθρώπινη φύση «ἀτρέπτως, ἀσυγχύτως, ἀχωρίστως καὶ ἀδιαιρέτως», ἀλλὰ ἰσχυρίζονται, ὅτι ἡ Θεία φύση τοῦ Χριστοῦ ἀπορρόφησε τὴν ἀνθρώπινη φύση Του καὶ ἑπομένως ὁ Χριστὸς ἔχει μόνο μία φύση.
Γρήγορα ὅμως ὁ Ὅσιος Γεράσιμος κατάλαβε τὸ λάθος του, ἐπειδὴ ἦταν ἄνθρωπος μὲ καλὴ προαίρεση καὶ ταπεινὸ φρόνημα. Εἶχε τὴν καλὴ συνήθεια νὰ ἐπισκέπτεται καὶ νὰ συμβουλεύεται γιὰ πνευματικὰ θέματα ἁγιασμένους ἀνθρώπους. Ἀπὸ ἕναν λόγιο ἀσκητή, ποὺ ὀνομαζόταν Εὐθύμιος καὶ ἀσκήτευε στὴν ἔρημο τοῦ Ρουβᾶ, διδάχθηκε τὴν ἀλήθεια γιὰ τὶς δύο φύσεις τοῦ Χριστοῦ, κατάλαβε τὸ λάθος του καὶ ἐπέστρεψε καὶ πάλι στὴν Ἐκκλησία.
Στὴ συνέχεια ἐκάρη, τὸ ἔτος 451 μ.Χ., μοναχὸς στὴν ἔρημο τοῦ Ἰορδάνη, ὅπου ἀσκήθηκε μὲ ἡσυχία. Ἀργότερα, ὅταν συγκεντρώθηκαν γύρω του πολλοὶ μοναχοί, οἱ ὁποῖοι ζητοῦσαν τὴ φωτισμένη καθοδήγησή του, ἵδρυσε κοινοβιακὴ μονὴ κοντὰ στὴν πόλη Βαϊθαγλά.
Ὁ Ὅσιος Γεράσιμος ἦταν αὐστηρός, ἀλλὰ μόνο στὸν ἑαυτό του. Στοὺς ἄλλους ἦταν εὐπροσήγορος καὶ ἐπιεικής. Ἔτρωγε λίγο, ὅσο χρειαζόταν γιὰ νά συντηρεῖται στὴ ζωὴ καὶ κοιμόταν, ἐπίσης, πολὺ λίγο. Μάλιστα δίδασκε ὅτι ὅποιος θέλει νὰ ζήσει περισσότερο πρέπει νὰ κοιμᾶται λιγότερο, διότι ὁ πολὺς ὕπνος κάνει τὸ σῶμα τρυφηλὸ καὶ ἄρα ἀνίσχυρο στοὺς κόπους καὶ εὐάλωτο στὶς ἀθένειες.
Ἡ διδασκαλία τοῦ Ὁσίου Γερασίμου γιὰ τὸν ὕπνο εἶναι οὐσιαστικὰ λόγος γιὰ τὴν ἄσκηση. Μὲ τὸν περιορισμὸ τοῦ ὕπνου καὶ μὲ τὴν ἐγκράτεια, συνηθίζει ἡ σάρκα (τὸ σαρκικὸ φρόνημα) νὰ ὑποτάσσεται στὸ πνεῦμα. Μὲ τὴν ἄσκηση καὶ τὴν ἀδιάλειπτη προσευχή, ἰδίως μὲ τὴ μονολόγιστη εὐχή, τὸ «Κύριε Ἰησοῦ Χριστέ, ἐλέησον με», ὁ νοῦς συγκεντρώνεται στὸ χῶρο τῆς καρδιᾶς, ποὺ εἶναι ἡ φυσική του θέση καὶ ἀποκτᾶ ἀδιάλειπτη μνήμη τοῦ Θεοῦ.
Τόσο πολὺ ἀπέκτησε τὴν οἰκείωση πρὸς τὸν Θεὸ ὁ Ὅσιος Γεράσιμος καὶ προστάτεψε τὸ «κατ’ εἰκόνα καὶ καθ’ ὁμοίωσιν» τῶν Ἁγίων, ὥστε δάμασε καὶ τὰ ἄγρια θηρία καὶ ἔκανε πολλὰ θαύματα. Ἀπέκτησε μάλιστα ὑπηρέτη καὶ ἕναν ὄνο, γιὰ νὰ μεταφέρει νερό, καθὼς τὸ νερὸ ἀπεῖχε μακριὰ ἀπὸ αὐτόν. Κάποτε, ἕνα λιοντάρι, ἔχοντας πληγωμένο ἀπὸ ἕνα ξύλο στὸ μάτι του, κατέβηκε ἀπὸ τὸ βουνὸ καὶ κατέφυγε στὸν Ὅσιο. Ἐκεῖνος, ἀφοῦ τὸ ἔκανε καλά, τοῦ ὅρισε νὰ ὁδηγεῖ πλέον τὸν ἴδιο τὸν ὄνο κατὰ τὴν βοσκή του καὶ τὴ μεταφορὰ τοῦ νεροῦ. Κάποια φορά, καὶ ἐνῷ τὸ λιοντάρι κοιμόταν, ἔμποροι ποὺ περνοῦσαν πῆραν τὸν ὄνο. Καὶ ἐπειδὴ ὁ Ὅσιος ὑποπτεύθηκε ὅτι τὸ λιοντάρι ἔφαγε τὸν ὄνο, τὸ καταδίκασε ἐκεῖνο τώρα νὰ μεταφέρει τὸ νερό. Ὥσπου μία μέρα, ὅταν ξαναπέρασαν οἱ ἔμποροι ἀπὸ τὸ ἴδιο σημεῖο, τὸ λιοντάρι ἀναγνώρισε τὸν κλεμμένο ὄνο καὶ τὸν ἐπέστρεψε σῶο στὸν Ὅσιο. Ἐκεῖνος τότε τὸ ἀπάλλαξε ἀπὸ τὸ ἔργο αὐτὸ καὶ τὸ ἄφησε νὰ γυρίσει στὸ βουνό. Καὶ ὅταν ὁ Ὅσιος κοιμήθηκε μὲ εἰρήνη, τὸ λιοντάρι ᾖρθε καὶ πέθανε πάνω στὸν τάφο του.
Ὅταν στὶς 19 Ἰανουαρίου τοῦ ἔτους 473 μ.Χ. κοιμήθηκε ὁ Ὅσιος Εὐθύμιος ὁ Μέγας, ὁ Ὅσιος Γεράσιμος εἶδε σὲ ὅραμα, κατὰ τὴν στιγμὴ ποὺ προσευχόταν στὴ Λαύρα, τὸ τέλος τοῦ Ὁσίου. Αὐτὸ ἀναφέρεται στὴ διήγηση τοῦ Ἁγίου Κυριακοῦ τοῦ Ἀναχωρητοῦ, ὁ ὁποῖος συνόδευσε τὸν Ὅσιο Γεράσιμο στὴν κηδεία τοῦ μεγάλου Ἁγίου τῆς Ἐκκλησίας.
Δύο χρόνια μετὰ τὸ τέλος τοῦ Ὁσίου Εὐθυμίου, τὸ ἔτος 475 μ.Χ., ἐπὶ Πατριάρχου Ἱεροσολύμων Ἀναστασίου Α’ (458 – 478 μ.Χ.), ὁ Ὅσιος Γεράσιμος κομήθηκε μὲ εἰρήνη. Τὴν διαδοχὴ τῆς Λαύρας ἀνέθεσε στοὺς συνασκητὲς αὐτοῦ Στέφανο καὶ Βασίλειο.
Ἀπολυτίκιον. Ἦχος α’. Τῆς ἐρήμου πολίτης.
Τῆς ἐρήμου οἰκήτωρ, Ἀσκητῶν ἀκροθίνιον, καὶ ἀγγελικῆς πολιτείας ἀναδέδειξαι ἔσοπτρον, τοῦ Πνεύματος τῇ αἴγλῃ λαμπρυνθείς, Γεράσιμε Ὁσίων καλλονὴ· διὰ τοῦτο θεραπεύεις διαπαντός, τοὺς πίστει ἐκβοῶντάς σοι· δόξα τῷ δεδωκότι σοι ἰσχύν, δόξα τῷ σὲ στεφανώσαντι, δόξα τῷ ἐνεργοῦντι διὰ σοῦ, πᾶσιν ἰάματα.
Ἕτερον Ἀπολυτίκιον. Ἦχος δ’. Ταχὺ προκατάλαβε.
Χριστῷ ἐκ νεότητος, ἀκολουθήσας πιστῶς, ζωὴν τὴν ἰσάγγελον, ἐπολιτεύσω σαφῶς, Γεράσιμε Ὅσιε· σὺ γὰρ ἐν Ἰορδάνου, διαλάμψας τῇ χώρᾳ, θῆρα καθυποτάσσεις, τῇ στερρᾷ σου ἀσκήσει· Χριστὸς γὰρ ὃν ἐδόξασας, λαμπρῶς σε ἐθαυμάστωσε.
Κοντάκιον. Ἦχος δ’. Ἐπεφάνης σήμερον.
Ὡς ἀστὴρ οὐράνιος ἐξανάτειλας, ἱερῶς ἐφαίδρυνας, τῶν ἀρετῶν σου τῷ φωτί, τοῦ Ἰορδάνου τὴν ἔρημον, Ὅσιε Πάτερ, θεόφρον Γεράσιμε.
Μεγαλυνάριον.
Χαίροις τῶν Ἀγγέλων ὁ μιμητής, καὶ τῶν Μοναζόντων, γνώμων θεῖος καὶ ὁδηγός· χαίροις ἀπαθείας, τὸ φωτοφόρον σέλας, Γεράσιμε παμμάκαρ, Ὁσίων καύχημα.
Τετάρτη 3 Μαρτίου 2010
Δευτέρα 1 Μαρτίου 2010
Εγγραφή σε:
Αναρτήσεις (Atom)