Κυριακή 5 Ιουλίου 2009
Συνθήκη με ημερομηνία λήξης ;
Αναρωτιέμαι αν γνωρίζουμε καλά την συνθήκη του Βουκουρεστίου που υπογράφτηκε το 1913 και σηματοδότησε την λήξη του β βαλκανικού πόλεμου.
ΤΟ ΑΓΙΟ ΟΡΟΣ ΕΙΝΑΙ Η ΕΛΛΑΔΑ
Αναφερόμαστε στο ΑΓΙΟ ΟΡΟΣ και παρακαλούμε την Παναγιά να το προστατεύει .
Το ΑΓΙΟ ΟΡΟΣ ΕΙΝΑΙ Η ΚΑΡΔΙΑ ΜΑΣ.
ΤΟ ΑΓΙΟ ΟΡΟΣ ΕΙΝΑΙ Η ΕΛΛΑΔΑ.
Το ΑΓΙΟ ΟΡΟΣ ΕΙΝΑΙ Η ΚΑΡΔΙΑ ΜΑΣ.
ΤΟ ΑΓΙΟ ΟΡΟΣ ΕΙΝΑΙ Η ΕΛΛΑΔΑ.
Ο Όσιος Αθανάσιος ο Αθωνίτης
Ο Όσιος Αθανάσιος ο Αθωνίτης
Και η Ίδρυση της Μονής της Μεγίστης Λαύρας
και της Μονής των Ιβήρων
Αναμφισβήτητα ο πραγματικός διοργανωτής των μοναστικών κοινοβίων στον Άθω υπήρξε ο Όσιος Αθανάσιος. Με μελανά χρώματα περιγράφεται στον βίο του ή κατάσταση των ασκητών στο Άγιον Όρος, όταν έφθασε εκεί ο όσιος. Δεν ασχολούνταν οι μοναχοί με την καλλιέργεια της γης, ούτε είχαν αχθοφόρα ζώα αλλά «καλύβας εκ μικρών πηξάμενοι ξύλων και οροφήν αυταίς εκ χόρτων συμφορηθείσαν επισχεδιάσαντες...». Μοναδική τροφή των ασκητών ήταν οι άγριοι καρποί των δέντρων. Ο Αθανάσιος όμως πίστευε ότι μέσα στους διαρκείς κινδύνους από τους Σαρακηνούς πειρατές του Χάνδακα και την ανασφάλεια, που αισθάνονταν oι αναχωρητές στους υποτυπώδεις οικισμούς τους μέσα σε ψαθοκαλύβες, δεν ήταν δυνατό να μεθοδευτεί η σκληρή συστηματική άσκηση των κοινοβίων της Ανατολής, την οποία είχε ο ίδιος διδαχθεί από τον πνευματικό του πατέρα Μιχαήλ Μαλέινο στο όρος του Κυμινά της Βιθυνίας.
Ο Όσιος Αθανάσιος, κατά κόσμον Αβραάμιος, γεννήθηκε στην Τραπεζούντα από εύπορους γονείς. Όταν γεννήθηκε είχε πεθάνει ο πατέρας του και γρήγορα έφυγε από τη ζωή και η μητέρα του. Την ανατροφή του ανέλαβε μια συγγενής της μητέρας του. Ο Αβραάμιος προοριζόταν για το διδασκαλικό στάδιο. Όταν όμως, σε μια επίσκεψή του στην Κωνσταντινούπολη, ο Βυζαντινός στρατηγός Ζεφινεζέρ τον παρουσίασε στον φημισμένο για τις αρετές του ηγούμενο της Μονής του Κυμινά Μιχαήλ Μαλέινο, ο Αβραάμιος αισθάνθηκε πως ο προορισμός του ήταν άλλος. Τότε συναντήθηκε για πρώτη φορά και με τον ανιψιό του Μιχαήλ, τον στρατηγό των Ανατολικών Νικηφόρο Φώκα (Ρ. Lemerle, La vie ancienne de S. Athanase l'Athonite, composee du debut du Χle siecle par Athanase de Lavra, Le Millenaire du Mont Athos). Ο Μιχαήλ Μαλέινος είχε γεννηθεί τo 894 και είχε καρεί μοναχός το 912. Τη Μονή του Κυμινά, στα βουνά της Βιθυνίας, είχε ιδρύσει το 925 (L. Petit, Vie et office de Michel de Μαleinote, Bibliotheque Hagiographique orientale 1903). Ο Αβραάμιος ακολούθησε τον Μιχαήλ Μαλέινο στο όρος του Κυμινά, όπου και έλαβε το μοναχικό σχήμα με το όνομα Αθανάσιος. Μέσα στα τέσσερα χρόνια της παραμονής του στα βουνά της Βιθυνίας φθάνει στην κορυφή της μοναχικής άσκησης «προς το μέγα της ησυχίας στάδιον» και καταφεύγει τελικά «εν ιδιαζοντί τίνι και ησυχαστικώ τόπω», όχι μακριά από τη Μονή Κυκλησή. Την εποχή αυτή επισκέπτεται τον θείο του Μιχαήλ ο στρατηγός των Ανατολικών Νικηφόρος Φωκάς, μαζί με τον αδελφό του μάγιστρο Λέοντα, που αργότερα έλαβε τον τίτλο του «κουροπαλάτη». H ομολογία του Μιχαήλ Μαλέινου, σύμφωνα με την οποία έδωσε στον Αθανάσιο «την της χάριτος διαδοχήν», έχει προκαλέσει διαταραχή (ανάμεσα στους μοναχούς, στη σκήτη της μετανοίας του. Ο Αθανάσιος φεύγει για το Όρος, όπου ασκητεύει άγνωστος και μόνος. Εκεί πληροφορείται ότι ο μάγιστρος Λέων έχει λάβει τον τίτλο του «Μαγίστρου των Σχολών της Δύσεως». Φοβάται μήπως αποκαλυφθεί, γι' αύτο αλλάζει όνομα από Αθανάσιος σε Βαρνάβας και πηγαίνει να κρυφτεί στην περιοχή του Ζυγού, κοντά σε γέροντα ασκητή, προσποιούμενος τον αγράμματο δόκιμο. Ο Νικηφορος Φωκάς, που στο μεταξύ έχει πάρει «την αρχήν απάσης Ανατολής», προσπαθεί να ανακαλύψει τον Αθανάσιο. Υποπτεύεται ότι κρύβεται στον Άθω και γράφει στον «Κριτή του Θέματος της Θεσσαλονίκης». Αυτός, με τη σειρά του, απευθύνεται στον Πρώτο του Αγίου Όρους Στέφανο, ο οποίος, ύστερα από περιπέτειες, ανακαλύπτει τον Αθανάσιο-Βαρνάβα κατά την ετήσια σύναξη στο Πρωτάτο.
Ο μάγιστρος Λέων Φωκάς, μετά τη νίκη του εναντίον των Σκυθών νομάδων (Ούγγρων), το 958/959, πηγαίνει στον Άθω για να συναντήσει τον Αθανάσιο. Οι Αθωνίτες, που έχουν πληροφορηθεί πια για την πνευματική προσωπικότητα του Αθανασίου, αρχίζουν να συγκεντρώνονται γύρω του. Ο Αθανάσιος καταφεύγει στην άκρη του Άθω, στο ακρωτήριο Μελανά. Δεν έχει περάσει ένας χρόνος και φθάνει μήνυμα του στρατηγού Νικηφόρου Φωκά από την Κρήτη, όπου είχε εκστρατεύσει για να καταστρέψει το ορμητήριο των Αγαρηνών πειρατών. Οι Αθωνίτες συμβουλεύουν έντονα τον Αθανάσιο να βοηθήσει τον Νικηφόρο Φωκά και να φροντίσει για την απελευθέρωση τόσων αιχμαλώτων συνασκητών τους. Όταν φθάνει στην Κρήτη ο Αθανάσιος, οι Σαρακηνοί έχουν στο μεταξύ νικηθεί από τον ένδοξο στρατηγό Νικηφόρο Φωκά. Κατά το ετήσιο διάστημα της παραμονής του στο νησί, ο Νικηφόρος επαναλαμβάνει στον Αθανάσιο την επιθυμία του να μονάσει, και το παραχωρεί κάθε διευκόλυνση για να ιδρύσει ένα κατάλληλο προς της μοναχικές του πεποιθήσεις κοινόβιο.
Ο Αθανάσιος αρχίζει με μεγάλους κόπους την ανίδρυση του μοναστηρίου της Λαύρας, του τόπου της μετάνοιας του Νικηφόρου, το 961, τον χρόνο που κοιμήθηκε ο πνευματικός του πατέρας, ο μεγάλος ασκητής Μιχαήλ Μαλέινος. Στις 16 Αυγούστου 963 ο Νικηφόρος Φωκάς στέφεται αυτοκράτορας. Ο Αθανάσιος εγκαταλείπει την ανίδρυση της Λαύρας και φεύγει για την Κύπρο. Οι ικεσίες του αυτοκράτορα, η ανανέωση της ομολογίας του για την αμετάθετη απόφαση του να μονάσει και μια γενναία οικονομική βοήθεια τον πείθουν να επιστρέψει και να συνεχίσει το έργο του. Χτίζει λοιπόν γύρω από το καθολικό κελιά, μαγειρίο, τράπεζα, νοσοκομεία, ξενώνες, υδραγωγείο, μύλο. Από παντού έρχονται μοναχοί για να επανδρώσουν τη μεγάλη μονή που χτίζει ο Αθανάσιος, με επιχορήγηση του αυτοκράτορα, ο οποίος θα είναι αύριο συμμοναστής τους. Στο τυπικό της ανίδρυσης της Λαύρας ο Αθανάσιος περιγράφει τους αγώνες του για να εξημερώσει τον άγριο τόπο: «όσους δε κόπους και συντριβάς πεπόνθαμεν και πειρασμούς και ταλαιπωρίας υπομεμενήκαμεν και δόσεις εξόδων καταβεβλήμεθα εις τε λατομίας και κατορύξεις και χωμάτων και λίθων εκφόρησιν και φυτών και θάμνων και δένδρων εκτομήν και έκσπασιν, προς το δείμασθαι τον άγιον της υπεραγίας Θεοτόκου ναού, την τε της Λαύρας άπασαν κατασκήνωσιν...».
Ο θάνατος του Νικηφόρου Φωκά (11.12.969) δίνει την ευκαιρία στους εχθρούς του Αθανασίου, που σκανδαλίστηκαν από την οικοδομική του δραστηριότητα, να τον κατηγορήσουν στον νέο αυτοκράτορα Ιωάννη Τσιμισκή πως αλλοιώνει τον χαρακτήρα του Όρους: «οικοδομάς γαρ ανήγειρε πολυτελείς και πύργους και λιμένας ενήργησεν, επιρροάς τε υδάτων κατήγαγε και ζεύγη βοών ωνήσατο και εις κόσμον ήδη το Όρος μετεποίησεν, αγρούς και καρπούς γεννήματος εποίησεν... ότι τε τους αρχαίους νόμους παρακινεί και μεταποιείται τα παλαιά έθη και όρους». Και μόνο από το περιεχόμενο της κατηγορίας διαβλέπει κανείς τις τάσεις που υπήρχαν πάντα στο Όρος. Από τη μια μεριά ο ανοργάνωτος ασκητισμός, ο αναχωρητισμός, με επικεφαλής τον περίφημο Παύλο τον Ξηροποταμηνό, και από την άλλη οι προϋποθέσεις για ένα οργονωμένο και πειθαρχημένο κοινοβιακό σύστημα.
Ο αυτοκράτορας στέλνει στο Όρος τον ηγούμενο της Μονής του Αγίου Ιωάννου του Στουδίου Ευθύμιο, ο οποίος συγκεντρώνει στον ναό του Πρωτάτου τους ηγούμενους και βάζει τις βάσεις ενός νέου τυπικού (971 ή 972) που κυρώθηκε με αυτοκρατορικό χρυσόβουλλο, του περίφημου Τράγου. Η περγαμηνή αυτή, που έχει κατασκευαστεί από δέρμα τράγου και φυλάσσεται στα αρχεία της Ιεράς Κοινότητος στις Καρυές, έχει διαστάσεις 0,3165 ´ 0,485 και είναι το παλαιότερο έγγραφο που σώζεται με αυτοκρατορική υπογραφή. Ο Αθανάσιος στηρίχθηκε στους κανόνες του Θεοδώρου του Στουδίτη και συνέταξε το τυπικό της Λαύρας, πού υπήρξε κατόπιν το υπόδειγμα της διοργανώσεως και των άλλων μονών («του οσίου και Θεοφόρου πατρός ημών και ομολογητού Θεοδώρου, ηγουμένου του Στουδίου». Ο Άγιος Αθανάσιος συμπλήρωσε το «τυπικόν» με τη «διατύπωσιν» και την «υποτύπωσιν», όπου καθορίζονται οι λειτουργίες, τα γεύματα και κάθε λεπτομέρεια λειτουργίας του κοινοβίου.
Ο Νικηφόρος Φωκάς είχε προικίσει τη Μονή της Λαύρας με μέρος από τις κρατικές προσόδους και της είχε δωρήσει πολλά μετόχια, άγια λείψανα και έργα τέχνης. Μετά τη δολοφονία όμως του αυτοκράτορα από τους ανθρώπους του Ιωάννη Τσιμισκή, ο Αθανάσιος δεν θέλησε πια να ξαναπάει στην Κωνσταντινούπολη, μπόρεσε όμως να εξασφαλίσει προστασία για τη Λαύρα του, στέλνοντας τον μαθητή του Ιωάννη τον Ίβηρα στον πατριώτη του νέο αυτοκράτορα Ιωάννη Τσιμισκή. Με αυτό τον τρόπο κατόρθωσε να διπλασιάσει τα εισοδήματα του μοναστηριού και να αποκτήσει αργότερα πολλά κτήματα στη Χαλκιδική και στον Άθω από τον Βασίλειο Β΄ τον Βουλγαροκτόνο. Tα κτήματα της μονής πολλαπλασιάστηκαν κατά τους επόμενους αιώνες είτε με αυτοκρατορικά χρυσόβουλλα, είτε με αφιερωτήρια ιδιωτών.
Η ίδρυση και λειτουργία της Λαύρας αποτελεί σταθμό, γιατί από τότε τα ψαθοκάλυβα των αναχωρητών αντικαθιστούν οι «ευκτήριοι οίκοι». Ο όσιος Αθανάσιος επέβλεπε προσωπικά κάθε λεπτομέρεια οργανωτική της μονής και παρακολουθούσε κάθε οικοδομική δραστηριότητα. Η υπερβολική κόπωση υπήρξε μοιραία για τη ζωή του. Ανεβασμένος «επί της τεκτονικής κλίμακος» για να παρακολουθήσει την πρόοδο των εργασιών ανοικοδομήσεως του καθολικού, έπεσε μαζί με τους μαΐστορες και «εκοιμήθη» στις 5 Ιουλίου του 1000 ή 1001.
Ιδρυτής της Μονής των Ιβήρων ήταν ο Ιωάννης Τορνίκιος, μαθητής του οσίου Αθανασίου, και ο γιος του Ευθύμιος. Αυτόν τον αναχωρητή του Άθω, που εμόναζε κοντά στη Λαύρα του Αθανασίου, παλαιό στρατηγό, χρησιμοποιεί ο αυτοκράτορας Βασίλειος Β΄ σε στιγμές μεγάλης αγωνίας ως απεσταλμένο του για να ζητήσει βοήθεια από τον βασιλιά της Ιβηρίας Δαβίδ. Πραγματικά, ο Τορνίκιος κατορθώνει να πείσει τον βασιλιά της Ιβηρίας και επιστρέφει με ένα ισχυρό ιππικό, που κρίνει αποφασιστικά την τύχη της βασιλείας του κατά την περίφημη μάχη της Παγκάλειας, κοντά στο Αμόριο της Φρυγίας. Στις 24 Μαΐου του 979 κατανικήθηκε ο φοβερός επαναστάτης Βάρδας Σκληρός, και ο Ιωάννης Τορνίκιος, ως επινίκια για την αποφασιστική συμβολή του, δέχθηκε πλούσια δώρα από τα λάφυρα του στρατοπέδου του Σκληρού. Ο αυτοκράτορας Βασίλειος Β΄ όμως θέλησε να βοηθήσει ακόμη πιο πλουσιοπάροχα τον πιστό του Ίβηρα στρατηγό, τον μαθητή του οσίου Αθανασίου, και του παραχώρησε τον έπομενο χρόνο, το 980, με χρυσόβουλλο, την παλαιά Μονή Λεοντίου (τη μετέπειτα Προδρόμου) στη Θεσσαλονίκη, τη Μονή Ιωάννη Κολοβού, κοντά στην Ιερισσό και την παλαιά Λαύρα του Κλήμεντος, στον Άθω. Ακριβώς στη Λαύρα του Κλήμεντος έχτισε ο Ιωάννης την Ιερά Μονή των Ιβήρων κατά το πρότυπο του πνευματικού του πατέρα οσίου Αθανασίου, που με τις παροχές του προστάτη του, αείμνηστου αυτοκράτορα Νικηφόρου Φωκά ανίδρυσε τη δική του Λαύρα. Στη Μονή των Ιβήρων μετά τον θάνατό του ηγούμενος εκλέχθηκε ο γιος του Ευθύμιος, τον οποίο στη συνέχεια διαδέχθηκε ο ανιψιός του Γεώργιος Βαραζβασδέ. Η βοήθεια του στρατηγού-μοναχού Ιωάννη Τορνίκιου ήταν αποφασιστική για τη νίκη του Βασιλείου εναντίον του ισχυρού Βάρδα Σκληρού. Η νίκη αυτή ουσιαστικά έδωσε τη δυνατότητα στον Βασίλειο Β΄ να στραφεί εναντίον του άλλου αποστάτη, του Σαμουήλ, που στο μεταξύ είχε επεκτείνει υπερβολικά τα όρια του πρόσκαιρου βασιλείου του απειλώντας και αυτή τη Βασιλεύουσα. Ο αγώνας του Βασιλείου υπήρξε σκληρότατος και μακροχρόνιος. Μοναχός, ύστερα από 30 χρόνια συνεχών πολέμων, κατόρθωσε να καταστείλει τη φοβερή ανταρσία των Βλάχων και να κατανικήσει τον Σαμουήλ, επιβάλλοντας σκληρές τιμωρίες στους επαναστάτες, που του έδωσαν στην ιστορία το επίθετο «Βουλγαροκτόνος». Έτσι, σε δύο μεγάλες νίκες των αυτοκρατόρων του Βυζαντίου εναντίον των εχθρών του κράτους, του Νικηφόρου Φωκά εναντίον των Σαρακηνών της Κρήτης και του Βασιλείου Β΄ εναντίον του Βάρδα Σκληρού, οφείλεται η ανίδρυση δυο από τις αρχαιότερες μονές του Αγίου Όρους, της Μεγίστης Λαύρας και της Μονής των Ιβήρων.
[Ν.Κ. ΜΟΥΤΣΟΠΟΥΛΟΣ, Αρχ. ΠΑΠΥΡΟΣ]
Copyright © 2001 MOUNT ATHOS MYLOPOTAMOSLast modified: Δεκεμβρίου 31, 2001.
Και η Ίδρυση της Μονής της Μεγίστης Λαύρας
και της Μονής των Ιβήρων
Αναμφισβήτητα ο πραγματικός διοργανωτής των μοναστικών κοινοβίων στον Άθω υπήρξε ο Όσιος Αθανάσιος. Με μελανά χρώματα περιγράφεται στον βίο του ή κατάσταση των ασκητών στο Άγιον Όρος, όταν έφθασε εκεί ο όσιος. Δεν ασχολούνταν οι μοναχοί με την καλλιέργεια της γης, ούτε είχαν αχθοφόρα ζώα αλλά «καλύβας εκ μικρών πηξάμενοι ξύλων και οροφήν αυταίς εκ χόρτων συμφορηθείσαν επισχεδιάσαντες...». Μοναδική τροφή των ασκητών ήταν οι άγριοι καρποί των δέντρων. Ο Αθανάσιος όμως πίστευε ότι μέσα στους διαρκείς κινδύνους από τους Σαρακηνούς πειρατές του Χάνδακα και την ανασφάλεια, που αισθάνονταν oι αναχωρητές στους υποτυπώδεις οικισμούς τους μέσα σε ψαθοκαλύβες, δεν ήταν δυνατό να μεθοδευτεί η σκληρή συστηματική άσκηση των κοινοβίων της Ανατολής, την οποία είχε ο ίδιος διδαχθεί από τον πνευματικό του πατέρα Μιχαήλ Μαλέινο στο όρος του Κυμινά της Βιθυνίας.
Ο Όσιος Αθανάσιος, κατά κόσμον Αβραάμιος, γεννήθηκε στην Τραπεζούντα από εύπορους γονείς. Όταν γεννήθηκε είχε πεθάνει ο πατέρας του και γρήγορα έφυγε από τη ζωή και η μητέρα του. Την ανατροφή του ανέλαβε μια συγγενής της μητέρας του. Ο Αβραάμιος προοριζόταν για το διδασκαλικό στάδιο. Όταν όμως, σε μια επίσκεψή του στην Κωνσταντινούπολη, ο Βυζαντινός στρατηγός Ζεφινεζέρ τον παρουσίασε στον φημισμένο για τις αρετές του ηγούμενο της Μονής του Κυμινά Μιχαήλ Μαλέινο, ο Αβραάμιος αισθάνθηκε πως ο προορισμός του ήταν άλλος. Τότε συναντήθηκε για πρώτη φορά και με τον ανιψιό του Μιχαήλ, τον στρατηγό των Ανατολικών Νικηφόρο Φώκα (Ρ. Lemerle, La vie ancienne de S. Athanase l'Athonite, composee du debut du Χle siecle par Athanase de Lavra, Le Millenaire du Mont Athos). Ο Μιχαήλ Μαλέινος είχε γεννηθεί τo 894 και είχε καρεί μοναχός το 912. Τη Μονή του Κυμινά, στα βουνά της Βιθυνίας, είχε ιδρύσει το 925 (L. Petit, Vie et office de Michel de Μαleinote, Bibliotheque Hagiographique orientale 1903). Ο Αβραάμιος ακολούθησε τον Μιχαήλ Μαλέινο στο όρος του Κυμινά, όπου και έλαβε το μοναχικό σχήμα με το όνομα Αθανάσιος. Μέσα στα τέσσερα χρόνια της παραμονής του στα βουνά της Βιθυνίας φθάνει στην κορυφή της μοναχικής άσκησης «προς το μέγα της ησυχίας στάδιον» και καταφεύγει τελικά «εν ιδιαζοντί τίνι και ησυχαστικώ τόπω», όχι μακριά από τη Μονή Κυκλησή. Την εποχή αυτή επισκέπτεται τον θείο του Μιχαήλ ο στρατηγός των Ανατολικών Νικηφόρος Φωκάς, μαζί με τον αδελφό του μάγιστρο Λέοντα, που αργότερα έλαβε τον τίτλο του «κουροπαλάτη». H ομολογία του Μιχαήλ Μαλέινου, σύμφωνα με την οποία έδωσε στον Αθανάσιο «την της χάριτος διαδοχήν», έχει προκαλέσει διαταραχή (ανάμεσα στους μοναχούς, στη σκήτη της μετανοίας του. Ο Αθανάσιος φεύγει για το Όρος, όπου ασκητεύει άγνωστος και μόνος. Εκεί πληροφορείται ότι ο μάγιστρος Λέων έχει λάβει τον τίτλο του «Μαγίστρου των Σχολών της Δύσεως». Φοβάται μήπως αποκαλυφθεί, γι' αύτο αλλάζει όνομα από Αθανάσιος σε Βαρνάβας και πηγαίνει να κρυφτεί στην περιοχή του Ζυγού, κοντά σε γέροντα ασκητή, προσποιούμενος τον αγράμματο δόκιμο. Ο Νικηφορος Φωκάς, που στο μεταξύ έχει πάρει «την αρχήν απάσης Ανατολής», προσπαθεί να ανακαλύψει τον Αθανάσιο. Υποπτεύεται ότι κρύβεται στον Άθω και γράφει στον «Κριτή του Θέματος της Θεσσαλονίκης». Αυτός, με τη σειρά του, απευθύνεται στον Πρώτο του Αγίου Όρους Στέφανο, ο οποίος, ύστερα από περιπέτειες, ανακαλύπτει τον Αθανάσιο-Βαρνάβα κατά την ετήσια σύναξη στο Πρωτάτο.
Ο μάγιστρος Λέων Φωκάς, μετά τη νίκη του εναντίον των Σκυθών νομάδων (Ούγγρων), το 958/959, πηγαίνει στον Άθω για να συναντήσει τον Αθανάσιο. Οι Αθωνίτες, που έχουν πληροφορηθεί πια για την πνευματική προσωπικότητα του Αθανασίου, αρχίζουν να συγκεντρώνονται γύρω του. Ο Αθανάσιος καταφεύγει στην άκρη του Άθω, στο ακρωτήριο Μελανά. Δεν έχει περάσει ένας χρόνος και φθάνει μήνυμα του στρατηγού Νικηφόρου Φωκά από την Κρήτη, όπου είχε εκστρατεύσει για να καταστρέψει το ορμητήριο των Αγαρηνών πειρατών. Οι Αθωνίτες συμβουλεύουν έντονα τον Αθανάσιο να βοηθήσει τον Νικηφόρο Φωκά και να φροντίσει για την απελευθέρωση τόσων αιχμαλώτων συνασκητών τους. Όταν φθάνει στην Κρήτη ο Αθανάσιος, οι Σαρακηνοί έχουν στο μεταξύ νικηθεί από τον ένδοξο στρατηγό Νικηφόρο Φωκά. Κατά το ετήσιο διάστημα της παραμονής του στο νησί, ο Νικηφόρος επαναλαμβάνει στον Αθανάσιο την επιθυμία του να μονάσει, και το παραχωρεί κάθε διευκόλυνση για να ιδρύσει ένα κατάλληλο προς της μοναχικές του πεποιθήσεις κοινόβιο.
Ο Αθανάσιος αρχίζει με μεγάλους κόπους την ανίδρυση του μοναστηρίου της Λαύρας, του τόπου της μετάνοιας του Νικηφόρου, το 961, τον χρόνο που κοιμήθηκε ο πνευματικός του πατέρας, ο μεγάλος ασκητής Μιχαήλ Μαλέινος. Στις 16 Αυγούστου 963 ο Νικηφόρος Φωκάς στέφεται αυτοκράτορας. Ο Αθανάσιος εγκαταλείπει την ανίδρυση της Λαύρας και φεύγει για την Κύπρο. Οι ικεσίες του αυτοκράτορα, η ανανέωση της ομολογίας του για την αμετάθετη απόφαση του να μονάσει και μια γενναία οικονομική βοήθεια τον πείθουν να επιστρέψει και να συνεχίσει το έργο του. Χτίζει λοιπόν γύρω από το καθολικό κελιά, μαγειρίο, τράπεζα, νοσοκομεία, ξενώνες, υδραγωγείο, μύλο. Από παντού έρχονται μοναχοί για να επανδρώσουν τη μεγάλη μονή που χτίζει ο Αθανάσιος, με επιχορήγηση του αυτοκράτορα, ο οποίος θα είναι αύριο συμμοναστής τους. Στο τυπικό της ανίδρυσης της Λαύρας ο Αθανάσιος περιγράφει τους αγώνες του για να εξημερώσει τον άγριο τόπο: «όσους δε κόπους και συντριβάς πεπόνθαμεν και πειρασμούς και ταλαιπωρίας υπομεμενήκαμεν και δόσεις εξόδων καταβεβλήμεθα εις τε λατομίας και κατορύξεις και χωμάτων και λίθων εκφόρησιν και φυτών και θάμνων και δένδρων εκτομήν και έκσπασιν, προς το δείμασθαι τον άγιον της υπεραγίας Θεοτόκου ναού, την τε της Λαύρας άπασαν κατασκήνωσιν...».
Ο θάνατος του Νικηφόρου Φωκά (11.12.969) δίνει την ευκαιρία στους εχθρούς του Αθανασίου, που σκανδαλίστηκαν από την οικοδομική του δραστηριότητα, να τον κατηγορήσουν στον νέο αυτοκράτορα Ιωάννη Τσιμισκή πως αλλοιώνει τον χαρακτήρα του Όρους: «οικοδομάς γαρ ανήγειρε πολυτελείς και πύργους και λιμένας ενήργησεν, επιρροάς τε υδάτων κατήγαγε και ζεύγη βοών ωνήσατο και εις κόσμον ήδη το Όρος μετεποίησεν, αγρούς και καρπούς γεννήματος εποίησεν... ότι τε τους αρχαίους νόμους παρακινεί και μεταποιείται τα παλαιά έθη και όρους». Και μόνο από το περιεχόμενο της κατηγορίας διαβλέπει κανείς τις τάσεις που υπήρχαν πάντα στο Όρος. Από τη μια μεριά ο ανοργάνωτος ασκητισμός, ο αναχωρητισμός, με επικεφαλής τον περίφημο Παύλο τον Ξηροποταμηνό, και από την άλλη οι προϋποθέσεις για ένα οργονωμένο και πειθαρχημένο κοινοβιακό σύστημα.
Ο αυτοκράτορας στέλνει στο Όρος τον ηγούμενο της Μονής του Αγίου Ιωάννου του Στουδίου Ευθύμιο, ο οποίος συγκεντρώνει στον ναό του Πρωτάτου τους ηγούμενους και βάζει τις βάσεις ενός νέου τυπικού (971 ή 972) που κυρώθηκε με αυτοκρατορικό χρυσόβουλλο, του περίφημου Τράγου. Η περγαμηνή αυτή, που έχει κατασκευαστεί από δέρμα τράγου και φυλάσσεται στα αρχεία της Ιεράς Κοινότητος στις Καρυές, έχει διαστάσεις 0,3165 ´ 0,485 και είναι το παλαιότερο έγγραφο που σώζεται με αυτοκρατορική υπογραφή. Ο Αθανάσιος στηρίχθηκε στους κανόνες του Θεοδώρου του Στουδίτη και συνέταξε το τυπικό της Λαύρας, πού υπήρξε κατόπιν το υπόδειγμα της διοργανώσεως και των άλλων μονών («του οσίου και Θεοφόρου πατρός ημών και ομολογητού Θεοδώρου, ηγουμένου του Στουδίου». Ο Άγιος Αθανάσιος συμπλήρωσε το «τυπικόν» με τη «διατύπωσιν» και την «υποτύπωσιν», όπου καθορίζονται οι λειτουργίες, τα γεύματα και κάθε λεπτομέρεια λειτουργίας του κοινοβίου.
Ο Νικηφόρος Φωκάς είχε προικίσει τη Μονή της Λαύρας με μέρος από τις κρατικές προσόδους και της είχε δωρήσει πολλά μετόχια, άγια λείψανα και έργα τέχνης. Μετά τη δολοφονία όμως του αυτοκράτορα από τους ανθρώπους του Ιωάννη Τσιμισκή, ο Αθανάσιος δεν θέλησε πια να ξαναπάει στην Κωνσταντινούπολη, μπόρεσε όμως να εξασφαλίσει προστασία για τη Λαύρα του, στέλνοντας τον μαθητή του Ιωάννη τον Ίβηρα στον πατριώτη του νέο αυτοκράτορα Ιωάννη Τσιμισκή. Με αυτό τον τρόπο κατόρθωσε να διπλασιάσει τα εισοδήματα του μοναστηριού και να αποκτήσει αργότερα πολλά κτήματα στη Χαλκιδική και στον Άθω από τον Βασίλειο Β΄ τον Βουλγαροκτόνο. Tα κτήματα της μονής πολλαπλασιάστηκαν κατά τους επόμενους αιώνες είτε με αυτοκρατορικά χρυσόβουλλα, είτε με αφιερωτήρια ιδιωτών.
Η ίδρυση και λειτουργία της Λαύρας αποτελεί σταθμό, γιατί από τότε τα ψαθοκάλυβα των αναχωρητών αντικαθιστούν οι «ευκτήριοι οίκοι». Ο όσιος Αθανάσιος επέβλεπε προσωπικά κάθε λεπτομέρεια οργανωτική της μονής και παρακολουθούσε κάθε οικοδομική δραστηριότητα. Η υπερβολική κόπωση υπήρξε μοιραία για τη ζωή του. Ανεβασμένος «επί της τεκτονικής κλίμακος» για να παρακολουθήσει την πρόοδο των εργασιών ανοικοδομήσεως του καθολικού, έπεσε μαζί με τους μαΐστορες και «εκοιμήθη» στις 5 Ιουλίου του 1000 ή 1001.
Ιδρυτής της Μονής των Ιβήρων ήταν ο Ιωάννης Τορνίκιος, μαθητής του οσίου Αθανασίου, και ο γιος του Ευθύμιος. Αυτόν τον αναχωρητή του Άθω, που εμόναζε κοντά στη Λαύρα του Αθανασίου, παλαιό στρατηγό, χρησιμοποιεί ο αυτοκράτορας Βασίλειος Β΄ σε στιγμές μεγάλης αγωνίας ως απεσταλμένο του για να ζητήσει βοήθεια από τον βασιλιά της Ιβηρίας Δαβίδ. Πραγματικά, ο Τορνίκιος κατορθώνει να πείσει τον βασιλιά της Ιβηρίας και επιστρέφει με ένα ισχυρό ιππικό, που κρίνει αποφασιστικά την τύχη της βασιλείας του κατά την περίφημη μάχη της Παγκάλειας, κοντά στο Αμόριο της Φρυγίας. Στις 24 Μαΐου του 979 κατανικήθηκε ο φοβερός επαναστάτης Βάρδας Σκληρός, και ο Ιωάννης Τορνίκιος, ως επινίκια για την αποφασιστική συμβολή του, δέχθηκε πλούσια δώρα από τα λάφυρα του στρατοπέδου του Σκληρού. Ο αυτοκράτορας Βασίλειος Β΄ όμως θέλησε να βοηθήσει ακόμη πιο πλουσιοπάροχα τον πιστό του Ίβηρα στρατηγό, τον μαθητή του οσίου Αθανασίου, και του παραχώρησε τον έπομενο χρόνο, το 980, με χρυσόβουλλο, την παλαιά Μονή Λεοντίου (τη μετέπειτα Προδρόμου) στη Θεσσαλονίκη, τη Μονή Ιωάννη Κολοβού, κοντά στην Ιερισσό και την παλαιά Λαύρα του Κλήμεντος, στον Άθω. Ακριβώς στη Λαύρα του Κλήμεντος έχτισε ο Ιωάννης την Ιερά Μονή των Ιβήρων κατά το πρότυπο του πνευματικού του πατέρα οσίου Αθανασίου, που με τις παροχές του προστάτη του, αείμνηστου αυτοκράτορα Νικηφόρου Φωκά ανίδρυσε τη δική του Λαύρα. Στη Μονή των Ιβήρων μετά τον θάνατό του ηγούμενος εκλέχθηκε ο γιος του Ευθύμιος, τον οποίο στη συνέχεια διαδέχθηκε ο ανιψιός του Γεώργιος Βαραζβασδέ. Η βοήθεια του στρατηγού-μοναχού Ιωάννη Τορνίκιου ήταν αποφασιστική για τη νίκη του Βασιλείου εναντίον του ισχυρού Βάρδα Σκληρού. Η νίκη αυτή ουσιαστικά έδωσε τη δυνατότητα στον Βασίλειο Β΄ να στραφεί εναντίον του άλλου αποστάτη, του Σαμουήλ, που στο μεταξύ είχε επεκτείνει υπερβολικά τα όρια του πρόσκαιρου βασιλείου του απειλώντας και αυτή τη Βασιλεύουσα. Ο αγώνας του Βασιλείου υπήρξε σκληρότατος και μακροχρόνιος. Μοναχός, ύστερα από 30 χρόνια συνεχών πολέμων, κατόρθωσε να καταστείλει τη φοβερή ανταρσία των Βλάχων και να κατανικήσει τον Σαμουήλ, επιβάλλοντας σκληρές τιμωρίες στους επαναστάτες, που του έδωσαν στην ιστορία το επίθετο «Βουλγαροκτόνος». Έτσι, σε δύο μεγάλες νίκες των αυτοκρατόρων του Βυζαντίου εναντίον των εχθρών του κράτους, του Νικηφόρου Φωκά εναντίον των Σαρακηνών της Κρήτης και του Βασιλείου Β΄ εναντίον του Βάρδα Σκληρού, οφείλεται η ανίδρυση δυο από τις αρχαιότερες μονές του Αγίου Όρους, της Μεγίστης Λαύρας και της Μονής των Ιβήρων.
[Ν.Κ. ΜΟΥΤΣΟΠΟΥΛΟΣ, Αρχ. ΠΑΠΥΡΟΣ]
Copyright © 2001 MOUNT ATHOS MYLOPOTAMOSLast modified: Δεκεμβρίου 31, 2001.
ΤΡΑΠΕΖΟΥΝΤΑ
Στην Αυτοκρατορία της Τραπεζούντας σε ισχυρή δύναμη αναδείχθηκαν οι μεγάλες αριστοκρατικές οικογένειες, οι οποίες πολύ συχνά επισκίαζαν τους αυτοκράτορες και υπαγόρευαν τη διαδοχή στο θρόνο. Η ενδυνάμωση των μεγάλων ντόπιων οικογενειών ήρθε ως αποτέλεσμα της ανάπτυξης των γαιοκτησιών και της δυνατότητας ελέγχου των δρόμων της ενδοχώρας από τους μεγαλογαιοκτήμονες. Παράλληλα, οι ευγενείς των ανακτόρων, οι οποίοι προέρχονταν κυρίως από την οικογένεια των Σχολαρίων, εξέφραζαν μια πολιτική στάση φιλικά προσκείμενη στη Βυζαντινή Αυτοκρατορία. Οι συσχετισμοί δυνάμεων μεταξύ των οικογενειών μεταβάλλονταν και οι διαμάχες μεταξύ τους, που συχνά λάμβαναν διαστάσεις εμφύλιου πολέμου, ταλάνιζαν για μεγάλο διάστημα την αυτοκρατορία και εκτονώθηκαν μόνο με την επικράτηση του Αλεξίου Γ΄ Μεγάλου Κομνηνού. Η ίδρυση του ποντιακού κράτους των Μεγάλων Κομνηνών ισχυροποίησε και τη θέση της Μητρόπολης Τραπεζούντος. Κατά καιρούς κάποιοι από τους Μεγάλους Κομνηνούς προσπάθησαν ανεπιτυχώς να αυτονομήσουν την Εκκλησία της Τραπεζούντας από το Οικουμενικό Πατριαρχείο. Ωστόσο, η Μητρόπολη Τραπεζούντος κατείχε υψηλή θέση στην ιεραρχία των μητροπόλεων του Πατριαρχείου, ενώ διακεκριμένοι εκκλησιαστικοί άνδρες χρημάτισαν αρχιερείς της.Παράλληλα, η μακρά μοναχική παράδοση του Πόντου αλλά και οι δαψιλείς χορηγίες των Μεγάλων Κομνηνών είχαν ως αποτέλεσμα την ανάπτυξη σημαντικών μονών στην ευρύτερη περιοχή και στην πόλη της Τραπεζούντας. Πέρα από λαμπρά θρησκευτικά καθιδρύματα οι μονές αυτές υπήρξαν κέντρα της οικονομικής και κοινωνικής ζωής, αλλά και της ανάπτυξης και διάσωσης του πολιτισμού.Εκτός του Πόντου, οι αγιορείτικες Μονές Μεγίστης Λαύρας και Διονυσίου ακτινοβολούν ομοίως τη θρησκευτική παράδοση της περιοχής, η πρώτη καθώς ιδρύθηκε από τον όσιο Αθανάσιο τον Αθωνίτη και η δεύτερη ως λαμπρό καθίδρυμα του Αλεξίου Γ΄ Μεγάλου Κομνηνού.
Οσίων Αθανασίου του εν Άθω (†1000) και των συν αυτώ αποκταθέντων Εξ μαθητών και Λαμπαδού
Οσίων Αθανασίου του εν Άθω (†1000) και των συν αυτώ αποκταθέντων Εξ μαθητών και Λαμπαδού. Ιερομάρτυρος Στεφάνου μητροπολίτου Ρηγίου (Καλαβρίας). Οσιομάρτυρος Κυπριανού του εκ Κλειτσού Αγραφων (†1679). Σύναξις των ΚΓ΄ Λεσβίων Αγίων.
Ο όσιος Αθανάσιος, ο οποίος καταγόταν από την Τραπεζούντα, προέρχονταν από πολύ ευσεβή και εύπορη οικογένεια. Η οικογένειά του, του προσέφερε όλα τα απαραίτητα εφόδια για τις σπουδές του, τις οποίες ολοκλήρωσε στην Κωνσταντινούπολη. Εκεί του γεννήθηκε μέσα στην ψυχή του η επιθυμία να γίνει μοναχός και να φθάσει στα άκρα της ασκητικής ζωής. Γι αυτό ακριβώς τον λόγο, πήγε στο όρος Κυμινάς της Μικράς Ασίας, όπου βρισκόταν ένα μοναστήρι του οποίου ηγούμενος ήταν ο Μιχαήλ, ο επονομαζόμενος Μαλείνος. Έτσι ανάμεσα στους μοναχούς, συγκαταλέχτηκε και ο Αθανάσιος. Στο σύντομο χρονικό διάστημα που ήταν στο Μοναστήρι, διακρίθηκε για τις αρετές και για την ασκητική του ζωή. Επειδή όμως έφθασε σε ύψιστα σημεία αρετής και τον τιμούσαν όλοι, αποφάσισε να φύγει και πήγε στον Άθων κοντά σε ένα γέρο ασκητή υπακούοντας τον με μεγάλη ταπεινοφροσύνη. Εν συνεχεία μετά από θεία αποκάλυψη, έφυγε από εκεί και πήγε στα ενδότερα του Αγίου Όρους. Εκεί μετά από πολλές παρακλήσεις του αυτοκράτορα Νικηφόρου Φωκά, με τον οποίο γνωριζόταν, έχτισε έναν ναό προς τιμήν της Παναγίας. Επίσης έφτιαξε πολλά κελιά για τους μοναχούς. Μετά λοιπόν από πολλούς κόπους και θυσίες, δημιούργησε την ιερά Μονή της Μεγίστης Λαύρας, η οποία είναι η αρχαιότερη μονή στο Όρος και τιμάται επ` ονόματι του Οσίου Αθανασίου. Στην συνέχεια εξεδήμησε προς Κύριον και μάλιστα κατά τρόπο μαρτυρικό. Συγκεκριμένα υπήρχε ανάγκη να ανασκευαστεί η οροφή του Ναού της Μονής. Ο όσιος, αν και σε μεγάλη ηλικία, ανέβηκε και αυτός μαζί με άλλους αδελφούς της μονής για να κάνουν το έργο. Η οροφή όμως κατέρρευσε και καταπλάκωσε τον όσιο μαζί με τους υπόλοιπους αδελφούς.
Ο όσιος Αθανάσιος, ο οποίος καταγόταν από την Τραπεζούντα, προέρχονταν από πολύ ευσεβή και εύπορη οικογένεια. Η οικογένειά του, του προσέφερε όλα τα απαραίτητα εφόδια για τις σπουδές του, τις οποίες ολοκλήρωσε στην Κωνσταντινούπολη. Εκεί του γεννήθηκε μέσα στην ψυχή του η επιθυμία να γίνει μοναχός και να φθάσει στα άκρα της ασκητικής ζωής. Γι αυτό ακριβώς τον λόγο, πήγε στο όρος Κυμινάς της Μικράς Ασίας, όπου βρισκόταν ένα μοναστήρι του οποίου ηγούμενος ήταν ο Μιχαήλ, ο επονομαζόμενος Μαλείνος. Έτσι ανάμεσα στους μοναχούς, συγκαταλέχτηκε και ο Αθανάσιος. Στο σύντομο χρονικό διάστημα που ήταν στο Μοναστήρι, διακρίθηκε για τις αρετές και για την ασκητική του ζωή. Επειδή όμως έφθασε σε ύψιστα σημεία αρετής και τον τιμούσαν όλοι, αποφάσισε να φύγει και πήγε στον Άθων κοντά σε ένα γέρο ασκητή υπακούοντας τον με μεγάλη ταπεινοφροσύνη. Εν συνεχεία μετά από θεία αποκάλυψη, έφυγε από εκεί και πήγε στα ενδότερα του Αγίου Όρους. Εκεί μετά από πολλές παρακλήσεις του αυτοκράτορα Νικηφόρου Φωκά, με τον οποίο γνωριζόταν, έχτισε έναν ναό προς τιμήν της Παναγίας. Επίσης έφτιαξε πολλά κελιά για τους μοναχούς. Μετά λοιπόν από πολλούς κόπους και θυσίες, δημιούργησε την ιερά Μονή της Μεγίστης Λαύρας, η οποία είναι η αρχαιότερη μονή στο Όρος και τιμάται επ` ονόματι του Οσίου Αθανασίου. Στην συνέχεια εξεδήμησε προς Κύριον και μάλιστα κατά τρόπο μαρτυρικό. Συγκεκριμένα υπήρχε ανάγκη να ανασκευαστεί η οροφή του Ναού της Μονής. Ο όσιος, αν και σε μεγάλη ηλικία, ανέβηκε και αυτός μαζί με άλλους αδελφούς της μονής για να κάνουν το έργο. Η οροφή όμως κατέρρευσε και καταπλάκωσε τον όσιο μαζί με τους υπόλοιπους αδελφούς.
Σάββατο 4 Ιουλίου 2009
Ιερομαρτύρων Δονάτου επισκόπου Λιβύης
Ιερομαρτύρων Δονάτου επισκόπου Λιβύης, Θεοφίλου επισκόπου, Θεοδότου, Θεοδώρου επισκόπου Κυρήνης. Μαρτύρων Κυπρίλλης και Αρόας. Λουκίας και Απολλωνίου. Ανδρέου αρχιεπισκόπου Κρήτης του Ιεροσολυμίτου, ποιητού του μεγάλου κανόνος και Μιχαήλ του Χωνιάτου αρχιεπισκόπου Αθηνών (†1220).
Οσίων Ασκληπιάδος και Μάρθας και Μενίγνου. Ο άγιος Ανδρέας, αρχιεπίσκοπος Κρήτης, γεννήθηκε και μεγάλωσε στην Δαμασκό της Συρίας. Οι γονείς του ήταν πολύ ευσεβείς και τον μόρφωσαν πάρα πολύ. Συγκεκριμένα επιδόθηκε στην σπουδή της αρχαίας ελληνικής φιλοσοφίας και την μελέτη των άγιων γραφών. Στην συνέχεια έγινε μοναχός από τον πατριάρχη Ιεροσολύμων Θεόδωρο και υπηρέτησε κοντά του ως γραμματέας του. Ο πατριάρχης τον εκτιμούσε πάρα πολύ και τον θαύμαζε τόσο πολύ για τις γνώσεις του, ώστε τον έστειλε ως αντιπρόσωπό του στην ΣΤ` Οικουμενική Σύνοδο, που έγινε στην Κων/πολη το 680. Αφορμή για την σύγκληση της Οικουμενικής Συνόδου ήταν η κακοδοξία των αρχιεπισκόπων Κων/πόλεως Σεργίου και Ρώμης Ονωρίου, οι οποίοι υποστήριζαν ότι ο Χριστός έχει μόνο μία θέληση. Η Σύνοδος καταδίκασε τον μονοθελητισμό και όρισε ότι όπως στο πρόσωπο του Χριστού υπάρχουν δύο φύσεις, η θεία και η ανθρώπινη, έτσι υπάρχουν και δύο θελήσεις και ενέργειες, η θεία και η ανθρώπινη με την διαφορά ότι η ανθρώπινη, υποτάσσεται στην θεία.
Οσίων Ασκληπιάδος και Μάρθας και Μενίγνου. Ο άγιος Ανδρέας, αρχιεπίσκοπος Κρήτης, γεννήθηκε και μεγάλωσε στην Δαμασκό της Συρίας. Οι γονείς του ήταν πολύ ευσεβείς και τον μόρφωσαν πάρα πολύ. Συγκεκριμένα επιδόθηκε στην σπουδή της αρχαίας ελληνικής φιλοσοφίας και την μελέτη των άγιων γραφών. Στην συνέχεια έγινε μοναχός από τον πατριάρχη Ιεροσολύμων Θεόδωρο και υπηρέτησε κοντά του ως γραμματέας του. Ο πατριάρχης τον εκτιμούσε πάρα πολύ και τον θαύμαζε τόσο πολύ για τις γνώσεις του, ώστε τον έστειλε ως αντιπρόσωπό του στην ΣΤ` Οικουμενική Σύνοδο, που έγινε στην Κων/πολη το 680. Αφορμή για την σύγκληση της Οικουμενικής Συνόδου ήταν η κακοδοξία των αρχιεπισκόπων Κων/πόλεως Σεργίου και Ρώμης Ονωρίου, οι οποίοι υποστήριζαν ότι ο Χριστός έχει μόνο μία θέληση. Η Σύνοδος καταδίκασε τον μονοθελητισμό και όρισε ότι όπως στο πρόσωπο του Χριστού υπάρχουν δύο φύσεις, η θεία και η ανθρώπινη, έτσι υπάρχουν και δύο θελήσεις και ενέργειες, η θεία και η ανθρώπινη με την διαφορά ότι η ανθρώπινη, υποτάσσεται στην θεία.
Παρασκευή 3 Ιουλίου 2009
ΠΕΤΡΟΣ ΓΙΑΝΝΑΚΟΣ
Το κοκοβιός (εκτος απο ψαρι) προέκυψε και ως παρατσούκλι στον ηθοποιό ΠΕΤΡΟ ΓΙΑΝΝΑΚΟ , από το ρόλο του «Κοκοβιού»σε μια ταινία του Τζαβέλα.Ο τύπος ήταν ο αγαθος,υπερφυσικός μπεμπές, το παιδί που δε μεγάλωσε ποτε.Πολλοι ομως δεν γνωριζουν οτι ο Πέτρος Γιαννακός εκτος απο ηθοποιος και λατρης του ρεμπετικου, στις ταινιες του ηταν και ο σκηνοθετης-σεναριογραφος.
ΤΑΙΝΕΙΕΣ
ΟΙ ΠΑΠΑΤΖΗΔΕΣ ΤΟ 1954
ΔΥΟ ΜΑΓΓΕΣ ΤΟΥ ΠΕΙΡΑΙΑ ΤΟ 1957
ΤΑΙΝΕΙΕΣ
ΟΙ ΠΑΠΑΤΖΗΔΕΣ ΤΟ 1954
ΔΥΟ ΜΑΓΓΕΣ ΤΟΥ ΠΕΙΡΑΙΑ ΤΟ 1957
Ανατολίου πατριάρχου Κων/λεως, ποιητού των ομωνύμων Στιχηρών †458
Ανατολίου πατριάρχου Κων/λεως, ποιητού των ομωνύμων Στιχηρών (†458). Μαρτύρων Υακίνθου (†108), Θεοδότου, Θεοδότης (†712), Γολινδούχ, Διομήδους, Ευλαμπίου και Ασκληπιάδου του «επιτηδειωτάτου» και ομολογητού Μάρκου και Μωκιανού. Οσιομάρτυρος Γερασίμου του εκ Μεγάλου Χωρίου (Ευρυτανίας †1812). Οσίων Φιλίππου επισκόπου και Ανατολίου, των Ρώσων και Ιωακείμ, του εν Αχαία (†ιζ΄ αι).
Ο άγιος Ανατόλιος, ο οποίος ήταν ιερέας και αντιπρόσωπος της Εκκλησίας της Αλεξάνδρειας, κατά το έτος 449 έγινε Πατριάρχης Κωνσταντινουπόλεως. Στον πατριαρχικό θρόνο, τον πρότεινε ο μονοφυσίτης Πατριάρχης Αλεξανδρείας Διόσκορος Α`, ελπίζοντας ότι θα τον έχει συνεργό του. Όμως δεν κατόρθωσε να πετύχει τα σχέδιά του, γιατί πρώτος ο Ανατόλιος ήταν αυτός που υπέγραψε την καθαίρεση του Διόσκουρου στη Δ` Οικουμενική Σύνοδο, που έγινε στην Χαλκηδόνα και ενέταξε στα δίπτυχα το όνομα του αγίου Φλαβιανού, πατριάρχη Κωνσταντινουπόλεως, τον οποίο είχε καθαιρέσει ο Διόσκορος κατά την ληστρική Σύνοδο της Έφεσου το 449. Επιπλέον έστειλε επιστολές προς όλους τούς επισκόπους να αναθεματίσουν τους αιρετικούς. Ο Ανατόλιος αφού ποίμανε σωστά και με τον καλύτερο τρόπο την Εκκλησία, θανατώθηκε άδικα από τούς αιρετικούς το 458.
Ο άγιος Ανατόλιος, ο οποίος ήταν ιερέας και αντιπρόσωπος της Εκκλησίας της Αλεξάνδρειας, κατά το έτος 449 έγινε Πατριάρχης Κωνσταντινουπόλεως. Στον πατριαρχικό θρόνο, τον πρότεινε ο μονοφυσίτης Πατριάρχης Αλεξανδρείας Διόσκορος Α`, ελπίζοντας ότι θα τον έχει συνεργό του. Όμως δεν κατόρθωσε να πετύχει τα σχέδιά του, γιατί πρώτος ο Ανατόλιος ήταν αυτός που υπέγραψε την καθαίρεση του Διόσκουρου στη Δ` Οικουμενική Σύνοδο, που έγινε στην Χαλκηδόνα και ενέταξε στα δίπτυχα το όνομα του αγίου Φλαβιανού, πατριάρχη Κωνσταντινουπόλεως, τον οποίο είχε καθαιρέσει ο Διόσκορος κατά την ληστρική Σύνοδο της Έφεσου το 449. Επιπλέον έστειλε επιστολές προς όλους τούς επισκόπους να αναθεματίσουν τους αιρετικούς. Ο Ανατόλιος αφού ποίμανε σωστά και με τον καλύτερο τρόπο την Εκκλησία, θανατώθηκε άδικα από τούς αιρετικούς το 458.
Δεύτερη μέρα
Η δεύτερη μέρα απαγόρευσης του καπνίσματος με βρήκε ακόμα ποιο δυσαρεστημένο.
Το χειρότερο είναι όταν ακούω και μου λένε ότι θα το συνηθίσω.
Το χειρότερο είναι όταν ακούω και μου λένε ότι θα το συνηθίσω.
Πέμπτη 2 Ιουλίου 2009
ΒΑΣΙΛΗΣ ΑΥΛΩΝΙΤΗΣ (1904-1970)
Ήταν ένας γίγαντας της υποκριτικής τέχνης, έκανε τα πιο σύνθετα πράγματα μέσα από απλές ερμηνείες, είχε την ικανότητα να κάνει μια ολόκληρη πλατεία θεάτρου να δονείται, χωρίς να αρθρώσει έστω και μια λέξη, ερμήνευσε με μοναδικό τρόπο τον τύπο του αδιόρθωτου Έλληνα, πέρασε στην αιωνιότητα ως ο αγαπημένος λατερνατζής, ο καλλιτέχνης που ακόμη και στη φτώχεια του δεν ξεχνάει ποιος είναι και πού πηγαίνει. Ήταν κεφάτος και ευρηματικός, ήταν ο Βασίλης Αυλωνίτης κι αυτό τα λέει όλα. Ο Βασίλης Αυλωνίτης γεννήθηκε στο Θησείο το 1904. Η οικογένεια ήταν φτωχή κι έτσι ο Βασίλης κι ο αδερφός του αναγκάστηκαν να μπουν από πολύ μικροί στην παραγωγική διαδικασία. Εργάστηκε λοιπόν κοντά σε έναν τεχνίτη που κατασκεύαζε τσάντες, με σκοπό να μάθει κι ο ίδιος την τέχνη, αλλά η γνήσια καλλιτεχνική του φύση έψαχνε εναγωνίως ευκαιρίες να εκφραστεί. Έτσι, κάθε φορά που το αφεντικό έλειπε από το μαγαζί, ο μικρός Βασίλης αναλάμβανε το ρόλο του διασκεδαστή των υπόλοιπων εργατών, κάνοντας διάφορα νουμεράκια.
Στη συνέχεια, ο Βασίλης πέρασε από διάφορα επαγγέλματα, έγινε κατασκευαστής πορτοφολιών, κουβάλαγε μπαούλα, έκανε όποια δουλειά του παρουσιαζόταν, ώσπου κατέληξε να εργάζεται ως βοηθός σκηνικών στο θέατρο «Έντυ» που βρισκόταν στη γειτονιά του. Το πέρασμα από το παρασκήνιο στη σκηνή έγινε άθελά του, όταν ο θεατρώνης Σκούρας –ξέροντας πως του Βασίλη τού άρεσε να κάνει διάφορα αστεία και γκριμάτσες, τον έσπρωξε, έτσι για πλάκα, στη σκηνή. Ξεπερνώντας την πρώτη αμηχανία, ο καλλιτέχνης ξεπήδησε και κέρδισε με ευκολία το κοινό που γέμιζε την πλατεία και παράλληλα την πρώτη του μάχη με τη σκηνή. Η πρώτη του επί της ουσίας επαγγελματική εμφάνιση στη σκηνή έγινε το 1924, όταν ο Βασίλης Αυλωνίτης, συμμετέχοντας στον θίασο του Ζαφειρίου, πήρε μέρος στην παράσταση «Ερωτικές γκάφες». Ξεχώρισε αμέσως και τέσσερα χρόνια μετά ίδρυσε τον δικό του θίασο. Έκτοτε, ο Βασίλης Αυλωνίτης κατάφερε να κυριαρχήσει στην Αθηναϊκή επιθεώρηση και να παίζει δίπλα στα μεγαλύτερα ονόματα της εποχής. Η πρώτη του κινηματογραφική εμφάνιση πραγματοποιήθηκε το 1926, αλλά δεν χαρακτηρίστηκε ιδιαίτερα επιτυχημένη. Το ίδιο συνέβη και με τις αμέσως επόμενες συμμετοχές του σε κάποιες ταινίες. Αυτός ήταν κι ένας από τους ο λόγος που αρκετά χρόνια αργότερα ο Φιλοποίμην Φίνος αρνήθηκε σθεναρά να τον συμπεριλάβει στο καστ της ταινίας «Λατέρνα, φτώχεια και φιλότιμο» την οποία ετοιμαζόταν να γυρίσει ο Αλέκος Σακελλάριος. Πιο συγκεκριμένα, ο Φιλοποίμην Φίνος είχε πει «Όχι, δεν τον θέλω! Έχει παίξει σε ταινίες βήτα διαλογής» (1).Και ο Βασίλης δεν θα συμμετείχε στην ταινία αν δεν επέμεινε ο Σακελλάριος, ο οποίος τελικά ανέλαβε το ρίσκο για τη διανομή. Τελικά ο παραγωγός πείστηκε και ο Βασίλης Αυλωνίτης σημείωσε τεράστια επιτυχία στο ρόλο του πλανόδιου λατερνατζή, και η παρουσία του στη μεγάλη οθόνη εθεωρείτο πλέον από όλους επιβεβλημένη. Η επιτυχία του Αυλωνίτη στον κινηματογράφο φαίνεται και απ’ όσα έγραψε ο Δημήτρης Κωνσταντάρας «Οι σίγουρες επιτυχίες προέρχονται πλέον από τον Βασίλη Λογοθετίδη…και από την ομάδα Μακρή – Αυλωνίτη - Φωτόπουλου είτε με τη μια είτε με την άλλη σύνθεση…» (2) Ο Βασίλης Αυλωνίτης πρωταγωνίστησε σε ταινίες που άφησαν εποχή, ανάμεσα στις οποίες αναφέρουμε ενδεικτικά: «Η Χιονάτη και τα επτά γεροντοπαλίκαρα», «Θησαυρός του μακαρίτη», «Ο Κλέαρχος, η Μαρίνα και ο κοντός», «Γαμπροί της Ευτυχίας», «Κορόιδο γαμπρέ», «Μικροί και μεγάλοι εν δράσει», «Όταν λείπει η γάτα», «Ο τζίτζικας και ο μέρμηγκας» κ.ά., ενώ παράλληλα έκανε μικρές συμμετοχές που κατάφεραν να κλέψουν την παράσταση, όπως για παράδειγμα ο περίφημος «Γύλος» του στην «Σοφερίνα». Ο Βασίλης Αυλωνίτης, μετά από σφοδρό έρωτα, παντρεύτηκε το 1945 με την αγαπημένη του Γιογιό από την οποία απέκτησε δυο παιδιά, τον Γιάννη και την Ελένη. Έφυγε αθόρυβα το 1970, χωρίς ίσως να υποπτεύεται πως ακόμη και σήμερα, μισό αιώνα και μετά τις μεγάλες του κινηματογραφικές επιτυχίες, εξακολουθεί να κατέχει περίοπτη θέση στις καρδιές όλων μας. Και μας είναι αδύνατον να μην χαμογελάσουμε κάθε φορά που τον ακούμε να διαλαλεί το περίφημο «Πνεύμα και ηθική», ή όταν στην ταινία «Όταν λείπει η γάτα» αναφωνεί πελαγωμένος «Εδώ μέσα τρελάθηκαν και τα παντζούρια»… (1) Μάκης Δελαπόρτας «Αλέκος Σακελλάριος –το ταλέντο βγήκε απ’τον παράδεισο», Εκδοσεις Άγκυρα, 2001, σελ. 39 (2) Δημήτρης Κωνσταντάρας «Λάμπρος Κωνσταντάρας –μέσα από τα δικά μου μάτια», Εκδόσεις Καστανιώτης, 1997, σελ. 194. Σημείωση: Τα στοιχεία για τη συγγραφή του κειμένου προέρχονται από το βιβλίο του Κώστα Παπασπήλιου «Πινακοθήκη γέλιου – Από τον Λογοθετίδη και μετά», Εκδόσεις Εμπειρία Εκδοτική, 2002
Στη συνέχεια, ο Βασίλης πέρασε από διάφορα επαγγέλματα, έγινε κατασκευαστής πορτοφολιών, κουβάλαγε μπαούλα, έκανε όποια δουλειά του παρουσιαζόταν, ώσπου κατέληξε να εργάζεται ως βοηθός σκηνικών στο θέατρο «Έντυ» που βρισκόταν στη γειτονιά του. Το πέρασμα από το παρασκήνιο στη σκηνή έγινε άθελά του, όταν ο θεατρώνης Σκούρας –ξέροντας πως του Βασίλη τού άρεσε να κάνει διάφορα αστεία και γκριμάτσες, τον έσπρωξε, έτσι για πλάκα, στη σκηνή. Ξεπερνώντας την πρώτη αμηχανία, ο καλλιτέχνης ξεπήδησε και κέρδισε με ευκολία το κοινό που γέμιζε την πλατεία και παράλληλα την πρώτη του μάχη με τη σκηνή. Η πρώτη του επί της ουσίας επαγγελματική εμφάνιση στη σκηνή έγινε το 1924, όταν ο Βασίλης Αυλωνίτης, συμμετέχοντας στον θίασο του Ζαφειρίου, πήρε μέρος στην παράσταση «Ερωτικές γκάφες». Ξεχώρισε αμέσως και τέσσερα χρόνια μετά ίδρυσε τον δικό του θίασο. Έκτοτε, ο Βασίλης Αυλωνίτης κατάφερε να κυριαρχήσει στην Αθηναϊκή επιθεώρηση και να παίζει δίπλα στα μεγαλύτερα ονόματα της εποχής. Η πρώτη του κινηματογραφική εμφάνιση πραγματοποιήθηκε το 1926, αλλά δεν χαρακτηρίστηκε ιδιαίτερα επιτυχημένη. Το ίδιο συνέβη και με τις αμέσως επόμενες συμμετοχές του σε κάποιες ταινίες. Αυτός ήταν κι ένας από τους ο λόγος που αρκετά χρόνια αργότερα ο Φιλοποίμην Φίνος αρνήθηκε σθεναρά να τον συμπεριλάβει στο καστ της ταινίας «Λατέρνα, φτώχεια και φιλότιμο» την οποία ετοιμαζόταν να γυρίσει ο Αλέκος Σακελλάριος. Πιο συγκεκριμένα, ο Φιλοποίμην Φίνος είχε πει «Όχι, δεν τον θέλω! Έχει παίξει σε ταινίες βήτα διαλογής» (1).Και ο Βασίλης δεν θα συμμετείχε στην ταινία αν δεν επέμεινε ο Σακελλάριος, ο οποίος τελικά ανέλαβε το ρίσκο για τη διανομή. Τελικά ο παραγωγός πείστηκε και ο Βασίλης Αυλωνίτης σημείωσε τεράστια επιτυχία στο ρόλο του πλανόδιου λατερνατζή, και η παρουσία του στη μεγάλη οθόνη εθεωρείτο πλέον από όλους επιβεβλημένη. Η επιτυχία του Αυλωνίτη στον κινηματογράφο φαίνεται και απ’ όσα έγραψε ο Δημήτρης Κωνσταντάρας «Οι σίγουρες επιτυχίες προέρχονται πλέον από τον Βασίλη Λογοθετίδη…και από την ομάδα Μακρή – Αυλωνίτη - Φωτόπουλου είτε με τη μια είτε με την άλλη σύνθεση…» (2) Ο Βασίλης Αυλωνίτης πρωταγωνίστησε σε ταινίες που άφησαν εποχή, ανάμεσα στις οποίες αναφέρουμε ενδεικτικά: «Η Χιονάτη και τα επτά γεροντοπαλίκαρα», «Θησαυρός του μακαρίτη», «Ο Κλέαρχος, η Μαρίνα και ο κοντός», «Γαμπροί της Ευτυχίας», «Κορόιδο γαμπρέ», «Μικροί και μεγάλοι εν δράσει», «Όταν λείπει η γάτα», «Ο τζίτζικας και ο μέρμηγκας» κ.ά., ενώ παράλληλα έκανε μικρές συμμετοχές που κατάφεραν να κλέψουν την παράσταση, όπως για παράδειγμα ο περίφημος «Γύλος» του στην «Σοφερίνα». Ο Βασίλης Αυλωνίτης, μετά από σφοδρό έρωτα, παντρεύτηκε το 1945 με την αγαπημένη του Γιογιό από την οποία απέκτησε δυο παιδιά, τον Γιάννη και την Ελένη. Έφυγε αθόρυβα το 1970, χωρίς ίσως να υποπτεύεται πως ακόμη και σήμερα, μισό αιώνα και μετά τις μεγάλες του κινηματογραφικές επιτυχίες, εξακολουθεί να κατέχει περίοπτη θέση στις καρδιές όλων μας. Και μας είναι αδύνατον να μην χαμογελάσουμε κάθε φορά που τον ακούμε να διαλαλεί το περίφημο «Πνεύμα και ηθική», ή όταν στην ταινία «Όταν λείπει η γάτα» αναφωνεί πελαγωμένος «Εδώ μέσα τρελάθηκαν και τα παντζούρια»… (1) Μάκης Δελαπόρτας «Αλέκος Σακελλάριος –το ταλέντο βγήκε απ’τον παράδεισο», Εκδοσεις Άγκυρα, 2001, σελ. 39 (2) Δημήτρης Κωνσταντάρας «Λάμπρος Κωνσταντάρας –μέσα από τα δικά μου μάτια», Εκδόσεις Καστανιώτης, 1997, σελ. 194. Σημείωση: Τα στοιχεία για τη συγγραφή του κειμένου προέρχονται από το βιβλίο του Κώστα Παπασπήλιου «Πινακοθήκη γέλιου – Από τον Λογοθετίδη και μετά», Εκδόσεις Εμπειρία Εκδοτική, 2002
Κατάθεσις της τιμίας Εσθήτος της παναγίας Θεοτόκου εν Βλαχερναίς (473). Ιουβεναλίου, πατριάρχου Ιεροσολύμων. Μάρτυρος Κοίντου. Νεομαρτύρων Γεωργίου, Γεωργίου, Εμμανουήλ, Θεοδώρου, Μιχαήλ, Θεοδώρου, Ιωάννου και Λάμπρου, των εκ Σαμοθράκης και εν Μάκρη Αλεξανδρουπόλεως αθλησάντων (†1835).
Οι αυτάδελφοι πατρίκιοι, Γάλβιος και Κάνδιδος , πηγαίνοντας στα Ιεροσόλυμα να προσκυνήσουν, έφτασαν στην Παλαιστίνη. Κατά την επίσκεψή τους στους Αγίους Τόπους, συνάντησαν μία Εβραία, η οποία είχε στην κατοχή της και φύλαγε με πολύ μεγάλη ευσέβεια, μέσα σε ειδικό κιβώτιο την τίμια Εσθήτα (φόρεμα) της Παναγίας. Τότε οι Γάλβιος και Κάνδιδος, αφού προσκύνησαν το ιερό ένδυμα, έβαλαν σκοπό να το μεταφέρουν στην Κωνσταντινούπολη. Αφού έφτασαν στα Ιεροσόλυμα και προσκύνησαν, στην συνέχεια κατασκεύασαν ένα ειδικό κιβώτιο, όμοιο με αυτό που είχε η Εβραία γυναίκα και φύλαγε το φόρεμα της Θεοτόκου. Το κιβώτιο αυτό, χωρίς να τους πάρει είδηση η γυναίκα, το άλλαξαν με αυτό που περιείχε την τιμία Εσθήτα. Έτσι λοιπόν πήραν το κιβώτιο με το ιερό ένδυμα και ξεκίνησαν για την Κωνσταντινούπολη. Όταν έφθασαν στην Πόλη, προσπάθησαν να κρύψουν αυτόν τον πολύτιμο θησαυρό στις Βλαχέρνες. Επειδή όμως δεν μπορούσαν, γνωστοποίησαν αυτό το γεγονός στον αυτοκράτορα της Πόλης. Εκείνος μόλις πληροφορήθηκε τη μεταφορά της τιμίας Εσθητος στην Κωνσταντινούπολη ασπάστηκε με μεγάλη ευλάβεια το ιερό ένδυμα και αμέσως έδωσε εντολή να κατασκευαστεί Ναός και αργότερα μέσα σ` αυτόν τοποθέτησε το ιερό ένδυμα, το οποίο βρίσκεται μέχρι και σήμερα σ` αυτόν τον τόπο, αποτελώντας φυλακτήριο και συνάμα πολύτιμο κειμήλιο για τούς χριστιανούς.
Οι αυτάδελφοι πατρίκιοι, Γάλβιος και Κάνδιδος , πηγαίνοντας στα Ιεροσόλυμα να προσκυνήσουν, έφτασαν στην Παλαιστίνη. Κατά την επίσκεψή τους στους Αγίους Τόπους, συνάντησαν μία Εβραία, η οποία είχε στην κατοχή της και φύλαγε με πολύ μεγάλη ευσέβεια, μέσα σε ειδικό κιβώτιο την τίμια Εσθήτα (φόρεμα) της Παναγίας. Τότε οι Γάλβιος και Κάνδιδος, αφού προσκύνησαν το ιερό ένδυμα, έβαλαν σκοπό να το μεταφέρουν στην Κωνσταντινούπολη. Αφού έφτασαν στα Ιεροσόλυμα και προσκύνησαν, στην συνέχεια κατασκεύασαν ένα ειδικό κιβώτιο, όμοιο με αυτό που είχε η Εβραία γυναίκα και φύλαγε το φόρεμα της Θεοτόκου. Το κιβώτιο αυτό, χωρίς να τους πάρει είδηση η γυναίκα, το άλλαξαν με αυτό που περιείχε την τιμία Εσθήτα. Έτσι λοιπόν πήραν το κιβώτιο με το ιερό ένδυμα και ξεκίνησαν για την Κωνσταντινούπολη. Όταν έφθασαν στην Πόλη, προσπάθησαν να κρύψουν αυτόν τον πολύτιμο θησαυρό στις Βλαχέρνες. Επειδή όμως δεν μπορούσαν, γνωστοποίησαν αυτό το γεγονός στον αυτοκράτορα της Πόλης. Εκείνος μόλις πληροφορήθηκε τη μεταφορά της τιμίας Εσθητος στην Κωνσταντινούπολη ασπάστηκε με μεγάλη ευλάβεια το ιερό ένδυμα και αμέσως έδωσε εντολή να κατασκευαστεί Ναός και αργότερα μέσα σ` αυτόν τοποθέτησε το ιερό ένδυμα, το οποίο βρίσκεται μέχρι και σήμερα σ` αυτόν τον τόπο, αποτελώντας φυλακτήριο και συνάμα πολύτιμο κειμήλιο για τούς χριστιανούς.
Η ανεργία
Η ανεργία οδηγεί τους ανθρώπους σε μαρασμό γιατί δεν κάνουν κάτι αλλά είπαμε τεχνοκράτες είναι όχι μαλάκες
Τετάρτη 1 Ιουλίου 2009
Απαγορεύετε το κάπνισμα.
Δεν ξέρω σήμερα τη με ενόχλησε περισσότερο η έλλειψη νικοτίνης η λέξη απαγορεύετε.
Η θέση μου για το μέτρο είναι ξεκάθαρη διαφωνώ .
Που βρισκόμαστε και ποιοι είναι αυτοί που έτσι ξαφνικά νοιάζονται για την υγεία μου.
Είναι μέτρο δημοκρατικό ; και αν είναι γιατί δεν ζήτησαν την γνώμη μου .
Ζούμε μέρες ναζιστικής δημοκρατίας και να ξέρετε δεν θα είναι το πρώτο απαγορεύετε θα ακολουθήσουν και αλλά
Η θέση μου για το μέτρο είναι ξεκάθαρη διαφωνώ .
Που βρισκόμαστε και ποιοι είναι αυτοί που έτσι ξαφνικά νοιάζονται για την υγεία μου.
Είναι μέτρο δημοκρατικό ; και αν είναι γιατί δεν ζήτησαν την γνώμη μου .
Ζούμε μέρες ναζιστικής δημοκρατίας και να ξέρετε δεν θα είναι το πρώτο απαγορεύετε θα ακολουθήσουν και αλλά
Νίκος Σταυρίδης
Ο Νίκος Σταυρίδης (1910, Βαθύ Σάμου - 14 Δεκεμβρίου 1987) ήταν Έλληνας ηθοποιός του κινηματογράφου και του θεάτρου. Ξεκίνησε την καριέρα του το 1929 στο μουσικό θέατρο, συμμετέχοντας σε επιθεωρήσεις, οπερέτες και παραστάσεις βαριετέ . Τη δεκαετία του 1940 άρχισε να συγκροτεί δικούς του θιάσους και να συνεργάζεται με σπουδαίους συναδέλφους του, όπως τη Ρένα Βλαχοπούλου, τις αδελφές Καλουτά , την Καίτη Ντιριντάουα και τη Μαρίκα Νέζερ , την Καίτη Μπελίντα και τη Μαρίκα Νέζερ (1958: Τεντυμπόυς των Γιαλαμά-Θίσβιου-Πρετεντέρη), τον Διονύση Παπαγιαννόπουλο και τη Σοφία Βέμπο (1959), τον Κώστα Χατζηχρήστο (1963) κ.ά. Μεσολάβησε ένα διάστημα (1954-55) κατά το οποίο ίδρυσε μαζί με τον Τάκη Μηλιάδη και τη Νανά Σκιαδά το θίασο «Ελληνική Μουσική Κωμωδία», στον οποίο ανέβασε επιθεωρήσεις αλλά και έργα πρόζας, όπως η κωμωδία "Δέκα μέρες στο Παρίσι" (με τον Διονύση Παπαγιαννόπουλο το 1960). Διακρίθηκε ιδιαίτερα και για τις κινηματογραφικές του εμφανίσεις. Έπαιξε για πρώτη φορά στη μεγάλη οθόνη το 1950 στην ταινία του Νίκου Τσιφόρου Έλα στο θείο και συνέχισε να εμφανίζεται σε ταινίες του ίδιου (Η ωραία των Αθηνών, 1953), του Ορέστη Λάσκου (Η φτώχεια θέλει καλοπέραση, 1957, Φτωχαδάκια και λεφτάδες , 1960, Τρίτη και 13 ,1963, Ο χαζομπαμπάς , 1967), του Πάνου Γλυκοφρύδη (Δουλειές με φούντες,1958), του Αλέκου Σακελλάριου (Τα κίτρινα γάντια , 1960), του Γρηγόρη Γρηγορίου (Διαβόλου κάλτσα,1960), του Κώστα Ανδρίτσου (Ευτυχώς τρελάθηκα ,1961) και σε πολλές άλλες.
Φιλμογραφία
Πώς καταντήσαμε Σωτήρη (1972)
Ο Άνθρωπος Ρολόι (1972)... Οδυσσέας Ακριβός
Ο θείος μου ο Ιπποκράτης (1972)... Ιπποκράτης Καραγκιαούρης
Δυο μοντέρνοι γλεντζέδες (1971)... Πολύδωρος
Ο καου- μπόι του Μεταξουργείου (1971)
Ομορφόπαιδα (1971)... Αρίστος Μερτζεσόλης
Ο παραγιός μου ο ραλίστας (1971)
Αριστοτέλης ο επιπόλαιος (1970)... Βαγγέλης Κολοκυθάς και Αριστοτέλης Κολοκυθάς
Οι τέσσερις άσσοι (1970)
Οι τρεις ψεύτες (1970)... Σε τρεις ρόλους: θείος, θεία και μπουζουξής
Ο ξεροκέφαλος (1970)... Νίκος Σταρόπουλος
Το αφεντικό μου ήταν κορόιδο (1969)
Κάθε κατεργάρης στον πάγκο του (1969)
Ο θαυματοποιός (1969)... Σαράντος
Τρεις τρελοί για δέσιμο (1969)
Ξύπνα, καημένε Περικλή (1969)
Ο πιο καλός ο μαθητής (1968)
Ψυχραιμία, Ναπολέων (1968)
Θα τα κάψω τα λεφτά μου (1968)
Η θυρωρίνα (1968)
Ο Ανακατωσούρας (1967) .... Λάζαρος
Ο χαζομπαμπάς (1967)... Χαράλαμπος Νούφαρας
Η Παιχνιδιάρα (1967) .... Νίκος Σταματίου, Εργοστασιάρχης
Εισπράκτωρ 007 (1966)... Ξενοφώντας Τσιγκενές
Ο εξυπνάκιας (1966)... Σωκράτης Πανάς
Ευτυχώς τρελάθηκα (1966)... Χαρίλαος Μαραζιώτης
Μπετόβεν και Μπουζούκι (1965)
Υιέ μου, υιέ μου (1965)... Τρύφωνας Μαυρογιάννης
Φτωχό μου σπουργιτάκι (1965)... Παρακευόπουλος
Εξωτικές βιταμίνες (1964)
Κόσμος και Κοσμάκης (1964) .... Aντώνης Καρέλης
Ο λαγοπόδαρος (1964)... Πέτρος Πελέκης
Ο αδελφός μου ο τροχονόμος (1963)
Ο Διαιτητής (1963)
Επτά ημέρες ψέματα (1963)... Λουκάς
Οι σκανδαλιάρηδες (1963)
Τρίτη και 13 (1963)... Κοσμάς Καλογιάννης
Ζητείται τίμιος (1963)
Δέκα μέρες στο Παρίσι (1962)... Βάσος
Η Ελληνίδα και ο έρωτας (1962)
Ο γαμπρός μου ο δικηγόρος (1962)... Μελέτης Καψομανώλης
Κορόιδο γαμπρέ (1962) .... Σαράντης Διαμαντόπουλος
Ο Σταμάτης και ο Γρηγόρης (1962)... Γρηγόρης Γοργότσης
Ευτυχώς τρελάθηκα (1961) .... Χαρίλαος Μαραζιώτης
Διαβόλου κάλτσα (1961)
Φτωχαδάκια και λεφτάδες (1961).... Tεό Νταλέκης
Μανα μου, τον αγάπησα (1961)
Ο παλικαράς (1961)... Νικήτας Πορφύρης
2.000 ναύτες και ένα κορίτσι (1960)
Η Χιονάτη και τα 7 γεροντοπαλίκαρα (1960)... Κωνσταντίνος Αλεξάνδρου, έμπορος, ωραίος
Τα κίτρινα γάντια (1960) .... Oρέστης Καλιγαρίδης
Σουσουράδα (1960)
Ανθισμένη αμυγδαλιά (ταινία)Ανθισμένη αμυγδαλιά]] (1959)Παναγιώτης, καφετζής
Δουλειές με φούντες (1959)... Περικλής
Οι δοσατζήδες (1959)... Γρηγόρης Πασπάτης
Η Λιλή και ο μουρντάρης (1959)
Περιπλανώμενοι Ιουδαίοι (1959)
Τρεις μάγκες στο παρθεναγωγείο (1959)
Η φτώχεια θέλει καλοπέραση (1958)
Γερακίνα (1958)
Κέφι, γλέντι και φιγούρα (1958)
Μπαρμπα- Γιάννης ο κανατάς (1957)... Γιουρούκος
Τζιπ, περίπτερο κι αγάπη (1957)... Τάσος Καψούρας
Τρία παιδιά Βολιώτικα (1957)
Έρως φτώχεια και κομπίνες (1956)
Γραφείον συνοικεσίων (1956)
Καταδικασμένη κι απ' το παιδί της (1955)
Οι Παπατζήδες (1954)... Βρασίδας
Η ωραία των Αθηνών (1953)...........Κοσμάς Χλες
Έλα στο θείο (1950)... Αντώνης Ντούκουρας
Ως ο ίδιος του
Η Αθήνα τη νύχτα (1962) .... O εαυτός του
Φιλμογραφία
Πώς καταντήσαμε Σωτήρη (1972)
Ο Άνθρωπος Ρολόι (1972)... Οδυσσέας Ακριβός
Ο θείος μου ο Ιπποκράτης (1972)... Ιπποκράτης Καραγκιαούρης
Δυο μοντέρνοι γλεντζέδες (1971)... Πολύδωρος
Ο καου- μπόι του Μεταξουργείου (1971)
Ομορφόπαιδα (1971)... Αρίστος Μερτζεσόλης
Ο παραγιός μου ο ραλίστας (1971)
Αριστοτέλης ο επιπόλαιος (1970)... Βαγγέλης Κολοκυθάς και Αριστοτέλης Κολοκυθάς
Οι τέσσερις άσσοι (1970)
Οι τρεις ψεύτες (1970)... Σε τρεις ρόλους: θείος, θεία και μπουζουξής
Ο ξεροκέφαλος (1970)... Νίκος Σταρόπουλος
Το αφεντικό μου ήταν κορόιδο (1969)
Κάθε κατεργάρης στον πάγκο του (1969)
Ο θαυματοποιός (1969)... Σαράντος
Τρεις τρελοί για δέσιμο (1969)
Ξύπνα, καημένε Περικλή (1969)
Ο πιο καλός ο μαθητής (1968)
Ψυχραιμία, Ναπολέων (1968)
Θα τα κάψω τα λεφτά μου (1968)
Η θυρωρίνα (1968)
Ο Ανακατωσούρας (1967) .... Λάζαρος
Ο χαζομπαμπάς (1967)... Χαράλαμπος Νούφαρας
Η Παιχνιδιάρα (1967) .... Νίκος Σταματίου, Εργοστασιάρχης
Εισπράκτωρ 007 (1966)... Ξενοφώντας Τσιγκενές
Ο εξυπνάκιας (1966)... Σωκράτης Πανάς
Ευτυχώς τρελάθηκα (1966)... Χαρίλαος Μαραζιώτης
Μπετόβεν και Μπουζούκι (1965)
Υιέ μου, υιέ μου (1965)... Τρύφωνας Μαυρογιάννης
Φτωχό μου σπουργιτάκι (1965)... Παρακευόπουλος
Εξωτικές βιταμίνες (1964)
Κόσμος και Κοσμάκης (1964) .... Aντώνης Καρέλης
Ο λαγοπόδαρος (1964)... Πέτρος Πελέκης
Ο αδελφός μου ο τροχονόμος (1963)
Ο Διαιτητής (1963)
Επτά ημέρες ψέματα (1963)... Λουκάς
Οι σκανδαλιάρηδες (1963)
Τρίτη και 13 (1963)... Κοσμάς Καλογιάννης
Ζητείται τίμιος (1963)
Δέκα μέρες στο Παρίσι (1962)... Βάσος
Η Ελληνίδα και ο έρωτας (1962)
Ο γαμπρός μου ο δικηγόρος (1962)... Μελέτης Καψομανώλης
Κορόιδο γαμπρέ (1962) .... Σαράντης Διαμαντόπουλος
Ο Σταμάτης και ο Γρηγόρης (1962)... Γρηγόρης Γοργότσης
Ευτυχώς τρελάθηκα (1961) .... Χαρίλαος Μαραζιώτης
Διαβόλου κάλτσα (1961)
Φτωχαδάκια και λεφτάδες (1961).... Tεό Νταλέκης
Μανα μου, τον αγάπησα (1961)
Ο παλικαράς (1961)... Νικήτας Πορφύρης
2.000 ναύτες και ένα κορίτσι (1960)
Η Χιονάτη και τα 7 γεροντοπαλίκαρα (1960)... Κωνσταντίνος Αλεξάνδρου, έμπορος, ωραίος
Τα κίτρινα γάντια (1960) .... Oρέστης Καλιγαρίδης
Σουσουράδα (1960)
Ανθισμένη αμυγδαλιά (ταινία)Ανθισμένη αμυγδαλιά]] (1959)Παναγιώτης, καφετζής
Δουλειές με φούντες (1959)... Περικλής
Οι δοσατζήδες (1959)... Γρηγόρης Πασπάτης
Η Λιλή και ο μουρντάρης (1959)
Περιπλανώμενοι Ιουδαίοι (1959)
Τρεις μάγκες στο παρθεναγωγείο (1959)
Η φτώχεια θέλει καλοπέραση (1958)
Γερακίνα (1958)
Κέφι, γλέντι και φιγούρα (1958)
Μπαρμπα- Γιάννης ο κανατάς (1957)... Γιουρούκος
Τζιπ, περίπτερο κι αγάπη (1957)... Τάσος Καψούρας
Τρία παιδιά Βολιώτικα (1957)
Έρως φτώχεια και κομπίνες (1956)
Γραφείον συνοικεσίων (1956)
Καταδικασμένη κι απ' το παιδί της (1955)
Οι Παπατζήδες (1954)... Βρασίδας
Η ωραία των Αθηνών (1953)...........Κοσμάς Χλες
Έλα στο θείο (1950)... Αντώνης Ντούκουρας
Ως ο ίδιος του
Η Αθήνα τη νύχτα (1962) .... O εαυτός του
Δεν μασάμε
Όχι άλλο το παραμύθι των εορτών τύπου παγκόσμια ημέρα .
Είναι αίσχος ,κατάντια ,τα λάθη των λίγων να τα «γιορτάζουμε» και μάλιστα να αισθανόμαστε και ένοχες.
Έχουμε εορτές ορθόδοξες χριστιανικές
Είναι αίσχος ,κατάντια ,τα λάθη των λίγων να τα «γιορτάζουμε» και μάλιστα να αισθανόμαστε και ένοχες.
Έχουμε εορτές ορθόδοξες χριστιανικές
Τέλος
Οι πολιτικές ιδεολογίες τελείωσαν .
Υπάρχουν μόνο τεχνοκράτες και επιπόλαιοι ανόητοι διάδοχοι .
Υπάρχουν μόνο τεχνοκράτες και επιπόλαιοι ανόητοι διάδοχοι .
Εγγραφή σε:
Αναρτήσεις (Atom)