Ο Χριστουγεννιάτικος χορός των Δραμηνών το 1925

ΧΡΙΣΤΟΥΓΕΝΝΑ του 1925. 

Οι Δραμηνοί γιορτάζουν την γέννηση του Θεανθρώπου με τι άλλο, με χορό, ο οποίος μάλιστα κράτησε μέχρι πρωίας παρακαλώ.

«Δράστες» αυτού του μεγάλου γεγονότος, οι έφεδροι αξιωματικοί, οι οποίοι οργάνωσαν την εκδήλωση για φιλανθρωπικούς σκοπούς.

Από την εκδήλωση φυσικά δεν έλειψε και ο δημοσιογράφος της τοπικής εφημερίδας «ΘΑΡΡΟΣ», ο οποίος την επομένη μέρα με τι θα μπορούσε να ασχοληθεί παρά μόνο με …..κουτσομπολιά; Και με το δίκιο του βέβαια, μιας και σ΄ έναν τέτοιο χορό με κουτσομπολιά μπορείς να ασχοληθείς.

Ποιος ήταν ο χορευταράς, ποια η ομορφότερη, τι φορούσε η μία, τι η άλλη, ποιος γλυκοκοίταζε ποια και το αντίθετο, ποιος το έριξε στο φαΐ και πολλά άλλα για να γεμίσει την στήλη του.

Από την εφημερίδα «ΘΑΡΡΟΣ» λοιπόν «κλέβουμε» το ρεπορτάζ του δημοσιογράφου που υπογράφει με το ψευδώνυμο  « ο αχόρευτος».

Λίαν ενδιαφέρον, μιας και μας δίνει στοιχεία για την νεολαία εκείνης της εποχής, και τις προσπάθειες πάντων για μια εντυπωσιακή εμφάνιση.

Γράφει λοιπόν ο αχόρευτος μέχρι….παρεξηγήσεως.

« Μετά πάσης επιτυχίας εδόθη χθες το εσπέρας και μέχρι των πρωϊνών ωρών ο προαναγγελθείς χορός των εφέδρων αξιωματικών.

Ο συνωστισμός ήτο ανώτερος πάσης περιγραφής και λόγω του σκοπού δι΄ όν εδόθη ο χορός αλλά και διότι μοι ανιψιές μου διψάνε για χορό.

Η διαταγή περί κοντών φουστανιών δεν εφηρμόσθη απουσιάζοντος του υποφρουράρχου κ. Βλάχου. Κι΄ επομένως οι αννιψιές μου έδρασαν άπασαι εις τα κοντά για το πείσμα του Πάγκαλου.

Οι επίσημοι εν σώματι. Ο Νομάρχης    κ. Χριστόπουλοςονειρευόμενος Γερουσιαστάς. Ο Μέραρχος κ. Κοιμήσης αειθαλής και μειδιών όπως πάντοτε ονειρευόμενος νειάτα.

Ο Δήμαρχος κ. Παρμενίδης μετά της κυρίας του μεγαλοπρεπής και νεάζων εις εμφάνισιν.

Οι δικασταί κ. κ. Αναγνωστάκης αμέτοχος, ο Παπαβασιλείου επίσης.

Αλλά ο πρόεδρος κ. Λουκάκης μετά της κυρίας Μίχα εις τα χορευτικά στροβιλίσματα ανεπλήρωσαν τας ελλείψεις του δικαστικού σώματος πολύ εναρμονισμένοι.

Ο επιτελάρχης κ. Τσιμικάλης και η δις Ελάνη Στολίγκα διέπρεψαν εις βάρος.

Ο κ. Θεόδωρος Αθανασιάδης παρακολουθούμενος παρά της συζύγου του ζυλοτύπως εθαύμαζε το γεγονός.

Ο φαρμακοποιός κ. Κ. Κάζης μετά της χαριτωμένης κ. Παπαθεοδώρου εχόρευαν εντός του φαρμακείου και Ιατρικού κύκλου.

Ο πρόεδρος των Ποντίων κ. Παπαχαραλάμπους μετά της οικογενείας του απολύτως αμέτοχοι του χορού.

Αλλά η εκ Καβάλας δις Ελένη Βλαχογιάννη ελαφροτάτη μετά του Αθανασίου Στυλίδου εχόρευαν σεμνότατα.

Ο υπασπιστής του κ. Μεράρχου κ. Βασιλάκης Θεόμενος ζηλοτύπως.

Αλλά ο νεαρός υπολοχαγός κ. Μαντέλος ζωηρότατος έδρεψε σαν στρατιωτικός χορευτικάς δάφνας με πολλά δεσποινίδια.

Η κυρία Μαρίκα Δημακοπούλου χαριεστάτη διέπρεψε εις την διανομήν καρτών υπέρ του λαχείου.

Αι δύο πεταλουδίτσες δίδες Πολύμνια και Καλλιοπίτσα Κιούρτση πολύ πεταχτές.

Ως επίσης και οι κ.κ. Δ. Δήμου και Ν. Λούπης.

Ο κ. Πέτσας λοχαγός διαφυγών της συζυγικής παστάδας.

Οι κ.κ. Πέτρου, Πελεποπίδης, Τεζαψίδης και Βαλάνης διέπρεψαν νοερώς.

Οι δύο νεαροί ο κ. και η κ. Αθανασιάδου η οποίαα εσκόρπιζε χαρμονή.

Η δις Πέτσα πολύ χαρίης.

Η δις Παρμενίδου δημαρχοπούλα παρέχουσα ελπίδας μελούσης χορευτικής δράσεως.

Ο κ. Δώδος εις το συρτό θαυμαστός.

Ο κ. Εξάρχου του διακανικού βήματος μετά της πεταλουδίτσας δίδος Αθανασιάδου.

Οι δύο πολυθέλγητρες ανυψιές μου δίδες Δημακοπούλου και η δις Καλλιρόη μετά του κ. Αθ. Σάββογλου.

Ο κ. Μιχαήλ Βεζιρτζόγλου ιδιοκτήτης του «Θάρρους» μετά της Δίδος Κλεονίκης εκ Νουσερτλή λίαν χαριτωμένοι.

Ο ιατρός κ. Σακελλαριάδης επίδοξος…..

Η κ. Μαριάνθη Μιχαηλίδου ανθισμένη.

Το λευκό ρόδο η δις Μαρούλα Μπεντζίκη σαν αγγελούδι. Εν αντιθέσει ο αδελφός της κ. Γιώργος σαν διαβολικός κρίνος.

Η δις Ευαγγελία Τσούγκα σαν θάλασσα. Ο κ. Πιτέρης εις τις δόξες του.

Η κ. Ευδοξία Βαφείδου λίαν θελκτική. Η κ. Φιφή Πολυδώρου και Φιλομέλα Ευαγγελίου.

Ο ρωμαντικότατος κ. Ι. Πέτσας (σερσε λαφαμ).

Ο κ. Φραντζής μετά της κυρίας του εισελθόντες εις σοβαρόν στάδιον ζωής, επίσης και ο αντσαγγελέυς κ. Γιοργαλάς.

Η δις Θεοπούλα Μάρτζου κόκινη σαν τριαντάφυλλο.

Αι δύο δίδες Ελενίτσα και Αθηνούλα Παπαδοπούλου, η Ελενίτσα αχόρταγη στο χορό.

Ο κ. Μαγιάκος ωμιλών περί των γερουσιαστών.

Η δις Χρυσάνθη Νάκου σαν ίον με σεξ αμφίεσι.

Ο έφορος κ. Βαλσαμής Πέτρου εν τω μέσω των μενεξέδων.

Η Ζαχαρούλα Κακίδου πολύ ζαχαρένια.

Η δις Φίτσιου πολύ ανθηρά.

Ο κ. Αθανασάκος με μανιάτικη εμφάνισι.

Πολλές δίδες διακρίθησαν για τα σγουρά μαλλιά των τα οποία διασκέυααν δια φαρμάκου το οποίον εχορήγησε ο κ. Κάζης κληθείς επειγόντως εκ Κομοτηνής.

Η σαν καμέλια κ. Πάτση.

Η δις Ελλάς Σιμητοπούλου σαν μπουμπουκάκι.

Το στρατιωτικόν σώμα σύσσωμον, ήτοι ο ταγματάρχης κ. Στεφανόπουλος μετά της κυράις του η οποία ανεδείχθη σπανία χορεύτρια, ο υπίατρος κ. Αρλιώτης, ο αντ/ρχης Καραμανώλης μετά της δίδος Καραμανώλη, ο συν/ρχης κ. Ασημακόπουλος, ο ταγ/ρχης κ. Σολδάτος μετά της δίδος Σολδάτου, ο υπολοχαγός κ. Σαρειδάκης, ο κ. και η κ. Σταυροπούλου ταγ/ρχου, ο ταγ/χης κ. Καραγκούνης. Οι νεαροί λέανδροι Γ. Αθανασιάδης, Δήμος Στολίγκας, Β. Ζησόπουλος.

Η παρέα του κ. Φωστήρα κοτσομπουλεύουσα περί των κοντών φουστανιών.

Ο κ. Κραβαρίτης διαμαρτυρόμενος διότι του υποβιβάσαμε την ηλικίαν του και αι δεσποινίδες επίσης συνηγορούσαι εις την άποψιν αυτήν.

Ο Ν. Ζιώγας ο πολιτευόμενος, ευθυμώτατος και οι κ.κ. Θεόδωρος Κορωνάκης και Αλέ. Σκόρδας διαχυτικώτατοι ως και η κ. Καλαθάκη.

Η Ζαζ-πάνο πρώτης τάξεως.

Αν παρέλειψα και μερικές επιφυλάσσομαι εις άλλο χορό να είμαι συνεπέστερος.

Αχόρευτος».

 http://www.proinos-typos.gr/gr/index.php?option=com_content&view=article&id=13409:--------1925&catid=19:2011-04-04-09-26-29&Itemid=98

Παναγία η Εσφαγμένη

Παναγία η Εσφαγμένη 

Η θαυματουργή αυτή εικόνα είναι τοιχογραφία του 14ου αιώνα και βρίσκεται στο νάρθηκα του παρεκκλησίου του Αγίου Δημητρίου, το οποίο είναι ενσωματωμένο εις το Καθολικόν της Ιεράς Μεγίστης Μονής Βατοπαιδίου. Η Παναγία η Εσφαγμένη είναι μία εκ των επτά θαυματουργών εικόνων της Θεοτόκου που φυλάσσονται στην Ιερά Μεγίστη Μονή Βατοπαιδίου του Αγίου Όρους. 
Από το “Προσκυνητάριον του Βατοπαιδίου” εις το κεφάλαιον “Περί της ιεράς Εικόνος της Εσφαγμένης και του παρ’ αυτής εξαισίου τερατουργήματος” μαθαίνουμε το ιστορικό: Ένας ιεροδιάκονος και εκκλησιάρχης του καθολικού, λόγω του διακονήματός του, έφθανε στην τράπεζα κάθε μέρα με καθυστέρηση. Κάποτε ο τραπεζάρης αρνήθηκε να του δώσει φαγητό λόγω της καθυστερήσεως. Ο ιεροδιάκονος αγανακτισμένος επέστρεψε στον ναό και είπε τα εξής μπροστά στην εικόνα: “Μέχρι πότε θα σε υπηρετώ και θα κοπιάζω κι εσύ δεν θα μεριμνάς ούτε για την τροφή μου;” Και παίρνοντας ένα μαχαίρι το κτύπησε στο πρόσωπο της Παναγίας, από το οποίο, σαν να ήταν ζωντανό, άρχισε να τρέχει αίμα, ενώ αυτός τυφλώθηκε κι έπεσε κάτω σαν τρελός. Στην κατάσταση αυτή έμεινε τρία χρόνια απέναντι από την εικόνα κλαίγοντας και παρακαλώντας την Παναγία να τον συγχωρέσει. Μετά την παρέλευση τριών ετών εμφανίστηκε η Παναγία στον ηγούμενο και του ανήγγειλε ότι χαρίζει την υγεία στον τολμηρό ιεροδιάκονο αλλά το χέρι που διέπραξε την ιεροσυλία θα τιμωρηθεί. Πράγματι όταν πέθανε, στην ανακομιδή του λειψάνου του αντίθετα με όλο του το σώμα που είχε λιώσει το δεξί του χέρι παρέμενε αναλλοίωτο και φυλάσσεται έτσι ως σήμερα. Κάποτε ένας ιερέας επισκέπτης της μονής αμφισβήτησε το θαύμα, αλλά όταν έβαλε το δάχτυλο στο σημείο της πληγής άρχισε αμέσως να τρέχει αίμα. Ο ιερέας έντρομος δεν πρόλαβε να βγει από το καθολικό και έπεσε νεκρός. 

Λεπτομέρεια του προσώπου της «Εσφαγμένης» 

Το ιστορικό της εικόνας από το χειρόγραφο του 17ου αιώνα, που επιγράφεται “Προσκυνητάριον του Βατοπαιδίου” εις το κεφάλαιον “Περί της ιεράς Εικόνος της Εσφαγμένης και του παρ’ αυτής εξαισίου τερατουργήματος” : “Ο τότε υπηρέτης της Εκκλησίας και ιεροδιάκονος, μίαν των ημερών, όντας κοπιασμένος από μίαν προλαβούσαν αγρυπνίαν, αφού ετελείωσε και το έργον της υπηρεσίας του, υπήγεν εις τον τραπεζάρην του καιρού εκείνου ζητώντας του ολίγον ψωμί και κρασί διά να θεραπεύση την πείναν οπού βιαίως τον ενοχλούσεν. Αλλ’ ο τραπεζάρης θυμωθείς διά το παράκαιρον ζήτημα απεδίωξεν αυτόν άδιδον ονειδίζωντάς τον ως αδιάκριτον και κοιλιόδουλον, οπού τον ενοχλούσεν παράκαιρα. Τότε ο διάκονος οργισθείς κατά του τραπεζάρη και μην ημπορώντας τί να του κάμη εις εκδίκησην, εγύρισεν εις την εκκλησίαν θυμωμένος και κρατώντας το μαχαίριον εις το χέρι του έλεγεν, ματαίως και εύκαιρα κοπιάζω υπηρετώντας και κοπιάζωντας κάθε ημέραν φιλοκαλώντας και διακονών εις την εκκλησίαν ταύτην, ημέραν και νύκτα και ούτε κάν ψωμί και ολίγον κρασί δεν μου δίνουσι να θεραπεύσω την πείνα μου. Και ταύτα λέγοντας, κινούμενος δε και εξ ενεργείας του διαβόλου και ερχόμενος έως έμπροσθεν αυτής της εικόνος εσήκωσε το μαχαίρι, και με χέρι τολμηρόν και ανόσιον, εκτύπησε την αγίαν ταύτην εικόνα εις το δεξιόν μάγουλον πλησίον του οφθαλμού, και ευθύς – ω των θαυμασίων σου Πανύμνητε Δέσποινα – ήνοιξε πληγή και ανέβλυσεν ωσάν από ζωντανόν σώμα αίμα πολύ (και από τότε την ωνόμασαν Εσφαγμένην). Και κτυπώντας του το αίμα εις τους οφθαλμούς ετυφλώθη τελείως ο δύστηνος και βλέποντας ο ταλαίπωρος τοιούτον παράδοξον τέρας έμεινε κλαίων τοιαύτην παρανομίαν και οδυνώμενος έπεσεν εκεί εις στο έδαφος, ενώπιον της αγίας εικόνος και εθρήνει απαρηγόρητα, κτυπώντας την κεφαλήν εις τα μάρμαρα και ήλεγχεν τον εαυτόν του ως φονέα και παράνομον και άξιον μυρίων θανάτων. Και μέτ’ ολίγην ώραν έγινε φανερόν εις όλους τους πατέρας της Μονής τούτο το παράδοξον τερατούργημα και έδραμον όλοι τους και είδαν οφθαλμοφανώς και την πληγήν του μαχαιρίου και το αίμα οπού εχύθη από την αγίαν εικόνα ακόμη υγρόν και το μαχαίρι αιματωμένον και τον εικονοκτόνον διάκονον κατά γής κείμενον και κατηγορούντα τον εαυτόν του ως ένοχον θανάτου και τρέμοντα ως σεληνιαζόμενον και παραλαλούντα ως δαιμονιζόμενον και την μορφήν της ιεράς εκείνης εικόνος μεταμορφωμένην και αχνήν ομοίαν ανθρώπου φονευμένου και εξεπλάγησαν και από τον φόβο τους έμειναν άπαντες εκστατικοί. Τότε ο ηγούμενος με όλην την αδελφότητα έψαλλαν ολονυκτίους αγρυπνίας, δεήσεις τε και παρακλήσεις προς την Υπεραγίαν Θεοτόκον ίνα εξιλεώσει τον δίκαιόν Της θυμόν και να θεραπεύσει η ευσπλαχνία Της το τοιούτον τολμηρόν παρανόμημα οπού ο δυστυχής εκείνος διάκονος έπραξε. Και ούτω μετά πολλάς ημέρας ύστερον εισηκούσθη η δέησις αυτών και εφάνη η Παντάνασσα Θεοτόκος εις οπτασίαν τώ ηγουμένω λέγουσα ότι αφέθη η αμαρτία τώ διακόνω και εθεραπεύθη από τον σεληνιασμόν οπού τον εσπάραττεν. Εκείνος δε ο άθλιος ποιήσας στασίδιον ενώπιον της ιεράς εκείνης εικόνος εστήκετον εκεί αεννάως, χρόνους τρεις ολοκήρους, κλαίων και οδυρόμενος την μεγάλην του ανομίαν, έως οπού και αυτός ήκουσε παρά της αυτής ελεούσης εικόνος (ήτις εχάρισεν αυτώ και το φως των οφθαλμών) το “αφέθη η αμαρτία σου” όμως το τολμηρόν σου χέρι να μείνει ξηρόν επί ζωής σου και μετά θάνατον άλυτον”. Το οποίον και εσυνέβη και μετά την αυτού κοίμησιν, το μέν σώμα αυτού διελύθη όλον, η δε πάντολμος χείρ αυτού έμεινεν άσηπος και κατάξηρος. Και φαίνεται έως της σήμερον εις ένα κουβούκλιον, ήτοι συρτάριον, υποκάτωθεν της αγίας ταύτης εικόνος, μαρτυρούσα προφανώς το τότε θαυμάσιον το δε εκχυθέν αίμα φαίνεται εις το πρόσωπον επάνω εις την πληγήν έως της σήμερον. Η Εικών αύτη πηγάζει ιάσεις και θεραπείας καθ’ εκάστην εις τους προστρέχοντας μέτ’ ευλαβείας προς αυτήν, δεικνύουσα ότι η τιμή της εικόνος διαβαίνει εις το πρωτότυπον, παρά του οποίου έρχεται η αγιαστική χάρις εις τους ευλαβείς και ούτω εξεναντίας η θεία δίκη παιδεύει τους ατάκτους και ανευλαβείς των ιερών εικόνων, εις παράδειγμα και σωφρονισμόν των μεταγενεστέρων και δόξαν της Θεομήτορος. Ανάπτει Δε έμπροσθεν αυτής αεννάως κανδήλιον αργυρούν εν, και λαμπάς ακοίμητος”. 

(Από το χειρόγραφο κώδικα 293 της Ιεράς Μεγίστης Μονής Βατοπαιδίου του ΙΖ’ αιώνος)

Η Εκκλησία της Σερβίας έναντι Του Οικουμενισμού

Επίσκοπος Ράσκας και Πριζρένης Αρτέμιος

Η Εκκλησία της Σερβίας έναντι του Οικουμενισμού
Διορθόδοξο Θεολογικό Συνέδριο
ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΣΜΟΣ: ΓΕΝΕΣΗ - ΠΡΟΣΔΟΚΙΕΣ - ΔΙΑΨΕΥΣΕΙΣ

Για να κατεβάσετε την εισήγηση σε ηχητική μορφή πατήστε εδώ

Ο Οικουμενισμός είναι τέκνο του 20ού αιώνα. Γεννήθηκε στην αρχή του, στα μέσα του αιώνα μεταμορφώθηκε σε Παγκόσμιο Συμβού­λιο Εκκλησιών και στο τέλος του αιώνα μαράθηκε, επειδή τον απαρ­νιόταν σφοδρά. Δυστυχώς επεβίωσε και σ' αυτή την κρίσει και συνε­χίζει να ενοχλεί την Εκκλησία του Θεού και κατά τον 21ο αιώνα.

Αυτή η επιστημονική σύνοδος περί Οικουμενισμού, κατά την τα­πεινή μας γνώμη, άργησε πολύ αλλά όχι και μάταια. Για τον λόγο αυτό ευχαριστούμε τον Θεό καθώς και όλους όσοι κατέβαλαν προσπά­θειες να πραγματοποιηθεί αυτή η σπουδαία σύνοδος, ώστε το ζήτη­μα του Οικουμενισμού να παρατηρηθεί από διάφορες όψεις, πράγμα που θα βοηθήσει πολύ τόσο όλες τις τοπικές Ορθόδοξες Εκκλησίες, όσο και το εκκλησιαστικό πλήρωμα και τον κάθε πιστό να λάβει τη σωστή θέση εναντίον αυτής, όχι μόνο της πιο πρόσφατης αλλά και της πιο επικίνδυνης εκκλησιαστικής αίρεσης, την οποία ο γνωστός μας θεολόγος π. Ιουστίνος Πόποβιτς αποκαλεί Παναίρεση, αφού μέσα της συμπεριλαμβάνει όλες τις διαμέσου της ιστορίας της Εκκλησίας γνωστές αιρέσεις.

Περί της Εκκλησίας, ως «Μιας, Αγίας, Καθολικής και Αποστολι­κής» Ορθόδοξης Εκκλησίας, καθώς και περί της έννοιας του Οικουμενισμού γίνεται και θα γίνει λόγος σε αυτή την αξιότιμη συγκέν­τρωση. Συνεπώς στη δήλωσή μας δεν θα σταθούμε πολύ σε αυτές τις έννοιες. Αυτό για το οποίο πρέπει να μιλήσουμε είναι το εξής: Είναι, και κατά ποιο τρόπο, η Σερβική Ορθόδοξη Εκκλησία είναι κατά του Οικου­μενισμού; Μέσω ποίου και κατά ποιόν τρόπο αυτή η αντίθεση εκδη­λωνόταν η εκδηλώνεται και σήμερα;

Προκαλεί πόνο το γεγονός ότι καμία τοπική Ορθόδοξη Εκκλησία δεν έμεινε άσπιλη και απείραχτη από την οικουμενιστική μόλυνση. Κάποια περισσότερο, κάποια λιγότερο. Αλλά παρηγορεί και ενθαρρύνει επίσης το γεγονός ότι σε κάθε τοπική Ορθόδοξη Εκκλησία υπήρχαν και θα υπάρχουν εκείνα τα λαμπερά και Ιερά παραδείγματα, ατόμων η ομάδων, που αντιτίθενται δημοσίως, με τον προφορικό και γραπτό λόγο, κατά της διείσδυσης του Οικουμενισμού στο Ορθόδοξο πλήρωμα^[1]. Ίσως τέτοιοι να μην υφίστανται πολλοί, ίσως μεταξύ τους δεν είναι αρκετά συνδεδεμένοι και ενωμένοι σε ένα κοινό αμυντικό μέτωπο, αλλά είναι βέβαιο ότι οι ίδιοι πρώτα απ' όλα είναι ενωμένοι με την Κεφαλή της Εκκλησίας, τον Κύριο Ιησού Χριστό.

Στη Σερβική Ορθόδοξη Εκκλησία ο πρώτος και ο πιο συνεπής αγωνιστής κατά του Οικουμενισμού ήταν και παρέμεινε ο μακάριος πατέρας Ιουστίνος Πόποβιτς, ο οποίος με το παράδειγμά του, με τα λό­για του και τα έργα του εντυπωσίασε και ενέπνευσε πολλούς να τον ακολουθήσουν. Τη θεολογική-Ορθόδοξη θέση του περί του Οικουμε­νισμού ο π. Ιουστίνος την εξέφρασε σύντομα στο πασίγνωστο βιβλίο του «Η Ορθόδοξη Εκκλησία και ο Οικουμενισμός», που εκδόθηκε πρώτα στη Θεσσαλονίκη το 1974. Σ' αυτό το βιβλίο του ο π. Ιουστίνος έδωσε συνοπτικά και ολοκληρωμένα τον ορισμό του Οικουμενισμού. Κατά τον ίδιο: «Ο Οικουμενισμός είναι η κοινή ονομασία για τον ψευδο-Χριστιανισμό και τις ψευδο-Εκκλησίες της Δυτικής Ευρώπης. Στον ίδιο βρίσκονται με την καρδιά τους όλοι οι ευρωπαϊκοί ουμανισμοί με επικεφαλής τον παπισμό. Και όλοι αυτοί οι ψευδο-Χριστιανισμοί, όλες αυτές οι ψευδο-Εκκλησίες δεν είναι παρά αιρέσεις. Όλοι τους έχουν την κοινή ονομασία του ευαγγελίου: παναίρεση»^[2]. Ο π. Ιουστίνος θεωρούσε ότι θα δείξει καλύτερα την παραδοξότητα και το τερατούρ­γημα του Οικουμενισμού, όπως εμφανίζεται στην εποχή μας, εφόσον τον καθρεφτίζουμε στον καθρέφτη της Μοναδικής αληθινής Εκκλησίας του Χριστού. Ο ίδιος το έκανε εκθέτοντας τη διδασκαλία της Ορθόδοξης Εκκλησίας για την αληθινή Εκκλησία του Χριστού, την Αποστολικής Εκκλησία, την Εκκλησία των Πατέρων μας, την αγία παραδοσιακή.

Μόνο εφόσον έχουμε σωστή και πλήρη γνώση της διδασκαλίας του Χριστού, μπορούμε εύκολα να παρατηρήσουμε και να αναγνω­ρίσουμε όλες τις ψεύτικες και αιρετικές διδασκαλίες.

Ως προς τη γέννηση του Οικουμενισμού ως κινήματος για την ένωση των Χριστιανών, την ιστορική του πορεία και ανάπτυξη, κα­θώς και τις πιθανές παγίδες στις οποίες πίπτουν, και περαιτέρω θα πίπτουν, πολλοί Ορθόδοξοι Χριστιανοί, καθώς και ένας σημαντικός αριθμός κληρικών, μεταξύ των οποίων και ένας σημαντικός αριθμός Επισκόπων, περιέγραψε και συστηματικά εξέθεσε ο Ιερομόναχος Σάβ­βας Γιάνιτς, αδελφός από το μοναστήρι Ντέτσανι, στο βιβλίο του «Οικουμενισμός και περίοδος Αποστασίας» (Πρίζρεν 1995). Εκεί ο Οικουμενισμός ορίζεται ξεκάθαρα πριν από όλα ως «Εκκλησιαστική αίρεση», που έχει ως σκοπό να μετατρέψει το «Σώμα του Χριστού» (την Εκκλησία) σε μια οικουμενική οργάνωση, χτυπώντας την ίδια τη ρίζα της Ορθόδοξης πίστης την Εκκλησία της^[3]. Ο Οικουμενισμός, κατά τον π. Σάββα, πράγμα θέλει να «διορθώσει» απολυταρχικά τη θεανθρώπινη διδασκαλία του Κυρίου Ιησού Χριστού, καθοδηγών­τας τη σε επίπεδο κοινωνικής, ουμανιστικής και πασιφιστικής ιδέας, προσπαθώντας και τον ίδιο τον Χριστό να τον αντικαταστήσει με τον μη θεοποιημένο και λαϊκό ευρωπαίο άνθρωπο^[4].

Λόγο της σαφούς αντι-οικουμενικής θέσης, το βιβλίο του π. Σάββα προσβαλλόταν από πολλούς και απαγορευόταν η πώληση του στα εκκλησιαστικά βιβλιοπωλεία, αλλά κανένας δεν προσπάθησε, να μην αναφέρουμε και ότι δεν επέτυχε, να αρνηθεί και αμφισβητήσει κάτι από αυτά που εκτέθηκαν στο βιβλίο του.

Παρ' όλα αυτά, πρόσφατα, ο κύριος φορέας του αγώνα και της αντίστασης κατά του Οικουμενισμού στη Σερβική Ορθόδοξη Εκκλησία ήταν και παρέμεινε το περιοδικό της Επισκοπής της Ράσκα-Πρίζρεν "Άγιος Δούκας Λάζαρος, που κυκλοφορεί εδώ και 12 χρόνια. Το περιοδικό παρακολουθεί άγρυπνα όλα τα οικουμενικά γεγονότα, με­ταφέρει σχόλια, άρθρα, ανασκοπήσεις και θέσεις όλων εκείνων για τους όποιους το πλήρωμα της πίστης και της Ορθοδοξίας είναι πρω­ταρχικό πράγμα στη ζωή τους, σημαντικότερο και από την ίδια τη ζωή. Εκεί δημοσιεύονταν κείμενα αντιδράσεων και μεταφράσεις επιστολών, αποφάσεων και μαρτυριών αγιορειτικών μοναστηριών για διάφορες αιτίες. "Όταν στον τομέα των θεολογικών διαλόγων των Ορθοδόξων με τους μη Ορθοδόξους, η στο επίπεδο του πρακτικού «Οικουμενισμού» ξεπερνιόταν τα όρια, με ενέργειες τις οποίες το πλή­ρωμα και η αβεβήλωτη φύση της Ορθόδοξης πίστης και της Εκκλησίας αμφισβητούσαν, η φωνή της εκκλησιαστικής συνείδησης μιλούσε, πρώτο των μοναχών του Αγίου "Όρους και μετά και ορισμένων θεο­λόγων από τη Θεσσαλονίκη, την Αθήνα και άλλες τοπικές Ορθόδο­ξες Εκκλησίες. Το περιοδικό "Αγιος Δούκας Λάζαρος μετέφερε τέτοιες αναφορές, εκκλήσεις, διαμαρτυρίες στις σελίδες του, πράγμα που συν­εισέφερε πολύ στην ενδυνάμωση της αντίστασης κατά του Οικουμε­νισμού, κάτω από τη σκέπη της Σερβικής Ορθόδοξης Εκκλησίας. Τέτοια κείμενα ήταν εκείνα που γράφτηκαν επ' ευκαιρία της απόφασης στο Μπάλαμαντ, τα οποία η Ιερά Κοινότητα του Αγίου Όρους στα τέ­λη του 1993 απηύθυνε στην Αυτού Παναγιότητα τον Οικουμενικό Πατριάρχη κ. Βαρθολομαίο, καθώς και η Έκθεση της Επιτροπής της Ιερές Κοινότητας του Αγίου Όρους περί του διαλόγου μεταξύ των Ορθοδόξων και των αντι-χαλκηδονίων, που έλαβε χώρα στο Σάμπεζι της Γενεύης το Νοέμβριο του 1993, και πολλά άλλα.

Παρόμοιες αναφορές και προειδοποιήσεις υπήρχαν και από άτο­μα και από ομάδες από την ίδια τη Σερβική Εκκλησία. Αξιοσημείω­το είναι το κείμενο του δόκιμου μοναχού Ηλία κάτω από τον τίτλο «Κάτι χειρότερο και από τον Οικουμενισμό», όπου εκθέτει τη φοβερή εμπει­ρία των οικουμενικών προσευχών των Ορθοδόξων, των Ρωμαιοκα­θολικών και των Μουσουλμάνων στις αρχές του 1992 στη Βοσνία και Έρζεγοβίνη. Σχετική μ' αυτό είναι και η σύντομη αναφορά μας «Ο Θεός δεν επιτρέπει την ασχήμια», όπου τονίζουμε ότι τέτοιου είδους καταπατήσεις των παραδόσεων των Πατέρων μας και των κανόνων της Αγίας Ορθόδοξης Εκκλησίας οδηγούν άμεσα, με την άδεια του Θεού, σε διεθνικές συγκρούσεις και αιματοχυσίες.

Το ζήτημα του Οικουμενισμού και των σχέσεων της Σερβικής Ορθόδοξης Εκκλησίας με αυτόν, καθώς και το ζήτημα της ιδιότητας του μέλους της Σερβικής Ορθόδοξης Εκκλησίας στο Παγκόσμιο Συμ­βούλιο Εκκλησιών, ήταν εκείνα τα χρόνια συχνό θέμα για συζήτηση και στην Ιερά αρχιερατική Σύνοδο. Ο υποκινητής και εμπνευστής των συζητήσεων αυτών πιο συχνά ήμασταν εμείς με τις θέσεις μας, καθώς και τα άρθρα που δημοσιεύαμε στο περιοδικό μας " Άγιος Δού­κας Λάζαρος. Αυτός ήταν ο λόγος που στα τέλη του 1994 λάβαμε την υπ' αριθμό 3128 απόφαση της 17ης Νοεμβρίου 1994 της Ιερές αρχιε­ρατικής Συνόδου να προετοιμάσουμε και να καταθέσουμε στην Ιερά αρχιερατική Σύνοδο σύντομη ανασκόπηση της Ιστορίας του Παγκο­σμίου Συμβουλίου Εκκλησιών καθώς και το ζήτημα της ιδιότητας μέ­λους της Σερβικής Ορθόδοξης Εκκλησίας σ' αυτό.

Εκτελώντας, λοιπόν, την απόφαση της Αγίας Συνόδου καταθέ­σαμε τον Μάιο του 1995 στην Ιερά Αρχιερατική Σύνοδο λεπτομερή έκθεση στην οποία εξηγήσαμε πριν απ' όλα την αβασιμότητα της ίδιας της ονομασίας «Παγκόσμιο Συμβούλιο Εκκλησιών», εφόσον οι Άγιοι Πατέρες της Β΄ Οικουμενικής Συνόδου δογμάτισαν την Ορθόδοξη πίστη σε Μια, Αγία, Καθολική και Αποστολική Εκκλησία και όχι σε «Πολλές», από τις οποίες θα μπορούσε να οικοδομείται και να πραγματοποιείται κάποιο «συμβούλιο» η «ένωση» που θα ήταν κάποια «ΥΠΕΡΕΚΚΛΗΣΙΑ».

Στη συνέχεια εκθέσαμε σε σύντομες γραμμές την Ιστορία της γέν­νησης του Παγκοσμίου Συμβουλίου Εκκλησιών το 1948, δείχνοντας ότι έχει τις ρίζες του σε μια σύγχρονη αίρεση-παναίρεση, που ονο­μάζεται Οικουμενισμός, ο οποίος γεννήθηκε κάτω από τη σκέπη του Προ­τεσταντισμού στα τέλη του 19ου αιώνα και για τις ανάγκες του ιδί­ου. Μόνο αργότερα το κίνημα αυτό και οι αντι-Εκκλησιαστικές του ιδέες (όπως η «Θεωρία των κλάδων», Branch theory) υιοθετούνται και γίνονται αποδεκτές βαθμιαία από ορισμένες τοπικές Ορθόδοξες Εκκλησίες, που γίνονται μέλη του Παγκοσμίου Συμβουλίου Εκκλησιών και καθίστανται «ΟΡΓΑΝΙΚΟ» μέρος του.

Η Σερβική Ορθόδοξη Εκκλησία για πολύ καιρό αντιστάθηκε σ' αυτό τον πειρασμό του Οικουμενισμού, ώστε τελικά το 1965 και η ίδια έγινε μέλος του Παγκοσμίου Συμβουλίου Εκκλησιών, προσπαθών­τας να μη μείνει πίσω από το παράδειγμα των τοπικών Ορθοδόξων Εκκλησιών που έγιναν μέλη νωρίτερα, συμμετέχοντας ενεργά σε όλους τους οικουμενικούς διάλογους και δραστηριότητες, άσχετα με το πό­σο αυτό ήταν σε αντίθεση με την παράδοση των Πατέρων μας και τους ορισμούς των Κανόνων της Ορθόδοξης Εκκλησίας.

Ανασκοπώντας την έκθεσή μας, στο τέλος, προτείναμε στην Αρχιερατική Σύνοδο της Σερβικής Ορθόδοξης Εκκλησίας κατά τη συν- εδρίασή της να λάβει ανέκκλητη απόφαση περί αποχώρησης της Σερβικής Ορθόδοξης Εκκλησίας από το Παγκόσμιο Συμβούλιο Εκκλησιών και από όλες τις άλλες, παρόμοιες με αυτό, διεκκλησιαστικές οργανώσεις, και σύμφωνα με αυτή την απόφαση να διακόψει την πρα­κτική κάθε οικουμενικής δράσης και πρακτικής συμμετοχής στις άθε­ες οικουμενιστικές εκδηλώσεις. Αυτό πρέπει να γίνει, το αιτιολογή­σαμε, για τους εξής λόγους:

1. Λόγο υπακοής στον Άγιο Απόστολο Παύλο, ο οποίος συμβου­λεύει και διατάσσει: «Τον αιρετικό άνθρωπο, μετά από την πρώτη και τη δεύτερη συμβουλή, απόφυγέ τον».

2. Επειδή είναι σε συμφωνία με όλους τους ιερούς Κανόνες της Ορθόδοξης Εκκλησίας, τους όποιους παραβιάσαμε σφοδρά μέχρι τώρα.

3. Επειδή δεν υπάρχει κυριολεκτικά κανένας ανάμεσα στους αγίους Πατέρες της Εκκλησίας ο οποίος με τη διδασκαλία, τη ζωή και τα έργα του θα μπορούσε να χρησιμεύσει ως παράδειγμα που θα δι­καιολογούσε την ιδιότητα μέλους μας και την περαιτέρω παραμονή μας στη μη εκκλησιαστική οργάνωση του Παγκοσμίου Συμβουλίου Εκκλησιών και σε παρόμοιες με αυτή.

4. Για τη σωτηρία των ψυχών μας, των ψυχών του ποιμνίου που μας εμπιστεύθηκε ο Θεός, το οποίο με τον Οικουμενισμό παρασύραμε και πνευματικά ζημιώσαμε, καθώς και για τη σωτηρία εκείνων που ακόμη βρίσκονται εκτός της Κιβωτού της σωτηρίας, της Μόνης, Αγίας, Καθολικής και Αποστολικής Ορθόδοξης Εκκλησίας, τους όποιους θα βοηθήσει περισσότερο στην αναζήτηση και στην εξεύρεση της αλήθειας και του δρόμου της σωτηρίας μια τέτοια αποφασιστική και σαφής πράξη μας, παρά η άχρωμη και άθεη περαιτέρω φιλία μας μα­ζί τους.

Δύο χρόνια μετά από την έκθεσή μας αυτή, η Ιερά αρχιερατική Σύνοδος της Σερβικής Ορθόδοξης Εκκλησίας στη συνεδρίασή της που έλαβε χώρα τον Μάιο-Ιούνιο 1997 πήρε την απόφαση να αποχωρήσει η Σερβική Εκκλησία από το Παγκόσμιο Συμβούλιο Εκκλησιών, δηλαδή αποφασίστηκε η Σερβική Εκκλησία να μην είναι πλέ­ον οργανικό μέλος αυτής της οργάνωσης. Στην αιτιολογία της απόφασης αυτής διαπιστώθηκε ότι το Παγκόσμιο Συμβούλιο Εκκλησιών κατέστη έκφραση επιθυμίες, ειδικά του κομματιασμένου προτεσταν­τικού κόσμου (άρχίζοντας από το 1910), για την αποκατάσταση της ενότητας της Εκκλησίας. Οι Ορθόδοξες Εκκλησίες, η καθεμιά με τον τρόπο της, όπως το είδαμε, ειδικά μετά το 1920, συμμετείχε τα­κτικά στη λεγόμενη Οικουμενική Κίνηση, λόγο πραγματοποίησης της διαταγής του Χριστού «να είναι όλοι ένα».

Στην αρχή στο πεδίο του Οικουμενισμού συμμετείχαν διακεκρι­μένοι θεολόγοι της Ορθόδοξης Εκκλησίας, όπως ο άγιος Επίσκοπος Νικόλαος της Ζίτσας, ο Επίσκοπος της Μπάτσκας Ειρηναίος (Τσίριτς), ο Επίσκοπος της Δαλματίας Ειρηναίος (Τζόρτζεβιτς), ο πρωθιερέας Γεώργιος Φλωρόφσκι, ο Δημήτριος Στανιλοάε και άλλοι. Σε κάθε ευκαιρία αυτοί μαρτυρούσαν την αιώνια αλήθεια και θέση της Ορθόδοξης θεολογίας, ότι «χωρίς ενότητα στην πίστη δεν υπάρχει και δεν μπορεί να υπάρχει ενότητα στην Εκκλησία ως θεανθρώπινο οργανισμό του Χριστού». Σε όλες τις οικουμενιστικές συναντήσεις και συνεδριάσεις κατέθεταν με ξεχωριστές «Δηλώσεις» τις Ορθόδοξες θέσεις και αποφάσεις τους. Μόνο αργότερα, μετά τη σύσταση του Παγκοσμίου Συμβουλίου Εκκλησιών, υπήρξε βαθμιαία παρέκκλιση από την αρχή αυτή, και οι Ορθόδοξοι αντιπρόσωποι όλο και περισ­σότερο πνίγονταν σε κοινά (στην ουσία αντι-Ορθόδοξα) συμπεράσμα­τα και αποφάσεις.

Η αιτιολογία που εκτέθηκε στη Σύνοδο της Σερβικής Ορθόδοξης Εκκλησίας, με την οποία εξηγείται και αιτιολογείται η απόφαση πε­ρί αποχώρησης από το Παγκόσμιο Συμβούλιο Εκκλησιών, το τονίζει ειδικότερα αυτό. Η απόφαση ελήφθη:

Για το λόγο ότι το Παγκόσμιο Συμβούλιο Εκκλησιών άρχισε να αγνοεί στη δράσει του την αρχική θέσει περί αναγκαιότητας της ενό­τητας στην πίστη ως προϋπόθεσης της ενότητας της Εκκλησίας.

Για το λόγο ότι το Παγκόσμιο Συμβούλιο Εκκλησιών άρχισε να παίρνει τη φύση της «ΥΠΕΡΕΚΚΛΗΣΙΑΣ» και να συμπεριφέρεται σύμφωνα με το πνεύμα αυτό, κάνοντας πρακτικά αποδεκτό τον τρόπο δράσης του για την αναπόδεικτη για την Ορθοδοξία αγγλικανική «θεωρία των κλάδων», την πρόσφατα ονομαζόμενη θεωρία των «Χριστιανικών παραδόσεων», σύμφωνα με την οποία οι «παραδόσεις» κά­ποιων προτεσταντικών αιρέσεων (που γεννήθηκαν π. Χ. Τον προη­γούμενο αιώνα), εξισώνονται και θεωρούνται ισότιμες με τη ζωντα­νή Παράδοση της Εκκλησίας της ανατολής, που είναι αδιάκοπη από τους Αποστολικούς χρόνους.

Για το λόγο ότι το Παγκόσμιο Συμβούλιο Εκκλησιών τίθεται όλο και περισσότερο κάτω από την επιρροή της λαϊκότητας. Για το λόγο ότι η ίδια η δομή του Παγκοσμίου Συμβουλίου Εκκλησιών, στην οποία τη πολύ μεγάλη πλειοψηφία κατέχουν οι προτεσταντικές κοινότητες, η Ορθόδοξη Εκκλησία μειοψηφούσε πάντα, έτσι ώστε κάτω από τέτοιες συνθήκες να μην μπορεί να έχει επιρροή σε αποφάσεις του Συμβου­λίου ούτε να μπορεί να εκπροσωπηθεί κατάλληλα.

Για το λόγο ότι στους επισήμους κύκλους του Παγκοσμίου Συμβου­λίου Εκκλησιών όλο και περισσότερο αγνοείται το ζήτημα της πίστης, της τάξης και της ενότητας στην πίστη και στην αρχική Εκκλησία του Χριστού, προς όφελος του πραγματισμού της παγκόσμιας πολιτι­κής.

Για το λόγο ότι στους επισήμους κύκλους της Οικουμενικής Κί­νησης (ειδικά μετά από τις Γενικές Διασκέψεις στην Ουψάλα και στην Καμπέρα) επικρατεί το πνεύμα και η τάση του - πρακτικά εκδηλω­μένου και εφαρμοσμένου - θρησκευτικού συγκρητισμού.

Για το λόγο ότι κάποια από τα πιο σημαντικά μέλη (π.χ. Η Αγγλικανική Εκκλησία) του Παγκοσμίου Συμβουλίου Εκκλησιών, αντί -σύμφωνα με το πνεύμα του Οικουμενισμού να μειώνουν τις υπάρχου­σες δογματικές και κανονικές διαφορές, εισάγουν νέα «Εκκλησιαστικά» έθιμα και πρακτικές τα οποία δικαιολογούν δογματικά, έθιμα που διακινδυνεύουν το ευαγγελικό ήθος και ολόκληρη τη Χριστιανική παράδοση της ανατολής και της Δύσης (χειροτονία γυναικών ως «επισκόπισσες» και «παστορίνες») δημιουργώντας ριζοσπαστικά μια νέα τάξει πραγμάτων, εκκλησιολογία και ηθική στην «Εκκλησία».

Για το λόγο ότι το Παγκόσμιο Συμβούλιο Εκκλησιών ανέχεται κάποιες από τις Χριστιανικές κοινότητες μέλη του, που σε αντίθεση με το ευαγγέλιο και τον Απόστολο Παύλο αποδέχονται και ευλογούν τη μη φυσική και αντίθετη στη φύση πορνεία (γάμος ομοφυλοφίλων), που είναι «ντροπή και να ακουστεί».

Για το λόγο ότι το οικουμενιστικό και εκλαϊκευμένο πνεύμα μετα­φέρεται και σε ορισμένους Ορθοδόξους κύκλους, ειδικά στη Διασπορά και στα μεικτά περιβάλλοντα, όπου έγιναν συχνές οι κοινές κοινωνίες και προσευχές με μη Ορθοδόξους, μια πρακτική η οποία αρνείται το ίδιο το ήθος και τους πατερικούς κανόνες γύρω από της πίστης και ζωής στην Εκκλησία (δηλαδή αντανακλώνται αρνητικά στην ίδια την Εκκλησία).

Για το λόγο ότι η ΟΡΓΑΝΙΚΗ ιδιότητα μέλους στο Παγκόσμιο Συμ­βούλιο Εκκλησιών προκαλεί μέσα στο Ορθόδοξο πλήρωμα αποπλανήσεις και σοβαρές πολώσεις μεταξύ των τοπικών Ορθοδόξων εκκλησιών (που σημαίνει ότι δεν συμβάλλει στην παγχριστιανική ενότητα, καθώς από μία τέτοιου είδους ιδιότητα μέλους κινδυνεύει άμεσα η ενότητα μέσα στην ίδια την Ορθόδοξη Εκκλησία, για να μην πούμε και για την εκκλησιολογικά μη παραδεκτή τέτοιου είδους ιδιότητα μέλους!).

Για όλους τους ως άνω αναφερόμενους λόγους η Σερβική Ορθόδοξη Εκκλησία, πιστός μάρτυρας και φύλακας (μαζί με τις υπόλοιπες τοπικές Ορθόδοξες Εκκλησίες) της πίστης και του ήθους της Μιας, Άγιας, Καθολικής και Αποστολικής Εκκλησίας του Χριστού, προα­ναγγέλλει την αποχώρησή της από το Παγκόσμιο Συμβούλιο Εκκλησιών, καθώς και την άρνηση να είναι ΟΡΓΑΝΙΚΟ μέλος της οργάνω­σης αυτής (πράγμα που έκανε το Πατριαρχείο Ιεροσολύμων και η Εκκλησία της Γεωργίας). Ωστόσο η Σερβική Εκκλησία δεν παύει να ενεργεί και περαιτέρω για την «ενότητα όλων» και να συνεργάζεται μαζί τους, στην προσπάθεια του Παγκοσμίου Συμβουλίου Εκκλησιών στον ανθρωπιστικό τομέα, καθώς και σε άλλους τομείς διαχριστια- νικής ευθύνης για την ειρήνη, τη δικαιοσύνη και την ένωση μεταξύ λαών και κρατών στον κόσμο.

Όμως αφού εδώ πρόκειται για μεγάλο βήμα που αφορά τη ζωή και την Αποστολή όχι μόνο της Σερβικής Εκκλησίας αλλά και ολό­κληρης της Ορθοδοξίας και της σωτήριας Αποστολής της στον κό­σμο, η Σύνοδος αρχιερέων της Σερβικής Εκκλησίας αποφάσισε να διαβιβάσει τη θέση της, πριν την τελική αποχώρηση, στον Οικουμε­νικό Πατριάρχη Κωνσταντινούπολης, καθώς και σε όλους τους αρχηγούς των τοπικών Ορθοδόξων Εκκλησιών, με την πρόταση και αίτη­ση να συγκαλέσει όσο πιο σύντομα είναι δυνατό Πανορθόδοξη σύ­σκεψη περί του ζητήματος της περαιτέρω συμμετοχής των Ορθοδό­ξων Εκκλησιών γενικά στο Παγκόσμιο Συμβούλιο Εκκλησιών. Μόνο μετά από αυτή τη σύσκεψη η τοπική μας Εκκλησία θα πάρει τελική θέσει περί του ζητήματος αυτού και θα το ανακοινώσει δημόσια.

Δυστυχώς, οι τελευταίες θέσεις της απόφασης αυτής της Συνόδου της Σερβικής Ορθόδοξης Εκκλησίας ακύρωσαν όλους τους ως άνω αναφερόμενους ισχυρούς λόγους για τελική και μόνιμη διακοπή της ιδιότητας μέλους και συνεργασίας με το Παγκόσμιο Συμβούλιο Εκκλησιών, πράγμα που γρήγορα αποδείχθηκε.

Σύντομα έλαβε χώρα η «Σύσκεψη της Θεσσαλονίκης» των εκπροσώπων όλων των Ορθοδόξων Εκκλησιών, τα «συμπεράσματα» της οποίας εμπόδισαν τη Σερβική Ορθόδοξη Εκκλησία να κάνει πράξη την από το 1997 απόφαση της και να εγκαταλείψει το Παγκόσμιο Συμβούλιο Εκκλησιών. Σαν να ήταν ο σκοπός αυτής της «σύσκεψης» να αποδυναμώσει και να αποθαρρύνει την απόφαση της Σερβικής Ορθόδοξης Εκκλησίας. Και πράγμα, ήδη από το 1998 η Σύνοδος της Σερβικής Εκκλησίας πήρε νέα απόφαση στο αναφερόμενο ζήτη­μα. Αυτή η δεύτερη απόφαση, κατά την ερμηνεία του Ορθόδοξου κανονολόγου κ. Ζ. Κοτοράνιν, «δεν είναι θεολογική, αλλά πολιτική». Αυτή φανερώνει, πρώτο, τη μη ετοιμότητα της Συνόδου να προστατεύ­σει την πρότερη απόφαση από πλαστογράφηση, απάρνηση και μη ε­κτέλεση, και δεύτερο, την υιοθέτηση των συμπερασμάτων της Θεσσα­λονίκης. Η απόφαση αυτή οδήγησε στην Αποστολή αντιπροσωπείας της Σερβικής Εκκλησίας στη Χαράρε στη συνεδρίαση της Συνέλευ­σης του Παγκοσμίου Συμβουλίου Εκκλησιών. Η ουσία, δηλαδή, των συμπερασμάτων της Θεσσαλονίκης αποτελεί το ζήτημα της ριζο­σπαστικής αναδιοργάνωσης του Συμβουλίου αυτού, η οποία και σή­μερα, μετά από επτά χρόνια, δεν ακολούθησε. "Έτσι, αυτά τα «συμπε­ράσματα» έμειναν «νεκρό γράμμα στο χαρτί». Το Παγκόσμιο Συμβού­λιο Εκκλησιών ούτε αναδιοργανώθηκε, ούτε έγινε πλησιέστερο στην Ορθόδοξη Εκκλησία του Χριστού, ούτε καμία από τις τοπικές Ορθόδοξες Εκκλησίες (ούτε η Σερβική) για το λόγο αυτό δεν αποχώρησε από την ιδιότητα μέλους στο Παγκόσμιο Συμβούλιο Εκκλησιών. Οι λόγοι για τη διακοπή ιδιότητας μέλους σ' αυτό (που εκτέθηκαν στην απόφαση της Συνόδου της Σερβικής Ορθόδοξης Εκκλησίας) ισχύουν και περαιτέρω, καθώς δυστυχώς και οι βλαβερές εκκλησιολογικές συν­έπειες που προκύπτουν από αυτή την ιδιότητα μέλους.

Με τη δεύτερη απόφαση η Σύνοδος της Σερβικής Ορθόδοξης Εκκλησίας, εγκαταλείποντας την πρότερη απόφαση της (από το 1997) και την αιτιολογία της, συνέχισε και παρέτεινε την ΟΡΓΑΝΙΚΗ της συμμετοχή ως ισότιμου μέλους του Παγκοσμίου Συμβουλίου Εκκλησιών, οδηγώντας και την ίδια και το ποίμνιο της στο δρόμο της απώ­λειας. Τις συνέπειες τις αισθάνεται ήδη ο λαός και το κράτος. Οι πιο υπεύθυνοι στο Σώμα της Εκκλησίας (οι Επίσκοποι) παρακάμπτον­τας τα δόγματα και παραβιάζοντας τους κανόνες προκαλούν την ορ­γή του Θεού πάνω τους και στο ποίμνιο τους. Η αιρετική αντίληψη του «ευαγγελικού οικουμενισμού» - Ευαγγελίου χωρίς τον Χριστό, η σωτηρία χωρίς την Εκκλησία είναι απαράδεκτη για την Ορθόδοξη συνείδηση. Γι' αυτό η περαιτέρω ιδιότητα μέλους της Σερβικής Εκκλησίας στο Παγκόσμιο Συμβούλιο Εκκλησιών δεν μπορεί να είναι κά­τι το θεάρεστο.

Είναι παρήγορο το γεγονός ότι στη Σερβική Ορθόδοξη Εκκλησία, μετά από τις ασυνέπειες που επέδειξε η Ιερά Αρχιερατική Σύνοδος, υπάρχουν εκείνοι που δεν συμφιλιώθηκαν, και ανοιχτά και θαρραλέα εκδηλώνονται κατά του φρικαλέου Οικουμενισμού, καθώς και κατά εκείνων που τον υποστηρίζουν, εκθέτοντας τους εαυτούς τους συχνά σε ανοιχτό διωγμό από ορισμένους επισκόπους. Αξίζει να επισημάνουμε μερικά ονόματα εδώ, που είναι γνωστά στο σερβικό λαό. Εκτός από τον προαναφερόμενο Ζιέλκο Κοτοράνιν, είναι και ο Ρόντολιουμπ Λάζιτς, Μίοντραγκ Πέτροβιτς, Βλάντιμιρ Ντιμιτρίγιεβιτς, ο Ιερέας Μπόμπα Μιλένκοβιτς και άλλοι. Αντίθετοι με τον Οικουμενισμό στην πράξη με ιδιαίτερη συνέπεια και γενναιότητα είναι οι μοναχοί σε όλες σχεδόν τις επισκοπές της Σερβικής Ορθόδοξης Εκκλησίας.

Η γενική φωνή όλων των αγωνιστών για το πλήρωμα της πίστης και τη νομιμοφροσύνη στην Ορθόδοξη Εκκλησία ακούστηκε στη Σερ­βική Ορθόδοξη Εκκλησία από τη «Σύσκεψη του Σοπότσανι», που έλαβε χώρα το Φεβρουάριο του 2001. Από τη σύσκεψη αυτή των μονα­χών, των Ιερέων και των πιστών τέκνων της Ορθόδοξης Εκκλησίας, καθοδηγημένων από τη φροντίδα και την αγάπη προς την κληρονο­μιά του Αγίου Σάββα της μητέρας τους Εκκλησίας, απευθύνθηκε έκκληση-αίτηση στην Ιερά Αρχιερατική Σύνοδο της Σερβικής Ορθόδοξης Εκκλησίας:

Να εκτελέσει χωρίς αναβολή την από το 1997 απόφαση της πε­ρί αποχώρησης της Εκκλησίας μας από το Παγκόσμιο Συμβούλιο Εκκλησιών, τονίζοντας ότι η κάθε τοπική Εκκλησία έχει την αρμοδιότητα να λάβει και να εκτελέσει μια τέτοια απόφαση, επειδή έγιναν μέλη χωριστά. Κανένα συμπέρασμα της Σύσκεψης της Θεσσαλονίκης δεν μπορεί και δεν πρέπει να είναι εμπόδιο.

Να αναθεωρήσει τη σχέση της προς τον Ρωμαιοκαθολικισμό, τον οποίο όλοι οι Άγιοι Πατέρες και Διδάσκαλοι της Εκκλησίας, από τον Μεγάλο Φώτιο, μέσω του Μάρκου της Εφέσου μέχρι τον Ιουστίνο Τσελιίσκι (Justin Celijski) θεωρούν αίρεση, και όχι «αδελφή» Εκκλησία, και να διακόψει κάθε συμπροσευχή με τους Ρωμαιοκαθολικούς και τον πάπα της Ρώμης που γίνεται με την πρόφαση της «αδελφικής αγάπης».

Κάτω από κανένα όρο να μην αποδεχθεί τη συχνά προαναγγελθείσα άφιξη και επίσκεψη του πάπα στη Σερβική Εκκλησία, και να σταμα­τήσουν ορισμένες τάσεις (που συχνά ακούγονται) για την εισαγωγή του νέου ημερολογίου στην Εκκλησία μας, επειδή μια τέτοια προσπά­θεια θα προκαλούσε μεγάλο σχίσμα στην Εκκλησία μας, όπως έγινε και σε όλες τις τοπικές Εκκλησίες που εισήγαγαν το νέο ημερολόγιο.

Να ξεκινήσει μέσα στη Σερβική Ορθόδοξη Εκκλησία ενδοεκκλησιαστικός διάλογος για όλα τα ζητήματα της πνευματικής ζωής και θεολογίας, επειδή αυτή η έλλειψη καλοπροαίρετου διαλόγου οδηγεί σε εσωτερικούς διαχωρισμούς του λαού σε οπαδούς διαφόρων θεολο­γικών, λατρευτικών και ποιμαντικών ρευμάτων, από τα οποία μερικά εκπροσωπούν νεωτερισμούς ξένους προς την αγία Παράδοση.

Στο τέλος, η Σύσκεψη του Σοπότσανι τελειώνει την "Έκκληση της αναφέροντας τα λόγια του Αγίου Επισκόπου Νικολάου περί της ανάγκης του ζήλου και της αγρυπνίας στον αγώνα για τη σωτηρία της ψυχής μας: «... Εφόσον κάποιος πει: χθες υπήρχε κίνδυνος για την Εκκλησία μας και σήμερα αυτός ο κίνδυνος πέρασε, ξεγελιέται φο­βερά. Αυτός είναι σαλπιγκτής που παίζει για να κοιμηθούμε. Κι εμείς πρέπει να έχουμε σε αυτή την εποχή όλο και περισσότερους σαλ­πιγκτές που θα παίζουν για να παραμείνουμε ξύπνιοι, για ετοιμό­τητα, για άμυνα. Επειδή εκείνος ο "ακατονόμαστος", του οποίου ο άγιός μας λαός με τους Ιερείς του ματαίωσε "την ενσάρκωση σε μορ­φή νόμου" (εννοεί το Κονκορδάτο από το 1937), περπατά σε αυτή τη γη ως πνεύμα, ως φάντασμα και δρα, δρα, δρα».

Τέλος, θα ολοκληρώσω αυτή την έκθεσή μου με μια προσευχή: αυτό το συμπόσιο της Θεσσαλονίκης να είναι η σύνοδος ΣΑΛΠΙΓΚΤΩΝ οι οποίοι με τη μαρτυρία τους και το ζήλο τους θα ξυπνήσουν τις κοι­μισμένες συνειδήσεις των εκπροσώπων όλων των τοπικών Ορθοδό­ξων Εκκλησιών, και όλες τους, η κάθε μία ξεχωριστά ακολουθώντας την εσωτερική της κλήση, να αποχωρήσουν από το Παγκόσμιο Συμ­βούλιο Εκκλησιών, να διακόψουν τις συμπροσευχές και την πρακτική συμμετοχή στην αίρεση του Οικουμενισμού, και με αυτό τον τρόπο να μαρτυρήσουν ενώπιον όλου του κόσμου ότι η Μία, Αγία, Καθολι­κή και Αποστολική Εκκλησία ήταν, είναι και θα είναι η Ορθόδοξη Εκκλησία, και ότι εκτός αυτής δεν υπάρχει Εκκλησία, και χωρίς την Εκκλησία και την ενότητα με την Εκκλησία δεν υπάρχει σωτηρία. Αυτό θα είναι η μοναδική αληθινή υπηρεσία στον κοντά, η αληθινή αγάπη προς όλους τους μη Ορθοδόξους η αλλόθρησκους ανθρώπους και λαούς του σύγχρονου κόσμου, επειδή κατά τον π. Ιουστίνο «μόνο η αληθινή αγάπη προς τον πλησίον  εξασφαλίζει αιώνια ζωή».

---

 [1] Εξαίρεση από τον κανόνα, δυστυχώς, αποτελεί μόνο το Οικουμενικό Πατρι­αρχείο, πού είναι καί υποκινητής όλων των οικουμενιστικών γεγονότων σε παγκό­σμιο επίπεδο. Από αυτή την τοπική Εκκλησία έρχονται οι επιδρομές κατά εκεί­νων που σε όλη την 'Ορθοδοξία προσπαθούν να διαφυλάξουν «το ενέχυρο της πί­στης» καθαρό από την οικουμενιστική κακοπιστία.
[2]   Μνημ. έργο, σ. 145.
[3]   Σελ. 7.
[4]   Μνημ. έργο.

http://www.impantokratoros.gr/3B869038.el.aspx

Στις 6, 7 και 8 Ιανουαρίου Οι Μπαμπούγεροι στην Καλή Βρύση υποδέχονται τους επισκέπτες στις τριήμερες πολιτιστικές εκδηλώσεις

Τριήμερες πολιτιστικές εκδηλώσεις του δρώμενου του Μπαμπούγερου, διοργανώνει η Περιφερειακή Ενότητα Δράμας, ο Δήμος Προσοτσάνης, η Τοπική Κοινότητα Καλής Βρύσης και ο Πολιτιστικός Σύλλογος Καλής Βρύσης, στις 6, 7 και 8 Ιανουαρίου, στις 2 το μεσημέρι.

Οι εκδηλώσεις, θα πραγματοποιηθούν στην πλατεία της Καλής Βρύσης, ενώ κατά τη διάρκεια του τριημέρου θα προσφέρεται στους παρευρισκόμενους δωρεάν κρασί και εδέσματα.

Στις 6 και 7 Ιανουαρίου, θα κάνουν την εμφάνιση τους οι Μπαμπούγεροι στους δρόμους της Καλής Βρύσης, ενώ στις 8 του μηνός, θα γίνει αναπαράσταση του Σατυρικού Διονυσιακού γάμου.

http://www.proinos-typos.gr/gr/index.php?option=com_content&view=article&id=13404:-6-7--8-&catid=45:themaproinoutypou&Itemid=107

Ξύπνησε την ώρα που γείτονάς της τη βίαζε και βιντεοσκοπούσε την πράξη του Μετά την καταδίκη του η 22χρονη μιλά ανοιχτά για ό,τι πέρασε

Γυμνή και με τον γείτονα και φίλο της Glen Mills να τη βιάζει στο κρεβάτι του ξύπνησε η Jessica McDonald από το Νιουκάστλ. Μέσα στη θολούρα και το σοκ της, αναγνώρισε το φλας του κινητού του που ήταν αναμμένο καθώς βιντεοσκοπούσε την αποτρόπαια πράξη του.

Η 22χρονη μητέρα ούρλιαζε προσπαθώντας να διώξει τον 31χρονο από πάνω της αλλά εκείνος αγνοούσε τις παρακλήσεις της.

Μετά την καταδίκη του άνδρα σε έξι χρόνια φυλάκιση, η νεαρή γυναίκα μίλησε για τη δοκιμασία που πέρασε με στόχο να βοηθήσει άλλα θύματα.

«Αυτό που έγινε με επηρέασε καταλυτικά αλλά είμαι ευχαριστημένη που πήγα στην αστυνομία και απονεμήθηκε δικαιοσύνη. Θέλω να προειδοποιήσω κι άλλα κορίτσια, να προσέχουν. Αυτά τα πράγματα μπορούν να συμβούν στον οποιονδήποτε. Το να απευθυνθείς στην αστυνομία μπορεί να είναι τρομακτικό και ξέρω πως τα θύματα μπορεί να ανησυχούν πως δεν θα τα πιστέψουν. Όμως η αστυνομία λαμβάνει πολύ σοβαρά υπόψη επιθέσεις σαν αυτές. Σήμερα ο Glen είναι στη φυλακή κι εγώ νιώθω πως μπορώ με κάποιο τρόπο να προχωρήσω», αφηγείται.

Η Jessica είχε επισκεφθεί τον φίλο και γείτονά της για να τα πουν. Ύστερα από δύο ποτά αποκοιμήθηκε και όταν ξύπνησε ήταν γυμνή στο κρεβάτι του ενώ εκείνος τη βίαζε.

Βρήκε τελικά τη δύναμη να σηκωθεί και να επιστρέψει σπίτι της, δίπλα, όπου κατέρρευσε στο χαλί του σαλονιού και ξέσπασε σε κλάματα πριν καλέσει την αστυνομία.

«Όταν ξύπνησα ήμουν εντελώς γυμνή. Καταλάβαινα τι μου συνέβαινε αλλά δεν μπορούσα να κάνω τίποτα για να το σταματήσω. Του έλεγα να σταματήσει αλλά εκείνος συνέχιζε. Μετά καθόταν εκεί, έτσι απλά, σαν να μην είχε συμβεί τίποτα, ένιωθα φρικτά», περιγράφει.

Ο Mills συνελήφθη. Αρνήθηκε τις κατηγορίες για βιασμό που του απαγγέλθηκαν αλλά ομολόγησε την ενοχή του όταν παρουσιάστηκαν οι αποδείξεις καταγεγραμμένες στο κινητό του.

«Θυμόμουν πως έβλεπα το φλας στο κινητό του αναμμένο και είπα στην αστυνομία να το ψάξει, πίστευα πως ίσως με είχε βγάλει φωτογραφίες. Η αστυνομία μου είπε πως με είχε τραβήξει τρία βίντεο, με έπιασε ναυτία. Εγώ κοιμόμουν στη διάρκεια των βίντεο…».

«Τον μισώ γι’ αυτό που έκανε, δεν το περίμενα. Πλέον δεν πλησιάζω τους άνδρες, δεν τους εμπιστεύομαι. Επικεντρώνομαι μόνο στην κόρη μου και στο να είμαι καλή μαμά», καταλήγει.

http://www.newsbeast.gr/world/arthro/2082935/xipnise-tin-ora-pou-gitonas-tis-ti-viaze-ke-vinteoskopouse-tin-praxi-tou

Μέρκελ, Ολάντ, Πούτιν και Ποροσένκο μίλησαν για την ανατολική Ουκρανία «Επαναλαμβάνουν τη δέσμευσή τους για εκεχειρία»

Οι ηγέτες της Γερμανίας, της Γαλλίας, της Ρωσίας και της Ουκρανίας επανέλαβαν σήμερα τη «δέσμευσή» τους για «εκεχειρία στην ανατολική Ουκρανία» κατά τη διάρκεια τηλεφωνικής τους συνομιλίας που διήρκησε σχεδόν δύο ώρες, ανακοίνωσε σήμερα η γαλλική προεδρία.

Η Άγκελα Μέρκελ, ο Φρανσουά Ολάντ, ο Βλαντίμιρ Πούτιν και ο Πέτρο Ποροσένκο μίλησαν επίσης για την "προετοιμασία τοπικών εκλογών στο Ντονμπάς οι οποίες αναμένεται να διεξαχθούν στις αρχές της προσεχούς εβδομάδας.

Οι τέσσερις ηγέτες, που είχαν συνομιλήσει σε αυτό το σχήμα στις 2 Οκτωβρίου, στη συνάντησή τους στο Παρίσι, «υπογράμμισαν τη σημασία της πλήρους εφαρμογής όλων των μέτρων των συμφωνιών του Μινσκ το 2016».

Συμφώνησαν να διεξαχθεί τετραμερής συνάντηση σε επίπεδο υπουργών Εξωτερικών για να «εξεταστεί η εφαρμογή του συνόλου των μέτρων που προβλέπουν οι συμφωνίες του Μινσκ από σήμερα έως τις αρχές Φεβρουαρίου».

Οι συμφωνίες του Μινσκ που υπογράφηκαν τον Φεβρουάριο του 2015, έπειτα από γαλλο-γερμανική μεσολάβηση, συνέβαλαν σχεδόν στον τερματισμό της ενεργού φάσης των μαχών στην ανατολική Ουκρανία, όπου η σύγκρουση μεταξύ των ουκρανικών δυνάμεων και των φιλορώσων ανταρτών έχει προκαλέσει τον θάνατο 9.000 ανθρώπων από τον Απρίλιο του 2014.

Ωστόσο, αναζωπύρωση της έντασης παρατηρήθηκε επί του πεδίου με τουλάχιστον τρεις νεκρούς -έναν ουκρανό στρατιώτη και δύο άμαχους- τις τελευταίες ημέρες.

Εκτός από την εκεχειρία και την ανάληψη εκ νέου από την Ουκρανία του ελέγχου των συνόρων της με τη Ρωσία, οι συμφωνίες του Μινσκ προβλέπουν τοπικές εκλογές στο Ντονμπάς, την περιοχή που τελεί υπό τον έλεγχο των αυτονομιστών.

Οι Ουκρανοί πρέπει συνεπώς να τροποποιήσουν το Σύνταγμά τους ώστε να δώσουν περισσότερη αυτονομία στα εδάφη που ελέγχουν οι αντάρτες και να διοργανώσουν τις εκλογές αυτές. Τα μέτρα αυτά προκαλούν έντονες δημόσιες συζητήσεις στο Κίεβο όπου θεωρούνται ότι νομιμοποιούν ντε φάκτο τον αυτονομισμό και ωθούν στην αποσταθεροποίηση της υπόλοιπης χώρας.

http://www.newsbeast.gr/world/arthro/2083696/merkel-olant-poutin-ke-porosenko-milisan-gia-tin-anatoliki-oukrania

Ολοκληρωτική διάλυση των εργασιακών σχέσεων στον ιδιωτικό τομέα με αντάλλαγμα το χρέος Απαιτήσεις-σοκ της τρόικας με εφαρμογή της «μικροεργασίας» και συμβόλαια «μηδενικών ωρών»

Ολική ανατροπή στα εργασιακά και το ασφαλιστικό ζητούν οι πιστωτές με αντάλλαγμα τη διευθέτηση του χρέους.

Συγκεκριμένα, όπως αναφέρει σε ρεπορτάζ της η εφημερίδα «Αγορά», υπογραμμίζουν ότι αναλόγως το ύψος των δύο αυτών παρεμβάσεων θα είναι και η ελάφρυνση του δημοσίου χρέους.

Ουσιαστικά ζητούν να θεσμοθετηθούν σε ένα «πακέτο», στο πλαίσιο της πρώτης αξιολόγησης, τόσο η απελευθέρωση των ομαδικών απολύσεων, η πλήρης αποδιάρθρωση των εργασιακών σχέσεων και η προκήρυξη των απεργιών, όσο και οι μειώσεις στις κύριες συντάξεις, η θέσπιση εισοδηματικών κριτηρίων για τις πρόωρες συντάξεις και ο δραστικός περιορισμός των προνοιακών επιδομάτων.

Παράλληλα, επισημαίνουν ότι θα θεωρήσουν «μονομερή ενέργεια» οποιοδήποτε νομοσχέδιο κατατεθεί στη Βουλή πριν αρχίσουν οι νέες διαπραγματεύσεις τον Ιανουάριο.

«Αιχμή του δόρατος» στον νέο εκβιασμό των δανειστών είναι το ΔΝΤ, αλλά συναινεί και η Ευρωπαϊκή Επιτροπή, ο εκπρόσωπος της οποίας στην τρόικα, Ντέκλαν Κοστέλο, είχε δηλώσει πρόσφατα ότι οι θεσμοί αναμένουν να υλοποιηθούν οι δεσμεύσεις της κυβέρνησης στο ασφαλιστικό και τα εργασιακά.

Συγκεκριμένα οι δανειστές απαιτούν:

1. Απελευθέρωση των ομαδικών απολύσεων

2. Να εφαρμοστεί ο θεσμός της «μικροεργασίας» στην οποία προβλέπονται εξαιρετικά χαμηλές αμοιβές, χωρίς ασφαλιστική κάλυψη, τα συμβόλαια «μηδενικών ωρών» δηλαδή εργασία για μία ή δυο ώρες - όσο θέλει ο εργοδότης - και διάφορες παραλλαγές όπως τα συμβόλαια λίγων ωρών ή τα συμβόλαια με το τηλέφωνο.

3. Αλλαγή του νόμου για τις απεργίες. Για να γίνει απεργία θα πρέπει να υπάρχει απόφαση από το 50% συν 1 του συνόλου των μελών του συνδικάτου.

http://www.newsbeast.gr/financial/ergasia-asfalisi/arthro/2077920/oloklirotiki-dialisi-ton-ergasiakon-scheseon-ston-idiotiko-tomea-me-antallagma-to-chreos

Η Ελλάδα στενάζει σε τράπεζες και Ειρηνοδικεία Ουρές από τα ξημερώματα για να προλάβουν οι δανειολήπτες τις παλιές διατάξεις του νόμου Κατσέλη

Ατελείωτες ουρές έχουν αρχίσει να σχηματίζονται για μία ακόμα ημέρα από τις πρώτες πρωινές ώρες από «κόκκινους» δανειολήπτες, οι οποίοι σπεύδουν να προλάβουν τις ασφυκτικές προθεσμίες για να ενταχθούν στις παλιές διατάξεις του νόμου Κατσέλη για τα υπερχρεωμένα νοικοκυριά, καθώς τα νέα δεδομένα που τίθενται σε ισχύ από το 2016 αλλάζουν άρδην τους όρους για την προστασία της πρώτης κατοικίας.

Η σχετική προθεσμία λήγει την παραμονή της Πρωτοχρονιάς, Πέμπτη 31 Δεκεμβρίου με περισσότερα από 170.000 νοικοκυριά που έχουν δάνεια με υποθήκη στην πρώτη κατοικία τους να σπεύδουν να προλάβουν τις παλιές ρυθμίσεις. Καθημερινά καταθέτουν αίτηση 150 δανειολήπτες για να οριστεί δικάσιμος ρύθμισης του δανείου τους.

Υπενθυμίζεται ότι από την πλευρά της κυβέρνησης και των δανειστών δεν έχει αποσαφηνιστεί το τι μέλλει γενέσθαι με τα κόκκινα δάνεια για την πρώτη κατοικία, με τις τελικές αποφάσεις να αναμένεται να ληφθούν στα μέσα Φεβρουαρίου. Προς ώρας έχει δοθεί το πράσινο φως για την πώληση επιχειρηματικών δανείων σε distress funds, με τις αποφάσεις για τις ΜμΕ επιχειρήσεις και στεγαστικά να έχουν έχουν αναβληθεί για το Φλεβάρη και να εντάσσονται στο πλαίσιο της εν εξελίξει διαπραγμάτευσης.

Στις ατελείωτες ουρές έξω από τις τράπεζες έχει συμβάλει και το γεγονός ότι τα χρηματοπιστωτικά ιδρύματα καλούν με επιστολές τους τους δανειολήπτες -και με δάνεια με καθυστέρηση μικρότερη των 90 ημερών, εφαρμόζοντας τον νέο Κώδικα Δεοντολογίας - να προβούν σε διακανονισμό των οφειλών τους.

http://www.newsbeast.gr/financial/arthro/2082815/i-ellada-stenazi-se-trapezes-ke-irinodikia

Πώς βγήκε η φράση «κάποιος φούρνος θα γκρεμίστηκε» Το περιστατικό με τον Κολοκοτρώνη που συνδέεται με την προέλευση της έκφρασης

Όταν μας επισκέπτεται κάποιος που έχουμε να δούμε πολύ καιρό, λέμε πως «κάποιος φούρνος θα γκρεμίστηκε».

Σύμφωνα με τον Τάκη Νατσούλη, η φράση προέρχεται από μια παλιότερη εποχή που τα σπίτια ενός χωριού μετριόντουσαν με τους φούρνους τους. Οι χωρικοί, δηλαδή, δεν έλεγαν ότι «το χωριό μου έχει τόσα σπίτια» αλλά «τόσους φούρνους», επειδή κάθε σπίτι είχε και το δικό του φούρνο, για να ψήνει το ψωμί του.

Γνωστό είναι και το ανέκδοτο του Κολοκοτρώνη με τον Άγγλο φιλέλληνα Κνόου: Ο τελευταίος, που μιλούσε αρκετά καλά τη γλώσσα μας και θαύμαζε το Γέρο για την τόλμη και την εξυπνάδα του, τον ρώτησε κάποτε, αν το χωριό που γεννήθηκε ήταν μεγάλο.

- «Όχι και τόσο», αποκρίθηκε ο Κολοκοτρώνης. «Δεν πιστεύω να έχει παραπάνω από 100 φούρνους…»

Ο Άγγλος, που δεν ήξερε ότι με το «φούρνος» εννοούσε «σπίτι», τον κοίταξε ξαφνιασμένος.

- «Και δεν είσαι ευχαριστημένος, στρατηγέ;» τον ρώτησε. «Εμένα το δικό μου χωριό δεν έχει περισσότερους από δυο φούρνους!»

- «Βρε τον κακομοίρη!» είπε τότε από μέσα ο Κολοκοτρώνης. «Και πώς ζεις σε τέτοια μοναξιά;»

Όταν λοιπόν στα χωριά πέθαινε κανένας νοικοκύρης, οι φίλοι του έλεγαν: «Ο φούρνος του μπάρμπα Νότη γκρέμισε», εννοώντας ότι με το θάνατο το αρχηγού της οικογένειας, το σπίτι του γκρέμιζε, χανόταν.

Από τη μεταφορική λοιπόν αυτή φράση, βγήκε η έκφραση «κάποιος φούρνος θα γκρεμίστηκε».

http://www.newsbeast.gr/greece/arthro/2081392/pos-vgike-i-frasi-kapios-fournos-tha-gkremistike

Θερμαινόμενοι χώροι για τους άστεγους στον Πειραιά Θα παραμείνουν ανοιχτοί και για όσους άλλους το επιθυμούν

Λόγω των δυσμενών καιρικών συνθηκών και των χαμηλών θερμοκρασιών η Περιφερειακή Ενότητα Πειραιά σε συνεργασία με τους δήμους της περιοχής, τον ΟΛΠ και άλλες Δομές Αλληλεγγύης έχουν θέσει σε λειτουργία θερμαινόμενους χώρους για την εξυπηρέτηση και παραμονή όσων επιθυμούν.

Ο αντιπεριφερειάρχης Πειραιά Γιώργος Γαβρίλης, μαζί με μέλη του Δικτύου Κοινωνικής Αλληλεγγύης της Περιφέρειας Αττικής, επισκέφτηκε σήμερα το Δίκτυο, το οποίο δέχεται, κάθε μήνα, περίπου 1.000 επισκέψεις αστέγων, με δυνατότητα ολιγόωρης παραμονής, και ενημέρωσε τους εθελοντές για τον παρακάτω κατάλογο.

Ειδικότερα λειτουργούν οι εξής χώροι:

Στον δήμο Πειραιά

1. «Υπνωτήριο Πειραιά. Λιμάνι Αλληλεγγύης», στην Ακτή Ποσειδώνος 2-4, 1ος όροφος (για τους αστέγους).
2. Β1 ΚΑΠΗ, Βασ. Γεωργίου 9-11. Η πληροφόρηση για τις ώρες και ημέρες λειτουργίας θα γίνεται από το τηλεφωνικό κέντρο του Δήμου Πειραιά (210. 4134.052 & 210. 4134. 130).
3. Δίκτυο Κοινωνικής Αλληλεγγύης της Περιφέρειας Αττικής (Ζωσιμαδών 44, στον Πειραιά).

Στον δήμο Νίκαιας-Αγίου Ιωάννη Ρέντη

1. 1ο Νίκαιας (ΚΑΠΗ), Ναζιανζού 10, Νίκαια (24ωρο)
2. 2ο Νίκαιας (ΚΑΠΗ), Κυζίκου & Γρανικού, Νίκαια (08.00- 20.00)
3. 3ο Νίκαιας (ΚΑΠΗ), Τριών Ναυάρχων & Νέστορος 17, Νίκαια (08.00-20.00)
4. 4ο Νίκαιας (ΚΑΠΗ), Αγίου Νεκταρίου 5, Νίκαια (08.00- 20.00)
5. 5ο Νίκαιας (ΚΑΠΗ), Επταλόφου & Θαλή, Νίκαια (08.00- 20.00)
6. 6ο Νίκαιας (ΚΑΠΗ), Κύπρου 38, Νίκαια (08.00- 20.00)
7. 7ο Νίκαιας (ΚΑΠΗ) Αισχύλου & Πλαπούτα 7, Νίκαια (08.00- 20.00)
8. 8ο Νίκαιας (ΚΑΠΗ), Ραιδεστού 30, Νίκαια (08.00- 20.00)
9. ΚΑΠΗ Κέντρο Αγ. Ι. Ρέντη, Μπαλτατζή 32, Αγ. Ι. Ρέντη (24ωρο)
10. Β' ΚΑΠΗ Ρέντη, Ιθάκη & Ελευθερίας, Αγ. Ι. Ρέντη (08.00- 20.00)
11. Γ' ΚΑΠΗ Ρέντη, Π. Ράλλη & Αγ. 'Αννας (κτίριο 3), Αγ. Ι. Ρέντη (08.00- 20.00)
12. Κλειστό Γυμναστήριο 2ου Γυμνασίου (Φιλοξενία Αστέγων), Μανδηλαρά & Νάξου, Αγ. Ι. Ρέντη (08.30- 15.00).

Στον δήμο Κορυδαλλού

1. Α' ΕΔΑΠΕ, Ηπείρου 115, Κορυδαλλός (08.00- 20.00)
2. Β' ΕΔΑΠΕ, Δ. Διαμαντίδη 43, Κορυδαλλός (08.00- 20.00)
3. Γ' ΕΔΑΠΕ, Μπουμπουλίνας 30, Κορυδαλλός (08.00- 20.00)
4. Δ' ΕΔΑΠΕ, Θήρας 41, Κορυδαλλός (08.00- 20.00)
5. Ε' ΕΔΑΠΕ, Ξενοφώντος & Πελοπίδα 9, Κορυδαλλός (08.00- 20.00)
6. ΣΤ' ΕΔΑΠΕ, Θουκιδίδου 10, Σχιστό Κορυδαλλού (08.00- 20.00)
7. ΕΑΚ, Σολωμού 2-4, Κορυδαλλός (08.00- 20.00)

Στον δήμο Κερατσινίου- Δραπετσώνας

1. Παλαιό Δημαρχείο Δραπετσώνας, Αγων. Ποκυτεχνείου & Καραϊσκάκη (24ωρο)

Στον δήμο Περάματος

1. Β' ΚΑΠΗ (3ος όροφος), Λεωφ. Ειρήνης 36 & Βοσπόρου 11β (21.00- 8.00)

· Χώροι του ΟΛΠ (όλοι λειτουργούν από 08.00- 21.00)

1. Αίθουσα αναμονής επιβατών, στο ύψος της Π.Ε. Πειραιά (Ακτή Ποσειδώνος).
2. Αίθουσα αναμονής επιβατών, Ακτή Τσελέπη, στο πλάι της πεζογέφυρας.
3. Αίθουσα αναμονής επιβατών, στο σταθμό Λεωφορείων ΟΛΠ, έναντι οδού Κόνωνος.
4. Επιβατικός σταθμός Αγίου Διονυσίου, έναντι Ι.Ν. Αγίου Διονυσίου.
5. Επιβατικός σταθμός Ακτής Βασιλειάδη.

http://www.newsbeast.gr/greece/arthro/2083731/thermenomeni-chori-gia-tous-astegous-ston-pirea

Η Κίνα στέλνει 5.000 στρατιώτες ειδικών δυνάμεων στη Συρία

Το υπουργείο Άμυνας της Λαϊκής Δημοκρατίας της Κίνας, έχει εξασφαλίσει την άδεια  της Αραβικής Δημοκρατίας της Συρίας, να ξεκινήσει  σε μια «πλημμυρίδα» Κινέζων στρατιωτών στην Εμπόλεμη Ζώνη της Ανατολικής Μεσογείου. Σύμφωνα με το ρωσικό δημοσίευμα, στη Συρία αποστέλλονται 5.000 Κινέζοι στρατιώτες από τις καλύτερα εκπαιδευμένες μονάδες των ειδικών δυνάμεων.

Πρόκειται για δυνάμεις από την στρατιωτική περιοχή Σιντζιάνγκ που συνορεύει με οκτώ χώρες τη Μογγολία, τη Ρωσία, το Καζακστάν, το Κιργιστάν, το Τατζικιστάν, το Αφγανιστάν, το Πακιστάν και την Ινδία.

Η ομάδα έχει την ονομασία «Τίγρεις της Σιβηρίας» και άλλες ειδικές δυνάμεις από την περιοχή Λανζού τους «Τίγρεις της Νύχτας».

Η επαρχία Σιντζιάνγκ κατοικείται από πολλές φυλές, όχι κινεζικές, κυρίως από Ουιγούρους που είναι μουσουλμάνοι και η περιοχή είναι  προβληματική, με πολλές εξεγέρσεις

Πολλοί Ουιγούροι μάχονται στη Συρία, με την πλευρά των Ισλαμιστών και ανήκουν στο «Ισλαμικό Κίνημα του Ανατολικού Τουρκεστάν».

 

--

The Hellenic Information Team

               

 

 © Βαλκανικό Περισκόπιο -Γιῶργος  Ἐχέδωρος

Ρώσος Πτέραρχος προς Τουρκία: "Μ΄ αυτά θα σας ρίξουμε αν "ξεμυτίσετε" στη Συρία"

Ηχηρό μήνυμα από τον Ρώσο Πτέραρχο Viktor Bondaryov, διοικητή των ρωσικών αεροπορικών δυνάμεων στην Συρία,προς την Τουρκία. “Όποιος Τούρκος πετάξει στον εναέριο χώρο της Συρίας θα καταρριφθεί”,είναι το νόημα όσων είπε. Η συνέντευξη δόθηκε σε ρωσικά ΜΜΕ αλλά αναδημοσιεύθηκε από την τουρκική εφημερίδα Cumhurriyet. Ο Ρώσος Πτέραρχος λέει μεταξύ άλλων ότι τα αντιαεροπορικά συστήματα S-400 δεν αναπτύχθηκαν στο έδαφος της Συρίας για να μην χρησιμοποιηθούν. Πρόσθεσε ότι οποιαδήποτε κίνηση από την Τουρκία θα έχει την ανάλογη απάντηση.
Ο Viktor Bondaryov υποστήειξε ότι η Ρωσία ελέγχει απόλυτα τον εναέριο χώρο της Συρίας και ότι οι αεροπορικές επιχειρήσεις σε καμία περίπτωση δεν γίνονται σε κατοικημένες περιοχές. Πρόσθεσε ότι οι επιχειρήσεις αυτές θα συνεχιστούν με την ίδια και μεγαλύτερη ένταση.
Όλα αυτά την ώρα που τουρκικές δυνάμεις συγκεντρώνονται στα σύνορα με την Συρία στην περιοχή του Cerablus, ενώ ήδη οι Κούρδοι πέρασαν δυτικά του Ευφράτη και προωθούνται προς την περιοχή αυτή που κατείχαν οι τζιχαντιστές.   

onalert

«Motorhead δίχως Lemmy δεν μπορούν να υπάρξουν» Ο Mikkey Dee ανακοίνωσε τη διάλυση του ιστορικού συγκροτήματος

Από τη στιγμή που ανακοινώθηκε η είδηση του θανάτου του Ian Kilmister όλοι λίγο ή πολύ το περίμεναν. Ο ντραμίστας Mikkey Dee σε δηλώσεις του σε σουηδική εφημερίδα, το επιβεβαίωσε. Motorhead δίχως Lemmy δεν μπορούν να υπάρξουν.

«Ο Lemmy ΗΤΑΝ οι Motorhead. Δεν θα περιοδεύσουμε άλλο, ούτε θα φτιάξουμε άλλους δίσκους. Αλλά η φωτιά και ο Lemmy θα ζουν για πάντα στις καρδιές όλων. Ξόδευε όλη την ενέργειά του στη σκηνή και μετά ήταν πάρα πολύ κουρασμένος. Ήταν φοβερό ακόμα και που τελείωσε την περιοδεία. Ήταν μόλις 20 μέρες πριν, μου φαίνεται απίστευτο. Αλλά, έστω κι έτσι, είναι φανταστικό που κατάφερε να τελειώσει τις συναυλίες. Ήταν πολύ σπουδαίο να μην ακυρώσουμε λόγω του Lemmy» τόνισε.

O κιθαρίστας,  Phil Campbell, που μαζί με τον Mikkey, αποτέλεσαν το μακροβιότερο line-up της μεγάλης μπάντας (μαζί από το 1992, ο Phil από το 1984) έγραψε πως ο καλός φίλος και αδελφός του έφυγε από κοντά μας. «Η ζωή δεν θα είναι ίδια. Σε ευχαριστώ για όλα. PLAY IT LOUD».

Για ιστορικούς πλέον λόγους αξίζει να σημειωθεί πως η τελευταία συναυλία της μπάντας πραγματοποιήθηκε στις 11/12 στο Βερολίνο.

http://www.newsbeast.gr/entertainment/music/arthro/2082643/motorhead-dichos-lemmy-den-boroun-na-iparxoun