Κάποιες φορές οι δαίμονες εμφανίζονται ως Άγγελοι…

 Ιερομόναχος Σεραφείμ Ρόουζ

Αν οι δαίμονες εμφανίζονται ως άγγελοι και λένε τα πράγματα που θα έλεγαν οι άγγελοι, τότε πως μπορεί κανείς να διακρίνει ποια είναι η αλήθεια;

Α: Αυτή είναι μια πολύ καλή ερώτηση. Πρέπει να ταπεινωθείς∙ πρέπει να είσαι σε μια κατάσταση όπου θα θέλεις την αλήθεια του Θεού, κι όχι να ψάχνεις για «εμπειρίες».

Φυσικά, θα έλεγα να γίνεις ένας Ορθόδοξος Χριστιανός και να ανακαλύψεις όλους τους κανόνες που κατευθύνουν μια χριστιανική ζωή. Αυτό βοηθά, παρ’ ότι …δεν είναι εγγύηση γιατί μπορείς να πλανηθείς και ως Ορθόδοξος Χριστιανός επίσης.

Οι Πατέρες της Εκκλησίας παρέχουν βασικές συμβουλές. Για παράδειγμα, λένε ότι, αν κάποιος εμφανιστεί σε σένα ως άγγελος φωτός, δείξε δυσπιστία.

Ο Θεός δεν θα σε επικρίνει αν θέλει πραγματικά να εμφανιστεί σε σένα κι εσύ Τον απορρίπτεις, επειδή αν πραγματικά θέλει να σου στείλει κάποιο μήνυμα, θα έρθει ξανά και θα βρει έναν τρόπο να σε πλησιάσει.

Στην πραγματικότητα, σε επαινεί που είσαι δύσπιστος, επειδή δεν θέλεις να πέσεις σε πλάνη.

Αυτοί που είναι σε πιο προοδευμένη πνευματική κατάσταση, με περισσότερη πείρα σ’ αυτά τα πράγματα, έχουν δράσει με άλλους τρόπους.

Έχουμε ένα παράδειγμα από τον βίο του αγίου Αντωνίου του Μεγάλου, ο οποίος έβλεπε δαίμονες όλη την ώρα. Όταν τον ρώτησαν πως μπορούσε να διακρίνει τα πνεύματα, είπε, «Όταν εμφανίζεται ένας άγγελος, νιώθω πολύ ήρεμος, ενώ όταν εμφανίζεται ένας δαίμονας, ακόμα κι αν μοιάζει σαν άγγελος, νιώθω μια ενόχληση.»

Πάντως αυτή είναι μια πολύ επικίνδυνη προσέγγιση για αρχάριους, γιατί μπορεί να νιώθετε πολύ ήρεμος και με τους δαίμονες αν δεν έχετε πείρα.

Η βασική απάντηση στο ερώτημά σας είναι και πάλι, το να μπείτε στην τάξη της Ορθόδοξης Εκκλησίας.

Καθώς θα διαβάζετε συμβάντα σαν αυτά του Aγίου Νικήτα και δείτε πως παρουσιάζουν τον εαυτό τους οι δαίμονες, τότε μπορείτε συχνά, μόνο με το που θα γνωρίζετε ένα τυπικό τρόπο με τον οποίο προσπαθούν να σας κοροϊδέψουν, να αποκρούσετε μια πλάνη στη στιγμή.

ΠΗΓΗ

https://simeiakairwn.wordpress.com/2021/02/27/κάποιες-φορές-οι-δαίμονες-εμφανίζοντ/

ΟΣΙΟΣ ΕΦΡΑΙΜ Ο ΣΥΡΟΣ: ΤΑ ΣΗΜΑΔΙΑ ΚΑΙ ΤΑ ΓΝΩΡΙΣΜΑΤΑ ΤΗΣ ΤΑΠΕΙΝΩΣΗΣ!

  Άγιος Εφραίμ ο Σύρος: Τα σημάδια και τα γνωρίσματα της ταπείνωσης

 

«…σημάδια και γνωρίσματα εκείνου που έχει την αληθινή ταπείνωση είναι αυτά:
 
Το να θεωρεί τον εαυτό του ότι είναι αμαρτωλότερος απ’ όλους τους αμαρτωλούς και δεν έκανε κανένα καλό μπροστά στο Θεό.
Το να μέμφεται τον εαυτό του σε κάθε ευκαιρία και σε κάθε τόπο και σε κάθε πράξη.
Το να μην κατηγορήσει κάποιον ούτε να νομίζει ότι υπάρχει πάνω στη γη κάποιος αισχρότερος απ’ αυτόν ή …αμελέστερος, αλλά να τους επαινεί και να τους δοξάζει όλους πάντοτε.
Το να μην κατακρίνει ή να εξευτελίσει ή να κακολογήσει ποτέ κάποιον.
Το να σιωπά πάντοτε και να μη λέει κάτι χωρίς εντολή ή επιτακτική ανάγκη …να μιλά ή να απαντά ατάραχα και ήσυχα και σπάνια σαν να εξαναγκάζεται και να ντρέπεται να μιλήσει.
Το να μη μετρά τον εαυτό του σε κάτι.
Το να μη φιλονικήσει με κάποιον… αλλά αν λέει σωστά να λέει και ο ίδιος, ναι. Αν όμως λέει λαθεμένα, να λέει εσύ ξέρεις!
Το να έχει υπακοή και να απεχθάνεται το θέλημά του σαν καταστρεπτικό πράγμα.
Το να έχει πάντοτε το βλέμμα του στραμμένο κάτω.
Το να έχει μπροστά στα μάτια του το θάνατο.
Το να μη λέει λόγια ανώφελα ή να μιλά ανόητα ή να λέει ψέματα.
Το να μην αντιμιλά στον μεγαλύτερο.
Το να υπομένει με χαρά τις προσβολές, τους εξευτελισμούς, τις τιμωρίες.
Το να μισήσει την ανάπαυση και να αγαπήσει τον κόπο.
Και το να μην παροργίσει κάποιον ή να πληγώσει τη συνείδηση κάποιου…είναι μακάριος εκείνος που τα έχει, διότι από εδώ έγινε σπίτι και ναός του Θεού! Και ο Θεός κατοίκησε μέσα του και έγινε κληρονόμος της βασιλείας των ουρανών!»

Σαράντος Καργάκος: Το Κρυφό Σχολειό

 Ἐπειδή πρόσφατα (2007) ἀσκήθηκε λογοκρισία σέ µιά δήλωσή µου σέ κάποιον τηλεοπτικό σταθμό καί δημιουργήθηκαν εἰς βάρος µου ἀνόητες παρεξηγήσεις (ἡ δήλωση ἀκούστηκε ὡς ἑξῆς:

«Βέβαια δέν ὑπάρχουν γραπτές μαρτυρίες ἐπαρκεῖς γιά τό κρυφό σχολειό…»· τά λοιπά λόγια κόπηκαν!), ἄς μοῦ ἐπιτραπεῖ νά παραθέσω αὐτούσια ὅσα εἶχα γράψει γιά τό θέµα αὐτό στή δίτοµη «Ἱστορία τοῦ Ἑλληνικοῦ Κόσµου καί τοῦ Μείζονος χώρου» (τ. Β’, σσ. 223-24).

«Σημαντική ἦταν καί ἡ συμβολή τῶν ἐκκλησιῶν καί µοναστηριῶν στή διάδοση μιᾶς ὑποτυπώδους θρησκευτικῆς παιδείας πού ἐκάλυπτε καί τή γλωσσική διδασκαλία. Ἐπειδή ἡ διδαχή γινόταν ὑπό συνθῆκες τραγικῆς δουλείας καί μυρίων κινδύνων, κυρίως ὅμως ἐπειδή τά παιδιά, λόγῳ ἐπαγγελματικῶν ἀσχολιῶν, πήγαιναν νύχτα στό “σχολειό”, πλάσθηκε ὁ θρῦλος τῶν “Κρυφῶν Σχολειῶν”.

Ὅ,τι ὅμως εἶναι θρῦλος δέν σηµαίνει πώς εἶναι ψέμα. Ὁ θρῦλος διασώζει τή μνήμη τοῦ γεγονότος µέ τή στοματική παράδοση. Τό “Κρυφό Σχολειό” ἐνέχει καί τούτη τή σημασία: ἡ διδαχή γινόταν σέ δύο ἐπιπεδα, στό ἐπίπεδο τοῦ “φανεροῦ”, ὅπου λέγονταν τά ἀκίνδυνα γιά τόν κατακτητή, καί στό ἐπίπεδο τοῦ “κρυφοῦ”, γιά ἐπιλεγμένα παιδιά, ὅπου λέγονταν τά ἐπικίνδυνα». Ὅταν κάποιος εἶναι σκλάβος, εἶναι ὑποχρεωμένος ὅσα κάνει νά τά κάνει κρυφά. Πολύ περισσότερο ὅταν αὐτά δέν εἶναι ἀρεστά καί εἶναι «οὐ φωνητά».

Ἐξ ἄλλου, ἀφοῦ τά σχολεῖα ἦσαν κρυφά, θά κρατοῦσαν πρακτικά καί µαθητολόγια; Ἄς τό σκεφθοῦμε κι ἀλλιῶς. Γιατί φωτισµένοι δάσκαλοι, μέ τεράστια παιδεία ἔπαιρναν τά βουνά καί δημιουργοῦσαν σχολεῖα στίς πιό ἀπρόσιτες περιοχές; Εἶναι ἁπλό: αὐτά τά ὁποῖα ἐδίδασκαν χρειάζονταν ἀέρα λευτεριᾶς πού χαρίζει τό βουνό. Γι’ αὐτό κι ὁ Πατρο-Κοσμᾶς στίς διδαχές του ἔλεγε: «Από τά βουνά θά ἕλθει ἡ λευτεριά». Κι ἀκόμη, γιατί στούς νάρθηκες πάμπολλων ἐκκλησιῶν καί μοναστηριῶν εἶναι ζωγραφισμένες χορεῖες ἀρχαίων σοφῶν;

Απλούστατα στά δύσκολα χρόνια οἱ νάρθηκες γίνονταν σχολεῖα καί µέσα σ᾿ αὐτούς δειχνόταν λεκτικά καί ὀπτικά ἡ ἀρχαία σοφία. Ὡστόσο, λόγῳ ἑλλείψεως ἐπαρκῶν μαρτυριῶν ἐσχάτως ἀνακινήθηκε θέµα ὑπάρξεως ἤ ἀνυπαρξίας τοῦ «Κρυφοῦ Σχολειοῦ». Νέοι ἱστορικοί, οἱ λεγόμενοι «ἀποδομητές», ἀνακάλυψαν πώς εἶναι μῦθος. Καί νοσφίσθηκαν αὐτοί τήν «δόξα» τῆς ἀνακαλύψεως!

Κι ὅμως ὁ πρῶτος πού ἀμφισβήτησε τήν ὕπαρξή του ἦταν ἕνας ἄνθρωπος στενά δεμένος μέ τὸ πατριαρχεῖο, ὁ σπουδαῖος ἱστοριοδίφης Μανουήλ Γεδεών. Κι αὐτό λόγῳ ἐλλείψεως γραπτῶν μαρτυριῶν. Ἀκολούθησαν κι ἄλλοι, ὅπως ὁ Γιάννης Βλαχογιάννης, ὁ Γ. Κορδᾶτος, ὁ Λῖνος Πολίτης. Αὐτός ὅμως πού πρό δεκαετίας ἀμφισβήτησε μέ ἰσχυρή ἐπιχειρηματολογία τήν ὕπαρξη «Κρυφοῦ Σχολειοῦ» εἶναι ὁ καθηγ. Ἄλκης Ἀγγέλου µέ τήν ἀξιοπρόσεκτη ἐργασία του «Τό Κρυφό Σχολειό. Χρονικό ἑνός Μύθου» (1997).

Ὡστόσο, ὁ καθηγ. Ἀγγέλου εἶχε τήν ἐντιμότητα νά παραθέσει 4-5 γραπτές μαρτυρίες, βάσει τῶν ὁποίων μαρτυρεῖται ἡ ὕπαρξη «Κρυφοῦ Σχολειοῦ». Ἡ πρώτη ἀφορᾶ στόν λόγιο γιατρό Στέφανο Κανέλλο, φίλο τοῦ Κοραῆ, συναθλητή καί διάδοχο τοῦ Ρήγα, Φιλικό πού συμμετεῖχε στόν Ἀγῶνα καί πέθανε πολεμώντας στήν Κρήτη. Σέ µία ἐπιστολή, τήν ὁποία ἀπηύθυνε ὁ Κανέλλος στίς 4 Ἰανουαρίου 1822 πρός τόν Γερμανό Φιλέλληνα Carl Iken, γράφει τά ἀκόλουθα:

«Οἱ Τοῦρκοι ἀπαγόρευαν αὐστηρότατα τά σχολεῖα ἀκόμη καί ἀπό τίς ἐκκλησίες. Αὐτή κι ἀνάλογες αἰτίες ἀνάγκαζαν τούς Ἕλληνες νά θεωροῦν τή θρησκεία συνδεδεμένη µέ τά γράµµατα καί τά σχολεῖα. Γι’ αὐτό προσπαθοῦσαν µέ χρηματικές δωρεές καί μέ ἄλλα µέσα νά ἱδρύσουν κρυφά κοινά σχολεῖα τόσο σέ µεγάλες ὅσο καί σέ µικρές πόλεις, ὅπου καί τά παιδιά τῶν φτωχῶν διδάσκονταν χωρίς νά πληρώνουν…»

Ἡ ἐπιστολή αὐτή ἔχει γραφτεῖ σέ ἀνύποπτο χρόνο, τό δεύτερο ἔτος τῆς Ἐπαναστάσεως, καί ἀπό ἄνθρωπο πού βρισκόταν ἔξω ἀπό τήν ἐπιρροή τῆς ἐκκλησίας. Δημοσιεύθηκε στό ἔργο τοῦ Iken «Leucothea» στή Λειψία τό 1525. Τήν μαρτυρία αὐτή μπορεῖ ἕνας ἱστορικός νά τήν θεωρήσει ἀνεπαρκῆ, ἀλλά δέν μπορεῖ νά ἀμφισβητήσει τήν ὕπαρξή της. Ἄρα, τό λεγόμενον ὅτι δέν ὑπάρχουν γραπτές μαρτυρίες δέν εὐσταθεῖ. Θά παραβλέψω τίς ἄλλες τρεῖς μαρτυρίες (μεταξύ αὐτῶν καί τήν ἔγκυρη τοῦ προξένου τῶν ΗΠΑ στήν Κωνσταντινούπολη Καρόλου Τάκερµαν) καί θά σταθῶ στά ὅσα γράφει ὁ Νικ. Δραγούµης στό ἔργο του «Ἱστορικαί ἀναμνήσεις».

Ὁ Δραγούμης, βαθύτατος γνώστης τῶν τότε πραγμάτων, ἀναφερόμενος στίς δυσκολίες πού ξεπέρασαν οἱ ὑπεύθυνοι γιά τήν διάδοση τῆς παιδείας τῶν κοριτσιῶν, γράφει τά ἀκόλουθα: «Ὅθεν οὔτε γωνίαν εὑρίσκεις σήμερον ἄνευ σχολείου κορασίων, οὔτε πατέρα οὔτε μητέρα µή φλεγοµένους ὑπό τοῦ πόθου τῆς ἀγωγῆς τῶν ἰδίων θυγατέρων. Ἐπειδή δέ ὁ τοσοῦτος ἔρως τῆς ἐκπαιδεύσεως τοῦ γυναικείου φύλου εἰσήλασε τροπαιοῦχος καί εἰς τήν δούλην Ἑλλάδα (σημ. Σ.Ι.Κ.: ἐννοεῖ τίς µή ἀπελευθερωμένες, κυρίως τίς ἀσιατικές περιοχές), ἀνηγέρθηκαν γυναικῶν φροντιστήρια καί κατά τάς ἀσιάτιδας ἔτι χώρας, ὅπου πρό αἰώνων δέν εἶχε ἀκουσθεῖ ἡ γλυκεῖα τοῦ Πλάτωνος ἤ τοῦ Χρυσοστόµου φωνή, ὅπου διά τόν φόβον τῶν κρατούντων ἐλάχιστος ἀριθμός μαθητῶν µετέβαινον εἰς σχολεῖον, κείµενον ἐν παραβύστῳ ( =σέ ἀπόκρυφο μέρος), ἄδοντες, ὡς εἰ ἐπλανῶντο ( = ὡσάν νά εἶχαν χαθεῖ) χάριν εὐθυμίας εἰς τάς ὁδούς, τό ἐπίτηδες ποιηθέν τοῦτο ἄσμα: Φεγγαράκι µου λαμπρό, φέγγε µου νά περπατῶ, νά πηγαίνω στό σχολειό, νά μαθαίνω γράµµατα γράµματα µαθήµατα τοῦ Θεοῦ ποιήµατα».

Εἶναι ἡ πρώτη ἴσως καταγραφή τοῦ ποιήµατος αὐτοῦ, πού δέν εἶναι βέβαια δημοτικό, ἔγινε ὅμως δημοτικό λόγῳ τῆς εὐρείας χρήσης του, ἐπειδή ἀπηχοῦσε στό αἴσθημα τοῦ λαοῦ καί τίς ἀναμνήσεις του. Βέβαια εἶναι δικαίωµα ἑνός ἱστορικοῦ νά ἀμφισβητεῖ τήν ἀξιοπιστία μιᾶς γραπτῆς μαρτυρίας, νά ἀμφισβητεῖ καί τήν λαϊκή παράδοση καί νά ἀποδίδει ἀξιοπιστία στά ἔγγραφα.

Διερωτῶμαι: πόση ἀξιοπιστία ἔχουν τά σημερινά -ἔστω κρατικά- ἔγγραφα; Διερωτῶμαι ἀκόμη, µήπως εἶναι ἀντιεπιστημονικό -γιά νά μήν πῶ ἀντιδημοκρατικό- τό νά ἀμφισβητεῖται ἡ συλλογική μνήμη ἑνός λαοῦ; Ἀκόμη καί σήµερα ὁ λαός ἔχει διασώσει τήν παράδοση ὅτι σέ ὁρισμένα σημεῖα τῆς Ἑλλάδος λειτούργησαν «Κρυφά Σχολειά» καί δείχνεται τό µέρος ὅπου λειτούργησαν. Πέρα ἀπ᾿ ὅσα ἔχουν καταγραφεῖ ἀπό ἄλλους ἱστορικούς, ὁ γράφων στό βιβλίο του «Ἡ Ἱερά Μονή Αγίων Αναργύρων “Σταματήρας” Πάρνωνος» (Σπάρτη 1993) ἀναφέρεται σέ δύο «Κρυφά Σχολειά», τό ἕνα ἑντός τῆς μονῆς καί τό ἄλλο σέ ἀπόκρημνη περιοχή στὀ δρόμο Βασσαρᾶ-Βεροίων, στά ὁποῖα περί τό 1958 τόν ὁδήγησαν ἐντόπιοι συγκυνηγοί του καί τοῦ διηγήθηκαν ὅσα εἶχαν ἀκούσει ἀπό τοὺς γονεῖς τους. Τό δικαίωµα τῆς ἀμφισβητήσεως εἶναι σεβαστό· ἐπίσης σεβαστό ὅμως εἶναι καί τό δικαίωµα τῆς παραδοχῆς .

Δική µου ἀρχή εἶναι νά μήν ἀμφισβητῶ τήν προφορική παράδοση, ἡ ὁποία σφάλλεται μέν ὡς πρός τήν ἀκρίβεια, ὄχι ὅμως ὡς πρός τήν οὐσία. Ἐξ ἄλλου κι ὁ μῦθος -πολύ περισσότερο ὁ θρῦλος- ἔχει τήν δική του ἱστορικότητα. Κλείνουµε τό κεφάλαιο αὐτό µέ µιά ἀναφορά σέ δύο μεγάλους ἱστορικοῦς: Ὁ Λεοπ. φόν Ράνκε στόν πρόλογο τῆς «Παγκόσμιας ἱστορίας» του γράφει: «Ἡ ἱστορία ἀρχίζει ὅταν τά μνημεῖα γίνονται κατανοητά καί διαθέτουµε ἀξιόπιστες γραπτές μαρτυρίες».

Σωστό ὥς ἕνα βαθμό. Τι θά γινόταν ὅμως, ἄν δέν ὑπῆρχε ὁ Ξενοφῶν; Ὁ Πελοποννησιακός πόλεμος δέν θά γινόταν; Δέν θά γινόταν ἡ µάχη στά Κούναξα; Τό ὅτι δέν ἀναφέρεται σέ γραπτές πηγές ἡ λειτουργία Κρυφῶν Σχολειῶν, δέν σημαίνει πώς δέν ὑπῆρχαν. Ὁ Ἔντουαρντ Μάγερ στό περίφημο ἔργο του «Zur Theorie Und Methodik Der Geschichte» (1910) ὑποστηρίζει ὅτι στήν ἱστορία ἀνήκει ὅ,τι ἀσκεῖ ἐπίδραση. Καί ἡ ἐπίδραση τοῦ «Κρυφοῦ Σχολειοῦ» ὑπῆρξε ἰσχυρή ὥς τούς παρόντες καιρούς.
Σαράντος Ι. Καργάκος, «Μαθήματα Νεότερης Ἱστορίας», τ. Α΄, Ἐκδ. Γεωργιάδης, 2007

---

*Ὁ λαός ἀσφαλῶς δέν θά διαµόρφωνε τήν ἀντίληψη περί «Κρυφοῦ Σχολειοῦ», ἄν αὐτό δέν ἦταν ὑπαρκτό µέχρι τή νεώτερη ἐποχή στίς µή ἀπελευθερωμένες ἑλληνικές περιοχές. Πρόσφατα ὁ Φάνης Κακριδῆς μετέφρασε µέρος τῶν ἀνταποκρίσεων τοῦ γνωστοῦ δημοσιογράφου René Puaux, πού τὶς εἶχε δημοσιεύσει στή γαλλική ἐφημερίδα Καιροί τό 1914 µέ τίτλο Δυστυχισμένη Ἤπειρος. Ὁ R. Puaux γράφει ὅτι συναντήθηκε στό Αργυρόκαστρο στό σπίτι τοῦ Μ. Ζωτίδη µέ ἕνα δάσκαλο καί µιά δασκάλα καί τούς µαθητές τους πού προσπαθοῦσαν, ὑπό συνθῆκες παρανοµίας σχεδόν, νά συντηρήσουν τήν ἑλληνικὴ ἰδέα, χωρίς νά γίνουν ἀντιληπτοί ἀπό τούς Τούρκους. Γράφει ὁ Puaux, κατά μετάφραση Κακριδῆ:

«Θά μποροῦσε κανείς νά ἀφιερώσει ἕνα ὡραῖο κεφάλαιο στό σῶμα τῶν Ἑλλήνων δασκάλων τῆς Ἠπείρου, πού, άντιμετωπίζοντας τόσες ἀντιξοότητες καί ταπεινώσεις, δὲν ἔπαυσαν γι’ αὐτό νά προχωροῦν τό πατριωτικό τους ἔργο. Κανένα ἑλληνικό βιβλίο δέν γινόταν δεκτό, ἄν εἶχε τυπωθεῖ στήν Ἀθήνα. Ἔπρεπε ὅλα νά ἔλθουν ἀπό τήν Κωνσταντινούπολη. Ἡ ἑλληνική ἱστορία ἦταν ἀπαγορευμένη. Ἔτσι, ἔκαναν συµπληρωματικές μυστικές παραδόσεις, ὅπου χωρίς βιβλίο, χωρίς τετράδιο, ὁ μικρός Ἠπειρώτης μάθαινε νά γνωρίζει τήν πατρίδα μητέρα του, τόν ἐθνικό του ὕμνο, τά ποιήματα καί τούς ἥρωές του. Οἱ µαθητές κρατοῦσαν στά χέρια τους τήν ζωή τῶν δασκάλων τους. Ἕνας λόγος ἀστόχαστος ἤ µιά καταγγελία θά ἦταν μοιραία».

**Από τό βιβλίο τοῦ καθηγητῆ Νικολάου Β. Χρονόπουλου: «Ἡ ἀλήθεια γιά τό Κρυφό Σχολειό», ἐκδ. Πλάτανος, Ἀθήνα 2002.
***Ὁ Νικ. Δραγούμης διεδραµάτισε σηµαντικό ρόλο στά πολιτικά πράγματα τῆς ἀπελευθερωμένης Ἑλλάδος. Τό βιβλίο του «Ἱστορικαί ἀναμνήσεις» εἶναι µία ἀπό τίς σημαντικώτερες πηγές γιά τά χρόνια τοῦ Ἀγώνα, κυρίως γιά τήν μετέπειτα περίοδο. Ἡ πρώτη ἔκδοση, δυστυχῶς µόνον τοῦ Α΄ τόμου, ἔγινε τό 1874, ἡ δεύτερη τό 1879 καί ἡ τρίτη τό 1973 ἀπό τίς ἐκδόσεις «Ἑρμῆς» μέ τήν ἐπιμέλεια τοῦ Ἄλκη Αγγέλου. Ἀπό τήν ἔκδοση αὐτή καί τό παραπάνω παράθεµα.
****Ἔκδοση 1973, σ. 164. Στή δεύτερη ἔκδοση (1879) εἶναι στή σ. 214.

https://aristeia.site/archives/38288?utm_source=rss&utm_medium=rss&utm_campaign=%25cf%2583%25ce%25b1%25cf%2581%25ce%25ac%25ce%25bd%25cf%2584%25ce%25bf%25cf%2582-%25ce%25ba%25ce%25b1%25cf%2581%25ce%25b3%25ce%25ac%25ce%25ba%25ce%25bf%25cf%2582-%25cf%2584%25ce%25bf-%25ce%25ba%25cf%2581%25cf%2585%25cf%2586%25cf%258c-%25cf%2583%25cf%2587%25ce%25bf%25ce%25bb%25ce%25b5%25ce%25b9%25cf%258c

Η πνευματική πλάνη και οι δύο βασικές μορφές της

 ΙΕΡΟΜΟΝΑΧΟΥ SERAPHIM ROSE

Η ιδέα της πλάνης, βασική στην Ορθόδοξη ασκητική διδασκαλία, είναι εντελώς απούσα στον Προτεσταντικό-Καθολικό κόσμο που παρήγαγε το «χαρισματικό» κίνημα·

κι αυτό το γεγονός εξηγεί γιατί μια τόσο ολοφάνερη πλάνη μπορεί να κερδίσει τέτοιο κύρος σε κατ’ όνομα «χριστιανικούς» κύκλους, κι ακόμα γιατί ένας «προφήτης» σαν τον Νικολάι Μπερντιάγιεφ ο οποίος προέρχεται από Ορθόδοξο υπόβαθρο, θεωρεί απολύτως ουσιώδες ότι στη «νέα εποχή του Αγίου Πνεύματος» «δεν θα υπάρχει πια ασκητική κοσμοθεωρία». Ο λόγος είναι προφανής: Η Ορθόδοξη ασκητική κοσμοθεωρία δίνει το μόνο μέσο με το οποίο οι άνθρωποι, έχοντας λάβει το Άγιο Πνεύμα με το Βάπτισμα και το Χρίσμα τους, μπορούν πραγματικά να συνεχίσουν να αποκτούν το Άγιο Πνεύμα στη ζωή τους· και διδάσκει πως να διακρίνουμε την πνευματική πλάνη και να φυλαγόμαστε από αυτήν. Η «νέα πνευματικότητα» την οποία ονειρεύτηκε ο Μπερντιάγεφ και την οποία ουσιαστικά εξασκεί η «χαρισματική αναζωπύρωση» έχει ένα εντελώς διαφορετικό θεμέλιο και φαίνεται να είναι απάτη στο φως της Ορθόδοξης ασκητικής διδασκαλίας. Γι’ αυτό, δεν υπάρχει χώρος και για τις δυο αντιλήψεις στο ίδιο πνευματικό σύμπαν: για να αποδεχτεί κάποιος τη «νέα πνευματικότητα» και τη «χαρισματική αναζωπύρωση», πρέπει να απορρίψει τον Ορθόδοξο Χριστιανισμό· και αντιστρόφως, για να παραμείνει κάποιος Ορθόδοξος Χριστιανός, πρέπει να απορρίψει τη «χαρισματική αναζωπύρωση», που είναι μια παραχάραξη της Ορθοδοξίας.

Για να γίνει αυτό απόλυτα σαφές, θα δώσουμε στη συνέχεια τη διδασκαλία της Ορθόδοξης Εκκλησίας σχετικά με την πνευματική πλάνη, κυρίως όπως διαμορφώθηκε στη συλλογή αυτής της διδασκαλίας κατά τον 19ο αιώνα από τον Επίσκοπο Ιγνάτιο Brianchaninov, που ο ίδιος ήταν ένας Ορθόδοξος Πατέρας της σύγχρονης εποχής (1ος τόμος από τα επιλεγμένα έργα του).

Υπάρχουν δυο βασικές μορφές πλάνης. Η πρώτη και πιο θεαματική μορφή προκύπτει όταν ένα πρόσωπο μοχθεί για μια υψηλή πνευματική κατάσταση ή πνευματικά οράματα χωρίς να έχει πρώτα καθαρθεί από τα πάθη και την επανάπαυση στη δική του κρίση. Σε κάποιον τέτοιο ο διάβολος παρέχει σπουδαία «οράματα». Υπάρχουν πολλά τέτοια παραδείγματα στους βίους των Αγίων, που ανήκουν στα βασικά εγχειρίδια της Ορθόδοξης ασκητικής διδασκαλίας. Έτσι ο άγιος Νικήτας, αργότερα Επίσκοπος του Novgorod (31 Ιαν.) εισήλθε στην ερημιτική ζωή απροετοίμαστος και παρά τις αντίθετες συμβουλές του πνευματικού του, και σύντομα άκουσε μια φωνή να προσεύχεται μαζί του. Τότε ο «Κύριος» μίλησε στο Νικήτα κι έστειλε έναν «άγγελο» να προσεύχεται στη θέση του, και του έδωσε εντολή να διαβάζει βιβλία αντί να προσεύχεται, και να διδάσκει εκείνους που έρχονταν σ’ αυτόν. Έτσι κι έκανε, βλέποντας πάντα τον «άγγελο» να προσεύχεται δίπλα του, και οι άνθρωποι έμεναν έκπληκτοι από την πνευματική σοφία του και τις «δωρεές του Αγίου Πνεύματος» που φαινόταν να κατέχει, συμπεριλαμβανομένων «προφητειών» οι οποίες πάντα εκπληρώνονταν. Η απάτη αποκαλύφθηκε μόνο όταν οι πατέρες του μοναστηριού έμαθαν για την αποστροφή του προς την Καινή Διαθήκη (παρ’ ότι την Παλαιά Διαθήκη, την οποία δεν είχε διαβάσει ποτέ, μπορούσε να την πει απ’ έξω), και μέσω των προσευχών τους μετανόησε, τα «θαύματά» του σταμάτησαν, και αργότερα έφθασε σε γνήσια αγιότητα. Παρομοίως, ο άγιος Ισαάκ των σπηλαίων του Κιέβου (14 Φεβρ.), είδε ένα μεγάλο φως και εμφανίστηκε σ’ αυτόν ο «Χριστός» με «αγγέλους» όταν ο Ισαάκ, χωρίς να κάνει το σημείο του σταυρού, γονάτισε μπροστά στο «Χριστό», οι δαίμονες απέκτησαν εξουσία πάνω του και, αφού χόρεψαν μαζί του μανιασμένα, τον παράτησαν μισοπεθαμένο. Κι αυτός επίσης έφτασε αργότερα σε γνήσια αγιότητα. Υπάρχουν πολλές παρόμοιες περιπτώσεις όπου ο «Χριστός» και οι «άγγελοι» εμφανίστηκαν σε ασκητές και παραχώρησαν εκπληκτικές δυνάμεις και «δωρεές του Αγίου Πνεύματος», οι οποίες συχνά οδήγησαν τελικά τους παραπλανημένους ασκητές σε παράνοια ή αυτοκτονία.

Αλλά υπάρχει κι άλλη, λιγότερο θεαματική μορφή πνευματικής πλάνης, η οποία δεν προσφέρει στα θύματά της σπουδαία οράματα αλλά μόνο εξυψωτικά «θρησκευτικά συναισθήματα». Αυτό συμβαίνει, όπως έχει γράψει ο Επίσκοπος Ιγνάτιος, «όταν η καρδιά επιθυμεί και πασχίζει για άγια και θεϊκά αισθήματα ενώ είναι ακόμα εντελώς ακατάλληλη γι’ αυτά. Ο καθένας που δεν έχει συντετριμμένο, μεταμελημένο πνεύμα, που αναγνωρίζει οποιοδήποτε είδος πλεονεκτήματος ή αξίας στον εαυτό του, που δεν τηρεί σταθερά τη διδασκαλία της Ορθόδοξης Εκκλησίας αλλά σε μια ή άλλη παράδοση πιστεύει στη δική του αυθαίρετη κρίση ή έχει ακολουθήσει μια μη Ορθόδοξη διδασκαλία – είναι σε αυτή την κατάσταση πλάνης». Η Ρωμαιοκαθολική Εκκλησία έχει ολόκληρα πνευματικά εγχειρίδια γραμμένα από ανθρώπους σε αυτή την κατάσταση· τέτοιο είναι η «Μίμησις Χριστού» του Thomas a Kempis. Ο Επίσκοπος Ιγνάτιος λέει γι’ αυτό: «Σ’ αυτό το βιβλίο κυριαρχεί και αναπνέει μέσα από τις σελίδες ο υποκριτικός ζήλος του κακού πνεύματος, κολακεύοντας και μεθώντας τον αναγνώστη… Το βιβλίο καθοδηγεί τον αναγνώστη απ’ ευθείας σε επικοινωνία με το Θεό, χωρίς προηγούμενο εξαγνισμό δια της μετανοίας… Από αυτό οι σαρκικοί άνθρωποι εισέρχονται σε έκσταση από ηδονή και μέθη που αποκτάται χωρίς δυσκολία, χωρίς αυταπάρνηση, χωρίς μετάνοια, χωρίς σταύρωση της σάρκας με τα πάθη και τις επιθυμίες της (Γαλ. 5:24), με κολακεία της πεπτωκυΐας κατάστασής τους». Και το αποτέλεσμα, όπως έχει γράψει ο I. M. Kontzevitch, ο μεγάλος μεταφραστής της πατερικής διδασκαλίας, είναι ότι «ο ασκητής, κοπιάζοντας να ανάψει στην καρδιά του αγάπη για το Θεό ενώ παραμελεί τη μετάνοια, καταβάλλει προσπάθεια να επιτύχει ένα συναίσθημα ηδονής, έκστασης, και ως αποτέλεσμα επιτυγχάνει ακριβώς το αντίθετο: ‘’έρχεται σε κοινωνία με το σατανά και μολύνεται με μίσος για το Άγιο Πνεύμα’’ (Επίσκοπος Ιγνάτιος)».

Κι αυτή είναι η πραγματική κατάσταση στην οποία βρίσκονται οι οπαδοί της «χαρισματικής αναζωπύρωσης», ακόμα και χωρίς να το υποπτεύονται. Αυτό μπορεί να φανεί πιο καθαρά όταν εξεταστούν οι εμπειρίες και απόψεις τους, βήμα προς βήμα, σε αντιπαραβολή με τη διδασκαλία των Ορθόδοξων Πατέρων όπως εκτέθηκαν παραπάνω από τον Επίσκοπο Ιγνάτιο.

από το βιβλίο: «Η ΟΡΘΟΔΟΞΙΑ και η ΘΡΗΣΚΕΙΑ ΤΟΥ ΜΕΛΛΟΝΤΟΣ» – ΙΕΡΟΜΟΝΑΧΟΥ SERAPHIM ROSE

https://simeiakairwn.wordpress.com/2016/01/11/η-πνευματική-πλάνη-και-οι-δύο-βασικές-μ/

«Αν βλέπεις ότι δεν έχεις γαλήνη, αλλά στεναχώρια, να ξέρεις ότι υπάρχει μέσα σου κάτι ατακτοποίητο και πρέπει να το βρείς, για να το διορθώσεις»

 «Για να ταπεινούμεθα, έστω και χωρίς την θέλησή μας, ο Κύριος οικονόμησε και τούτο: Κανείς δεν μπορεί να βλέπει τα τραύματά του, όπως τα βλέπει ο πλησίον του.

Έτσι είμεθα υποχρεωμένοι να χρεωστούμε την θεραπεία μας όχι στον εαυτόν μας, αλλά στον πλησίον και στον Θεόν.

Αν, ακούγοντας την υψηλή πολιτεία των Αγίων, κινηθείς από θείο ζήλο και επιθυμήσεις να τη μιμηθείς, βάλε αρχή και ζήτα από τον Θεό να σ’ ενισχύσει, συμβουλεύει κάποιος Πατήρ. Αν τελειώσεις το έργο που άρχισες, χρεώστα ευγνωμοσύνη σ’ Εκείνον που σου χάρισε τη δύναμη.

Αν πάλι δεν τα καταφέρεις να τελειώσεις, αναγνώρισε την αδυναμία σου και ταπεινώσου. Θεώρησε τον εαυτό σου ανίκανο, φτωχό σε αρετή κι ανυπομόνητο.

Κατάκρινε τον που άρχισε κάτι καλό και δε κατόρθωσε να το τελειώσει. Έτσι, ταπεινωμένος τουλάχιστον, υπάρχει ελπίδα να σωθείς».

Άγιος Ιωάννης της Κλίμακος

«Αν βλέπεις ότι δεν έχεις γαλήνη, αλλά στεναχώρια, να ξέρεις ότι υπάρχει μέσα σου κάτι ατακτοποίητο και πρέπει να το βρεις, για να το διορθώσεις. Κάνεις ας υποθέσουμε ένα σφάλμα, στεναχωριέσαι, αλλά δεν το εξομολογείσαι. Σου συμβαίνει μετά ένα ευχάριστο γεγονός και νιώθεις χαρά. Αυτή η χαρά σκεπάζει τη στεναχώρια για το σφάλμα σου και σιγά-σιγά το ξεχνάς, δεν το βλέπεις επειδή καπακώθηκε από τη χαρά. Αλλά εκείνο εσωτερικά δουλεύει…».

Άγιος Γέροντας Παϊσιος

hristospanagia3

https://simeiakairwn.wordpress.com/2021/03/23/αν-βλέπεις-ότι-δεν-έχεις-γαλήνη-αλλά-σ/

 

Στρατηγός Μακρυγιάννης: Χωρίς αρετή και πόνο εις την πατρίδα και πίστη εις την θρησκεία τους έθνη δεν υπάρχουν!

23ΤρίτηΜαρ. 2021

Posted by ssatsok in ΕΛΛΑΔΑ, ΙΣΤΟΡΙΑ

≈ Σχολιάστε

Στρατηγού Μακρυγιάννη Απομνημονεύματα. Απόσπασμα από το πλήρες κείμενο. Μεταγραφή από το πρωτότυπο του Γιάννη Βλαχογιάννη, επεξεργασμένη από τον καθηγητή Γιάννη Καζάζη.

Εισαγωγή

Αδελφοί αναγνώστες! Επειδή έλαβα αυτείνη την αδυναμία να σας βαρύνω με την αμάθειά μου (αν έβγουν εις φως αυτά οπού σημειώνω εδώ και ξηγώμαι πότε με κόλλησε αυτείνη η ιδέα, -από τα 1829, Φλεβαρίου 26, εις το Άργος -και ακολουθώ αγώνες και άλλα περιστατικά της πατρίδος) σας λέγω, αν δεν τα διαβάσετε όλα, δεν έχει το δικαίωμα κανένας από τους αναγνώστες να φέρη γνώμη ούτε υπέρ, ούτε κατά.

Ότι είμαι αγράμματος και δεν μπορώ να βαστήσω ταχτική σειρά ᾿σ τα γραφόμενα και… τότε φωτίζεται και ο αναγνώστης.

Μπαίνοντας εις αυτό το έργον και ακολουθώντας να γράφω δυστυχήματα αναντίον της πατρίδος και θρησκείας, οπού της προξενήθηκαν από την ανοησίαν μας και ᾿διοτέλειά μας και από θρησκευτικούς και από πολιτικούς και από ᾿μάς τους στρατιωτικούς, αγαναχτώντας και εγώ απ᾿ ούλα αυτά, ότι ζημιώσαμε την πατρίδα μας πολύ και χάθηκαν και χάνονται τόσοι αθώοι άνθρωποι, σημειώνω τα λάθη ολωνών και φτάνω ως την σήμερον, οπού δεν θυσιάζομε ποτές αρετή και πατριωτισμόν και είμαστε σε τούτην την άθλια κατάστασιν και κιντυνεύομεν να χαθούμεν.

Γράφοντας αυτά τα αίτια και τις περίστασες, οπού φέραμεν τον όλεθρον της πατρίδας μας όλοι μας, τότε ως έχοντας και εγώ μερίδιον εις αυτείνη την πατρίδα και κοινωνία, γράφω με πολλή αγανάχτησιν αναντίον των αιτίων όχι να ᾿χω καμμιά ιδιαίτερη κακία αναντίον τους, αλλά ο ζήλος της πατρίδος μου δίνει αυτείνη την αγανάχτησιν και δεν μπόρεσα να γράψω γλυκώτερα.

Αυτό το χειρόγραφον, από την περίστασιν οπού μου έγιναν πολλές καταδρομές, το είχα κρυμμένο. Τώρα οπού το έβγαλα, το διάβασα όλο και έγραψα ως τα 1850 Απρίλη μήνα, και διαβάζοντάς το είδα ότι δεν ξηγώμαι γλυκώτερα δια κάθε άτομον.

Πρώτο λοιπόν αυτό, και ύστερα σε πολλά μέρη ᾿παναλαβαίνω πίσω τα ίδια (ότι είμαι αγράμματος και δεν θυμώμαι και δεν βαστώ σειρά ταχτική) και τρίτο, εκείνα οπού σημειώνω εις την πρωτοϋπουργίαν του Κωλέτη, οπού έκαμεν τόσα μεγάλα λάθη αναντίον της πατρίδος του και της θρησκείας του και των συναγωνιστών του, όλων των τίμιων ανθρώπων -και να χύση τόσα άδικα αίματα των ομογενών του και να πάθη η δυστυχισμένη του πατρίδα και να παθαίνη και τώρα εις τον πεθαμό του από τους ίδιους τους μαθητάς του και συντρόφους του, οπού μάς κυβερνούν και οι προκομμένες του οι Βουλές και άλλοι τοιούτοι, οπού δεν άφησαν λεπτό εις το ταμείο, και όλο το κράτος τό᾿ ᾿φεραν σε μίαν μεγάλη δυστυχία και ανωμαλία και ένας μεγάλος στόλος των σκύλων μας έχουν μπλόκον, οπού ᾿ναι περίτου από τρεις μήνες, και μας πήραν όλα τα καράβια και μας κατακερμάτισαν όλο το εμπόριον και τζαλαπάτησαν την σημαίαν μας και πεθαίνουν της πείνας οι ανθρώποι των νησιών και εκείνοι οπού ᾿χουν τα καράβια τους γκιζερούν εις τους δρόμους και κλαίνε με μαύρα δάκρυα.

Όλα αυτά τα δεινά και άλλα πλήθος είναι έργα του Κωλέτη και της συντροφιάς του, οπού άφησε εντολή να κυβερνιώμαστε με αυτό το σύστημα και με τους τοιούτους συντρόφους του.

Και από αυτό παθαίνομεν και τι θα πάθωμεν ακόμα ο Θεός το γνωρίζει.

Και αυτά ήταν διά τους ξένους σκοπούς του και τις ᾿διοτέλειές του και για-να κατακερματίσουνε και την Τρίτη-Σεπτεβρίου -οπού διαλαβαίνει περί θρησκείας και άλλης σωτηρίας της πατρίδος αυτό το Σύνταμα -και τό᾿ ᾿χομεν εις το χαρτί και αντίς-να μας ωφελήση μας αφανίζει ολοένα.

Όλοι οι άλλοι, οπού γράφω εξ-αρχής, είναι άγιοι ομπρός-᾿σ αυτόν και την συντροφιά του τη σημερνή, μ᾿-όλον-οπού τα λάθη τα πρώτα εγέννησαν και τούτα.

Δια όλα αυτά γράφω εδώ.

Ως άνθρωπος μπορώ να πεθάνω και ή τα παιδιά μου, ή άλλος τα αντιγράψη, για-να τα βγάλη εις φως, πρώτο τους ανθρώπους, οπού γράφω μ᾿ αγανάχτησιν αναντίον τους, να βάνη τις πράξες του κάθε-ενού και τ᾿ όνομά του με καλόν τρόπον, όχι με βρισές, δια-να χρησιμεύουν αυτά όλα εις τους μεταγενεστέρους και να μάθουν να θυσιάζουν δια την πατρίδα τους και θρησκεία τους περισσότερη αρετή, να ζήσουν ως ανθρώποι ᾿σ αυτήν την πατρίδα και μ᾿ αυτήν την θρησκείαν.

Χωρίς αρετή και πόνο εις την πατρίδα και πίστη εις την θρησκεία τους έθνη δεν υπάρχουν.

Και προσοχή να μην τους απατάγη η ᾿διοτέλεια.

Και αν σκοντάψουν, τότε εις τον κρεμνόν θα πηγαίνουν, καθώς το πάθαμεν εμείς. -Όλο εις τον κρεμνόν κυλάμεν κάθε ᾿μέρα.

Όταν λοιπόν βγη αυτό το χειρόγραφον εις φως, διαβάζοντάς το όλο οι τίμιοι αναγνώστες, αρχή και τέλος, τότες έχουν το δικαίωμα να κάμη ο καθείς των την κρίση του είτε υπέρ, είτε κατά.

πηγή: pemptousia

φώτο: dromokirix.gr

https://simeiakairwn.wordpress.com/2021/03/23/στρατηγός-μακρυγιάννης-χωρίς-αρετή-κ/

Χαιρετισμοί της Παναγίας

 Το προσταχθέν μυστικώς λαβών έν γνώσει, εν τή σκηνή του Ιωσήφ σπουδή επέστη, ο Ασώματος λέγων τή Απειρογάμω· Ο κλίνας τή καταβάσει τους ουρανούς, χωρείται αναλλοιώτως όλος εν σοι· Ον καί βλέπων εν μήτρα Σου, λαβόντα δούλου μορφήν, εξίσταμαι κραυγάζειν Σοι·

Χαίρε, Νύμφη Ανύμφευτε.

Τη υπερμάχω στρατηγώ τα νικητήρια,

Ως λυτρωθείσα των δεινών ευχαριστήρια.

Αναγράφω Σοι η πόλις Σου, Θεοτόκε.

Αλλ' ως έχουσα το κράτος απροσμάχητον,

Εκ παντίων μέ κινδύνων ελευθέρωσον

ίνα κράζω Σοι·

Χαίρε, Νύμφη Ανύμφευτε.

Άγγελος πρωτοστάτης, ουρανόθεν επέμφθη, ειπείν τή Θεοτόκω το χαίρε· (τρις)

και συν τή ασωμάτω φωνή, σωματούμενόν Σε θεωρών, Κύριε, εξίστατο, καί ίστατο, κραυγάζων πρός Αυτήν τοιαύτα·

Χαίρε, δι' ης η χαρά εκλάμψει·

χαίρε, δι' ης η αρά εκλείψει.

Χαίρε, του πεσόντος Αδάμ η ανάκλησις·

χαίρε, των δακρύων της Εύας η λύτρωσις.

Χαίρε, ύψος δυσανάβατον ανθρωπίνοις λογισμοίς·

χαίρε, βάθος δυσθεώρητον καί Αγγέλων οφθαλμοίς.

Χαίρε, ότι υπάρχεις Βασιλέως καθέδρα·

χαίρε, ότι βαστάζεις τόν βαστάζοντα πάντα.

Χαίρε, αστήρ εμφαίνων τον Ήλιον·

χαίρε, γαστήρ ενθέου σαρκώσεως.

Χαίρε, δι' ης νεουργείται η κτίσις·

χαίρε, δι' ής βρεφουργείται ο Κτίστης.

Χαίρε, Νύμφη Ανύμφευτε.

Βλέπουσα η Αγία, εαυτήν εν αγνεία, φησί τω Γαβριήλ θαρσαλέως·

το παράδοξόν Σου της φωνής, δυσπαράδεκτόν μου τή ψυχή φαίνεται·

ασπόρου γαρ συλλήψεως την κύησιν πώς λέγεις; κράζων·

Αλληλούϊα.

Γνώσιν άγνωστον γνώναι η Παρθένος ζητούσα εβόησε πρός τόν λειτουργούντα·

Εκ λαγόνων αγνών Υιόν, πώς εστι τεχθήναι δυνατόν; λέξον μοι.

Προς Ήν εκείνος έφησεν εν φόβω, πλην κραυγάζων ούτω·

Χαίρε, βουλής απορρήτου μύστις·

χαίρε, σιγής δεομένων πίστις.

Χαίρε, των θαυμάτων Χριστού το προοίμιον·

χαίρε, των δογμάτων Αυτού το κεφάλαιον.

Χαίρε, κλίμαξ επουράνιε, δι' ής κατέβη ο Θεός·

χαίρε, γέφυρα μετάγουσα τους εκ γης πρός ουρανόν.

Χαίρε, το των Αγγέλων πολυθρύλητον θαύμα·

χαίρε, το των δαιμόνων πολυθρήνητον τραύμα.

Χαίρε, το φώς αρρήτως γεννήσασα·

χαίρε, το πως μηδένα διδάξασα.

Χαίρε, σοφών υπερβαίνουσα γνώσιν·

χαίρε, πιστών καταυγάζουσα φρένας.

Χαίρε, Νύμφη Ανύμφευτε.

Δύναμις του Υψίστου, επεσκίασε τότε, πρός σύλληψιν τή Απειρογάμω·

και την εύκαρπον ταύτης νηδύν, ως αγρόν υπέδειξεν ηδύν άπασι, τοις θέλουσι θερίζειν σωτηρίαν, εν τω ψάλλειν ούτως·

Αλληλούϊα.

Έχουσα θεοδόχον, η Παρθένος την μήτραν, ανέδραμε προς την Ελισάβετ· το δε βρέφος εκείνης, ευθύς επιγνόν τόν ταύτης ασπασμόν, έχαιρε·

και άλμασιν ως άσμασιν εβόα προς την Θεοτόκον·

Χαίρε, βλαστού αμαράντου κλήμα·

χαίρε, καρπού ακηράτου κτήμα.

Χαίρε, γεωργόν γεωργούσα φιλάνθρωπον·

χαίρε, φυτουργόν της ζωής ημών φύουσα.

Χαίρε, άρουρα βλαστάνουσα ευφορίαν οικτιρμών·

χαίρε, τράπεζα βαστάζουσα ευθηνίαν ιλασμών.

Χαίρε, ότι λειμώνα της τρυφής αναθάλλεις·

χαίρε, ότι λιμένα των ψυχών ετοιμάζεις.

Χαίρε, δεκτόν πρεσβείας θυμίαμα·

χαίρε, παντός του κόσμου εξίλασμα.

Χαίρε, Θεού πρός θνητούς ευδοκία·

χαίρε, θνητών προς Θεόν παρρησία.

Χαίρε, Νύμφη Ανύμφευτε.

Ζάλην ένδοθεν έχων, λογισμών αμφιβόλων, ο σώφρων Ιωσήφ εταράχθη, προς την άγαμόν Σε θεωρών, και κλεψίγαμον υπονοών, Άμεμπτε·

μαθών δε Σου την σύλληψιν εκ Πνεύματος Αγίου, έφη·

Αλληλούϊα.

Ήκουσαν οι ποιμένες, των Αγγέλων υμνούντων, την ένσαρκον Χριστού παρουσίαν·

και δραμόντες ως προς ποιμένα, θεωρούσι Τούτον ως αμνόν άμωμον, εν τη γαστρί Μαρίας βοσκηθέντα, ην υμνούντες είπον·

Χαίρε, αμνού και ποιμένος Μήτηρ·

χαίρε, αυλή λογικών προβάτων.

Χαίρε, αοράτων εχθρών αμυντήριον·

χαίρε, Παραδείσου θυρών ανοικτήριον.

Χαίρε, ότι τα ουράνια συναγάλλεται τή γη·

χαίρε, ότι τα επίγεια συγχορεύει ουρανοίς.

Χαίρε, των Αποστόλων το ασίγητον στόμα·

χαίρε, των Αθλοφόρων το ανίκητον θάρσος.

Χαίρε, στερρόν της πίστεως έρεισμα·

χαίρε, λαμπρόν της χάριτος γνώρισμα.

Χαίρε, δι' ης εγυμνώθη ο Άδης·

χαίρε, δι' ης ενεδύθημεν δόξαν.

Χαίρε, Νύμφη Ανύμφευτε.

Θεοδρόμον αστέρα, θεωρήσαντες Μάγοι, τη τούτου ηκολούθησαν αίγλη·

και ως λύχνον κρατούντες αυτόν, δι' αυτού ηρεύνων κραταιόν Άνακτα·

και φθάσαντες τόν άφθαστον, εχάρησαν Αυτώ βοώντες·

Αλληλούϊα.

Ίδον παίδες Χαλδαίων, εν χερσί της Παρθένου, τον πλάσαντα χειρί τους ανθρώπους·

και Δεσπότην νοούντες Αυτόν, ει και δούλου έλαβε μορφήν, έσπευσαν τοις δώροις θεραπεύσαι, και βοήσαι τη ευλογημένη·

Χαίρε, αστέρος αδύτου μήτηρ·

χαίρε, αυγή μυστικής ημέρας.

Χαίρε, της απάτης τήν κάμινον σβέσασα·

χαίρε, της Τριάδος τους μύστας φωτίζουσα.

Χαίρε, τύρρανον απάνθρωπον εκβαλούσα της αρχής·

χαίρε, Κύριον φιλάνθρωπον επιδείξασα Χριστόν.

Χαίρε, η της βαρβάρου λυτρουμένη θρησκείας·

χαίρε, η του βορβόρου ρυομένη των έργων.

Χαίρε, πυρός προσκύνησιν παύσασα·

χαίρε, φλογός παθών απαλλάττουσα.

Χαίρε, πιστών οδηγέ σωφροσύνης·

χαίρε, πασών γενεών ευφροσύνη.

Χαίρε, Νύμφη Ανύμφευτε.

Κήρυκες θεοφόροι, γεγονότες οι Μάγοι, υπέστρεψαν εις τήν Βαβυλώνα·

εκτελέσαντές Σου τον χρησμόν, και κηρύξαντές Σε τον Χριστόν άπασιν, αφέντες τον Ηρώδην, ως ληρώδη, μή ειδότα ψάλλειν·

Αλληλούϊα.

Λάμψας εν τη Αιγύπτω, φωτισμόν αληθείας, εδίωξας του ψεύδους το σκότος·

τα γαρ είδωλα ταύτης, Σωτήρ, μή ενέγκαντά Σου τήν ισχύν, πέπτωκεν·

οι τούτων δε ρυσθέντες, εβόων πρός τήν Θεοτόκον.

Χαίρε, άνόρθωσις των ανθρώπων·

χαίρε, κατάπτωσις των δαιμόνων.

Χαίρε, της απάτης την πλάνην πατήσασα·

χαίρε, των ειδώλων τον δόλον ελέγξασα.

Χαίρε, θάλασσα ποντίσασα Φαραώ τόν νοητόν·

χαίρε, πέτρα η ποτίσασα τους διψώντας την ζώην.

Χαίρε, πύρινε στύλε, οδηγών τους εν σκότει·

χαίρε, σκέπη του κόσμου, πλατυτέρα νεφέλης.

Χαίρε, τροφή του Μάννα διάδοχε·

χαίρε, τρυφής αγίας διάκονε.

Χαίρε, η γή της επαγγελίας·

χαίρε, εξ ης ρέει μέλι καί γάλα.

Χαίρε, Νύμφη Ανύμφευτε.

Μέλλοντος Συμεώνος, του παρόντος αιώνος, μεθίστασθαι του απατεώνος, επεδόθης ως βρέφος αυτώ, αλλ' εγνώσθης τούτω και Θεός τέλειος·

διόπερ εξεπλάγη Σου τήν άρρητον σοφίαν, κράζων·

Αλληλούϊα.

Νέαν έδειξε κτίσιν, εμφανίσας ο Κτίστης, ημίν τοις υπ' αυτού γενομένοις·

εξ ασπόρου βλαστήσας γαστρός, και φυλάξας ταύτην, ώσπερ ην, άφθορον·

ίνα το θαύμα βλέποντες, υμνήσωμεν αυτήν, βοώντες·

Χαίρε, το άνθος της αφθαρσίας·

χαίρε, το στέφος της εγκρατείας.

Χαίρε, αναστάσεως τύπον εκλάμπουσα·

χαίρε, των Αγγέλων τον βίον εμφαίνουσα.

Χαίρε, δένδρον αγλαόκαρπον, εξ ου τρέφονται πιστοί·

χαίρε, ξύλον ευσκιόφυλλον, υφ' ου σκέπονται πολλοί.

Χαίρε, κυοφορούσα οδηγόν πλανωμένοις·

χαίρε, απογεννώσα λυτρωτήν αιχμαλώτοις.

Χαίρε, Κριτού δικαίου δυσώπησις·

χαίρε, πολλών πταιόντων συγχώρησις.

Χαίρε, στολή των γυμνών παρρησίας·

χαίρε, στοργή πάντα πόθον νικώσα.

Χαίρε, Νύμφη Ανύμφευτε.

Ξένον τόκον ιδόντες, ξενωθώμεν του κόσμου, τόν νουν εις ουρανόν μεταθέντες·

διά τούτο γαρ ο υψηλός Θεός, επί γης εφάνη ταπεινός άνθρωπος, βουλόμενος ελκύσαι πρός το ύψος τους Αυτώ βοώντας·

Αλληλούϊα.

Όλος ην εν τοις κάτω, και των άνω ουδόλως απήν ο απερίγραπτος Λόγος·

συγκατάβασις γαρ θεϊκή, ου μετάβασις δε τοπική γέγονε·

και τόκος εκ Παρθένου θεολήπτου, ακουούσης ταύτα·

Χαίρε, Θεού αχωρήτου χώρα·

χαίρε, σεπτού μυστηρίου θύρα.

Χαίρε, των απίστων αμφίβολον άκουσμα·

χαίρε, των πιστών αναμφίβολον καύχημα.

Χαίρε, όχημα πανάγιον του επί των Χερουβίμ·

χαίρε, οίκημα πανάριστον του επί των Σεραφίμ.

Χαίρε, η ταναντία εις ταυτό αγαγούσα·

χαίρε, η παρθενίαν καί λοχείαν ζευγνύσα.

Χαίρε, δι' ης ελύθη παράβασις·

χαίρε, δι' ης ηνοίχθη Παράδεισος.

Χαίρε, η κλεις της Χριστού βασιλείας·

χαίρε, ελπίς αγαθών αιωνίων.

Χαίρε, Νύμφη Ανύμφευτε.

Πάσα φύσις Αγγέλων, κατεπλάγη το μέγα της Σης ενανθρωπήσεως έργον·

τόν απρόσιτον γάρ ως Θεόν, εθεώρει πάσι προσιτόν άνθρωπον,

ημίν μεν συνδιάγοντα, ακουόντα δε παρά πάντων ούτως·

Αλληλούϊα.

Ρήτορας πολυφθόγους, ως ιχθύας αφώνους, ορώμεν επί Σοι, Θεοτόκε·

απορούσι γαρ λέγειν το πώς και Παρθένος μένεις, καί τεκείν ίσχυσας·

ημείς δε το Μυστήριον θαυμάζοντες, πιστώς βοώμεν·

Χαίρε, Σοφίας Θεού δοχείον·

χαίρε, προνοίας Αυτού ταμείον.

Χαίρε, φιλοσόφους ασόφους δεικνύουσα·

χαίρε, τεχνολόγους αλόγους ελέγχουσα.

Χαίρε, ότι εμωράνθησαν οι δεινοί συζητηταί·

χαίρε, ότι εμαράνθησαν οι των μύθων ποιηταί.

Χαίρε, των Αθηναίων τας πλοκάς διασπώσα·

χαίρε, των αλιέων τας σαγήνας πληρούσα.

Χαίρε, βυθού αγνοίας εξέλκουσα·

χαίρε, πολλούς εν γνώσει φωτίζουσα.

Χαίρε, ολκάς των θελόντων σωθήναι·

χάιρε, λιμήν των του βίου πλωτήρων.

Χαίρε, Νύμφη Ανύμφευτε.

Σώσαι θέλων τον κόσμον, ο των όλων κοσμήτωρ, πρός τούτον αυτεπάγγελτος ήλθε·

και ποιμήν υπάρχων ως Θεός, δι' ημάς εφάνη καθ' ημάς άνθρωπος·

ομοίω γάρ το όμοιον καλέσας, ως Θεός ακούει·

Αλληλούϊα.

Τείχος ει των παρθένων, Θεοτόκε Παρθένε, καί πάντων των εις Σε προστρεχόντων·

ο γαρ του ουρανού καί της γης, κατεσκεύασέ σε Ποιητής Άχραντε, οικήσας εν τη μήτρα Σου, και πάντας Σοι προσφωνείν διδάξας·

Χαίρε, η στήλη της παρθενίας·

χαίρε, η πύλη της σωτηρίας.

Χαίρε, αρχηγέ νοητής αναπλάσεως·

χαίρε, χορηγέ θεϊκής αγαθότητος.

Χαίρε, Συ γαρ ανεγέννησας τους συλληφθέντας αισχρώς·

χαίρε, Συ γαρ ενουθέτησας τους συληθέντας τον νούν.

Χαίρε, η τον φθορέα των φρένων καταργούσα·

χαίρε, η τον σπορέα της αγνείας τεκούσα.

Χαίρε, παστάς ασπόρου νυμφεύσεως·

χαίρε, πιστούς Κυρίω αρμόζουσα.

Χαίρε, καλή κουροτρόφε παρθένων·

χαίρε, ψυχών νυμφοστόλε αγίων.

Χαίρε, Νύμφη Ανύμφευτε.

Ύμνος άπας ηττάται, συνεκτείνεσθαι σπεύδων, τω πλήθει των πολλών οικτιρμών σου·

ισαρίθμους γαρ τή ψάμμω ωδάς, αν προσφέρωμέν Σοι, Βασιλεύ Άγιε, ουδέν τελούμεν άξιον, ων δέδωκας ημίν, τοις Σοι βοώσιν·

Αλληλούϊα.

Φωτοδόχον λαμπάδα, τοις εν σκότει φανείσαν, ορώμεν την Αγίαν Παρθένον·

το γαρ άυλον άπτουσα φως, οδηγεί προς γνώσιν θεϊκήν άπαντας, αυγή τόν νουν φωτίζουσα, κραυγή δε τιμωμένη ταύτα·

Χαίρε, ακτίς νοητού Ηλίου·

χαίρε, βολίς του αδύτου φέγγους.

Χαίρε, αστραπή τας ψυχάς καταλάμπουσα·

χαίρε, ως βροντή τους εχθρούς καταπλήττουσα.

Χαίρε, ότι τόν πολύφωτον ανατέλλεις φωτισμόν·

χαίρε, ότι τον πολύρρυτον αναβλύζεις ποταμόν.

Χαίρε, της κολυμβύθρας ζωγραφούσα τόν τύπον·

χαίρε, της αμαρτίας αναιρούσα τον ρύπον.

Χαίρε, λουτήρ εκπλύνων συνείδησιν·

χαίρε, κρατήρ κιρνών αγαλλίασιν.

Χαίρε, οσμή της Χριστού ευωδίας·

χαίρε, ζωή μυστικής ευωχίας.

Χαίρε, Νύμφη Ανύμφευτε.

Χάριν δούναι θελήσας, οφλημάτων αρχαίων, ο πάντων χρεωλύτης ανθρώπων, επεδήμησε δι' Εαυτού, πρός τους αποδήμους της Αυτού χάριτος·

καί σχίσας το χειρόγραφον, ακούει παρά πάντων ούτως·

Αλληλούϊα.

Ψάλλοντές Σου τον τόκον, ανυμνούμεν Σε πάντες, ως έμψυχον ναόν Θεοτόκε·

εν τη Ση γαρ οικήσας γαστρί, ο συνέχων πάντα τη χειρί Κύριος ηγίασεν, εδόξασεν, εδίδαξε βοάν Σοι πάντας·

Χαίρε, σκηνή του Θεού καί Λόγου·

χαίρε, Αγία Αγίων μείζων.

Χαίρε, κιβωτέ χρυσωθείσα τω Πνεύματι·

χαίρε, θησαυρέ της ζωής αδαπάνητε.

Χαίρε, τίμιον διάδημα βασιλέων ευσεβών·

χαίρε, καύχημα σεβάσμιον ιερέων ευλαβών.

Χαίρε, της Εκκλησίας ο ασάλευτος πύργος·

χαίρε, της βασιλείας το απόρθητον τείχος.

Χαίρε, δι' ης εγείρονται τρόπαια·

χαίρε, δι' ης εχθροί καταπίπτουσι.

Χαίρε, χρωτός του εμού θεραπεία·

χαίρε, ψυχής της εμής σωτηρία.

Χαίρε, Νύμφη Ανύμφευτε.

Ω πανύμνητε Μήτερ, η τεκούσα τον πάντων Αγίων Αγιώτατον Λόγον· (τρις)

δεξαμένη την νυν προσφοράν, από πάσης ρύσαι συμφοράς άπαντας·

και της μελλούσης λύτρωσαι κολάσεως, τους σοι βοώντας·

Αλληλούϊα.

Τη υπερμάχω στρατηγώ τα νικητήρια,

Ως λυτρωθείσα των δεινών ευχαριστήρια.

Αναγράφω Σοι η πόλις Σου, Θεοτόκε.

Αλλ' ως έχουσα το κράτος απροσμάχητον,

Εκ παντίων μέ κινδύνων ελευθέρωσον

ίνα κράζω Σοι·

Χαίρε Νύμφη Ανύμφευτε.

https://www.agioskonstantinosirakleiou.gr/gr/xairetismoi-tis-panagias