Νικηταράς ο ανιδιοτελής ήρωας

Του Γιώργου Ν. Παπαθανασόπουλου

          Ο Δημήτριος Γρ. Καμπούρογλου (1852-1942), ιστοριοδίφης, λογοτέχνης και δημοσιογράφος, εκφώνησε στην Ακαδημία των Αθηνών τον πανηγυρικό για την Επανάσταση του 1821, στις 25 Μαρτίου του 1927, έτους που εξελέγη Ακαδημαϊκός. Η παρθενική του ομιλία είχε θέμα «Η αφιλοκέρδεια του Νικηταρά». Σε αυτήν σημείωσε ότι ο Νικηταράς διαισθητικά ένιωθε τη συνέχεια του Έθνους, έβλεπε ότι όπως οι αρχαίοι Έλληνες πολέμησαν τους Πέρσες έτσι και αυτός πολεμάει τους Οθωμανούς. Στη νικηφόρα για τους Έλληνες μάχη των Δολιανών φώναξε προς τους υποχωρούντας Τούρκους: «Σταθείτε μωρέ Πέρσες να πολεμήσουμε». Το ίδιο έκανε και στα Δερβενάκια. Επετέθη στους Τούρκους κραυγάζοντας προς τους συμμαχητές του: «Χτυπάτε τους Πέρσες»…

          Για την ανιδιοτέλεια του Νικηταρά ο Καμπούρογλου ανέφερε το γεγονός, που συνέβη μετά τη μάχη των Δερβενακίων. Τα λάφυρα ήσαν πάρα πολλά. Ο Δράμαλης τα είχε από τον θησαυρό του Αλή Πασά. Ο Κολοκοτρώνης έστειλε στην Τρίπολη τα περισσότερα, όμως έμεινε για τους πολεμιστές ένας μεγάλος σωρός. Όταν άρχισε η μοιρασιά παρατηρήθηκε η απουσία του Νικηταρά. Δεν θέλησε να συμμετάσχει στο μοίρασμα… Τότε όλοι οι πολεμιστές του ζήτησαν να πάρει κάτι κι αυτός, γιατί δεν αισθάνονταν καλά να μην πάρει τίποτε ο εκ των πρωταγωνιστών της νικηφόρας μάχης, που από τη δράση του σ’ αυτήν πήρε το όνομα «Τουρκοφάγος». «Ο Κολοκοτρώνης ο εγκέφαλος, ο Νικηταράς το σπαθί», όπως είπαν.

Τελικά δέχθηκε να πάρει μια σέλα, μια ξυλόγλυπτη ταμπακέρα και ένα όμορφο σπαθί. Δεν κράτησε τίποτε για τον εαυτό του. Τη σέλα δώρισε σε έναν φίλο του συμπολεμιστή. Την ταμπακέρα έστειλε στη  σύζυγό του Αγγελία, κόρη του καπετάν Ζαχαριά, μαζί με μιαν επιστολή, που της έγραφε: «Τη στέλνω σε σένα, π’ αγαπώ ύστερα από την Πατρίδα. Λάβε την για να με θυμάσαι». Το όμορφο σπαθί το έστειλε στην Ύδρα, «για τις ανάγκες του στόλου», όπως έγραψε στους εκεί προεστούς, μια και δεν είχε χρήματα. Οι Υδραίοι συγκινήθηκαν από τη χειρονομία και του το έστειλαν πίσω, γράφοντάς του: « Αυτό το σπαθί έχει αξία μόνον όταν το κρατεί στο χέρι του ο Νικηταράς».

Στα «απομνημονεύματά» του ο Νικήτας Σταματελόπουλος, που τα έγραψε καθ’ υπαγόρευσή του ο Γ. Τερτσέτης, γράφει: «Γεννήθηκα (Σημ.  το 1782) στο χωριό Μεγάλη Αναστάσοβα αποδώθε του Μυστρά προς την Καλαμάτα. Ο προπάππος μου ήταν προεστός και ο πατέρας μου έφυγε 16 χρονών και επήγε με τα ρούσικα στρατεύματα στην Πάρο και ήταν πολεμικός. Τον εσκότωσαν στην Μονεβασιά μαζί μ’ έναν αδελφό μου και μ’ ένα κουνιάδο μου. Από 11 χρονών μαζί με τον πατέρα μου έσερνα άρματα». Ήταν ανεψιός του Κολοκοτρώνη. Ο πατέρας του Σταματέλος παντρεύτηκε την Σοφία Καρούτσου, αδελφή της γυναίκας του Κολοκοτρώνη.

Πλην της αφιλοκέρδειας του ο Νικηταράς είχε και δύο ακόμη μεγάλες αρετές. Η πρώτη ήταν πως αν και σπουδαίος πολέμαρχος ήταν ταπεινόφρων. Δεν διεκδίκησε αξιώματα, τίτλους. Και η δεύτερη – συγγενής με την πρώτη – ήταν ότι μέσα στην αντάρα της διχόνοιας αποτελούσε ενοποιητικό στοιχείο. Οι Τούρκοι ήταν ο στόχος του και αυτούς πολεμούσε χωρίς να λογαριάζει Πελοποννήσιους ή Στερεοελλαδίτες. Έλαβε μέρος στις μάχες στο Βαλτέτσι, στην Τρίπολη, στα Δερβενάκια, στα Δολιανά, αλλά και στην Αράχωβα και στο Φάληρο μαζί με τον Καραϊσκάκη. Στο έγγραφο που έστειλε στην Κυβέρνηση, για να αναγγείλει τη μεγάλη νίκη στην Αράχωβα, κάλεσε να βάλουν τις υπογραφές τους και οι άλλοι  οπλαρχηγοί, με πρώτον τον Νικηταρά. Γράφει ο Σπ. Τρικούπης: «Ο αρχηγός Καραϊσκάκης, επικεφαλής των ανδρείων, οι οποίοι τον πόλεμον έχουν χαράν και τον κόπον άνεσιν, έλαβε συναγωνιστήν και τον ατρόμητον πολεμιστήν της Πελοποννήσου Νικήταν…».

Στη μάχη του Φαλήρου και ενώ είχε πυρετό ο Καραϊσκάκης και ήταν στο κρεβάτι συνέβησαν λάθη από Έλληνες και βρήκαν την ευκαιρία οι Τούρκοι να επιτεθούν και να τους αιφνιδιάσουν. Τότε πάλι φάνηκε ο ηρωισμός του Νικηταρά. Γράφει ο Κων. Παπαρρηγόπουλος: «Μετ’ ολίγον ο πάντοτε ατρόμητος Νικήτας πληγώνεται εις την σιαγόνα, πληγώνονται δε και άλλοι αξιωματικοί και ουκ ολίγοι στρατιώται, ώστε οι Έλληνες ηναγκάσθησαν να οπισθοδρομήσουν».

Οι αρετές του Νικηταρά φάνηκαν και μετά τον θάνατο του Καραϊσκάκη. Ο ίδιος δεν διεκδίκησε την αρχηγία και θεωρώντας ως ικανότερο να αναλάβει την αρχηγία του στρατεύματος τον Κίτσο Τζαβέλλα επιχείρησε να τον προωθήσει. Όμως λόγω της μικροψυχίας και της αρχομανίας των άλλων οπλαρχηγών ο Τζαβέλλας δεν αποδέχθηκε τα χρέη του αρχηγού, όπως γράφει ο Δημήτριος Αινιάν στα «Απομνημονεύματά» του.

Ο Νικήτας ο Τουρκοφάγος, ή Νικηταράς, απεβίωσε σε εσχάτη ένδεια και τυφλός, γιατί πέραν της ντομπροσύνης και της αποδεδειγμένης γενναιότητάς, καλοσύνης και ανιδιοτέλειάς του είχε και μιαν απλοϊκότητα, που τον οδήγησε σε επιζήμιες, για τον ίδιο και για την οικογένειά του, ενέργειες.

          Με την ίδρυση του ελληνικού κράτους ακολούθησε τον θείο του Θεόδωρο Κολοκοτρώνη και υποστήριξε με την καρδιά του τον Ιωάννη Καποδίστρια. Αργότερα, επί Όθωνος, προσκαλείτο στις δεξιώσεις. Αν είναι ακριβές αυτό που γράφει ο Σπ. Μαρκεζίνης το 1834 παραβρέθηκε σε δεξίωση του κόμητος Άρμανσμπεργκ, μαζί με άλλους Έλληνες, γνωστούς από την ιστορία της Ελληνικής Επαναστάσεως. (Βλ. σχ. Σπ. Β. Μαρκεζίνη «Ιστορία της Νεωτέρας Ελλάδος», Εκδ. «Πάπυρος», 1ος Τόμος, σελ. 131).

          Ο Σπ. Μαρκεζίνης δεν γράφει ημερομηνία για τη δεξίωση. Το γεγονός αναφέρει ο Ρώσος περιηγητής Βλαδίμηρος Δαβίδοφ.  Είναι γνωστό ότι την ίδια χρονιά ( Από 16 Απριλίου έως 26 Μαΐου του 1834)  η Αντιβασιλεία καταδίκασε τους Θεοδ. Κολοκοτρώνη και Δημ. Πλαπούτα σε θάνατο, με την αιτιολογία ότι υπονόμευσαν το  καθεστώς. Η καταδικαστική απόφαση μετετράπη σε ισόβια κάθειρξη και αποφυλακίστηκαν στις 20 Μαΐου 1835, με την ενηλικίωση του Όθωνα. Το ερώτημα είναι αν πράγματι ο Νικηταράς ήταν σε δεξίωση του Άρμανσμπεργκ ενώ ο θείος και ευεργέτης του ήταν στη φυλακή!…Γεγονός είναι πάντως ότι το 1834 και το 1838 του  απονεμήθηκαν ανώτατα παράσημα.

Νικήτας Σταματελόπουλος - Βιογραφία - Σαν Σήμερα .gr
          Ο Νικήτας, μαζί με τον Κολοκοτρώνη, θεωρήθηκαν  ρωσόφιλοι επειδή πρώτον υποστήριξαν τον Καποδίστρια στο έργο του και ο Καποδίστριας είχε διατελέσει Υπουργός Εξωτερικών της Ρωσίας και δεύτερον επειδή προσέβλεπαν στην ομόδοξη Ρωσία. Οι υποστηρικτές του Καποδίστρια και της Ρωσίας ονομάστηκαν «Ναπαίοι», από το όνομα του Κερκυραίου Νάπα, θερμού υποστηρικτή του Καποδίστρια.

          Από τον Μάϊο του 1836 έως τον Φεβρουάριο του 1837 ο Ρωμαιοκαθολικός Όθωνας έμεινε στην Βαυαρία. Στο διάστημα αυτό παντρεύτηκε την προτεστάντισσα στο θρήσκευμα Αμαλία, πριγκίπισσα του Όλντεμπουργκ. Στην Ελλάδα κυβέρνησε σε εκείνο το διάστημα ο Άρμανσμπεργκ με αυταρχισμό. Η αγανάκτηση στο λαό συνεχώς αυξανόταν. Η αντικατάσταση του Άρμανσμπεργκ από τον επίσης Βαυαρό Ρούνχαρτ, έμπιστο του βασιλιά Λουδοβίκου,   πατέρα του Όθωνα, δεν περιόρισε την αγανάκτηση του λαού. Στην ατμόσφαιρα αυτή  δημιουργήθηκε τον Ιούνιο του 1839 η «Φιλορθόδοξος Εταιρεία». Υπεύθυνοι αυτής ανέλαβαν οι Γεώργιος Καποδίστριας, αδελφός του Κυβερνήτη, και ο Νικηταράς.

Σκοπός της Εταιρείας, κατά μία εκδοχή, ήταν, μεταξύ άλλων,  ο ρωμαιοκαθολικός Βασιλιάς Όθωνας να αναλάβει την υποχρέωση να αναγνωρίσει τα ψηφισθέντα άρθρα για την Ορθόδοξη Εκκλησία στα Συντάγματα της Επιδαύρου και της Τροιζήνας και να δεσμευθεί ότι η Ορθοδοξία θα είναι το θρήσκευμα των διαδόχων του. Κατά την άλλη εκδοχή η Εταιρεία είχε ως σκοπό την απελευθέρωση των αλύτρωτων Ελλήνων, αρχικά των Μακεδόνων. Ο Όθωνας  πείσθηκε από συμβούλους του, ότι στην εν λόγω Εταιρεία συνωμοτούσαν σε βάρος του. Την άποψη αυτή δέχεται ο Κων. Παπαρρηγόπουλος στην «Ιστορία του Ελληνικού Έθνους» (5η Έκδοση, Εκδ. Οίκος «Ελευθερουδάκης», Εν Αθήναις 1925, Τόμος 6ος, σελ. 217). Οι Γ. Καποδίστριας και Νικηταράς εισήχθησαν σε δίκη στις 11 Ιουλίου 1840, με την κατηγορία της εσχάτης προδοσίας. Τελικά οι κατήγοροι δεν μπόρεσαν να στηρίξουν την κατηγορία  και οι κατηγορούμενοι αθωώθηκαν.

Ο Όθωνας δεν ικανοποιήθηκε από την απόφαση και διέταξε την απέλαση του Καποδίστρια – κατέφυγε στην Αλεξάνδρεια – και την εξορία και κατ’ οίκον περιορισμό του Νικήτα στην Αίγινα («Ελληνική Επανάσταση», Εκδοτική Αθηνών, Τόμος Ε΄ σελ. 79). Ο Μακρυγιάννης στα «Απομνημονεύματα» του γράφει ότι πήγε στον Βασιλιά και του μίλησε για τον Νικηταρά: «Μίλησα και για τη δυστυχία του Νικήτα, οπού ήταν στην Αίγινα ρέστος και χωρίς μιστόν. Και να τον λευτερώση, ότι εγώ τον γνωρίζω πολύ καλά και δεν ενέχεται σ’  ό, τι του είπαν. Κι αφού τόκαμα πολύ ριτζά, μου υποσκέθη και τον έβγαλε ευτύς και τόδωσε κι όλους του τους μισθούς». (Εκδ. Γαλαξία, Αθήναι, 1964, σελ. 408). Αποφυλακίστηκε στις 18 Σεπτεμβρίου 1841 και αποτραβήχτηκε με την οικογένειά του στον Πειραιά. Το 1843 ο Νικηταράς προήχθη σε υποστράτηγο, με πενιχρή σύνταξη…

Η ιστορία του Νικηταρά δεν τελειώνει με την επιστροφή του από την εξορία, όπου υπέστη από τους εγκάθετους του αυταρχικού καθεστώτος ποικίλα βασανιστήρια. Αρχίζει το τελευταίο, πιο επώδυνο και δραματικό μέρος της. Η κόρη του βιώνοντας την ταλαιπωρία του πατέρα της έχασε τα λογικά της. Ο ίδιος από τη στενοχώρια του έπαθε ζάχαρο και τυφλώθηκε. Παρά το ότι ήταν ασθενής το οθωνικό κράτος δήμευσε το κτήμα  που είχε μεταξύ Άργους και Ναυπλίου  και ο ίδιος από υπερήφανος πολέμαρχος βρέθηκε  σε αδυναμία να πληρώσει τα χρέη του…

Είναι  ιστορικό ερώτημα πώς ένας από τους μεγαλύτερους ήρωες της Επανάστασης του 1821 πέθανε στον Πειραιά το 1849 «δεινώς πάσχων, αφήσας εις την οικογένειάν του μέγα όνομα και μεγάλην δυστυχίαν», όπως είπε στην Ακαδημία Αθηνών ο Δημ. Καμπούρογλου. Πώς κυβέρνηση – συναγωνιστές – πνευματικός κόσμος, τον εγκατέλειψαν και υποχρεώθηκε να επαιτεί, αντί να απαιτεί δεν έχει εξήγηση. Όπως δεν έχει εξήγηση το ότι ενώ ζήτησε και ετάφη στο Α΄ Νεκροταφείο των Αθηνών και δίπλα σε αυτόν του θείου του, Θεόδωρου Κολοκοτρώνη, ο Καμπούρογλου δεν βρήκε τον τάφο του… Στην κηδεία του παραβρέθηκαν κάποιοι επίσημοι... Τον επικήδειο λόγο εξεφώνησε ο Αρχιμανδρίτης Νεόφυτος Βάμβας και τον επιτάφιο  ο ποιητής Παναγιώτης Σούτσος. Μπορεί ο Νικηταράς να μην ανταμείφθηκε όσο θα έπρεπε για τις θυσίες του από το ελληνικό κράτος, αλλά για τον Έλληνα είναι πάντα ένας από τους πιο γενναίους και πιο αγνούς αγωνιστές της Επανάστασης.


Πορτραίτο του Νικήτα Σταματελόπουλου (Νικηταρά). Σχέδιο Giovanni Boggi, χαρακτικό Alois Senefelder, 1826. Πηγή
Η Ιστορία με τον Ρώσο πρέσβυ. Ο Νικηταράς επαιτούσε στον Πειραιά, κοντά στον τόπο, όπου σήμερα είναι ο Ναός της Ευαγγελίστριας. Εκεί τον επισκέφθηκε Ρώσος διπλωμάτης. «Τι κάνετε στρατηγέ μου;», τον ερώτησε. Ο Νικηταράς του απάντησε ορθώνοντας το ταλαιπωρημένο  σώμα του: «Απολαμβάνω ελεύθερη την Πατρίδα». Ο ξένος πήγε να του ξύσει την πληγή: «Αντί να απολαμβάνετε μιαν πλούσια σύνταξη κάθεστε εδώ…». Ο Νικήτας του απάντησε με αξιοπρέπεια: «Η Πατρίδα μου δίδει σύνταξη και εδώ περνώ την ώρα μου». Ο πρέσβυς φεύγοντας έριξε ένα πουγκί, στο δρόμο, κοντά στον Νικηταρά, λέγεται με χρυσές λίρες. Τότε ο Νικηταράς του φώναξε. «Ε! Κύριε. Σου έπεσε ένα σακούλι. Μάζεψέ το γιατί θα το χάσεις…».  Λέγεται ότι αργότερα απονεμήθηκε στον Νικηταρά σύνταξη… Ήταν πολύ αργά.

                             ΑΝΘΟΛΟΓΗΣΗ

Ο φιλέλληνας αμερικανός ιατρός Σάμουελ Χάου έγραψε την εντύπωσή του για τον Νικηταρά στο «Ημερολόγιό από τον Αγώνα 1825-1829», που κρατούσε: « Είναι ένας δραστήριος στρατιώτης, γενναίος και ακατάβλητος, αλλά χωρίς επιδεξιότητα και, πιστεύω, χωρίς κανόνα». Σημειώνεται ότι ο Χάου δεν συμπαθούσε τον Κολοκοτρώνη και όσους ήσαν κοντά του.

Κάποια Δημοτικά ποιήματα, που αναφέρονται στον Νικηταρά:

Από το ποίημα «Του Διάκου»: «…Το Διάκο τότε παίρνουνε και ΄σ το σουβλί τον βάζουν, ολόρτο τον εστήσανε κι αυτός χαμογελούσε, την πίστη τους την έβριζε, τους έλεγε μουρτάτες. Σκυλιά κι α με σουβλίστε, ένας Γραικός εχάθη. Ας είν΄ ο Οδυσσεύς καλά κι ο καπετάν Νικήτας, που θα σας σβήσουν την Τουρκιά και όλο το ντοβλέτι».

Από το ποίημα «Του Δράμαλη»: «… Της Ρούμελης οι μπέηδες, του Δράμαλη οι αγάδες ΄σ το Δερβενάκι κείτονται, ΄σ το χώμα ξαπλωμένοι. Στρώμά ’χουνε τη μαύρη γης, προσκέφαλο λιθάρια και γι’ απανωσκεπάσματα του φεγγαριού τη λάμψη. Κ’ ένα πουλάκι πέρασε και το συχνορωτάνε. Πουλί πώς πάει ο πόλεμος, το κλέφτικο ντουφέκι; Μπροστά πάει ο Νικηταράς, πίσω ο Κολοκοτρώνης και παραπίσω οι Έλληνες με τα σπαθιά ΄σ τα χέρια…»

Το τρίτο έχει τίτλο «Των Κολοκοτρωναίων» και αφορά στο έτος 1806, όταν ήσαν σε κίνδυνο, μετά από σουλτανικό φιρμάνι. Τότε ο Θεόδωρος Κολοκοτρώνης συμβούλευσε τους περίπου 150 άνδρες του να τον ακολουθήσουν στη Ζάκυνθο.  Αυτοί αρνήθηκαν. Του είπαν ότι προτιμούν να πεθάνουν στην πατρίδα τους. Πολλοί από αυτούς σκοτώθηκαν, λίγοι πήγαν μαζί του: «…Ελάτε να σκορπίσουμε, μπουλούκια να γενούμε. Σύρε Γεώργο μ΄ ΄σ τον τόπο σου, Νικήτα ΄σ το Λοντάρι. Εγώ πάου ΄σ την Καρύταινα, πάου ΄σ τους εδικούς μου, ν’ αφήκω τη διαθήκη μου και τοις παραγγολαίς μου, τι θα περάσω θάλασσα, ΄σ τη Ζάκυνθο θα πάω».

  https://ardin-rixi.gr/archives/222026

Η ταπείνωση Δημήτριος Παναγόπουλος

Η πύλη του ουρανού είναι η ταπείνωση
(Αββάς Ιωάννης)

Αγωνίζου να υπομένεις την προσβολή και την εξουθένωση που σου κάνουν οι άνθρωποι, χωρίς να ταράζεσαι και να αγανακτείς μέσα στην ψυχή σου, για να αποκτήσεις παρρησία στον Θεό.

Κάθε σκληρός λόγος που υπομένει ο άνθρωπος, εν γνώσει του και με τη θέλησή του, χωρίς να έχει ο ίδιος καθόλου φταίξει σ’ αυτόν που τον προσβάλλει και τον αδικεί, είναι για την ώρα εκείνη ένα στεφάνι ακάνθινο που βάζει ο ίδιος στο κεφάλι του, γίνεται όμως ευτυχισμένος και μακάριος, διότι σε καιρό που δεν το γνωρίζει, θα στεφανωθεί με στεφάνι άφθαρτο.

Η τελειότητα της ταπεινώσεως είναι το να υπομένει ο άνθρωπος με χαρά την εξουδένωση και κάθε άδικη και ψευδή κατηγορία. Διότι ο άνθρωπος που έχει αληθινά αποκτήσει την αρετή της ταπεινοφροσύνης μέσα στην ψυχή του, όταν τον κατηγορούν άδικα δεν ταράζεται, ούτε προσπαθεί να απολογηθεί και να δείξει την αθωότητά του στην αδικία που του γίνεται, αλλά δέχεται τη συκοφαντία σαν αλήθεια, δεν προσπαθεί να πείσει τους ανθρώπους ότι συκοφαντήθηκε, αλλά ζητεί συγχώρηση σαν να είναι ένοχος πραγματικά.

Υπήρξαν μάλιστα άνθρωποι που είχαν αποκτήσει τόσο την αρετή της ταπεινοφροσύνης, ώστε δέχθηκαν να χαρακτηρισθούν σαν αμαρτωλοί και ακόλαστοι με τη θέλησή τους, ενώ οι ίδιοι ήταν καθαροί και αθώοι. Άλλοι υπέμειναν την κατηγορία της μοιχείας, ενώ στην πραγματικότητα βρίσκονταν πολύ μακριά από μία τέτοια αμαρτία, και δέχτηκαν να φορτωθούν πάνω στους ώμους τους με δάκρυα το βάρος και τους καρπούς αμαρτίας, την οποία οι ίδιοι δεν είχαν κάνει, και με κλαυθμούς και θρήνους ζητούσαν απ’ αυτούς που τους αδίκησαν και τους συκοφάντησαν συγχώρηση για αμαρτία την οποία ουδέποτε διέπραξαν, και μάλιστα σε καιρό που η ψυχή τους ήταν στεφανωμένη, διότι βρισκόταν μέσα σε μια απόλυτη αγνότητα και καθαρότητα.

Άλλοι πάλι, για να μη δοξασθούν για τη μεγάλη αρετή που κρυβόταν μέσα στην ψυχή τους, με διάφορα σχήματα και κινήσεις παρουσίαζαν τον εαυτό τους στους ανθρώπους σαν να ήταν τρελοί, ενώ στ’ αλήθεια ήταν αλατισμένοι με το θείο αλάτι, και στην εσωτερική γαλήνη σταθεροί, ώστε για τη μεγάλη τους τελειότητα και την αγνότητά τους οι ίδιοι οι άγιοι Άγγελοι τ’ ουρανού να διακηρύττουν τα κατορθώματά τους στους πνευματικούς αγώνες.

Εσύ δε μη νομίζεις ότι έχεις αποκτήσει την αρετή της ταπεινώσεως, ενώ δεν μπορείς να υπομείνεις μια απλή κατηγορία. Αν θέλεις αληθινά να δεις μέσα στην ψυχή σου κατά πόσο είσαι ή όχι ταπεινός, δοκίμασε μέσα σε όλα αυτά που είπαμε να βρεις τον εαυτό σου.



Εκείνος που έχει ταπείνωση δεν ενδιαφέρεται για τις προσβολές που του κάνουν οι άνθρωποι, διότι πάντοτε έχει στον νου του τις αμαρτίες του, των οποίων η διαρκής ενθύμηση γίνεται γι’ αυτόν πανοπλία που τον προφυλάγει από την οργή και την αντεκδίκηση και υπομένει καθετί που του συμβαίνει. Διότι ποιο όνειδος και ποια ντροπή θα μπορούσε κανείς να του προξενήσει μεγαλύτερη από εκείνη την οποία αισθάνεται ενώπιον του Θεού για τα αμαρτήματά του;

Αν οι δαίμονες δουν ότι κάποιος υβρίσθηκε ή δέχθηκε προσβολή ή ζημιώθηκε ή έπαθε οτιδήποτε άλλο και θλίβεται όχι διότι έπαθε κακό, αλλά διότι δεν υπέμεινε με ανεξικακία και πραότητα την επίθεση του κακού, αυτόν οι δαίμονες πάρα πολύ τον φοβούνται, διότι καταλαβαίνουν ότι βρήκε την οδό της αληθείας και βαδίζει σύμφωνα με τις εντολές του Θεού.

Κάποτε ο άγιος Μακάριος καθ’ οδόν συνάντησε τον Διάβολο, ο οποίος κρατούσε δρεπάνι και με αυτό προσπάθησε να χτυπήσει τον Άγιο, αλλά δεν μπόρεσε και του λέει: «Πολύ βιάζομαι από σένα, Μακάριε, και τίποτε δεν μπορώ να σου κάνω· διότι ό,τι εσύ κάνεις κι εγώ το κάνω. Εσύ νηστεύεις, κι εγώ δεν τρώω καθόλου· εσύ αγρυπνείς, κι εγώ ποτέ δεν κοιμάμαι· ένα πράγμα υπάρχει μόνο, στο οποίο με νικάς». Λέει ο αββάς Μακάριος: «Ποιο είναι αυτό;» και ο δαίμων αποκρίνεται: «Η ταπείνωσή σου! Και γι’ αυτό δεν μπορώ να κάνω τίποτε εναντίον σου».



Πήγαν μερικοί κάποτε προς τον αββά Αγάθωνα θέλοντας να τον δοκιμάσουν αν δέχεται ταπεινά καθετί που του συμβαίνει και του λένε: «Εσύ είσαι ο Αγάθων; Έχουμε ακούσει για σένα ότι είσαι πόρνος και υπερήφανος». Και απάντησε ο Γέροντας: «Ναι, έτσι είναι όπως ακούσατε». Λένε πάλι σε αυτόν: «Είσαι εσύ ο Αγάθων ο φλύαρος και ο κατάλαλος;». Αυτός είπε: «Εγώ είμαι»· και πάλι του λένε: «Εσύ είσαι ο Αγάθων ο αιρετικός;» και αποκρίθηκε ο Γέροντας: «Αιρετικός δεν είμαι».

Τότε τον παρακάλεσαν λέγοντας: «Πες μας, γιατί όλες τις ψευδείς κατηγορίες τις δέχθηκες και αυτόν μόνο τον λόγο δεν βάσταξες;» Λέει σε αυτούς: «Τα πρώτα τα δέχομαι, διότι αυτό ωφελεί την ψυχή μου. Η αίρεση όμως είναι χωρισμός από τον Θεό».

Ας είμαστε λοιπόν και διακριτικοί, ώστε για χάρη της ταπεινώσεως δήθεν, να μη δεχθούμε ποτέ κάτι που θα μας χωρίσει από τον Θεό.





Από το βιβλίο: Ο αείμνηστος καλός εργάτης του Ευαγγελίου ΔΗΜΗΤΡΙΟΣ ΠΑΝΑΓΟΠΟΥΛΟΣ μέσα από τα γραπτά του. Εκδόσεις “Ορθόδοξος Κυψέλη”, Θεσσαλονίκη.

 https://www.koinoniaorthodoxias.org/martiria-kai-didaxi/i-tapeinosi/

Με τέτοιες μαγαρισιές στα σχολικά βιβλία θα τιμήσουμε τα 200 χρόνια από την αγιασμένη Επανάσταση του ’21;

Γράφει ο Δημήτρης Νατσιός.



“Νοστιμίζει το σέλινο τη φασολάδα και στη μέση δύο λάμδα φοράει πατρίδα μας η Ελλάδα”.

Αυτό το αξιοθρήνητο και κρανιοκενές σχόλιο δεν το διαβάζεις σε κείμενο θεατρικής επιθεώρησης, ελαφρολαϊκού τύπου, αλλά σε βιβλίο Γλώσσας της Β’ δημοτικού. (Τετράδιο εργασιών, α’ τεύχος, σελ. 43). Και στην σελίδα 76 του βιβλίου Γλώσσας α’ τεύχος της ίδιας τάξης και πάλι, προς εμπέδωση προφανώς, επαναλαμβάνεται η δηλητηριώδης απρέπεια κατά του εθνικού μας ονόματος σε κείμενο με τίτλο “Στη Χωχαρούπα”.  “Καλώς τους φίλους απ’ την Ελλάδα, που ‘χει την Κρήτη και την Λευκάδα κι ο κόσμος τρώει φασολάδα και πάει βαρκάδα στη φεγγαράδα”. Οπότε το 7χρονο Ελληνόπουλο που έρχεται στο σχολείο “για να γιομίζη προκοπή κι αρετή”, κατά τον πατριδοφύλακα Μακρυγιάννη- σχολείο το οποίο έπρεπε να είναι θεματοφύλακας των τιμαλφών αξιών του έθνους και θύλακας αντιστάσεως στην απροκάλυπτη πια επίθεση κατά της συνταγματικής διάταξης που προβλέπει “την ανάπτυξη της εθνικής συνείδησης” – το αποσβολωμένο, λοιπόν, Ελληνόπουλο, μαθαίνει ότι ζει στην χώρα της φασολάδας, της Ελλάδας, κατά την αξιοθρήνητη ομοιοκαταληξίας τους. (Να σημειώσω παρενθετικώς κάτι. Όλοι οι επιστήμονες που ασχολούνται με την γλώσσα και την διδακτική της, γνωρίζουν ότι δεν υπάρχουν αθώα παραμυθάκια και χαζοχαρούμενες, αδιάφορες παραπομπές  στα σχολικά βιβλία, αλλά ότι κάθε κείμενο, ακόμη και ένα πρόβλημα μαθηματικών προάγει συγκεκριμένες αξίες και στάσεις ζωής).

Θα γιορτάσουμε του χρόνου τα 200 χρόνια από την έναρξη της αγιασμένης Επανάστασης του ’21, την εθνική μας παλιγγενεσία. Συστάθηκε από τον ίδιο τον πρωθυπουργό μια επιτροπή, της οποίας προϊσταται η κ. Γιάννα Αγγελοπούλου. Προφανώς το κριτήριο ήταν οι… μνημειώδεις εκδόσεις της για την συγκεκριμένη ιστορική περίοδο και η διεθνούς ακτινοβολίας προσφορά της στην ανάδειξη του ελληνικού πολιτισμού. Φάνηκε αυτό στο παραδαλοειδές πανηγύρι των λεγόμενων Ολυμπιακών Αγώνων του 2004, που ακόμη το πληρώνουμε. Η επιτροπή στελεχώθηκε από πρόσωπα που, στην πλειονότητά τους, το μόνο διαπιστευτήριό τους είναι ο ελληνοκτόνος προοδευτισμός. Ο εσμός των πανεπιστημιακών τύπου Ρεπούση που μας οδήγησαν στην αποσύνθεση της Παιδείας. Ήδη ένας εξ αυτών, ονόματι Χατζής, δημοσίευσε τις έντυπες κουτσουλιές του, παρουσιάζοντας τον Καποδίστρια ως δικτάτορα και τον Καραϊσκάκη ως περίπου αλιτήριο και ανάξιο λόγου.

Ερωτώ όμως: τι αξία έχουν οι γιορτές και οι εκδηλώσεις για το κοσμοϊστορικό “Εικοσιένα”, όταν στα κρισιμότερα βιβλία του κράτους, αυτά που περιέχουν την επίσημη θέση της πολιτείας για ένα ιστορικό γεγονός, τα σχολικά βιβλία, το ένδοξο ’21, γελοιοποιείται, συκοφαντείται και διαστρεβλώνεται; Το καλύτερο και εντιμότερο μνημόσυνο για την ηρωική γενιά που μας απελευθέρωσε από την τουρκική φρίκη, θα ήταν να πεταχτούν κλωτσηδόν από τα βιβλία Γλώσσας των παιδιών όλες οι αντεθνικές μαγαρισιές και οι νεοταξικές θεωρίες.

(Δύο είναι βασικές θεωρίες την νεοταξικής διανόησης, που καταδυναστεύουν Πατρίδα και Παιδεία.

Η πρώτη είναι ότι το κράτος προηγείται του έθνους, είναι, δηλαδή, το έθνος κατασκευή του κράτους – συγκεκριμένα της αστικής τάξης που δημιούργησε το κράτος. Ως κατασκευή ή “επινόηση” πρέπει να εξετάζεται επομένως και η “εθνική” ιστορία.

Η δεύτερη, ότι το κράτος ως δημιούργημα μιας κυρίαρχης ομάδας που μπορεί να περιέχει στοιχεία αποκλεισμού των άλλων, μισαλλοδοξίας και ολοκληρωτισμού, δεν μπορεί να αντεπεξέλθει στις σημερινές απαιτήσεις της παγκοσμιοποίησης και του πολυπολιτισμικού χαρακτήρα της κοινωνίας (εξαιτίας της παρουσίας και των λαθρομεταναστών) και πρέπει να εγκαταλείψει την “εθνική” του βάση. Με λίγα λόγια η Ελλάδα είναι απλώς η χώρα της…φασολάδας).

Επανέρχομαι στο υβριστικό περιεχόμενο των βιβλίων για το ’21. Μια αληθινή “δόξα, τιμή και προσκύνησις” των ηρώων θα ήταν να γίνει μια επιτροπή η οποία θα ελέγξει τα βιβλία Γλώσσας όλων των σχολικών βαθμίδων και θα εκπαραθυρώσει βλάσφημες κυριολεκτικά αναφορές όπως:

Στην Νεοελληνική Γλώσσα Α´ Γυμνασίου (σ. 82-83) περιέχεται κείμενο -αφιέρωμα στο ᾽21 με τίτλο «Η παράσταση». Αντιγράφω ένα απόσπασμα: «…τότε ο Βαγγελάκης που έκανε τον Μπότσαρη και τον στένευε η στολή του, έσκυψε να πάρει τα τσαρούχια μου να μου τα δώσει και φάνηκε το σώβρακό του και τα κορίτσια έβαλαν τα γέλια κι εκείνος τα κλάματα…

Καί ο κύριος διευθυντής… άρχισε να φωνάζει:
– Ζήτω η 25η Μαρτίου! και είπε «και του χρόνου» κι όλοι σηκώσαμε τα χέρια μπροστά και είπαμε και ζήτω κι η κυρία Ουρανία φώναξε πάλι προσοχή! και σταθήκαμε όλοι προσοχή και τραγουδήσαμε τον εθνικό ύμνο και γιατί χαίρεται ο κόσμος και χαμογελάει πατέρα; και φύγαμε να πάμε σπίτι μας να φάμε σκορδαλιά για το καλό της ημέρας, να κοιμηθούμε, να ξυπνήσουμε, να βάλουμε τα καλά μας και να πάμε να πούμε χρόνια πολλά του Βαγγελάκη που είχε την εθνική εορτή του».
(Σε τέτοια αξιοθρήνητη γλώσσα γραμμένο το κείμενο – «σπασμένα ελληνικά»!! Και στην ίδια σελίδα, αντί να μπει μια εικόνα του ᾽21, όπως για παράδειγμα η «Έξοδος», παρεισέφρησε διαφήμιση για το ερεβοειδές κινηματογραφικό έργο «Ο άρχοντας των δαχτυλιδιών»!!).

Το ίδιο χλευαστικό και ανίερο ύφος συναντούμε και στο «Τετράδιο Εργασιών» Νεοελληνικής Γλώσσας της Β´ Γυμνασίου (σ. 35). Κείμενο με τίτλο «Αρχίζουμε πρόβες για την εθνική γιορτή». Αντιγράφω και από αυτό το κουρελούργημα ένα απόσπασμα (τα αποσπάσματα ενίοτε είναι και… εκτελεστικά! «Εκτελούν» και μαγαρίζουν ανυποψίαστες, αθώες παιδικές ψυχές!).

«Τέλεια! Σήμερα στο μάθημα της μουσικής ήταν τέλεια! Γιατί από αύριο αρχίζουμε πρόβες για τη γιορτή της 25ης Μαρτίου. Θα κάνουμε πρόβες με τη χορωδία, θα χάνουμε μαθήματα! Έχουμε μια κάπως μικρή χορωδία στο σχολείο, καμιά τριανταριά άτομα και έχει πλάκα. Το ρεπερτόριο θα ‘ναι το συνηθισμένο: Ελεύθεροι Πολιορκημένοι και δώσ᾽ του… Από τώρα ονειρεύομαι τις ώρες μαθημάτων που θα χαθούν στις πρόβες. Και η καλλιτεχνικού, η Βαφιώτη, μας λέει ότι θέλει μια ομάδα να σχεδιάσει κάτι σκηνικά και κάτι Κολοκοτρώνηδες και κάτι σημαίες και δάφνες. Μέσα! Υπολογίζω κι άλλες χαμένες ώρες μαθημάτων…».

Στα δε «Κείμενα Νεοελληνικής Λογοτεχνίας» της Γ´ Γυμνασίου, στις σ. 46-48, συμπεριέλαβαν και ένα απόσπασμα από τα Απομνημονεύματα του στρατηγού Μακρυγιάννη. Και λες «δόξα σοι ο Θεός»!

Όμως… από το ακατέργαστο αυτό διαμάντι, εντόπισαν -οι τυμπανιαίοι αποφοράς πατριδομάχοι- το σημείο όπου ο Μακρυγιάννης γράφει κάτι εναντίον του Κολοκοτρώνη: «Οι άρχοντές μας, οι αρχηγοί μας έγιναν “Εκλαμπρότατοι”… έγινε ο Κολοκοτρώνης και οι άλλοι συγγενείς και φίλοι, πλούσιοι από γες (χωράφια), αργαστήρια, μύλους… Όταν ο Κολοκοτρώνης και οι σύντροφοί του ήρθαν από τη Ζάκυνθο, δεν είχαν ούτε σπιθαμή γης…».

Ο Μακρυγιάννης σε άλλα πενήντα σημεία επαινεί τον Κολοκοτρώνη, αλλά αυτό έπρεπε να επιλεχθεί! Γιατί; Για να μειώσουν τους ήρωες, να τους ευτελίσουν! Ο ήρωας, όπως και ο άγιος, που πολλές φορές στην ιστορία μας ταυτίζονται, είναι «επικίνδυνα» πρότυπα για τους νέους!! Ο δειλός και πειθήνιος νεοραγιάς των Μνημονίων είναι προτιμότερος. Μιλάμε σήμερα όλοι μας για κρίση. Όμως η πραγματική κρίση, αυτή που θα κρίνει και το μέλλον μας, ως λαού ιστορικού, συμβαίνει μες στις σχολικές αίθουσες!!

Η νέα Τουρκοκρατία, μέσω της Εκπαίδευσης και των αδιάφορων δασκάλων και καθηγητών -υπάρχει πάντοτε η «μαγιά» – ανατρέφει τους Γενίτσαρους του μέλλοντος, του πολύ κοντινού μας!! Εσχάτη ώρα εστί, «να μιλήσουμε, να ’νεργήσουμε κι ό,τι θέλουν ας μας κάμουν».

«Αν η παρούσα γενεά δεν ενδυναμωθεί από ανθρώπους μορφωμένους εν καλή διδασκαλία και μάλιστα προς τον κανόνα της αγίας ημών πίστεως και των ηθών μας, θα είναι δυσοίωνο το μέλλον της Ελλάδος και η διακυβέρνησίς της αδύνατη» έγραφε σε επιστολή του προς τον Μισαήλ Αποστολίδη ο πρώτος και τελευταίος Ορθόδοξος Ρωμιός Κυβερνήτης της πατρίδας μας, Ιωάννης Καποδίστριας (Ιω. Τσάγκα, Η ορθόδοξη χριστιανική αγωγή στο εκπαιδευτικό έργο του Ιωάννη Καποδίστρια, εκδ. «Κυριακίδη», σ. 174).

Επαναλαμβάνω με τέτοια κείμενα, ψήγματα παρουσίασα, καμμιά “δράση” δεν πρόκειται να τιμήσει “τα κόκκαλα των Ελλήνων τα ιερά”. Είναι υποκρισία χειρίστου είδους και ασέβεια να στήνονται γιορτές και πανηγύρια για τους ήρωες και από την άλλη να μαγαρίζεται η ιερή τους μνήμη στα σχολεία με τέτοια τρισάθλια κουρελουργήματα.

Δημήτρης Νατσιός

δάσκαλος-Κιλκίς
http://www.antibaro.gr/article/27146

Ο ήρωας της επανάστασης του 1821 που πέθανε πάμφτωχος

Υπήρξαν πολλοί επαναστάτες που μετά το τέλος της Επανάστασης του 21 διώχθηκαν, απομονώθηκαν, φυλακίστηκαν με διάφορες ψευδείς κατηγορίες και κάποιοι από αυτούς εκτελέστηκαν.

Παράδειγμα ανιδιοτελούς  προσφοράς και θυσίας για την πατρίδα ήταν ο οπλαρχηγός και στρατηγός Νικήτας Σταματελόπουλος ή Νικητηράς ο Τουρκοφάγος (1782 -1849) από τη Νέδουσα (Μεγάλη Αναστάσοβα) του Ταΰγετου.

Έζησε όλη τη ζωή του υπηρετώντας την υπέρτατη αξία της θυσίας για την πατρίδα και την λευτεριά.

Αναφέρει ο ίδιος: «Η μοίρα μου το θέλησε να γίνω καπετάνιος, μα δε θα ήτανε σωστό να κάνω πραμάτεια το καπετανλίκι μου για να καζαντίσω!!!»

Ακόμη και το πολύτιμο σπαθί που του προσφέρθηκε ως επάθλου μετά την κατάληψη της “Τριπολιτσάς”, το δώρισε για ενίσχυση των Δημοσίων Εσόδων.

Λίγα χρόνια πριν από το θάνατό του, φυλακίστηκε στην Αίγινα προληπτικά με τη χαλκευμένη κατηγορία-εικασία του Ρωσόφιλου που ίσως να έφερνε Ρώσο Πρίγκιπα να αντικαταστήσει το βασιλιά Όθωνα.

Ξεχασμένος, ένας πολύτεκνος ήρωας, τυφλός και πάμφτωχος αποφυλακίστηκε για να καταλήξει στον Πειραιά επαίτης στο δρόμο.

Το ελληνικό κράτος του έδωσε άδεια επαίτη (!) μόνο για κάθε Παρασκευή – κι όχι Κυριακή που είχε περισσότερο πλήρωμα στην εκκλησία – μπροστά στον Ιερό Ναό της Ευαγγελίστριας. Ο τότε πρέσβης της Μεγάλης Βρετανίας στην Αθήνα, όταν πληροφορήθηκε την τραγική κατάσταση στην οποία βρισκόταν ο Στρατηγός, κατέβηκε στον Πειραιά.

 Τον αναζήτησε και τον βρήκε μπροστά στην Ευαγγελίστρια, του συστήθηκε και τον ρώτησε πως θα μπορούσε το κράτος της Μ. Βρετανίας να τον βοηθήσει, καθώς στην εποχή του ο Νικηταράς ήταν διάσημος σε όλη την Ευρώπη.

Περήφανος ο τυφλός Στρατηγός, αρνήθηκε κάθε βοήθεια, λέγοντας ότι το ελληνικό κράτος έχει μεριμνήσει για την περίπτωσή του, προσφέροντάς του αυτή την άδεια επαίτη. Φεύγοντας ο πρέσβης, άφησε να πέσει από την τσέπη του μπροστά στον Νικηταρά, ένα πουγκί με λίρες.

 Ο Στρατηγός άκουσε τον θόρυβο, κατάλαβε ότι ο πρέσβης ήθελε να του αφήσει χρήματα και τον φώναξε, λέγοντάς του ότι κάτι του έπεσε. Αρνούμενος να δεχθεί οποιαδήποτε βοήθεια από έναν εκπρόσωπο των ξένων δυνάμεων.

Πέθανε 67 ετών πάμπτωχος με τις μνήμες του έντιμου αγωνιστή για την ελευθερία της πατρίδας.

Επιμύθιο τιμής και μνήμης

Ο Στρατηγός πέθανε

Δεν μπορείτε να του κάνετε άλλο κακό

Ούτε καλό μπορείτε να του κάνετε

Δεν μπορείτε καν να πείτε: «Συγνώμη Στρατηγέ Νικηταρά»

Αλλά να θυμάστε το εξής

Υπάρχουν εκατοντάδες, χιλιάδες  Νικηταράδες που παραμένουν ανάμεσα μας, με τις αξίες, τα ιδανικά, την αγάπη για την πατρίδα, το σεβασμό για την ιστορία των προγόνων τους, με σεβασμό γι αυτό που είναι, με τις ζωές, τις ελπίδες, τους φόβους τους, τα βάσανα και τις ευκαιρίες που αναζητούν για να μπορούν κι αυτοί να «αναπνεύσουν».

Και Όλα όσα οι πρόγονοί μας, οι παππούδες και οι γιαγιάδες μας, οι πατεράδες και μητέρες μας έκαναν είναι συνυφασμένα με τις ζωές μας με οτιδήποτε σκεφτόμαστε, και λέμε, και κάνουμε. Όλοι αυτοί μαζί είναι η Ιστορία του γένους των Ελλήνων μέσα σε χιλιάδες χρόνια

Και να θυμάστε κι αυτό. Μη το ξεχνάτε πότε

Όλοι όσοι με τον τρόπο τους, με αυτά που λένε, που κάνουν, που επιδιώκουν προσβάλλοντας τους προγόνους μας, την ίδια την ιστορία μας τότε ξανασκοτώνουν τον Στρατηγό και κάθε έναν μικρό ή μεγάλο στρατηγό. Όλους αυτούς τους απλούς χωριάτες που ξεσηκώθηκαν, που μάτωσαν, βιάστηκαν, βασανίστηκαν και πρόσφεραν τις ζωές τους για την ελευθερία, για να μπορούν κι αυτοί κι εμείς να «αναπνέουν». Γιατί ήξεραν πως ένα πιάτο φαγητό δεν αρκεί.

Δεν ζούμε μόνοι μας πάνω σε αυτή τη Γη

Είμαστε υπεύθυνοι ο ένας για τον άλλο

Κι αν ο ελληνισμός και η ανθρωπότητα δεν μάθει αυτό το μάθημα τότε σύντομα θα έρθει η ώρα που θα το διδαχτεί με φωτιά, αίμα και μαρτύριο

Το έχει άλλωστε ζήσει τόσες φορές αυτός ο λαός ξανά και ξανά μέχρι να ολοκληρώσει αυτό που ο Μοσχώφ έλεγε καημό της Ρωμιοσύνης ή μέχρι τη στιγμή που θα χαθεί στη λήθη της Ιστορίας.

Αντώνης Σπυρόπουλος

https://ardin-rixi.gr/archives/221332

Η Βυζαντινή Αυτοκρατορία Άνοδος και πτώση

Γράφει ο Ιωάννης Μ. Ασλανίδης

Αντιστράτηγος ε.α.

Είναι ανάγκη ορισμένα σημαδιακά γεγονότα του παρελθόντος να επανέρχονται στην μνήμη των Ελλήνων, ιδίως των ηγεσιών που παίρνουν αποφάσεις και παραδειγματιζόμενες από αυτά να μην υποπέσουν ξανά σε τραγικά σφάλματα για το μέλλων της Χώρας μας. Το Επετειακό τούτο κείμενο, αναφέρεται πολύ περιληπτικά, στην άνοδο και πτώση της κραταιάς Αυτοκρατορίας του Βυζαντίου.

Το 324 μ.Χ. περίπου ο Κωνσταντίνος ψάχνει για την θέση της Νέας Ρώμης. Βέβαια η παράδοση αναφέρει ότι ένα όραμα άνοιξε τα μάτια του Κωνσταντίνου και έτσι στο τέλος του 324 μ.Χ. μ’ ένα ακόντιο στο χέρι χάραξε τα όρια της Νέας Ρώμης, της Κωνσταντίνου – Πόλεως.  Η νέα πρωτεύουσα από της ιδρύσεως της άρχισε να στολίζεται με συμβολικά ελληνικά καλλιτεχνήματα που μεταφέρθηκαν εκεί.

Στην παγκόσμια ιστορία υπήρξε το Βυζάντιο, η μακροβιότερη Αυτοκρατορία.  Στην μακραίωνη ιστορία της, πολλά προσέφερε στην Ανθρωπότητα και σ’ αυτήν οφείλεται κατά μέγα μέρος η σημερινή εξέλιξη και ο πολιτισμός της σημερινής Ευρώπης και ακόμη πιστεύω ολόκληρης της ανθρωπότητας γενικότερα.

Για εμάς τους Έλληνες το Βυζάντιο είναι ο κρίκος που ενώνει την Αρχαία Ελληνική Ιστορία με την σημερινή Ελλάδα. Επίσης οι μεγάλοι κλασσικοί αιώνες 5ο και 4ος π.Χ. με κέντρο την Αθήνα μας έδωσαν την φιλοσοφία, την έννοια του Νόμου, την έννοια της Δημοκρατίας και όλες τις μορφές της λογοτεχνίας και της τέχνης, οι οποίες δια του Βυζαντίου μεταλαμπαδεύθηκαν στην Ευρώπη και δι’ αυτών μέχρι σήμερα εκφράζεται η ανθρωπότης.

Στο Βυζάντιο πολλά χρωστάει η Δύση:

Πρώτον: Το Βυζάντιο δασκάλεψε την Ευρώπη στις επιστήμες και τις τέχνες. Το «Οικουμενικό διδασκαλείο» ιδρυμένο το 849 από τον Καίσαρα Βάρδα, ήτανε το πνευματικό κέντρο του κόσμου, γεμάτο ξένους φοιτητές, φερμένους από την Ανατολή και την Δύση.

Δεύτερον: Εάν η Βυζαντινή Αυτοκρατορία δεν είχε σταματήσει την Μωαμεθανική επίθεση των Αράβων, που άρχισε τον 7ο αιώνα, αυτοί θα κατελάμβαναν όλη την Ευρώπη και θα εγένετο η Ευρώπη, Μωαμεθανικός και όχι Χριστιανικός χώρος.  Γιατί έτσι δόθηκε χρόνος στους λαούς της Δυτικής Ευρώπης ν’ αποκτήσουν εθνική αυτοσυνειδησία, να οργανώσουν ανεξάρτητα κράτη και να μπορέσουν σιγά – σιγά μόνοι των ν’ αντισταθούν εναντίον της Μωαμεθανικής πιέσεως, η οποία τον 16ο αιώνα έφθασε με τους Τούρκους μέχρι της Βιέννης.

Τρίτον: Το Βυζάντιο αναμφισβήτητα ευεργέτησε την ανθρωπότητα σε όλα, χωρίς ποτέ να την βλάψει.  Είναι τόσα πολλά τα επιτεύγματα για την ανθρωπότητα του Μεσαιωνικού Ελληνισμού, ώστε να καταντάει άδικο οι σύγχρονοι να λησμονούν το χρέος τους προς την Βυζαντινή Αυτοκρατορία.

Άνοδος της Βυζαντινής Αυτοκρατορίας

Η Ανάπτυξη Του Βυζαντίου, σε μία μεγάλη Αυτοκρατορία, οφείλεται σε τρία κυρίως βασικά στοιχεία:

Πρώτον: Η Στρατιωτική Δύναμη, που ασφαλώς κληρονόμησε από την Ρώμη.

Δεύτερον: Η θρησκεία, η ορθόδοξος εκκλησία, η οποία οργανώθηκε κατά τρόπο εξαιρετικό, έτσι που κατόρθωσε να κρατήσει μαζί, πολλούς και διαφόρους λαούς, οι οποίοι δεν ήσαν ούτε την ιδίας φυλής, ούτε του ιδίου πολιτισμού, ούτε της ιδίας γλώσσας, ήσαν όμως όλοι χριστιανοί ορθόδοξοι, και

Τρίτον: Το σπουδαιότερο ίσως όλων η Ελληνική Παιδεία.  Διότι τα σχολεία της Βυζαντινής Αυτοκρατορίας, τα Πανεπιστήμια τα οποία ιδρύθηκαν εις την Κωνσταντινούπολη και οι άλλες μεγάλες πόλεις, όπως στην Αθήνα την Θεσσαλονίκη, την Καισάρεια  και σε άλλες πόλεις. Τα μοναστήρια, είναι επίσης εκείνα που διαφύλαξαν για τον κόσμο τα γραπτά και την Σοφία των μεγάλων Ελλήνων κλασσικών συγγραφέων και τις ανθρωπιστικές των απόψεις.

Όταν τον 4ο π.Χ. αιώνα ο Ισοκράτης έλεγε, ότι: «Έλληνες είναι όσοι μετέχουν της ημετέρας παιδείας» δεν  μπορούσε να φαντασθεί την αξία της μεγάλης αυτής αλήθειας.

Αίτια πτώσεως της Βυζαντινής Αυτοκρατορίας

Όταν το Βυζάντιο έφθασε στην μεγάλη του δόξα 10ο και 11ο  αιώνα π.Χ. στην εποχή της Μακεδονικής δυναστείας, δεν μπορούσε να φαντασθεί κανείς ότι τόσο σύντομα θ’ ακολουθούσε η πτώση.  Η πτώση της Βυζαντινής Αυτοκρατορίας δεν ήλθε τον 15ο αιώνα, αλλά από σειρά γεγονότων από τον 11ο αιώνα π.Χ. τα οποία λίαν περιληπτικά θ’ αναφέρω:

Οι Τούρκοι ήλθαν στο Βυζάντιο σε δύο μεγάλα κύματα, πρώτα οι Σελτσουκίδες Τούρκοι και έπειτα οι Οθωμανοί.  Δυστυχώς για πρώτη φορά ο Στρατός της Βυζαντινής Αυτοκρατορίας ηττήθη από τα στίφη των Σελτσουκίδων Τούρκων στα μέσα του 11ου αιώνα στην μεγάλη μάχη του Μαντζίκερ και έτσι έμεινε ανυπεράσπιστη η Μικρά Ασία για την κατάκτηση από αυτούς.  Η κατάκτηση αυτή είναι εκείνη που αποδυνάμωσε το Βυζάντιο,  διότι της Βυζαντινής Αυτοκρατορίας η καρδιά και η δύναμη ήταν πάντα η Μικρά Ασία.

Τον 11ο Αιώνα έχουμε επίσης την Επίθεση των Νορμανδών, οι οποίοι ξεκίνησαν από τις σκανδιναβικές χώρες και κατόρθωσαν να κατακτήσουν πολλά μέρη στην Βόρεια Ευρώπη την Αγγλία και την Σικελία. Στη Σικελία ίδρυσαν Νορμανδικό Κράτος από το οποίο επιτίθεντο εναντίον των ελληνικών νησιών και παραλίων, φέροντας έτσι καίρια κτυπήματα κατά του Βυζαντίου.

Ένα άλλο γεγονός της Μεσαιωνικής Ιστορίας, που αποδυνάμωσε ακόμη περισσότερο το Βυζάντιο είναι, οι Σταυροφορίες.  Στην αρχή αυτές είχαν κίνητρα θρησκευτικά, μετά άλλαξαν χαρακτήρα και πήραν μορφή εμπορική και τυχοδιωκτική.  Έτσι η 4η Σταυροφορία, αντί να συνεχίσει τον δρόμο για να ελευθερώσει τον Άγιο Τάφο, εστράφη εναντίον της Κωνσταντινουπόλεως.  Δυστυχώς και πάλιν οι εσωτερικές διχόνοιες της αυτοκρατορικής τότε Κυβερνήσεως, έδωσαν την ευκαιρία στην 4η Σταυροφορία να καταλάβει το 1204 την Κωνσταντινούπολη και να ιδρύσει εκεί Φραγκικό Κράτος.  Το Φραγκικό  αυτό Κράτος, διήρκεσε μόνο ως το 1264, διότι από την Νίκαια οι Έλληνες ανακατέλαβαν την Κωνσταντινούπολη.  Η καταστροφή και η διασπάθιση του Ελληνικού χώρου, η οποία επήλθε στο υπόλοιπο Βυζαντινό Κράτος ήταν από τους Φράγκους ανεπανόρθωτη.

Ο 14ος αιώνας είναι αιώνας μεγάλων καταστροφών, για τον Ελληνισμό.  Πρώτα ήλθε στα μέσα του αιώνα μια τρομερή επιδημία πανώλης, η οποία αποψίλωσε τον πληθυσμό των πόλεων της Μέσης Ανατολής και του Ελληνικού χώρου. Τα 2/3 των κατοίκων περίπου πέθαναν.

Η Άλωσης της Πόλης

Ας έλθουμε στις τελευταίες ημέρες της ελεύθερης Κωνσταντινούπολης.  Η περίοδος αυτή είναι η σημαντικότερη, η τραγικότερη, αλλά ίσως και η ηρωικότερη της Ελληνικής Ιστορίας.

Στην Βυζαντινή αυτοκρατορία που περιορίστηκε σχεδόν στην Κωνσταντινούπολη, στις 31 Οκτωβρίου του 1448 πέθανε χωρίς απογόνους οι Ιωάννης Η΄ Παλαιολόγος.  Κατά την επιθυμία της μητέρας του Ελένης νόμιμης αντιβασίλισσας επιλέγεται ως διάδοχος του Αδελφού του ο Κωνσταντίνος. Ο Κωνσταντίνος στέφτηκε στο Μυστρά ως Κωνσταντίνος ΙΑ΄ Παλαιολόγος Δραγάσης και τον Μάρτιο του 1449 ανέλαβε την εξουσία στη Πόλη.

Στα τέσσερα χρόνια της Βασιλείας του, θα προσπαθήσει, όπου όλοι οι προκάτοχοί του απέτυχαν, να ενισχύσει την Αυτοκρατορία να ισχυροποιήσει την πόλη.  Ενίσχυσε τα τείχη, οργάνωσε τον Στρατό του,  συγκέντρωσε τροφές και οργάνωσε τους κατοίκους της Πόλης.

Οι Βυζαντινοί αυτοκράτορες βλέποντας τον κίνδυνο των Τούρκων να πλησιάζει, απευθύνονται για βοήθεια στην Δύση όπως ο Αυτοκράτορας Εμμανουήλ (1412) μέχρι και ο τελευταίος Αυτοκράτορας, όλες όμως οι προσπάθειες απέτυχαν.

Κατά την έναρξη της πολιορκίας της ΠΟΛΗΣ  εντός αυτής  υπήρχαν 7.000 υπερασπιστές, 700 Γενοβέζοι με τον περίφημο ΛΟΓΓΟ ΙΟΥΣΤΙΝΙΑΝΗ ως αρχηγό τους και 200 τοξότες με επικεφαλής των τον Καρδινάλιο ΙΣΙΔΩΡΟ. Μέσα  στον  κόλπο υπήρχαν μόνο 20 πλοία Βενετικά και Γενοβέζικα και 2 πλοία από την Κρήτη, τα οποία κατά σύμπτωση ήταν εκεί όταν άρχισε η πολιορκία. Πρέπει, μιλώντας για το τέλος του Βυζαντίου, να έχουμε υπ’ όψιν μας ότι η Κωνσταντινούπολη του 1453 μετά την πανώλη δεν ήταν πια η πολυάριθμη πόλη του 1.000.000 κατοίκων όπως ήταν άλλοτε, πριν από την Φραγκική κατάκτηση του 1204.

Ο Μωάμεθ πλήρως προπαρασκευασμένος άρχισε την μεγάλη πολιορκία της ΠΟΛΗΣ την 2α Απριλίου 1453.  Η πολιορκία κράτησε ως το τέλος Μαΐου.  Μάχες έγιναν πολλές μέσα, επάνω και έξω από τα τείχη.  Η σχέση των αντιπάλων ήταν 1:12, όσο και αν προσπάθησαν οι πολιορκητές εύρισκαν ισχυρή αντίσταση.  Ότι γκρέμιζαν τα πυροβόλα γεμιζόταν.  Όσες απόπειρες έγιναν στα τείχη αποκρούστηκαν.

Στις 20 Μαΐου με την μεσολάβηση των Γενοβέζων, προτάθηκε στον Κωνσταντίνο να παραδώσει την Πόλη και να φύγει στον Μυστρά όπου του εγγυάτο ο Μωάμεθ ασφάλεια.  Στην σύνοδο της Συγκλήτου δήλωσε ο Κωνσταντίνος πως δεν αφήνει την πόλη που είναι «η Ελπίδα και η Δόξα των Ελλήνων» και με την σύμφωνο γνώμη όλων  απάντησε στην πρόταση με τα εξής λόγια: «Το δε την πόλιν σοι δούναι ουκ εμόν εστί, ούτ’ άλλον των κατοικούντων ενταύθα, κοινή γαρ γνώμη άπαντες αυτοπροαιρέτως αποθάνουμε μη φειδόμενοι της ζωής ημών».

Οι επιθέσεις των Τούρκων συνεχίστηκαν ανεπιτυχώς έως τις 27 Μαΐου, οπότε πια ο ίδιος ο Σουλτάνος άρχισε να αμφιβάλλει για την επιτυχία του.  Τότε κάποιοι Στρατηγοί τον συμβούλεψαν, προτού πάρει την τελική του απόφαση, να ρωτήσει ο ίδιος τον Στρατό του, τι θέλουν να γίνει.  Ο Τουρκικός Στρατός είπε ΝΑΙ να συνεχισθεί η πολιορκία, με την ελπίδα βέβαια πάντοτε της λεηλασίας.  Διότι ήταν αρχή απαράβατος, όταν τα Οθωμανικά Στρατεύματα κυρίευαν κάποια πόλη, η πόλη ήταν για τρεις ημέρες στη διάθεση των ορδών για λεηλασίες, βιασμούς και κάθε λογής εγκληματικές πράξεις αυτών.

Δύο ώρες πριν την αυγή της 29ης Μαΐου 1453 ημέρα Τρίτη, άρχισε η επίθεση των Τούρκων, ήταν τρομερή, αλλά οι πολιορκημένοι κρατούσαν.  Μέσα σ’ αυτήν την δύσκολη στιγμή των αμυνομένων, βρέθηκε από τους Τούρκους η ξεχασμένη ανοικτή «Κερκόπορτα», μικρή πύλη στο βόρειο μέρος του δευτέρου τείχους.  Από την πόρτα αυτήν μπήκαν οι πρώτοι Τούρκοι ανέβηκαν βιαστικά στον διπλανό πύργο και ύψωσαν την Τουρκική σημαία.  Οι υπερασπιστές έτρεξαν να τους διώξουν και θα το πετύχαιναν, αλλά κάποιος γυρίζει και βλέπει σημαίες κόκκινες στον πύργο της Κερκόπορτας και απερίσκεπτα φωνάζει: «Η Πόλις Εάλω», από εδώ και πέρα άρχισε ν’ αδυνατίζει η άμυνα πλέον των υπερασπιστών της Πόλης.

Τέλος, ο Κωνσταντίνος πετάει τα εμβλήματά του και με τον Φραγκίσκο και τον Δαλμάτη στο πλευρό του, ακολουθώντας τον ξάδελφό του Θεόφιλος, ορμά εναντίον των Τούρκων με το σπαθί στο χέρι και σκοτώνεται.  Κανείς δεν τον ξαναείδε πια.  Αυτό ήταν το τέλος της Βυζαντινής Αυτοκρατορίας όταν «η Πόλις Εάλω».

Η Κωνσταντινούπολη στην στιγμή της πτώσης της έστησε το μεσόβαθρο της Γέφυρας του Ελληνισμού και για να μείνει ακλόνητο και ακαταμάχητο αυτό το μεσόβαθρο, θυσιάστηκε στο θεμέλιο του ο ίδιος ο Αυτοκράτορας Κων/νος ΙΑ’  Παλαιολόγος Δραγάσης, γι’ αυτό δεν βρέθηκε το σώμα του γι’ αυτό δεν υπάρχει τάφος του.  Από το γεφύρι αυτό πέρασε πάλι στην Ευρώπη το πνεύμα της αναγέννησης, αυτό που τελικά την διαμόρφωσε και την οδήγησε στην ανάπτυξη και τον πολιτισμό.  Πρέπει να τα ενθυμούμεθα αυτά, όχι για να μισούμε, αλλά αφ’ ενός μεν ως διηνεκές μνημόσυνο τιμής και ευγνωμοσύνης για την ζωογόνο θυσία «των αυτοπροαιρέτως αποθανόντων», και αφ’ ετέρου να θυμίζουμε στους Ευρωπαίους,  την προσφορά των Ελλήνων στην σημερινή Ευρώπη.

Θα ήταν προδοσία για τον Ελληνισμό, να διαγράψουμε από την ψυχή μας τον θρύλο του Μαρμαρωμένου Βασιλιά.  Μ’ αυτό το όραμα έζησε ο Ελληνισμός τους τελευταίους αιώνες κι’ αυτό το όραμα οφείλουμε όλοι να παραδώσουμε στις επερχόμενες γενεές.

Οι τελευταίοι υπερασπιστές της Βυζαντινής Αυτοκρατορίας με επικεφαλής τον Κωνσταντίνο Παλαιολόγο, έδειξαν στην ανθρωπότητα ότι, μόνον τα έθνη που ξέρουν να πεθαίνουν, έχουν και το δικαίωμα να ζουν, διότι, ο Ηρωικός θάνατος οδηγεί πάντοτε στην Ανάσταση.

Ο Κωνσταντίνος Παλαιολόγος με τον θρυλικό Ηρωισμό του, έκαμε το μέγα εκείνο βήμα από την ιστορία στο θρύλο, που βοήθησε μετά από τόσους αιώνες στην Ανάσταση του Ελληνικού Έθνους και εξασφάλισε αιώνια τη μνήμη του μεγάλου εκείνου Έλληνα Πατριώτη.
http://www.proinos-typos.gr/vyzantini-aftokratoria-anodos-ke-ptosi-grafi-o-ioannis-m-aslanidis/

ΑΠΕΙΛEΣ ΟΙ ΤΟYΡΚΟΙ; «ΘΑ ΤΟ ΠΩ ΣΤΗ ΜΑΜA ΜΟΥ» (ΤΗΝ ΔΙΕΘΝH ΚΟΙΝΟΤΗΤΑ), ΤΟ ΥΠΕΞ

Ἀπειλὲς οἱ Τοῦρκοι; “Θὰ τὸ πῶ στὴ μαμά μου”,
τὴν διεθνῆ κοινότητα, τὸ ΥΠΕΞ
Δημήτρης Νατσιὸς
δάσκαλος-Κιλκὶς
.                        Ψεύδη, ἀπειλές, εἰρωνεῖες, πολεμοχαρεῖς ἰαχές, ὑπεροψία, βλέμματα παγερά, πονηριές, στρεψοδικίες, ζωτικοὶ χῶροι, μεγάλες πατρίδες, γαλάζιες καὶ κόκκινες προσαρτήσεις («ἀνσλους») ἐδαφῶν, ἀλύτρωτοι ἀδελφοί, λαὸς τρομοκρατημένος, «κρέας φθηνὸ γιὰ τὰ κανόνια», σημαῖες παντοῦ, φωτογραφίες τοῦ ἡγέτη σὲ κάθε στενοσόκακο πόλεως καὶ σὲ χωματόδρομους ἀκόμη,.  Διαβάζοντας τὰ παραπάνω ὁ νοῦς ὅλων πηγαίνει στὴν χιτλερικὴ Γερμανία. Μποροῦν νὰ προστεθοῦν καὶ ἄλλα πολλά.  Συλλήψεις ἀντιφρονούντων, «λευκὰ κελιά», ἐξαφάνιση δημοσιογράφων, ἀπολύσεις ὑπαλλήλων, λογοκρισία στὰ ΜΜΕ, στρατιωτικὲς ἐπιχειρήσεις σὲ ὅμορες καὶ ὄχι μόνο (ὁ Χίτλερ βομβάρδιζε τὴν Ἱσπανία, στηρίζοντας τὸν Φράγκο), χῶρες.
.                        Ναί, συνορεύουμε μὲ ἕνα κράτος-συμμορία.  Ἕνα ἐφιαλτικὸ κακέκτυπο μὲν τῆς ναζιστικῆς φρίκης, ἐγκληματικὸ ὅμως καὶ θανάσιμα ἐπικίνδυνο τερατούργημα. Νυχθημερὸν πιὰ οἱ ἀπειλές. Ἐφημερίδες, κύμβαλα ἀλαλάζοντα καὶ ζητωκραυγαστὲς τῆς παλαβομάρας ποὺ κυβερνᾶ τὴν Τουρκία, δημοσιεύουν χάρτες κατακτήσεων. Ὑπουργοί, ψυχανώμαλοι ἰσλαμιστές, ἀναλύουν σὲ κατατρομοκρατημένα ἀνδράποδα, ποὺ ὑποδύονται τὶς δημοσιογράφους, πολεμικὰ σχέδια.  Καὶ τὸ χειρότερο, ἕνας θρησκόληπτος δικτάτορας, ποὺ ξεθάβει «τὸ σπαθὶ τοῦ Ἰσλάμ», ἱκανὸς γιὰ ὁποιαδήποτε παλιανθρωπιά.
.                        Αὐτὴ εἶναι ἡ Τουρκία σήμερα. Ὁ προαιώνιος ἐχθρός, οἱ γενοκτόνοι μας, ποὺ ἀπροκάλυπτα πιά, 200 χρόνια μετὰ τὴν ἁγιασμένη Ἐπανάσταση τοῦ Εἰκοσιένα, ἀπειλοῦν νὰ τὴν ἀκυρώσουν καὶ νὰ μᾶς βυθίσουν στὰ σκοτάδια τους.  Καὶ ἐμεῖς, οἱ λεπτεπίλεπτοι καὶ ἀβροδίαιτοι συνεχιστὲς τῆς «ἀψόγου στάσεως» τοῦ ΥΠΕΞ, πῶς ἀπαντοῦν στὶς ἁρπακτικὲς ὕαινες τῆς ἀνατολῆς;  Διαβάζω γιὰ τὴν πρόκληση (μαγαρισιὰ) στὴν Ἁγιὰ-Σοφιά, τοῦτα “τὰ μεγαλειώδη καὶ ἀντάξια της ἱστορίας μας”, λόγια: «Ἡ ἐνέργεια αὐτῆς τῆς Τουρκίας προσβάλλει τὴν διεθνῆ κοινότητα καὶ τὴν ἐκθέτει ἐκ νέου… Τὴν καλοῦμε νὰ σεβαστεῖ τὶς διεθνεῖς ὑποχρεώσεις της καὶ νὰ σταματήσει νὰ ὑποτάσσει σὲ ἐσωτερικὲς σκοπιμότητες τὸν ἰδιαίτερα τιμητικό της ρόλο ὡς θεματοφύλακα τῆς Ἁγίας Σοφίας…». Τὸ διάβασαν οἱ Τοῦρκοι καὶ ἔκτοτε βρίσκονται σὲ συνεχὲς τρέμουλο καὶ ἀγωνία. Προτείνω, καὶ ἂς μοῦ συγχωρεθεῖ ἡ σκωπτικὴ διάθεση, στὴν ἑπόμενη ἀπειλή, νὰ σταλεῖ ἀπὸ τὰ σαΐνια τοῦ ὑπουργείου τελεσίγραφο μὲ μία μόνο φράση:  «Θὰ τὸ πῶ στὴν μαμά μου, ἂν τὸ ξανακάνετε».  Ἴσως προκαλέσει «ἰσχυρὰ» ἐντύπωση καὶ ὁδηγήσει τοὺς παλαβούς της Ἄγκυρας, σὲ αὐτοσυγκράτηση καὶ ἀποθάρρυνση… Εἶναι σίγουρο ὅτι τὰ ἀδέσμευτα καὶ ἀνεξάρτητα κανάλια τῆς ἑλλαδικῆς τηλοψίας, θὰ συνοδεύσουν τὸ ἔγγραφο μὲ τίτλους, ὅπως: «Σὲ ἰδιαίτερα σκληρὸ τόνο ἡ ἀπάντηση τοῦ ΥΠΕΞ!!». «Αἴσθηση καὶ φόβο προκάλεσε ἡ διαμαρτυρία τῆς ἑλληνικῆς διπλωματίας». «Ἀναδιπλώνονται οἱ Τοῦρκοι μετὰ τοὺς πολύ, πάρα πολὺ ὑψηλοὺς τόνους τῆς ἑλληνικῆς ἀντίδρασης». Καὶ βέβαια ἡ διεθνὴς κοινότητα, οἱ διεθνεῖς ὀργανισμοί, οἱ διεθνεῖς θεσμοὶ (Ἄγγλοι, Γάλλοι, Πορτογάλοι ποὺ λέγαμε παλιὰ) δήλωσαν, ὑπὸ καθεστὼς βαθυτάτης συγκινήσεως, ὅτι τὰ σύνορα τῆς Ἑλλάδος εἶναι καὶ σύνορα τῆς διεθνοῦς κοινότητας καί, ἂν χρειαστεῖ, ἡ διεθνὴς κοινότητα, θὰ χύσει καὶ τὸ αἷμα της γιὰ νὰ τὰ ὑπερασπιστεῖ ἔναντι τοῦ «θεματοφύλακα μὲ τὸν ἰδιαίτερα τιμητικὸ ρόλο», τὴν Τουρκία.  (Τὸ πρωτότυπο «τελεσίγραφο» τοῦ ΥΠΕΞ, ὑποψιάζομαι ὅτι θὰ εἶναι διάσπαρτο, θὰ ἀχνοφέγγουν καὶ «καρδοῦλες ἀγάπης», ὅπως στὰ ἐπιστολόχαρτα κάποτε τῶν ἐρωτευμένων). Ξαναπροτείνω, ὅταν οἱ Τοῦρκοι ὑλοποιήσουν τὰ σχέδιά τους καὶ ἀρχίσουν «νὰ τρυποῦν», ὄχι τὴν ὑφαλοκρηπίδα, ἀλλὰ τὴν καρδιὰ τῆς Πατρίδας μας – αὐτὸ εἶναι τὸ Αἰγαῖο – ὁ  κ. Δένδιας νὰ στείλει στὸν ὁμόλογό του, Μεσοὺτ Τσαβούσογλου, τὴν ἑξῆς σκληρότατη, βάρβαρη θὰ ἔλεγα, ποὺ «σπάει κόκκαλα», διακοίνωση:  «Ἀγαπημένε μου Μεσούτ, τιμημένε θεματοφύλακα τῆς Ἁγιᾶς Σοφιᾶς, σὲ θερμοπαρακαλῶ γονατιστός, νὰ σεβαστεῖς τὶς διεθνεῖς σου ὑποχρεώσεις καὶ νὰ μὴν κάνεις κακὰ πράγματα. Εἰδάλλως θὰ προσφύγω στὴν διεθνῆ κοινότητα, ποὺ γνωρίζεις ὅτι δὲν ἀστειεύεται».
.                        Κλείνοντας τὴν παρένθεση μὲ τὰ «προσκυνοχάρτια» τοῦ ΥΠΕΞ καὶ τὸ εἰρωνικὸ ὕφος -πῶς ἀλλιῶς νὰ ἀντέξεις;-  παραθέτω τρεῖς ἀπαντήσεις στοὺς Τούρκους ἐρανισμένες ἀπὸ την  Ἱστορία μας, ἀπὸ τὸ ἔνδοξο Εἰκοσιένα, τότε ποὺ πατοῦσαν καὶ κυβερνοῦσαν τοῦτα τὰ χώματα ἀνδρεῖα παλληκάρια, ἀτρόμητοι καπεταναῖοι ποὺ «τόσον τρόμαζαν τοὺς Τούρκους, ὅπου ἄκουγαν Ἕλληνα καὶ ἔφευγαν χίλια μίλια μακριά.  Ἑκατὸ Ἕλληνες ἔβαζαν πέντε χιλιάδες Τούρκους ἐμπρὸς καὶ ἕνα καράβι, μία ἁρμάδα» κατὰ τὸν ἀείχλωρο λόγο τοῦ Κολοκοτρώνη.  (Ἀπὸ τὴν ὁμιλία του στὴν Πνύκα τὸ 1838).
.              Ἡ πρώτη είναι ἀπὸ τὴν πολιορκία τοῦ Μεσολογγίου. Ἡ ἀπάντηση τῶν «Ἐλεύθερων Πολιορκημένων» στὶς προτάσεις τῶν Κιουταχὴ καὶ Ἰμπραήμ, νὰ παραδώσουν «τὰ κλειδιὰ τοῦ φρουρίου».
“Τὰ κλειδιὰ τοῦ Κάστρου οἱ Μεσολογγίται τὰ ἔχουμε κρεμασμένα στὴ μπούκα τοῦ καριοφιλιοῦ μας καὶ ἂν τὰ θέλουν οἱ πασάδες σας, ἂς ἔλθουν νὰ τὰ πάρουν. Δὲν μᾶς μέλλει  γιὰ τὸ χαμό μας, οὔτε κι ἂν τὰ κόκκαλά μας στὴν πόλιν θὰ σπαρῶσι, διότι ἀπὸ αὐτὰ θὰ βγεῖ ἡ ἐλευθερία μας”.
.                        Ἡ δεύτερη, ἡ ἀπόκριση τοῦ Κολοκοτρώνη στὸν Μπραϊμη, ὅταν ὁ τελευταῖος διέταξε τὰ ἀσκέρια του νὰ βάζουν φωτιὰ καὶ τσεκούρι ἀκόμη καὶ στὰ καρποφόρα δέντρα τοῦ Μοριά:
“Αὐτὸ ὁπού μᾶς φοβερίζεις, νὰ μᾶς κόψης καὶ κάψεις τὰ καρποφόρα δένδρα μας, δὲν εἶναι τῆς πολεμικῆς ἔργον, διατὶ τὰ ἄψυχα δένδρα δὲν ἐναντιώνονται εἰς κανένα, μόνον οἱ ἄνθρωποι ὁπού ἐναντιώνονται ἔχουνε στρατεύματα καὶ σκλαβώνεις, καὶ ἔτσι εἶναι τὸ δίκαιόν του πολέμου · μὲ τοὺς ἀνθρώπους καὶ ὄχι μὲ τὰ ἄψυχα δένδρα. Ὄχι τὰ κλαριὰ νὰ μᾶς κόψεις, ὄχι τὰ δένδρα, ὄχι τὰ σπίτια ποὺ μᾶς ἔκαψες, μόνον πέτρα ἀπάνω στὴν πέτρα νὰ μὴ μείνη, ἠμεῖς δὲν προσκυνοῦμε. Τί, τὰ δένδρα μας ἂν τὰ κόψεις καὶ τὰ κάψεις τὴν γῆν δὲν θέλει τὴν σηκώσεις καὶ ἡ ἴδια ἡ γὴς ποὺ τὰ ἔθρεψε, αὐτὴ ἡ ἴδια γῆ μένει δική μας καὶ τὰ ματακάνει. Μόνον ἕνας Ἕλληνας νὰ μείνη, πάντα θὰ πολεμοῦμε καὶ μὴν ἐλπίζεις πὼς τὴν γῆν μας θὰ τὴν κάμεις δική σου. Βγάλτο ἀπὸ τὸ νοῦ σου”..
.                        Ἡ τρίτη από τὴν διακήρυξη τῆς Γ΄ ἐθνοσυνελεύσεως στὴν Τροιζήνα, τὸ 1827.
“Τὰ αἵματα τῶν Ἑλλήνων, ποταμηδὸν ἐκχυθέντα καὶ ἐκχυνόμενα εἰς τὴν Κρήτην, εἰς τὴν Πελοπόννησον, εἰς τὴν Στερεὰν Ἑλλάδα, Χίον, Ψαρά, εἰς τὸ Μεσολόγγιον, εἰς τὰς Ἀθήνας καὶ πανταχοῦ τῆς Ἑλλάδος, ἐγγυῶνται διὰ τὸν θάνατόν μας. Ἀλλά, κάλλιον ν’ ἀποθάνωμεν ἔντιμον θάνατον, παρὰ νὰ ζήσωμεν ἄτιμον ζωὴν ὑπὸ τοὺς Ὀθωμανοὺς ἐφεξῆς- κάλλιον νὰ μὴν ὑπάρχη ΄Ἕλλην εἰς τὸν κόσμον, παρὰ ν’ ἀτιμάζη τὸ κατ’ εἰκόνα Θεοῦ καὶ ὁμοίωσιν, ὑπάρχων ἀνδράποδον τοῦ ἀναίσθητου Τούρκου, ἐνῶ ἐπλάσθη ἀπὸ τὸν Θεὸν ἐλεύθερος, παρὰ νὰ ὑπάρχη δοῦλος, ἀναγκασμένος νὰ πράττη κάθ’ ὥραν ἐγκλήματα καὶ νὰ παραβαίνη τὰ πρὸς τὸν Θεόν, τὰ πρὸς τὴν πατρίδα καὶ τὰ πρὸς τὸν ἑαυτὸν τοῦ καθήκοντα, διὰ νὰ εὐαρεστήση εἰς τὸν ἐχθρόν του Θεοῦ καὶ τοῦ ἀνθρώπου ὀθωμανὸν ἢ διὰ νὰ ἀποφυγὴ τὴν ὀργὴν τούτου καὶ τὸν θάνατον”.
.                        Ἔτσι ἀπαντοῦν οἱ Ἕλληνες στὰ θρασύδειλα μεμέτια. Μόνο αὐτὴν τὴν γλώσσα καταλαβαίνουν. Τὰ τωρινὰ κείμενά τους μυρίζουν φόβο καὶ δειλία.  Εἶναι ἀνάξια καὶ ντροπιαστικὰ γιὰ τοὺς ἀγῶνες τοῦ λαοῦ μας, εἶναι κείμενα Γραικύλων. Τὰ κείμενα τῶν ἀγωνιστῶν μοσχοβολοῦν πίστη, ἐλευθερία καὶ ἀνδρεία. Εἶναι  κείμενα Ἑλλήνων….
Δημήτρης Νατσιὸς

δάσκαλος-Κιλκὶς
https://christianvivliografia.wordpress.com/2020/06/05/ἀπειλὲς-οἱ-τοῦρκοι-θὰ-τὸ-πῶ-στὴ-μα/

+ Δημήτριος Παναγόπουλος Ἱεροκήρυκας - Πῶς ἀποδεικνύεται, ὅτι ἡ Ὀρθοδοξία εἶναι ἡ μόνη ἀληθινὴ πίστη...

Ἄν σὲ ρωτήσει κάποιος:

- Πῶς ἀποδεικνύεται, ὅτι ἡ Ὀρθοδοξία εἶναι ἡ μόνη
ἀληθινὴ πίστη.

Τί θὰ τὸν ἀπαντήσεις;

Θὰ τοῦ πεῖς ὅτι:

α) τὸ Ἅγιο Φῶς δίδεται θαυματουργικῶς μόνο στοὺς Ὀρθοδόξους καὶ σὲ...
κανέναν ἑτερόδοξο ἢ ἀλλόδοξο!

β) μόνο ὁ Ὀρθόδοξος παπᾶς ἐκβάλλει δαιμόνια ἀπὸ ἕναν δαιμονισμένο! Στοὺς ἑτερόδοξους καὶ ἀλλόδοξους κληρικούς, ὁ δαίμονας ἀδιαφορεῖ...

γ) μόνο ὁ τάφος τοῦ Χριστοῦ εἶναι κενός. Κανένας ἄλλος τάφος ἀρχηγοῦ θρησκείας, δὲν εἶναι κενός. Ὁ κενὸς τάφος τοῦ Χριστοῦ, εἶναι μιὰ ἀπόδειξη τῆς Ἀναστάσεως καὶ τῆς ὀρθῆς πίστεώς μας.

δ) μόνο στὴν Ὀρθοδοξία συναντᾶς Ἅγια λείψανα. Ὅλοι οἱ ἰατροὶ τοῦ κόσμου, ποὺ ἐξέτασαν Ἅγια λείψανα (ἄλλα ἦταν ἄφθορα καὶ ἄλλα εὐωδίαζαν), σήκωσαν ὅλοι τους ψηλὰ τὰ χέρια, μὴ μπορῶντας νὰ ἐξηγήσουν ἐπιστημονικὰ τὰ εὑρήματά τους.

ἔ) μόνο στὴν Ὀρθοδοξία θὰ συναντήσεις θαυματουργικὲς εἰκόνες μὲ πάμπολλα θαύματα π.χ. ἡ εἰκόνα τῆς Παναγίας τῆς Μαλεβής, ποὺ ἐκκρίνει μύρο, θεράπευσε πολλοὺς ἀνθρώπους.

στ) μόνο ὁ Ὀρθόδοξος παπᾶς διαβάζοντας εἰδικὴ εὐχή, ἁγιάζει τὸ νερὸ καὶ κάνει τὸ κάνει Ἁγιασμό. Μάλιστα ὁ ἁγιασμὸς... δὲν χαλάει τὸ νερὸ ποτέ, ὅσοι αἰῶνες καὶ νὰ περάσουν!!!

https://odysseiatv.blogspot.com/2020/06/blog-post_89.html

Παγκοσμιοποίηση, η «Μαύρη Εξέγερση» και η «Αριστερά»

Η έκρηξη οργής των μαύρων στις ΗΠΑ για την κτηνώδη δολοφονία του Τζορτζ Φλόιντ που μετατράπηκε σε παναμερικανική εξέγερση είναι εν πολλοίς δικαιολογημένη και οδήγησε, πέραν των επιθέσεων εναντίον αστυνομικών τμημάτων, και σε μη ελεγχόμενες από τους φιλελεύθερους παγκοσμιοποιητές καταστάσεις, όπως οι επιθέσεις στο CNN, σε τράπεζες και σε άλλα σύμβολα της υπερεθνικής ελίτ. Βέβαια, δεν είδαμε παρόμοιας έκτασης εξέγερση την εποχή Ομπάμα, στην οποία επίσης υπήρχαν πολλά περιστατικά φόνων από μπάτσους, ούτε όταν βομβάρδιζε παρέα με τη Χίλαρι τον λαό της Λιβύης και το καθεστώς Καντάφι, που αγωνιζόταν για τους μαύρους της Αφρικής.

Οι λόγοι του κύκλου της βίας στην Αμερική ανάγονται όχι μόνο σε φυλετικές προκαταλήψεις που προέρχονται από παλιά και εκδηλώνονται ακόμα και σήμερα σε σώματα του κράτους όπως η Αστυνομία, αλλά και σε ανταγωνισμούς που είναι αναπόφευκτοι σε μια παγκοσμιοποιητική πολυπολιτισμική κοινωνία όπου αυτό που «ενώνει» τους πολίτες είναι ο καταναλωτισμός και ο ατομικισμός, ενώ παράλληλα καλλιεργείται έντονα από το κατεστημένο ο διαχωρισμός με βάση το χρώμα του δέρματος, το φύλο, τη σεξουαλικότητα και άλλα πολιτικά ασήμαντα χαρακτηριστικά, δηλαδή οι λεγόμενες «πολιτικές ταυτότητας».

Ο κυριότερος λόγος όμως είναι οι βαθιές κοινωνικοοικονομικές ανισότητες που έχουν φτάσει σε πρωτοφανή ύψη λόγω της εμβάθυνσης και επέκτασης τις τελευταίες δεκαετίες στις ΗΠΑ και σε όλο τον κόσμο της Νέας Διεθνούς Τάξης της νεοφιλελεύθερης παγκοσμιοποίησης —και όχι απλώς λόγω του «καπιταλισμού», όπως διακηρύσσει η παλαιολιθική αντισυστημική αριστερά που σήμερα διαδηλώνει στην Ελλάδα γενικώς και αορίστως «κατά του ιμπεριαλισμού, του καπιταλισμού και του ρατσισμού», λες και ζούμε κάπου στη δεκαετία του ’60!

Οι ανισότητες αυτές βγαίνουν στο προσκήνιο ανά πάσα στιγμή, αρκεί να υπάρξει μια αφορμή για να ανάψει το φιτίλι. Έτσι, σήμερα στις ΗΠΑ, όπου ήρθε να προστεθεί και η μεγάλη πανδημία του κορωνοϊού με δεκάδες χιλιάδες θύματα κυρίως ανάμεσα στα φτωχά στρώματα και ειδικά τους Αφροαμερικανούς, καθώς και η πελώρια οικονομική κρίση που την ακολουθεί και έχει ήδη προκαλέσει 30 εκατομμύρια νέους ανέργους, η εξέγερση βέβαια μαζικοποιείται από πλατιά λαϊκά στρώματα που βλέπουν ότι το μέλλον τους είναι προδιαγεγραμμένο προς την εξαθλίωση.

Όμως, ο μονοθεματικός «αντι-αυταρχικός» κυρίαρχος χαρακτήρας της εξέγερσης, που συνεπαίρνει τους πιο αφελείς ειδικά στην αμερικανική αστική νεολαία —ειδικά σε μια τέτοια κρίσιμη προεκλογική περίοδο στην Αμερική η οποία μπορεί να κρίνει και την πορεία της σύγκρουσης του αγώνα για εθνική κυριαρχία ενάντια στην παγκοσμιοποίηση— ήταν εύκολο να γίνει αντικείμενο εκμετάλλευσης ή και να πυροδοτηθεί περαιτέρω από την αμερικάνικη «αριστερά» και έμμεσα την υπερεθνική ελίτ, τους διάφορους Σόρος, αντίφα κ.λπ. Όλοι αυτοί τώρα δίνουν τα ρέστα τους για να πέσει ο Τραμπ με ξεκάθαρο στόχο να κατατροπωθεί το κίνημα για εθνική κυριαρχία «από τα κάτω», το οποίο εκπροσωπούσε, στρεβλά έστω, ο Τραμπ. Δηλαδή το κίνημα των θυμάτων της παγκοσμιοποίησης κυρίως ανάμεσα στα εργατικά λαϊκά στρώματα της Αμερικής, πολλά από τα οποία ψήφιζαν Δημοκρατικούς στο παρελθόν και λόγω της αποβιομηχάνισης που προήλθε από τη μεταφορά της παραγωγής των αμερικάνικων πολυεθνικών σε άλλες χώρες, έμειναν άνεργα ή κατέληξαν στην υποαπασχόληση κ.λπ. Και αυτό ανεξάρτητα από τις συχνά αλλοπρόσαλλες πολιτικές του Τραμπ που έκανε κατά τη διάρκεια της θητείας του, σε αντίθεση συχνά με τις προεκλογικές του υποσχέσεις.

Ο Τραμπ δηλαδή εκφράζει έστω και με στρεβλό τρόπο το αίτημα της μεγάλης πλειοψηφίας των πολιτών στις ΗΠΑ για ανακοπή του φαινομένου της Παγκοσμιοποίησης και εθνική κυριαρχία. Γι’ αυτό υποστηρίχθηκε από την πλειοψηφία των λαϊκών στρωμάτων με πρόγραμμα να επιστρέψουν οι βιομηχανίες στις ΗΠΑ, να ξαναδημιουργηθούν νέες θέσεις εργασίας, να μπουν έλεγχοι στις «αγορές» (κάτι που πέτυχε εν μέρει με τους δασμούς που επέβαλε στα κινεζικά προϊόντα) και γενικότερα να υπάρξει ένας βαθμός εθνικής πολιτικής και οικονομίας, αλλά και να σταματήσουν οι πόλεμοι στους οποίους πρωτοστατούν οι ΗΠΑ στο εξωτερικό. Ο ίδιος στόχος, αυτός της εθνικής και οικονομικής κυριαρχίας εκφράστηκε καθαρότερα και επιτεύχθηκε με το ιστορικό Brexit, μετά τον επίμονο αγώνα του βρετανικού λαού και προς μεγάλη απογοήτευση της υπερεθνικής ελίτ (Υ/Ε) που έκανε λυσσαλέο αγώνα εναντίον του, αλλά και προς μεγάλη απογοήτευση της παγκοσμιοποιητικής «αριστεράς» του βρετανικού Εργατικού κόμματος, που έχει μετατραπεί σε ένα αστικό κόμμα απατεώνων όπως ο δικός μας άθλιος ΣΥΡΙΖΑ.

Έτσι, η πελώρια οικονομική κρίση που μόλις τώρα ξεκινάει εξαιτίας της μεγάλης πανδημίας του κορωνοϊού, ο οποίος επελαύνει τώρα και στην περιφέρεια (χώρες του Τρίτου Κόσμου κ.λπ.), δείχνει και την ανοησία κάποιων «μαρξιστών» της κακιάς ώρας που υποστηρίζανε ότι η πανδημία χρησιμοποιείται (αν δεν «κατασκευάστηκε») από τις ελίτ (αορίστως) δήθεν για να υπερβούν την παγκόσμια καπιταλιστική κρίση προ κορωνοϊού. Και αυτό όταν βέβαια η προ-κορωνοϊού κρίση δεν συγκρίνεται με τη σημερινή κρίση που ανατέλλει, την οποία όλοι  οι έγκυροι αναλυτές προβλέπουν ότι θα είναι η μεγαλύτερη καπιταλιστική κρίση στην Ιστορία! Ή παρόμοια αβάσιμες είναι οι απόψεις ότι η πανδημία κατασκευάστηκε ή χρησιμοποιείται για να φέρει, αόριστα πάλι, τον «παγκόσμιο φασισμό», μη «βλέποντας» ότι ο παγκόσμιος φασισμός έχει ήδη αρχίσει να κτίζεται π.χ. στην Ευρώπη με την ΕΕ, για τις αποφάσεις της οποίας μόνο οι λαοί δεν ερωτώνται! Αν μάλιστα έκαναν το λάθος οι ελίτ στο παρελθόν και ρωτούσαν με δημοψηφίσματα τους λαούς, οι προτάσεις τους πάντα απορρίπτονταν και οι Ευρω-ελίτ έφταναν στην αθλιότητα να τα επαναλαμβάνουν μέχρι οι λαοί να «πειστούν» να περάσουν τη γραμμή τους. Γι’ αυτό και έπαψαν πια οι Ευρω-ελίτ να κάνουν δημοψηφίσματα… Και είναι βέβαια άλλο πράγμα ότι, αντικειμενικά, η πελώρια επερχόμενη κρίση θα φέρει μεγαλύτερη συγκέντρωση πολιτικής και οικονομικής δύναμης, καταστρέφοντας ακόμα και τμήματα της Υ/Ε, αλλά εναπόκειται στους λαούς να ανακόψουν τη συγκέντρωση αυτή αποκόπτοντας τους δεσμούς τους με το σημερινό σύστημα, τη Νέα Διεθνή Τάξη της νεοφιλελεύθερης παγκοσμιοποίησης.

Τώρα, το τμήμα της υπερεθνικής ελίτ στις ΗΠΑ έχει λυσσάξει, αφού έβλεπε με τρόμο, ενόψει των προσεχών προεδρικών εκλογών, ότι η επανεκλογή Τραμπ είναι σχεδόν βέβαιη και βρήκε τη «χρυσή ευκαιρία» με την εξέγερση και ρίχνει στη μάχη όλους τους εκλεκτούς της «σύμμαχους» ή όργανα, την αλητεία της αμερικανικής ψευτο-αριστεράς, υποστηριζόμενης από μαζικά προβαλλόμενους ‘διανοουμένους’ τύπου Τσόμσκι, Ναόμι Κλάιν κ.λπ.

Έτσι η «αριστερά» αυτή:

—από την αρχή της εκλογής Τραμπ οργάνωνε διαδηλώσεις εναντίον του, ενάντια στον δήθεν «ρατσιστή» Τραμπ, πριν ακόμη γίνει κυβέρνηση (!), όπως αντίστοιχα χαρακτήριζε «εθνικιστικό» και «ρατσιστικό» το πανεθνικό κίνημα του βρετανικού λαού για Brexit.

—υποστήριζε άμεσα ή έμμεσα τους εγκληματίες «προοδευτικούς» Ομπάμα, Χίλαρι, που βομβάρδισαν και μακέλεψαν τη Συρία και τη Λιβύη εμπεδώνοντας την Νέα Διεθνή Τάξη, ενώ ο Τραμπ παρά τις αλλοπρόσαλλες φραστικές κυρίως ακρότητές του, στην εξωτερική του πολιτική σε αντίθεση με την κυβέρνηση Ομπάμα – Χίλαρι, αλλά και του προηγούμενου Ρεπουμπλικάνου Μπους, δεν έχει ανοίξει μέχρι στιγμής νέο πολεμικό μέτωπο, έχει παγώσει τις πολεμικές επιχειρήσεις και κατηγορείται για αποτυχία στο Συριακό Μέτωπο, ενώ έχει αποφύγει μέχρι τώρα την κλιμάκωση με τις χαρακτηρισμένες εχθρικές χώρες των ΗΠΑ.

Από την άλλη βέβαια, ο Τραμπ είναι ο πρώτος πρόεδρος που εξυπηρετεί απόλυτα τα σιωνιστικά συμφέροντα, πιθανότατα για να έχει και κάποιον υποστηρικτή ανάμεσα στις ελίτ. Το γεγονός όμως ότι δεν έχει εξαπολύσει μέχρι τώρα πόλεμο κατά του Ιράν, παρά τη λυσσώδη πίεση των Σιωνιστών (κάτι που προγραμμάτιζε σχεδόν ανοιχτά η Χίλαρι), δεν είναι τυχαίο.

Έτσι, η εγκληματική Υ/Ε, βλέποντας ότι ο εκλεκτός της Τζο Μπάιντεν χάνει τις εκλογές του Νοέμβρη παρά τη μαζική προπαγάνδα (όπως είχε κάνει και στο δημοψήφισμα του Μπρέξιτ, αλλά και στις τελευταίες βρετανικές εκλογές), με την πολύτιμη βοήθεια αυτής της εκφυλισμένης «αριστεράς», προσπαθεί να ανατρέψει την κατάσταση που διαμορφώνεται διεθνώς: την εμφάνιση δηλαδή σε όλο τον κόσμο κινημάτων για την εθνική και οικονομική κυριαρχία ενάντια στην νεοφιλελεύθερη παγκοσμιοποίηση και αυτό ενώ η κυβέρνηση του Μπόρις Τζόνσον δίνει δείγματα γραφής έχοντας μόλις εξαγγείλει πρόγραμμα για την ανάκτηση της εθνικής και οικονομικής αυτοδυναμίας της Βρετανίας…Και είναι βέβαια άλλο, ότι, αντικειμενικά, η πελώρια επερχόμενη κρίση θα φέρει μεγαλύτερη συγκέντρωση πολιτικής και οικονομικής δύναμης, καταστρέφοντας όμως ακόμα και τμήμα της Υ/Ε, ενώ εναπόκειται στους λαούς να ανατρέψουν το σύστημα και την πορεία αυτής της καταστροφικής Νέας Διεθνούς Τάξης

Βρισκόμαστε λοιπόν σήμερα εν όψει μιας γιγάντιας επιχείρησης της Υ/Ε και των δεκανικιών της στην παγκοσμιοποιητική «αριστερά» που έχει κύριο στόχο, όπως προαναφέραμε, να ανατραπούν καταρχήν τα αναδυόμενα κινήματα ενάντια στην παγκοσμιοποίηση και για εθνική κυριαρχία στην Αμερική και αλλού. Σε ένα δεύτερο επίπεδο γίνεται την ίδια στιγμή συστηματική προσπάθεια από τις πολιτιστικές ελίτ, τη διεθνή ιντελιγκέντσια και τα μίντια που πλέον ολοκληρωτικά ελέγχει η Υ/Ε, να εμπεδωθεί ακόμη περισσότερο η παγκοσμιοποιητική κουλτούρα του ατομισμού, της διαίρεσης των λαϊκών στρωμάτων με βάση εξωτερικά χαρακτηριστικά ταυτότητας και να δημιουργηθεί κλίμα εμφυλίου ανάμεσά τους. Αυτό συμβαίνει ιδιαίτερα στις πολυπολιτισμικές μητροπόλεις της παγκοσμιοποίησης, με την εκμετάλλευση συχνά των μειονοτήτων και των «απολίτικων» νέων που πέφτουν σήμερα δυστυχώς εύκολα στην παγίδα της παγκοσμιοποιητικής «αριστεράς» και των μίντια ότι το κυρίαρχο που έχουν να παλέψουν είναι ένα δήθεν πανίσχυρο «ρατσιστικό», αν όχι φασιστικό σύστημα, όπως εκφράζεται από τους Τραμπ, Τζόνσον, Λε Πεν, Σαλβίνι κ.λπ. —οι οποίοι απλώς προσπαθούν να εκπροσωπήσουν/εκμεταλλευτούν τα μαζικά κινήματα για κυριαρχία που αναδύονται παντού—, αντί να παλέψουν ενάντια την τερατώδη και πρωτόγνωρη στην ιστορία εξουσία της υπερεθνικής ελίτ!

Ουσιαστικά δηλαδή η υπερεθνική ελίτ, που κυβερνά τη Νέα Διεθνή Τάξη της νεοφιλελεύθερης παγκοσμιοποίησης, θέλει να στρέψει την αγανάκτηση των λαϊκών στρωμάτων για τη συνεχή χειροτέρευση της οικονομικής και κοινωνικής τους ζωής μακριά από τις ίδιες τις ελίτ αυτές και το ίδιο το σύστημα σε ένα αλληλοφάγωμα για τα ‘ατομικά δικαιώματα’ κ.λπ. Το γνωστό απόφθεγμα που ιστορικά χαρακτήριζε τις ελίτ «διαίρει και βασίλευε» ίσως ποτέ δεν είχε βρει τέτοια μαζική εφαρμογή στους λαούς όπως σήμερα…



ΜΕΚΕΑ – ΜΕΤΩΠΟ ΓΙΑ ΤΗΝ ΚΟΙΝΩΝΙΚΗ ΚΑΙ ΕΘΝΙΚΗ ΑΠΕΛΕΥΘΕΡΩΣΗ – 5/6/2020
https://www.mekea.org/Ανακοίνωση-Παγκοσμιοποίηση-η-Μαύρη/

Απολογισμός της ολιγοπιστίας μας

του Στάθη Κεφαλούρου


       Οι φιλακόλουθοι χριστιανοί γνωρίζουν εκ πείρας πως κάθε φράση του Ευαγγελίου είναι σαν ένα προσωπικό μήνυμα που δέχεται ο καθένας μας στην κατάλληλη μάλιστα στιγμή. Σαν να ήταν λοιπόν από καιρό σοφά κανονισμένο, μια Κυριακή μέσα στην δίνη αυτής της ασθένειας και μέσα σε άδειες εκκλησίες ακούστηκε από το Κατά Μάρκον Ευαγγέλιο η δραματική έκκληση του πατέρα ενός άρρωστου νέου προς τον Χριστό  «πιστεύω  Κύριε, βοήθει μοι τη απιστία… πιστεύω Κύριε, βοήθα με όμως στην απιστία μου». Αυτή η φράση συνοψίζει όλες σχεδόν τις αγωνίες ημών των χριστιανών τις δύσκολες αυτές ημέρες. Διότι ίσως και να πρέπει τελικά να ειπωθεί χωρίς περιστροφές πως εμείς είμαστε σήμερα οι Ιουδαίοι του Ευαγγελίου. Εμείς είμαστε οι τότε ολιγόπιστοι, εμείς οι υποκριτές, εμείς οι φανατικοί, εμείς πια ζητούμεν σημεία, δηλαδή θαύματα για να πιστέψουμε. Δεν διαβάσατε πριν το Πάσχα σε μια πολύ προβεβλημένη συνέντευξη έναν καταχωρημένο ως σπουδαίο διανοούμενο της χώρας, που ως άλλος χλευαστής και σταυρωτής πάνω στον Γολγοθά ειρωνευόταν “ Μπορεί σήμερα η Εκκλησία να σώσει έναν πληγέντα από τον ιό ; ”.

       Η απόφαση για το κλείσιμο των ιερών ναών ήταν ορθή ανεξάρτητα από υγειονομικούς κανόνες. Η Ιερατική εξουσία έπρεπε να συμμορφωθεί με το κράτος. Ένα κράτος, το οποίο η ίδια συνδιαμόρφωσε ή έστω ανέχτηκε. Μαζί του στα εύκολα, μαζί του και στα δύσκολα. Πολλές φορές εξάλλου στο ένδοξο βυζαντινό μας παρελθόν οι Επίσκοποι  αναγκάστηκαν να υπακούσουν στους αυτοκράτορες και κρίθηκαν αναλόγως από την ιστορία. Η δικαιολόγηση όμως της απόφασης για το κλείσιμο των ναών ήταν εντελώς αχρείαστη. Θα έπρεπε δηλαδή  απλώς να διατυπωθεί ως ένα ακόμα διοικητικό μέτρο και τίποτα άλλο, τελεία. Όλα αυτά περί ατομικής προσευχής , κατ’ οίκον εκκλησίας  και εξύψωσης της υγείας ως υπέρτατο αγαθό φλερτάρουν με την αίρεση ενώ παράλληλα αποτελούν μια επίσης αχρείαστη αναπαραγωγή κορυφαίων προταγμάτων τη κυρίαρχης νεοψευδοφιλελεύθερης άθεης ηθικής. Η δε επίμονη και επαναληπτική υπενθύμιση για βοήθεια προς τον πλησίον καθίσταται ατελής χωρίς ταυτόχρονα  να μνημονεύεται μαζί της και η πρώτη και μεγάλη εντολή, να αγαπάμε τον Χριστό εξ όλης της ψυχής, της καρδίας μας και της διανοίας μας.

       Στην πορεία βέβαια αντελήφθημεν πως παραπλεύρως γεννήθηκαν και άλλοι λόγοι, πιο πνευματικοί και μυστικοί, για το ιδιαίτερο αυτό Πάσχα με τις εκκλησίες κλειστές, οι οποίοι φυσικά και δεν θα μπορούσαν να συμπεριληφθούν σε καμμιά ανακοίνωση. Όσοι δηλαδή δακρύζουμε για τον Χριστό, νιώσαμε τώρα εντονότερα τι χάσαμε, τι αγαπούσαμε και τι μας λείπει. Όπως είχε πει σε ανύποπτη στιγμή στο κήρυγμα του πριν αρκετούς μήνες ο εφημέριος του ναού της Αγίας Φιλοθέης,  π. Αντώνιος Καλλιγέρης,  «ήρθε η ώρα να εκτεθούμε για την πίστη μας», ήτοι υπό τις παρούσες περιστάσεις, να μαρτυρούμε Χριστό σε φίλους και συγγενείς, να μην ντρεπόμαστε να αναρτούμε και στον ηλεκτρονικό μας τοίχο θρησκευτικές εικόνες, να διαλαλούμε  Χριστός Ανέστη και όχι απλά χρόνια πολλά κι επιτέλους να προσευχόμαστε φανερά και χωρίς δισταγμούς ακόμη και μέσα στο σπίτι μας. Ή μήπως είστε όλοι τόσο τυχεροί που στο σπίτι σας πιστεύουν όλοι στον ίδιο βαθμό και με τον ίδιο τρόπο ;

       Κάθε χρόνο τόσα χρόνια μετά το Χριστός Ανέστη και κατά τη διάρκεια της αναστάσιμης θείας λειτουργίας ακούγεται ο υπέροχος και άκρα φιλάνθρωπος κατηχητικός λόγος του Ιωάννη του Χρυσοστόμου, όπου καλεί όλους νηστεύσαντες και μη νηστεύσαντες στο ίδιο τραπέζι της πίστης. Ε να λοιπόν και μια φορά που εμείς οι νηστεύσαντες εκλήθημεν αναγκαστικώς στο τραπέζι των μη νηστευσάντων. Δεν θα αντιδράσουμε ούτε με θυμό ούτε με περιφρόνηση. Οφείλουμε να γιορτάσουμε μαζί τους μεταδίδοντας αγάπη, για να θυμηθούμε και τον αγαπημένο Άγιο Πορφύριο τον  Καυσοκαλυβίτη, ο οποίος μας διδάσκει πως πρέπει να γίνουμε ένα ακόμα και με αυτούς που κείνται μακράν της Εκκλησίας.

        Απ’ τα Χριστούγεννα είχα ξεκινήσει να μελετώ βυζαντινή ιστορία κι έτσι πλέον έμαθα καλά πως η ορθόδοξη βυζαντινή μας υπόσταση συχνά κλυδωνίστηκε από πολύ σοβαρότερες αιρέσεις, οι οποίες κράτησαν χρόνια πολλά και τραυμάτισαν το κράτος μας ηθικά και πρακτικά. Πολλές γενιές χάθηκαν μέσα στις έριδες αυτές χωρίς να δουν την τελική νίκη. Από μια άποψη ευτυχώς που εμείς ζούμε στην εποχή της ταχύτητας και τα εκκλησιαστικά  αυτά θέματα που ανέκυψαν θα αποκατασταθούν, ελπίζω, πολύ γρήγορα , διότι δεν έχουμε την πολυτέλεια νέων και μάλιστα ιερών διαιρέσεων. Την επόμενη μέρα την αποκάλυψε κιόλας  η κεφαλή της Ελλαδικής Εκκλησίας, ο Αρχιεπίσκοπος Ιερώνυμος είτε διαφωνούσαμε μέχρι τότε μαζί του είτε όχι. Την μεγάλη αυτή Μεγάλη Παρασκευή μας είπε ευθέως το εξής (αντλώντας κι εκείνος από χωρίο του αρχαίου Ευαγγελίου για να μας μιλήσει  ολότελα επίκαιρα) : Τεκνία μου, παιδιά μου, δεν θα είμαι για πολύ καιρό μαζί σας, να αγαπάτε αλλήλους και να έχετε ενότητα. Πάνω  δηλαδή που ήμασταν έτοιμοι ξανά να τον κατακρίνουμε, λυγίσαμε αγαπητικώς και νοερά του ζητήσαμε μετάνοια για όποια σκέψη κάναμε εναντίον του τα τελευταία χρόνια. Η ενότητα της πίστεως μας είναι το παν. Μέσα σε τέτοια τρομοκρατία, αν οι ναοί ήταν ανοικτοί, πολύ πιθανόν να χωριζόμασταν σε γενναίους χριστιανούς που μεταλαμβάνουν και σε δειλούς χριστιανούς που απέχουν. Ο Χριστός που γνωρίζει τις καρδιές μας , αυτός και μόνο γνωρίζει ποιός είναι θερμός και ποιός ψυχρός.

         Για δε τις διώξεις κατά ιερέων και τις ποικίλες προσβολές κατά χριστιανών, επειδή αυτές δεν θα ξεχαστούν, καλούμε ευγενικά την κυβέρνηση να βάλει χαλινάρι στην  ενθουσιώδεις και μαχητικές αλλά πάντα μειοψηφικές και κυρίως διαδικτυακές νεοφιλελεύθερες συνιστώσες της, για να μην έχει την τύχη του άλλου που επίσης δεν ήλεγξε τις ασεβείς και απάτριδες  συνιστώσες του.

       Ζούμε μέρες βυζαντινές, με ηγεσίες που μπορεί να μην μας είναι απολύτως αρεστές αλλά είναι όντως μέρες βυζαντινές και κρίσιμες. Ως εκ τούτου, τρεις εμφαίνονται , όπως και τότε, οι επιλογές. Ή η οικογενειακή μας μόνωση ή το μοναστήρι ή πάνω στα τείχη για την ύστατη μάχη. Και οι τρεις είναι θεάρεστες.

Στάθης Κεφαλούρος
http://www.antibaro.gr/article/27009

Από τον κορωνοϊό στον τουρισμό και τούμπαλιν

Ανακοίνωση Μετώπου Κοινωνικής και Εθνικής Απελευθέρωσης (ΜΕΚΕΑ) / Grexit.gr
Ελληνικό προτεκτοράτο:

Από τον κορωνοϊό στον τουρισμό και τούμπαλιν

Στην προηγούμενη ανακοίνωσή μας τονίζαμε πόσο επικίνδυνη είναι η πανδημία του κορωνοϊού, ιδιαίτερα όσον αφορά την ταχύτητα διασποράς και μετάδοσης, που την καθιστά στην ουσία την πρώτη πανδημία στην εποχή της Νέας Διεθνούς Τάξης της νεοφιλελεύθερης παγκοσμιοποίησης, αλλά και τη μεγαλύτερη πανδημία στην ανθρωπινή Ιστορία. Και αυτό τόσο λόγω του επιθετικού είδους του ιού που προέκυψε στις σημερινές συνθήκες παγκοσμιοποιητικής «ανάπτυξης» όσο και της ταχύτητας επέκτασής του, που οφείλεται βασικά στους θεσμούς των «ανοιχτών και ελεύθερων αγορών» της Παγκοσμιοποίησης, οι οποίοι συνετέλεσαν αποφασιστικά στην ταχύτητα διάδοσής του πρωτίστως βέβαια στα δυτικά μητροπολιτικά κέντρα –που έχουν ήδη καθιερώσει πολύ πυκνούς οικονομικούς δεσμούς με όλα τα υπόλοιπα κράτη για τη μαζική μετακίνηση εμπορευμάτων, εργασίας και κεφαλαίου, συνιστώντας τη Νέα Διεθνή Τάξη (ΝΔΤ) της νεοφιλελεύθερης παγκοσμιοποίησης– και εν συνεχεία στην περιφέρεια της ΝΔΤ (Βραζιλία, Ινδία κ.λπ.), όπου σήμερα ο κορωνοϊός θερίζει…

Έτσι, σημειώναμε ότι η αυστηρή καραντίνα αποτελεί για τις χώρες μονόδρομο, αφού ούτε ήταν δυνατόν να γίνουν άμεσα μαζικά τεστ σε όλους τους πληθυσμούς λόγω του τεράστιου κόστους (κάτι που μόνο η Γερμανία έκανε εν μέρει, μην αποτρέποντας ούτε και αυτή όμως την καραντίνα), αλλά ούτε φυσικά η πανδημία μπορούσε να αντιμετωπιστεί με διάφορες παραλλαγές της θεωρίας για την «ανοσία της αγέλης», όπως αποδείχτηκε από το αρχικό «πείραμα» της Βρετανίας (που στοίχισε χιλιάδες ανθρώπινες ζωές όπως γίνεται σήμερα παραδεκτό) αλλά και της Σουηδίας, και αμέσως μετά των ΗΠΑ, της Βραζιλίας και άλλων χωρών με ανάλογα αποτελέσματα. Έτσι, τελικά, κατέληξαν όλοι στη «μέθοδο της καραντίνας» για να περιορίσουν όσο ήταν δυνατό την ταχύτητα στην παραπέρα μετάδοση της ασθένειας, που, παρά τις ανοησίες των συνωμοσιολόγων, οι οποίοι έχουν πια εντελώς γελοιοποιηθεί, εξακολουθεί να εξαπλώνεται παντού, πέρα από τα μητροπολιτικά κέντρα.

Σε τελική ανάλυση, όλες οι ελπίδες έχουν εναποτεθεί τώρα στα εμβόλια που προσπαθούν να σχεδιάσουν επιστημονικά συνεργεία (που σπεύδουν βέβαια να χρηματοδοτήσουν μέλη της Υπερεθνικής Ελίτ, εκτός βέβαια από χώρες όπως η Ρωσία και η Κίνα), όχι βέβαια μόνο για να ανακηρυχτούν «σωτήρες της ανθρωπότητας», αλλά με βασικό στόχο τα δισεκατομμύρια κερδών που θα προκύψουν από την εμπορική εκμετάλλευση του εμβολίου όταν θα αρχίσουν να το μοσχοπουλούν σε αλλόφρονες κυβερνήσεις… Αυτό βέβαια δεν δικαιώνει άλλες δήθεν «επιστημονικές» έρευνες που, αρνούμενες τη μοναδική σημασία του ιού, τον εξομοίωναν με τη γρίπη, για ν’ αποκαλυφθεί αργότερα ότι…αφιλοκερδείς χρηματοδότες των ερευνών τους ήταν αμερικάνικες αεροπορικές εταιρείες που κινδυνεύουν με εξαφάνιση εξαιτίας του ιού, όπως θα δείξουν σύντομα οι δραματικές συνέπειες της παγκόσμιας πτώσης του τουρισμού!

Η χώρα μας ακολούθησε και αυτή, σχετικά έγκαιρα, αυστηρά μέτρα καραντίνας, αλλά βέβαια η σχετική «επιτυχία» της δεν οφείλεται στην «σωφροσύνη» της ευρωκατοχικής κυβέρνησης της ΝΔ, αλλά στην περιφερειακή θέση της χώρας μας, όπως συνέβη και στις περισσότερες χώρες με χαμηλό βαθμό διεθνοποίησης, όπως οι γειτονικές βαλκανικές χώρες, αυτές στην ανατολική Ευρώπη, στην Αφρική κ.λπ., που είχαν αρχικά περιορισμένη διάδοση και αριθμό κρουσμάτων, σε αντίθεση με τις χώρες-κέντρα της παγκοσμιοποιημένης οικονομίας που αναφέρουμε παραπάνω, οι οποίες αποτελέσαν και «κέντρα» της πανδημίας. Αυτό φυσικά δεν αποκλείει στη συνέχεια την επέκταση της επιδημίας από τα μητροπολιτικά κέντρα στην περιφέρεια, όπως ήδη γίνεται σήμερα με τη Λατινική Αμερική, την Ινδία κ.λπ.

Και ενώ τα αυστηρά μέτρα στη χώρα μας αποσύρονται σταδιακά και όχι εντελώς, (και αφού εφαρμόστηκαν σε κάποιες περιπτώσεις με «υπερβάλλοντα ζήλο», όπως π.χ. με την ουσιαστική απαγόρευση του εορτασμού του Πάσχα), έρχεται τώρα η κυβέρνηση να ανακοινώσει το πλήρες άνοιγμα του Τουρισμού και ότι θα εφαρμόζονται μόνο ημίμετρα (π.χ. σποραδικοί έλεγχοι) στην είσοδο χιλιάδων τουριστών στα αεροδρόμια, στα σύνορα και στα κρουαζιερόπλοια, ακόμη και αν προέρχονται από χώρες όπου η επιδημία είναι ακόμα σε επικίνδυνα επίπεδα (Ισπανία, Ιταλία, Βρετανία κλπ). Και αυτό ενώ σε πολλές χώρες δεν έχει παρέλθει η πανδημία, ενώ ταυτόχρονα εκφράζονται φόβοι για την πιθανότητα ενός δεύτερου κύματος, το Φθινόπωρο, ακόμα και στη χώρα μας.

Πού πάει λοιπόν η δήλωση της κυβέρνησης όταν με κομπασμό έλεγε «υπεράνω και της οικονομίας είναι η υγεία των πολιτών»; Απλώς μετατρέπεται σήμερα στο συμπέρασμα ότι «υπεράνω όλων (άρα και της υγείας) είναι η “εθνική μας παραγωγή’’, δηλαδή ο Τουρισμός!». Πράγμα βέβαια που εκ πρώτης όψεως δεν φαίνεται παράλογο αφού, πράγματι, χωρίς παράγωγη και εισόδημα, ούτε υγεία μπορεί να υπάρξει. Είναι άλλωστε γνωστό ότι οι μεγαλύτερες απώλειες από τον ιό σημειώνονται ανάμεσα στα φτωχά εισοδηματικά στρώματα στην Αμερική, τη Βρετανία κ.λπ.[1] Αυτό λοιπόν που επιμελώς υποκρύπτει η κυβέρνηση είναι η κατάντια μιας χώρας που έχει μετατραπεί σε απόλυτο προτεκτοράτο της ΕΕ και της υπερεθνικής ελίτ. [2]  Μιας χώρας τής οποίας κυριολεκτικά καταστράφηκε η γεωργία μέσα στις «ανοικτές αγορές» της ΕΕ, όπως άλλωστε συνέβη και συνολικά με την παραγωγική μας δομή (μεταποίηση κ.λπ.), και σήμερα έχει πάρει τη θέση της τουριστικής αποικίας στον καταμερισμό εργασίας της ΕΕ. Εκεί μας έχουν κατατάξει η Γερμανία και οι άλλοι «φίλοι» μας, για να ξεκουράζονται εδώ και να απολαμβάνουν την Ελλάδα κυρίως οι Ευρωπαίοι αστοί και τα εύπορα στρώματα, την ώρα που ο ελληνικός λαός στη μεγάλη πλειοψηφία του βλέπει τις διακοπές με το κιάλι.

Γι’ αυτό έσπευσε περιχαρής ο Γερμανός υπουργός να διαφημίσει την Ελλάδα σαν ελκυστικό και ασφαλή προορισμό. Γι’ αυτό η κυβέρνηση του ελληνικού προτεκτοράτου έσπευσε, επίσης, μετά την ψήφιση της κατάπτυστης συμφωνίας για τον αγωγό East Med με το Ισραήλ, που στρέφεται ευθέως κατά των Παλαιστινίων, να κάνει νέα συμφωνία για τον Τουρισμό με το κατοχικό Ισραήλ και να ψηφίσει και τους νέους νόμους για την άρση των περιβαλλοντικών κριτηρίων στην αγορά γης. Σήμερα άλλωστε υπάρχει ένας οργασμός ισραηλινού κεφαλαίου για την αγορά Ελληνικής γης, προς εκμετάλλευση βέβαια της ίδιας τουριστικής αγοράς.

Η ιδεολογία των «ανοιχτών αγορών», βέβαια, της νεοφιλελεύθερης παγκοσμιοποίησης λέει ότι κάθε χώρα πρέπει να εκμεταλλεύεται τα «συγκριτικά της πλεονεκτήματα» στην οικονομία. Όμως ποια εκμετάλλευση κάνει σήμερα η Ελλάδα όταν ουσιαστικά οι ανοικτές αγορές τής έχουν καταστρέψει κάθε άλλο τομέα στην οικονομία; Από εκεί που παλιότερα είχαμε σημαντική αυτοδυναμία έως αυτάρκεια στα περισσότερα αγροτικά προϊόντα, σήμερα αναγκαζόμαστε να εισάγουμε σχεδόν τα πάντα και αντί να τρώμε τις εύγευστες από τον μεσογειακό ήλιο ντομάτες μας, αναγκαζόμαστε να εισάγουμε και να καταναλώνουμε ολλανδικές άγευστες ντομάτες που αναπτύσσονται με ηλεκτρική ενέργεια! Η ποιοτική και διαφοροποιημένη κτηνοτροφία και γεωργία μας είναι στα τάρταρα: ζώα, γαλακτοκομικά, στάρι, ελαιόλαδο, σταφύλι, κρασί, εξαγωγές φρούτων, βότανα κ.λπ. Παράλληλα, οι κλάδοι στη μεταποίηση διαλύθηκαν ένας προς έναν ή δόθηκαν στο ξένο κεφάλαιο (π.χ. ναυπηγεία στην Ελευσίνα και τη Σύρο), αλλά και βιοτεχνίες που θα μπορούσαν με εθνική στήριξη να αναπτυχτούν, τώρα καταποντίστηκαν από τον ξένο συναγωνισμό ή απλώς απορροφήθηκαν από ξένες εταιρίες (π.χ. η μπύρα κ.λπ.).

Για ποια λοιπόν «συγκριτικά πλεονεκτήματα» μιλάμε όταν μια χώρα τοποθετείται, σε έναν δήθεν δίκαιο διεθνή καταμερισμό εργασίας (όσο δίκαιη βέβαια μπορεί να είναι η «αγορά»!), να αποτελεί τουριστική αποικία και γηροκομείο των αστικών τάξεων άλλων χωρών και όταν εξαναγκάζεται σήμερα, χωρίς άλλες ουσιαστικές πηγές εσόδων, να θέτει σε άμεσο κίνδυνο την υγεία του λαού της, για να μη βλάψει τη βασική πηγή εσόδων της από το εξωτερικό: τον Τουρισμό; Είναι χαρακτηριστικό, για παράδειγμα, ότι η Βρετανία επιβάλλει καραντίνα σε όλους όσους έρχονται από την Ελλάδα, αλλά το αντίστροφο δεν φαίνεται να ισχύει, ενώ ως γνωστόν τη στιγμή αυτή τα θύματα του κορωνοϊού είναι πολλαπλάσια στη Βρετανία από ότι στην Ελλάδα!

Ο μόνος δρόμος σήμερα για να έχουμε μέλλον σαν λαός και σαν χώρα είναι να πάψουμε να είμαστε έρμαια του τουρισμού, που βλέπουμε σήμερα σε τι κίνδυνο μας βάζει (και ελπίζουμε να αποφύγουμε μια νέα έξαρση του ιού). Γενικότερα, ο μόνος δρόμος για την Ελλάδα αλλά και για κάθε χώρα που θέλει ο λαός της να ελέγχει την οικονομία του, είναι η εθνική και οικονομική κυριαρχία, που επιβάλλει την οικονομική αυτοδυναμία σαν αναγκαία προϋπόθεση γι’ αυτήν. Και γι’ αυτή οφείλει να παλέψει, αντί για την «κοινοτική κυριαρχία» του Μητσοτάκη και του Τσιόδρα που υποτίθεται προσφέρει η ΕΕ, η οποία ουσιαστικά λειτουργεί προς όφελος της «κοινότητας» των πολυεθνικών και των ελίτ που επάξια η ένωση εκπροσωπεί! Για την κυριαρχία τους αγωνιστήκαν και αγωνίζονται άλλοι λαοί (όπως ο βρετανικός, ο γαλλικός, ο ιταλικός κ.α.). Γι’ αυτό σήμερα ο Βρετανικός λαός, κατόπιν μακρών αγώνων κατά της Υπερεθνικής Ελίτ αλλά και της δικής του ελίτ (που με επικεφαλής το πάλαι ποτέ «αριστερό» Εργατικό κόμμα πάλεψε ενάντια στην εθνική κυριαρχία την οποία προϋπέθετε το Brexit!), με τον σκληρό αγώνα του τελικά την πέτυχε. Έτσι, σήμερα η Βρετανία είναι σε θέση να δηλώνει σαν βασικό στόχο της την αυτάρκεια σαν απαραίτητη προϋπόθεση όχι μόνο για την κάλυψη των βασικών αναγκών του λαού της, αλλά και της ίδιας της εθνικής του ασφάλειας.[3] Φυσικά, το Brexit ή αντίστοιχα ένα Grexit για εμάς δεν σημαίνει αυτόματα την επίλυση του κοινωνικού προβλήματος σε χώρες σαν την Βρετανία ή την Ελλάδα. Αποτελεί όμως την ANAΓΚΑΙΑ προϋπόθεση για τον αυτοκαθορισμό των λαών τους, που σε επόμενο στάδιο θα μπορούσαν να αποτελέσουν μια Συνομοσπονδία Εθνικά Κυριάρχων Λαών ώστε να μπορούν ν’ αντιμετωπίσουν την (αναμενόμενη) λυσσαλέα επίθεση της Υπερεθνικής Ελίτ και των οργάνων της (ΕΕ, NAFTA κ.λπ.) [4]

Η πατρίδα μας αλλά και η κάθε χώρα δεν πρέπει να εξαρτιέται από τον τουρισμό (και γενικότερα από τις «αγορές»), αλλά να έχει ισχυρή και ολοκληρωμένη παραγωγική βάση σε όλους τους τομείς για να είναι αυτοδύναμη οικονομικά, πράγμα που σημαίνει να στηρίζεται στις δικές της δυνάμεις για να τραφεί ο λαός της, αλλά και να μπορεί να ανταποκριθεί σε δύσκολες και έκτακτες συνθήκες όπως οι σημερινές, με την επερχόμενη πρωτόγνωρη οικονομική κρίση. Ειδάλλως θα «παρακαλάμε» με κάθε κόστος για το λαό μας, τον τουρισμό να μας «σώσει». Γι’ αυτό παλεύουμε για την εθνική και οικονομική κυριαρχία μας μέσα από ένα παλλαϊκό ΓΚΡΕΞΙΤ, όπως αντίστοιχα έπραξε κάνοντας την αρχή ο βρετανικός λαός.



ΜΕΚΕΑ / GREXIT.GR – 26/5/2020



[1] Ακόμα και το όργανο του αμερικανικού κατεστημένου, για τους δικούς του βέβαια λόγους (να χτυπήσει προεκλογικά τον Τραμπ), τονίζει τις επιπτώσεις της κρίσης στα χαμηλότερα στρώματα: βλ. “As coronavirus deepens inequality, inequality worsens its spread”, The New York Times, 15/3/2020

[2] Βλ. Τάκης Φωτόπουλος, Η Ελλάδα ως προτεκτοράτο της Υπερεθνικής Ελίτ  (Γόρδιος 2010)

[3] Βλ. “Boris Johnson wants self-sufficiency to end reliance on Chinese imports”, The Times, 22/5/2020

[4] Takis Fotopoulos, The New World Order in Action, ch. 12 (Progressive Press, October 2016)

https://www.mekea.org/Ανακοίνωση-ΜΕΚΕΑgrexit-gr-Ελληνικό-προτεκτ/

Μητρ.Κερκύρας Νεκτάριος-Γευτήκαμε στο όνομα της επιστήμης διωγμό.

Στον πανηγυρίζοντα Ιερό Ναό Αγίων Κωνσταντίνου και Ελένης στην συνοικία Κουλίνες της Κέρκυρας λειτούργησε το πρωί της Πέμπτης 21 Μαΐου 2020 ο Σεβασμιώτατος Μητροπολίτης Κερκύρας, Παξών και Διαποντίων Νήσων κ. Νεκτάριος.
Μητροπολίτης Κερκύρας, Παξών και Διαποντίων Νήσων Νεκτάριος Ντόβας ...

Απευθυνόμενος στους πιστούς ο κ. Νεκτάριος αφορμήθηκε από το αποστολικό ανάγνωσμα της ημέρας και τόνισε ότι ο απόστολος Παύλος εδίωξε αρχικώς τους χριστιανούς, διότι δεν μπορούσε να ανεχτεί την αλήθεια ότι ο Χριστός που οι συμπατριώτες του Ιουδαίοι εσταύρωσαν είναι ο Μεσσίας και ότι αναστήθηκε από τους νεκρούς.

Ο Παύλος έζησε την αποκάλυψη του ιδίου του Χριστού και την εμπειρία της κοινωνίας μαζί Του και μετεστράφη. Από διώκτης έγινε ο πρώτος μετά τον Ένα. Ανάλογη ήταν η εμπειρία του Μεγάλου Κωνσταντίνου, ο οποίος είδε το σημείο του σταυρού στον ουρανό και ένιωσε ότι ο Χριστός είναι η σωτηρία, αυτός που παρέχει την ζωή.

Άλλοι μπορεί να βλέπουν τον σταυρό ως μωρία και να καταδιώκουν τον Χριστό και τους χριστιανούς. Ο Μέγας Κωνσταντίνος όμως, εκτός από βασιλιάς, έγινε και ισαπόστολος και έδειξε ότι η πίστη γεννά ελευθερία και καθοδηγεί τον λαό του Θεού στο αγαθό και την αλήθεια.

Ο κ. Νεκτάριος επεσήμανε ότι σήμερα όσοι θεοποιούν την επιστήμη και παραγγέλλουν τον φόβο και τον τρόμο μεταξύ των ανθρώπων, όσοι μας κάνουν να βλέπουμε τον άλλον ως μιασμένο, καταργώντας την κοινωνία της αγάπης και της συναναστροφής, οδηγούν τον κόσμο σε θεοποίηση του παρόντος.

«Η Εκκλησία πορεύεται με την προτεραιότητα του Θεού και μετά ζητά την αξιοποίηση του δώρου που ο Θεός μας έδωσε, δηλαδή της επιστήμης.
Ο άγιος Λουκάς, ιατρός και επίσκοπος Συμφερουπόλεως, ο οποίος υπέστη μεγάλους διωγμούς από τους μπολσεβίκους, γιατί ήθελε να πιστεύει στον Θεό, πρώτα σταύρωνε το σημείο που χειρουργούσε και μετά έβαζε το νυστέρι, δείχνοντας ποια είναι η ιεράρχηση των προτεραιοτήτων στην ζωή του ανθρώπου που θέλει να πιστεύει στον Θεό.

Εμείς γευτήκαμε αυτό το διάστημα, είπε ο κ. Νεκτάριος, στο όνομα της επιστήμης διωγμό. Νιώσαμε ότι ποινικοποιήθηκε ο Χριστός, ότι η κοινωνία αρνείται την χάρη του Θεού στις εικόνες και τα άγια λείψανα, ότι η ελευθερία της λατρείας στον Θεό δεν είναι σεβαστή, ότι η θεία κοινωνία μπορεί να απαγορευτεί.

Στην Κέρκυρα ζήσαμε την περιφρόνηση από την πολιτεία του Αγίου Σπυρίδωνος, του απτού ζωντανού παραδείγματος της χάριτος του Θεού, της δύναμης της πίστης, του τρόπου της Αναστάσεως.
Εμείς όμως ας μην υποκύψουμε και με τις πρεσβείες των Αγίων ας πορευτούμε ενωμένοι στην πίστη!»

https://proskynitis.blogspot.com/2020/05/blog-post_715.html

Όπως και να έχει δύσκολα θα αποφύγει η Ελλάδα τις εκλογές

Τα κρούσματα την Ελλάδα δόξα το θεό!!! ΛΟΓΟ του κοροναιου   είναι ελάχιστα. Περιστατικά μοιάζουν ελεγχόμενα για τι υγειονομικές δομές στην Ελλάδα .  Δεν είμαι σε θέση να γνωρίζω πόσα και που γίνονται τα δειγματοληπτικα τεστ στην χώρα μας. Τούτη  την ώρα ο ο μεγάλη βαρύτητα  έχουν τα νησιά    μας προκειμένου να έχουμε τουρισμό . Την μόνη βιομηχανία που μας άφησε η Ευρώπη να έχουμε .

Να πάνε όλα καλά αυτό είναι η ευχή σε πρώτη φάση. Το πως θα ελεγχθεί ο τουρισμός είναι ένα μεγάλο θέμα. Προσωπικά είδα ότι αυτό που ζητά το κράτος ως μέτρα , αποστάσεις - μάσκες κτλ  δεν μπορεί να συμβεί στην καθημερινή ζωή  . Οπότε το να μαλώνουν οι πολίτες μεταξύ τους είναι θλιβερό. Το να γίνεται ο πολίτης ρουφιάνος είναι το χειρότερο.

Ο τουρισμός θα μας σώσει . Αυτό είναι το μήνυμα που περνάνε τα Μ.Μ.Ε  . Τα μηνύματα για την ανεργία δεν είναι καλά. Η Ρευστότητα του ελληνικού κράτους θα απειληθεί αν η εργασία ελαττωθεί πράγμα που σημαίνει μειωμένα  κρατικά διαθέσιμα χρήματα.

 Ένας πρωθυπουργός υπό αυτές τις συνθήκες δεν είναι ισχυρός. Όσο περνάει ο καιρός θα δυσκολεύει. Η ανεργία γεννά  άμεση δυσαρέσκεια που σε συνδυασμό με την γείτονα τουρκιά και την ακατανόητη συμπεριφορά της απέναντι μας  σίγουρα τα πράγματα  γίνονται πολύ εκλογικά.
Ακόμα και αν ο τουρισμός πάει όσο γίνεται καλά δεν θα είναι πάρα μόνο ένα πάτημα για εκλογική αναμέτρηση.
Ο τουρισμός στην Ελλάδα ξεκινά  τον Μάρτιο. Αυτό σημαίνει ότι με το κλείσιμο της αγοράς αλλά και τον ανθρώπων πάνω από 3 μήνες  υπάρχουν  μόνο έξοδα και καθόλου έσοδα. 
Η Ευρώπη πρέπει να βοηθήσει την Ελλάδα αν την θεωρεί μέλος της . Σίγουρα υπάρχουν τρόποι εκτός των χρημάτων.
Δεν γνωρίζω τον τρόπο.  θα μπορούσε κάθε χώρα που στέλνει για διακοπές στην Ελλάδα τους πολίτες της να δωρίζει  και test ανίχνευσης του covid 19. Επίσης πλωτά ξένα πλοία με ιατρικό προσωπικό απ  αυτές τι ισχυρές χώρες της Ευρώπης να βρίσκονται κοντά σε νησιά.
 Το κόστος για την Ευρώπη θα είναι λιγότερο και η αλληλεγγύη στην πληγωμένη 10 χρόνια Ελλάδα μεγάλη .  Έτσι καταλαβαίνω εγώ την προστασία των ανθρωπίνων δικαιωμάτων .

 Όπως και  να έχει δύσκολα θα αποφύγει η Ελλάδα τις εκλογές .

Μηδενισμός

Μηδενισμός
π. Σεραφείμ Ρόουζ
Ἔχει ξεκινήσει μία ὑποχθόνια ἀθεϊστική ἐπανάσταση ἡ ὁποία δέν ἀρνεῖται ἐξωτερικά τόν Θεό ἀλλά τόν περιορίζει. Κάθε βῆμα προόδου ὁδηγεῖ στήν βαθμιαία κατάρριψη τῆς πίστεως. Ἡ ἐπανάσταση αὐτή δέν θέλει νά ὁδηγήσει τόν ἄνθρωπο στήν ἐξαφάνιση τοῦ Θεοῦ ἀλλά στήν κατανόηση πώς ἄν ὑπάρχει Θεός αὐτός εἶναι ἐχθρός (μέ τήν ἔννοια ὅτι κινδυνεύεις ἐξαιτίας τῆς πίστης σου). Καί αὐτή ἡ πίστη ἀποτελεῖ κίνδυνο γιά τήν ἐπιβίωση τοῦ ἀνθρώπου. Ὁ Στρατός τῶν ἐχθρῶν του Θεοῦ συνίσταται τόσο ἀπό ἐκείνους πού μέ τρόπο παθητικό ἀποδέχονται αὐτή τήν θέση καί στέκονται στήν ὀπισθοφυλακή ὅσο καί ἀπό τούς λίγους ἐνθουσιώδεις δρῶντες πού καταλαμβάνουν τήν πρώτη γραμμή μάχης.

Ὅμως εἶναι ἄκρως σημαντικό νά παρατηρήσουμε τό γεγονός ὅτι οἱ γραμμές τοῦ ἀντιθεϊσμοῦ βρίθουν ὄχι μόνο ἀπό παθητικούς καί δρῶντες ἀθεϊστές Ἀλλά καί ἀπό πολλούς πού πιστεύουν ὅτι Θρησκεύουν καί λατρεύουν τόν Θεό. Αὐτός ὁ μηδενιστικός πόλεμος δέν ἀποκλείει κάν τή χρήση τοῦ ὀνόματος τοῦ Χριστοῦ. Τά αἴτια αὐτῆς τῆς Ἐπανάστασης εἶναι πνευματικά Ἄν καί ἐξωτερικά δέν διακρίνονται.

Τά ἐπιχειρήματα τῶν ἐφαρμοστῶν φαίνονται πειστικά Ὄχι χάρην τῆς ἀλήθειάς τους ἀλλά χάρη στό βαθμό πού τό πνεῦμα αὐτό ἔχει προετοιμάσει τούς ἀνθρώπους νά τή δεχτοῦν. Ἡ φύση λοιπόν αὐτοῦ τοῦ ἀντιθεϊστικοῦ δόγματος βρίσκεται στόν ἀντίποδα τῆς Χριστιανικῆς πίστεως. Ἡ χριστιανική πίστη γίνεται πηγή Χαρᾶς, σιγουριᾶς, Εἰρήνης, πηγή ἀγάπης, μετριοφροσύνης, ὑπομονῆς καί ὑποταγῆς κάθε θελήματος στό θέλημα τοῦ Θεοῦ. Ὁ μηδενιστικός ἀντίποδάς της εἶναι γεμάτος ἀπό ἀμφιβολία, καχυποψία, φόβο, ταραχή, ἀντίσταση σέ ὅτι ἔχει σχέση μέ τόν Θεό. Ὁ μηδενισμός δέν στοχεύει τόσο στήν ἀπόρριψη τῆς Χριστιανικῆς πίστης ὅσο στήν ὑπακοή ἀπέναντι σέ Αὐτόν.

Γνωρίζει ὅτι ἡ χριστιανική πίστη κατέχει τήν ἀλήθεια γιά αὐτό καί προσπαθεῖ νά ἑδραιώσει τήν θέση τοῦ ὄχι μέ ἄμεση βία ἀλλά μέ τήν συνεχῆ διαστρέβλωση τῆς ἀλήθειας αὐτῆς. Ἡ ἐξωτερική βία ἀντικαταστάθηκε ἀπό τήν ἐσωτερική πειθώ. Ὁ ἀκαδημαϊκός κόσμος ἔχει γίνει πηγή διαφθορᾶς στό μεγαλύτερο μέρος του. Ἡ Ὀρθόδοξη πίστη ἔστω καί ἡ ὀρθόδοξη πίστη ἔστω καί ἐλαφρῶς ἀλλοιωμένη ἔχει πολύ καταστροφικές συνέπειες.

Ὑπάρχουν Ἐπίσης σέκτες οἱ ὁποῖες ἰσχυρίζονται μία ἀόριστη ἔμφυτη δύναμη μέσα στόν ἄνθρωπο, αὐτές ἀναφέρονται στή Νέα σκέψη καί τή θετική σκέψη καί μέλημά τους εἶναι νά καλλιεργήσουν καί νά χρησιμοποιήσουν αὐτή τήν δύναμη σάν νά ἐπρόκειτο γιά μορφή ἠλεκτρισμού. Ἡ λεγόμενη παθητική στάση (τοῦ ἔλα μωρέ) τόσων πολλῶν ἀνθρώπων σήμερα μαρτυρεῖ τήν δηλητηρίασή τους ἀπό αὐτό τό σχέδιο τοῦ ἀντιθεισμοῦ ...
https://www.orthros.eu/2012-09-24-17-08-09/1330-μηδενισμός.html

Ἡ Μάσκα ὡς φίμωτρο

τοῦ Δήμου Γ. Θανάσουλα, δικηγόρου

(Προδημοσίευση από το φύλλο της 30/5 της εφημερίδας “Κρητικά Νέα”).

Ἦταν καλοκαίρι τοῦ 2010 ὅταν τό ἐπίσημο ὄργανο τοῦ Ριζοσπαστικοῦ Νεοφιλελευθερισμοῦ, ὅπως θέλει ὁ Ἐκόνομιστ νά αὐτοπροσδιορίζεται, δημοσίευσε βαρυσήμαντο ἄρθρο σχετικά μέ τήν ἐμπέδωση τῶν μέτρων λιτότητας ἐντός τῆς Εὐρωπαϊκῆς Ἕνωσης καί τά Μνημόνια στήν Εὐρώπη τοῦ Νότου, συγχαίροντας τίς κυβερνήσεις πού πρωτοστάτησαν καί συνεργάστηκαν. Ὁ ἀνώνυμος ἀρθρογράφος πού ὑπέγραφε ὡς “Καρλομάγνος” ἐκτός ἀπό τά συγχαρητήρια ὅμως ἔθεσε ἀκόμη πιό ψηλά τόν πήχη ζητώντας περισσότερα. «Τό νά ἀποδεχθεῖ ἡ Εὐρώπη ὅτι ἡ πρόοδος εἶναι μία ψευδαίσθηση εἶναι ἕνα βῆμα. Τό νά ἀλλάξει συμπεριφορά εἶναι ἕνα δεύτερο» ἔλεγε. Μέ ἄλλα λόγια, γιά τήν Ἐλίτ τοῦ Παγκόσμιου Ἄκρατου Φιλελευθερισμοῦ δέν ἀρκοῦσε τό νά πάψουμε νά ὀνειρευόμαστε ἕνα καλύτερο μέλλον γιά ἐμᾶς καί τά παιδιά μας. Θά ἔπρεπε οἱ κυβερνῶντες νά μᾶς ἀλλάξουν καί τόν τρόπο πού ἤδη ζούσαμε. Χρειάστηκε νά περάσουν 10 περίπου χρόνια ὅταν ὁ Ἐκόνομιστ, φέτος στίς 28 Μαρτίου ἐν μέσῳ Κορωνοϊοῦ καί ὑποτιθέμενης ἀβεβαιότητας, πανηγύριζε μέ ἕνα ἐξώφυλλο τήν ὁλοκλήρωση τοῦ ἐγχειρήματος.

“Everything is under control” δηλαδή “Ὅλα εἶναι ὑπό ἔλεγχο”, δείχνοντας στό ἐξώφυλλό του ἕνα μεγάλο ἄνωθεν χέρι νά κρατᾶ ἀπό τό λουρί ἕναν ἄνθρωπο μέ μάσκα πού μέ τήν σειρά του κρατᾶ ἕναν σκύλο πού ἐπίσης φορᾶ μία μάσκα ἀντί γιά φίμωτρο.

Τό ὅτι ἄλλαξε ἀνεπιστρεπτί ὁ τρόπος ζωῆς μας φρόντισαν νά μᾶς τό γνωστοποιήσουν καί οἱ ἡγέτες μας. Στίς 28 Ἀπριλίου σέ ἕνα ἀπό τά βαρυσήμαντα διαγγέλματά του ὁ Πρωθυπουργός τῆς χώρας μας Κυριάκος Μητσοτάκης τόνισε ἐμφαντικά «Ἀκοῦμε τίς συμβουλές τῶν εἰδικῶν γιά τήν προστατευτική μάσκα. Ἡ χρήση της ἴσως θά καλύπτει κάποια χαρακτηριστικά μας. Θά σηματοδοτεῖ, ὅμως, τό σοβαρό πρόσωπο τῆς εὐθύνης μας. Ὅλα αὐτά πρέπει νά μᾶς γίνουν δεύτερη φύση, γιατί δέν ὑπάρχει ἐπιστροφή στήν ‘’πρό κορωνοϊοῦ πραγματικότητα’’. Ζοῦμε, ἤδη, ἀλλιῶς». Τό μήνυμα λοιπόν σαφές καί αὐτοί πού παρακολουθοῦν τί κρύβεται πίσω ἀπό τίς λέξεις τό κατάλαβαν. «Ἀποστολή ἐξετελέσθη» ἀπό τήν πολιτική ἡγεσία τῆς Ἑλλάδας καί τά διεθνῆ συγχαρητήρια ἄρχισαν νά καταφθάνουν ἀπό τούς γνωστούς κύκλους τῆς Παγκοσμιοποίησης.

Στήν πράξη βέβαια τά πράγματα εἶναι διαφορετικά. Βλέπετε τό νά γίνει δεύτερη φύση στόν Ἕλληνα νά καλύπτει τό πρόσωπό του εἶναι κάτι ἀντίθετο στήν Ἱστορία του καί τά Πιστεύω του. Ἀπό τά ἀρχαῖα χρόνια οἱ Ἕλληνες καί γενικά οἱ Μεσογειακοί λαοί προσδιοριζόμαστε ὄχι ἀπό τό τί πιστεύουμε ἐμεῖς γιά τόν ἑαυτό μας ἀλλά ἀπό τό πῶς μᾶς βλέπει ἡ κοινότητά μας. Εἶναι κρίσιμο λοιπόν στοιχεῖο τῆς ὕπαρξής μας τό Πρόσωπό μας. Δέν εἶναι τυχαῖο ὅτι γιά τόν Ἀρχαιοελληνικό καί Ρωμαϊκό κόσμο ἡ ἐξορία, δηλαδή ἡ ἀποβολή – στέρηση τῆς κοινότητας ἰσοδυναμοῦσε μέ τήν ἀνυπαρξία τοῦ ἐξορισμένου καί ἦταν ἡ δεύτερη χειρότερη τιμωρία μετά τήν δημόσια ἐκτέλεση. Ἀκόμη καί σήμερα ἀκοῦμε – ὄχι δυστυχῶς τόσο συχνά πιά – τήν φράση «Μέ τί πρόσωπο θά βγῶ στήν κοινωνία;».

Ἀπό τήν ἄλλη, γιά ἕναν Γερμανοτραφέντα ἐμποτισμένο μέ τήν Καντιανή λογική ἕνα τέτοιο ζήτημα εἶναι ἐπουσιῶδες. Γιά αὐτόν σημασία ἔχει ἡ ἀτομική θεώρηση τῶν πραγμάτων, ἡ προσωπική ἀλήθεια καί ὄχι ἡ συλλογική. Ἐδῶ τό ζητούμενο εἶναι ἡ αὐτοδικαίωση καί ὄχι τό τί πιστεύουν οἱ ἄλλοι γιά αὐτόν. Ἡ κοινότητα καί ἡ συλλογικότητα εἶναι χρήσιμες ἐφ’ ὅσον ἐξυπηρετοῦν τό Ἐγώ του.

Αὐτό ἔχει ὅμως καί τίς συνέπειές του. Πολλά Πρόσωπα πού κοινωνοῦν μεταξύ τους γεννοῦν τήν Δημοκρατία. Πολλά ἀτομικά Ἐγώ μαζί συνθέτουν τό πολύ μία μᾶζα. Πολύ εὔστοχα ὁ Καγγελάριος Ὄτο φόν Μπίσμαρκ παραπονιόταν ὅτι τό ἠθικό θάρρος εἶναι μία σπάνια ἀρετή στήν Γερμανία πού μάλιστα ἐγκατέλειπε ἐντελῶς τόν Γερμανό τήν στιγμή πού φοροῦσε στολή. Τούτου δοθέντος ὁ Χίτλερ φόρεσε σέ κάθε ἕναν Γερμανό μία στολή καί ἐξαφάνισε τήν Δημοκρατία. Πολλά ἄλλα καθεστῶτα ἀκολούθησαν καί ἀκολουθοῦν τήν ἴδια τακτική. Γιά τήν Νέα Τάξη ὅμως, ἀρκοῦν κάμποσος φόβος καί μία μάσκα κι ἄς εἶναι λουλουδάτη…

Ἡ μάσκα λοιπόν ἀφαιρεῖ ἀπό τόν ἄνθρωπο τό πρόσωπο καί τόν ὑποβιβάζει σέ ἄτομο χωρίς χαρακτηριστικά, ἐξισωμένο μέ ὅλα τά ἄλλα μασκοφορεμένα ἄτομα πού συνθέτουν μία εὐκόλως ποδηγετούμενη μᾶζα. Ὁ λαός πού θά δεχθεῖ νά κυκλοφορεῖ στόν δημόσιο βίο του μέ μία μάσκα ἔχει οὐσιαστικά χάσει τίς Ἐλευθερίες του.

Τό ζήτημα ὅμως δέν εἶναι μόνο πολιτικό. Ἡ μάσκα καί ἡ γενικότερη φιλοσοφία πού τήν συνοδεύει ἔρχεται σέ ἄμεση ἀντίθεση καί μέ τήν Ἑλληνορθόδοξη Θεολογία καί Παράδοση. «…ἀγαπήσεις τόν πλησίον σου ὡς σεαυτόν. μείζων τούτων ἄλλη ἐντολή οὐκ ἔστι…» διαβάζουμε στήν Καινή Διαθήκη ἀπό τό στόμα τοῦ ἴδιου τοῦ Κυρίου μας. Μά νά πού φθάσαμε στά χρόνια πού ὁ πλησίον μας προβάλλεται ὡς ὁ κίνδυνός μας. Πρέπει νά τόν κρατᾶμε σέ ἀπόσταση, ἐνῷ ἡ μάσκα πού φορᾶ μᾶς ὑπενθυμίζει διαρκῶς τήν ἐπικινδυνότητά του, σύμφωνα μέ τά νέα ἤθη πού «πρέπει νά μᾶς γίνουν δεύτερη φύση». Γιά τήν Θεολογία τοῦ Προσώπου ἔχουν γραφεῖ πολλά, ὅπως ἐπίσης καί γιά τό ἀπόγειο στό ὁποῖο ἔφθασε ἡ Ἁγιογραφική Τέχνη ὅσον ἀφορᾶ τήν ἀπεικόνισή του. Δέν νοεῖται Ἅγιος μέ μάσκα, ἀλλά στά νέα ἤθη πού ἐπιχειροῦν νά μᾶς ἐπιβάλλουν προφανῶς δέν ὑπάρχει χῶρος γιά Ἁγίους. Ἡ ἀπόλυτη καί λυσσαλέα ἐπίθεση πού δέχθηκε ἡ Ὀρθόδοξη Πίστη μας στίς ἡμέρες τοῦ Κορωνοϊοῦ δέν ἔχει προηγούμενο. Ἀκριβῶς γιατί ἀποτελεῖ τό ὑπέρτατο ἐμπόδιο στούς καθεστωτικούς σχεδιασμούς πού μᾶς ἑτοιμάζουν. Γιατί ὅποιος νοηματοδοτεῖ τό «Χριστός Ἀνέστη!» δέν φοβᾶται τόν Θάνατο, ἄρα οὔτε καί τόν Κορωνοϊό καί δέν πρόκειται φυσικά νά ἀνεχθεῖ τήν κάθε εἴδους «Καραντίνα».

Θά ἀντιλέξει κανείς ὅτι τό νά φορᾶμε μάσκα εἶναι ἔνδειξη σεβασμοῦ καί ἀγάπης στόν πλησίον μας, ἀφοῦ λαμβάνουμε τό μέτρο αὐτό γιά νά τόν προφυλάξουμε ἀπό τήν πρωτόγνωρη Πανδημία πού μᾶς ἀπειλεῖ. Τό ἐπιχείρημα αὐτό πάσχει γιατί εἶναι ἀβάσιμο καί ἐν πολλοῖς ἀνέντιμο.

Κατ’ ἀρχήν γιατί δέν ἔχουμε νά κάνουμε μέ μία πρωτόγνωρη πανδημία. Εἶναι μέν ταχύτατα μεταδιδόμενη ἀλλά δέν παύει νά εἶναι ἄλλη μία γρίπη καί μάλιστα ὄχι ἀπό τίς πιό θανατηφόρες, πού ὑπό ἄλλες συνθῆκες θά ἦταν μία ἁπλή ὑποσημείωση στήν παγκόσμια ἱστορία. Ποιός θυμᾶται τήν Ἀσιατική Γρίππη τοῦ 1958 μέ τουλάχιστον 2 ἑκατομμύρια νεκρούς παγκοσμίως ἤ τήν γρίπη τοῦ Χόνγκ Κόνγκ τοῦ 1968 πού ἔφτασε σχεδόν τά 4; Ἡ ἀνθρωπότητα συνέχισε νά ζεῖ καί νά προοδεύει, μέ ἄλλα λόγια προχώρησε στόν προορισμό της χωρίς στιγμή νά τεθεῖ θέμα νά μπεῖ στήν γυάλα κρατώντας τήν ἀνάσα της. Τά νεώτερα στοιχεῖα, ἀκόμη καί μέ τίς ἀμφιλεγόμενες καταμετρήσεις νεκρῶν σέ κάποιες χῶρες, δείχνουν ὅτι ὁ Κορωνοϊός εἶναι ἐλάσσονος ἐπικινδυνότητας μέ μία ὡς τώρα θνησιμότητα στό 0,004% κατά μέσο παγκόσμιο ὅρο, ἐνῷ καί ἀκόμη καί στίς χῶρες πού δέν ἐλήφθησαν μέτρα κοινωνικοῦ ἀποκλεισμοῦ ὅπως στήν Σουηδία, ἡ θνησιμότητα ἐπί τοῦ συνολικοῦ πληθυσμοῦ της βρίσκεται στό 0,036%. Ἡ θνητότητα ἔχει ἤδη περιοριστεῖ κάτω ἀπό τό 1% πρᾶγμα πού σημαίνει ὅτι ἀπό αὐτούς πού θά νοσήσουν οἱ 99 θά τόν ξεπεράσουν καί μάλιστα στήν πλειοψηφία τους ἀσυμπτωματικοί. Οἱ ἀριθμοί αὐτοί δικαιώνουν πλῆθος ἐπιστημόνων πού ἀπό τήν πρώτη στιγμή ἐξέφραζαν τίς ἀντιρρήσεις τους γιά τήν ἐπικινδυνότητα τοῦ ἰοῦ καί γιά τήν σκοπιμότητα μιᾶς γενικευμένης καραντίνας. Μεγάλοι οἰκονομολόγοι καί ἀναλυτές ἐπισημαίνουν ὅτι στό ἑπόμενο διάστημα θά πολλαπλασιαστοῦν οἱ θάνατοι ἀπό πεῖνα σέ ὅλον τόν κόσμο πού ἤδη πρό Κορωνοϊοῦ ξεπερνοῦσαν ἡμερησίως τίς 12.000, καθώς ἡ οἰκονομική ὕφεση θά πλήξει πρωτίστως τούς οἰκονομικά ἀδύναμους. Ὁ ΟΗΕ ἔκανε λόγο γιά ἐπερχόμενο λιμό βιβλικῶν διαστάσεων. Πρόσφατη μελέτη τοῦ μηνός Μαΐου στίς ΗΠΑ κατέδειξε ὅτι ἤδη ὑποσιτίζεται περίπου τό 1 στά 5 παιδιά λόγῳ τῆς καραντίνας πού ἐπιβλήθηκε γιά τόν Κορωνοϊό. Ποιά λοιπόν ἀλληλεγγύη ἐπιβάλλει τήν κοινωνική ἀποστασιοποίηση ἀπό τόν συνάνθρωπό μας, ὅταν αὐτή ἀκριβῶς ὁδηγεῖ στήν οἰκονομική ἀνέχεια καί ἐκμηδένισή του; Ὅμως ἡ ἐπιστημονική κοινότητα εἶναι διχασμένη ἀκόμη καί ὡς πρός τήν ἀποτελεσματικότητα καί σκοπιμότητα τῆς μάσκας. Δέν ἀμφισβητεῖται φυσικά ἡ ἰατρική καί περιστασιακή χρησιμότητά της ἀλλά τό νά μᾶς γίνει δεύτερη φύση, ὅπως μᾶς ζητᾶ ὁ κ. Πρωθυπουργός μας. Πλεῖστες ὅσες μολύνσεις ἔχουν ἤδη καταγραφεῖ ἀκριβῶς ἀπό τήν συνεχῆ χρήση τῆς μάσκας. Τό ἀξιοπερίεργο ὅμως εἶναι ὅτι ἐνῷ εἶναι παράλογη καί ἀμφισβητούμενη ἐπιστημονικά αὐτή ἡ ἀπαίτηση, εἶναι ἀρκετοί αὐτοί πού πειθαρχοῦν. Καί ἐδῶ ἀρχίζουν οἱ δικές μας εὐθύνες.

Ἄς μήν γελιόμαστε. Ὁ πραγματικός λόγος πού καλούμαστε νά φορᾶμε μάσκα εἶναι γιατί αὐτό μᾶς ἐπιτάσσουν τά Μέσα Μαζικῆς Ἐνημέρωσης καί οἱ εἰκόνες μέ τίς ὁποῖες ἐντέχνως μᾶς βομβαρδίζουν. Διαβάζοντας τό ἐγχειρίδιο «Ἡ ψυχολογία τῶν μαζῶν» τοῦ Γκυστάβ Λέ Μπόν πού γράφτηκε στό μακρινό 1895 θά ἀνατριχιάσει κανείς βλέποντας ὅτι τά συστημικά μέσα ἀρκέστηκαν νά χρησιμοποιήσουν τίς χοντροκομμένες καί πρωτόγονες μεθόδους πού ἐκεῖ περιγράφονται γιά νά καταφέρουν νά μᾶς σοκάρουν καί νά μᾶς κάνουν νά αὐτοπεριοριστοῦμε, ἀπεμπολώντας τίς ἀτομικές ἐλευθερίες μας καί τά κοινωνικά μας δικαιώματα. Πόσο εὔκολα, σχεδόν μέ ἀδημονία δεχθήκαμε ὅ,τι μᾶς σέρβιραν! Κι ὅμως ὅλοι ξέρουμε ὅτι σέ κάθε πόλεμο τό πρῶτο θῦμα εἶναι ἡ Ἀλήθεια, καί ὅλοι οἱ παγκόσμιοι ἡγέτες, συμπεριλαμβανομένου καί τοῦ πρωθυπουργοῦ μας, μᾶς τό δήλωσαν ξεκάθαρα ἀπό τήν πρώτη στιγμή: «Ἔχουμε πόλεμο!».

Μέ 20.000.000 Εὐρώ ἀδήλως διανεμηθέντα καί τήν ἐπίκληση τῆς ἀνάγκης νίκης σέ αὐτόν τόν πόλεμο, τά Μέσα Μαζικῆς Ἐνημέρωσης στήν χώρα μας ἐπιδόθηκαν σέ μία προπαγάνδα χωρίς τέλος, ἀποκλείοντας ἤ καί προπηλακίζοντας κάθε διαφορετική σοβαρή φωνή καί δίδοντας τιμή καί δόξα σέ κάθε ἕναν πού ἀποφάσιζε νά συνταχθεῖ στήν γραμμή τους καί νά βροντοφωνάξει λόγους πανικοῦ καί θανάτου. Αὐτοί πού τώρα μιλοῦν γιά συνομωσιολογίες καί ψευδεῖς εἰδήσεις, φιμώνοντας ὅσους ὑποστηρίζουν διαφορετικές ἀπό τήν προπαγάνδα τους ἀπόψεις, εἶναι οἱ ἴδιοι πού στίς ἀρχές τῆς καραντίνας κινδυνολογοῦσαν γιά «τσουνάμι νεκρῶν στήν Ἑλλάδα», γιά δεκάμετρες ἐκτοξεύσεις τοῦ κορωνοϊοῦ καί γιά τήν ἐπιβίωσή του ἐπί ἡμέρες ἐντός ἑνός ἀσανσέρ…

Τούς πιστέψαμε, ἀλλά δυστυχῶς αὐτό ἦταν τό λιγότερο. Στερηθήκαμε τίς δουλειές μας, τίς Ἐκκλησιές μας, τά ἀγαπημένα μας πρόσωπα, τίς χαρές τῆς ζωῆς μας, ἀφήσαμε τά παιδιά μας ἀπαίδευτα, στερηθήκαμε τήν Ἐλευθερία μας. Γιά τήν ἀκρίβεια τούς ἀφήσαμε νά μᾶς τά πάρουν. Ὁ Ὑφυπουργός παρά τῷ Πρωθυπουργῷ Ἄκης Σκέρτσος ἦταν ξεκάθαρος: «Στερηθήκαμε ἀτομικές ἐλευθερίες, γιά νά προστατέψουμε τό ὑπέρτατο ἀγαθό, τήν δημόσια ὑγεία». Ἀπό πότε ἡ Δημόσια Ὑγεία, ἔστω καί ὅπως τήν νοεῖ ὁ κ. Σκέρτσος, εἶναι ἀνώτερο ἀγαθό ἀπό τήν Ἐλευθερία μας; Ποτέ στήν Ἑλλάδα! Ὄχι στήν χώρα τοῦ «Ἐλευθερία ἤ Θάνατος». Ὄχι στήν χώρα πού γιά Ἐθνικό Ὕμνο ἔχει ἐπιλέξει τόν Ὕμνον εἰς τήν Ἐλευθερία. Ἡ ἐπιλογή αὐτή τῆς κυβερνήσεως μᾶς προσβάλλει ὡς πολῖτες καί ὡς Ἕλληνες καί δέν ἀποφασίστηκε ἀπό τόν Ἑλληνικό Λαό. Κανείς μας δέν ἔδωσε τέτοια νομοθετική ἐξουσιοδότηση.

Δυστυχῶς ὅμως αὐτά πού θέλουν νά μᾶς ἐπιβάλουν εἶναι πολύ περισσότερα. Ἐνθαρρυμένοι ἀπό τήν ἀδράνεια καί τήν ἀδιαφορία μας, συνεχίζουν τήν ἐργαλειοποίηση τῆς νόσου καί ἀνερυθρίαστα ἀρχίζουν νά ξετυλίγουν μπροστά μας ἕνα δυστοπικό μέλλον προϊδεάζοντάς μας γιά τό τί μᾶς περιμένει. Στήν ἀτζέντα πιά μπαίνουν θέματα πού πρέπει νά μᾶς ἐπιβληθοῦν γιά τό καλό μας, ὅπως ἡ ἐλαστικοποίηση τῶν ὅρων ἐργασίας μας, ἡ κατάργηση μικρομεσαίων ἐπιχειρήσεων καί θέσεων ἐργασίας, ἡ μείωση τῶν ἀποδοχῶν, οἱ ἐκπτώσεις στά Πιστεύω μας, ἡ ἠλεκτρονική παρακολούθηση, οἱ ἀναγκαῖοι ἀποκλεισμοί καί φυσικά μία παγκόσμια -ἄνευ δημοκρατικῆς νομιμοποίησης- διακυβέρνηση τῆς παγκόσμιας μάζας στήν ὅποια πρέπει ὅλοι οἱ λαοί νά ἑνωθοῦμε καί πού θά πρέπει βεβαίως νά κάνει τακτικά τά νέα βιοτεχνολογικά ἐμβόλια – προϊόντα πού μᾶς ἑτοιμάζουν.

Οἱ στιγμές εἶναι κρίσιμες. Ὁ Βενιαμίν Φραγκλίνος ἔλεγε ὅτι «Λαός πού εἶναι πρόθυμος νά δώσει τήν ἐλευθερία του γιά χάρη τῆς ἀσφάλειάς του δέν ἀξίζει οὔτε τήν ἐλευθερία οὔτε τήν ἀσφάλεια».

Ἄς μήν κάνουμε αὐτό τό λάθος… Ἡ εὐθύνη μας ἱστορική!

https://enromiosini.gr/arthrografia/ἡ-μάσκα-ὡς-φίμωτρο/