Αυτά είναι τα πορίσματα της επιτροπής αλήθειας για το χρέος

«Τα μνημονιακά χρέη είναι μη νόμιμα, παράνομα, αθέμιτα, επονείδιστα και μη βιώσιμα» - Σε ποιους επιρρίπτονται ευθύνες

Η Επιτροπή Αλήθειας παρουσιάζει στην Προκαταρκτική Έκθεση τα προσωρινά της πορίσματα, τα οποία δείχνουν ότι ολόκληρο το πρόγραμμα προσαρμογής, στο οποίο καθυποτάχθηκε η Ελλάδα, ήταν και παραμένει ένα πρόγραμμα με σαφείς πολιτικές στοχεύσεις.

Όλα τα στοιχεία που παρουσιάζονται στην Προκαταρκτική Έκθεση καταδεικνύουν ότι η Ελλάδα όχι μόνο δεν είναι σε θέση να πληρώσει το χρέος, αλλά και δεν πρέπει να το πληρώσει. Πρωτίστως διότι το χρέος που προκάλεσαν οι ρυθμίσεις που επέβαλε η Τρόικα παραβιάζει ευθέως τα θεμελιώδη ανθρώπινα δικαιώματα των κατοίκων της Ελλάδας. Ως εκ τούτου η Ελλάδα δεν πρέπει να πληρώσει αυτό το χρέος διότι είναι παράνομο, αθέμιτο και επονείδιστο.

Η Επιτροπή διαπίστωσε επίσης ότι η μη βιωσιμότητα του ελληνικού δημόσιου χρέους ήταν εξαρχής προδήλως γνωστή ευθύς στους διεθνείς δανειστές, τις ελληνικές αρχές και τα συστημικά μέσα ενημέρωσης. Μολαταύτα οι ελληνικές αρχές, μαζί με κάποιες κυβερνήσεις της Ευρωπαϊκής Ένωσης, συνωμότησαν το 2010 ενάντια στην αναδιάρθρωση του δημόσιου χρέους προκειμένου να προστατεύσουν τα χρηματοπιστωτικά ιδρύματα.

Θα πρέπει να σημειωθεί ότι η Επιτροπή επιρρίπτει σημαντικές ευθύνες στον Γιώργο Παπανδρέου για τους χειρισμούς του αλλά και στην ΕΛΣΤΑΤ και τον πρόεδρό της Ανδρέα Γεωργίου οι οποίοι φέρονται να παραποίησαν τα στοιχεία του ελλείμματος με στόχο να πέσει η Ελλάδα στα δίχτυα του ΔΝΤ. 

Αναλυτικά το προκαταρκτικό πόρισμα: 

Η Ελλάδα βρίσκεται σήμερα, τον Ιούνιο του 2015, μπροστά σε ένα σταυροδρόμι. Έχει να διαλέξει ανάμεσα στο να συνεχίσει τα αποτυχημένα προγράμματα μακροοικονομικής προσαρμογής που της επέβαλαν οι δανειστές και στο να προχωρήσει, σπάζοντας τα δεσμά του χρέους, σε μια αληθινή αλλαγή. Πέντε χρόνια αφότου ξεκίνησαν τα προγράμματα οικονομικής προσαρμογής, η χώρα παραμένει βυθισμένη σε κρίση –οικονομική και κοινωνική, οικολογική και δημοκρατική. Το μαύρο κουτί του χρέους μένει σφραγισμένο, και μέχρι πρότινος κανένας επίσημος φορέας, ελληνικός ή ξένος, δεν επεδίωξε να φέρει στο φως την αλήθεια για το πώς και γιατί η χώρα καθυποτάχθηκε στο καθεστώς της Τρόικας. Το χρέος, στο όνομα του οποίου ισοπεδώθηκαν τα πάντα, παραμένει ο γνώμονας της νεοφιλελεύθερης προσαρμογής, που οδήγησε στη βαθύτερη και πιο μακρόχρονη ύφεση σε ευρωπαϊκό έδαφος και σε καιρό ειρήνης.

Επείγει λοιπόν να εξετασθεί μεθοδικά, και είναι κοινωνική μας ευθύνη, μια σειρά νομικών, κοινωνικών και οικονομικών ζητημάτων σε σχέση με το χρέος. Για ν’ αποκριθεί σ’ αυτή την ανάγκη η Βουλή των Ελλήνων σύστησε τον Απρίλιο του 2015 την Επιτροπή Αλήθειας για το Δημόσιο Χρέος. Η εντολή που ανατέθηκε στην Επιτροπή Αλήθειας ήταν να ερευνήσει πώς δημιουργήθηκε και διογκώθηκε το δημόσιο χρέος, με ποιούς τρόπους και για ποιούς λόγους συνάφθηκε, και πώς επηρέασαν την οικονομία και τη ζωή του ελληνικού λαού οι καταναγκαστικές προϋποθέσεις (αιρεσιμότητες, conditionalities) οι οποίες συνόδευαν τα νέα δάνεια. Και επίσης να κάνει γνωστά στο εσωτερικό και το εξωτερικό τα ζητήματα που συνδέονται με το ελληνικό δημόσιο χρέος, καθώς και να ερευνήσει ποιές επιλογές υπάρχουν για την κατάργηση του, και ποιά επιχειρήματα μπορούν να διατυπωθούν σχετικά.

Η Επιτροπή Αλήθειας παρουσιάζει στην Προκαταρκτική Έκθεση τα προσωρινά της πορίσματα, τα οποία δείχνουν ότι ολόκληρο το πρόγραμμα προσαρμογής, στο οποίο καθυποτάχθηκε η Ελλάδα, ήταν και παραμένει ένα πρόγραμμα με σαφείς πολιτικές στοχεύσεις. Ο τεχνικός χαρακτήρας των μακροοικονομικών μεταβλητών και των προβλέψεων για την εξέλιξη του χρέους επέτρεψε, μολονότι αυτοί οι αριθμοί επηρεάζουν άμεσα τη ζωή και την ίδια την επιβίωση των ανθρώπων, οι συζητήσεις για το χρέος να μείνουν μέχρις στιγμής σε τεχνικό επίπεδο, και ειδικότερα να εστιαστούν στο ερώτημα αν οι πολιτικές που επιβλήθηκαν στην Ελλάδα διευκολύνουν την αποπληρωμή του χρέους. Αυτήν ακριβώς την επιχειρηματολογία αμφισβητούν τα γεγονότα που περιλαμβάνονται στην Έκθεση.

Όλα τα στοιχεία που παρουσιάζουμε στην Προκαταρκτική Έκθεση καταδεικνύουν ότι η Ελλάδα όχι μόνο δεν είναι σε θέση να πληρώσει το χρέος, αλλά και δεν πρέπει να το πληρώσει. Πρωτίστως διότι το χρέος που προκάλεσαν οι ρυθμίσεις που επέβαλε η Τρόικα παραβιάζει ευθέως τα θεμελιώδη ανθρώπινα δικαιώματα των κατοίκων της Ελλάδας. Ως εκ τούτου η Ελλάδα δεν πρέπει να πληρώσει αυτό το χρέος διότι είναι παράνομο, αθέμιτο και επονείδιστο.

Η Επιτροπή διαπίστωσε επίσης ότι η μη βιωσιμότητα του ελληνικού δημόσιου χρέους ήταν εξαρχής προδήλως γνωστή ευθύς στους διεθνείς δανειστές, τις ελληνικές αρχές και τα συστημικά μέσα ενημέρωσης. Μολαταύτα οι ελληνικές αρχές, μαζί με κάποιες κυβερνήσεις της Ευρωπαϊκής Ένωσης, συνωμότησαν το 2010 ενάντια στην αναδιάρθρωση του δημόσιου χρέους προκειμένου να προστατεύσουν τα χρηματοπιστωτικά ιδρύματα. Τα συστημικά μέσα ενημέρωσης έκρυψαν την αλήθεια από τους πολίτες παριστάνοντας ότι δήθεν η διάσωση αφορούσε την Ελλάδα και όχι τις τράπεζες, και συνάμα εξυφαίνοντας μια αφήγηση που στόχευε να εμφανίσει τον ελληνικό πληθυσμό σαν δήθεν άξιο των αδικοπραξιών των δανειστών.

Τα ποσά που διατέθηκαν μέσω των προγραμμάτων διάσωσης (μνημονίων) του 2010 και του 2012 ελέγχονταν από το εξωτερικό μέσα από περίπλοκες διευθετήσεις, οι οποίες απέκλειαν κάθε δημοσιονομική αυτονομία. Οι δανειστές υπαγόρευσαν αυστηρά τον τρόπο διάθεσης των δανειακών κεφαλαίων ‘διάσωσης’, και έτσι είναι αποκαλυπτικό ότι κατευθύνθηκαν στην κάλυψη των τρεχουσών δημόσιων δαπανών λιγότερα από τα 10% των κεφαλαίων που εισπράχθηκαν.

Η Προκαταρκτική Έκθεση παρουσιάζει μια πρώτη χαρτογράφηση των κεντρικών προβλημάτων και ζητημάτων του δημόσιου χρέους. Επισημαίνει τις κομβικής σημασίας παρανομίες οι οποίες συνδέθηκαν με τη σύναψη των δανείων, και ανιχνεύει τη νομική θεμελίωση επάνω στην οποία μπορεί να βασιστεί η μονομερής αναστολή της αποπληρωμής του.

Τα ευρήματά της εκτίθενται σε εννέα κεφάλαια, ως ακολούθως:

Το Πρώτο Κεφάλαιο, Το χρέος πριν από την Τρόικα, αναλύει την εξέλιξη του ελληνικού δημόσιου χρέους από τη δεκαετία του 1980 και μετά. Καταλήγει στο συμπέρασμα ότι η διόγκωση του χρέους δεν οφειλόταν στις δήθεν υπέρμετρες δημόσιες δαπάνες, οι οποίες στην πραγματικότητα παρέμεναν χαμηλότερες από τις δημόσιες δαπάνες άλλων χωρών της ευρωζώνης. Οφειλόταν μάλλον στην πληρωμή εξαιρετικά υψηλών επιτοκίων δανεισμού στους πιστωτές, στις υπερβολικά υψηλές και αδικαιολόγητες στρατιωτικές δαπάνες, στην απώλεια φορολογικών εσόδων εξαιτίας των αθέμιτων εκροών κεφαλαίου, στην ανακεφαλαιοποίηση ιδιωτικών τραπεζών από το κράτος, και στις διεθνείς ανισορροπίες οι οποίες δημιουργήθηκαν από την ελαττωματική σχεδίαση της ίδιας της Νομισματικής Ένωσης.

Η υιοθέτηση του ευρώ οδήγησε σε δραστική αύξηση του ιδιωτικού χρέους στην Ελλάδα, στο οποίο βρέθηκαν εκτεθειμένες όχι μόνον οι ελληνικές, αλλά και μεγάλες ευρωπαϊκές ιδιωτικές τράπεζες. Το γεγονός αυτό κλιμάκωσε μια τραπεζική κρίση το 2009, που με τη σειρά της επιβάρυνε το ελληνικό δημόσιο χρέος. Η κυβέρνηση Γιώργου Παπανδρέου, υπερτονίζοντας τη σημασία των δημόσιων ελλειμάτων και του δημόσιου χρέους, βοήθησε το 2009 να παρασταθεί η εξελισσόμενη τραπεζική κρίση σαν κρίση δημόσιου χρέους.

Το Δεύτερο Κεφάλαιο, Η εξέλιξη του ελληνικού δημόσιου χρέους, 2010-2015, καταλήγει στο συμπέρασμα ότι η πρώτη δανειακή σύμβαση, του 2010, αποσκοπούσε πρωταρχικά στη διάσωση των ελληνικών και άλλων ευρωπαϊκών ιδιωτικών τραπεζών, και επέτρεψε στις τελευταίες να μειώσουν την έκθεσή τους σε ομόλογα του ελληνικού δημοσίου.

Το Τρίτο Κεφάλαιο, Το ελληνικό δημόσιο χρέος ανά δανειστή, 2015, παρουσιάζει την εριζόμενη φύση του σημερινού ελληνικού χρέους, σκιαγραφώντας τα κεντρικά χαρακτηριστικά των δανείων, τα οποία αναλύονται παρακάτω, στο Όγδοο Κεφάλαιο.

Το Τέταρτο Κεφάλαιο, Μηχανισμοί του συστήματος χρέους στην Ελλάδα, αποκαλύπτει τους μηχανισμούς που κατασκευάστηκαν μέσα από τις δανειακές συμβάσεις, από τον Μάιο του 2010 και μετά. Οι μηχανισμοί αυτοί δημιούργησαν ένα βαρύ φορτίο νέου χρέους προς τα άλλα κράτη της ευρωζώνης και το Ευρωπαϊκό Ταμείο Χρηματοπιστωτικής Σταθερότητας (ΕΤΧΣ, EFSF), ενώ παράλληλα παρήγαγαν καταχρηστικά κόστη, βαθαίνοντας έτσι ακόμη περισσότερο την κρίση. Οι μηχανισμοί αυτοί αποκαλύπτουν πώς το μεγαλύτερο μέρος των δανειακών κεφαλαίων μεταβιβάστηκε απευθείας στους χρηματοπιστωτικούς θεσμούς. Αντί να ωφελήσουν την Ελλάδα επιτάχυναν, με τη χρήση χρηματοπιστωτικών εργαλείων, τη διαδικασία των ιδιωτικοποιήσεων.

Το Πέμπτο Κεφάλαιο, Αιρεσιμότητες εναντίον βιωσιμότητας, παρουσιάζει πώς οι δανειστές επέβαλαν, μαζί με τις δανειακές συμβάσεις, παραβιαστικές αιρεσιμότητες οι οποίες εξάλειψαν άμεσα την οικονομική βιωσιμότητα του χρέους. Αυτές οι αιρεσιμότητες (προϋποθέσεις), στις οποίες οι δανειστές εξακολουθούν να επιμένουν, μείωσαν το ΑΕΠ και αύξησαν τον δημόσιο δανεισμό, επιβαρύνοντας επομένως την αναλογία δημόσιου χρέους / ΑΕΠ, και καθιστώντας έτσι το δημόσιο χρέος ακόμη λιγότερο βιώσιμο. Επιπλέον, επέφεραν δραματικές αλλαγές στην κοινωνία και προκάλεσαν ανθρωπιστική κρίση. Το ελληνικό δημόσιο χρέος μπορεί σήμερα να θεωρηθεί εντελώς μη βιώσιμο.

Το Έκτο Κεφάλαιο, Οι επιπτώσεις των ‘προγραμμάτων διάσωσης’ στα ανθρώπινα δικαιώματα, καταλήγει στο συμπέρασμα ότι τα μέτρα τα οποία επιβλήθηκαν στο πλαίσιο των λεγόμενων ‘προγραμμάτων διάσωσης’ έπληξαν άμεσα τις συνθήκες ζωής του ελληνικού λαού και παραβίασαν τα ανθρώπινα δικαιώματα, τα οποία ωστόσο οφείλουν, τόσο η Ελλάδα όσο και οι εταίροι της, να σέβονται, να προστατεύουν και να προάγουν σύμφωνα με το εσωτερικό, το ευρωπαϊκό και το διεθνές δίκαιο. Οι δραστικές προσαρμογές, που επιβλήθηκαν στην ελληνική οικονομία και σε ολόκληρη την κοινωνία, προκάλεσαν ραγδαία υποβάθμιση του επιπέδου ζωής και παραμένουν ασύμβατες προς την κοινωνική δικαιοσύνη, την κοινωνική συνοχή, τη δημοκρατία και τα ανθρώπινα δικαιώματα.

Το Έβδομο Κεφάλαιο, Νομικά ζητήματα σχετικά με τα μνημόνια και τις δανειακές συμβάσεις, αναλύει ότι υπήρξε παραβίαση των ανθρώπινων δικαιωμάτων από την πλευρά τόσο της ίδιας της Ελλάδας όσο και των δανειστών της, δηλαδή των (πιστωτριών) χωρών της ευρωζώνης, της Ευρωπαϊκής Επιτροπής, της Ευρωπαϊκής Κεντρικής Τράπεζας, και του Διεθνούς Νομισματικού Ταμείου, που επέβαλαν τα μέτρα αυτά στην Ελλάδα. Όλοι αυτοί οι παράγοντες (κράτη και όργανα ή θεσμοί) παρέλειψαν να εκτιμήσουν τις παραβιάσεις των ανθρώπινων δικαιωμάτων που συνεπάγονταν οι πολιτικές που οι ίδιοι επέβαλαν στην Ελλάδα και, επιπλέον, παραβίασαν άμεσα το ελληνικό Σύνταγμα απογυμνώνοντας ουσιαστικά την Ελλάδα από τα περισσότερα κυριαρχικά δικαιώματά της. Οι συμφωνίες συμπεριλαμβάνουν καταχρηστικούς όρους, που πρακτικά καταναγκάζουν την Ελλάδα να παραδώσει στους δανειστές σημαντικές πλευρές της εθνικής της κυριαρχίας. Αυτό αποτυπώνεται στη ρήτρα εφαρμογής του αγγλικού δικαίου ως εφαρμοστέου στις δανειακές συμβάσεις, η οποία διευκόλυνε την παράκαμψη του ελληνικού Συντάγματος αλλά και των διεθνών υποχρεώσεων σεβασμού των ανθρώπινων δικαιωμάτων. Οι παραβιάσεις των ανθρώπινων δικαιωμάτων και του εθιμικού δικαίου, πολλές ενδείξεις κακόπιστης συμπεριφοράς εκ μέρους των συμβαλλόμενων μερών, και ο καταχρηστικός χαρακτήρας αυτών των συμβάσεων καθιστούν τις συναφθείσες συμβάσεις άκυρες.

Το Όγδοο Κεφάλαιο, Αποτίμηση του παράνομου, αθέμιτου, επονείδιστου, και μη βιώσιμου χαρακτήρα του χρέους, παρέχει μια αποτίμηση του ελληνικού δημόσιου χρέους με βάση τους ορισμούς του παράνομου, αθέμιτου, επονείδιστου, και μη βιώσιμου χρέους, τους οποίους υιοθέτησε η Επιτροπή Αλήθειας.

Το ένατο Κεφάλαιο καταλήγει στο συμπέρασμα ότι το ελληνικό δημόσιο χρέος σήμερα, τον Ιούνιο του 2015, είναι μη βιώσιμο, διότι η Ελλάδα δεν είναι σε θέση να το εξυπηρετήσει χωρίς να πλήξει καίρια την ικανότητά της να αναποκρίνεται στις βασικές υποχρεώσεις της για προστασία των ανθρώπινων δικαιωμάτων. Επιπλέον, το κεφάλαιο περιέχει στοιχεία για ενδεικτικές περιπτώσεις παράνομου, αθέμιτου, και επονείδιστου χρέους προς κάθε έναν δανειστή.

Το χρέος προς το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο πρέπει να χαρακτηριστεί παράνομο διότι η σύναψή του έγινε κατά παράβαση του καταστατικού του ίδιου του ΔΝΤ, ενώ επιπλέον οι όροι του παραβιάζουν το ελληνικό Σύνταγμα, το διεθνές εθιμικό δίκαιο, και τις συνθήκες τις οποίες έχει κυρώσει η Ελληνική Δημοκρατία. Είναι επίσης αθέμιτο, διότι οι όροι του επιβάλλουν πολιτικές οι οποίες παραβιάζουν τις υποχρεώσεις προστασίας των ανθρώπινων δικαιωμάτων. Τέλος, είναι επονείδιστο (απεχθές), διότι το ΔΝΤ γνώριζε ότι τα μέτρα τα οποία επέβαλλαν οι πολιτικές του ήταν αντιδημοκρατικά και αναποτελεσματικά, και θα οδηγούσαν σε σοβαρές παραβιάσεις των κοινωνικών και οικονομικών δικαιωμάτων.

Το χρέος προς την Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα πρέπει να χαρακτηριστεί παράνομο διότι η ΕΚΤ υπερέβη τις αρμοδιότητές της επιβάλλοντας, μέσω της συμμετοχής της στην Τρόικα, την εφαρμογή των προγραμμάτων μακροοικονομικής προσαρμογής (λόγου χάρη, την απορρύθμιση της αγοράς εργασίας). Το χρέος προς την Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα είναι επίσης αθέμιτο και επονείδιστο, διότι ο κύριος λόγος ύπαρξης του Προγράμματος Αγοράς Ομολόγων (Securities Market Programme, SMP) ήταν να εξυπηρετηθούν συμφέροντα των χρηματοπιστωτικών οργανισμών, επιτρέποντας στις μεγαλύτερες ευρωπαϊκές και ελληνικές ιδιωτικές τράπεζες να απαλλαγούν από τα ελληνικά ομόλογα που είχαν στην κατοχή τους.

Το Ευρωπαϊκό Ταμείο Χρηματοπιστωτικής Σταθερότητας παρέχει δάνεια χωρίς μετρητά (cash-less loans) τα οποία πρέπει να θεωρηθούν παράνομα, επειδή παραβιάζουν όχι μόνον το Άρθρο 122(2) της Συνθήκης για τη Λειτουργία της Ευρωπαϊκής Ένωσης (ΣΛΕΕ/TFEU), αλλά και πολλά κοινωνικά και οικονομικά δικαιώματα, καθώς και πολιτικές ελευθερίες. Περαιτέρω, η Συμφωνία Πλαίσιο (Framework Agreement) του ΕΤΧΣ, του 2010, καθώς και η Κύρια Σύμβαση Χρηματοδοτικής Διευκόλυνσης (Master Financial Assistance Agreement) του 2012, περιλαμβάνουν πολλαπλούς καταχρηστικούς όρους, οι οποίοι αποκαλύπτουν σαφώς αθέμιτη συμπεριφορά από την πλευρά του δανειστή. Το ΕΤΧΣ παραβιάζει επίσης με τη δράση του τις δημοκρατικές αρχές, γεγονός που καθιστά αυτά τα συγκεκριμένα χρέη αθέμιτα και επονείδιστα.

Τα διμερή δάνεια πρέπει να θεωρηθούν παράνομα διότι παραβιάζουν τη διαδικασία που προβλέπεται από το ελληνικό Σύνταγμα. Κατά τη σύναψή τους υπήρξε σαφώς αθέμιτη συμπεριφορά εκ μέρους των δανειστών, ενώ επίσης περιέχουν όρους που παραβιάζουν το νόμο και τη δημόσια τάξη. Τόσο το ευρωπαϊκό όσο και το διεθνές δίκαιο παραβιάστηκαν κατά τη σχεδίαση των μακροοικονομικών προγραμμάτων, προκειμένου να παρακαμφθούν τα ανθρώπινα δικαιώματα. Επιπλέον τα διμερή δάνεια είναι αθέμιτα, διότι δεν χρησιμοποιήθηκαν προς όφελος του λαού, αλλά απλώς επέτρεψαν στους ιδιώτες πιστωτές της Ελλάδας να σώσουν τους εαυτούς τους. Τέλος, τα διμερή δάνεια είναι επονείδιστα διότι τόσο οι πιστώτριες χώρες όσο και η Ευρωπαϊκή Επιτροπή γνώριζαν τις ενδεχόμενες παραβιάσεις, αλλά τόσο το 2010 όσο και το 2012 απέφυγαν να εκτιμήσουν ποιές επιπτώσεις θα είχαν στα ανθρώπινα δικαιώματα η μακροοικονομική προσαρμογή και η δημοσιονομική σταθεροποίηση, που ήταν και οι προϋποθέσεις για τη χορήγηση των δανείων.

Το χρέος προς τους ιδιώτες δανειστές πρέπει να θεωρηθεί παράνομο διότι οι ιδιωτικές τράπεζες πριν από τη δημιουργία της Τρόικας έδρασαν ανεύθυνα και δεν έδειξαν τη δέουσα επιμέλεια στη διαχείριση του δανεισμού, ενώ ορισμένοι ιδιώτες δανειστές, όπως κεφάλαια αντιστάθμισης κινδύνου (hedge funds), ενήργησαν επίσης κακόβουλα. Μέρος του χρέους προς τις ιδιωτικές τράπεζες και τα κεφάλαια αντιστάθμισης κινδύνου είναι αθέμιτο για τους ίδιους λόγους για τους οποίους είναι και παράνομο. Επιπλέον, οι ελληνικές τράπεζες ανακεφαλαιοποιήθηκαν με αθέμιτο τρόπο από τους φορολογούμενους. Τέλος, το χρέος προς τις ιδιωτικές τράπεζες και τα κεφάλαια αντιστάθμισης κινδύνου είναι επονείδιστο, διότι οι μεγάλοι ιδιώτες δανειστές γνώριζαν ότι τα δάνεια αυτά συνήφθησαν για ίδιο όφελος και όχι για την εξυπηρέτηση των συμφερόντων του λαού.

Η Προκαταρκτική Έκθεση καταλήγει επισημαίνοντας ορισμένα πρακτικά ζητήματα. Το Ένατο Κεφάλαιο, Νομική θεμελίωση της αποκήρυξης και αναστολής πληρωμών του ελληνικού δημόσιου χρέους, εκθέτει ποιές επιλογές υπάρχουν όσον αφορά την ακύρωση του χρέους, και ιδίως τις συνθήκες υπό τις οποίες ένα κυρίαρχο κράτος μπορεί να ασκήσει το δικαίωμά του να προχωρήσει μονομερώς, σύμφωνα με το διεθνές δίκαιο, στην αποκήρυξη του χρέους ή στην αναστολή της αποπληρωμής του.

Τα νομικά επιχειρήματα που επιτρέπουν σε ένα κυρίαρχο κράτος να αποκηρύξει μονομερώς το παράνομο, αθέμιτο και επονείδιστο χρέος είναι πολλαπλά· όσον αφορά την ελληνική περίπτωση, μια τέτοια μονομερής κυριαρχική πράξη θα μπορούσε να θεμελιωθεί στα εξής επιχειρήματα: καταρχάς στην κακή πίστη την οποία επέδειξαν οι δανειστές, ωθώντας την Ελλάδα να παραβιάσει το εσωτερικό της δίκαιο και τις διεθνείς της υποχρεώσεις σε σχέση με τα ανθρώπινα δικαιώματα. Στη νομική υπεροχή και προτεραιότητα των ανθρώπινων δικαιωμάτων απέναντι σε διεθνείς συμφωνίες, όπως εκείνες που υπέγραψαν οι προηγούμενες κυβερνήσεις με τους δανειστές ή με την Τρόικα. Τη χρήση καταναγκασμού. Την επιβολή άδικων και ανεπιεικών όρων, οι οποίοι κατάφωρα παραβιάζουν το Σύνταγμα και την εθνική κυριαρχία. Τέλος, το δικαίωμα το οποίο αναγνωρίζει το διεθνές δίκαιο στο κράτος, να παίρνει μετρα ενάντια σε παράνομες ενέργειες δανειστών, οι οποίες πλήττουν τη δημοσιονομική του κυριαρχία, το υποχρεώνουν να αποδεχθεί παράνομα, αθέμιτα και επονείδιστα χρέη, και παραβιάζουν την οικονομική του αυτοδιάθεση και τα θεμελιώδη ανθρώπινα δικαιώματα.

Όσον αφορά τη μη βιωσιμότητα του δημόσιου χρέους, κάθε κράτος έχει νόμιμο δικαίωμα να επικαλείται την ύπαρξη κατάστασης ανάγκης σε εξαιρετικές περιστάσεις, προκειμένου να διαφυλάξει ουσιώδη συμφέροντα τα οποία απειλούνται από κίνδυνο μεγάλο και παρόντα. Σε τέτοια περίπτωση το κράτος μπορεί να απαλλαγεί από την εκπλήρωση των διεθνών υποχρεώσεών του, οι οποίες επαυξάνουν τον κίνδυνο, όπως συμβαίνει με τις εκκρεμείς δανειακές συμβάσεις. Τέλος, τα κράτη έχουν δικαίωμα να κηρύξουν μονομερώς πτώχευση όταν δεν είναι βιώσιμη η εξυπηρέτηση του χρέους, στην οποία περίπτωση δεν διαπράττουν διεθνώς παράνομη πράξη και, επομένως, δεν φέρουν ευθύνη.

Προοίμιο

Η αξιοπρέπεια του λαού βαραίνει περισσότερο από το παράνομο, αθέμιτο, επονείδιστο και μη βιώσιμο χρέος.

Έχοντας ολοκληρώσει την προκαταρκτική φάση της έρευνάς της, η Επιτροπή Αλήθειας του Δημόσιου Χρέους θεωρεί ότι η Ελλάδα ήταν και παραμένει θύμα μιας προσχεδιασμένης επίθεσης, η οποία οργανώθηκε από το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο, την Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα και την Ευρωπαϊκή Επιτροπή. Αυτό το βίαιο, παράνομο και ανήθικο εγχείρημά τους έχει μοναδικό σκοπό να περάσουν τα ιδιωτικά χρέη στο δημόσιο.

Παρουσιάζοντας τούτη την Προκαταρκτική Έκθεση στις ελληνικές αρχές και τον ελληνικό λαό, η Επιτροπή Αλήθειας του Δημόσιου Χρέους θεωρεί ότι ολοκλήρωσε την πρώτη φάση της εντολής της, η οποία περιγράφεται στην από 4 Απριλίου του 2015 απόφαση της Προέδρου της Βουλής. Η Επιτροπή ελπίζει πως η Έκθεση θα αποδειχθεί χρήσιμο εργαλείο ώστε να εγκαταλειφθεί η καταστροφική λογική της λιτότητας, και να προστατευθούν από τους κινδύνους που σήμερα τα απειλούν τα ανθρώπινα δικαιώματα, η δημοκρατία, η αξιοπρέπεια του λαού και το μέλλον των επερχόμενων γενεών.

Σε απάντηση εκείνων που προσπαθούν να επιβάλουν άδικα μέτρα, ο ελληνικός λαός θα μπορούσε να επικαλεστεί τη ρήση του Θουκυδίδη «και όνομα δια το μη ες ολίγους αλλ’ ες πλείονας οικείν Δημοκρατία κέκληται» (Θουκυδίδης, Ιστορία του Πελοποννησιακού πολέμου, Επιτάφιος του Περικλή (2.37) – «και ως προς το όνομα καλείται Δημοκρατία επειδή η εξουσία δεν είναι στα χέρια των λίγων, αλλά των πολλών»).

Read more: http://www.newsbomb.gr/politikh/news/story/597705/ayta-einai-ta-porismata-tis-epitropis-alitheias-gia-to-xreos#ixzz3dOr60xjJ

Βάζουν στο... μάτι τα πετρέλαια στο Ιόνιο οι Αλβανοί

Την ώρα που η Ελλάδα βρίσκεται στο κρισιμότερο σημείο της διαπραγμάτευσης με τους δανειστές οι Αλβανοί θυμήθηκαν να ανοίξουν ζήτημα οριοθέτησης της υφαλοκρυπίδας. Ο πρωθυπουργός της Αλβανίας Έντι Ράμα άφησε να εννοηθεί ότι η κυβέρνησή του είναι πρόθυμη να προχωρήσει στην επίλυση της οριοθέτησης της υφαλοκρηπίδας με την Ελλάδα, με τα μέσα που προσφέρει το διεθνές δίκαιο, καθώς χαρακτήρισε "εντελώς ανόητο" το ανεπίλυτο ζήτημα του "εμπόλεμου" μεταξύ των δύο χωρών.

Μετά την πρόσφατη πρόκληση του Έντι Ράμα να εντάξει επίσημα ως εταίρο στην κυβέρνησή του το ανθελληνικό κόμμα των Τσάμηδων (PDIU), ο Αλβανός πρωθυπουργός προχωράει ακόμα παραπέρα, θέτοντας θέμα τροποποίησης του προγράμματος ερευνών της χώρας μας στο Ιόνιο για υδρογονάνθρακες, με το αιτιολογικό ότι παραβιάζεται η αλβανική υφαλοκρηπίδα.

Το Newsbomb.gr εδώ και πολλούς μήνες, με συνεχή δημοσιεύματα και αποκαλυπτικά ρεπορτάζ έχει κρούσει τον κώδωνα του κινδύνου για τα «ύποπτα» σχέδια των... γειτόνων.

Όταν ρωτήθηκε κατά τη διάρκεια συνέντευξης στο τηλεοπτικό κανάλι News 24, αν για το θέμα αυτό η Αλβανία θα υποβάλει προσφυγή στο Διεθνές Δικαστήριο, ο Ράμα απάντησε ότι «μέχρι στιγμής δεν προκύπτει η ελληνική πλευρά να έχει αρχίσει συγκεκριμένο πρόγραμμα εξερεύνησης υδρογονανθράκων στο Ιόνιο Πέλαγος", καθώς, όπως υποστήριξε, "κάτι τέτοιο θα αποτελούσε σοβαρό αδίκημα και καταπάτηση του Διεθνές Δίκαιου της Θάλασσας».

«Είναι μια πολύ εύθραυστη κατάσταση, αλλά για εμάς είναι θέμα εθνικού συμφέροντος και εθνικής κυριαρχίας της Αλβανίας και θα χρειαστεί συζήτηση για να βρεθεί η καλύτερη δυνατή λύση. Από την αρχή ήμασταν πρόθυμοι για μεσολάβηση ανιδιοτελούς τρίτου παράγοντα», ανέφερε ο Αλβανός πρωθυπουργός.

Όταν ρωτήθηκε αν η Αθήνα έχει προτείνει πακέτο για την επίλυση όλων των ζητημάτων που εκκρεμούν στις σχέσεις μεταξύ των δύο χωρών, όπως δήλωσε πριν από λίγες μέρες ο υπουργός Εξωτερικών της Ελλάδας Νίκος Κοτζιάς, ο Αλβανός πρωθυπουργός απάντησε ότι δεν γνωρίζει για μια τέτοια πρόταση.

«'Ημασταν πάντα έτοιμοι να συζητήσουμε όλα τα θέματα που εκκρεμούν απο το παρελθόν και έχουμε έκφραση την ανάγκη να ξεκινήσουμε από το νόμο του εμπόλεμου, το οποίο είναι εντελώς ανόητο και να συνεχίσουμε τη συζήτηση για τα υπόλοιπα ζητήματα. Αρχίσαμε να συνεργαζόμαστε με την προηγούμενη κυβέρνηση και πέρυσι επιλύσαμε το θέμα των τοπωνυμίων που ταλαιπωρούσε χιλιάδες Αλβανούς. Στη συνέχεια όμως τα πράγματα άλλαξαν στην Αθήνα και αναμένουμε η ελληνική κυβέρνηση να είναι πιο ήρεμη, να επιλύσει το ζωτικής σημασίας πρόβλημά της με τους δανειστές και στη συνέχεια να εξετάσουμε τη δυνατότητα εξεύρεσης κατάλληλων λύσεων με ηρεμία» τόνισε ο Έντι Ράμα.

 Να σημειώσουμε ότι η Αλβανία εδώ και πολύ καιρό έχει ξεκινήσει ένα «ύποπτο» παιχνίδι σε βάρος της Ελλάδας, φτάνοντας μάλιστα στο σημείο να αμφισβητήσει τα κυριαρχικά δικαιώματα της χώρας.

Θυμίζουμε ότι ο Μπερίσα, πριν από περίπου ένα χρόνο, είχε φτάσει στο σημείο να δηλώσει ότι τα σύνορα της Αλβανίας φτάνουν μέχρι την Πρέβεζα!

Επίσης, πριν από ένα μήνα, στις αρχές Μαϊου, τα Τίρανα έστειλαν διάβημα στην Αθήνα, σε έντονο ύφος, ζητώντας να γίνει τροποποίηση του προγράμματος ερευνών για υδρογονάνθρακες στο Ιόνιο, με τον ισχυρισμό ότι παραβιάζονται αλβανικά χωρικά ύδατα. Μάλιστα, έφτασαν στο σημείο να ζήτησαν και τους χάρτες των χερσαίων ερευνών στην Ήπειρο.

Ουσιαστικά, η Αλβανία θέτει με προκλητικό τρόπο θέμα χερσαίων συνόρων με την Ελλάδα. Οι διπλωματικές πηγές κάνουν ξεκάθαρα λόγο για προσπάθεια αμφισβήτησης των ελληνικών συνόρων.

Την ίδια ώρα, μόνο τυχαίο δεν μπορεί να θεωρηθεί το γεγονός ότι πίσω από αυτές τις κινήσεις βρίσκεται η Άγκυρα που επιδιώκει τη δημιουργία μετώπου κατά της Ελλάδας. Άλλωστε τεράστιες υποψίες δημιούργησε η συνάντηση του Ερντογάν με το κόμμα των Τσάμηδων, το PDIU, κατά την επίσκεψή του στα Τίρανα. Η συνάντηση με το PDIU καμία άλλη ερμηνεία δεν έχει παρά την υποδαύλιση του «ζητήματος» των Τσάμηδων, επισημαίνουν διπλωματικές πηγές.

Read more: http://www.newsbomb.gr/ellada/ethnika/story/597480/vazoyn-sto-mati-ta-petrelaia-sto-ionio-oi-alvanoi#ixzz3dOmyCKFH

Μονάδα για τακτική μεταφορά ισλαμιστών …η τουρκική MIT

Η ΜΙΤ βοήθησε τζιχαντιστές του Ισλαμικού Κράτους να περάσουν από τη Συρία στην Τουρκία και τούμπαλιν, αποκαλύπτει η τουρκική εφημερίδα Τζουμχουριέτ. Η εφημερίδα εξασφάλισε μαρτυρίες οδηγών λεωφορείων που μίσθωσε η ΜΙΤ και με τα οποία οι τζιχαντιστές πέρασαν, ως τουρίστες, τα σύνορα. Σύμφωνα με τις μαρτυρίες οι τζιχαντιστές, αλλά και ο εξοπλισμός τους, φορτώθηκαν από το στρατόπεδο του Ατμέ στην Συρία. Κατόπιν οδηγήθηκαν, στην Τουρκία, στην πόλη Ακτσκαλέ και κατόπιν πέρασαν και πάλι στην Συρία. 
Ουσιαστικά η ΜΙΤ εκτέλεσε την τακτική μετακίνηση μονάδας των τζιχαντιστών, η οποία δεν μπορούσε να μετακινηθεί, ασφαλώς, εντός συριακού εδάφους, καθώς οι Κούρδοι ελέγχουν τον κόμβο του Κομπάνι. Όπως αναφέρουν οι οδηγοί, τα λεωφορεία συνοδεύονταν από πράκτορες της ΜΙΤ. 

defence-point

http://greeknation.blogspot.gr/2015/06/mit_12.html

Κική Δημουλά

 

Διακεκριμένη και πολυβραβευμένη ποιήτρια της δεύτερης μεταπολεμικής γενιάς, με μεγάλη απήχηση στο αναγνωστικό κοινό.

Η Βασιλική Ράδου, όπως ήταν το πατρικό της όνομα, γεννήθηκε στην Αθήνα στις 6 Ιουνίου του 1931, με καταγωγή από την Καλαμάτα. Μετά τις εγκύκλιες σπουδές της, προσελήφθη ως υπάλληλος στην Τράπεζα της Ελλάδος, στην οποία εργάστηκε επί 25 χρόνια, έως το 1974, οπότε και συνταξιοδοτήθηκε. Για μια οκταετία εργάστηκε αποσπασμένη στη σύνταξη του περιοδικού Kύκλος, που εξέδιδε η τράπεζα, με λογοτεχνικό και οικονομικό περιεχόμενο, στο οποίο δημοσιεύονταν κείμενά της. Το 1954 παντρεύτηκε τον ποιητή Άθω Δημουλά (1921-1986), ο οποίος εργαζόταν ως πολιτικός μηχανικός στους Ελληνικούς Σιδηροδρόμους. Το ζευγάρι απέκτησε δύο παιδιά, τον Δημήτρη (1956) και την Έλση (1957).

Η Κική Δημουλά πρωτοεμφανίστηκε στα γράμματα το 1952 με την ποιητική συλλογή Ποιήματα, την οποία αποκήρυξε μετά από λίγο και την απέσυρε από την κυκλοφορία. Από τότε εξέδωσε τις ποιητικές συλλογές:

• Έρεβος (1956)
• Ερήμην (1958)
• Επί τα ίχνη (1963)
• Το λίγο του κόσμου (1971)
• Το τελευταίο σώμα μου (1981)
• Χαίρε ποτέ (1988)
• Η εφηβεία της λήθης (1994)
• Ενός λεπτού μαζί (1998)
• Ποιήματα (συγκεντρωτική έκδοση 1998)
• Ήχος απομακρύνσεων (2001)
• Χλόη θερμοκηπίου (2005)
• Συνάντηση (Ανθολογία με εβδομήντα τρία ζωγραφικά έργα του Γιάννη Ψυχοπαίδη, 2007)
• Μεταφερθήκαμε παραπλεύρως (2007)
• Τα εύρετρα ( 2010)

Το 1972 τιμήθηκε με το Β' Κρατικό Βραβείο Ποίησης για τη συλλογή Το λίγο του κόσμου, το 1989 με το Κρατικό Βραβείο Ποίησης για τη συλλογή Χαίρε Ποτέ, το 1996 με το Βραβείο Ουράνη της Ακαδημίας Αθηνών για τη συλλογή Η εφηβεία της λήθης και το 2001 με το Αριστείο των Γραμμάτων της Ακαδημίας Αθηνών, για το σύνολο του έργου της. Τον ίδιο χρόνο της απονεμήθηκε ο Χρυσός Σταυρός του Τάγματος της Τιμής από τον Πρόεδρο της Δημοκρατίας, Κωνσταντίνο Στεφανόπουλο.

Το 2002 εξελέγη τακτικό μέλος της Ακαδημίας Αθηνών, η τρίτη μόλις γυναίκα, που έτυχε αυτής της τιμής, από το ανώτατο πνευματικό ίδρυμα της Ελλάδας. Οι βραβεύσεις για την Κική Δημουλά συνεχίστηκαν το 2009 με το Ευρωπαϊκό Βραβείο Λογοτεχνίας για το σύνολο του έργου της και το 2010 με το Μεγάλο Κρατικό Βραβείο Λογοτεχνίας, επίσης, για το σύνολο του έργου της. Ποιήματά της έχουν μεταφραστεί σε πολλές γλώσσες του κόσμου (Αγγλικά Γαλλικά, Ισπανικά, Ιταλικά, Πολωνικά, Βουλγαρικά, Γερμανικά, Σουηδικά κ.ά.).

Η Κική Δημουλά έχει να επιδείξει και ένα μικρό σε έκταση αφηγηματικό έργο, μία επιλογή του οποίου περιέχεται στο βιβλίο Εκτός Σχεδίου (2005). Κυκλοφορούν, επίσης, η ομιλία που εκφώνησε στην Ακαδημία Αθηνών κατά την τελετή υποδοχής της με τίτλο Ο Φιλοπαίγμων Μύθος (2004) και η ομιλία της στην Αρχαιολογική Εταιρεία με τίτλο Έρανος σκέψεων (2009).

Ο ποιητικός λόγος της Κικής Δημουλά ακολούθησε μια εξελικτική πορεία, με επιδράσεις από την καβαφική ποίηση στο ξεκίνημά του και με βασικά χαρακτηριστικά στοιχεία τη λογοπλαστική τάση και την εικονοπλαστική ενάργεια. Ο προβληματισμός της Δημουλά, σαφώς υπαρξιακός, εκφράζει την αγωνιώδη αναζήτησή της για το νόημα της φθαρτής ανθρώπινης ζωής. Τα θέματα που κυριαρχούν στα ποιήματά της είναι η απουσία, η φθορά, η απώλεια, η μοναξιά και ο χρόνος. Στοιχεία της γραφής της είναι ο γοργός και αιχμηρός στίχος, ο ειρωνικός τόνος με τη χρήση των λέξεων της καθαρεύουσας, της τεχνολογίας, της αργκό ή και νεολογισμών, η φιλοπαίγμων διάθεση με την παράθεση αντίθετων ή ομόηχων λέξεων, η ηθελημένη αμέλεια στη σύνταξη και οι επαναλήψεις.

ΠΗΓΗ: http://www.sansimera.gr/biographies/663#ixzz3cIH0oIDl

«Το ΔΝΤ έσωσε τις τράπεζες καταστρέφοντας την Ελλάδα»

«Το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο βρίσκεται σε δεινή θέση» | dreamstime

06.06.2015, 18:13 |  

Υπό ανοικτή αμφισβήτηση από τα ΜΜΕ βρίσκεται το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο μετά και την ομαδοποιήση των τεσσάρων δόσεων της Ελλάδας προς το Ταμείο που θα εξοφληθεί στο τέλος του Ιουνίου. Άρθρο κόλαφος για το IMF από βρετανό δημοσιογράφο.

Η βρετανική εφημερίδα Daily Telegraph φιλοξενεί σήμερα άρθρο του δημοσιογράφου της, Αμπρόζ Ίβανς-Πρίτσαρντ, με τίτλο: «Το ΔΝΤ πρόδωσε την αποστολή του στην Ελλάδα, αιχμάλωτο στους πιστωτές της ΟΝΕ» και υπότιτλο: «Το προπατορικό αμάρτημα του ΔΝΤ στην Ελλάδα ήταν το ότι άφησε τον Ντομινίκ Στρος-Καν να επιβληθεί στον οργανισμό για να σώσει τις ευρωπαϊκές τράπεζες και το ευρώ όταν ξέσπασε η κρίση, καταδικάζοντας σε καταστροφή την Ελλάδα».

«Το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο βρίσκεται σε δεινή θέση. Η κατάσταση έχει φθάσει σε τέτοιο σημείο στην Ελλάδα, όπου η ίδια η αξιοπιστία και η μελλοντική επιβίωση του ΔΝΤ διακυβεύονται» ξεκινά το άρθρο του ο δημοσιογράφος.

«Οι Έλληνες δεν αρνούνται να πληρώσουν τη δόση ύψους 300 εκατ. ευρώ προς το ΔΝΤ επειδή τους τελείωσαν τα χρήματα, παρότι σύντομα θα συμβεί αυτό. Πέντε πρωταγωνιστές της κυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ που συναντήθηκαν στο Μέγαρο Μαξίμου χθες (το βράδυ της Πέμπτης) έλαβαν μία εν ψυχρώ, υπολογισμένη και προσεκτικά μελετημένη απόφαση να μην πληρώσουν. Γνώριζαν ακριβώς τι έκαναν. Η επικεφαλής του ΔΝΤ Κριστίν Λαγκάρντ αιφνιδιάστηκε. Αξιωματούχοι στην Ουάσινγκτον εξεπλάγησαν» σχολιάζει ο δημοσιογράφος, μεταδίδει το ΑΠΕ-ΜΠΕ.

«Οι ηγέτες του ΣΥΡΙΖΑ γνωστοποιούν ότι είναι τόσο ενοχλημένοι και με τόσο έντονο το αίσθημα της αδικίας, ώστε ενδεχομένως να αθετήσουν την αποπληρωμή των δόσεων στο ΔΝΤ στις 30 Ιουνίου. Κάνοντας κάτι τέτοιο θα φέρουν τον Οργανισμό στη δεινή θέση να κληθεί να εξηγήσει στις 188 χώρες μέλη του γιατί έχασε τόσο απερίσκεπτα τα χρήματά τους...».

«Οι Έλληνες κατηγορούν το ΔΝΤ ότι συμφώνησε σε ένα καθεστώς επιβεβλημένης λιτότητας από την ΟΝΕ, το οποίο παραβιάζει τον ίδιο τον κανονισμό του ΔΝΤ και βρίσκεται σε απόλυτη αντίθεση με την πενταετή ανάλυση του εξαιρετικού ερευνητικού του τμήματος και του επικεφαλής οικονομολόγου του Ολιβέ Μπλανσάρ...».

«Ο άνθρωπος του ΔΝΤ στην Αθήνα, Πολ Τόμσεν, έχει πιέσει για την εφαρμογή του προγράμματος λιτότητας με ένα ύποπτο πάθος, το οποίο σοκάρει ακόμη και τους αξιωματούχους της Ευρωπαϊκής Επιτροπής. Αυτό θα ήταν (κατά κάποιον τρόπο) δικαιολογημένο αν ήταν διαθέσιμη η άλλη πλευρά της συνηθισμένης διαπραγμάτευσης του ΔΝΤ: απομείωση του χρέους και υποτίμηση. Ετσι συνήθως λειτουργούν τα προγράμματα του ΔΝΤ: επιβάλλουν αυστηρές μεταρρυθμίσεις, αλλά ταυτόχρονα ξεχνούν το χρέος και αποκαθιστούν τις καταρρακωμένες χώρες στην εξωτερική βιωσιμότητα. Είναι μία πολύ επιτυχημένη συνταγή...», γράφει ο Βρετανός δημοσιογράφος επισημαίνοντας ότι η πρακτική αυτή δεν εφαρμόστηκε από το ΔΝΤ στην περίπτωση της Ελλάδας.

«Το προπατορικό αμάρτημα του ΔΝΤ στην Ελλάδα είναι ότι επέτρεψε στον αστό, Παριζιάνο Ντομινίκ Στρος-Καν να επιβληθεί στον οργανισμό για να στηρίξει την νομισματική ένωση της Ευρώπης και το ευρωπαϊκό τραπεζικό σύστημα όταν ξέσπασε η κρίση το 2010».

«Η αποστολή του ΔΝΤ είναι να σώζει τις χώρες. 'Οχι τα νομίσματα ή τις τράπεζες και στα σίγουρα δεν θα πρέπει να κάνει βρωμοδουλειές για μία πλούσια νομισματική ένωση, η οποία είναι απολύτως ικανή να τα βγάλει μόνη της πέρα με τις υποθέσεις της αλλά αρνείται να το πράξει για πολιτικούς λόγους».

«Σαφώς ήταν δύσκολη η συγκυρία τον Μάιο του 2010. Η ευρωζώνη κλυδωνιζόταν ανεξέλεγκτα» σημειώνει ο δημοσιογράφος.

«Ωστόσο, διαρροές από τις συναντήσεις του ΔΝΤ αποκάλυψαν ότι όλα τα μέλη των αναδυόμενων οικονομιών (και η Ελβετία) ήταν αντίθετα με τους όρους του πρώτου δανείου βοήθειας προς την Ελλάδα. Διαμαρτυρήθηκαν ότι σχεδιάστηκε (το πακέτο) για να σώσει το ευρώ και όχι την Ελλάδα».

«Η αναδιάρθρωση του χρέους έπρεπει να βρίσκεται στο τραπέζι» λέει ο εκπρόσωπος της Βραζιλίας στο ΔΝΤ.

«Το ΔΝΤ θα πρέπει να είναι προσεκτικό. Εχει γίνει η επιτομή της κακοδιοίκησης» επισημαίνει ο αρθρογράφος και συνεχίζει: «Ο Οργανισμός έχει επιτακτική ανάγκη για μεταρρυθμίσεις».

«Η μαχητική κυβέρνηση της Ελλάδας οδηγεί τα πράγματα σε κρίσιμο σημείο για έναν οργανισμό που έχει ήδη προβλήματα, αλλά διαθέτει και εξαιρετικό προσωπικό κι αξίζει ακόμη να σωθεί. Η κυρία Λαγκάρντ θα πρέπει να σταματήσει να παίζει τον ρόλο ενός διπλωμάτη. Θα πρέπει να βγάλει το ευρωπαϊκό της καπέλο και αντ΄αυτού να αρχίσει να μιλάει για λογαριασμό του Οργανισμού, του οποίου ηγείται και για τον κόσμο. Θα πρέπει να αντιμετωπίσει τους πιστωτές της ΟΝΕ κατά μέτωπον και δημοσίως. Θα πρέπει να τους πει, ωμά, ότι φέρουν το ίδιο μερίδιο ευθύνης για το σημερινό αδιέξοδο. Θα πρέπει να τους καταστήσει σαφές ότι η Ελλάδα χρειάζεται σαρρωτική ελάφρυνση του χρέους ...και ότι η άρνηση των πιστωτών να αντιμετωπίσουν αυτό το βασικό γεγονός είναι αυτή τη στιγμή το κυριότερο εμπόδιο για μία λύση...».

http://www.efsyn.gr/arthro/dnt-esose-tis-trapezes-katastrefontas-tin-ellada

Νίκος Κοτζιάς: Αυτό είναι το νέο γεωπολιτικό δόγμα της Ελλάδας – τι σημαίνουν τα «3Δ»

Με μια άκρως σημαντική ομιλία στο Πανεπιστήμιο της Οξφόρδης που τα περιελάμβανε όλα, ο Νίκος Κοτζιάς παρουσίασε και ανέλυσε το νέο γεωπολιτικό δόγμα της Ελλάδας και τον γεωπολιτικό ρόλο που η χώρα μας επιθυμεί και μπορεί να διαδραματίσει.
Μιλώντας ο Νίκος Κοτζιάς στο Πανεπιστήμιο της Οξφόρδης στις 10 Ιουνίου, αναφέρθηκε σε όλα τα ανοιχτά εθνικά μας θέματα, στην Κύπρο, στα Σκόπια, στο Αιγαίο αλλά και στις πρόσφατες αυθάδειες της Αλβανίας, στην κρίση στην Ουκρανία και στους τζιχαντιστικούς πολέμους που μαίνονται στη βόρεια Αφρική και Μέση Ανατολή, εξήγησε τις συμμαχίες Ελλάδας – Κύπρου – Αιγύπτου και Ελλάδας – Κύπρου – Ισραήλ και μίλησε για τα τρία Δέλτα, όπως τα ονομάζει, τα οποία προέρχονται από τα αρχικά των ελληνικών λέξεων:Διαπραγμάτευση, Διαβούλευση, Διαιτησία.
Διαβάστε ολόκληρη την ομιλία του Νίκου Κοτζιά, εάν θέλετε πράγματι να γνωρίζετε τι ακριβώς συμβαίνει στον κόσμο μας και ποια η θέση της Ελλάδας σε όλα αυτά:

Θα ήθελα να ευχαριστήσω το Κολλέγιο του St Anthony’s για την πρόσκληση, αλλά και την πολύχρονη συνεργασία μας. Πριν από 15 χρόνια, σε αυτόν το χώρο, ξεκινούσαμε με την Καλυψώ Νικολαΐδη, το πρώτο σεμινάριο που έγινε συνολικά στο Πανεπιστήμιο της Οξφόρδης για την παγκόσμια διακυβέρνηση.
Ευχαριστώ για την πρόσκληση, που μου δίνει τη δυνατότητα να μιλήσω, για πρώτη φορά μετά από την ανάληψη των καθηκόντων μου, για την Ελληνική Εξωτερική Πολιτική συνολικά, και ειδικότερα σε μια περίοδο κρίσης.
Η μελέτη των διεθνών σχέσεων, με έμφαση στις εμπειρίες της εξωτερικής πολιτικής μικρότερων κρατών – ευρωπαϊκών κρατών, ειδικότερα – με οδήγησε στο συμπέρασμα ότι, όπως στον διεθνή καταμερισμό εργασίας κάθε κράτος πρέπει να βρει τη φωλιά (niche) του, στην οποία θα έχει τη μέγιστη παραγωγικότητα και παρουσία, ανάλογα στη διεθνή διπλωματία κάθε κράτος πρέπει να αναπτύξει τις μέγιστες δυνατότητες (potential) και ικανότητες (capabilities) σε συγκεκριμένες θεματικές, σε γεωγραφικές περιοχές καθώς και σε ό,τι αφορά στα εργαλεία. Με άλλα λόγια, ένα κράτος πρέπει να διαθέτει τις απαραίτητες χωρητικότητες (capacities), που να το καθιστούν ικανό να ανταποκριθεί σε τρία «καθήκοντα», τα οποία αντιστοιχούν στα εξής πεδία:
(α) της αναγνώρισης προβλημάτων σε παγκόσμιο, περιφερειακό και στο άμεσο γειτονικό περιβάλλον.
(β) της διαμόρφωσης και διατύπωσης εναλλακτικών λύσεων και σχεδίων, δράσεων και συμμαχιών, και
(γ) της συγκέντρωσης των μέγιστων δυνατών πνευματικών δυνάμεων και πόρων, προκειμένου να διασφαλιστεί η πλέον αποτελεσματική υλοποίηση εκείνων των σχεδίων εξωτερικής πολιτικής εν γένει – ή, πολιτικής σε κάποιον συγκεκριμένο τομέα – που είναι ρεαλιστικά και η υλοποίησή τους μπορεί να έχει τη μέγιστη ανταποδοτική αξία.
Για να πραγματοποιηθεί κάτι τέτοιο απαιτείται:
1. Η βαθύτερη δυνατή και πολύπλευρη κατανόηση των αλλαγών στον σημερινό κόσμο, στην ίδια την ΕΕ και στον άμεσο περίγυρο της Ελλάδας, προκειμένου να υπάρχει επάρκεια γνώσης, κατανόησης και αναστοχασμού πάνω στις εμπειρίες.
2. Η διασύνδεση της εξωτερικής πολιτικής – με τη στενή της έννοια – με τα άλλα πεδία διεθνών διαπραγματεύσεων, όπως είναι αυτή που διεξάγεται για το ελληνικό χρέος. Αυτό σημαίνει ότι η ΕΕΠ (Ελληνική Εξωτερική Πολιτική – Greece Foreign Policy – GFP) προσπαθεί να αφαιρεί και να μην προσθέτει προβλήματα στο συνολικό κυβερνητικό πακέτο και, εφόσον αυτό δεν γίνεται κατορθωτό, να τα διαχειρίζεται όσο το δυνατό πιο αποτελεσματικά, με ηρεμία, νηφαλιότητα και χωρίς πολλές κουβέντες.
Προσπαθεί να λύνει προβλήματα στο δικό της πεδίο και στη δική της βαθμίδα, πριν αυτά τα ζητήματα φτάσουν σε επίπεδο κορυφής – για παράδειγμα, πριν φτάσουν σε επίπεδο Πρωθυπουργών στο Ευρωπαϊκό Συμβούλιο. Ο στόχος είναι να δίνεται η δυνατότητα στον Έλληνα Πρωθυπουργό να συγκεντρωθεί στις προτεραιότητες και στα άμεσα καθήκοντά του.
3. Η ελληνική εξωτερική πολιτική, οι φορείς και τα όργανά της αντιλαμβάνονται τον εαυτό τους ως ένα θεσμικό σύστημα στην υπηρεσία της ανακούφισης του πληθυσμού από την φτώχεια· ως ένα μέσο, δηλαδή, για την εξασφάλιση νέων δυνατοτήτων για την οικονομική και κοινωνική πολιτική, για τη μεγαλύτερη κατανόηση της αγωνίας για το αύριο ενός ολόκληρου λαού, για τη διαμόρφωση ενός νέου κινήματος αλληλεγγύης με τον δεινά υποφέροντα ελληνικό λαό.
Αυτές οι νέες δυνατότητες αποτελούν εργαλεία και για εν δυνάμει συμφωνίες, ήδη από σήμερα, για την ενδυνάμωση της οικονομικής συνεργασίας με τρίτες χώρες αμέσως μόλις λυθούν τα προβλήματα ρευστότητας.
Ήδη από τις συναντήσεις που έχουμε πραγματοποιήσει, διαμορφώσαμε πεδία οικονομικής-αναπτυξιακής συνεργασίας με τις ΗΠΑ, καθώς και με κράτη μέλη της ΕΕ, με τη Ρωσία και την Κίνα, με την Αίγυπτο και τα Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα, τα Βαλκάνια και την Τουρκία.
Με όλες αυτές τις χώρες και περιοχές υπάρχουν συμφωνίες ή προσύμφωνα περαιτέρω ανάπτυξης της οικονομικής συνεργασίας, λειτουργούν ήδη ή βρίσκονται υπό διαμόρφωση κοινές τεχνικές-οικονομικές ομάδες για την προώθηση επενδύσεων, μεγάλων έργων, ακόμα και για συνδρομή ρευστότητας στη χώρα.
Υπάρχουν συμφωνίες για μείζονα σχέδια στον τομέα των υποδομών, όπως είναι οι σιδηρόδρομοι και οι αγωγοί ενέργειας ή οι σταθμοί μεταφόρτωσης υγροποιημένου αερίου, σχέδια (projects) τα οποία θα συμβάλουν στην εκτενέστερη και σταθερότερη διασύνδεση ανάμεσα στην Ελλάδα και τα κράτη της Νότιας Ευρώπης.
Με αυτή την έννοια, είμαι εξαιρετικά αισιόδοξος για την πορεία και τις προοπτικές της Ελλάδας μετά από μια συμφωνία για τα ζητήματα χρέους και ρευστότητας. Και αυτό αποτελεί και στοιχείο ανησυχίας για όσους δεν θέλουν να πετύχει μια κυβέρνηση που προέρχεται από τον λαό και για δρα για τον λαό.
4. Ο προσανατολισμός μας είναι να ειδικεύσουμε την Ελλάδα στα τρία Δέλτα, όπως εδώ και χρόνια τα ονομάζω.
Τα τρία Δέλτα προέρχονται από τα αρχικά των ελληνικών λέξεων: Διαπραγμάτευση, Διαβούλευση, Διαιτησία.
Η Ελλάδα μπορεί και πρέπει να ειδικεύεται όλο και περισσότερο σε αυτούς τους τομείς. Ισραηλινοί και Παλαιστίνιοι, Ιρανοί και Ευρωπαίοι, Ουκρανοί και Ρώσοι μπορούν να βρουν φιλοξενία στη χώρα μας, σε ένα από τα εκατοντάδες νησιά μας, για να συνομιλήσουν με ησυχία και ηρεμία για τα μεγάλα προβλήματα που τους απασχολούν.
Η Ελλάδα δεν είναι και δεν θέλει να αποτελέσει μέρος προβλημάτων τέτοιας φύσης, αλλά επιθυμεί να προσφέρει καταλυτική βοήθεια για την επίλυσή τους.
Δεν υπήρξαμε ποτέ αποικιοκρατική δύναμη, μας συνδέουν πολλαπλές κοινές γραμμές πολιτισμού, ιστορίας, παραδόσεων και προσδοκιών για το μέλλον με όλες αυτές τις χώρες, γεγονός που μας προσδίδει ιδιαίτερες χωρητικότητες (capacities).
5. Ιδιαίτερες είναι οι δυνατότητές μας να συνεργαστούμε με τις αναδυόμενες χώρες στον σημερινό κόσμο, τόσο για την κάλυψη δικών μας αναγκών, όσο και για να λειτουργήσουμε ως γέφυρα ανάμεσα σε αυτές και στη Δύση, όπου ανήκουμε.
Η Ελλάδα αντιλαμβάνεται ότι στον σημερινό κόσμο, σε πολλές περιοχές, υπάρχουν σωροί από πέτρες. Δεν επιλέγει να πετροβολά με αυτές – ούτε να υψώνει διαχωριστικά τείχη. Επιθυμεί να φτιάχνει γέφυρες κατανόησης και επικοινωνίας, συνεργασίας και προοπτικής.
Ζούμε σε μια μεταβατική εποχή. Κατά μία έννοια, κάθε εποχή εμπεριέχει τα στοιχεία της μεταβατικότητας. Ο κόσμος βιώνει μεγάλες αλλαγές, ενώ το κέντρο βάρους μετατοπίζεται από τη Δύση στην Νοτιοανατολική Ασία – από τη «λίμνη» του Ατλαντικού σε εκείνη του Ειρηνικού.
Νέα προβλήματα, νέες προκλήσεις εμφανίζονται στον ορίζοντα. Οι κοινωνίες της Ευρώπης, σε αντίθεση με εκείνη των ΗΠΑ, βρίσκονται σε διαδικασία γήρανσης.
Γύρω από την ΕΕ υπάρχουν πολλές χώρες με υψηλά ποσοστά νεανικού πληθυσμού, δεκάδων εκατομμυρίων νέων ανθρώπων που αναζητούν και ελπίζουν σε ένα καλύτερο μέλλον για το αύριο.
Οι κοινωνίες μας αντιμετωπίζουν πολλαπλά προβλήματα. Δύο από αυτά είναι το δημογραφικό και η ανεργία, αλλά και οι πιέσεις που ασκούνται από αυτά στο κοινωνικό κράτος.
Η λύση του προβλήματος δεν βρίσκεται, ασφαλώς, στην κατάργηση του κοινωνικού κράτους, αλλά στην αύξηση της παραγωγικότητας, και, κυρίως, στην ένταξη στην κοινωνία μας νέων ταλαντούχων ανθρώπων από όλο τον κόσμο, που θα μας δώσουν και άλλη δυναμική.
Ζούμε σε μια εποχή που η ιδεολογία δεν έχει πλέον τον ίδιο ρόλο που διαδραμάτιζε κατά τη διάρκεια του Ψυχρού Πολέμου. Τώρα πια ο ρόλος της Γεωπολιτικής είναι πιο σημαντικός σε σχέση με το παρελθόν.
Ο κόσμος μας βρίσκεται σε μια σύγκρουση ανάμεσα στις σημερινές του ανάγκες και στις μελλοντικές απαιτήσεις της ίδιας της φύσης, της μητέρας όλων μας. Επίκεντρο αυτής της σύγκρουσης είναι οι ίδιες οι κοινωνίες μας και ο τρόπος που προετοιμάζονται για το μέλλον τους: αν προτάσσουν τους ανθρώπους, την ευτυχία και την ευημερία τους ή τους αριθμούς και τα ποσοστά κέρδους· αν προτάσσουν μια σταθερή και ασφαλή ανάπτυξη, σε καθεστώς δημοκρατίας και ελευθερίας, ή μια πολιτική ριψοκίνδυνων τυχοδιωκτισμών.
Όπως είχα επισημάνει πριν από τρία χρόνια σε μια ομιλία μου εδώ στην Οξφόρδη, η EE, από ένα σύστημα στηριγμένο στο κράτος δικαίου (rule of law) και στον πολιτισμό της αναζήτησης συμβιβασμών, τείνει να μετεξελιχθεί σε ένα νέο είδος αυτοκρατορίας, στην οποία η γραφειοκρατία των Βρυξελλών, οι χρηματοπιστωτικές αγορές και το Βερολίνο (η αποκαλούμενη Νέα Ρώμη) παίζουν έναν ειδικό ρόλο και έχουν συγκεκριμένα δικαιώματα.
Ουσιαστικά, με τους νέους μηχανισμούς διαχείρισης της κρίσης καταλύεται η τυπική νομική ισότητα των κρατών μελών, διαμορφώνεται μια κλασική αλυσίδα ισχύος και ανατρέπεται το κοινωνικό κεκτημένο, τα οφέλη και τα επιτεύγματα στον κοινωνικό τομέα. Το οικονομικό εμφανίζεται σαν να υπερέχει του πολιτικού και ο συνταγματικός πολίτης αντικαθίσταται από τον παίκτη της αγοράς.
Σε αυτό το πλαίσιο, δύο στόχοι αποκτούν μεγάλη σημασία. Στόχοι που, συχνά, σε μια πρώτη ματιά, βρίσκονται σε αντίθεση: η διασφάλιση των δημοκρατικών, κοινωνικών και ανθρώπινων δικαιωμάτων και η προστασία της ασφάλειας και της σταθερότητας. Εμείς πιστεύουμε ότι αυτοί οι στόχοι μπορούν να συνδεθούν μέσα από την ΕΕΠ, αφενός με τη συμβολή της στην ικανοποίηση των πρώτων σε όλη την περιοχή των Βαλκανίων, της Βόρειας Αφρικής και της Μέσης Ανατολής και, αφετέρου, με την επίτευξη των δεύτερων (ασφάλεια, σταθερότητα).
Στην υλοποίηση αυτών των στόχων, στην αντιμετώπιση νέων παγκόσμιων προβλημάτων, όπως είναι το μεταναστευτικό και η προστασία του περιβάλλοντος, η ΕΕ πρέπει να λαμβάνει υπόψη της δύο θετικά κριτήρια: (α) κάθε πράξη της πρέπει να αποτελεί παράδειγμα για τον ιδιαίτερα δημιουργικό ρόλο που μπορεί να παίξει στη λύση αυτών των προβλημάτων· να είναι ένα θετικό μήνυμα, που θα φτάνει σε όλο τον κόσμο, ότι η Ευρώπη μαθαίνει, διδάσκεται, γνωρίζει, μπορεί να βρει τις πιο αρμόζουσες λύσεις σε παγκόσμιο επίπεδο, και (β) ότι το ευρωπαϊκό μοντέλο ζει, ανανεώνεται, αναπτύσσεται – και μπορεί να απαντήσει στα σύγχρονα προβλήματα με τρόπο που να ικανοποιεί τις κοινωνίες της.
Η ΕΕ μπορεί και πρέπει να συμβάλει στην κατεύθυνση της δημιουργικής λύσης αυτής της αντίφασης.
Πιστεύουμε σε μια Ευρώπη της δημοκρατίας, της κοινωνικής δικαιοσύνης, της ισότητας και της συμμετοχής όλων των κρατών μελών, με τα ίδια δικαιώματα, στο θεσμικό της σύστημα, πιστεύουμε στην ενίσχυση της πορείας πολιτικής συνεργασίας και ενοποίησης, με σεβασμό στις παραδόσεις, στις επιλογές, στις ανάγκες των εθνικών κρατών, με τη δημιουργία ενός ευρωπαϊκού Δήμου, με τη διασφάλιση του σεβασμού στον Ευρωπαϊκό Χάρτη Θεμελιωδών Δικαιωμάτων, που με τόση ευκολία καταπάτησε η τρόικα στην Ελλάδα.
Προκειμένου η ΕΕ να κινηθεί στις θετικές ράγες που μόλις περιέγραψα, οφείλει να ξεπεράσει τη χαρακτηριστική της αδυναμία, που με εντυπωσίασε τους λίγους μήνες που είμαι υπουργός. Να μάθει να σκέφτεται πέρα από τη μύτη της, όπως λέμε εμείς στην Ελλάδα.
Να διαχειρίζεται το μέλλον μας όχι ως μία στιγμιαία πράξη, ή ως μια συνέλευση μετόχων που σκέφτεται με ορίζοντα κερδών τριμήνου, αντιδρώντας χωρίς ευρύτερο ορίζοντα, χωρίς αναστοχασμό (rethinking) για τις συνέπειες των επιλογών της, των όσων πράττει.
Η ΕΕ πρέπει να μάθει εκ νέου να σκέφτεται μακροπρόθεσμα, να σκέφτεται τις συνέπειες των πράξεών της και κάθε επιλογή της να εμπεριέχει στοιχεία οραματικά, από τις αξίες και τα οράματα μιας δημοκρατικής πολιτείας.
Όλοι κατανοούμε, επί παραδείγματι, ότι μια ένωση μπορεί να αξιοποιεί στην εξωτερική της πολιτική πολύπλοκα και πολύπλευρα εργαλεία.
Εργαλεία «μαστίγιου και καρότου» προς τρίτους, ενισχυμένων κυρώσεων. Αλλά αυτά, όταν χρησιμοποιούνται, πρέπει να αποσκοπούν στην προσέλευση της άλλης πλευράς σε διαπραγματεύσεις και στην εμπέδωση αξιών και αρχών – όχι στην καταστροφή της άλλης πλευράς, ούτε στην αποδιοργάνωση και αποσταθεροποίηση.
Έχει μεγάλη σημασία να μην επιτρέψουμε να περιορίζεται το ευρωπαϊκό όραμα σε τέτοια εργαλεία – αναγκαία ή μη.
Δεν είναι δυνατόν να ακούνε οι νέες γενιές στις χώρες μας από το πρωί μέχρι το βράδυ τις λέξεις: τιμωρία, μνημόνια, καταστολή. Για εμάς η ΕΕ είναι μια θετική έννοια, ένα θετικό όραμα. Δεν μπορεί να περιορίζεται σε ορισμένες αρνητικές πρακτικές.
Με άλλα λόγια, η σημερινή ΕΕ πρέπει να επιστρέψει στις ιδρυτικές αξίες της, εμπλουτισμένες με την πείρα τόσων δεκαετιών, και ιδιαίτερα στις επιτυχίες που κατέγραψε στη διάρκεια της ζωής της, ώστε να αντιμετωπίσει το υπό διαμόρφωση τρίγωνο αστάθειας με επιτυχία.
Η ανάλυσή μου για το τρίγωνο σταθερότητας και αστάθειας έχει κάνει πια μια ιδιότυπη διεθνή καριέρα και αποτελεί μια σταθερά στην ανάλυση που κάνουμε στην ΕΕΠ για την κατάσταση στην ευρύτερη περιοχή μας.
Σε αυτή την περιοχή συγκρούονται δύο δυνάμεις διαφορετικού τύπου: εκείνες της αστάθειας και της αποσταθεροποίησης και εκείνες της σταθερότητας.
Η περιοχή μας έχει τη μορφή ενός τριγώνου.
Στην κορυφή του τριγώνου βρίσκεται η Ανατολική Ουκρανία και, στη βάση του, στη μία γωνία η Λιβύη και στην άλλη η Μέση Ανατολή. Στα πλαίσια αυτού του τριγώνου κινούνται δυνάμεις που όχι μόνο δημιουργούν ρήγματα στη δημοκρατική διαδικασία, αλλά υπονομεύουν και την ίδια την υπόσταση των κρατών.
Παλιές μορφές κρατικότητας κάνουν εκ νέου την εμφάνισή τους με τη χρήση σύγχρονων τεχνολογιών και μέσων, που σχετίζονται τόσο με τον πόλεμο όσο και με την ανάδειξη της εικόνας: μιλάμε για την αναβίωση της κυριαρχίας των φυλών, όπως στη Λιβύη, και για την περίπτωση του Χαλιφάτου στη Μέση Ανατολή. Πρόκειται για περιοχές στις οποίες καταπατώνται τα ανθρώπινα δικαιώματα.
Ταυτόχρονα, στον ίδιο χώρο υπάρχουν περιοχές χωρίς κανενός είδους δομές κρατικότητας. Μέσα σε αυτό το κενό κινούνται εκατομμύρια πρόσφυγες και θύματα του πολέμου.
Αν από τη Λιβύη, που τόσο απασχόλησε τη διεθνή κοινότητα, υπάρχει μετακίνηση 1-2 εκατομμυρίων προσφύγων, από τη Συρία φεύγουν 12 εκατομμύρια.
Πίσω τους ακολουθούν εκατομμύρια από το Αφγανιστάν και το Πακιστάν (μόνο φέτος στην Ελλάδα ήρθαν 200.000 άτομα από τη Συρία και 300.000 από το Αφγανιστάν και το Πακιστάν).
Μπορεί κανείς να φανταστεί τι θα συμβεί στη Μεσόγειο και στην Ευρώπη αν τυχόν αποσταθεροποιηθεί η Αίγυπτος των 95 εκατομμυρίων κατοίκων, με πάνω από 65 εκατομμύρια νέων και κατά κανόνα ανέργων; Όπου, «από πίσω», υπάρχει ο εμφύλιος του Σουδάν και το μη κράτος της Σομαλίας.
Τα λέω όλα αυτά, διότι παίρνουμε όλα τα δυνατά μέτρα προκειμένου να στηρίξουμε μια πολιτική σταθερότητας και ασφάλειας στην Ανατολική Μεσόγειο.
Λαμβάνουμε ειδικά μέτρα για τη σταθερότητα στην Αίγυπτο, στηρίζοντας ταυτόχρονα τον εκδημοκρατισμό της. Διαμορφώνουμε μια γραμμή συνεργασίας Ελλάδας-Κύπρου-Αιγύπτου, συνεργασία στην κατεύθυνση που περιέγραψα.
Η δεύτερη γραμμή σταθερότητας είναι εξίσου σημαντική: η συνεργασία ανάμεσα στην Ελλάδα, την Κύπρο και το Ισραήλ, όπου ταυτόχρονα αναπτύσσουμε την πολιτική στήριξης της Παλαιστίνης, με σειρά μέτρων που μόλις προχθές συμφώνησα με τον κ. Μάλκι, Υπουργό Εξωτερικών της Παλαιστίνης.
Προτείναμε, ακόμα, στην Τουρκία και την Ιταλία να συγκροτήσουμε και μια τρίτη γραμμή συνεργασίας εντός του τριγώνου σε ζητήματα ασφαλείας και σταθερότητας, προκειμένου να μπορέσουμε να συμβάλουμε στη δημιουργία ισχυρών πυλώνων σταθερότητας από αυτές τις τρεις γραμμές – που έχουν ως κέντρο τους την Ελλάδα – και να αποτρέψουμε την κυριαρχία των κυμάτων αστάθειας που θα οδηγήσουν σε ακόμα πιο ανεξέλεγκτα κύματα προσφύγων, αλλά και σε κενά που θα καταλαμβάνονται από τζιχαντιστές.
Στην άλλη μεριά του τριγώνου, η ελληνική εξωτερική πολιτική στηρίζει τη λύση στην κρίση της Ουκρανίας στη βάση των αρχών του διεθνούς δικαίου, της προάσπισης της κυριαρχίας και ανεξαρτησίας της Ουκρανίας και των συμφωνιών του Μινσκ.
Στη βάση της αναγνώρισης των δικαιωμάτων που προκύπτουν από την εθνοτική και γλωσσική διαφορετικότητα και της οργάνωσης, αντίστοιχα, της διοικητικής αυτονομίας σε μια ομόσπονδη Ουκρανία.
Κρίσιμο σημείο για την ελληνική εξωτερική πολιτική είναι η περιοχή της Μαριούπολης. Εκεί ζουν πάνω από 150.000 Ουκρανοί ελληνικής καταγωγής.
Είμαστε περήφανοι για τη βοήθεια που έχουμε δώσει σε αυτή την περιοχή: τρόφιμα, φάρμακα, δημιουργία μονάδας ιατρικής κάλυψης, χρηματική βοήθεια και μεταφορά οικογενειών για προστασία στην Ελλάδα.
Είμαστε περήφανοι, διότι είμαστε η μόνη δυτική δύναμη που έχουμε το θάρρος και πήραμε το ρίσκο να διατηρούμε διπλωματική αντιπροσωπεία εκεί, να κρατάμε ψηλά τη σημαία των οραμάτων και των αξιών μας σε ένα πεδίο μάχης.
Είμαστε μια φιλειρηνική δύναμη, που παίρνουμε τα ρίσκα μας τόσο σε καλές όσο και σε δύσκολες στιγμές για την υπεράσπιση των δικαίων της ανθρωπότητας· για την επιβολή του διεθνή νόμου· για να λειτουργούν όλα τα κράτη στη βάση της αρχής του κανόνα του δικαίου (rule of law) και της ευρωπαϊκής κουλτούρας συμβιβασμών.
Αυτές οι δύο αρχές απουσιάζουν από τη συμπεριφορά και την πρακτική της κυβέρνησης της Πρώην Γιουγκοσλαβικής Δημοκρατίας της Μακεδονίας (FYROM).
Η ευθύνη κατανέμεται ανάμεσα σε εκείνη και στις δυνάμεις της Δύσης, οι οποίες, σε κάθε κρίση σε αυτή τη χώρα, προτείνουν την πιο άμεση, υπό ακόμα λιγότερους όρους ένταξή της στις διαδικασίες του ευρωατλαντισμού.
Εμείς, αντίθετα, πιστεύουμε ότι κάποιοι έμαθαν στα Σκόπια να μην επικοινωνούν, να μην εργάζονται στην κατεύθυνση της συνεννόησης με τους γείτονές τους, διότι «θα αναλάβουν εκείνοι να τους πιέσουν». Μετά κάποιοι άλλοι τους έμαθαν να μην συμβιβάζονται στο εσωτερικό τους με την αλβανική κοινότητα, διότι «θα αναλάβουν εκείνοι να τη συνετίσουν».
Μέσα από αυτές τις επιλογές ήταν λογικό να μην μπορεί η ηγεσία αυτής της χώρας να προβεί από μόνη της στους απαραίτητους συμβιβασμούς και συνεννοήσεις.
Εμείς εργαζόμαστε για μια FYROM που θα ζει σε ειρήνη και σταθερότητα. Επιθυμούμε την παρουσία της σε όλα τα διεθνή fora και την επίλυση όλων των προβλημάτων της.
Σε αντίθεση με ένα μέρος της ηγεσίας της, έχουμε κάνει πολλαπλές προτάσεις για το ονοματολογικό και ένα μεγάλο βήμα συμβιβασμού από τη δική μας πλευρά.
Προτείναμε και συμφωνήσαμε να επεξεργαστούμε ένα κοινό πρόγραμμα ΜΟΕ. Έχουμε κάνει μια πολύ ενδιαφέρουσα πρόταση για τον τρόπο, τη διαδικασία επίλυσης του ζητήματος της ονομασίας της φίλης γειτονικής χώρας. Το κύριο για αυτήν είναι να ξεπεράσει τον αλυτρωτισμό και τα σοβινιστικά σχέδια για μια «μεγάλη» FYROM.
Πρόκειται για σχέδια παρόμοια – και εξίσου αντιπαραγωγικά – με εκείνα όσων ονειρεύονται τη «μεγάλη» Αλβανία και παράγουν χάρτες [μιας «μεγάλης» Αλβανίας] που συμπεριλαμβάνουν τμήματα της βόρειας Ελλάδας και νησιά του Ιονίου Πελάγους, ιδιαίτερα του νέου κυβερνητικού εταίρου, του Κόμματος Δικαιοσύνης, Ολοκλήρωσης και Ενότητας (PDIU), που αποτελεί συνέχεια ναζιστικών κομμάτων, της εποχής που η περιοχή βρισκόταν υπό ναζιστική κατοχή.
Η Ελλάδα είναι η χώρα που φιλοξενεί τους περισσότερους Αλβανούς στον κόσμο. Μεγάλο ποσοστό του ΑΕΠ της χώρας προέρχεται από αυτούς. Είμαστε τυχεροί που τους έχουμε στην κοινωνία μας. Στα ΑΕΙ μας, στους καλύτερους φοιτητές μας κατατάσσονται κάθε χρόνο παιδιά αλβανών μεταναστών. Πρόσφατα προωθήσαμε νέο νόμο που τους αποδίδει ιθαγένεια. Η χώρα μας, η κυβέρνησή μας είναι από τις πιο φιλικές και δίκαιες στον κόσμο ως προς τους μετανάστες.
Με την Αλβανία μας συνδέουν ένα πλούσιο κοινό παρελθόν, κοινά όνειρα και προοπτικές. Υπάρχουν και πολλά προβλήματα από το παρελθόν, αλλά και από τις απόψεις ενός μέρους της ηγεσίας της χώρας αυτής, όπως η μη εφαρμογή συμφωνηθέντων, η άρνηση εφαρμογής προβλέψεων του διεθνούς νόμου, η καταπάτηση των δικαιωμάτων της γηγενούς ελληνικής μειονότητας.
Εμείς έχουμε την πρόθεση και θέληση να λύσουμε τα προβλήματα και να ξεπεράσουμε κάθε δυσκολία. Σχεδιάζουμε να προτείνουμε στο άμεσο μέλλον μια λύση πακέτο σε όλα τα προβλήματα, που θα είναι ρεαλιστική, ελπιδοφόρα και συμφέρουσα και για τους δύο λαούς, μακριά από βαλκανικού τύπου εθνικισμούς και συμπεριφορές με τις οποίες παράγεται περισσότερη ιστορία από εκείνη που μπορεί να καταναλώσει η περιοχή.
Με τη Βουλγαρία και τη Ρουμανία συνεχίζουμε σταθερά τις καλές σχέσεις μας. Η προώθηση της τριμερούς συνεργασίας μας είναι μια άγκυρα σταθερότητας στην περιοχή. Το ίδιο συμβαίνει με τις σχέσεις μας με την Ιταλία, με την οποία έχουμε έτοιμη την πρώτη συμφωνία για την Αποκλειστική Οικονομική Ζώνη και την υφαλοκρηπίδα.
Κομβική είναι η σχέση που έχει η Ελλάδα με την Κύπρο. Πιστεύουμε, επιθυμούμε και στηρίζουμε μια Κύπρο πραγματικά ανεξάρτητη και κυρίαρχη.
Μια Κύπρο ομοσπονδιακή, χωρίς το βάρος της ντροπής που συνιστά η κατοχή εδαφών της μεγαλονήσου – και κατά προέκταση της ΕΕ – από τρίτη δύναμη. Αν μας ενοχλεί – και ορθά – η παρουσία ξένων δυνάμεων στην Ουκρανία, ένα κράτος μη μέλος της Ένωσης, η ενόχληση πρέπει να είναι πολλαπλή για την κατοχή μέρους της Κύπρου, κράτους μέλους της ΕΕ, από ξένη δύναμη.
Στηρίζουμε και θα στηρίξουμε μια έντιμη λύση του Κυπριακού, χωρίς έξωθεν πιέσεις.
Μια λύση που θα δίνει τη δυνατότητα στους Τουρκοκύπριους να νιώθουν το νησί ως τα σπίτι τους και στους Ελληνοκύπριους να νιώθουν ασφαλείς.
Γι’ αυτό υποστηρίζουμε το μέγιστο δυνατό – ούτε το μέγιστο, ούτε το απλά δυνατό – αλλά, επαναλαμβάνω, το μέγιστο δυνατό των δικαιωμάτων για τους Τουρκοκύπριους και τις τρεις μειονότητες – και, από την άλλη, τη μέγιστη ασφάλεια για τους Ελληνοκύπριους.
Το γενεσιουργό πρόβλημα της Κύπρου δεν είναι ούτε η διανομή των πόρων, αλλά ούτε και οι όποιες διαφορές των κοινοτήτων της. Είναι η κατοχή. Η παρουσία 43.000 Τούρκων στρατιωτών, 1 ανά 4 κατοίκους στην κατεχόμενη Κύπρο, ή αλλιώς 1 ανά 2 εναπομείναντες Τουρκοκύπριους, αφού οι περισσότεροι ξενιτεύτηκαν.
Θέλουμε μια ολική και πραγματική λύση του Κυπριακού και θα στηρίξουμε κάθε διαδικασία. Με κανένα, όμως, τρόπο δεν θέλουμε μια εικονική λύση για να κοροϊδευόμαστε. Ούτε, από την άλλη, θέλουμε να γίνουμε φυλακισμένοι της ιστορίας.
Γι’ αυτό προτείνουμε πραγματική, ουσιαστική λύση, γι’ αυτό υποστηρίζουμε τις δικοινοτικές συνομιλίες, γι’ αυτό επιθυμούμε να τελειώνουμε με το καθεστώς των εγγυητριών δυνάμεων. Σε μια Κύπρο μέλος της ΕΕ δεν χρειάζονται ξένοι στρατοί.
Εξάλλου, τι είδους λύση είναι αυτή που τάχα επιβάλλει την εξακολούθηση της παρουσίας τους; Τι είδους λύση είναι αυτή που θα λέει ότι ναι μεν όλα λύθηκαν, αλλά όλα πρέπει να παραμείνουν ως έχουν;
Στο πρόσφατο ταξίδι μου στην Τουρκία πρότεινα στους συνομιλητές μου να εργαστούμε συστηματικά για λύση του Κυπριακού. Αυτό σημαίνει τερματισμό της κατοχής και των παραβιάσεων των εγγυητριών δυνάμεων.
Η Τουρκία είναι η μεγάλη γειτονική χώρα στα ανατολικά μας. Μια χώρα με πολλά κοινά μαζί μας στην κουλτούρα και την πρόσφατη ιστορία. [Καλά και κακά]. Ο Αλλάχ, όπως είπα στην Άγκυρα, μας έριξε στα ίδια μέρη. Πρέπει να συμβιώσουμε. Να διαμορφώσουμε συνθήκες συνεργασίας. Η λύση του Κυπριακού και ο τερματισμός κάθε διάθεσης παρεμβάσεων ή απειλών θα απελευθερώσει πολλαπλές συνεργατικές δυνάμεις ανάμεσα στους δύο λαούς.
Προκειμένου να διαμορφώσουμε μια καλύτερη ατμόσφαιρα εμπιστοσύνης, συμφωνήσαμε να προωθήσουμε ορισμένα από τα ΜΟΕ που πρότεινε η Ελλάδα στην Τουρκία και να ετοιμαστούμε να αρχίσουμε εκ νέου τις διερευνητικές διαβουλεύσεις. Ταυτόχρονα, παίρνουμε μέτρα ανάπτυξης των οικονομικών και πολιτιστικών σχέσεων – κι αυτό παρά τις πολλαπλές τουρκικές προκλήσεις στο Αιγαίο Πέλαγος και τις συνεχιζόμενες τουρκικές παραβιάσεις σε αέρα και θάλασσα.
Θέλουμε να ζήσουμε σε ειρήνη με την Τουρκία στη βάση των αρχών της καλής γειτονίας, του διεθνούς δικαίου, της κατανόησης των λαών, της προόδου. Ελπίζουμε τελικά η Άγκυρα να ανταποκριθεί.
Συνολικά, η εξωτερική μας πολιτική είναι μια δημοκρατική πολιτική, με θετική ενέργεια και πρωτοβουλίες.
Σε αυτό το πλαίσιο διαμορφώσαμε, μετά από διαβουλεύσεις, μια πρωτοβουλία πέντε κρατών (Ελλάδα, Κύπρος, Ιταλία, Γαλλία και Ολλανδία, με συμμετοχή χωρών της Μέσης Ανατολής) για την προστασία της πολυμορφίας της πίστης και του πολιτισμού στη Μέση Ανατολή.
Ο πλούτος πολυμορφίας, που παρατηρείται σε αυτή την περιοχή, υπάρχει εδώ και 2.000 χρόνια και πρέπει να τον υπερασπιστούμε ως κομμάτι των αρχών του πολιτισμού μας που αναφέρονται στην πολυπολιτισμικότητα και την πολυθρησκευτικότητα, των αρχών και αξιών του διαφωτισμού, της ιστορίας και παράδοσης της περιοχής. Έχουμε ήδη καλέσει εξέχοντες εκπροσώπους κρατών, εκκλησιών και της επιστήμης. Είστε όλοι καλοδεχούμενοι.
Στα μέσα του Οκτωβρίου πρόκειται να διοργανώσουμε στην Αθήνα μια παγκόσμια διάσκεψη για το θέμα. Αμέσως μετά, θα ξεκινήσει μια πρωτοβουλία που θα φέρει κοντά και σε κοινή δράση μια σειρά κρατών από όλο τον κόσμο και η οποία έχει προκαλέσει ευμενή σχόλια από όλες τις πλευρές που τη γνωρίζουν.
Η ΕΕΠ στον καιρό της κρίσης είναι μια πολιτική ενεργητική, υπεύθυνη, που υλοποιείται μέσω πρωτοβουλιών. Είναι μια πολιτική που δεν θέλει να χωρίζει, αλλά να ενώνει. Που δεν θέλει να υποτάσσεται στο παρελθόν, αλλά να το αξιοποιεί για το αύριο.
Σας ευχαριστώ πολύ.

tribune
http://greeknation.blogspot.gr/2015/06/3.html

Η κόρη του κροκοδειλάκια συνεχίζει τη παράδοση και τρελαίνει τον κόσμο

Σε ηλικία 16 ετών η κόρη του κροκοδειλάκια Steve Irwin έχει ήδη αποφασίσει πως το μέλλον της βρίσκεται κοντά στα ζώα, όπως ακριβώς ήταν και η ζωή του πατέρα της (pics)

Μπορεί ο διασημότερος κρoκοδειλάκιας του κόσμου, Steve Irwin, να έχασε τη ζωή του πριν από 8 χρόνια από επίθεση ψαριού κατά τη διάρκεια γυρισμάτων ενός ντοκιμαντέρ. Ωστόσο, η κόρη του Bindi Irwin, φαίνεται να κληρονόμησε από τον πατέρα της την αγάπη για τα ζώα, αλλά και το θάρρος για αν ασχοληθεί με μερικά από τα πιο επικίνδυνα είδη.

 

Η 16χρονη κόρη του κροκοδειλάκια φαίνεται νπως2 συνεχίζει την παράδοση και ετοιμάζεται να περάσει όλη της τη ζωή ασχολούμενη με αυτό που αγαπά περισσότερο, τα ζώα. Η ίδια φαίνεται πως ολοκληρώνει τις σπουδές της, ενώ έχει ήδη εξασφαλίσει μια θέση εργασίας σε έναν από τους μεγαλύτερους ζωολογικούς κήπους του κόσμου, αυτό της Αυστραλίας.

 

Οι φωτογραφίες που ανεβάζει στον προσωπικό της λογαριασμό στο Instagram γίνονται ανάρπαστες σε λίγα, μόλις, λεπτά με τους φανατικούς "ακολούθους" της να παρακολουθούν τη κάθε της περιπέτεια.

 

 

 

(Πηγή: BoredPanda)

http://news247.gr/eidiseis/psixagogia/humor/h-korh-krokodeilakia-synexizei-th-paradosh-kai-trelainei-ton-kosmo.3512844.html?utm_source=News247&utm_medium=MintaXasete_article&utm_campaign=24MediaWidget

Πορτογαλία: Στο «μικροσκόπιο» 15 τράπεζες

Για πρακτικές αθέμιτου ανταγωνισμού για μία περίοδο 11 ετών κατηγόρησαν οιαντιμονοπωλιακές ρυθμιστικές αρχές της Πορτογαλίας 15 τράπεζες.

Σύμφωνα με τις κατηγορίες, οι τράπεζες φέρεται να αντάλλασσαν αναμεταξύ τους πληροφορίες για δανειακά προϊόντα.

Οι ρυθμιστικές αρχές, ωστόσο, ανέφεραν πως οι κατηγορίες δεν καθορίζουν το τελικό αποτέλεσμα της έρευνας και ότι οι τράπεζες έχουν το χρονικό περιθώριο να προετοιμάσουν την υπεράσπισή τους.

Μεταξύ των τραπεζών είναι οι Caixa Geral de Depositos, Millennium BCP, Banco BPI, Novo Banco και Santander Totta, θυγατρική της ισπανικής Santander.

http://newpost.gr/post/467147/portogalia-sto-mikroskopio-15-trapezes

ΕΜΠΡΗΣΜΟΣ-ΠΡΟΒΟΚΑΤΣΙΑ ΣΕ ΕΛΛΗΝΟΡΘΟΔΟΞΗ ΕΚΚΛΗΣΙΑ ΤΗΣ ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥΠΟΛΗΣ

Γράφει ο Νίκος Χειλαδάκης - Το βαρύ μετεκλογικό κλίμα στην Τουρκία με την πλήρη αποτυχία των ισλαμιστών να επιτύχουν την απόλυτη πλειοψηφία έχει αρχίσει και παρουσιάζει επικίνδυνες παρενέργειες, θυμίζοντας άλλες εποχές όταν σε κάθε αδιέξοδο της η Τουρκία ξεσπούσε σε βάρος των μειονοτήτων που ως συνήθως πλήρωναν τα σπασμένα. Σύμφωνα με τις δημοσιογραφικές πληροφορίες, στόχος εμπρηστικής επίθεσης έγινε η ελληνορθόδοξη εκκλησία της Αγίας Τριάδας Χαλκηδόνας, (Kadıköy), που βρίσκεται στην οδό Bahriye. Συγκεκριμένα το βράδυ της Τρίτης 9/6, ιδιώτες πλησίασαν την εκκλησία με την πρόθεση να την κάψουν και πέταξαν εύφλεκτα υλικά στο προαύλιο με αποτέλεσμα να ανάψει φωτιά και να αποτεφρωθεί τελείως η κύρια είσοδος του ναού. Ευτυχώς η άμεση επέμβαση απέτρεψε το ολοκληρωτικό ολοκαύτωμα του ναού.
Το γεγονός θορύβησε τις επίσημες τοπικές αρχές και ο δήμαρχος του Kadıköy, Aykut Nuhoğlu, με επίσημη δήλωση του καταδίκασε την εμπρηστική αυτή ενέργεια τονίζοντας πως στον δήμο του ζουν χωρίς κανένα πρόβλημα διαφορετικά θρησκευτικά ποίμνια σε πλήρη ομόνοια και πολύ καλές σχέσεις. Πάντως δεν αναφερθήκαν συλλήψεις για το γεγονός που οπωσδήποτε θύμισε παλιές μαύρες εποχές για την ομογένεια της Κωνσταντινούπολης.
Η Εκκλησία της Αγίας Τριάδας στο Kadikoy έχει ακριβώς τα ίδια σχέδια με αυτής του Taksim. Σήμερα η Αγία Τριάδα έχει επισκευαστεί και λειτουργεί κανονικά. Παλαιότερα είχε περίπου 2.000 ενορίτες ενώ σήμερα δεν ξεπερνούν τους 70. Έχει πολύ καλό εσωτερικό χώρο ενώ διαθέτει και μεγάλη αυλή. Το 1955 είχε υποστεί μεγάλες καταστροφές ενώ είχαν αποπειραθεί και να την γκρεμίσουν. Ο ναός υπέστει μια μεγάλη ανακατασκευή στις αρχές της δεκαετίας του 1990. Και παλιότερα έγινε στόχος αντιεξουσιαστών και ακροδεξιών στοιχείων. Βρίσκεται σε κεντρική περιοχή του Bahariye και αποτελεί την μεγαλύτερη εκκλησία στην Ανατολική Ασιατική πλευρά της Κωνσταντινούπολης.
Γεγονός είναι ότι τα πρώτα σημάδια της μετεκλογικής Τουρκίας μόνο αισιοδοξία δεν δίνουν για τις ελληνοτουρκικές σχέσεις, καθώς η τουρκική προκλητικότητα έχει ανάψει «φωτιές» σε όλο το Αιγαίο εδώ και δυο μέρες. Αφ’ ενός οι εμπλοκές τουρκικών και ελληνικών μαχητικών αεροσκαφών είναι πλέον συνεχείς και αλλεπάλληλες ενώ και στον θαλάσσιο χώρο τα πράγματα δεν είναι καλυτέρα.
Πρέπει να παρακολουθούμε με προσοχή τις εξελίξεις παρά του ότι κάποιοι θέλουν να μας βουλιάζουν στην μνημονιακή πληροφοριακή μιζέρια ότι κάθε μέρα που έρχεται θα έρθει και το «τέλος» μας.
ΝΙΚΟΣ ΧΕΙΛΑΔΑΚΗΣ
Δημοσιογράφος-Συγγραφέας-Τουρκολόγος
www.nikosxeiladakis.gr

Ποια ελληνική τραγωδία;

Συντάκτης: 

Γιώργης Xαγιάς*

Με περισσή ελαφρότητα και καταχρηστική διάθεση επιδίδονται, urbi et orbi, σχολιαστές στην παρουσίαση της ελληνικής κρίσης ως ελληνικής τραγωδίας. Προσφιλές σχήμα, ιδίως στα ξένα μίντια, ωσάν οι μόνοι στην εξίσωση της μνημονιακής περιπέτειας που υπόκεινται στη σταθερά της τραγικότητας να είναι ελέω στερεοτύπου οι Ελληνες και ουδέποτε οι έτεροι πρωταγωνιστές. Αυτή η πλάνη, τραγική από μόνη της, αφαιρεί από την ευρύτερη παιδαγωγική αξία της τραγωδίας.

Η αρχαία ελληνική τραγωδία -διόρθωση, η αθηναϊκή τραγωδία- δεν δημιουργήθηκε για να ευτελίζεται σε τίτλους δημοσιευμάτων χωρίς περαιτέρω τεκμηρίωση. Μετεξελίχθηκε σε συναρμογή με τη δημοκρατία και έγινε βασικός θεσμός της. Η τραγωδία ήταν και θα έπρεπε να είναι και σήμερα θεσμός διαπαιδαγώγησης.

Ηταν ο κατ’ εξοχήν θεσμός του αυτο-περιορισμού, της συνειδητοποίησης των αντιφάσεων και των ορίων του ανθρώπου. Ο άνθρωπος, όσο ισχυρός και αν γίνει, δεν μπορεί να ελέγξει τα αποτελέσματα των αποφάσεων και των ενεργειών του ή να τιθασεύσει δρώντες, δυνάμεις και δομές μέσα σ’ ένα πολύπλοκο και απρόβλεπτο περιβάλλον.

Εχει όρια και πρέπει να το θυμάται. Αυτό συνιστά ρεαλισμό και όχι ο εργαλειακός ορθολογισμός, η χρήση δηλαδή των βέλτιστων δυνατών μέσων για την αύξηση ισχύος και πλούτου, που έχει παγιωθεί αφελώς ή υστεροβούλως ως η κρατούσα ρεαλιστική θεώρηση.

Η ύβρις ελλείψει αυτο-περιορισμού είναι αυτή που προκαλεί παθήματα στους χαρακτήρες, τους βάζει σε περιπέτεια και τους οδηγεί στη συνάντηση με το πεπρωμένο, σημαντική τόσο για την κάθαρση όσο και για την επαγρύπνηση του θεατή. Η τραγωδία πραγματευόταν την ύβριν που κυριεύει επιτυχημένους και περίβλεπτους, όσους έφτασαν αρκετά ψηλά, ώστε ο πάταγος από την κατακρήμνιση που επέφερε η τύφλωση του νου (άτη), ο κακός υπολογισμός (αμαρτία), η εκδίκηση των θεών (νέμεσις) και η τιμωρία τους (τίσις), να ταρακουνήσει, να παραδειγματίσει και να διδάξει το κοινό.

H τραγωδία λέει όσα δεν λέει η ιστορία, υψηλότερες και βαθύτερες αλήθειες· όχι απλά τα συμβάντα υπό ελεγχόμενη αιτιακή αλύσωση, αλλά εντός της αβεβαιότητας και της ενδεχομενικότητάς τους. Η ιστορία σωρεύει και ταξιθετεί, η τραγωδία απομονώνει και προειδοποιεί. Η ιστορία παραδίδει μαθήματα, η τραγωδία παραδίδει μαθήματα φιλοσοφίας της ιστορίας. Προβληματικοποιεί τις ανθρώπινες αποφάσεις με βασανιστικά ερωτήματα, αξίας βαθύτατα πρακτικής. Για τον σύγχρονο κόσμο όμως τα πορίσματα της τραγωδίας αποσιωπούνται.

Αν είχε διδαχτεί από τα έργα της, του κλασικού είδους, αλλά και του σεξπιρικού, ίσως να είχαν αποφευχθεί οι περιπτώσεις του Ναπολέοντα και του Χίτλερ, των Αμερικανών στο Βιετνάμ, της αγγλο-αμερικανικής εισβολής στο Ιράκ, των Ρώσων στην Κριμαία. Δεν έμαθαν από τον Ξέρξη στην Ελλάδα (Πέρσαι), τo ζεύγος Μακμπέθ στη Σκοτία.

Αλλά και στις οικονομικές κρίσεις της απορρυθμισμένης αγοράς, το πρώτο που μάθαινε κανείς ήταν ότι οι σχεδιασμένες από τους γκουρού του ορθολογισμού πολιτικές σοκ και λιτότητας διεύρυναν τις ανισότητες και εξαθλίωσαν τις κοινωνίες. Τραγικά παθήματα που δεν έγιναν μαθήματα. Χειρίστη όλων η τάση επανάληψης του ίδιου λάθους, κακή έξη των ανεπίδεκτων μαθήσεως ηγετών. Ποτέ δεν κατάλαβαν την τραγικότητα που ενδημεί στην ιστορία.

Η άγνοια της αβεβαιότητας των πολιτικών υποθέσεων και δη των διεθνών, που διαδραματίζονται στο μακρο-επίπεδο των ανθρωπίνων, μεγαλώνει όταν οι πολιτικά υπεύθυνοι δρώντες καλούνται να διαχειριστούν διεθνείς κρίσεις. Τα επίπεδα στρες κινούνται στο κόκκινο. Πολύ στενά χρονικά περιθώρια για τη λήψη καθοριστικών αποφάσεων, φυσική καταπόνηση, υπερφόρτιση με πληροφορίες, μη προβλεψιμότητα. Υπό τέτοιες συνθήκες, έχει παρατηρηθεί ότι η απόδοση των ηγετών είναι ελλιπής.

Καταφεύγουν μάλιστα σε ιδεολογικές προκαταλήψεις, σε προσφιλείς αναλογίες και υπεραπλουστεύσεις πολύπλοκων προβλημάτων, σε αδιαλλαξία και καχυποψία απέναντι στην άλλη πλευρά, στην πρόσληψη της διαπραγμάτευσης ως παιγνίου μηδενικού αθροίσματος (ήττα σου-νίκη μου), καθιστώντας έτσι τη διαδικασία λήψης των αποφάσεων ελαττωματική και επικίνδυνη.

Αλλά και κομματικές δυνάμεις που κατάγουν περίλαμπρες εκλογικές νίκες και έρχονται στην εξουσία, γρήγορα δοκιμάζουν τα όρια του ανθρωπίνου και καλούνται να αντιληφθούν το μέτρο των δυνατοτήτων τους στο διεθνές σύστημα. Από την άλλη, η τιμωρητική στάση φορέων ισχύος είναι εξίσου υβριστική, εφόσον επιβάλλεται ως τυφλή διασπορά της ευθύνης με παράπλευρες απώλειες τον πολλαπλασιασμό των νεόπτωχων, την ισοπέδωση των αδύναμων στρωμάτων, την απελπισία των νέων.

Ενώ για την καταστροφική διακυβέρνηση από τις ελίτ, μόνη ποινή είναι η εκλογική, η ανακύκλωσή τους δηλαδή μέσα από την καθαρτήρια εναλλαγή στην εξουσία. Καμία λογοδοσία. Τα επίχειρα των αποφάσεων των ολίγων πληρώνουν οι πολλοί. Χωρίς πραγματική συνευθύνη στη λήψη των αποφάσεων, αλλά αποκλειστική ευθύνη στην τιμωρία.

Οι τραγικοί ήρωες της πραγματικής ζωής, οι πολιτικοί δρώντες στη διαχείριση των κρίσεων, είναι εξίσου δέσμιοι της ύβρεως με τους χαρακτήρες της τραγωδίας. Η τραγωδία είναι το καμπανάκι του μέτρου και της δημοκρατικής συναπόφασης. Διδάσκει την αξία της αρετής της φρόνησης, την περίσκεψη και τη διαβούλευση στη λήψη των αποφάσεων και στη διαμόρφωση της πολιτικής, ώστε να αποφευχθούν μελλοντικές «τραγωδίες».

* διεθνολόγος

http://www.efsyn.gr/arthro/poia-elliniki-tragodia