Μακάριος Α' αρχιεπίσκοπος

Μακάριος Α΄: Αρχιεπίσκοπος Κύπρου κατά την περίοδο της Τουρκοκρατίας και συγκεκριμένα από το 1854 μέχρι το 1865. Προκάτοχός του στον αρχιεπισκοπικό θρόνο ήταν ο Κύριλλος Α΄ (1849-1854) και διάδοχός του ο Σωφρόνιος Γ΄ (1865-1900), τελευταίος αρχιεπίσκοπος της περιόδου της Τουρκοκρατίας και πρώτος της περιόδου της Αγγλοκρατίας.

Ο Μακάριος Α΄ καταγόταν, όπως και ο Μακάριος Β΄, από την Μαραθάσα. Αναφέρεται δε ως Μακάριος Χριστοδουλίδης Μυριανθεύς. Γεννήθηκε στο χωριό Πρόδρομος και πέθανε στη Λευκωσία τον Αύγουστο του 1865 από χολέρα, αρνούμενος να εγκαταλείψει την πόλη της οποίας οι κάτοικοι αποδεκατίζονταν από την επιδημία που είχε ενσκήψει.

Το 1854 ο Μακάριος ήταν ιεροδιάκονος, όταν πέθανε ο αρχιεπίσκοπος Κύριλλος στις 23 Ιουλίου 1854, κι εξελέγη διάδοχός του στον αρχιεπισκοπικό θρόνο, χαρακτηριζόμενος ως «ἀνήρ πεπαιδευμένος, σώφρων, συνετός, ἱεροπρεπής καί μέ τά εἰς τόν ἀρχιερατικόν χαρακτῆρα ἀπαιτούμενα προσόντα». Η χειροτονία του έγινε στον καθεδρικό ναό της Λευκωσίας στις 26 Αυγούστου 1854 από τους επισκόπους Πάφου Χαρίτωνα, Κιτίου Μελέτιο και Κυρηνείας Μελέτιο. Υπήρξε ένας από τους σημαντικότερους Κυπρίους ιεράρχες της περιόδου της Τουρκοκρατίας, κι ένας από εκείνους των οποίων έχουν διασωθεί τα βεράτια. Τα βεράτια ήσαν επίσημα οθωμανικά έγγραφα διά των οποίων αφ’ ενός αναγνωριζόταν από τις αρχές η εκλογή ιεραρχών και συνεπώς αυτοί μπορούσαν ν’ αναλάβουν τα καθήκοντά τους, αφ' ετέρου δε περιείχαν τις βασικές σχέσεις μεταξύ της Εκκλησίας και του Κράτους καθώς και τα προνόμια των κληρικών. Τα λίγα σχετικά βεράτια Κυπρίων ιεραρχών που σώθηκαν είναι του 19ου αιώνα. Ένα απ’ αυτά είναι εκείνο του αρχιεπισκόπου Μακαρίου Α΄ που εξεδόθη στα τέλη Μουχαρέμ 1271 (=1855).

Από την αρχή της αρχιεπισκοπείας του Μακαρίου Α΄, αυτός ασχολήθηκε με το ζήτημα του επισκόπου Πάφου Χαρίτωνος που βρισκόταν σε διάσταση προς το ποίμνιό του και σε θέση κατηγορουμένου από τον λαό της Πάφου. Μεταξύ άλλων, κατηγορείτο για επίδειξη αδιαφορίας, για αποδιοργάνωση της επισκοπής Πάφου, για άσκοπες δαπάνες και κακή διαχείριση κλπ. (βλέπε κατηγορίες στο λήμμα Χαρίτων επίσκοπος [Πάφου]). Ο γηραιός Χαρίτων αντιδρούσε στις κατηγορίες μέσω δικών του ανθρώπων. Το ζήτημα όμως που απασχόλησε την Εκκλησία έληξε με το θάνατο του Χαρίτωνος το 1855 και την εκλογή ως διαδόχου του του Λαυρεντίου, ικανού ιεράρχη και συγχωριανού του αρχιεπισκόπου Μακαρίου Α΄.

Ο αρχιεπίσκοπος Μακάριος Α΄, εκμεταλλευόμενος τις ευκαιρίες και τα προνόμια που παραχωρήθηκαν στους Κυπρίους διά του χαττ-ι χουμαγιούν (μεταρρυθμίσεις) που εκδόθηκε επί των ημερών του (το 1856) ως αποτέλεσμα της συνθήκης των Παρισίων (του 1854), κατόρθωσε να προσφέρει ικανές υπηρεσίες τόσο στην Κυπριακή Εκκλησία όσο και στον Ελληνισμό του νησιού γενικότερα.

Έτσι, επί ημερών του αρχιεπισκόπου Μακαρίου Α΄ κατέστη δυνατή η χρησιμοποίηση κωδώνων στις εκκλησίες (που ήταν απαγορευμένη έως τότε), με βεζυρική διαταγή ημερομηνίας 18 Σαφέρ 1275. Η πρώτη δε καμπάνα που ήχησε στην Κύπρο μετά την κατάκτησή της από τους Τούρκους το 1570-71, αναρτήθηκε στον καθεδρικό ναό του Αγίου Ιωάννη στη Λευκωσία το 1859. Επίσης, το 1856, με διάβημά του προς τις τουρκικές αρχές, ο αρχιεπίσκοπος κατόρθωσε να εξασφαλίσει όπως οι Κύπριοι ιερείς μη παρεμποδίζονται κατά την εκτέλεση των καθηκόντων τους, γιατί τότε ήσαν υποχρεωμένοι και αυτοί να συμμετέχουν στην καταδίωξη των ακρίδων, εγκαταλείποντας ακόμη και τις λειτουργίες και κλειδώνοντας τους ναούς.

Κατά το 1858 η Εκκλησία της Κύπρου προσκλήθηκε να αντιπροσωπευθεί σε μεγάλη γενική συνέλευση που είχε συγκληθεί στην Κωνσταντινούπολη προς εξέταση και ρύθμιση των εκκλησιαστικών και πνευματικών υποθέσεων των υπόδουλων Ελλήνων. Σύσκεψη στην Αρχιεπισκοπή αποφάσισε την εκπροσώπηση της Κύπρου από τον ίδιο τον αρχιεπίσκοπο και έναν λαϊκό, τον δάσκαλο Ονούφριο Παυλίδη. Τελικά όμως, άγνωστο για ποιους λόγους, η μετάβασή τους στην Κωνσταντινούπολη δεν πραγματοποιήθηκε.

Κατά το 1861 δημιουργήθηκε ένταση ύστερα από καταγγελία των πατέρων του μοναστηριού του Αγίου Παντελεήμονος (Μύρτου) ότι ο επίσκοπος Κερύνειας Μελέτιος επενέβαινε στη διοίκηση του μοναστηριού και σφετεριζόταν τα έσοδά του. Το ζήτημα διευθετήθηκε με επέμβαση του αρχιεπισκόπου. Σοβαρό θέμα με τον επίσκοπο Μελέτιο δημιουργήθηκε και το 1864, όταν αυτός βρέθηκε σε οξεία διαφωνία με τον λαό της εκκλησιαστικής περιφέρειάς του. Αφού ο αρχιεπίσκοπος δεν κατόρθωσε να επιτύχει τη συμφιλίωση, προτίμησε να ικανοποιήσει τον λαό καλώντας τον Μελέτιο να παραιτηθεί. Όταν ο τελευταίος αρνήθηκε, ο αρχιεπίσκοπος κάλεσε σύνοδο στην Αρχιεπισκοπή, η οποία και τον έπαυσε. Επίσης, σύνοδος του 1864 (13 Μαΐου) στη Λευκωσία, πήρε μέτρα προστασίας της εκκλησιαστικής περιουσίας, τα οποία βασικά απαγόρευαν σε οποιονδήποτε ιεράρχη να πωλεί κτηματική περιουσία ή αφιερώματα, ή να κάνει απαλλοτριώσεις ή να δανείζεται χρήματα επ’ ονόματι του θρόνου του, χωρίς συγκατάθεση της Ιεράς Συνόδου. Τα μέτρα αποσκοπούσαν στον τερματισμό των αυθαιρεσιών Κυπρίων ιεραρχών που πολλές φορές δημιουργούσαν σοβαρά προβλήματα, εκμεταλλευόμενοι τη θέση τους.

Κατά το 1862-63 ο αρχιεπίσκοπος Μακάριος Α΄ ανοικοδόμησε το κτίριο της Αρχιεπισκοπής στη Λευκωσία.

Σ’ ό,τι αφορούσε την ακρίδα, που μάστιζε τότε την Κύπρο, μεταξύ άλλων ο αρχιεπίσκοπος προέβη σε διαβήματα στην Κωνσταντινούπολη, όπου έστειλε και 2μελή αποστολή, χωρίς όμως ικανά αποτελέσματα.

Με τις μεταρρυθμίσεις του 1856 ιδρύθηκαν δυο συμβούλια (διοικητικό και δικαστικό) στη Λευκωσία, καθώς και επαρχιακά παρόμοια, με δικαίωμα συμμετοχής και των αρχιερέων. Ο αρχιεπίσκοπος και τρεις άλλοι Χριστιανοί μετείχαν στο γενικό διοικητικό συμβούλιο [ιταρέ μετζιλίς]. Ως απόρροια, επίσης, του χαττ-ι χουμαγιούν, ιδρύθηκαν και τα πρώτα δημαρχεία στις πόλεις. Επί Μακαρίου έγινε επίσης κατορθωτό να εξασφαλισθούν διάφορα σημαντικά δικαιώματα των Ελλήνων του νησιού, όπως: α) το δικαίωμα καταγραφής των περιουσιών των αποθανόντων Ελλήνων Κυπρίων υπό των θρησκευτικών ηγετών τους αντί των εκπροσώπων των οθωμανικών αρχών που ήσαν ευάλωτοι προς κάθε αυθαιρεσία, υπεξαίρεση και προσπάθεια για ατομικό πλουτισμό, β) να γίνονται δεκτές στα δικαστήρια οι μαρτυρίες των Χριστιανών. Επίσης, επί Μακαρίου Α΄ έγινε και σημαντική διοικητική μεταβολή: η Κύπρος αφαιρέθηκε από τη διοίκηση του νομού του Αρχιπελάγους και απετέλεσε ανεξάρτητο μουτεσαριφλίκι υπό την άμεση διοίκηση της Υψηλής Πύλης.

Κατά το 1860 ο Μακάριος Α΄ προέβη σε παραστάσεις προς τον μεγάλο βεζύρη Μεχμέτ πασά (που ήταν Κύπριος την καταγωγή), επιδιώκοντας την ελάττωση των φόρων (σχετική επιστολή του αρχιεπισκόπου, ημερομηνίας 8 Μαίου 1860, διά της οποίας γίνεται και έκκληση προς τον βεζύρη να φροντίσει για τους συμπατριώτες του Χριστιανούς της Κύπρου, σώζεται στο αρχείο της Αρχιεπισκοπής). Ως αποτέλεσμα των ενεργειών αυτών, ένας τουλάχιστον φόρος, ο επί των χοίρων, καταργήθηκε μετά το 1860.

Προς τον Μεχμέτ πασά Κιμπρισλί, τον μεγάλο βεζύρη, ο Μακάριος Α΄ είχε διαβιβάσει μέσω του πατριαρχείου Κωνσταντινουπόλεως, το 1859, και υπόμνημα των αναγκών και των προβλημάτων των Κυπρίων. Το υπόμνημα είχε ετοιμάσει για να δώσει προσωπικά στον σουλτάνο Αβδούλ* Μετζίτ που επρόκειτο τότε να επισκεφθεί την Κύπρο και που η επίσκεψή του τελικά δεν πραγματοποιήθηκε (βλέπε Κ. Δελικάνη, Ἔγγραφα Πατριαρχικά Ἐκκλησιῶν, Β΄, σ. 631).

Εκεί όμως που ο αρχιεπίσκοπος Μακάριος Α΄ επιτέλεσε σημαντικότατο για την εποχή και υπό τις περιστάσεις έργο, ήταν στον τομέα της εκπαίδευσης. Πράγματι, από της εκλογής του και εξής, πρωταρχικό μέλημά του ήταν η πνευματική ανάπτυξη των Ελλήνων της Κύπρου. Ο ίδιος προσωπικά ίδρυσε, το 1859, το πρώτο παρθεναγωγείο, ενώ τον ίδιο χρόνο προχώρησε στην αναδιοργάνωση και ενίσχυση της Ελληνικής Σχολής Λευκωσίας.

Επιστράτευσε επίσης όλους τους ιεράρχες και τα μοναστήρια της Κύπρου για εργασία και εισφορές υπέρ της εκπαιδεύσεως και υπέρ της παροχής υποτροφιών. Υπέρ ενισχύσεως της παιδείας στην Κύπρο, ο αρχιεπίσκοπος απέστειλε και εκκλήσεις σε πολλά μέρη εκτός Κύπρου, ιδίως σε μέρη όπου υπηρετούσαν Κύπριοι την καταγωγή ιεράρχες. Αρκετοί ανταποκρίθηκαν κι έστειλαν χρηματική βοήθεια, όπως οι Κύπριοι Ιωαννίκιος (της μονής Βατοπεδίου στο Άγιον Όρος), Μελέτιος (επίσκοπος Πέτρας), Φιλήμων (επίσκοπος Γάζης) κ.α.

Μεταξύ εκείνων που ευεργετήθηκαν με υποτροφίες από τον αρχιεπίσκοπο Μακάριο, και προσέφεραν αργότερα πολλές υπηρεσίες στον τόπο, ήσαν ο μετέπειτα αρχιεπίσκοπος Σωφρόνιος και ο μετέπειτα επίσκοπος Κιτίου Κυπριανός.

Την πρόοδο της εκπαίδευσης στην πρωτεύουσα παρακολουθούσε στενότατα και συνεχώς ο ίδιος ο αρχιεπίσκοπος, ενώ γενικότερα για την Κύπρο, όπως γράφει ο Φ. Γεωργίου (Εἰδήσεις Ἱστορικαί περί τῆς Ἐκκλησίας τῆς Κύπρου, Αθήνα, 1870, σ. 131), ὁ Μακάριος Α΄ διήγειρε τήν φιλοτιμίαν καί τόν πρός τήν παιδείαν ζῆλον πολλῶν εἰς τάς κώμας καί ἐν τοῖς χωρίοις, οἳτινες συνέστησαν αὐτόθι πολλά ἀλληλοδιδακτικά...

Πράγματι, η ίδρυση για πρώτη φορά σχολείων σε πολλά μέρη της Κύπρου, οφείλεται στον αρχιεπίσκοπο Μακάριο Α΄. Σώζονται μάλιστα επιστολές του προς τους κατοίκους χωριών (όπως την Αθηένου) με τις οποίες τους καλούσε να ιδρύσουν σχολεία.

Η ίδρυση και λειτουργία σχολείων (έστω και εντελώς ανεπαρκών) σε μια εποχή που χαρακτηριζόταν από σχεδόν πλήρη και καθολική αγραμματοσύνη και άγνοια, αποτελούσε ένα δύσκολο έργο, όχι μόνο κοινωνικής αλλά και εθνικής αξίας.

Ο Μακάριος Α΄ συνδεόταν στενά με τον γιατρό και προξενικό πράκτορα της Γαλλίας Αδόλφο Λαφφών, πατέρα του φιλέλληνα Γουσταύου Λαφφών, που κάποτε μάλιστα τον είχε θεραπεύσει. Ο αρχιεπίσκοπος όμως δεν απέφυγε τον θάνατο από επιδημία χολέρας που είχε ενσκήψει στην πρωτεύουσα το καλοκαίρι του 1865. Αρνούμενος να φύγει από τη Λευκωσία, ο αρχιεπίσκοπος παρέμεινε ανάμεσα στον λαό της πόλης που αποδεκατιζόταν. Αποτέλεσμα ήταν να προσβληθεί και ο ίδιος από την ασθένεια και να πεθάνει στις 4 Αυγούστου του 1865. Ετάφη στην Παλλουριώτισσα.

Α. ΠΑΥΛΙΔΗΣ

http://www.polignosi.com/cgibin/hweb?-A=6981&-V=limmata

ΜΟΝΟΤΟΝΟΣ Συμβολισμός της Δημοκρατίας .

Γιορτή της δημοκρατίας .
Συνάντηση με συμβολισμούς στο προεδρικό μέγαρο.
Η ταν όλοι εκεί  όπως κάθε χρόνο.
Η εισβολή του ατιλλα   και αυτή παραμένει.
Η ΚΑΤΟΧΗ ΤΗΣ ΚΥΠΡΟΥ .
Η ΠΑΡΑΔΟΣΗ ΤΗΣ ΜΑΚΕΔΟΝΙΑς .
Η ΑΝΕΡΓΕΙΑ .

Ψαλμὸς 82: Ἱκετήριος ψαλμὸς πρὸς τὸν Θεὸ γιὰ προστασία ἀπὸ τοὺς ἐχθροὺς

  Ὁ ψαλμὸς 82 ἀποτελεῖ μιὰ ἱκεσία τοῦ λαοῦ πρὸς τὸν Θεό του γιὰ προστασία ἀπὸ τοὺς ἐχθρούς.*

Παράκληση τοῦ Μητροπολίτου Μόρφου κ. Νεοφύτου εἶναι ὅσο ἡ Ἁγία Σοφία εἶνα τζαμί, οἱ πιστοὶ νὰ διαβάζουν καθημερινὰ τὸν ἱκετήριο Ψαλμὸ 82, μέχρι νὰ Λειτουργηθεῖ  ξανὰ ὁ ναὸς καὶ γιὰ νὰ ἐμποδίσει ὁ Θεὸς τὰ  πανοῦργα σχέδια ἐνάντια στοὺς Ὀρθοδόξους Ρωμηοὺς  ποὺ μηχανορραφεῖ  ὁ σουλτάνος τῆς  Ἄγκυρας Ἐρντογάν καὶ οἱ σύμμαχοί του. 

Παραθέτουμε στὴ συνέχεια τὸν ἱκετήριο Ψαλμὸ 82.

Ψαλμὸς 82

Ἱκετήριος ψαλμὸς

   

1. ῼδὴ ψαλμοῦ τῷ ᾿Ασάφ.  2. Ὁ Θεός, τίς ὁμοιωθήσεταί σοι; μὴ   σιγήσῃς μηδὲ καταπραΰνῃς, ὁ Θεός·  3. ὅτι ἰδοὺ οἱ ἐχθροί σου ἤχησαν, καὶ   οἱ   μισοῦντές σε ᾖραν κεφαλήν,  4. ἐπὶ τὸν λαόν σου   κατεπανουργεύσαντο  γνώμην καὶ   ἐβουλεύσαντο κατὰ τῶν ἁγίων σου·  5. εἶπαν· δεῦτε καὶ ἐξολοθρεύσωμεν   αὐτοὺς ἐξ ἔθνους, καὶ οὐ μὴ μνησθῇ   τὸ     ὄνομα ᾿Ισραὴλ ἔτι.   6. ὅτι ἐβουλεύσαντο ἐν ὁμονοίᾳ ἐπὶ τὸ   αὐτό, κατὰ σοῦ διαθήκην διέθεντο  7. τὰ σκηνώματα τῶν ᾿Ιδουμαίων καὶ   οἱ ᾿Ισμαηλῖται, Μωὰβ καὶ οἱ ᾿Αγαρηνοί,   8. Γεβὰλ καὶ ᾿Αμμὼν καὶ ᾿Αμαλὴκ καὶ   ἀλλόφυλοι μετὰ τῶν κατοικούντων   Τύρον.   9. καὶ γὰρ καὶ ᾿Ασσοὺρ   συμπαρεγένετο   μετ᾿ αὐτῶν,   ἐγενήθησαν εἰς ἀντίληψιν   τοῖς υἱοῖς   Λώτ.   10. ποίησον αὐτοῖς ὡς τῇ Μαδιὰμ καὶ   τῷ   Σισάρᾳ, ὡς τῷ ᾿Ιαβεὶμ ἐν τῷ   χειμάρρῳ   Κεισών·  11. ἐξωλοθρεύθησαν ἐν ᾿Αενδώρ,   ἐγενήθησαν ὡσεὶ κόπρος τῇ γῇ.  12. θοῦ τοὺς ἄρχοντας αὐτῶν ὡς τὸν   ᾿Ωρὴβ καὶ Ζὴβ καὶ Ζεβεὲ καὶ   Σαλμανὰ   πάντας τοὺς ἄρχοντας   αὐτῶν,  13. οἵτινες εἶπαν· Κληρονομήσωμεν   ἑαυτοῖς τὸ ἁγιαστήριον τοῦ Θεοῦ.  14. ὁ Θεός μου, θοῦ αὐτοὺς ὡς   τροχόν,   ὡς καλάμην κατὰ πρόσωπον   ἀνέμου·  15. ὡσεὶ πῦρ, ὃ διαφλέξει δρυμόν, ὡσεὶ   φλόξ, ἣ κατακαύσει ὄρη,  16. οὕτως καταδιώξεις αὐτοὺς ἐν τῇ   καταιγίδι σου, καὶ ἐν τῇ ὀργῇ σου   συνταράξεις αὐτούς.  17. πλήρωσον τὰ πρόσωπα αὐτῶν   ἀτιμίας, καὶ ζητήσουσι τὸ ὄνομά σου,   Κύριε.  18. αἰσχυνθήτωσαν καὶ   ταραχθήτωσαν   εἰς τὸν αἰῶνα τοῦ   αἰῶνος καὶ   ἐντραπήτωσαν καὶ   ἀπολέσθωσαν  19. καὶ γνώτωσαν ὅτι ὄνομά σοι   Κύριος·   σὺ μόνος ῞Υψιστος ἐπὶ πᾶσαν   τὴν γῆν.

1. Ὠδὴ τοῦ Ἀσὰφ μὲ τὴ συνοδεία   ψαλτηρίου  2. Θεέ, ποιὸς εἶναι ὅμοιος μ’ ἐσένα; Μὴ   σιωπᾶς καὶ τὴν ὀργή σου μὴν τὴν   κατευνάζεις, Θεέ!  3. Γιατὶ να, οἱ έχθροί σου ἀλαλάζουν,   σηκώνουν κεφάλι αὐτοὶ ποὺ σὲ μισοῦν.  4. Ἐνάντια στὸν λαό σου πανοῦργα   καταστρώνουν σχέδια, ἐνάντια στοὺς     πιστούς   σου  μηχανορραφοῦν.  5. Εἴπαν: «Ἑλᾶτε νὰ τοὺς ἐξαφανίσουμε   ὡς   ἔθνος,   κανεὶς νὰ μὴ θυμᾶται πιὰ τὸ   ὄνομα   Ἰσραήλ».  6. Συσκέφθηκαν κι ὅλοι μαζὶ   συμφώνησαν,   ἐναντίον σου ἔκαναν   συμμαχίαˑ  7. Οἱ σκηνίτες Ἰδουμαίοι καὶ οἱ   Ἰσμαηλίτες,  οἱ Μωαβίτες κι οἱ Ἀγαρηνοί,  8. ὁ λαὸς τῆς Γεβάλ, οἱ Ἀμμωνίτες κι οἱ   Ἀμαληκίτες, οἱ Ἀλλόφυλοι καὶ τῆς Τύρου   οἱ  κάτοικοιˑ  9. ἀλλὰ καὶ οἱ Ἀσσύριοι ἧρθαν μαζί τους,   τοὺς  ἀπογόνους νὰ ἐνισχύσουν τοῦ Λώτ.  10. Κάνε σ’ αὐτοὺς ὅ,τι ἔκανες στοὺς   Μαδαρίτες  καὶ στὸν Σισάρα, ὅ,τι ἔκανες   στὸν   Ἰαβεὶν στὸν  χείμαρρο Κεισῶν.  11. Ἐξολοθρεύτηκαν στὴν Ἀενδώρ, τῆς   γῆς   ἔγιναν  λίπασμα.  12. Κάνε νὰ πάθουν οἱ ἄρχοντές τους ὅ,τι   ὁ   Ὠρὴβ   κι ὁ Ζήβ, ὅ,τι ὁ Ζεβεὲ καὶ ὁ   Σαλμανά,   ὅλοι τους οἱ   ἄρχοντες,  13. ποὺ εἶπαν: «Ἃς κάνουμε δικό μας τὸν   ἅγιο  τόπο τοῦ Θεοῦ».  14. Θεέ μου, κάνε τους σὰν χτυπημένους   ἀπὸ   ἀνεμοστρόβιλο, σὰν ἄχυρο στοῦ   ἀνέμου τὴν   ὁρμήˑ  15. σὰν τὴ φωτιὰ ποὺ κατακαίει τὸ   δάσος,   ὅπως  μιὰ φλόγα ποὺ κάνει   στάχτη τὰ  βουνά.  16.  Ἔτσι νὰ τοὺς καταδιώξεις μὲ τὸν   καταιγιστικὸ θυμό σου, μὲ τὴν ὀργή σου   νὰ   τοὺς  συγκλονίσεις.  17. Κάν’ τους νὰ κατακκοκινίσουν ἀπὸ   ντροπή,   ὥστε νὰ ἐπιστρέψουν καὶ νὰ   προσφέρουν   λατρεία   Κύριε.  18. Γιὰ πάντα ἂς ντροπιαστοῦν κι ἂς   αναστατωθοῦνε, κι ἀτιμασμένοι ἂς   ἐξολοθρευτοῦνε.  19. Κι ἂς μάθουνε πὼς τ’ ὄνομα σου εἶναι   «Κύριος»ˑ μονάχα ἐσὺ εἶσαι ὁ Ὕψιστος   πάνω   σ’   ὅλη τὴ γῆ.

* Ψαλτήριον,  Ἐλληνικὴ Βιβλικὴ Ἐταιρεία, Ἀθήνα 2015, σελ.458

Ἡ ἀπόδοση τοῦ ψαλμοῦ στὰ νέα ἑλληνικὰ περιέχεται στὸ βιβλίο σ 459  Ψαλτήριον,  Ἐλληνικὴ Βιβλικὴ Ἐταιρεία, Ἀθήνα 2015, σς 459 καὶ 461

 http://www.immorfou.org.cy/newsvarious-articles/2126-psalm24720.html

Με τα λεηλατημένα τιμαλφή της Αγίας Σοφίας στήθηκε η Ευρώπη

Γράφει ο Δημήτρης Νατσιός.

“Τούρκοι διαβήκαν, χαλασμός, θάνατος πέρα ως πέρα”

Β. Ουγκώ

“Θρήνος, κλαυθμός και οδυρμός, και στεναγμός και λύπη

Θλίψις απαρηγόρητος έπεσε τοις Ρωμαίοις!

Εχάσασιν το σπίτι τους, την Πόλιν την αγίαν,

το θάρρος και το καύχημα και την απαντοχή τους”.

Είναι οι τέσσερις πρώτοι στίχοι, από ένα κυπριακό “ανακάλημα”, θρηνητικό ποίημα για την Άλωση. Το όνομα του ποιητή δεν είναι γνωστό. Θεωρείται όμως ο καλύτερος θρήνος.

Τότε που τα “άνομα σκυλιά τες ανομιές τους κάναν”. Οδύρεται ο ανώνυμος Ρωμιός:

“Όταν εις νουν θα θυμηθώ της Πόλεως τα κάλλη,

Στενάζω και οδύρομαι και τύπτω εις το στήθος,

κλαίω και χύνω δάκρυα μεθ’ οιμωγής και μόχθου.

Ο κόσμος της αγιάς Σοφιάς, τα πέπλα της τραπέζης,

της Παναγίας της σεπτής τα καθιερωμένα,

τα σκεύη τα πανάγια και πού να καταντήσουν”.

Πολλοί και σήμερα θρηνούν. Τα “άνομα σκυλιά”, οι Τούρκοι, μαγαρίζουν και πάλι την Μεγάλη του Χριστού Εκκλησία. Περιμένουμε από τους Φράγκους, την “διεθνή κοινότητα”, να πάρουν κυρώσεις. Αστεία πράγματα. Τέτοιες ανόητες ελπίδες τρέφουν οι πολιτικοί  της εθελοδουλίας. Οι Φράγκοι εξάλλου είναι αυτοί που πρώτοι κατέστρεψαν και λεηλάτησαν την Αγία Σοφία. Στρώθηκα και ξαναδιάβασα ένα ωραίο βιβλίο για την Αγία Σοφία. (Η Αγία Σοφία στον θρύλο και την ιστορία”, του Π. Σπυρόπουλου, εκδ. Καρδαμίτσα).

Διαβάζω στην σελ. 71: “Κατά την στυγεράν εκείνην άλωσιν του 1204, υπό των Φράγκων, διεπράχθησαν ίσως απεχθέστερα υπό των χριστιανών μαχητών του σταυρού αίσχη, παρ’ όσα έμελλον μετά δύο και ήμισυν αιώνα να διαπραχθούν υπό των οπαδών του κορανίου”.

Μάλιστα ήταν τόση η ποσότητα των τιμαλφών κλοπιμαίων που για έναν χρόνο “πλοία κατάφορτα με πολύτιμα κειμήλια αναχωρούσαν κάθε τόσο από την Πόλη με προορισμό τα λιμάνια της Ευρώπης”. Τότε ιδρύθηκαν και τα πρώτα θησαυροφυλάκια, οι τράπεζες, των κρατών της Δύσης. Χάρις στον χρυσό και τα πολύτιμα σκεύη του ναού και της Πόλης οργάνωσαν οι Δυτικοί τις αποικιοκρατικές τους κατακτήσεις και λεηλασίες και γενοκτονίες. Εκτός από τα ελληνικά, κλασσικά γράμματα – και αυτά παραμορφωμένα, αυτό που ονομάζουν “Αναγέννηση”- οι Ευρωπαίοι…σταυροφθόροι κατέκλεψαν και τα αμύθητα πλούτη της Πόλης και της Αγια-Σοφιάς. Ολόκληρος ο πολιτισμός τους είναι στηριγμένος στο αίμα και στον πνευματικό μόχθο των Ελλήνων της πανωραίας Ρωμανίας. Χαρακτηριστικά ο ναός του αγίου Μάρκου στην Βενετία “ει τι έχη είναι της Αγίας Σοφίας”, έγραφε ο πατριάρχης Ιεροσολύμων Δωρόθεος.

Πολλά κειμήλια χάθηκαν κατά την διάρκεια της λεγόμενης Γαλλικής Επανάστασης, περίοδο σκότους και φρικτών εγκλημάτων που μας την παρουσιάζουν και στα ημέτερα σχολικά βιβλία ως περίπου παραδεισένια εποχή. Μάλιστα οι λεηλάτες Φράγκοι, ο αφιονισμένος στρατός του Πάπα, άρπαξαν πολλά τίμια λείψανα αγίων που φυλάσσονταν σε χρυσές ή αργυρές θήκες. ” Έδειχναν προτίμηση στα λείψανα αξιόλογων και ευρύτατα γνωστών αγίων και αποστόλων, ιδίως των τιμωμένων στην Δύση. Λόγω όμως συνωνυμίας πολλών μικροτέρων αγίων, συναπεκόμισαν και πλήθος τέτοιων λειψάνων, με συνέπεια να ευρίσκωνται ανά την Ευρώπη απίθανα σε αριθμό τεμάχια λειψάνων (π.χ. τρεις χείρες ή τρία οστά κνήμης) ενός δήθεν και του αυτού αγίου.(σελ. 75). Αυτοί, δηλαδή, γνώριζαν μόνο τον άγιο Ιωάννη τον Πρόδρομο. Πού να ξέρουν τον Ελεήμονα, τον Χρυσόστομο, της “Κλίμακος” ή τον “Καλυβίτη”; Γι’ αυτό υπήρξε σύγχυση, διακωμώδηση των αγίων και της εκκλησίας και τελικά κατέληξαν στην περιφρόνηση και στην αθεϊα.

Οι δε βάρβαροι Τούρκοι, μάστιγα της Ασίας; Ίδιοι και απαράλλακτοι εδώ και αιώνες:” Το φρικώδες και ακουόμενον, τις διηγήσεται; “. Ρήμαζαν, έσπαζαν, έσφαζαν,έτρωγαν με τα ιερά σκεύη, διέπρατταν ασχημονίες και προστυχιές πάνω στις ιερές τράπεζες. Με ιερατικές στολές και ενδύματα “εσκέπαζον ίππους και όνους και έτερα

ανοσιουργήματα πλείστα εποίουν, άξια θρήνου”.

Να σημειώσω κάτι: Τον Μάιο του 1346, καταστροφικός σεισμός κατακρημνίζει μέρος του ναού, την ανατολική αψίδα. Διαβάζω: «Όταν πρωί-πρωί εκυκλοφόρησε στην Πόλη, η θλιβερά είδηση», σημειώνει ο Γρηγοράς, «βοή και θρήνος ηγείρετο μείζων». Άδειασαν αμέσως οικίες και η αγορά και όλοι έτρεξαν να ιδούν το θλιβερό συμβάν… όλοι εβάλθηκαν να απομακρύνουν τα συντρίμμια και «ουδ’ην εκεί διακρίνειν πλούσιον εκ πενήτων, ουδ’ αδόξων ένδοξον (δηλ. Δεν μπορούσε κανείς να ξεχωρίσει επιφανείς πολίτες από τους άσημους), ουδ’ εκ δεσπότου δούλον…», αλλά όλοι είχαν ένα σκοπό… και, καθώς οι γυναίκες είναι πιο επιρρεπείς στα δάκρυα, «πλούσιοι, δάκρυσι ραίνουσι τας τε πλίνθους και πέτρας», τις έπαιρναν κατόπιν στους ώμους τους, χωρίς να νοιάζονται για τα τυχόν πολυτελή φορέματά τους, που εσχίζοντο και εσκονίζοντο… Αυτό συνεχίστηκε επί τριάντα ολόκληρα μερόνυχτα». (σελ. 40). Ο ναός της του Θεού Αγίας Σοφίας αποκατεστάθη.

Λέω πολλές φορές στους μαθητές μου. Ο μέγας Ιουστινιανός στους 40 κίονες που στήριζαν τον ναό έβαλε λείψανα αγίων. «Εν παντί κιόνι των άνω και των κάτω, εν έκαστον λείψανον έχει ενθρονισμένον». Ακόμη και σήμερα βρίσκονται εκεί. Ενθρονισμένα στην καρδιά των κιόνων. Ο ναός είναι θεοστήρικτος και αγιοστήρικτος. Τα άγια λείψανα των παλληκαριών της πίστης, οι κίονες των αγίων Κωνσταντίνου, Δημητρίου, Γεωργίου, των αγίων Αποστόλων και των μεγαλομαρτύρων Παρασκευής και Βαρβάρας είναι στην θέση τους. Οι κολόνες της Αγιάς-Σοφιάς είναι λειψανοθήκες. Στην Κωνσταντινούπολη συνέβησαν καταστρεπτικοί σεισμοί στο διάβα των αιώνων. Όμως ο ναός ποτέ δεν καταστράφηκε ολοσχερώς. Γιατί; Διότι στους πανέμορφους κίονές του υπάρχουν «ενθρονισμένα» λείψανα αγίων. Αυτό το ξέρουν οι Τούρκοι. Και χίλιους ιμάμηδες και μουεζίνηδες να βάλουν να τσιρίζουν, η Αγία Σοφία είναι, επαναλαμβάνω, “η λειψανοθήκη της Ορθοδοξίας”. Είναι κατόρθωμα των Ελλήνων, μέσω του οποίου εκφράζουν ες αεί την πίστη τους στον Υιό και Λόγο του τριαδικού Θεού, ο οποίος “εξήλθε νικών και ίνα νικήση”.

 Έτσι λέω των παιδιών είναι και η πατρίδα μας. Κατάσπαρτη από λείψανα και οστά αγίων. Η Ελλάδα είναι η Αγιά-Σοφιά της οικουμένης. Δεν πρόκειται ποτέ να πέσει και να χαθεί. «Η Ρωμιοσύνη θα χαθεί όντας ο κόσμος λείψει». Τώρα που κάποια κομμάτια της γκρεμίστηκαν και «ηκρωτηρίασται το κάλλος της», όλοι μαζί-«είμαστε στο εμείς»-ένδοξοι και άδοξοι να τρέξουμε να την αναστυλώσουμε, όπως έπραξαν τότε οι Ρωμιοί πρόγονοί μας.

Δημήτρης Νατσιός

δάσκαλος-Κιλκίς

http://www.antibaro.gr/article/27524

ΚΥΡΑ ΑΔΑΜ : Η απόκρυψη των ελληνικών παραχωρήσεων στην Άγκυρα

Η κυβέρνηση έχει ενεργοποιήσει πλέον όλα τα μέσα και όλους τους τρόπους, ενώ προχωρά παράλληλα και σε συγκεκριμένες πράξεις, προκειμένου να πείσει την ελληνική κοινή γνώμη ότι «είναι λάθος» όσα – ορθώς –αυτή γνωρίζει περί πλήρους υφαλοκρηπίδας και ΑΟΖ όλων ανεξαιρέτως των κατοικημένων ελληνικών νήσων και ακόμα περί της πλήρους εθνικής κυριαρχίας και κυριαρχικών δικαιωμάτων στα νησιά του Αιγαίου.

Αυτό «το τιτάνιο» έργο που έχει αναλάβει εργολαβικώς η κυβέρνηση της Ν.Δ. έχει – εμφανή πλέον- και περιεχόμενο και στόχο και όφελος.

Το περιεχόμενο αφορά σε ηθελημένες και οικειοθελείς ελληνικές «εκπτώσεις» σε εθνική κυριαρχία και κυριαρχικά δικαιώματα απέναντι στην Τουρκία.

Ο στόχος αφορά στην αποδοχή από την Άγκυρα του Τ. Ερντογάν έναρξης ενός διμερούς πολιτικού διαλόγου με πιθανή πολιτική συμφωνία ανάμεσα στις δύο χώρες.

Το όφελος αφορά στην επιδιωκόμενη «προσωπική επιτυχία» του πρωθυπουργού, που μόνον αυτός θα καθίσει στο τραπέζι των συνομιλιών τον Ερντογάν, έστω και με «εθνικές εκπτώσεις» σε βάρος ελληνικών κυριαρχικών δικαιωμάτων υπέρ της Τουρκίας.

Προς τούτο, η κυβέρνηση επιχειρεί να χρησιμοποιήσει ως «εργαλεία» ορισμένα θέματα-ταμπού για την ελληνική κοινή γνώμη, που αφορούν στην εθνική κυριαρχία και τα κυριαρχικά δικαιώματα, όπως είναι η περίπτωση του Καστελόριζου, το οποίο η ίδια η κυβέρνηση απομάκρυνε από το Αιγαίο και το έβαλε στη Μεσόγειο κοντά στην Τουρκία εν αγνοία των Ελλήνων, «διευκολύνοντας» έτσι συμφέροντα της Τουρκίας στην περιοχή.

Έτσι προτού στεγνώσει το μελάνι της ελληνο-ιταλικής συμφωνίας (με το πρώτο «πετσόκομμα» ελληνικής υφαλοκρηπίδας και ΑΟΖ και ελληνικής ζώνης αλιείας σε νησιά του Ιονίου, που πλασαρίστηκε και ως εθνική επιτυχία), κυβερνητικοί παράγοντες και κυρίως οι επιστημονικοί σύμβουλοι της κυβέρνησης ξεκίνησαν μια καλά προετοιμασμένη εκστρατεία μέσω των ΜΜΕ, προκειμένου να λανσάρουν τον -ανύπαρκτο στο Δίκαιο της Θάλασσας -όρο περί «περιορισμένης επήρειας» νήσων σε υφαλοκρηπίδα και ΑΟΖ. Με άλλα λόγια, κουτσούρεμα εθνικών κυριαρχικών δικαιωμάτων σε βάρος της χώρας και υπέρ της Τουρκίας.

Σημειώνεται ότι οι ίδιοι επιστημονικοί- και τώρα- κυβερνητικοί σύμβουλοι ανακάλυψαν τον καινοφανή όρο και την περιρρέουσα φιλολογία του μόνον επί ημερών κυβέρνησης Κ. Μητσοτάκη, διότι ουδέποτε στο παρελθόν είχαν ξιφουλκήσει τουλάχιστον δημοσίως περί αυτού.

Στο επίκεντρο της «περιορισμένης επήρειας» της ΥΦ/ΑΟΖ βρέθηκε στα γρήγορα το Καστελόριζο, για το οποίο όλοι τώρα συμφωνούν μεταξύ τους (;) ότι δεν έχει πλήρη δικαιώματα σε ΑΟΖ/ΥΦ, διότι «βρίσκεται πολύ κοντά στις τουρκικές ακτές και πολύ μακριά από τις ελληνικές».

Έτσι ξαφνικά και με κατάφωρη παραβίαση του Δικαίου της Θάλασσας από την Ελλάδα σε βάρος κυριαρχικών δικαιωμάτων της υπέρ της Τουρκίας, εισήχθη το εργαλείο… της μεζούρας για τη μέτρηση των κυριαρχικών δικαιωμάτων της χώρας.

Πρόσφατο και κραυγαλέο παράδειγμα η συνέντευξη στην Κρήτη TV του Χρήστου Ροζάκη, καθηγητή Διεθνούς Δικαίου, πρώην υφυπουργού Εξωτερικών επί Σημίτη και προέδρου του Επιστημονικού Συμβουλίου του ΥΠΕΞ μέχρι… την επαύριον της συνέντευξης αυτής, αφού η κυβέρνηση Μητσοτάκη δεν ανανέωσε τη θητεία του.

Ο κ. Ροζάκης κούνησε αυστηρά το δάκτυλό του στην ελληνική κοινή γνώμη, υποστηρίζοντας ότι είναι «μαξιμαλιστική» η ελληνική θέση ότι όλα τα νησιά έχουν πλήρη ΑΟΖ – και έτσι «αποκλείει τη διαπραγμάτευση», είπε.

Επέμεινε ακόμα ότι η νομολογία του Διεθνούς Δικαστηρίου δε δίνει απόλυτη επήρεια ΑΟΖ σε εκδικασθείσες υποθέσεις νήσων, λαμβάνοντας υπόψη το στοιχείο της απόστασης και της θέσης του κάθε νησιού, έστω και αν δεν υπάρχει ανάλογος περιορισμός στο Δίκαιο της Θάλασσας (σ.σ. Όμως, το Διεθνές Δικαστήριο στις μέχρι τώρα αποφάσεις του εκδικάζει αν ένα νησί έχει ή δεν έχει ΑΟΖ και δεν έχει πάρει τη μεζούρα για να μετρά τις αποστάσεις).

Ο κ. Ροζάκης, κάνοντας πρακτική εφαρμογή της άποψής του, δήλωσε ευθέως, χωρίς να το αιτιολογήσει ούτε στιγμή, ότι το Καστελόριζο «δεν ανήκει στα Δωδεκάνησα,» λόγω της μεγάλης απόστασης μεταξύ Ρόδου – Καστελόριζου και της ασφυκτικής εγγύτητας με τις τουρκικές ακτές.

Η συνέντευξη του κ. Ροζάκη έκανε ζημιά στην κυβέρνηση, διότι αποκάλυψε εμμέσως αλλα σαφώς ότι η κυβέρνηση έχει ήδη αποσπάσει το Καστελόριζο από το Αιγαίο και το έχει… πετάξει στη Μεσόγειο και ότι στα σοβαρά πιστεύει ότι το νησί έχει κουτσουρεμένη ΑΟΖ/ΥΦ, δηλαδή κουτσουρεμένα εθνικά κυριαρχικά δικαιώματα λόγω… μεζούρας.

Απορία και ερωτηματικά έχει προκαλέσει και η αναφορά της Προέδρου της Δημοκρατίας, κας Σακελλαροπούλου, η οποία κατά την πρόσφατη επίσκεψή της στο Αγαθονήσι δήλωσε: «Μπορεί το νησί να βρίσκεται μακριά από την ηπειρωτική Ελλάδα, αλλά διατήρησε ανέπαφους τους δεσμούς του με την υπόλοιπη χώρα…» ωσάν η κα Σακελλαροπούλου να απευθυνόταν σε Έλληνες μετανάστες στη μακρινή Αυστραλία.

Όμως, η προετοιμασία για το κουτσούρεμα των εθνικών κυριαρχικών δικαιωμάτων έχει, δυστυχώς, ξεκινήσει από παλιά, πάντα μακριά από τα φώτα της δημοσιότητας και της επίσημη ενημέρωσης της κοινής γνώμης.

Το νήμα οδηγεί πίσω, επί κυβέρνησης Ν.Δ. και πάλι. Τότε, κατά τη διάρκεια ενός ακόμα γύρου των υπεράριθμων «Διερευνητικών Επαφών Ελλάδας – Τουρκίας (σ.σ. μια μαύρη τρύπα μυστικών ελληνο-τουρκικών διαβουλεύσεων από το 2000 και μετά, για τις οποίες κανείς δε μιλά και κανείς δεν ενημερώνει κανέναν), η τότε ελληνική κυβέρνηση αποφάσισε ότι το Καστελόριζο δεν αποτελεί συνέχεια της Δωδεκανήσου και δεν ανήκει στο Αιγαίο.

Μια δεκαετία περίπου αργότερα, τον Οκτώβριο του 2019, η κυβέρνηση Μητσοτάκη επισήμως απέσπασε το Καστελόριζο από το Αιγαίο και το πέταξε στη Μεσόγειο δίπλα στην Τουρκία προς τέρψη του Ερντογάν, ώστε αυτός να το εκμεταλλευθεί και να φτιάξει στη συνέχεια το τουρκο-λυβικό Σύμφωνο.

Ο ΥΠΕΞ Ν Δένδιας, στις 10 Οκτωβρίου 2019, σε απάντησή του στη Βουλή, αποκάλυψε ότι η περιοχή ανατολικά της Ρόδου, δηλαδή Καστελόριζο- Στρογγύλη, δεν ανήκει στο Αιγαίο, αλλά στη Μεσόγειο και γι’ αυτό βρίσκεται εκτός του πεδίου εφαρμογής του Μνημονίου Παπούλια – Γιλμάζ, και Μπακογιάννη- Γκιούλ. Επομένως, η κυβέρνηση Μητσοτάκη έχει ήδη ξεκολλήσει την περιοχή του Καστελόριζου από το Αιγαίο και το έχει πετάξει στην Αν. Μεσόγειο… χωρίς καμία απολύτως αντίδραση από τα κόμματα της αντιπολίτευσης.

Τις προηγούμενες ημέρες ο αρχηγός ΓΕΕΘΑ κ. Φλώρος διαβεβαίωσε τους Έλληνες πολίτες ότι πρώτα θα κάψει και μετά θα αναγνωρίσει όσους επιχειρήσουν να πατήσουν σε ελληνικό έδαφος. Η δήλωση αυτή προφανώς έκανε όλο το ΥΠΕΞ και ΥΕΘΑ της Τουρκίας να γελούν, διότι ο κ. ΑΓΕΕΘΑ ουδόλως δείχνει να θεωρεί ελληνική κυριαρχία τα χωρικά ύδατα και εναέριο χώρο, τα οποία ουδόλως μνημόνευσε στη δήλωσή του.

Σκόπιμο λάθος ή όχι, η δήλωση αυτή αποτυπώνει την πραγματικότητα στο Αιγαίο, με την κυβέρνηση να αποκρύπτει σήμερα ότι η Τουρκία έχει καταλάβει σε μόνιμη βάση ελληνική κυριαρχία σε 6 νησιά του Αιγαίου, ήτοι Σαμοθράκη, Λήμνος, Μελαμπιούς, Άη Στράτης, Χταπόδια, Αντίψαρα.

Δια του λόγου το αληθές η Τουρκία από τις 15-30 Ιουνίου με τη ΝΟΤΑΜ Α 2898/20 εκτέλεσε παρανόμως στρατιωτική άσκηση με πυρά, με επίκεντρο τον Άη Στράτη, καταλαμβάνοντας ελληνική κυριαρχία. Η ΥΠΑ με τη ΝΟΤΑΜ, Α 1728/20, αρνήθηκε να εκδώσει διεθνή αγγελία για την εκτέλεση της τουρκικής άσκησης με το αιτιολογικό ότι «(η τουρκική άσκηση) επικαλύπτει περιοχή εθνικής κυριαρχίας της Ελλάδας».

Η Τουρκία αγνόησε την ελληνική αντίδραση, εκτέλεσε κανονικά την άσκησή της, καταπατώντας ελληνική εθνική κυριαρχία στο μέσο του Αιγαίου. Η κυβέρνηση απέκρυψε το γεγονός ότι η Τουρκία καταλαμβάνει ελληνική κυριαρχία στο Κεντρικό Αιγαίο και επιπροσθέτως καταπάτησε η ίδια σε βάρος της Ελλάδας το Μνημονικό Παπούλια-Γιλμάζ.

Ως γνωστόν, από το 1988 Ελλάδα και Τουρκία έχουν συμφωνήσει να μην εκτελούν στρατιωτικές ασκήσεις που απαιτούν έκδοση ΝΟΤΑΜ στα διεθνή ύδατα και το διεθνή εναέριο χώρο του Αιγαίου στη διάρκεια της αιχμής της τουριστικής περιόδου και των κυριότερων εθνικών και θρησκευτικών εορτών.

Η Τουρκία έχει ήδη καταστρατηγήσει το Μνημόνιο, στέλνοντας στο καλάθι των αχρήστων τη μόνη μακρόχρονη και εν ισχύ διμερή συμφωνία ανάμεσα στις δύο χώρες.

Το αξιοσημείωτο είναι ότι και η Αθήνα «ξέχασε» στην απαντητική της ΝΟΤΑΜ να υπενθυμίσει στην Άγκυρα τη διαρκή δέσμευσή της έναντι του Μνημονίου Παπούλια – Γιλμάζ, αφήνοντας έτσι ανοιχτό το δρόμο της αχρήστευσης, δηλαδή της κατάργησής του.

Της Κύρας Αδάμ

tharrosnews.gr

https://www.triklopodia.gr/κυρα-αδαμ-η-απόκρυψη-των-ελληνικών-παρ/

Τα υπόγεια

Φθηνότερα τα νοίκια στα υπόγεια εκείνα τα χρόνια με τα μίνι παράθυρα
από όπου έβλεπες μόνο τα παπούτσια των περαστικών.
Πρόβλημα με τις βροχές αλλά και με τον βόθρο όταν ξεχείλιζε και η γειτονιά
και πάλι σε ρόλο πυροσβέστη.
Καθόντουσαν θυμάμαι και έπλεκαν ή κένταγαν οι γειτόνισες όταν έπιανε
η βροχή και σηκωνότανε αυτή που έμενε σε υπόγειο να φύγει και οι άλλες
της έλεγαν..."...θάχουμε το νού μας βάλε και συ μια φωνή..."
Ένα τσίγκο έβαζαν στα σκαλιά αλλά όταν είχε μπόρα τι να κρατήσει.
Τρέχανε από την γειτονιά με τους κουβάδες και τις γαλότσες.
Οι γαλότσες για μικρούς και μεγάλους ήταν απαραίτητο εξάρτημα
λόγω των χωματόδρομων-χειμάρρων αλλά και για τις έκτακτες συνθήκες.
Δεν ήταν λίγες φορές που γέμιζαν νερά και τα δωμάτια της αυλής
και έβλεπες την κουρελού να ταξιδεύει και τα παπούτσια βαρκούλες.
Το χειρότερο ήταν ο άτιμος ο βόθρος που μονίμως ήταν γεμάτος
και με την βροχή ξεχείλιζε με ότι αυτό σήμαινε για τους ενοίκους της αυλής
και ήθελε λεφτά ο ΑΧΟΡΤΑΓΟΣ κάθε μήνα και εκεί υπήρχαν
οι παρεξηγήσεις.
Διάλογοι....
"Ο απέναντι τον αδειάζει αργά και που...."
"Κάπου βρήκε διέξοδο και φεύγει..."
"Ναι στα θεμέλια του διπλανού..."
Στα υπόγεια το χαρακτηριστικό ήταν η μυρουδιά από την μούχλα
λόγω της υγρασίας χωρίς και τα δωμάτια της αυλής βέβαια να διαφέρουν
και πολύ.
Όταν πήγαινες να νοικιάσεις ένα δωμάτιο εκτός από το ποσόν
του ενοικίου ρωτούσες κάθε πότε αδειάζουν βόθρο και πόσο
θα πληρώνεις στην μεριά σου.
Φυσικά η απάντηση ήταν άλλα λόγια ν΄αγαπιόμαστε.
Σε ένα από τα υπόγεια της Ι.Δροσοπούλου ζούσε σε μεγάλη
ηλικία μια γνωστή πρωταγωνίστρια του θεάτρου μόνη της.
Γλυκύτατος άνθρωπος πάντα με το χαμόγελο παρ΄όλες τις
οικονομικές δυσκολίες της.
Φαινότανε το κεφάλι της από το παράθυρο όπου  καθότανε
χαμογελαστή.
Ήξερε ότι θα περνούσαν και κάποιοι που την γνώριζαν...
Έσκυβες λίγο και την χαιρετούσες...την ευχαριστούσε έκανε
σαν μικρό παιδί.
Την συντηρούσε ένας μύθος του Ελληνικού θεάτρου και κινηματογράφου
πολύ διακριτικά πληρώνοντας το ενοίκιο αλλά και άνθρωπο
για να την φροντίζει.

Πίσω στα παλιά

https://pisostapalia.blogspot.com

Ἡ δύναμις τοῦ κακοῦ

ΚΥΡΙΑΚΗ Ε΄ ΜΑΤΘΑΙΟΥ
12 ΙΟΥΛΙΟΥ 2020
Ἀπόστολος: Ρωμ. ι΄ 1 – 10
Εὐαγγέλιον: Ματθ. η΄ 28- θ΄ 1
Ἦχος: δ΄.-Ἑωθινόν: Ε΄
ΔΙΔΑΓΜΑΤΑ ΕΚ ΤΟΥ ΕΥΑΓΓΕΛΙΟΥ

“ἐπίτρεψον ἡμῖν ἀπελθεῖν

εἰς τὴν ἀγέλην τῶν χοίρων” (Ματθ. Η΄ 31)

Ἡ Θεία ἐξουσία

Δύο ταλαίπωροι ἄνθρωποι “ὑποδέχονται” τὸν Κύριο, ὅταν Αὐτὸς ἔρχεται εἰς τὴν “χώραν τῶν Γεργεσηνῶν”! Δύο ἄνθρωποι κατεχόμενοι ὑπὸ ἀκαθάρτων πνευμάτων, οἱ ὁποῖοι κατοικοῦν εἰς τὰ

μνήματα καί, ὡς τοὺς ὀνομάζει τὸ ἱερὸν κείμενον, εἶναι “χαλεποὶ λίαν”. Δηλαδή, μὲ τὴν δύναμιν τῶν δαιμόνων, εἶναι πολὺ ἐπικίνδυνοι διὰ τοὺς ἀνθρώπους! Ἦτο ἀδύνατον εἰς τὸν οἷονδήποτε, νὰ πλησιάσῃ εἰς τὸ μέρος ἐκεῖνο εἰς τὸ ὁποῖον διέμενον καὶ ἦσαν, …“ὁ φόβος καὶ τρόμος” διὰ τούς… πάντας! Ὁ Κύριος τοὺς πλησιάζει καὶ οἱ δαίμονες αἰσθανόμενοι τὴν ἀδυναμίαν τους πρὸ τοῦ Θεανθρώπου Ἰησοῦ Χριστοῦ, …τρέμουν εἰς τὴν παρουσίαν Του! “Τί ἡμῖν καὶ σοί, Ἰησοῦ υἱὲ τοῦ Θεοῦ; ἦλθες ὧδε πρὸ καιροῦ βασανίσαι ἡμᾶς;” Δηλαδή, “Τὶ ἔχεις μαζί μας Ἰησοῦ, Υἱὲ τοῦ Θεοῦ; Ἦλθες ἐδῶ πρὶν ἀπὸ τὴν κρίσιν καὶ ὁριστικὴν καταδίκην μας, διὰ νὰ μᾶς βασανίσῃς;».

Ἐδῶ, πρὸ τοῦ Κυρίου… τελειώνει ἡ δύναμίς των! Παύουν νὰ ἀπειλοῦν…! Ἀδυνατοῦν νὰ ἐπιτεθοῦν καὶ νὰ κακοποιήσουν…! Δὲν τολμοῦν νὰ κάνουν τό… παραμικρόν, καὶ ἀντιθέτως τρέμουν…, ὅπως προείπομεν! Παρακαλοῦν καὶ ἱκετεύουν τὸν Κύριον νὰ τοὺς ἐπιτρέψῃ νὰ ἔμβουν εἰς τοὺς βόσκοντας χοίρους καί …περιμένουν νὰ ἀκούσουν τὸ τί θὰ τοὺς ὁρίσῃ ὁ Χριστός! Ἡ δαιμονικὴ ἐξουσία ἐκμηδενίζεται καὶ τὰ ἀποτρόπαια αὐτὰ καὶ πονηρὰ πνεύματα, …περιμένουν, ἁπλῶς, τὴν ἐπιτίμησιν καὶ τιμωρίαν των ὑπὸ τοῦ Θεοῦ. Λέγομεν ταῦτα, διότι ἀκούεται συχνῶς, ὅτι ὑπάρχουν (δῆθεν) αἱ δύο συγκρουόμεναι δυνάμεις (τοῦ καλοῦ καὶ τοῦ κακοῦ) καὶ ἄλλοτε ὑπερισχύει τὸ καλὸν καὶ ἄλλοτε τὸ κακόν. Ὡς θεωρία, ἡ ἀνωτέρω διατύπωσις, εἶναι ἀπολύτως λανθασμένη καὶ οὐδέποτε δύναται τὸ κακόν – ὡς διάβολος – νὰ ὑπερνικήσῃ τὸ καλόν (Θεόν). Ἐν προκειμένῳ δέ, βλέπομεν τοῦτο… ἐμφανέστατα!

Ἡ δύναμις τοῦ κακοῦ

Ἴσως ἐρωτήσουν τινές˙ “ὁ δαίμων εἶναι ἀνίσχυρος;”. Κατὰ τὸν Λόγον τοῦ Κυρίου, ἡ δύναμις τοῦ κακοῦ, – ἐν ὅσῳ ὁ ἄνθρωπος παραμένει εἰς τὴν προστασίαν καὶ ἀγάπην τοῦ Κυρίου, – δὲν δύναται νὰ τὸν ἀπειλήσῃ καὶ νὰ τοῦ προξενήσῃ τὸ παραμικρὸν κακόν! Ὅταν, ὅμως, ὁ ἄνθρωπος ἀπομακρύνεται ἀπὸ τὴν ἀγάπην καὶ προστασίαν τῆς Θείας Χάριτος, τότε ἡ δαιμονικὴ δύναμις ἐπιτίθεται κατὰ τοῦ ἀδυνάμου ἀνθρώπου καί… ἐξαφανίζει τοῦτον! Ὅταν “ὑπέστρεψαν… οἱ ἑβδομήκοντα μετὰ χαρᾶς λέγοντες· Κύριε, καὶ τὰ δαιμόνια ὑποτάσσεται ἡμῖν ἐν τῷ ὀνόματί σου”, ὁ Κύριος, ἐνισχύει τοὺς μαθητάς Του καὶ τοὺς ἰσχυροποιεῖ ἀπέναντι τῶν δαιμονίων, μὲ λόγους… μοναδικούς! “Ἰδοὺ δίδωμι ὑμῖν τὴν ἐξουσίαν τοῦ πατεῖν ἐπάνω ὄφεων καὶ σκορπίων καὶ ἐπὶ πᾶσαν τὴν δύναμιν τοῦ ἐχθροῦ, καὶ οὐδὲν ὑμᾶς οὐ μὴ ἀδικήσῃ” (Λουκ. Ι΄ 17-20). Εἰς ἐκεῖνον ποὺ ζητεῖ καὶ παρακαλεῖ τὸν Θεόν, τὸ κακὸν δὲν δύναται νὰ τὸν ἐνοχλήσῃ.

Τοῦτο, βλέπομεν, κατ᾿ ἐπανάληψιν καὶ εἰς τὴν ζωὴν τῶν Ἁγίων Ἀποστόλων, ἀλλὰ καὶ πολλῶν ἄλλων Ἁγίων. Ἡ θεραπεία τῶν δαιμονιζομένων – μετὰ τὴν Ἀνάληψιν τοῦ Κυρίου – συνεχίζεται ὑπὸ τῶν Ἁγίων Ἀποστόλων, ἀλλὰ μὲ τὴν Δύναμιν καὶ ὑπὸ τὸ Παντοδύναμον Ὄνομα τοῦ Κυρίου ἡμῶν Ἰησοῦ Χριστοῦ! Ὅταν δὲ τοῦτο ἐγένετο κάποτε ἐπιπολαίως καὶ χωρὶς τὴν δέουσαν σοβαρότητα καὶ ὑπὸ ἀναρμοδίων προσώπων, τότε ὁ δαίμων προέβη εἰς βαρείας βιαιοπραγίας. Τοῦτο βλέπομεν εἰς τὰς Πράξεις τῶν Ἀποστόλων, ὅταν “ἐπεχείρησαν… τινες υἱοὶ Σκευᾶ Ἰουδαίου ἀρχιερέως ἑπτά”, οἱ ὁποῖοι ἐθεώρησαν … ἁπλῆν τὴν ὑπόθεσιν τοῦ ἐξορκισμοῦ τῶν ἀκαθάρτων πνευμάτων καὶ τότε, “ἀποκριθέν… τὸ πνεῦμα τὸ πονηρὸν εἶπε· τὸν Ἰησοῦν γινώσκω καὶ τὸν Παῦλον ἐπίσταμαι· ὑμεῖς δὲ τίνες ἐστέ; Καὶ ἐφαλλόμενος ἐπ᾿ αὐτοὺς ὁ ἄνθρωπος, ἐν ᾧ ἦν τὸ πνεῦμα τὸ πονηρόν, καὶ κατακυριεύσας αὐτῶν ἴσχυσε κατ᾿ αὐτῶν, ὥστε γυμνοὺς καὶ τετραυματισμένους ἐκφυγεῖν ἐκ τοῦ οἴκου ἐκείνου” (Πράξ. ΙΘ΄ 13-16).

Συνεπῶς, ὁ δαίμων δὲν εἶναι ἀνίσχυρος, ὥστε νὰ δύναται ὁ καθεὶς νὰ … ἀστειεύεται μετ’ αὐτοῦ, ἀλλά, τοὐναντίον, εἶναι ἐπικίνδυνον καὶ “μυσαρὸν καὶ ἐβδελυγμένον καὶ ἀλλότριον καὶ μισάνθρωπον πνεῦμα“ (Εὐχὴ κατηχήσεως), τὸ ὁποῖον ἐὰν λάβῃ ἐξουσίαν παρὰ τοῦ Κυρίου, δύναται νὰ καταστρέψῃ τά… πάντα! Ἐὰν ἀνατρέξωμεν εἰς τὸ διδακτικὸν βιβλίον τῆς Παλαιᾶς Διαθήκης, τὸ ἐπονομαζόμενον… “Ἰώβ”, θὰ ἐννοήσωμεν καλῶς τὴν δύναμιν τοῦ διαβόλου, ὅταν οὗτος – ἔχων ἐξουσίαν παρὰ τοῦ Θεοῦ – ἐπιτίθεται κατὰ τοῦ δικαίου Ἰώβ! Ἐκίνησε κλέπτας καὶ δολοφόνους κατὰ τῶν ὑποστατικῶν, ἀλλὰ καὶ κατὰ τῶν ὑπηρετῶν τοῦ δικαίου, ἤγειρεν ἄνεμον καταστρεπτικόν, ὁ ὁποῖος ἰσοπέδωσε τὴν οἰκίαν, εἰς τὴν ὁποίαν εὐφραίνονταν τὰ τέκνα του καὶ κατεδαφίζων αὐτὴν ἐθανάτωσε καὶ τὰ δέκα παιδιά του, καί, τέλος, “ἔπαισε τὸν ᾿Ιὼβ ἕλκει πονηρῷ ἀπὸ ποδῶν ἕως κεφαλῆς” (Ἰὼβ Β΄ 7).

Ἡμεῖς ἀποφασίζομεν…!

Ἐκ τῶν ὅσων προείπομεν, ἀγαπητοί μου, εὐκόλως συνάγεται τὸ συμπέρασμα, ὅτι, ἀφ’ ἧς στιγμῆς ἐβαπτίσθημεν καὶ ἐχρίσθημεν εἰς τὸ Ὄνομα τοῦ Πατρὸς καὶ τοῦ Υἱοῦ καὶ τοῦ Ἁγίου Πνεύματος, εἴμεθα ὑπὸ τὴν σκέπην καὶ προστασίαν τοῦ Κυρίου μας. Ἀφ’ ἧς στιγμῆς ἀπετάχθημεν “τὸν σατανᾶν καὶ πᾶσι τοῖς ἀγγέλοις αὐτοῦ καὶ πᾶσι τοῖς ἔργοις αὐτοῦ καὶ πάσῃ τῇ λατρείᾳ αὐτοῦ καὶ πάσῃ τῇ πομπῇ αὐτοῦ” (Ἀπόταξις κατηχουμένου) καὶ συνετάχθημεν τῷ Χριστῷ, ὁ Κύριος ἔδωκεν εἰς ἡμᾶς τὴν δύναμιν – ἐν τῷ Ὀνόματι Αὐτοῦ – νὰ εἴμεθα ἰσχυρότεροι τοῦ… πονηροῦ καὶ οὗτος νά… τρέμῃ ἡμᾶς καὶ ὄχι ἡμεῖς αὐτόν! Ἀλλὰ προσοχή…! Αὕτη ἡ ὑπερίσχυσις ἡμῶν ἰσχύει ἐν ὅσῳ εὑρισκόμεθα ἀγωνιζόμενοι πλησίον τοῦ Κυρίου καὶ ὑπὸ τὴν προστασίαν Του! Ἐὰν ἀρνηθῶμεν τὸν Κύριον καὶ τὰς ἐντολὰς Του…, ἐὰν παραβιάσωμεν τὰς ὑποσχέσεις ποὺ τοῦ ἐδώσαμεν…, ἐὰν ὑποταχθῶμεν εἰς τὸν πειρασμὸν καὶ ἐπιλέξωμεν τὰς ἁμαρτίας καὶ τὰς παραβιάσεις τοῦ Θείου Νόμου, τότε… σκληρὸν μέν, ἀλλὰ πρέπει νὰ τὸ εἴπωμεν, … δίδομεν μόνοι μας τὴν ἐξουσίαν εἰς τοῦτο τὸν κατηραμένον νὰ μᾶς ἐξουσιάζῃ…! Συνεπῶς… ἡμεῖς ἀποφασίζομεν!

Ἀρχιμ. Τιμόθεος Γ. Παπασταύρου

Ἱεροκήρυξ Ἱερᾶς Μητροπόλεως Πατρῶν

πηγή:  orthodoxostypos.gr

http://makkavaios.blogspot.com/2020/07/blog-post_58.html#more

Κόντογλου: «Στὴ μέση στεκότανε, σὰν ἥλιος, ἡ Ἁγιὰ Σοφιά, καὶ γύρω της ἤτανε σκορπισμένες οἱ ἄλλες ἐκκλησιὲς μὲ τοὺς χρυσοὺς κουμπέδες»

Toυ Φώτη Κόντογλου

Τί ἤτανε, ἀληθινά, ἐκεῖνο τὸ Βυζάντιο, ἐκείνη ἡ Κωνσταντινούπολη; Παραμυθένιος κόσμος! […] Στὰ χρόνια τῶν Βυζαντινῶν «ἡ βασιλεύουσα πόλις» θὰ εἶχε μία ἐξωτικὴ καὶ ἀλλόκοτη μεγαλοπρέπεια. Χίλιοι κουμπέδες (τροῦλλοι) καταχρυσοὶ λαμποκοπούσανε μέσα στὴ βλογημένη αὐτὴ ἀφεντοπολιτεία. Στὴ μέση στεκότανε, σὰν ἥλιος, ἡ Ἁγιὰ Σοφιά, καὶ γύρω της ἤτανε σκορπισμένες οἱ ἄλλες ἐκκλησιὲς μὲ τοὺς χρυσοὺς κουμπέδες, σφαῖρες οὐράνιες, ποὺ λὲς καὶ γυρίζανε γύρω στὸν ἥλιο […]. Τὸ Σαββατόβραδο, κατὰ τὸ δειλινό, ἡ ἀτμόσφαιρα γέμιζε ἀπὸ τὴ γλυκειὰ βουὴ ποὺ κάνανε χιλιάδες καμπάνες καὶ ποὺ ἀνέβαινε σὰν ψαλμωδία ἀπάνω ἀπὸ τὴν ἁγιασμένη πολιτεία, ἀπὸ τὴ Νέα Σιὼν, «ἦχος καθαρὸς ἑορταζόντων». Πανηγυρικὴ μεγαλοπρέπεια! Μόνο τὸ Βυζάντιο κατέβασε στὴ γῆ τὴν οὐράνια ἁρμονία. Γιὰ τοὺς Βυζαντινούς, ἡ πατρίδα τους ἤτανε ἡ Κιβωτὸς τῆς ἀληθινῆς θρησκείας, καὶ εἴχανε πόθο νὰ τραβήξουνε μέσα σ’ αὐτὴ ὅλα τὰ ἔθνη τῆς γῆς, καὶ νὰ τὰ σώσουνε φωτισμένα ἀπὸ τὸ ἀνέσπερο φῶς τοῦ Εὐαγγελίου […]. Στὸ Βυζάντιο ἡ θρησκεία βασίλευε ἀπάνω σὲ ὅλα. Μὲ ὅλη τὴ ζωηρὴ δραστηριότητα ποὺ εἴχανε οἱ Βυζαντινοὶ στὰ ἐγκόσμια, ἡ σκέψη τους καὶ ἡ καρδιά τους ἤτανε πάντα γυρισμένη στὴν ἄλλη ζωή, στὴν αἰώνια ζωή […].

Ἀπάνω στὸ Βυζάντιο ἤτανε γραμμένος ὁ λόγος τοῦ Παύλου: «ὁ καυχώμενος, ἐν Κυρίῳ καυχάσθω». Ὅλες οἱ καρδιές, ἀπὸ τὸν βασιλιὰ ὣς τὸν πιὸ φτωχὸ καντηλανάφτη ἢ βαρκάρη, ἢ στρατιώτη ἢ ξωχάρη, αὐτὰ τὰ λόγια εἴχανε μέσα. Ἡ προσευχὴ ἤτανε ἡ ζωή τους. Καὶ ἡ τυπικὴ ἀκόμα εὐσέβεια σὲ κάποιους αὐτοκράτορες ἢ ἄρχοντες, δείχνει πὼς ὑποταζόντανε στὸν πνευματικὸ νόμο τῆς θρησκείας κι ἐκεῖνοι ποὺ δὲν ἤτανε σὲ θέση νὰ τὸν νοιώσουνε καὶ νὰ εὐφρανθοῦνε ἀπὸ τὴ γλυκύτητα «τοῦ ζῶντος ὕδατος τοῦ ἀλλομένου εἰς ζωὴν αἰώνιον». Ἀκόμα κι ἐκεῖνοι ποὺ δὲν μπορούσανε νὰ νικήσουνε τὴ φυσικὴ κακία τους, ἤτανε εὐλαβεῖς, ἕνα πρᾶγμα παράδοξο. Ὁ Νικηφόρος Φωκᾶς ἔκανε κάθε μέρα τὴν προσευχή του, καὶ στὸν πόλεμο φοροῦσε ἀπὸ μέσα, κάτω ἀπὸ τὸν θώρακά του ἕνα παλιοράσο τοῦ θείου του ἀσκητῆ Γεωργίου τοῦ ἐν τῷ Μαλεῷ ποὺ εἶχε ἁγιάσει, γιὰ νὰ τὸν φυλάγει. Ὁ Ἀλέξιος Κομνηνὸς ὅποτε ἤτανε νὰ πάγει σὲ καμμιὰ ἐκστρατεία, ἔβαζε τὰ πολεμικὰ σχέδιά του κάτω ἀπὸ τὴν ἁγία Τράπεζα, κι ὅλη τὴ νύχτα προσευχότανε γονατιστὸς ἀπάνω στὰ σκαλοπάτια τοῦ ἱεροῦ, καὶ τὸ πρωὶ ἔπαιρνε τὸ σχέδιο ποὺ ἔβγαινε κάτω ἀπὸ τὸ σκέπασμα τῆς ἁγίας Τράπεζας, γιατί πίστευε πὼς τοῦ τὸ ἔδινε ὁ ἀρχάγγελος Μιχαήλ.

Ὁ Ἰωάννης Τσιμισκὴς γονάτιζε σὰν παιδὶ μπροστὰ στὴν ἁγία Τράπεζα τῆς Ἁγίας Σοφίας παρακαλῶντας μὲ δάκρυα νὰ τοῦ δώσει ὁ Θεὸς ἕναν ἄγγελο φύλακα ποὺ νὰ τὸν φωτίζει κατὰ τὸν πόλεμο.Ὅσο σφίγγεται τὸ Βυζάντιο ἀπὸ τοὺς βαρβάρους, κι ὅσο ἡ ψυχὴ ὑποφέρνει καὶ πονᾶ, τόσο γυρίζει τὰ μάτια του κατὰ τὸν οὐρανό. Ὁ βασιλιᾶς Θεόδωρος Δοῦκας ὁ Λάσκαρις συνέθεσε τὸν Μέγαν Παρακλητικὸ Κανόνα στὴν Παναγία, ποὺ εἶναι γεμάτος ἀπὸ συντριβή, ταπείνωση καὶ πίστη. Ὁ Λέων ὁ Σοφὸς ἐποίησε τὰ ἐξαίσια Ἑωθινὰ ποὺ τὰ ψέλνουνε στὸν ὄρθρο κάθε Κυριακὴ καὶ ὁ γιός του Κωνσταντῖνος φιλοτέχνησε τὰ Ἐξαποστειλάρια. Κι ἄλλοι πολλοὶ βασιλιάδες ψέλνανε ἢ ὑμνογραφούσανε. Ἀλλὰ καὶ οἱ ὁμιλίες ποὺ κάνανε στοὺς στρατιῶτες καὶ στὸν λαό, εἴχανε κι ἐκεῖνες ὕφος θρησκευτικὸ κι ἤτανε γεμάτες εὐλάβεια καὶ πίστη. Ὁ πικραμένος λόγος ποὺ ἔβγαλε ὁ τελευταῖος βασιλιᾶς τοῦ Βυζαντίου, Κωνσταντῖνος ὁ Παλαιολόγος, ἤτανε σὰν νεκρώσιμο τροπάρι. Τὸ Βυζάντιο εἶναι ἡ προεικόνιση ἀπάνω στὴ γῆ τῆς βασιλείας τῶν οὐρανῶν, ὅσο ἤτανε δυνατὸ νὰ πραγματοποιηθεῖ ἀπὸ τὴν ἀνθρώπινη ἀτέλεια μέσα στὸν κόσμο τῆς φθορᾶς.

Μυστικὰ Ἄνθη, Ἐκδόσεις Ἀδερφῶν Παπαδημητρίου, σ.93-98

https://enromiosini.gr/arthrografia/κόντογλου-στὴ-μέση-στεκότανε-σὰν-ἥ/

Η τουρκιά μας απειλή και δεν είναι αστείο.

Ξαφνικά αυτοί που θέλουν να διώξουν το χριστιανισμό από την Ελλάδα " μαλώνουν "τον Τούρκο που θέλει την ΑΓΙΑ ΣΟΦΙΑ να την κάνει τζαμί.  Η υποκρισία στο μεγαλείο της . Μαλώνουμε για κάτι που κάνει μια χώρα στην επικράτεια της .
ΛΟΙΠΟΝ !
Ας σεβαστούμε της αξίες της χώρας μας . Ας φυλάξουμε τα σύνορα της πατρίδας μας  . Ας ασχοληθούμε με τα προβλήματα των Ελλήνων που 10  χρόνια έχουν χάσει το μυαλό τους . ΨΩΜΙ ΠΑΙΔΕΙΑ ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ .

Απειλούμαστε από τους τουρκους ας το καταλάβουμε πριν είναι αργά.   

Ο ερτογαν βαράει νταούλι και εμείς χορεύουμε.

Ασφαλώς και παραφράζω  την δήλωση Ελληνα πολιτικού αρχηγού που είχε πει το παραπάνω.
Όμως δεν έχει καμιά σημασία στο σημείωμα μου ούτε ο ένας ούτε ο άλλος.
Τεράστια σημασία έχει η διαφύλαξη των εθνικών συνόρων της Ελλάδος σε στεριά και θάλασσα.
Προσωπικά για μένα αυτό έχει σημασία.

Νικηταράς ο ανιδιοτελής ήρωας

Του Γιώργου Ν. Παπαθανασόπουλου

          Ο Δημήτριος Γρ. Καμπούρογλου (1852-1942), ιστοριοδίφης, λογοτέχνης και δημοσιογράφος, εκφώνησε στην Ακαδημία των Αθηνών τον πανηγυρικό για την Επανάσταση του 1821, στις 25 Μαρτίου του 1927, έτους που εξελέγη Ακαδημαϊκός. Η παρθενική του ομιλία είχε θέμα «Η αφιλοκέρδεια του Νικηταρά». Σε αυτήν σημείωσε ότι ο Νικηταράς διαισθητικά ένιωθε τη συνέχεια του Έθνους, έβλεπε ότι όπως οι αρχαίοι Έλληνες πολέμησαν τους Πέρσες έτσι και αυτός πολεμάει τους Οθωμανούς. Στη νικηφόρα για τους Έλληνες μάχη των Δολιανών φώναξε προς τους υποχωρούντας Τούρκους: «Σταθείτε μωρέ Πέρσες να πολεμήσουμε». Το ίδιο έκανε και στα Δερβενάκια. Επετέθη στους Τούρκους κραυγάζοντας προς τους συμμαχητές του: «Χτυπάτε τους Πέρσες»…

          Για την ανιδιοτέλεια του Νικηταρά ο Καμπούρογλου ανέφερε το γεγονός, που συνέβη μετά τη μάχη των Δερβενακίων. Τα λάφυρα ήσαν πάρα πολλά. Ο Δράμαλης τα είχε από τον θησαυρό του Αλή Πασά. Ο Κολοκοτρώνης έστειλε στην Τρίπολη τα περισσότερα, όμως έμεινε για τους πολεμιστές ένας μεγάλος σωρός. Όταν άρχισε η μοιρασιά παρατηρήθηκε η απουσία του Νικηταρά. Δεν θέλησε να συμμετάσχει στο μοίρασμα… Τότε όλοι οι πολεμιστές του ζήτησαν να πάρει κάτι κι αυτός, γιατί δεν αισθάνονταν καλά να μην πάρει τίποτε ο εκ των πρωταγωνιστών της νικηφόρας μάχης, που από τη δράση του σ’ αυτήν πήρε το όνομα «Τουρκοφάγος». «Ο Κολοκοτρώνης ο εγκέφαλος, ο Νικηταράς το σπαθί», όπως είπαν.

Τελικά δέχθηκε να πάρει μια σέλα, μια ξυλόγλυπτη ταμπακέρα και ένα όμορφο σπαθί. Δεν κράτησε τίποτε για τον εαυτό του. Τη σέλα δώρισε σε έναν φίλο του συμπολεμιστή. Την ταμπακέρα έστειλε στη  σύζυγό του Αγγελία, κόρη του καπετάν Ζαχαριά, μαζί με μιαν επιστολή, που της έγραφε: «Τη στέλνω σε σένα, π’ αγαπώ ύστερα από την Πατρίδα. Λάβε την για να με θυμάσαι». Το όμορφο σπαθί το έστειλε στην Ύδρα, «για τις ανάγκες του στόλου», όπως έγραψε στους εκεί προεστούς, μια και δεν είχε χρήματα. Οι Υδραίοι συγκινήθηκαν από τη χειρονομία και του το έστειλαν πίσω, γράφοντάς του: « Αυτό το σπαθί έχει αξία μόνον όταν το κρατεί στο χέρι του ο Νικηταράς».

Στα «απομνημονεύματά» του ο Νικήτας Σταματελόπουλος, που τα έγραψε καθ’ υπαγόρευσή του ο Γ. Τερτσέτης, γράφει: «Γεννήθηκα (Σημ.  το 1782) στο χωριό Μεγάλη Αναστάσοβα αποδώθε του Μυστρά προς την Καλαμάτα. Ο προπάππος μου ήταν προεστός και ο πατέρας μου έφυγε 16 χρονών και επήγε με τα ρούσικα στρατεύματα στην Πάρο και ήταν πολεμικός. Τον εσκότωσαν στην Μονεβασιά μαζί μ’ έναν αδελφό μου και μ’ ένα κουνιάδο μου. Από 11 χρονών μαζί με τον πατέρα μου έσερνα άρματα». Ήταν ανεψιός του Κολοκοτρώνη. Ο πατέρας του Σταματέλος παντρεύτηκε την Σοφία Καρούτσου, αδελφή της γυναίκας του Κολοκοτρώνη.

Πλην της αφιλοκέρδειας του ο Νικηταράς είχε και δύο ακόμη μεγάλες αρετές. Η πρώτη ήταν πως αν και σπουδαίος πολέμαρχος ήταν ταπεινόφρων. Δεν διεκδίκησε αξιώματα, τίτλους. Και η δεύτερη – συγγενής με την πρώτη – ήταν ότι μέσα στην αντάρα της διχόνοιας αποτελούσε ενοποιητικό στοιχείο. Οι Τούρκοι ήταν ο στόχος του και αυτούς πολεμούσε χωρίς να λογαριάζει Πελοποννήσιους ή Στερεοελλαδίτες. Έλαβε μέρος στις μάχες στο Βαλτέτσι, στην Τρίπολη, στα Δερβενάκια, στα Δολιανά, αλλά και στην Αράχωβα και στο Φάληρο μαζί με τον Καραϊσκάκη. Στο έγγραφο που έστειλε στην Κυβέρνηση, για να αναγγείλει τη μεγάλη νίκη στην Αράχωβα, κάλεσε να βάλουν τις υπογραφές τους και οι άλλοι  οπλαρχηγοί, με πρώτον τον Νικηταρά. Γράφει ο Σπ. Τρικούπης: «Ο αρχηγός Καραϊσκάκης, επικεφαλής των ανδρείων, οι οποίοι τον πόλεμον έχουν χαράν και τον κόπον άνεσιν, έλαβε συναγωνιστήν και τον ατρόμητον πολεμιστήν της Πελοποννήσου Νικήταν…».

Στη μάχη του Φαλήρου και ενώ είχε πυρετό ο Καραϊσκάκης και ήταν στο κρεβάτι συνέβησαν λάθη από Έλληνες και βρήκαν την ευκαιρία οι Τούρκοι να επιτεθούν και να τους αιφνιδιάσουν. Τότε πάλι φάνηκε ο ηρωισμός του Νικηταρά. Γράφει ο Κων. Παπαρρηγόπουλος: «Μετ’ ολίγον ο πάντοτε ατρόμητος Νικήτας πληγώνεται εις την σιαγόνα, πληγώνονται δε και άλλοι αξιωματικοί και ουκ ολίγοι στρατιώται, ώστε οι Έλληνες ηναγκάσθησαν να οπισθοδρομήσουν».

Οι αρετές του Νικηταρά φάνηκαν και μετά τον θάνατο του Καραϊσκάκη. Ο ίδιος δεν διεκδίκησε την αρχηγία και θεωρώντας ως ικανότερο να αναλάβει την αρχηγία του στρατεύματος τον Κίτσο Τζαβέλλα επιχείρησε να τον προωθήσει. Όμως λόγω της μικροψυχίας και της αρχομανίας των άλλων οπλαρχηγών ο Τζαβέλλας δεν αποδέχθηκε τα χρέη του αρχηγού, όπως γράφει ο Δημήτριος Αινιάν στα «Απομνημονεύματά» του.

Ο Νικήτας ο Τουρκοφάγος, ή Νικηταράς, απεβίωσε σε εσχάτη ένδεια και τυφλός, γιατί πέραν της ντομπροσύνης και της αποδεδειγμένης γενναιότητάς, καλοσύνης και ανιδιοτέλειάς του είχε και μιαν απλοϊκότητα, που τον οδήγησε σε επιζήμιες, για τον ίδιο και για την οικογένειά του, ενέργειες.

          Με την ίδρυση του ελληνικού κράτους ακολούθησε τον θείο του Θεόδωρο Κολοκοτρώνη και υποστήριξε με την καρδιά του τον Ιωάννη Καποδίστρια. Αργότερα, επί Όθωνος, προσκαλείτο στις δεξιώσεις. Αν είναι ακριβές αυτό που γράφει ο Σπ. Μαρκεζίνης το 1834 παραβρέθηκε σε δεξίωση του κόμητος Άρμανσμπεργκ, μαζί με άλλους Έλληνες, γνωστούς από την ιστορία της Ελληνικής Επαναστάσεως. (Βλ. σχ. Σπ. Β. Μαρκεζίνη «Ιστορία της Νεωτέρας Ελλάδος», Εκδ. «Πάπυρος», 1ος Τόμος, σελ. 131).

          Ο Σπ. Μαρκεζίνης δεν γράφει ημερομηνία για τη δεξίωση. Το γεγονός αναφέρει ο Ρώσος περιηγητής Βλαδίμηρος Δαβίδοφ.  Είναι γνωστό ότι την ίδια χρονιά ( Από 16 Απριλίου έως 26 Μαΐου του 1834)  η Αντιβασιλεία καταδίκασε τους Θεοδ. Κολοκοτρώνη και Δημ. Πλαπούτα σε θάνατο, με την αιτιολογία ότι υπονόμευσαν το  καθεστώς. Η καταδικαστική απόφαση μετετράπη σε ισόβια κάθειρξη και αποφυλακίστηκαν στις 20 Μαΐου 1835, με την ενηλικίωση του Όθωνα. Το ερώτημα είναι αν πράγματι ο Νικηταράς ήταν σε δεξίωση του Άρμανσμπεργκ ενώ ο θείος και ευεργέτης του ήταν στη φυλακή!…Γεγονός είναι πάντως ότι το 1834 και το 1838 του  απονεμήθηκαν ανώτατα παράσημα.

Νικήτας Σταματελόπουλος - Βιογραφία - Σαν Σήμερα .gr
          Ο Νικήτας, μαζί με τον Κολοκοτρώνη, θεωρήθηκαν  ρωσόφιλοι επειδή πρώτον υποστήριξαν τον Καποδίστρια στο έργο του και ο Καποδίστριας είχε διατελέσει Υπουργός Εξωτερικών της Ρωσίας και δεύτερον επειδή προσέβλεπαν στην ομόδοξη Ρωσία. Οι υποστηρικτές του Καποδίστρια και της Ρωσίας ονομάστηκαν «Ναπαίοι», από το όνομα του Κερκυραίου Νάπα, θερμού υποστηρικτή του Καποδίστρια.

          Από τον Μάϊο του 1836 έως τον Φεβρουάριο του 1837 ο Ρωμαιοκαθολικός Όθωνας έμεινε στην Βαυαρία. Στο διάστημα αυτό παντρεύτηκε την προτεστάντισσα στο θρήσκευμα Αμαλία, πριγκίπισσα του Όλντεμπουργκ. Στην Ελλάδα κυβέρνησε σε εκείνο το διάστημα ο Άρμανσμπεργκ με αυταρχισμό. Η αγανάκτηση στο λαό συνεχώς αυξανόταν. Η αντικατάσταση του Άρμανσμπεργκ από τον επίσης Βαυαρό Ρούνχαρτ, έμπιστο του βασιλιά Λουδοβίκου,   πατέρα του Όθωνα, δεν περιόρισε την αγανάκτηση του λαού. Στην ατμόσφαιρα αυτή  δημιουργήθηκε τον Ιούνιο του 1839 η «Φιλορθόδοξος Εταιρεία». Υπεύθυνοι αυτής ανέλαβαν οι Γεώργιος Καποδίστριας, αδελφός του Κυβερνήτη, και ο Νικηταράς.

Σκοπός της Εταιρείας, κατά μία εκδοχή, ήταν, μεταξύ άλλων,  ο ρωμαιοκαθολικός Βασιλιάς Όθωνας να αναλάβει την υποχρέωση να αναγνωρίσει τα ψηφισθέντα άρθρα για την Ορθόδοξη Εκκλησία στα Συντάγματα της Επιδαύρου και της Τροιζήνας και να δεσμευθεί ότι η Ορθοδοξία θα είναι το θρήσκευμα των διαδόχων του. Κατά την άλλη εκδοχή η Εταιρεία είχε ως σκοπό την απελευθέρωση των αλύτρωτων Ελλήνων, αρχικά των Μακεδόνων. Ο Όθωνας  πείσθηκε από συμβούλους του, ότι στην εν λόγω Εταιρεία συνωμοτούσαν σε βάρος του. Την άποψη αυτή δέχεται ο Κων. Παπαρρηγόπουλος στην «Ιστορία του Ελληνικού Έθνους» (5η Έκδοση, Εκδ. Οίκος «Ελευθερουδάκης», Εν Αθήναις 1925, Τόμος 6ος, σελ. 217). Οι Γ. Καποδίστριας και Νικηταράς εισήχθησαν σε δίκη στις 11 Ιουλίου 1840, με την κατηγορία της εσχάτης προδοσίας. Τελικά οι κατήγοροι δεν μπόρεσαν να στηρίξουν την κατηγορία  και οι κατηγορούμενοι αθωώθηκαν.

Ο Όθωνας δεν ικανοποιήθηκε από την απόφαση και διέταξε την απέλαση του Καποδίστρια – κατέφυγε στην Αλεξάνδρεια – και την εξορία και κατ’ οίκον περιορισμό του Νικήτα στην Αίγινα («Ελληνική Επανάσταση», Εκδοτική Αθηνών, Τόμος Ε΄ σελ. 79). Ο Μακρυγιάννης στα «Απομνημονεύματα» του γράφει ότι πήγε στον Βασιλιά και του μίλησε για τον Νικηταρά: «Μίλησα και για τη δυστυχία του Νικήτα, οπού ήταν στην Αίγινα ρέστος και χωρίς μιστόν. Και να τον λευτερώση, ότι εγώ τον γνωρίζω πολύ καλά και δεν ενέχεται σ’  ό, τι του είπαν. Κι αφού τόκαμα πολύ ριτζά, μου υποσκέθη και τον έβγαλε ευτύς και τόδωσε κι όλους του τους μισθούς». (Εκδ. Γαλαξία, Αθήναι, 1964, σελ. 408). Αποφυλακίστηκε στις 18 Σεπτεμβρίου 1841 και αποτραβήχτηκε με την οικογένειά του στον Πειραιά. Το 1843 ο Νικηταράς προήχθη σε υποστράτηγο, με πενιχρή σύνταξη…

Η ιστορία του Νικηταρά δεν τελειώνει με την επιστροφή του από την εξορία, όπου υπέστη από τους εγκάθετους του αυταρχικού καθεστώτος ποικίλα βασανιστήρια. Αρχίζει το τελευταίο, πιο επώδυνο και δραματικό μέρος της. Η κόρη του βιώνοντας την ταλαιπωρία του πατέρα της έχασε τα λογικά της. Ο ίδιος από τη στενοχώρια του έπαθε ζάχαρο και τυφλώθηκε. Παρά το ότι ήταν ασθενής το οθωνικό κράτος δήμευσε το κτήμα  που είχε μεταξύ Άργους και Ναυπλίου  και ο ίδιος από υπερήφανος πολέμαρχος βρέθηκε  σε αδυναμία να πληρώσει τα χρέη του…

Είναι  ιστορικό ερώτημα πώς ένας από τους μεγαλύτερους ήρωες της Επανάστασης του 1821 πέθανε στον Πειραιά το 1849 «δεινώς πάσχων, αφήσας εις την οικογένειάν του μέγα όνομα και μεγάλην δυστυχίαν», όπως είπε στην Ακαδημία Αθηνών ο Δημ. Καμπούρογλου. Πώς κυβέρνηση – συναγωνιστές – πνευματικός κόσμος, τον εγκατέλειψαν και υποχρεώθηκε να επαιτεί, αντί να απαιτεί δεν έχει εξήγηση. Όπως δεν έχει εξήγηση το ότι ενώ ζήτησε και ετάφη στο Α΄ Νεκροταφείο των Αθηνών και δίπλα σε αυτόν του θείου του, Θεόδωρου Κολοκοτρώνη, ο Καμπούρογλου δεν βρήκε τον τάφο του… Στην κηδεία του παραβρέθηκαν κάποιοι επίσημοι... Τον επικήδειο λόγο εξεφώνησε ο Αρχιμανδρίτης Νεόφυτος Βάμβας και τον επιτάφιο  ο ποιητής Παναγιώτης Σούτσος. Μπορεί ο Νικηταράς να μην ανταμείφθηκε όσο θα έπρεπε για τις θυσίες του από το ελληνικό κράτος, αλλά για τον Έλληνα είναι πάντα ένας από τους πιο γενναίους και πιο αγνούς αγωνιστές της Επανάστασης.


Πορτραίτο του Νικήτα Σταματελόπουλου (Νικηταρά). Σχέδιο Giovanni Boggi, χαρακτικό Alois Senefelder, 1826. Πηγή
Η Ιστορία με τον Ρώσο πρέσβυ. Ο Νικηταράς επαιτούσε στον Πειραιά, κοντά στον τόπο, όπου σήμερα είναι ο Ναός της Ευαγγελίστριας. Εκεί τον επισκέφθηκε Ρώσος διπλωμάτης. «Τι κάνετε στρατηγέ μου;», τον ερώτησε. Ο Νικηταράς του απάντησε ορθώνοντας το ταλαιπωρημένο  σώμα του: «Απολαμβάνω ελεύθερη την Πατρίδα». Ο ξένος πήγε να του ξύσει την πληγή: «Αντί να απολαμβάνετε μιαν πλούσια σύνταξη κάθεστε εδώ…». Ο Νικήτας του απάντησε με αξιοπρέπεια: «Η Πατρίδα μου δίδει σύνταξη και εδώ περνώ την ώρα μου». Ο πρέσβυς φεύγοντας έριξε ένα πουγκί, στο δρόμο, κοντά στον Νικηταρά, λέγεται με χρυσές λίρες. Τότε ο Νικηταράς του φώναξε. «Ε! Κύριε. Σου έπεσε ένα σακούλι. Μάζεψέ το γιατί θα το χάσεις…».  Λέγεται ότι αργότερα απονεμήθηκε στον Νικηταρά σύνταξη… Ήταν πολύ αργά.

                             ΑΝΘΟΛΟΓΗΣΗ

Ο φιλέλληνας αμερικανός ιατρός Σάμουελ Χάου έγραψε την εντύπωσή του για τον Νικηταρά στο «Ημερολόγιό από τον Αγώνα 1825-1829», που κρατούσε: « Είναι ένας δραστήριος στρατιώτης, γενναίος και ακατάβλητος, αλλά χωρίς επιδεξιότητα και, πιστεύω, χωρίς κανόνα». Σημειώνεται ότι ο Χάου δεν συμπαθούσε τον Κολοκοτρώνη και όσους ήσαν κοντά του.

Κάποια Δημοτικά ποιήματα, που αναφέρονται στον Νικηταρά:

Από το ποίημα «Του Διάκου»: «…Το Διάκο τότε παίρνουνε και ΄σ το σουβλί τον βάζουν, ολόρτο τον εστήσανε κι αυτός χαμογελούσε, την πίστη τους την έβριζε, τους έλεγε μουρτάτες. Σκυλιά κι α με σουβλίστε, ένας Γραικός εχάθη. Ας είν΄ ο Οδυσσεύς καλά κι ο καπετάν Νικήτας, που θα σας σβήσουν την Τουρκιά και όλο το ντοβλέτι».

Από το ποίημα «Του Δράμαλη»: «… Της Ρούμελης οι μπέηδες, του Δράμαλη οι αγάδες ΄σ το Δερβενάκι κείτονται, ΄σ το χώμα ξαπλωμένοι. Στρώμά ’χουνε τη μαύρη γης, προσκέφαλο λιθάρια και γι’ απανωσκεπάσματα του φεγγαριού τη λάμψη. Κ’ ένα πουλάκι πέρασε και το συχνορωτάνε. Πουλί πώς πάει ο πόλεμος, το κλέφτικο ντουφέκι; Μπροστά πάει ο Νικηταράς, πίσω ο Κολοκοτρώνης και παραπίσω οι Έλληνες με τα σπαθιά ΄σ τα χέρια…»

Το τρίτο έχει τίτλο «Των Κολοκοτρωναίων» και αφορά στο έτος 1806, όταν ήσαν σε κίνδυνο, μετά από σουλτανικό φιρμάνι. Τότε ο Θεόδωρος Κολοκοτρώνης συμβούλευσε τους περίπου 150 άνδρες του να τον ακολουθήσουν στη Ζάκυνθο.  Αυτοί αρνήθηκαν. Του είπαν ότι προτιμούν να πεθάνουν στην πατρίδα τους. Πολλοί από αυτούς σκοτώθηκαν, λίγοι πήγαν μαζί του: «…Ελάτε να σκορπίσουμε, μπουλούκια να γενούμε. Σύρε Γεώργο μ΄ ΄σ τον τόπο σου, Νικήτα ΄σ το Λοντάρι. Εγώ πάου ΄σ την Καρύταινα, πάου ΄σ τους εδικούς μου, ν’ αφήκω τη διαθήκη μου και τοις παραγγολαίς μου, τι θα περάσω θάλασσα, ΄σ τη Ζάκυνθο θα πάω».

  https://ardin-rixi.gr/archives/222026

Η ταπείνωση Δημήτριος Παναγόπουλος

Η πύλη του ουρανού είναι η ταπείνωση
(Αββάς Ιωάννης)

Αγωνίζου να υπομένεις την προσβολή και την εξουθένωση που σου κάνουν οι άνθρωποι, χωρίς να ταράζεσαι και να αγανακτείς μέσα στην ψυχή σου, για να αποκτήσεις παρρησία στον Θεό.

Κάθε σκληρός λόγος που υπομένει ο άνθρωπος, εν γνώσει του και με τη θέλησή του, χωρίς να έχει ο ίδιος καθόλου φταίξει σ’ αυτόν που τον προσβάλλει και τον αδικεί, είναι για την ώρα εκείνη ένα στεφάνι ακάνθινο που βάζει ο ίδιος στο κεφάλι του, γίνεται όμως ευτυχισμένος και μακάριος, διότι σε καιρό που δεν το γνωρίζει, θα στεφανωθεί με στεφάνι άφθαρτο.

Η τελειότητα της ταπεινώσεως είναι το να υπομένει ο άνθρωπος με χαρά την εξουδένωση και κάθε άδικη και ψευδή κατηγορία. Διότι ο άνθρωπος που έχει αληθινά αποκτήσει την αρετή της ταπεινοφροσύνης μέσα στην ψυχή του, όταν τον κατηγορούν άδικα δεν ταράζεται, ούτε προσπαθεί να απολογηθεί και να δείξει την αθωότητά του στην αδικία που του γίνεται, αλλά δέχεται τη συκοφαντία σαν αλήθεια, δεν προσπαθεί να πείσει τους ανθρώπους ότι συκοφαντήθηκε, αλλά ζητεί συγχώρηση σαν να είναι ένοχος πραγματικά.

Υπήρξαν μάλιστα άνθρωποι που είχαν αποκτήσει τόσο την αρετή της ταπεινοφροσύνης, ώστε δέχθηκαν να χαρακτηρισθούν σαν αμαρτωλοί και ακόλαστοι με τη θέλησή τους, ενώ οι ίδιοι ήταν καθαροί και αθώοι. Άλλοι υπέμειναν την κατηγορία της μοιχείας, ενώ στην πραγματικότητα βρίσκονταν πολύ μακριά από μία τέτοια αμαρτία, και δέχτηκαν να φορτωθούν πάνω στους ώμους τους με δάκρυα το βάρος και τους καρπούς αμαρτίας, την οποία οι ίδιοι δεν είχαν κάνει, και με κλαυθμούς και θρήνους ζητούσαν απ’ αυτούς που τους αδίκησαν και τους συκοφάντησαν συγχώρηση για αμαρτία την οποία ουδέποτε διέπραξαν, και μάλιστα σε καιρό που η ψυχή τους ήταν στεφανωμένη, διότι βρισκόταν μέσα σε μια απόλυτη αγνότητα και καθαρότητα.

Άλλοι πάλι, για να μη δοξασθούν για τη μεγάλη αρετή που κρυβόταν μέσα στην ψυχή τους, με διάφορα σχήματα και κινήσεις παρουσίαζαν τον εαυτό τους στους ανθρώπους σαν να ήταν τρελοί, ενώ στ’ αλήθεια ήταν αλατισμένοι με το θείο αλάτι, και στην εσωτερική γαλήνη σταθεροί, ώστε για τη μεγάλη τους τελειότητα και την αγνότητά τους οι ίδιοι οι άγιοι Άγγελοι τ’ ουρανού να διακηρύττουν τα κατορθώματά τους στους πνευματικούς αγώνες.

Εσύ δε μη νομίζεις ότι έχεις αποκτήσει την αρετή της ταπεινώσεως, ενώ δεν μπορείς να υπομείνεις μια απλή κατηγορία. Αν θέλεις αληθινά να δεις μέσα στην ψυχή σου κατά πόσο είσαι ή όχι ταπεινός, δοκίμασε μέσα σε όλα αυτά που είπαμε να βρεις τον εαυτό σου.



Εκείνος που έχει ταπείνωση δεν ενδιαφέρεται για τις προσβολές που του κάνουν οι άνθρωποι, διότι πάντοτε έχει στον νου του τις αμαρτίες του, των οποίων η διαρκής ενθύμηση γίνεται γι’ αυτόν πανοπλία που τον προφυλάγει από την οργή και την αντεκδίκηση και υπομένει καθετί που του συμβαίνει. Διότι ποιο όνειδος και ποια ντροπή θα μπορούσε κανείς να του προξενήσει μεγαλύτερη από εκείνη την οποία αισθάνεται ενώπιον του Θεού για τα αμαρτήματά του;

Αν οι δαίμονες δουν ότι κάποιος υβρίσθηκε ή δέχθηκε προσβολή ή ζημιώθηκε ή έπαθε οτιδήποτε άλλο και θλίβεται όχι διότι έπαθε κακό, αλλά διότι δεν υπέμεινε με ανεξικακία και πραότητα την επίθεση του κακού, αυτόν οι δαίμονες πάρα πολύ τον φοβούνται, διότι καταλαβαίνουν ότι βρήκε την οδό της αληθείας και βαδίζει σύμφωνα με τις εντολές του Θεού.

Κάποτε ο άγιος Μακάριος καθ’ οδόν συνάντησε τον Διάβολο, ο οποίος κρατούσε δρεπάνι και με αυτό προσπάθησε να χτυπήσει τον Άγιο, αλλά δεν μπόρεσε και του λέει: «Πολύ βιάζομαι από σένα, Μακάριε, και τίποτε δεν μπορώ να σου κάνω· διότι ό,τι εσύ κάνεις κι εγώ το κάνω. Εσύ νηστεύεις, κι εγώ δεν τρώω καθόλου· εσύ αγρυπνείς, κι εγώ ποτέ δεν κοιμάμαι· ένα πράγμα υπάρχει μόνο, στο οποίο με νικάς». Λέει ο αββάς Μακάριος: «Ποιο είναι αυτό;» και ο δαίμων αποκρίνεται: «Η ταπείνωσή σου! Και γι’ αυτό δεν μπορώ να κάνω τίποτε εναντίον σου».



Πήγαν μερικοί κάποτε προς τον αββά Αγάθωνα θέλοντας να τον δοκιμάσουν αν δέχεται ταπεινά καθετί που του συμβαίνει και του λένε: «Εσύ είσαι ο Αγάθων; Έχουμε ακούσει για σένα ότι είσαι πόρνος και υπερήφανος». Και απάντησε ο Γέροντας: «Ναι, έτσι είναι όπως ακούσατε». Λένε πάλι σε αυτόν: «Είσαι εσύ ο Αγάθων ο φλύαρος και ο κατάλαλος;». Αυτός είπε: «Εγώ είμαι»· και πάλι του λένε: «Εσύ είσαι ο Αγάθων ο αιρετικός;» και αποκρίθηκε ο Γέροντας: «Αιρετικός δεν είμαι».

Τότε τον παρακάλεσαν λέγοντας: «Πες μας, γιατί όλες τις ψευδείς κατηγορίες τις δέχθηκες και αυτόν μόνο τον λόγο δεν βάσταξες;» Λέει σε αυτούς: «Τα πρώτα τα δέχομαι, διότι αυτό ωφελεί την ψυχή μου. Η αίρεση όμως είναι χωρισμός από τον Θεό».

Ας είμαστε λοιπόν και διακριτικοί, ώστε για χάρη της ταπεινώσεως δήθεν, να μη δεχθούμε ποτέ κάτι που θα μας χωρίσει από τον Θεό.





Από το βιβλίο: Ο αείμνηστος καλός εργάτης του Ευαγγελίου ΔΗΜΗΤΡΙΟΣ ΠΑΝΑΓΟΠΟΥΛΟΣ μέσα από τα γραπτά του. Εκδόσεις “Ορθόδοξος Κυψέλη”, Θεσσαλονίκη.

 https://www.koinoniaorthodoxias.org/martiria-kai-didaxi/i-tapeinosi/

Με τέτοιες μαγαρισιές στα σχολικά βιβλία θα τιμήσουμε τα 200 χρόνια από την αγιασμένη Επανάσταση του ’21;

Γράφει ο Δημήτρης Νατσιός.



“Νοστιμίζει το σέλινο τη φασολάδα και στη μέση δύο λάμδα φοράει πατρίδα μας η Ελλάδα”.

Αυτό το αξιοθρήνητο και κρανιοκενές σχόλιο δεν το διαβάζεις σε κείμενο θεατρικής επιθεώρησης, ελαφρολαϊκού τύπου, αλλά σε βιβλίο Γλώσσας της Β’ δημοτικού. (Τετράδιο εργασιών, α’ τεύχος, σελ. 43). Και στην σελίδα 76 του βιβλίου Γλώσσας α’ τεύχος της ίδιας τάξης και πάλι, προς εμπέδωση προφανώς, επαναλαμβάνεται η δηλητηριώδης απρέπεια κατά του εθνικού μας ονόματος σε κείμενο με τίτλο “Στη Χωχαρούπα”.  “Καλώς τους φίλους απ’ την Ελλάδα, που ‘χει την Κρήτη και την Λευκάδα κι ο κόσμος τρώει φασολάδα και πάει βαρκάδα στη φεγγαράδα”. Οπότε το 7χρονο Ελληνόπουλο που έρχεται στο σχολείο “για να γιομίζη προκοπή κι αρετή”, κατά τον πατριδοφύλακα Μακρυγιάννη- σχολείο το οποίο έπρεπε να είναι θεματοφύλακας των τιμαλφών αξιών του έθνους και θύλακας αντιστάσεως στην απροκάλυπτη πια επίθεση κατά της συνταγματικής διάταξης που προβλέπει “την ανάπτυξη της εθνικής συνείδησης” – το αποσβολωμένο, λοιπόν, Ελληνόπουλο, μαθαίνει ότι ζει στην χώρα της φασολάδας, της Ελλάδας, κατά την αξιοθρήνητη ομοιοκαταληξίας τους. (Να σημειώσω παρενθετικώς κάτι. Όλοι οι επιστήμονες που ασχολούνται με την γλώσσα και την διδακτική της, γνωρίζουν ότι δεν υπάρχουν αθώα παραμυθάκια και χαζοχαρούμενες, αδιάφορες παραπομπές  στα σχολικά βιβλία, αλλά ότι κάθε κείμενο, ακόμη και ένα πρόβλημα μαθηματικών προάγει συγκεκριμένες αξίες και στάσεις ζωής).

Θα γιορτάσουμε του χρόνου τα 200 χρόνια από την έναρξη της αγιασμένης Επανάστασης του ’21, την εθνική μας παλιγγενεσία. Συστάθηκε από τον ίδιο τον πρωθυπουργό μια επιτροπή, της οποίας προϊσταται η κ. Γιάννα Αγγελοπούλου. Προφανώς το κριτήριο ήταν οι… μνημειώδεις εκδόσεις της για την συγκεκριμένη ιστορική περίοδο και η διεθνούς ακτινοβολίας προσφορά της στην ανάδειξη του ελληνικού πολιτισμού. Φάνηκε αυτό στο παραδαλοειδές πανηγύρι των λεγόμενων Ολυμπιακών Αγώνων του 2004, που ακόμη το πληρώνουμε. Η επιτροπή στελεχώθηκε από πρόσωπα που, στην πλειονότητά τους, το μόνο διαπιστευτήριό τους είναι ο ελληνοκτόνος προοδευτισμός. Ο εσμός των πανεπιστημιακών τύπου Ρεπούση που μας οδήγησαν στην αποσύνθεση της Παιδείας. Ήδη ένας εξ αυτών, ονόματι Χατζής, δημοσίευσε τις έντυπες κουτσουλιές του, παρουσιάζοντας τον Καποδίστρια ως δικτάτορα και τον Καραϊσκάκη ως περίπου αλιτήριο και ανάξιο λόγου.

Ερωτώ όμως: τι αξία έχουν οι γιορτές και οι εκδηλώσεις για το κοσμοϊστορικό “Εικοσιένα”, όταν στα κρισιμότερα βιβλία του κράτους, αυτά που περιέχουν την επίσημη θέση της πολιτείας για ένα ιστορικό γεγονός, τα σχολικά βιβλία, το ένδοξο ’21, γελοιοποιείται, συκοφαντείται και διαστρεβλώνεται; Το καλύτερο και εντιμότερο μνημόσυνο για την ηρωική γενιά που μας απελευθέρωσε από την τουρκική φρίκη, θα ήταν να πεταχτούν κλωτσηδόν από τα βιβλία Γλώσσας των παιδιών όλες οι αντεθνικές μαγαρισιές και οι νεοταξικές θεωρίες.

(Δύο είναι βασικές θεωρίες την νεοταξικής διανόησης, που καταδυναστεύουν Πατρίδα και Παιδεία.

Η πρώτη είναι ότι το κράτος προηγείται του έθνους, είναι, δηλαδή, το έθνος κατασκευή του κράτους – συγκεκριμένα της αστικής τάξης που δημιούργησε το κράτος. Ως κατασκευή ή “επινόηση” πρέπει να εξετάζεται επομένως και η “εθνική” ιστορία.

Η δεύτερη, ότι το κράτος ως δημιούργημα μιας κυρίαρχης ομάδας που μπορεί να περιέχει στοιχεία αποκλεισμού των άλλων, μισαλλοδοξίας και ολοκληρωτισμού, δεν μπορεί να αντεπεξέλθει στις σημερινές απαιτήσεις της παγκοσμιοποίησης και του πολυπολιτισμικού χαρακτήρα της κοινωνίας (εξαιτίας της παρουσίας και των λαθρομεταναστών) και πρέπει να εγκαταλείψει την “εθνική” του βάση. Με λίγα λόγια η Ελλάδα είναι απλώς η χώρα της…φασολάδας).

Επανέρχομαι στο υβριστικό περιεχόμενο των βιβλίων για το ’21. Μια αληθινή “δόξα, τιμή και προσκύνησις” των ηρώων θα ήταν να γίνει μια επιτροπή η οποία θα ελέγξει τα βιβλία Γλώσσας όλων των σχολικών βαθμίδων και θα εκπαραθυρώσει βλάσφημες κυριολεκτικά αναφορές όπως:

Στην Νεοελληνική Γλώσσα Α´ Γυμνασίου (σ. 82-83) περιέχεται κείμενο -αφιέρωμα στο ᾽21 με τίτλο «Η παράσταση». Αντιγράφω ένα απόσπασμα: «…τότε ο Βαγγελάκης που έκανε τον Μπότσαρη και τον στένευε η στολή του, έσκυψε να πάρει τα τσαρούχια μου να μου τα δώσει και φάνηκε το σώβρακό του και τα κορίτσια έβαλαν τα γέλια κι εκείνος τα κλάματα…

Καί ο κύριος διευθυντής… άρχισε να φωνάζει:
– Ζήτω η 25η Μαρτίου! και είπε «και του χρόνου» κι όλοι σηκώσαμε τα χέρια μπροστά και είπαμε και ζήτω κι η κυρία Ουρανία φώναξε πάλι προσοχή! και σταθήκαμε όλοι προσοχή και τραγουδήσαμε τον εθνικό ύμνο και γιατί χαίρεται ο κόσμος και χαμογελάει πατέρα; και φύγαμε να πάμε σπίτι μας να φάμε σκορδαλιά για το καλό της ημέρας, να κοιμηθούμε, να ξυπνήσουμε, να βάλουμε τα καλά μας και να πάμε να πούμε χρόνια πολλά του Βαγγελάκη που είχε την εθνική εορτή του».
(Σε τέτοια αξιοθρήνητη γλώσσα γραμμένο το κείμενο – «σπασμένα ελληνικά»!! Και στην ίδια σελίδα, αντί να μπει μια εικόνα του ᾽21, όπως για παράδειγμα η «Έξοδος», παρεισέφρησε διαφήμιση για το ερεβοειδές κινηματογραφικό έργο «Ο άρχοντας των δαχτυλιδιών»!!).

Το ίδιο χλευαστικό και ανίερο ύφος συναντούμε και στο «Τετράδιο Εργασιών» Νεοελληνικής Γλώσσας της Β´ Γυμνασίου (σ. 35). Κείμενο με τίτλο «Αρχίζουμε πρόβες για την εθνική γιορτή». Αντιγράφω και από αυτό το κουρελούργημα ένα απόσπασμα (τα αποσπάσματα ενίοτε είναι και… εκτελεστικά! «Εκτελούν» και μαγαρίζουν ανυποψίαστες, αθώες παιδικές ψυχές!).

«Τέλεια! Σήμερα στο μάθημα της μουσικής ήταν τέλεια! Γιατί από αύριο αρχίζουμε πρόβες για τη γιορτή της 25ης Μαρτίου. Θα κάνουμε πρόβες με τη χορωδία, θα χάνουμε μαθήματα! Έχουμε μια κάπως μικρή χορωδία στο σχολείο, καμιά τριανταριά άτομα και έχει πλάκα. Το ρεπερτόριο θα ‘ναι το συνηθισμένο: Ελεύθεροι Πολιορκημένοι και δώσ᾽ του… Από τώρα ονειρεύομαι τις ώρες μαθημάτων που θα χαθούν στις πρόβες. Και η καλλιτεχνικού, η Βαφιώτη, μας λέει ότι θέλει μια ομάδα να σχεδιάσει κάτι σκηνικά και κάτι Κολοκοτρώνηδες και κάτι σημαίες και δάφνες. Μέσα! Υπολογίζω κι άλλες χαμένες ώρες μαθημάτων…».

Στα δε «Κείμενα Νεοελληνικής Λογοτεχνίας» της Γ´ Γυμνασίου, στις σ. 46-48, συμπεριέλαβαν και ένα απόσπασμα από τα Απομνημονεύματα του στρατηγού Μακρυγιάννη. Και λες «δόξα σοι ο Θεός»!

Όμως… από το ακατέργαστο αυτό διαμάντι, εντόπισαν -οι τυμπανιαίοι αποφοράς πατριδομάχοι- το σημείο όπου ο Μακρυγιάννης γράφει κάτι εναντίον του Κολοκοτρώνη: «Οι άρχοντές μας, οι αρχηγοί μας έγιναν “Εκλαμπρότατοι”… έγινε ο Κολοκοτρώνης και οι άλλοι συγγενείς και φίλοι, πλούσιοι από γες (χωράφια), αργαστήρια, μύλους… Όταν ο Κολοκοτρώνης και οι σύντροφοί του ήρθαν από τη Ζάκυνθο, δεν είχαν ούτε σπιθαμή γης…».

Ο Μακρυγιάννης σε άλλα πενήντα σημεία επαινεί τον Κολοκοτρώνη, αλλά αυτό έπρεπε να επιλεχθεί! Γιατί; Για να μειώσουν τους ήρωες, να τους ευτελίσουν! Ο ήρωας, όπως και ο άγιος, που πολλές φορές στην ιστορία μας ταυτίζονται, είναι «επικίνδυνα» πρότυπα για τους νέους!! Ο δειλός και πειθήνιος νεοραγιάς των Μνημονίων είναι προτιμότερος. Μιλάμε σήμερα όλοι μας για κρίση. Όμως η πραγματική κρίση, αυτή που θα κρίνει και το μέλλον μας, ως λαού ιστορικού, συμβαίνει μες στις σχολικές αίθουσες!!

Η νέα Τουρκοκρατία, μέσω της Εκπαίδευσης και των αδιάφορων δασκάλων και καθηγητών -υπάρχει πάντοτε η «μαγιά» – ανατρέφει τους Γενίτσαρους του μέλλοντος, του πολύ κοντινού μας!! Εσχάτη ώρα εστί, «να μιλήσουμε, να ’νεργήσουμε κι ό,τι θέλουν ας μας κάμουν».

«Αν η παρούσα γενεά δεν ενδυναμωθεί από ανθρώπους μορφωμένους εν καλή διδασκαλία και μάλιστα προς τον κανόνα της αγίας ημών πίστεως και των ηθών μας, θα είναι δυσοίωνο το μέλλον της Ελλάδος και η διακυβέρνησίς της αδύνατη» έγραφε σε επιστολή του προς τον Μισαήλ Αποστολίδη ο πρώτος και τελευταίος Ορθόδοξος Ρωμιός Κυβερνήτης της πατρίδας μας, Ιωάννης Καποδίστριας (Ιω. Τσάγκα, Η ορθόδοξη χριστιανική αγωγή στο εκπαιδευτικό έργο του Ιωάννη Καποδίστρια, εκδ. «Κυριακίδη», σ. 174).

Επαναλαμβάνω με τέτοια κείμενα, ψήγματα παρουσίασα, καμμιά “δράση” δεν πρόκειται να τιμήσει “τα κόκκαλα των Ελλήνων τα ιερά”. Είναι υποκρισία χειρίστου είδους και ασέβεια να στήνονται γιορτές και πανηγύρια για τους ήρωες και από την άλλη να μαγαρίζεται η ιερή τους μνήμη στα σχολεία με τέτοια τρισάθλια κουρελουργήματα.

Δημήτρης Νατσιός

δάσκαλος-Κιλκίς
http://www.antibaro.gr/article/27146