Αθανάσιος Διάκος (1788-1821) – Ο μάρτυρας της Επανάστασης

 

Αθανάσιος Διάκος«Εγώ Γραικός γεννήθηκα, Γραικός και θ’ αποθάνω!».

Αθανάσιος Διάκος

Ο Αθανάσιος Διάκος ήταν ηρωικός αγωνιστής και μάρτυρας κι ένας από τους πρωτεργάτες της Επανάστασης του 1821.

Γεννήθηκε γύρω στο 1788 (σύμφωνα με άλλη εκδοχή το 1782). Ο τόπος γέννησης του Αθανάσιου Διάκου, αποτελεί σημείο τριβής και διεκδικείται από δύο χωριά, την Άνω Μουσουνίτσα και την Αρτοτίνα. Και τα δυο, χωριά της Φωκίδος. Το βέβαιο είναι ότι ο Διάκος έλκει την καταγωγή του και στα δυο χωριά. Ο πατέρας του ήταν από την Μουσουνίτσα και η μητέρα του από την Αρτοτίνα.

Σημείο τριβής, αποτελεί και το πραγματικό επώνυμο του Διάκου. Αναφέρονται τα Μασαβέτας (γράφεται και Μασσαβέτας) και Γραμματικός. Από εκεί και πέρα υπάρχει μια αμφισβήτηση μεταξύ αρκετών ιστορικών, με στοιχεία που συχνά αντικρούονται μεταξύ τους, τόσο για το γενεαλογικό δέντρο του Διάκου, κυρίως απ’ την πλευρά του πατέρα του, όσο και για τον τόπο γέννησης και διαμονής του (παρατίθενται κάποιες γνώμες στο τέλος του κειμένου).

Το πιο πιθανό είναι, βάσει των στοιχείων, ότι ο Αθανάσιος Διάκος γεννήθηκε στην Αρτοτίνα και το κανονικό όνομα του πατέρα του ήταν Γεώργιος Γραμματικός.

Ο Διάκος ήταν εγγονός ενός ντόπιου Κλέφτη, του Νικόλαου Γραμματικού, ο οποίος σκοτώθηκε σε μάχη με τους Τούρκους. Ο πατέρας του Διάκου τότε, φοβούμενος για τη ζωή του, κατέφυγε σαν ψυχοπαίδι στον θείο του Αθανάσιο Γραμματικό, έναν εύπορο κάτοικο της Αρτοτίνας, ο οποίος ατύπως τον υιοθέτησε. Έτσι ο Γεώργιος Γραμματικός, εμφανίζεται και με το επώνυμο Ψυχογιός (περισσότερο παρατσούκλι, λόγω της άτυπης υιοθεσίας). Ο Γεώργιος Γραμματικός, όταν μεγάλωσε παντρεύτηκε την Χρυσούλα Καφούρου κι έκαναν 5 παιδιά μεταξύ των οποίων και τον Αθανάσιο Διάκο.

Αργότερα, όταν ο Αθανάσιος Γραμματικός πέθανε, ο πατέρας του Διάκου κληρονόμησε ένα κοπάδι πρόβατα και μια στάνη για να ζήσει την πολυμελή οικογένειά του. Η μοίρα όμως ήταν σκληρή με την οικογένεια. Οι Τούρκοι συνέλαβαν τον πατέρα του Διάκου να εφοδιάζει τους ξεσηκωμένους Κλέφτες με τρόφιμα. Έτσι οδήγησαν τόσο αυτόν όσο κι έναν εκ των αδερφών του Διάκου, τον Απόστολο, στο Παντρατζίκι Φθιώτιδος, την σημερινή Υπάτη, όπου τους κρέμασαν.

Κατατρομαγμένη η μάνα του Διάκου, πήγε το 12χρονο παιδί της και το εμπιστεύτηκε στους καλόγερους του μοναστηριού του Αγίου Ιωάννη του Προδρόμου κοντά στην Αρτοτίνα. Πέραν όμως του φόβου της μάνας, υπήρχε και μια ακόμη σκοπιμότητα. Μετά την οικονομική καταστροφή, η χειροτονία του νεαρού Θανάση επιβάλλονταν πλέον και για λόγους βιοποριστικούς, καθώς στα μοναστήρια, λόγω των ειδικών σχέσεων που είχαν αυτά με τους Τούρκους, ζούσαν πιο άνετα σε σχέση με τους υπόλοιπους υπόδουλους Έλληνες.

Εκεί ο Διάκος διδάσκεται από κάποιον μοναχό την Οκτώηχο και το Ψαλτήριο. Έγινε μοναχός σε ηλικία δεκαεπτά ετών και, λόγω της αφοσίωσής του στη χριστιανική πίστη και της ιδιοσυγκρασίας του χειροτονήθηκε διάκονος, με το ιερατικό όνομα «Άνθιμος» και κράτησε από τότε για επίθετό του τον ιερατικό του βαθμό (Διάκος).

Ο Διάκος περιγράφεται ως άτομο μετρίου αναστήματος, με ωραία μάτια και μακριά μαύρα μαλλιά, προσεγμένη ενδυμασία και σοβαρό βλέμμα, ιδιαίτερα ευκίνητος και γοργός στα πόδια, ενώ ήταν και άριστος στη σκοποβολή.

Ήταν διάκονος ακόμα, όταν κατά τη διάρκεια ενός γάμου στην Αρτοτίνα πυροβόλησε στον αέρα μαζί με άλλους χωρικούς που διασκέδαζαν. Από τους πυροβολισμούς εκείνους σκοτώθηκε ο γιος της Κουτσογιάννενας, από ισχυρή οικογένεια της Κωσταρίτσας, χωριού της Δωρίδας. Για το φόνο εκείνο θεωρήθηκε ένοχος ο Διάκος και καταδιώχτηκε.

Σύμφωνα με μια άλλη εκδοχή, ο Διάκος σ’ αυτόν τον γάμο αναγκάστηκε αμυνόμενος να σκοτώσει έναν Τούρκο, όταν αυτός ένιωσε προσβεβλημένος που ηττήθηκε απ’ τον Διάκο σε επιτόπιο διαγωνισμό σκοποβολής.

[Η λαϊκή παράδοση αναφέρει πως όταν ο Αθανάσιος Διάκος ήταν μοναχός, ένας Τούρκος πασάς πήγε στο μοναστήρι με τα στρατεύματά του και εντυπωσιασμένος απ' την εμφάνιση του νεαρού μοναχού, του έκανε άσεμνες προτάσεις. Ο Διάκος προσβλήθηκε απ' τα λεγόμενα του Τούρκου (και την μετέπειτα πρόταση) και μετά από καβγά τον σκότωσε.]

Έτσι αναγκάστηκε να φύγει στα κοντινά βουνά και να γίνει Κλέφτης, καταφεύγοντας στο «λημέρι» του ξακουστού στη Δωρίδα Κλέφτη Τσαμ Καλόγερου, ανάμεσα στα Βαρδούσια και την Γκιώνα. Στην μάχη της Ζελίστας, ο Διάκος σκότωσε με ένα κλαδί έναν Τούρκο και του πήρε τον οπλισμό του, κατακτώντας έτσι και τον τίτλο του Κλέφτη. Παρ’ όλη την παλληκαριά του όμως, φαίνεται ότι η χριστιανική του πίστη τον ήλεγχε ακόμη κι έτσι, νομίζοντας πως ο φόνος ξεχάστηκε, επιστρέφει στο μοναστήρι του Αγίου Ιωάννη, όπου και διαμένει για έναν χρόνο (συνολικά καλογέρεψε για 12 χρόνια). Μετά από προδοσία όμως, ανήμερα Δεκαπενταύγουστο, την ώρα του πανηγυριού τον συνέλαβαν. Σιδηροδέσμιος οδηγήθηκε στο Λιδωρίκι, όπου ο Φερχάτ πασάς διέταξε να κρεμαστεί την επόμενη μέρα. Το βράδυ, ο Διάκος κατάφερε να δραπετεύσει με την βοήθεια του Κλέφτη Καφέτσου.

Επειδή ο Τσαμ Καλόγερος είχε σκοτωθεί, το απόσπασμά του χωρίστηκε σε τρία μικρότερα αποσπάσματα. Ο Διάκος είχε διασυνδεθεί με τον Γούλα Σκαλτσά, έναν συχωριανό του από την Αρτοτίνα και έγινε πρωτοπαλίκαρό του. Όταν ο Σκαλτσάς πήρε το αρματολίκι του Λιδωρικίου, ο Διάκος είχε στον έλεγχό του όλη την περιοχή από τον Μόρνο ως τα ορεινά της Ηπείρου, δείχνοντας σύντομα τα διοικητικά του προσόντα. Οι σχέσεις των δυο αντρών κράτησαν για λίγο. Ο Διάκος στην συνέχεια πήγε στα Σάλωνα (Άμφισσα), στον Κοσμά Σουλιώτη. Εκεί βρήκε ένα φιρμάνι του Αλή πασά που έλεγε να τον «χαλάσουν». Ο Σουλιώτης που του αποκάλυψε περιεχόμενο του φιρμανιού, τον συμβούλεψε να ζητήσει βοήθεια από τον Οδυσσέα Ανδρούτσο, που εκείνον τον καιρό είχε καλές σχέσεις με τον Αλή πασά.

Οι δυο άντρες πράγματι συναντήθηκαν το 1814 κι ο Οδυσσέας Ανδρούτσος έπεισε τον Αλή πασά να μην εκτελέσει το φιρμάνι, τουναντίον να εντάξει τον Διάκο στο σώμα των «Τσοχανταρέων» (σωματοφυλάκων), στο οποίο προΐστατο ο ίδιος ο Ανδρούτσος.

Στα τέλη του 1818, ο Διάκος γίνεται πρωτοπαλίκαρο του Ανδρούτσου και μέλος της Φιλικής Εταιρίας, ενώ άρχισαν την προετοιμασία της Επανάστασης στη Λιβαδειά. Την απόφαση αυτή την πήρε μαζί με τους επισκόπους Ταλαντίου Νεόφυτο και Άμφισσας Ησαΐα, σε σύσκεψη που έκαναν στο μοναστήρι του Οσίου Λουκά.

Στα χρόνια που ακολουθούν και που καταλήγουν στην Επανάσταση του 1821, ο Διάκος είχε φτιάξει τη δική του ομάδα Κλεφτών.

Το 1820, όταν ο Αλή πασάς στασιάζει εναντίον της Οθωμανικής Πύλης, καλεί σε βοήθεια τον Ανδρούτσο κι αυτός ανταποκρίνεται, πηγαίνοντας στα Ιωάννινα. Τότε οι σχέσεις Διάκου και Ανδρούτσου ψυχραίνονται και οι τοπικοί άρχοντες της Λειβαδιάς, με την σύμφωνη γνώμη του εκεί πασά, τον εκλέγουν Αρματολό της Λειβαδιάς. Ο Διάκος παίρνει στο αρματολίκι του και τον 16χρονο ανηψιό του (από την αδερφή του Σοφία) Κωνσταντίνο Κούστα. Το παιδί αυτό θα βρεθεί δίπλα του σε όλη την υπόλοιπη ζωή του εώς και τον τραγικό του θάνατο.

Η σημαία του Αθανάσιου ΔιάκουΣύντομα μετά από το ξέσπασμα των εχθροτήτων, ο Διάκος κι ένας ντόπιος καπετάνιος και φίλος, ο Βασίλης Μπούσγος, οδήγησαν ένα απόσπασμα μαχητών στη Λειβαδιά με σκοπό την κατάληψη της.

Τη νύχτα της 28ης προς την 29η Μαρτίου οι επαναστάτες είχαν συγκεντρωθεί στον λόφο του Προφήτη Ηλία της Λιβαδειάς και όταν ο Τούρκος διοικητής Χασάν αγάς απέρριψε την πρόταση του Διάκου για παράδοση, άρχισε η επίθεση. Στις 31 Μαρτίου, μετά από τρεις ημέρες άγριας μάχης από σπίτι σε σπίτι, και το κάψιμο του σπιτιού του Μιρ Αγά (συμπεριλαμβανομένου του χαρεμιού), οι Τούρκοι που είχαν κλειστεί στον πύργο Ώρα, παραδόθηκαν και την 1η Απριλίου, σε πανηγυρική δοξολογία στην εκκλησία της Αγίας Παρασκευής Λιβαδειάς, οι επίσκοποι Σαλώνων, Ταλαντίου και Αθηνών ευλόγησαν την επαναστατική σημαία του Διάκου. Στην συνέχεια επιχειρεί να καταλάβει την Λαμία, που ήταν το διοικητικό κέντρο της περιοχής, καθώς και την Υπάτη. Δεν είχε όμως την απαιτούμενη βοήθεια και στήριξη από τον τοπικό οπλαρχηχό Μήτσο Κοντογιάννη, ο οποίος θεωρούσε ότι δεν είχε φτάσει ακόμη η ώρα για ξεσηκωμό και απέτυχε.

Ο Χουρσίτ πασάς, που πολιορκούσε στα Ιωάννινα τον Αλή πασά, έστειλε τον Κιοσέ Μεχμέτ και τον Ομέρ Βρυώνη με 8.000 πεζικό και 900 ιππείς (ενώ την άλλη μέρα προστέθηκαν κι άλλα 3.000 άτομα) να καταπνίξουν την επανάσταση στη Στερεά Ελλάδα και έπειτα να προχωρήσουν στην Πελοπόννησο, για να ματαιώσουν τα σχέδια του Κολοκοτρώνη για την Τριπολιτσά. Ο κίνδυνος για την επανάσταση ήταν μεγάλος.

Ο Διάκος και το απόσπασμά του, που ενισχύθηκαν από τους μαχητές οπλαρχηγούς Πανουργιά και Δυοβουνιώτη, αποφάσισαν να αποκόψουν την τούρκικη προέλαση στη Ρούμελη με την λήψη αμυντικών θέσεων κοντά στις Θερμοπύλες.

Αφού συσκέπτηκαν στο χωριό Κομποτάδες, στις 20 Απριλίου 1821, η ελληνική δύναμη των 1.500 ανδρών χωρίστηκε σε τρία τμήματα: ο Δυοβουνιώτης θα υπερασπιζόταν την γέφυρα του Γοργοποτάμου με 600 άνδρες, ο Πανουργιάς τα ύψη της Χαλκωμάτας με 500 άνδρες, και ο Διάκος την γέφυρα της Αλαμάνας με 500 άνδρες.

Στρατοπεδεύοντας στο Λιανοκλάδι, κοντά στη Λαμία, οι Τούρκοι διαίρεσαν γρήγορα τη δύναμή τους, επιτιθέμενοι το πρωί της 23ης Απριλίου. Η κύρια τούρκικη δύναμη επιτέθηκε στον Διάκο. Η άλλη επιτέθηκε στο Δυοβουνιώτη, του οποίου το απόσπασμα γρήγορα οδηγήθηκε σε οπισθοχώρηση, και η υπόλοιπη στον Πανουργιά, οι άντρες του οποίου υποχώρησαν όταν πληγώθηκε.

Έχοντας η πλειοψηφία των Ελλήνων υποχωρήσει, οι Τούρκοι συγκέντρωσαν την επιθετική τους ισχύ ενάντια στη θέση του Διάκου στη γέφυρα της Αλαμάνας. Βλέποντας ότι ήταν θέμα χρόνου προτού κατακλυστούν απ’ τον εχθρό, ο Μπούσγος, που πολεμούσε παράλληλα με τον Διάκο, του πρότεινε να υποχωρήσουν. Ο ψυχογιός του, βλέποντας τους άλλους να φεύγουν έφερε ένα άλογο στον Διάκο και τον παρότρεινε να φύγει κι αυτός.

Όμως ο Διάκος δεν δείλιασε και δεν έφυγε. «Δεν φεύγω» του απάντησε.

Θυμήθηκε ότι και ο Λεωνίδας άλλοτε, κάπου εκεί κοντά, δε φοβήθηκε τις μυριάδες των Περσών. «Αγίασε» με το αίμα του άλλη μια φορά τον ιερό εκείνο τόπο, όπου οι προσκυνητές θαυμάζουν την παλιά και τη νέα ανδραγαθία των Ελλήνων. Πολέμησε λοιπόν με πρωτοφανή ανδρεία και ανέστησε τις παλιές ένδοξες ημέρες των 300 του Λεωνίδα. Κι αυτός πλέον δεν είχε ούτε 300, αλλά μόνο 20-30 συμπολεμιστές του σε μια απελπισμένη μάχη σώμα με σώμα, λίγες ώρες πριν συντριβούν…

Η άνιση μάχη αρχίζει κι απ’ τους πρώτους νεκρούς που πέφτουν μπροστά του, είναι ο αδερφός του Κωνσταντίνος Μασαβέτας, τον οποίο ο Διάκος χρησιμοποιεί πλέον σαν ασπίδα στις επιθέσεις που δέχεται. Με μόνο 10 αγωνιστές που του έχουν απομείνει, μεταβαίνει στη θέση Μανδροστάματα της μονής Δαμάστας, όπου οχυρώνεται και πολεμά εκεί για μια ώρα περίπου.

Όλοι οι σύντροφοί του σκοτώνονται, εκτός απ’ τον ψυχογιό του. Ο ίδιος τραυματίζεται κι αφού πετάει το τουφέκι του που έχει σπάσει από την υπερβολική χρήση, όπως και το σπαθί του που το βρήκε βόλι κοντά στην λαβή, συνεχίζει να πολεμά και να αντιστέκεται, βαστώντας στο αριστερό χέρι την πιστόλα του. Οι Τούρκοι τον αναγνωρίζουν κι αφού τον περικυκλώνουν, τον συλλαμβάνουν ζωντανό, μες τα αίματα και τον οδηγούν στον Ομέρ Βρυώνη. Ο Ομέρ Βρυώνης σεβάσθηκε αρχικά τον ήρωα και δεν άφησε να τον σκοτώσουν επί τόπου.

Ο τελικός απολογισμός της μάχης της ημέρας εκείνης, ήταν περίπου 300 Έλληνες κι ελάχιστοι Τούρκοι νεκροί, ενώ αρκετοί ήταν οι τραυματίες.

Οι πασάδες, έχοντας αιχμάλωτους πλέον τον Διάκο και τον ψυχογιό του όδευσαν προς τη Λαμία (Ζητούνι). Χάριν της κενοδοξίας τους, έβαλαν τον Διάκο να περπατά μπροστά πεζός. Φοβούμενοι όμως σύντομα, μην τυχόν επιχειρήσει να διαφύγει τον έβαλαν να καθίσει σε ένα μουλάρι που είχε ελαφρά δεμένα το πόδια του για να μην μπορεί να τρέξει.

Την νύχτα της 23ης Απριλίου 1821, αφού έφτασαν στη Λαμία, τον ανέκριναν, παρόντος και του Χαλήλ μπέη, σημαίνοντα Τούρκου της Λαμίας, κοντά στην πλατεία Λαού, πλησίον του σημείου όπου θανατώθηκε τελικά ο Διάκος, ζητώντας να μάθουν στοιχεία για την Επανάσταση. Ο Διάκος άφοβα τους απάντησε ότι όλο το έθνος των Ελλήνων αποφάσισε να χαθεί ή να ελευθερωθεί.

Ο Ομέρ Βρυώνης, ο οποίος φέρεται να ήταν ελληνικής καταγωγής και δεν ήθελε τον θάνατο του Διάκου, καθώς τον γνώριζε από την αυλή του Αλή πασά και εκτιμούσε τις ικανότητές του, στην διάρκεια της συνοπτικής αυτής δίκης, του πρόσφερε τιμές, με αντάλλαγμα να παραιτηθεί του αγώνα και να προσχωρήσει στο τουρκικό στρατόπεδο, ασπαζόμενος τον ισλαμισμό. Ο Διάκος αρνήθηκε περήφανα.

Ο Μεχμέτ πασάς (συστράτηγος, αλλά ανώτερος του Ομέρ Βριώνη), θαυμάζοντας το θάρρος του Διάκου του είπε ότι είναι πρόθυμος να του παρέχει ιατρική περίθαλψη, αν ήθελε να τεθεί στην υπηρεσία του. Ο Διάκος απέρριψε την πρότασή του, λέγοντας «Δεν σε υπηρετώ. Αλλά και να σε υπηρετήσω, δε θα σε ωφελήσω». Ο Μεχμέτ πασάς τότε τον απείλησε ότι θα τον σκοτώσει. Αυτό δεν φαίνεται να πτόησε τον Διάκο που του απάντησε «Η Ελλάς έχει πολλούς Διάκους».

Την επόμενη μέρα, την 24η Απριλίου, ημέρα Κυριακή και κατόπιν επίμονης απαιτήσεως του Χαλήλ μπέη, εκδόθηκε απόφαση για θανατική ποινή με ανασκολοπισμό (σούβλισμα), καθώς όπως υποστήριζε, ο Διάκος είχε σκοτώσει πολλούς Τούρκους και θα έπρεπε να τιμωρηθεί παραδειγματικά.

Ο Χαλήλ μπέης μάλιστα, απαίτησε στο σημείο του μαρτυρίου να είναι παρών κι ο ανηψιός του Διάκου, ο 16χρονος Κωνσταντίνος Κούστας, έτσι ώστε, βλέποντάς τον ο Διάκος, να μην βασανίζεται μόνο σωματικά, αλλά και ψυχικά.

Αυτός που κοινοποίησε την σκληρή απόφαση στον Διάκο, του έδωσε να κρατά στα χέρια του και το εργαλείο του θανάτου του, λέγοντάς του να τον ακολουθήσει κρατώντας το. Αυτός αγανακτώντας το πέταξε κάτω και φώναξε σε μερικούς Αλβανούς που ήταν γύρω του, «Δεν βρίσκεται κάποιος να με σκοτώσει; Γιατί αφήνετε τους Ανατολίτες να με παιδεύουν; Εγώ κακούργος δεν είμαι» (σύμφωνα με άλλη εκδοχή, αυτό φέρεται να το είπε όταν τον σούβλιζαν).

Κάποιοι απ’ τον συγκεντρωμένο κόσμο του είπαν τότε να τουρκέψει για να σώσει το τομάρι του. Ο Διάκος γυρίζοντας προς αυτούς, τους απαντά, «Εγώ Γραικός εγεννήθηκα και Γραικός θ’ αποθάνω» (σύμφωνα με άλλη εκδοχή, αυτή η φράση ειπώθηκε ενώπιον του Ομέρ Βρυώνη, όταν του έκανε ανάλογη πρόταση, ενώ ποικίλουν και οι όροι, Ρωμιός ή Χριστιανός).

Οδεύοντας προς τον τόπο του μαρτυρίου, η παράδοση φέρει τον Διάκο να μονολογεί με πίκρα ατενίζοντας την ανοιξιάτικη φύση «Για ιδέ καιρόν που διάλεξεν ο χάρος να με πάρει. Τώρα π’ ανθίζουν τα κλαδιά και βγάν’ η γη χορτάρι».

Ο Διάκος τελικά οδηγήθηκε απέναντι από την καλύβα του γερο-Μπακογιάννη στην πλατεία Λαού, εκεί που βρίσκεται σήμερα το κενοτάφιο.

Πως όμως γινόταν ο ανασκολοπισμός από τους Τούρκους;

Μια λεπτομερής περιγραφή βρίσκεται στο Γαλλικό Grand Dictionnaire:

«To βασανιστήριο του διοβελισμού ένα από τα φοβερότερα εφευρήματα της ανθρώπινης θηριωδίας, είναι το σούβλισμα του κατάδικου σε ξύλινο πάσσαλο.

Ξαπλώνουν το θύμα καταγής μπρούμυτα με τα πόδια πολύ ανοικτά και τα χέρια δεμένα στην ράχη. Για να ακινητοποιηθεί εντελώς και να μη διαταράσσεται η εργασία του δημίου στερεώνεται στη ράχη του μελλοθάνατου ένα σαμάρι επάνω στο οποίο κάθεται ένας από τους βοηθούς του. Ο δήμιος, αφού προετοιμάσει την είσοδο με λίπος, πιάνει το παλούκι με τα δύο του χέρια και το μπήγει όσο βαθύτερα μπορεί και ύστερα το χτυπάει με κόπανο ώστε να εισχωρήσει πενήντα ή εξήντα εκατοστά. Ανασηκώνει τότε τον σουβλισμένο και το στερεώνει στο χώμα αφήνοντας το θύμα να ξεψυχήσει καρφωμένο. Καθώς ο δύστυχος δεν μπορεί να κρατηθεί από πουθενά το παλούκι βυθίζεται, εξαιτίας του βάρους του σώματος, όλο και πιο πολύ και τελικά βγαίνει ή από τη μασχάλη ή από το στήθος ή από το στομάχι. Κι ο θάνατος που θα τερματίσει το αποτρόπαιο μαρτύριο αργεί.

Αναφέρονται περιπτώσεις παλουκωμένων που έζησαν τρεις ημέρες σ αυτή την θέση. Η διάρκεια του βασανισμού εξαρτάται από την σωματική διάπλαση του ατόμου και την κατεύθυνση που δίνεται στον πάσαλο. Αυτό εξηγείται εύκολα. Από έναν εκλεπτυσμό της φρικαλέας θηριωδίας τους φροντίζουν μα μην είναι αιχμηρό το παλούκι αλλά αμβλύ και κάπως στρογγυλεμένο στην άκρη. Γιατί η αιχμή θα περνούσε τα όργανα κατά την διολίσθηση του παλουκιού και θα προκαλούσε τον άμεσο θάνατο. Η στρογγυλεμένη όμως απόληξη του πασσάλου παραμερίζει τα σπλάχνα, τα μετακινεί χωρίς να εισχωρεί στους ευαίσθητους ιστούς… παρά τους εφιαλτικούς πόνους που προκαλεί η συμπίεση των νεύρων η ζωή παραμένει για ορισμένο χρόνο. Γιατί είναι προφανές ότι αν το παλούκι, αντί να ακολουθήσει τον άξονα του σώματος, εισχωρήσει λοξά δεν θα βγει από το στέρνο ή την μασχάλη αλλά θα τρυπήσει το υπογάστριο. Κι έτσι αφού παραμείνει άθικτη η θωρακική χώρα και δεν πλήττονται βασικά όργανα η ζωή θα παραταθεί περισσότερο».

Παρ’ ότι ο ανασκολοπισμός του Διάκου είναι αδιαμφισβήτητος, εν τούτοις οι πληροφορίες που αφορούν τον τόπο και τις ώρες του μαρτυρίου του, είναι συγκεχυμένες.

Η επικρατέστερη άποψη είναι ότι ο Διάκος σουβλίστηκε στο σημείο που βρίσκεται σήμερα το κενοτάφιο. Υπάρχει όμως και η άποψη ότι μεταφέρθηκε στην Αλαμάνα κι αφού σουβλίστηκε, τον έστησαν όρθιο και τον αποτελείωσαν οι Τούρκοι με πυροβολισμούς.

Κατά μία άλλη εκδοχή, «Ζων ο κατάδικος ετίθετο επί ανεστραμμένου σάγματος ύπτιος, δεμένος χείρας και πόδας, δύο ρωμαλέοι δήμιοι εκάθoντο επ’ αυτού, τρίτος εστήριζεν εις τον πρωκτόν ξύλινον οβελόν όμοιον με τας σούβλας ας μεταχειριζόμεθα δια το ψήσιμον των αρνιών του Πάσχα, και τέταρτος δια σιδηράς ή ξυλίνης σφύρας εκτύπα του οβελού το οπίσθιον, εωσούν η ακωκή εξήρχετο εκ της κεφαλής ή θατέρας των ωμοπλατών καθ’ ην τυχαίως ελάμβανεν διεύθυνσιν. Εάν ο οβελός εξήρχετο εκ της αριστεράς ωμοπλάτης ο ούτω βασανιζόμενος απέθνησκε μετ ολίγον, εάν δε εκ της δεξιάς έζη και τρεις και τέσσερας ημέρας. Τρεις όλας ημέρας εβασανίσθη ούτως ο αείμνηστος Διάκος και ήθελεν βασανισθή έτι πλέον εάν οίκτου δεν τω έθραυε δια σφαίρας το κρανίον εις άτακτος».

Σύμφωνα πάντως με τον παππού του γιατρού Κουνούπη, ο οποίος δήλωνε αυτόπτης μάρτυρας του μαρτυρικού θανάτου του Διάκου, μετά το σούβλισμα, ο όχλος άναψε φωτιά επί της οποίας τοποθέτησαν τον κατακρεουργημένο, αλλά ζωντανό ακόμα ήρωα για να τον ψήσουν. Τότε κάποιος ονόματι Θανάσης Μάνθος, έδεσε στην άκρη ενός ξύλου ένα βρεγμένο πανί και το έφερε με τρόπο στο στόμα του Διάκου. Μόλις υγράνθηκαν τα χείλη του, ο Διάκος ξεψύχησε.

Το ψήσιμο του Διάκου, το οποίο θεωρείται από μερικούς αμφισβητήσιμο, αναφέρεται και στην επίσημη έκθεση της Κρατικής Επιτροπής Αποκαταστάσεως Αγωνιστών, η οποία του απονέμει τιμητικά μετά θάνατον τον βαθμό του Στρατηγού.

Οι Τούρκοι, μετά από 6 ημέρες (κατ’ άλλους 3-5), όταν η δυσωδία από το σώμα του Διάκου, αλλά κι από τα κεφάλια των άλλων αγωνιστών που ήταν περιστοιχισμένα γύρω του, άρχισε να γίνεται αφόρητη, διέταξαν τους Λαμιώτες Κεφάλα και Φαροδήμο να ξεσουβλίζουν τον Διάκο και μαζί με τα υπόλοιπα μαρτυρικά κορμιά να τα πετάξουν.

Όπως μαρτυρά ο ανηψιός του Διάκου, Κωνσταντίνος Κούστας, το σκήνωμα του ήρωα πετάχτηκε σε έναν μεγάλο σκουπιδόλακκο, βορειοδυτικά της Λαμίας, ανάμεσα στον λόφο του Αγίου Λουκά και το σημερινό στρατόπεδο της Μεραρχίας Υποστηρίξεως. Κατόπιν ρητής εντολής του πασά, το άψυχο σώμα σκεπάστηκε με κοπριές, αφ΄ ενός για να λιώσει πιο γρήγορα κι αφ’ ετέρου για να επιτείνει τον εξευτελισμό τόσο της σορού του Διάκου, όσου και της κεφαλής του Δεσπότη Σαλώνων που είχε πεταχτεί στον ίδιο λάκκο.

Το τι απέγινε η σορός του Διάκου και που ετάφη αν ετάφη, παραμένει εώς σήμερα ένα ερωτηματικό.

Η παράδοση λέει, πως κάποιος πήγε κρυφά μετά από μερικές μέρες και ξέθαψε το σώμα. Το μετέφερε και το έθαψε κοντά σε ένα μικρό ερημοκκλήσι της Λαμίας, εκεί όπου αργότερα χτίστηκε το σπίτι του Παπαδογιώργου. Το σημείο αυτό τοποθετείται κοντά στην πλατεία Διάκου στην νότια πλευρά, προς τα σκαλιά που οδηγούν στην οδό Καρπενησίου.

Το Δημοτικό Συμβούλιο της Λαμίας, με ψήφισμά του στις 10 Αυγούστου 1843 αποφάσισε και ενέκρινε δαπάνη 150 δραχμών για «…την ανακομιδή των λειψάνων του αοίδομου πρωτομάρτυρος και πρωταγωνιστού Αθανασίου Διάκου και την μεταφοράν και εναπόθεσιν αυτών περί ώραν…».

Όπως αναφέρει αργότερα ο Θ. Λάσκαρης, «…το μέρος ηρευνήθη, αλλ’ ουδέν ίχνος ευρέθη».

Στην Εθνική Βιβλιοθήκη, υπάρχει έγγραφο με θέμα μια αίτηση (η οποία έγινε δεκτή) προς την Κρατική Επιτροπή Αποκαταστάσεως Αγωνιστών, την οποία είχε υποβάλλει ο αγωνιστής του 1821 και πρώην διερμηνέας του Ομέρ Βρυώνη, Παναγιώτης Σκορδής. Ο Σκορδής ζητά την οικονομική βοήθεια της πολιτείας, καθώς ξόδεψε όλη του την περιουσία στον Αγώνα. Ανάμεσα στις πράξεις τις οποίες γράφει και πιστεύει ότι θα πρέπει να εκτιμηθούν, αναφέρει και την εξαγορά έναντι 5.000 γροσίων απ’ τους Τούρκους της σορού του Αθανάσιου Διάκου, με 130 ακόμα «κεφαλάς», καθώς και την απελευθέρωση 24 αιχμαλώτων.

Το έγγραφο αυτό, αν και δεν διευκρινίζεται εδώ που ακριβώς έθαψε ο Σκορδής τις σορούς, υποστηρίζεται από ανάλογο του συνταγματάρχη Ζαφειρόπουλου, το οποίο αναφέρει τα εξής:

«Πιθανότατα ακόμη, αν ο Δήμος Λαμιέων επανέλθει επί του ψηφίσματος της 16-8-1843, μια νέα έρευνα επί του σημείου της ταφής του Διάκου, να είναι επιτυχής. Αν σκεφτούμε μάλιστα πως στην περιοχή αυτή, εκτός του σώματος του ήρωα ερρίφθησαν και τα κεφάλια 130 αγωνιστών, τότε μάλλον πρέπει να υποθέσουμε πως πρόκειται για έναν πολύ μεγάλο ομαδικό τάφο».

Ο βάναυσος τρόπος θανάτου του Διάκου στα χέρια των Τούρκων τρομοκράτησε αρχικά το λαό της Ρούμελης, αλλά η γενναία στάση του κοντά στις Θερμοπύλες, που θυμίζει την ηρωική άμυνα του Λεωνίδα απέναντι στους Πέρσες, τον έκανε μάρτυρα για τον απελευθερωτικό σκοπό.

Ένα μνημείο στέκεται τώρα κοντά στη γέφυρα της Αλαμάνας, το σημείο της τελικής μάχης του…

Το μνημείο του Αθανάσιου Διάκου στην Αλαμάνα

Στο σημείο του μαρτυρικού του θανάτου, στην οδό Καλύβα Μπακογιάννη (πλησίον της πλατείας Λαού) στην πόλη της Λαμίας, υπάρχει σήμερα ένα κενοτάφιο για να μας θυμίζει αυτόν τον μεγάλο και πραγματικό ήρωα. Το 1886 με πρόταση του ταγματάρχου Ρούβαλη και αργότερα (1889) με ενέργειες του δημάρχου Λαμιέων, Σκληβανιώτου, κατασκευάστηκε σε ανάμνηση της τραγικής θυσίας του Αθανασίου Διάκου. Είναι ένας Γολγοθάς, δηλαδή συσσώρευση μεγάλων λίθων πού έχει στην κορυφή του μαρμάρινο σταυρό τον οποίο περιβάλλουν φύλλα δάφνης. Στην πρόσοψη του Γολγοθά υπάρχει η επιγραφή:

«Ούτος ο τόπος ενθα τήν 23ην Απριλίου 1821 υπό των Τούρκων ανασκολοπισθείς εμαρτύρησε υπέρ Πίστεως και Ελευθερίας ο Αθανάσιος Διάκος».

Σε άλλη πλάκα πού τοποθετήθηκε το 1930 με την συμπλήρωση 100 χρόνων ελεύθερης Λαμίας, ο ποιητής Κωστής Παλαμάς έγραψε τούς ακόλουθους στίχους:

«Και των ηρώων καύχημα στην δόξα του Κυρίου,

Θανάση Διάκο σ΄ έφερεν ο δαρμός του μαρτυρίου,

και ενώ σου σπάραζε κακή φωτιά το τίμιο σώμα,

τραγούδι αγγελικό φιλί σου μύρωνε το στόμα».

Πίσω ακριβώς από το μνημείο επί υψηλού τοίχου εντός κόγχης υπάρχει η προτομή του Αθανασίου Διάκου. Επίσης η είσοδος είναι μαρμάρινη με δύο πυρσούς σε κάθε κολώνα λεπτής τέχνης.

Κενοτάφιο Αθανασίου Διάκου

Στην ομώνυμη πλατεία της Λαμίας, υπάρχει το άγαλμά του, όπου τον παρουσιάζει να μάχεται με το σπασμένο σπαθί…

Το άγαλμα του Διάκου, στην πλατεία Αθανασίου Διάκου, στη Λαμία

Ένα εκ των χωριών που τον διεκδικεί ως τόπος γεννήσεώς του, το χωριό Άνω Μουσουνίτσα, μετονομάστηκε αργότερα Αθανάσιος Διάκος προς τιμήν του.

ΤΟ ΤΡΑΓΟΥΔΙ ΤΟΥ ΔΙΑΚΟΥ

Τρία πουλάκια κάθουνταν ψηλά στη Χαλκουμάτα.

Το ‘να τηράει τη Λειβαδιά και τ’ άλλο το Ζητούνι.

Το τρίτο το καλύτερο μοιρολογάει και λέει:

«Πολλή μαυρίλα πλάκωσε, μαύρη σαν καλιακούδα.

Μην’ ο Καλύβας έρχεται, μην’ ο Λεβεντογιάννης;

Νουδ’ ο Καλύβας έρχεται νουδ’ ο Λεβεντογιάννης.

Ομέρ Βρυώνης πλάκωσε με δεκαοχτώ χιλιάδες».

Ο Διάκος σαν τ’ αγροίκησε πολύ του κακοφάνη.

Ψηλή φωνή εσήκωσε, τον πρώτο του φωνάζει.

«Τον ταϊφά μου σύναξε, μάσε τα παλληκάρια,

δώσ’ τους μπαρούτη περισσή και βόλια με τις χούφτες,

γλήγορα για να πιάσουμε κάτω στην Αλαμάνα,

που ‘ναι ταμπούρια δυνατά κι όμορφα μετερίζια».

Παίρνουνε τ’ αλαφριά σπαθιά και τα βαριά τουφέκια,

στην Αλαμάνα φτάνουνε και πιάνουν τα ταμπούρια.

«Καρδιά, παιδιά μου», φώναξε, «παιδιά μη φοβηθείτε.

Σταθείτε αντρειά σαν Έλληνες και σα Γραικοί σταθείτε».

Ψιλή βροχούλαν έπιασε κι ένα κομμάτι αντάρα.

Τρία γιουρούσιαν έκαμαν, τα τρία αράδα αράδα.

Έμεινε ο Διάκος στη φωτιά με δεκαοχτώ λεβέντες.

Τρεις ώρες επολέμαε με δεκαοχτώ χιλιάδες.

Βουλώσαν τα κουμπούρια του κι ανάψαν τα τουφέκια.

Κι ο Διάκος εξεσπάθωσε και στη φωτιά χουμάει.

Ξήντα ταμπούρια χάλασε κι εφτά μπουλουκμπασήδες,

και το σπαθί του κόπηκε ανάμεσα απ’ τη χούφτα

και ζωντανό τον έπιασαν και στον πασά τον πάνουν.

Χίλιοι τον παν από μπροστά και χίλιοι από κατόπι.

Κι ο Ομέρ Βρυώνης μυστικά στο δρόμο τον ερώτα:

«Γίνεσαι Τούρκος Διάκο μου, την πίστη σου ν’ αλλάξεις;

Να προσκυνήσεις στο τζαμί, την εκκλησιά ν’ αφήσεις;».

Κι εκείνος τ’ αποκρίθηκε και στρίφτει το μουστάκι:

«Πάτε κι εσείς κι η πίστη σας, μουρτάτες να χαθείτε!

Εγώ Γραικός γεννήθηκα Γραικός θε ν’ αποθάνω.

Α, θέλετε χίλια φλωριά και χίλιους μαχμουτιέδες

μόνον εφτά μερών ζωή θέλω να μου χαρίστε,

όσο να φτάσει ο Οδυσσεύς και ο Θανάσης Βόγιας».

Σαν τ’ άκουσε ο Χαλίλμπεης, αφρίζει και φωνάζει:

«Χίλια πουγκιά σας δίνω ‘γω κι ακόμα πεντακόσια,

τον Διάκο να χαλάσετε, τον φοβερό τον κλέφτη,

γιατί θα σβήσει την Τουρκιά κι όλο μας το ντοβλέτι».

Τον Διάκο τότε παίρνουνε και στο σουβλί τον βάζουν.

Ολόρτο τον εστήσανε κι αυτός χαμογελούσε,

την πίστη τους τούς ύβριζε, τους έλεγε μουρτάτες:

«Σκυλιά, κι αν με σουβλίσετε ένας Γραικός εχάθη.

Ας είναι ο Οδυσσεύς καλά και ο καπετάν Νικήτας,

που θα σας σβήσουν την Τουρκιά κι όλο σας το ντοβλέτι».

Πηγές

geetha.mil.gr | eleonora.uom.gr | el.wikipedia.org | livepedia.gr | metopo.gr | Ιστορία της Ελληνικής Επαναστάσεως (Σπυρίδωνος Τρικούπη, κεφ. ΙΔ) | lamia-city.gr

http://mathainoumeellinikiistoria.blogspot.com/2012/04/1788-1821.html

Πατριάρχης Γρηγόριος Ε΄

 Mετά τη λειτουργία του Πάσχα ο Πατριάρχης Γρηγόριος Ε΄συνελήφθη, κηρύχθηκε έκπτωτος και φυλακίστηκε. Το απόγευμα της ίδιας μέρας απαγχονίστηκε. Ήταν 10 Απριλίου 1821 όταν ο Πατριάρχης απαγχονίστηκε στην κεντρική πύλη του Πατριαρχείου. Εκεί, παρέμεινε κρεμασμένος για τρεις ημέρες, εξευτελιζόμενος από τον όχλο. Ο Γρηγόριος Ε΄ (1746 – 10/22 Απριλίου 1821) διετέλεσε τρεις φορές Πατριάρχης Κωνσταντινουπόλεως, (1797-1798, 1806-1808 και 1818-1821). Αναγνωρίστηκε εθνομάρτυρας, ενώ η Ορθόδοξη Εκκλησία τον ανακήρυξε άγιο τιμώντας την μνήμη του στις 10 Απριλίου, ημέρα του απαγχονισμού του.

Τα πρώτα του χρόνια

Ο Γεώργιος Αγγελόπουλος, όπως ήταν το κοσμικό του όνομα, γεννήθηκε το 1745 στη Δημητσάνα Αρκαδίας από φτωχούς και ευσεβείς γονείς, τον Ιωάννη και την Ασημίνα. Διδάχθηκε τα πρώτα γράμματα στο σχολείο της πατρίδας του. Στη συνέχεια μαθήτευσε για δύο χρόνια στην Αθήνα, κοντά στον ιεροκήρυκα Κωνσταντίνο Βόδα. Το 1767 μετέβη στη Σμύρνη, όπου ζούσε ο θείος του Μελέτιος και σπούδασε για πέντε χρόνια στην περίφημη Ευαγγελική Σχολή. Ακολουθώντας την κλίση του προς τον μοναχικό βίο, αποσύρθηκε στη μονή του Αγίου Διονυσίου στις Στροφάδες νήσους. Εκεί, εκάρη μοναχός με το όνομα Γρηγόριος. Ακολούθως, φοίτησε στην περίφημη Πατμιάδα Σχολή, με καθηγητές τον Δανιήλ Κεραμέα και τον Βασίλειο Κουταληνό.

Η πρώτη του θητεία ως Πατριάρχης

Ο μητροπολίτης Σμύρνης Προκόπιος, εκτιμώντας τη φιλοσοφική και θεολογική του συγκρότηση, τον χειροτόνησε διάκονο και αργότερα πρεσβύτερο. Μετά την εκλογή του Προκόπιου ως Οικουμενικού Πατριάρχη Κωνσταντινουπόλεως, χειροτονήθηκε Μητροπολίτης Σμύρνης στις 14 Οκτωβρίου του 1785. Διακρίθηκε για το ποιμαντικό και φιλανθρωπικό του έργο, δημιούργησε όμως αρκετές αντιπάθειες με τη δράση του. Την Πρωτομαγιά του 1797 εκλέχθηκε ομοφώνως Οικουμενικός Πατριάρχης Κωνσταντινουπόλεως, διαδεχόμενος τον θανόντα πατριάρχη Γεράσιμο Γ΄. Τον επόμενο χρόνο όμως, αναγκάστηκε να παραιτηθεί, εξαιτίας των πιέσεων από τις Οθωμανικές αρχές και της ρήξης με μερίδα ιεραρχών του Πατριαρχείου. Αφού περιπλανήθηκε αρκετά, κατέληξε στο Άγιο Όρος, όπου μόνασε

Η δεύτερη θητεία του ως Πατριάρχης

Μετά τον θάνατο του πατριάρχη Καλλίνικου Ε΄, ανέλαβε για δεύτερη φορά τον Οικουμενικό θρόνο στις 24 Σεπτεμβρίου του 1806. Όμως στις 10 Ιουλίου του 1808 παραιτήθηκε εκ νέου, μετά από απαίτηση του επικεφαλής των γενιτσάρων Μουσταφά Μπαϊρακτάρ. Αυτός ήταν επικεφαλής της εξέγερσης των γενιτσάρων κατά του Σουλτάνου. Μετά τη νέα παραίτησή του, ο Γρηγόριος μόνασε για σχεδόν 10 χρόνια στο Άγιο Όρος. Περί τα μέσα του 1818 τον επισκέφθηκε ο Κοζανίτης οπλαρχηγός Ιωάννης Φαρμάκης. Τον ενημέρωσε για την ίδρυση της Φιλικής Εταιρείας. Σκοπός της ήταν η προετοιμασία της εξέγερσης των υπόδουλων Ελλήνων κατά του Οθωμανικού ζυγού. Σύμφωνα με τον Φαρμάκη, ο Γρηγόριος «έδειξεν ευθύς ζωηρώτατον ενθουσιασμόν υπέρ του πνεύματος αυτής» και «ηυχήθη από καρδίας», για την επιτυχία του σκοπού της. Του συνέστησε, όμως, «να προσέξουν πολύ οι εταίροι μήπως βλάψουν αντί να ωφελήσουν την Ελλάδα».

Η τρίτη θητεία του ως Πατριάρχης

Στη διάρκεια της τρίτης αυτού πατριαρχίας ξέσπασε η Ελληνική Επανάσταση του 1821, που υπήρξε η κρισιμότερη περίοδος του Πατριαρχείου από την Άλωση της Κωνσταντινούπολης.

Είναι γεγονός ότι πολύ πριν του έτους αυτού, οι Φιλικοί πολλές φορές χρησιμοποίησαν το όνομα του Πατριάρχη όπως και του Τσάρου. Ζητούσαν έτσι κάποια ηθική συνδρομή αλλά και για την τόνωση του ηθικού των μυημένων. Προκειμένου μάλιστα να αποφύγουν τις υποψίες της Υψηλής Πύλης διακήρυσσαν ότι οι Πελοποννήσιοι που βρίσκονταν στο Ιάσιο αποφάσισαν να ιδρύσουν στη Πελοπόννησο Μεγάλη Σχολή. Για τη Σχολή αυτή, και ο πατριάρχης Γρηγόριος Ε΄ είχε αποστείλει πολλές επιστολές προς οποιονδήποτε προύχοντα που θα μπορούσε να συνεισφέρει. Υπό το όνομα όμως της Σχολής οι Φιλικοί εννοούσαν την αναμενόμενη επανάσταση.

Στις 30 Ιουλίου του 1819 σε επιστολή του προς τον ηγεμόνα της Μάνης Πετρόμπεη Μαυρομιχάλη, ο Γρηγόριος Ε΄ κάνοντας μνεία περί της Σχολής αυτής αποκαλύπτει την επ´ αυτής έννοια των Φιλικών. Εξ αυτού του γράμματος αποφάσισε στη συνέχεια ο Μαυρομιχάλης να συμμετάσχει στον Αγώνα με όλους τους οπλαρχηγούς της Μάνης. Αλήθεια πάντως είναι ότι με τις επιστολές εκείνες η Φιλική Εταιρεία είχε ενισχυθεί και οικονομικά και αριθμητικά με εγγραφή νέων μελών όπως και πολλών κληρικών. Αλλά και άλλοι εγκύκλιοι που αφορούσαν την «Κιβωτό του Ελέους» οι Φιλικοί τις χρησιμοποίησαν κατάλληλα.

Ο πατριάρχης δεν εκδήλωσε ποτέ δημόσια τη θέση του απέναντι στη Φιλική Εταιρεία. Όμως και οι επιστολές που έστελνε την εποχή εκείνη δε θα μπορούσαν να γίνουν ευρύτερα γνωστές ακόμα και στους μυημένους. Ο ίδιος μάλιστα φέρεται να δήλωνε «Γνωρίζων, …δεν ήθελον γίνει προδότης του έθνους μου. Αλλά δια τούτο δεν θέλω να γνωρίζω τίποτε εκ των πολιτικών, δια να μη γίνω επίορκος, ή ψεύστης, εάν εξεταζόμενος ηρνούμην». Πολλοί όμως, εκτός των κατακριτών του, ήταν και εκείνοι που θεωρούσαν ότι ενεργούσε με ιδιαίτερα μεγάλη περίσκεψη απέναντι στον Σουλτάνο.

Αφορισμοί

Μετά την εκδήλωση της επανάστασης του Υψηλάντη στη Βλαχία, άρχισαν μαζικές διώξεις κατά των χριστιανών της Κωνσταντινούπολης, με σφαγές και φυλακίσεις. Μεταξύ των άλλων φυλακίστηκαν ή εκτελέστηκαν πολλοί επίσκοποι, όπως ο Εφέσου Διονύσιος Καλλιάρχης που απαγχονίστηκε πρώτος «κατά την οδόν ιχθυοπωλείου (Μπαλούκ-παζάρ)» (Φιλήμων, Β’, σ. 114). Φυλακίστηκαν οι Νικομηδείας Αθανάσιος και Δέρκων Γρηγόριος, ο Αγχιάλης Ευγένιος, ενώ ο Σουλτάνος διέτασε τον Πατριάρχη να στείλει και άλλους για φυλάκιση.

Ο Πατριάρχης, επικεφαλής συνόδου αρχιερέων και λαϊκών προχώρησαν σε δύο αφορισμούς. Αυτοί υπογράφονται από 21 αρχιερείς του Πατριαρχείου. Στην σύνοδο που έλαβε την απόφαση συμμετείχαν και λαϊκοί προύχοντες της Κωνσταντινούπολης, όπως ο πρώην ηγεμόνας της Βλαχίας Σκαρλάτος Καλλιμάχης, ο μεγάλος διερμηνέας της Πύλης Κων. Μουρούζης, ο διερμηνέας του στόλου Νικ. Μουρούζης (αδελφός του Κ. Μουρούζη), ηγέτες των συντεχνιών κ.ά., συνολικώς 72 άτομα. Οι λαϊκοί αποφάσισαν να υποβάλουν αναφορά αποκήρυξης της επανάστασης και δήλωση υποταγής με αναφορές στην «συνήθη καλοκαγαθία του σουλτάνου». Οι ιερωμένοι να συνθέσουν την πράξη αφορισμού (Φιλήμων, τ. Β’, σ. 112).

Δεν είναι ακριβώς γνωστές οι ημερομηνίες που υπεγράφησαν οι αφορισμοί. Πολλοί ιστορικοί εκτιμούν ότι έγινε την 23 Μαρτίου. Ο πρώτος αφορισμός συνοδευόταν από διαβιβαστική πατριαρχική επιστολή την οποία μερικοί συγγραφείς εκλαμβάνουν επίσης ως αφοριστικό έγγραφο. Έτσι αναφέρονται σε συνολικά τρείς αφορισμούς, ενώ ουσιαστικά πρόκειται για δύο.

Οι οθωμανικές αρχές, αφού επέβαλαν στον Πατριάρχη την έκδοση των εν λόγω αφορισμών, είχαν τοποθετήσει στο περιβάλλον του τουρκοκρητικούς που γνώριζαν την ελληνική γλώσσα ώστε να παρακολουθούν τις εργασίες των συνόδων και τα κείμενα. Φαίνεται ότι ο πρώτος αφορισμός που περιοριζόταν στην επαρχία της Ουγγροβλαχίας δεν ικανοποιούσε τον Σουλτάνο και τον Σεϊχουλισλάμη. Έτσι, επέβαλαν και δεύτερο αφορισμό που να περιλαμβάνει όλους τους χριστιανούς της Αυτοκρατορίας. Εκτιμάται ότι ο δεύτερος αυτό αφορισμός εκδόθηκε την Κυριακή 27 Μαρτίου. Εξέταση του κειμένου του δεύτερου αφορισμού υποδεικνύει ότι έγινε προσπάθεια ώστε το δεύτερο κείμενο να είναι διπλωματικό και να αφήνει κενά ως προς την θεολογική ερμηνεία του. Για παράδειγμα, δεν επαναλαμβάνει τις κατάρες του πρώτου, και ενώ στον πρώτο αφορισμό αναφέρεται «αφωρισμένοι υπάρχουσι», στο δεύτερο η έγκλιση γίνεται ευκτική μέλλοντος «αφωρισμένοι υπάρχοιεν».

Η αποτροπή της γενικής σφαγής

Τον Απρίλιο του 1821, μετά τη λειτουργία του Πάσχα, ο Γρηγόριος συνελήφθη, κηρύχθηκε έκπτωτος και φυλακίστηκε. Στην Πόλη είχαν φτάσει τα νέα από την εξέγερση των Ελλήνων. Ο Σουλτάνος, τελούσε υπό την πίεση ακραίων μουσουλμανικών διαδηλώσεων κατά των Ελλήνων. Ζήτησε από τον Σεϊχουλισλάμη Χατζή Χαλίλ να εκδώσει διαταγή (φετφά), σχετικά με τη γενική σφαγή των Ελλήνων της Κωνσταντινούπολης. Ο Χατζή Χαλίλ, διαβουλεύτηκε με τον Γρηγόριο, ο οποίος του ξεκαθάρισε πως ο ίδιος και το Γένος ήταν αμέτοχοι στην επανάσταση. Βασιζόμενος σε ένα εδάφιο του Κορανίου, αρνήθηκε να εκδώσει τη φετφά τoυ Σουλτάνου. Ο Σουλτάνος εξοργισμένος τον τιμώρησε με θάνατο και θεώρησε υπεύθυνο και τον Γρηγόριο Ε’.

Ο Γρηγόριος Ε’, για να σώσει το ποίμνιό του από τη γενική σφαγή, αφόρισε τον Υψηλάντη. Με τον τρόπο αυτό ο Πατριάρχης διαχώρισε κατά ένα τρόπο τη θρησκευτική ηγεσία από την επανάσταση, για να αποτρέψει την έκδοση φετφά.

Ο αφορισμός του Υψηλάντη διχάζει τους ιστορικούς

Ο Πατριάρχης είχε το σθένος να αδιαφορήσει για τις εντυπώσεις και να προχωρήσει σε μια πράξη ηθικής αυτοθυσίας για να σώσει τον ελληνισμό της οθωμανικής αυτοκρατορίας, έχει δηλώσει ο Κωνσταντίνος Δεσποτόπουλος.

Και ο ίδιος ο Υψηλάντης άλλωστε έγραψε εκείνη την περίοδο στον Κολοκοτρώνη: «Ο μεν Πατριάρχης… βιαζόμενος παρά της Πόρτας, σας στέλλει αφοριστικά και εξάρχους, παρακινώντας σας να ενωθήτε με την Πόρτα, σεις όμως να τα θεωρήτε ταύτα ως άκυρα. Καθότι γίνονται με βίαν και δυναστείαν και άνευ θελήσεως του Πατριάρχου».

Οι Ρωμηοί κατάλαβαν τον Πατριάρχη, την πολιτική του διορατικότητα και την σωστική αξία που είχε ο αφορισμός. Ο Σουλτάνος δεν προχώρησε στη γενική σφαγή, καθαίρεσε όμως τον Χατζή Χαλήλ. Ο Χατζή Χαλήλ αρνήθηκε, παύθηκε, θανατώθηκε. Με νέο φετφά από άλλον Σεϊχουλισλάμη, ο σουλτάνος κράτησε ομήρους 8 ιερωμένους. Όταν στην Πόλη έφτασαν οι ειδήσεις για την εξέγερση στην Πελοπόννησο ο θυμός του Σουλτάνου ξεχείλισε και ο κίνδυνος πλέον για τον Πατριάρχη ήταν προφανής. Κάποιοι πίεσαν τον Γρηγόριο να δραπετεύσει.

«Αυτή τη δοκιμασία οφείλουμε να ελαφρύνουμε με το αίμα μας. Αυτό συμφέρει το Έθνος. Και εγώ ως κεφαλή του Έθνους και εσείς ως Σύνοδος, οφείλουμε να πεθάνουμε για την κοινή σωτηρία. Ο θάνατος μας θα δώσει δικαίωμα στη Χριστιανοσύνη να υπερασπιστεί το Έθνος εναντίον του τυράννου» απάντησε ο Πατριάρχης Γρηγόριος, και παρέμεινε.

«Η απόφαση του ήταν μια πράξη αυτοθυσίας, μια βαθιά πολιτική πράξη, γιατί με το μαρτύριο του θα ενισχυόταν το ηθικό δικαίωμα των χριστιανών να επαναστατήσουν» αναφέρει η Αθηνά Κακούρη στο βιβλίο της «1821 Η αρχή που δεν ολοκληρώθηκε».

Απαγχονισμός

Mετά τη λειτουργία του Πάσχα (10 Απριλίου 1821) ο Γρηγόριος συνελήφθη, κηρύχθηκε έκπτωτος και φυλακίστηκε. Το απόγευμα της ίδιας μέρας απαγχονίστηκε στην κεντρική πύλη του Πατριαρχείου, όπου παρέμεινε κρεμασμένος για τρεις ημέρες, εξευτελιζόμενος από τον όχλο.

Κατόπιν, μια ομάδα τριών Εβραίων αγόρασαν το πτώμα του, το περιέφεραν στους δρόμους και το έριξαν στον Κεράτιο κόλπο. Τα ονόματα των τριών αυτών Εβραίων ήταν Μουτάλ, Μπιταχί και Λεβύ. Τη σκηνή της περιφοράς του σκηνώματος από τους τρεις Εβραίους έχει αποδώσει παραστατικά σε πίνακά του ο Γερμανός ζωγράφος Πέτερ φον Ες. Ένας Κεφαλονίτης πλοίαρχος, ονόματι Νικόλαος Σκλάβος, βρήκε το σκήνωμα και το μετέφερε στην Οδησσό, όπου και ετάφη στον ελληνικό ναό της Αγίας Τριάδος. Το συγκλονιστικό επικήδειο λόγο εκφώνησε ο ιεροκύρηκας Κωνσταντίνος Οικονόμος. O λόγος μεταφράστηκε άμεσα στα Ρωσικά, καθαρογράφηκε και προκάλεσε αίσθηση στη ρωσική πρωτεύουσα Αγία Πετρούπολη. Το σκήνωμα του Πατριάρχη Γρηγορίου μεταφέρθηκε τιμητικά στην Αθήνα, 50 χρόνια μετά, και έκτοτε φυλάσσεται σε μαρμάρινη λάρνακα στο Μητροπολιτικό Ναό Αθηνών.

Η κεντρική πύλη του Πατριαρχείου, όπου απαγχονίστηκε ο Γρηγόριος Ε΄, παραμένει κλειστή και σφραγισμένη μέχρι και σήμερα, σε ένδειξη τιμής. Στο Πατριαρχείο εισέρχεται κανείς έκτοτε μόνο από τις πλάγιες πύλες.

Πηγές

www.cretalive.gr

www.cognoscoteam.gr

wikipedia

 timisto1821.gr

Τιμή στο 1821

Η αιτία της συγκρότησης της επιτροπής “Τιμή στο ’21”,  ήταν η διαπίστωση της ύπαρξης  πληθώρας εθνομηδενιστών ιστορικών στην κρατική Επιτροπή Ελλάδα 21.

Η αποκάλυψη αυτή, έγινε από την πρ. πρύτανη του Πανεπιστημίου Μακεδονία κ. Μαρία Νεγρεπόντη-Δελιβάνη και δημοσιοποιήθηκε με τέσσερα άρθρα της που δημοσιεύτηκαν στην ΕΣΤΙΑ.

Τα άρθρα αυτά, αποκάλυπταν ότι:

• το ιερό πρόσωπο του Ιωάννη Καποδίστρια παρουσιάζεται (από τον κ. Αριστείδη Χατζή) ως δικτάτωρ
• λίγες μόνο ημέρες μετά,  το ίδιο αυτό μέλος επιτέθηκε με ανοίκειους χαρακτηρισμούς  και εναντίον του Γιώργου  Καραϊσκάκη
• ο Κώστας Κωστής αποφαίνεται πως «η Επανάσταση έγινε από μια περιθωριακή ελίτ»
• ο Άγγλος Μπήτον αποφαίνεται πως η ιδέα της σκλαβιάς   των 400 ετών ουδόλως ανταποκρίνεται στην πραγματικότητα, καθώς είναι ιδέα που  μας ήρθε από τη Δύση, δεδομένου ότι  οι σκλάβοι Έλληνες περνούσαν πολύ καλά στην Οθωμανική Αυτοκρατορία 
• Κατά τον κ. Μπήτον, πάντοτε, ο εορτασμός αυτός των 200 ετών είναι μια ευκαιρία για τους  Έλληνες, που βγαίνουν τώρα από τα μνημόνια, να αναθεωρήσουν αυτές τις λαθεμένες απόψεις.
• Ο Ρίτσαρντ Κλογκ, ως γνήσιος κλώνος του απατεώνα Φαλμεράϊερ, υποστηρίζει ότι οι νεοέλληνες ουδεμία σχέση έχουν με τους Αρχαίους Έλληνες, αλλά πάσχουν από προγονοπληξία, την οποία τους ενισχύει η Δύση, η οποία κακώς και εσφαλμένως τους βαυκαλίζει ότι είναι συνεχιστές των σπουδαίων επιτευγμάτων του αρχαίου ελληνικού πολιτισμού.

Μετά όλα αυτά, τέθηκε το ερώτημα:

Αλλά, αν δεν υπήρχαν Έλληνες και δεν υπήρχε σκλαβιά και ούτε εθνική Επανάσταση, τι ακριβώς θα εορτάσει η Επιτροπή Ελλάδα 21

Η απάντηση στο ερώτημα αυτό, προβάλλει επιτακτικά την ανάγκη ενός διαφορετικού εορτασμού του 1821:

•  που να τιμά και να μη λοιδορεί τους ήρωες που μας εξασφάλισαν μια πατρίδα, για να ζούμε ελεύθεροι μέσα σε αυτήν,
• που να αγκαλιάζει τις χιλιετίες ύπαρξης του Έθνους μας, και όχι μόνο  τα τελευταία 200 του νεοελληνικού κράτους, και να
• μην εξευτελίζει τους Έλληνες που μαρτύρησαν στα 400 χρόνια σκλαβιάς, αλλά ούτε και την εθνική εξέγερση που μας χάρισε την ελευθερία.

Αλλά, υπάρχει ακόμη ένας σπουδαίος λόγος.

Ο εορτασμός της επιτροπής ΤΙΜΗ ΣΤΟ 21, επιβάλλεται να φέρει και ένα δεύτερο πολύ σημαντικό μήνυμα.

Ότι οι στόχοι της Επανάστασης του 21 δεν ολοκληρώθηκαν, αφού η Ελλάδα απόκτησε την ελευθερία της, αλλά όχι και ένα ελάχιστο ποσοστό εθνικής ανεξαρτησίας, το οποίο οφείλει να το διεκδικήσει, με κάθε δυνατό μέσο, τα αμέσως επόμενα χρόνια.

Η ανάγκη να υπάρξει ο εορτασμός αυτός, που θα εξάρει με υπερηφάνεια τις ιδέες και τις πράξεις των πρωταγωνιστών της Επανάστασης του 1821 η οποία γέννησε το σύγχρονο Ελληνικό κράτος, δημιούργησε τη λαϊκή απαίτηση προς το πρόσωπο της κ. Μαρίας Νεγρεπόντη-Δελιβάνη, να αναλάβει πρωτοβουλία για τη συγκρότηση μίας Επιτροπής που θα ετοιμάσει αυτόν τον εορτασμό.

https://timisto1821.gr 

Μια φορά κι έναν καιρό αντήχησε ένα «Όχι»…

 του Νίκου Σταθόπουλου*

«Γι’ αυτούς η νύχτα ήταν μια μέρα πιο πικρή / Λιώναν το σίδερο, μασούσανε τη γης / Ο Θεός τους μύριζε μπαρούτι και μουλαροτόμαρο», εμπνέεται ο Ελύτης από το Έπος του ‘40…

Το έπος είναι η ηρωική στιγμή όπου μια ανθρώπινη ομάδα συνειδητών συνεκτικών δεσμών, καταφάσκει και αναδεικνύει τη γενέθλια ταυτότητά της απέναντι σε μια εξωτερική απειλή. Είναι «ηρωικό», και γιατί αποτελεί άθλο κατά του υπέρτερου, και γιατί υλοποιεί την ηθική της αυταπάρνησης.

Το έπος είναι πρωτογενής συλλογική πράξη, από τη φύση του έργο λαού. Οι αφέντες του μεταμοντέρνου εξουσιασμού, απεχθάνονται το έπος, ακριβώς γιατί οργανώνει συνειδησιακά τα αξιακά φορτία που ανατρέπουν εκ βάθρων την δομική ανηθικότητα του πλανήτη-εμπόρευμα, δηλαδή την ιδιωτικότητα, την ιδιοτέλεια, τον επιβιωτισμό, την εμπορευματοποίηση…

Το Έπος του ‘40, από την αντεπίθεση της ξιφολόγχης μέχρι τη γυναικεία πανστρατιά για τη «ζεστή φανέλα του στρατιώτη», δεν ήταν ένας «εθνικιστικός παροξυσμός» αλλά η ένοπλη ειρήνη της πατριωτικής αυτοάμυνας. Αν υπερβείς τον πολιτικάντικο ιστορικισμό, θα συναντήσεις το βάθος της ανθρώπινης απλότητας, δηλαδή την εναντίωση στην κουλτούρα της τεχνητότητας όπου θεμελιώνεται η παρούσα πολιτισμική εγκληματικότητα.

Σαν απλοί τίμιοι άνθρωποι της κανονικής ζωής, βουληθήκαμε χωρίς διανοητισμούς και συν πλην, να πολεμήσουμε για ό,τι συνιστούσε την υλικότητα και το πνευματικό βάθος του συλλογικού μας εαυτού. Πόση διαστροφή ιδεολογικών διαθλάσεων μπορεί να απεμπολήσει αυτή τη φυσική τάξη της ζωής; Πόσος αισχρός συστημικός καιροσκοπισμός, μέσω της υποτίμησης του «Όχι», επιδιώκει να δώσουμε χαρούμενοι όλη τη γη και όλο το ύδωρ στη σημερινή απειλή εκ μέρους του νεοοθωμανισμού;

Το έπος το αποστρέφεται η συνταγογραφούμενη διανόηση των σύγχρονων ελίτ, γιατί αντιβαίνει στην κοινωνική μηχανική του απρόσωπου υπηκόου που απέχει από την ιστορία, βουλιαγμένος παρανοϊκά στην στενή καθημερινότητα του τηλεοπτικού ιδιωτικού του. Γι’ αυτούς, η πατρίδα είναι «χώρος θεσμικής διαχείρισης πληθυσμών», αλλά για τον έφεδρο ανθυπολοχαγό από την Αμοργό τη «γραμμή» την έδινε ο Ανδρέας Κάλβος – «Τα δειλά των εχθρών σας / πλήθη καταφρονήσατε. / Την κόμην πάντα ο θρίαμβος / στέφει των υπέρ πάτρης / κινδυνευόντων». Σε αντίθεση με τη μεταβλητότητα της ταξικής κατάστασης, η αντιιδεολογική σχέση με τη γενέθλια γη, εμπεριέχει το σταθερό υλικό της μεταβιβαζόμενης εμπειρίας και συνείδησης. Άρα, είναι η μέγιστη απτότητα, ο υπέρτατος «ορθός λόγος» μιας τελεσίδικης αφοσίωσης. Αλλά, βλέπεις, αυτού του τύπου η αφοσίωση είναι αντιεμπορευματική, και δεν τη μπορούν οι Μεγαλέμποροι των Πολυεθνικών!

Στην Πρεμετή και το Αργυρόκαστρο, ο ελληνικός λαός ανανέωσε την επική του αυτοσυνειδησία, όπως πράττει κάθε λαός με αξιοπρέπεια και λαχτάρα να τιμήσει το παρών του στον κόσμο. Να, αίφνης, ο μυθικός παλλαϊκός αγώνας των Βιετναμέζων ενάντια στον μεταφασιστικό ιμπεριαλισμό της αμερικανικής ψευδοελευθερίας.

Το «Όχι» του ελληνικού λαού, με όλο το συγκινησιακό φορτίο μιας παράδοσης που πρωτοέλαμψε στον πιο καίριο αγώνα του πολιτισμού ενάντια στα βαρβαρότητα, στον Μαραθώνα, θα απαντηθεί με μια άλλη επικότητα, εκείνη του Τσε με το «Πατρίδα ή Θάνατος».

Αν σε τυφλώνει η στρατιωτική στολή του «αστού βαθμοφόρου» Δαβάκη, είσαι απλά ένας μοιραίος ιδεοληπτικός….

***

Αυτό το ιστορικό «σενάριο» εκτυλίχθηκε στα βουνά της Αλβανίας τον Οκτώβριο του 1940, και αυτό το κοσμογονικό ηθικό και φιλοσοφικό του υπόβαθρο φοβούνται και ξορκίζουν οι διανοητικοί και πολιτικοί αχθοφόροι της γκλομπαλιστικής ισοπέδωσης. Απλώς, θέλουν έναν κόσμο γεμάτο περιχαρακωμένα ανθρωπάκια χωρίς ρίζες, ταυτότητα και πάθος για ένα ευ ζην πέραν της καταναλωτικής μιζέριας.

Η απαξίωση και ο υποβιβασμός του «Όχι», σηματοδοτεί την αισχρή σκοπιμότητα κατασκευής ενός «εξορθολογισμένου» λαουτζίκου που θα συναινεί σε κάθε περιφρόνηση του φρονήματος και της βούλησής του

Στους μαφιόζικους καιρούς της πολτοποιητικής «άυλης Οικονομίας», δεν γίνονται ανεκτές οι εθνοαναφορικές αντιστάσεις που νοηματοδοτούν το ανθρώπινο με διαχρονικές σημασίες ριζικών συλλογικών δεσμών. Δεν χαίρουν «εγκρίσεως» μπακάληδες και λογιστές και μικροϊδιοκτήτες που κάνουν την απόλυτη υπέρβαση πεθαίνοντας για μια ιδέα. Η φενακισμένη ιδεοληψία των «κοινωνικών ρόλων» υποκαθιστά την ανθρώπινη αμεσότητα που κρατά ζωντανή την ιστορία.

Η Κομμούνα του 1871, υψώθηκε σε «έφοδο στον ουρανό» μέσα από τα ερείπια μιας προδομένης πατρίδας. Στα βουνά της Αλβανίας, το πολεμικό πάθος πατρίδας γέννησε τα ένοπλα στελέχη που προεκτείνανε την πατριωτική αυτοάμυνα στην ΕΛΑΣίτικη θύελλα κατά του Ναζισμού. Κάθε «κοινωνική ουτοπία» χωρίς εθνοπολιτισμική ταυτοποίηση είναι ένα λεκτικό μετέωρο που συγκινεί παροδικά, καθώς είναι de facto συναρτημένο με την τρεπτότητα των κοινωνικών σχεσεων.

Το ‘40, με τον πιο ξαφνιαστικό αυθορμητισμό, ο ελληνικός λαός επαναχάραξε τον «ρουν της ιστορίας» με την απλότητα της ενδότατης πίστης στα χρέη που νομοθετεί η ίδια του η συλλογική ύπαρξη. Δεν χρειάστηκαν «μπροστάρηδες» είτε «σοφοί ερμηνευτές των γραφών», αλλά μόνο το άκουσμα της εισβολής, για να γίνει αυτόκλητος «στρατηλάτης» και ο έσχατος (τόσο άκριτα και ιδεολογίστικα συκοφαντημένος σήμερα) «νοικοκυραίος». Αναπαράγοντας τις φιλμικές γελοιογραφίες τύπου Πρέκας στο Ρούπελ, απλά πουλάς την ψυχή σου στον Μεφιστοφελή, αφού μέσω της ευτέλειας του εθνικιστικού θεάματος υιοθετείς την ασημαντοποίηση του εκ γενετής «εξημερωμένου» αντιήρωα.. Και είναι αυτός ο αντιήρωας, που θα απέχει από όλα, θα τα φοβάται όλα, θα τα προδίδει όλα.

Η «κριτική απομυθοποίηση» της ψυχικής και συνειδησιακής προϋπόθεσης των αντιστάσεων, είναι κρίσιμος όρος για τον παροπλισμό της κοινωνίας έναντι των ποικίλων επιδρομών της κοινωνικής εξουσίας. Η απαξίωση και ο υποβιβασμός του «Όχι», σηματοδοτεί την αισχρή σκοπιμότητα κατασκευής ενός «εξορθολογισμένου» λαουτζίκου που θα συναινεί σε κάθε περιφρόνηση του φρονήματος και της βούλησής του. Μέσα από τέτοιες αναθεωρήσεις, θα παγιωθεί η «δημοψηφισματική δημοκρατία» της νομότυπης συνεχούς «επανεξέτασης/διόρθωσης» της λαϊκής ετυμηγορίας.

***

Το φορτίο της παράδοσης ήταν μεγαλόπρεπα οδηγητικό, καθώς όταν έχεις συνείδηση της καταγωγής σου από ένα τσούρμο ερασιτέχνες ένοπλους πολεμισταράδες, και επανιδρύεσαι καθημερινά με το πνεύμα της κοινότητας που ορίζουν οι θρησκευτικές σου βιωματικές παραστάσεις – ε είναι πια αυτοματικός μονόδρομος η αυθόρμητη παλλαϊκή πατριωτική άμυνα.

Μισούν και αναθεωρούν το ‘21, γιατί τα θέλουν όλα να αρχίζουν από το κατασκευασμένο Ναυαρίνο. Μισούν το «Όχι» στην Αλβανία, γιατί μόνο χωρίς αυτό μπορούν να σκηνοθετήσουν «Συμμαχικό αντιολοκληρωτισμό», δηλαδή αφασιακή κοινωνία ευρωκαταναλωτών.

Η κλασική ριζοσπαστική σκέψη έχει αβάσιμα υποτιμήσει την ανατρεπτικότητα του συνειδησιακού παράγοντα όταν αυτός είναι σε ανταπόκριση με τις διαχρονικές ορίζουσες του προσανατολισμού του στον κόσμο.

***

Σαν εθνικό σύνολο, αμυνθήκαμε απέναντι στη βία του μουσολινικού φασισμού…σαν «εθνικό σύνολο», κι ας λειτουργούσαν οι εσωτερικοί διχασμοί και διαχωρισμοί, κι ας καταδείχθηκε η εγγενής αχρειότητα της ελίτ που βούτηξε τον αποθησαυρισμένο εθνικό πλούτο και την κοπάνησε για μέρη ασφαλή όταν κατέρρευσε το μέτωπο.

Σαν «εθνικό σύνολο», δηλαδή με την υπερκοινωνιολογική ομοψυχία που ενοφθαλμίζει στη συνείδηση η ιστορική συνύπαρξη και αμοιβαιότητα, η εμπειρία της καθημερινής «γειτονιάς», η κοινή κοινωνία στο ενδότατο διαχρονικό και αόρατο που συντάσσουν οι θεσμοί και τα έθιμα και οι παραδόσεις.

Η κακοποιούμενη κοινωνία της ΕΟΝ και της ιδεοληπτικής πλαστογράφησης του ιστορικού της γίγνεσθαι, ανέλαβε από μόνη της να αποκαταστήσει τις αλήθειες της. Και το ίδιο θα κάνει μερικούς μήνες μετά, πυροδοτώντας το δεύτερο Επος, αυτό της Εθνικής Αντίστασης. Χωρίς το πρώτο δεν θα υπήρχε το δεύτερο, γιατί η συνέχεια του προσδιοριστικού μας αντιστασιακού φρονήματος είναι που φιλοτεχνεί τις ενότητες των ξεχωριστών προσπαθειών μας.

***

Ήταν από τις κορυφαίες οριακές στιγμές, όπου «Μεγάλος πόνος είχε πέσει στην Ελλάδα. / Τόσα κορμιά ριγμένα στα σαγόνια της θάλασσας στα σαγόνια της γης / Tόσες ψυχές δοσμένες στις μυλόπετρες σαν το σιτάρι…», όπως εικονογραφεί ο Σεφέρης. Μα όχι «για ένα πουκάμισο αδειανό, για μιαν Ελένη», αλλά για το «γεμάτο» χειροπιαστό νόημα της συλλογικής πατριωτικής αντίστασης.

Χωρίς την Αλβανία, χωρίς την πιστοποίηση του αυτόνομου της συλλογικής μας οντότητας, δεν θα υπήρχε το Σκοπευτήρι, δεν θα αστραποβολούσε το έπος του Γοργοπόταμου

Η εθνική επικράτεια δεχόταν μια απρόκλητη θανάσιμη βία, το κράτος (η φασίζουσα κλίκα της 4ης Αυγούστου), υπό τις δεσμεύσεις της ελληνικής γεωπολιτικής διαλεκτικής και υπό την επίγνωση του «αντιστασιακού φρονήματος» του λαού, ψέλλισε «Όχι», κι ο ελληνικός λαός, σαν απλός πολίτης στα μετόπισθεν, σαν ένστολος προστάτης της εθνικής αξιοπρέπειας στο μέτωπο, με όλες του τις ιδιότητες, έδωσε στο μεταξικό «Όχι» την αυθεντική σημασία μιας αυτοθυσίας υπέρ Βωμών και Εστιών.

«Μικρός λαός και πολεμά δίχως σπαθιά και βόλια», κι αν αυτό δεν είναι ο ορισμός της επαναστατικής αξιοπρέπειας, τότε όλη μας η παιδεία είναι ένα εντυπωσιακό φούμαρο! Η πάλη για τα ριζικά είναι το διαρκές εκπαιδευτήριο της περηφάνιας με προοπτική. Χωρίς την Αλβανία, χωρίς την πιστοποίηση του αυτόνομου της συλλογικής μας οντότητας, δεν θα υπήρχε το Σκοπευτήρι, δεν θα αστραποβολούσε το έπος του Γοργοπόταμου. Αν είχε επικρατήσει ο πρόδρομος του σύγχρονου εθνομηδενισμού, ο Στίνας, θα είμαστε μια άμορφη πλέμπα που θα ζητιάνευε επιβίωση με «επαναστατικά κάλαντα».

***

Η λαϊκότητα του «Όχι», δεν είναι μια πολιτική αφήγηση και καθόλου δεν αφορά μια πολιτισμική μεταφυσική: είναι μια έμπρακτη συλλογική στάση, καθώς, στη «μικρά Ελλάδα» δεν λειτούργησε το πνεύμα του «πορκουά», κι ας ήταν ζώσα η εμπειρία ενός κυβερνητικού συστήματος βαθιά αντιλαϊκού και χυδαία αυταρχικού.

Ο λαός, λειτούργησε σαν «λαός», δηλαδή σαν υπερταξική πολιτισμική οντότητα, ακυρώνοντας τις ιδεοαλχημείες των σημερινών ιεροκηρύκων του εθνομηδενισμού. Το «Όχι» του ‘40, επικαιροποίησε τις ενδότατες αναγκαιότητες και ζυμώσεις που ταυτοποιούν, στην ίδια του τη συνείδηση, ένα λαό, και κατέδειξε το ψυχικό και ηθικό πρωτείο της πατριωτικής αυτοσυνειδησίας.

Στο περιβόητο «Ανοιχτό γράμμα προς το λαό της Ελλάδας», ο Νίκος Ζαχαριάδης θα γράψει: «Σήμερα, όλοι οι ‘Ελληνες, παλαίβουμε για τη λευτεριά, την τιμή, την εθνική μ α ς ανεξαρτησία. Η πάλη θα είναι πολύ δύσκολη και πολύ σκληρή. Μα ένα έ θ ν ο ς που θέλει να ζήσει, πρέπει να παλαίβει αψηφώντας τους κινδύνους και τις θυσίες».

***

Στο χιονισμένο ταμπούρι της Πίνδου, η εθνική ενότητα, δηλαδή η συναπόφαση του αμύνεσθαι περί πάτρης, αγνόησε με αιματηρό αριστοφανικό σαρκασμό τα επιστημονίστικα λεξοτσιρίδια του κάθε Α. Λιάκου, και επαναθεμελίωσε, μέσα στο μυθικό Αέρα! και στο συντριπτικά καθημερινοποιημένο Κορόιδο Μουσολίνι!, την θεμελιωτική αρχέγονη ανάγκη των ανθρώπων να συνυπάρχουν σε πολιτισμικά κελύφη έμπλεα ιερότητας, αξιακότητας, νοήματος. Μεταξικοί και ζαχαριαδικοί, κλεφτρόνια και δικηγόροι, πιτσιρικάδες και μεσήλικες, αυτοοργανώθηκαν σε μια πολεμική χορογραφία αυταπάρνησης. Και γιατί;

Μα γιατί ένιωθαν ο ένας υπεύθυνος για τον άλλο, και αυτή η αίσθηση μορφοποιούνταν στην κοινή γλώσσα, πίστη, βίωση παράδοσης, ηθική, τέχνη. Καμιά άλλη προσέγγιση, της κοινωνιολογίας, του όποιου υλιστικού περιβαλλοντισμού, των μαγικών ιστορικών αυτοματισμών, της ψυχανάλυσης, δε μπορεί να εξηγήσει αυτή τη μαζική αυτοπροσφορά όταν όλα γύρω καθιστούν προφανές ότι η μόνη θετική προσδοκία μπορεί να είναι ο θάνατος. Άλλωστε σε τούτη τη θετική προσδοκία, αποφορτισμένη από πατρίδες και ιδανικά, βασίζεται το δραστικό χειραγωγικό πρότυπο του καταναλωτισμού.

Κι αν στις «ταξικές θυσίες» μπορεί, έστω και με μακροανάλυση, να ανιχνευθεί βάσιμα η έννοια του συμφέροντος, εδώ, σε αυτούς τους επικούς εθνικούς αγώνες, μόνο η καθαρή αξιακή συγκίνηση ισχύει, μόνο ένα «ορμέμφυτο» πατριωτικής αυτοθυσίας. Κι επειδή αυτές οι μυστικιστικές οπτικές δεν έχουν βάση, μπορούμε, σωστά και εύκολα, να αναγνωρίσουμε εδώ την πολιτισμική ριζικότητα της βίωσης της πατρίδας.

***

Το ‘40, αν έχει μια πλατιά προέκταση, αυτή ήδη έχει προσδιοριστεί από τον προχώ φιλελευθερισμό του Δ. Σολωμού, που, ανατέμνοντας τον τραγικό ηρωισμό του Μεσολογγιού, εικονογραφεί το «αλωνάκι» ως συνεχώς διευρυνόμενο κύκλο που τελικά ταυτίζεται με την ανθρωπότητα. H άμυνα της πατρίδας με ένα υψηλό πάθος συλλογικής αυτοθυσίας είναι που συγκροτεί τον πυρήνα του «Όχι», και, έτσι, γίνεται η διδακτική σημειολογική συμπύκνωση του πάθους για την ταυτοποιημένη ελευθερία του ανθρώπου ως υποκειμένου του πολιτισμού.

Ήταν ένα «Όχι» καθόλου «αντιφασιστικό», όπως προπαγανδίζει ο σημερινός αντίφα εθνομηδενισμός. Δεν αφορούσε μια ιδεολογική αντιπαράθεση, αλλά μια συνείδηση πατριωτικής άμυνας. Καμιά λογική δημοκρατισμού δεν επενεργούσε, ήταν ένα «απολίτικο» «Όχι», εξαρχής φαντασιακά πανομοιότυπο έναντι κάθε εισβολέα. Απλά, κινδύνευε ο τόπος, κι άντε ρε παιδιά να βάλουμε ένα χεράκι να μην πέσουμε στα νύχια αυτών των αυθαίρετων κατά της μοίρας μας!

Η σημερινή «αντιφασιστικοποίηση» του εθνικού μας «Όχι», εξειδικεύει τις μεγάλες συστημικές στρατηγικές: αφενός της απεθνικοποίησης του ιστορικού αναστοχασμού, και αφετέρου του επανακαθορισμού της κοινωνικής συναίνεσης με βάση τα πολτοποιητικά προτάγματα της παγκοσμιοποιητικής νεοφιλελεύθερης ανασύνταξης του κοινωνικού.

***

Να γιατί, όλο το φάσμα της σημιτικής εκσυγχρονιστικής διανόησης, επιμένει στο να προκριθεί η «12η Οκτωβρίου, η Ημέρα της Απελευθέρωσης», ως νέα εθνική γιορτή! Διότι, με αυτό το σημειολογικό ορόσημο:

Θα μετατοπιστεί η ιστορική ουσία από την αντιστασιακή αυτοθυσία του πατριωτικού φρονήματος (δηλαδή η πρόταξη του θεμελιωτικού της εθνικής ιδιοπροσωπίας και συνείδησης) στο επινοημένο ιδεολόγημα του «καθολικού ευρωπαϊκού αντιφασιστικού ιδεώδους», σε μια κατασκευή που υπηρετεί τον απόλυτο παγκοσμιοποιητικό εκδυτικισμό της Ελλάδας ως αποικίας.

Μαζί με αυτό, θα επιβληθεί ο πλήρης υποβιβασμός της Ελλάδας, ως ιστορικού πεπρωμένου, σε απλή «ευρωπαϊκή περίπτωση», δηλαδή σε παρεπόμενο του «ευρωπαϊκού γίγνεσθαι».

Και τέλος, θα νομιμοποιηθεί τελεσίδικα, η υποκατάσταση των βαθύτερων αντιθέσεων και συγκρούσεων από την κουλτούρα του «δικαιωματικού δημοκρατισμού», από ένα εργαστηριακό φαντασιακό «διαρκούς πολέμου κατά του ολοκληρωτισμού» που απηχεί και οργανώνει ιδεολογικά την «ιστορικοπολιτισμική αριστεία του κόσμου των Αγορών»

Οι νεοαλχημιστές του «επιστημονισμού της αφήγησης», σχεδιάζουν και διακινούν μια καινούργια θεμελιώδη αφήγηση, με πυρήνα την κουλτούρα των καπιταλιστικών ολοκληρώσεων και την εκμηδένιση της εθνικής ταυτοποίησης. Παράλληλα, αφορίζουν το πρόταγμα της δίκαιης βίαιης αντίστασης, υπέρ ενός θεσμοκεντρικού ειρηνισμού της «δημοκρατικής διαπραγμάτευσης» και της «ευρωπαϊκής ιδέας των πολλαπλών επιέδων διαλόγου».

Η απόρριψη του «Όχι» εν ονόματι της «Απελευθέρωσης», είναι καίρια αντιδραστική τομή στην εθνομηδενιστική ανασκευή της εθνικής ταυτότητας προς ένα αποπροσωποιημένο «ευρωπαϊκό μέλλον» οργανικής αποικιοποίησης.

*Ο Νίκος Σταθόπουλος είναι φιλόλογος

https://edromos.gr/mia-fora-ki-enan-kairo-antichise-ena-ochi/

Άγιος Λογγίνος ο Εκατόνταρχος

 

Υἱὸν Θεοῦ λέγων σε Χριστὲ καὶ πάλιν, Λογγῖνος ὡς πρὶν τέμνεται τὸν αὐχένα. Ἕκτῃ καὶ δεκάτῃ Λογγῖνον ἄορ κατέπεφνεν.

Βιογραφία Ο Άγιος Λογγίνος ήταν Εκατόνταρχος υπό τις διαταγές του Ποντίου Πιλάτου, επί βασιλείας Τιβερίου Καίσαρος (14 - 37 μ.Χ.). Υπηρετούσε μαζί με τους στρατιώτες του κατά τα σωτήρια Πάθη του Κυρίου, παριστάμενος στην σταύρωση, την ταφή και τη σφράγιση του μνήματος. Όταν όμως αντελήφθη το σεισμό, είδε τις πέτρες να σχίζονται και να ανοίγονται τα μνήματα, πίστευσε ότι ο σταυρωθείς ήταν ο πραγματικός Υιός του Θεού. Παραιτήθηκε από το αξίωμά του και μαζί με άλλους δύο στρατιώτες του αναχώρησε για την πατρίδα του, προκειμένου να κηρύξει την Ανάσταση του Κυρίου. Την λιποταξία του κατήγγειλε ο Πιλάτος στον Τιβέριο, ο οποίος έστειλε απόσπασμα στρατιωτών για να τον θανατώσουν. Όταν το βρήκαν και του κοινοποίησαν την απόφαση του αυτοκράτορα, τους φιλοξένησε στην οικία του, προετοίμασε τον τάφο γι αυτόν και τους δυο πιστούς του στρατιώτες και αποκεφαλίσθηκε την επομένη.

Ἀπολυτίκιον  (Κατέβασμα) Ἦχος α’. Τοῦ λίθου σφραγισθέντος. Τὸν Ἥλιον τῆς δόξης Σταυρῶ προσηλωθέντα, καὶ τοὶς ἐν σκιᾷ τοῦ θανάτου ἐκλάμποντα ὡς εἶδες, ηὐνάσθης αὐτοῦ ταὶς ἀστραπαίς, καὶ ἤθλησας Λογγίνε εὐσεβῶς, διὰ τοῦτο νοσημάτων παντοδαπῶν, λυτρούσαι τοὺς ἐκβοώντας, δόξα τῷ δεδωκότι σοὶ ἰσχύν, δόξα τῷ σὲ στεφανώσαντι, δόξα τῷ ἐνεργούντι διὰ σου, πάσιν ἰάματα. Κοντάκιον Ἦχος δ’. Ἐπεφάνης σήμερον. Εὐφροσύvως γέγηθεν ἡ Ἐκκλησία, ἐν τῇ μνὴμη σήμεροv, τοῦ ἀοιδίμου ἀθλητοῦ, Λογγίvου ἀνακραυγάζουσα. Σὺ μου τὸ κράτος, Χριστὲ καὶ στερέωμα. Ὁ Οἶκος Τὸν οὐρανὸν σκότει πολλῷ, τὴν γῆν τε σειομένην, καὶ πέτρας ῥηγνυμένας, ναοῦ τε τὸ καταπέτασμα σχισθὲν εἰς δύο θεωρῶν ἐν τῷ θείῳ πάθει τοῦ Χριστοῦ ὁ ἀθλητής, Θεοῦ Υἱὸν αὐτὸν ἐγνώρισε, πάσχοντα τῇ οἰκείᾳ εὐσπλαγχνίᾳ, ἀπαθῆ δὲ ὄντα τῇ θεότητι καὶ δόξῃ, σὺν τῷ Πατρὶ καὶ Πνεύματι Ἁγίῳ συνέχοντα τὸ πᾶν καὶ διακρατοῦντα, ὡς Θεὸν ἀληθινὸν καὶ Βασιλέα· ὅθεν ἐν χαρᾷ Λογγῖνος ἀνακραυγάζει· Σύ μου τὸ κράτος Χριστὲ καὶ στερέωμα. http://www.saint.gr/index.aspx

Τι είναι οι Χαιρετισμοί της Παναγίας;

 Ο Ακάθιστος Ύμνος (Χαιρετισμοί) είναι ένα μεγάλο και σπουδαίο ποίημα, γραμμένο τον 6ο αιώνα μ.Χ., που μιλάει στην Παναγία και της λέει επαίνους, ευχαριστίες και προσευχές.

Μέσα υπάρχουν σε ποιητική μορφή, με πανέμορφα λόγια, όλες οι βασικές διδασκαλίες της Ορθοδοξίας για το Χριστό, την ενανθρώπισή του, το ρόλο της Παναγίας για τη σωτηρία

του ανθρώπου, την αγνότητα και την αγιότητά Της κ.λ.π., αλλά και για τον αγώνα του ανθρώπου για ένωση με το Θεό και τη βοήθεια που ζητάει από το Χριστό και την Παναγία γι’

αυτό τον αγώνα.

Ποιητής των Χαιρετισμών είναι μάλλον ο άγιος Ρωμανός ο Μελωδός, ένας από τους μεγαλύτερους ελληνόγλωσσους ποιητές όλων των εποχών. Το ποίημα είναι μελοποιημένο

(έχει μουσική) και ανήκει στο είδος κλασικής μουσικής του Βυζαντίου που λέγεται «κοντάκιο». Έχει 24 στροφές («οίκους»), που αρχίζουν, με τη σειρά, από τα 24 γράμματα της

αλφαβήτου.

Πολύ όμορφοι Χαιρετισμοί έχουν γραφτεί και για πολλούς άλλους αγίους, αλλά οι Χαιρετισμοί της Παναγίας είναι η βασική έμπνευση για όλους τους άλλους που έχουν γραφτεί

μετά.Panagia_36

Τον 7ο αιώνα, όταν ο λαός της Κωνσταντινούπολης σώθηκε από την επίθεση των Αβάρων μετά από παρέμβαση της Παναγίας, όλοι έψαλλαν στην Αγία Σοφία τον Ακάθιστο

Ύμνο όρθιοι (από εκεί και το όνομά του) και τότε μάλλον γράφτηκε το πασίγνωστο αρχικό τροπάριο «Τη Υπερμάχω Στρατηγώ».

Η Ορθόδοξη Εκκλησία ψάλλει τους Χαιρετισμούς κάθε Παρασκευή βράδυ, τις πρώτες 5 εβδομάδες της Μεγάλης Σαρακοστής. Για την ακρίβεια, κόβουμε τους Χαιρετισμούς

σε 4 κομμάτια (λέγονται «4 στάσεις» και λέμε από ένα κάθε Παρασκευή, ενώ την 5η Παρασκευή λέγεται ολόκληρο το έργο.

Τους Χαιρετισμούς τους απαγγέλλει με τη μουσική τους ο ιερέας. Πριν απ’ αυτό, οι ψάλτες έχουν ψάλει ένα άλλο περίφημο μουσικό και ποιητικό έργο, που λέγεται «κανόνας

των Χαιρετισμών» (οι κανόνες είναι ένα άλλο είδος βυζαντινής κλασικής μουσικής) και δημιουργός του είναι ένας ακόμη κορυφαίος ποιητής και μουσικός του Βυζαντίου, ο άγιος

Ιωσήφ ο Υμνογράφος.

Πολλοί ορθόδοξοι χριστιανοί μέσα στους αιώνες (και σήμερα) συνηθίζουν να διαβάζουν τους Χαιρετισμούς κάθε βράδυ, πριν κοιμηθούν, αντί για άλλη προσευχή. Από τις πολλές

φορές, συχνά τους μαθαίνουν απ’ έξω. Η συνήθεια αυτή είναι πολύ ωραία και σωστή, αφού οι ορθόδοξοι προτιμούμε να προσευχόμαστε με τις προσευχές της Εκκλησίας, παρά

με προσευχές που δημιουργούμε εκείνη τη στιγμή (αν και λέμε στο Θεό και τέτοιες, αυτοσχέδιες, προσευχές). Ένας λόγος είναι ότι έτσι ο νους μας ξεκουράζεται και μπορεί να

γίνει η προσευχή κυρίως με την καρδιά, δηλ. να στραφούμε ψυχικά προς το Θεό, χωρίς να απασχολούμαστε με το να φτιάξουμε εκείνη την ώρα τα λόγια που θα του πούμε. Και

φυσικά, όταν διαβάζουμε μια προσευχή από βιβλίο (π.χ. τους Χαιρετισμούς ή ένα παρακλητικό κανόνα), ξέρουμε τι ακριβώς θέλουμε να πούμε στην Παναγία, στο Θεό ή σε έναν

άγιο – κι εκείνος επίσης το ξέρει (ακόμα κι αν εμείς δεν ξέρουμε τι θέλουμε να του πούμε, εκείνος ξέρει τι υπάρχει στην καρδιά μας και, καθώς στρεφόμαστε προς αυτόν

πνευματικά μέσω της προσευχής που διαβάζουμε, είναι σα να του το λέμε).

Πηγή: xristianos.gr 

http://www.diakonima.gr/2014/03/07/τι-είναι-οι-χαιρετισμοί-της-παναγίας/

Το ΠΑΣΟΚ κατάντησε ΚΙΝ.ΑΛ . αλλά τα φαντάσματα έχουν ελευθέρας....

 Όσο δεν παρακολουθεις ειδήσεις τηλεοπτικές και διαβάζεις μόνο την εφημερίδα της επιλογή σου είσαι σε μια καλύτερη  ψυχική κατάσταση. Δεν είναι κακό να έχεις την ευκαιρία να διαμόρφωσης την δίκη σου άποψη. Θέλω να μιλήσω για τις δημοσκοπησεις . Μοιάζουν με τον covid 19 . Έχει διάρκεια ζωής τουλάχιστον 15 μέρες . Το ίδιο και η πλύση εγκεφάλου ώστε να ρωτήσουμε τον κόσμο. Η  

Αντιπολίτευση

 δεν έχει κανένα εσωκομματικό πρόβλημα απλός  κάνει πλάτες στην κυβέρνηση δια της απουσίας της .

Η ίδια ως κυβέρνηση υπηρέτησε την μυστική διπλωματία στα σκοπιά αλλά και στην κοινωνία . Εγκαινίασε την επιλογή προσώπων του παρελθόντος σε πολιτικές θέσεις του σήμερα . Η επιλογή προσώπων από την αυλή του σιμητη είναι κάτι που με ξεπερνάει. Ένα πρόσωπο που η Ελλάδα ακόμα δεν μπορεί να πάρει ανάσα από τις επιλογές του .

Το ΠΑΣΟΚ κατάντησε ΚΙΝ.ΑΛ . 

Παρακαλώ εξηγήστε μου .. είναι κάτι που δεν καταλαβαίνω ;

Είναι ντροπή για την πατρίδα να μην έχουμε εκλεγμένους βουλευτές σε θέσεις κλειδιά τόσο στο εσωτερικό όσο και στο εξωτερικό . 

Δίνω μεγάλη σημασία στον εκλεγμένο βουλευτή . Η Δημοκρατία χρειάζεται να λειτουργεί με λαό που παίρνει αποφάσεις.   

 

 

Η επικοινωνία με τα παιδιά μας Μοναχός Μωυσής Αγιορείτης (†)

 29 Σεπτεμβρίου 2020

Η επικοινωνία με τα παιδιά μας

Μοναχός Μωυσής Αγιορείτης (†)

Ν’ αφιερώνουμε αρκετό χρόνο στα παιδιά μας, να συζητούμε, ν’ αστειευόμαστε μαζί τους, ν’ αναπτύσσουμε διάλογο. Όταν σταματήσει ο διάλογος, τότε να φοβόμαστε. Για να υπάρχει διάλογος χρειάζεται απαραίτητα αγάπη, υπομονή, χρόνος, κατανόηση, καταδεκτικότητα. Αν το παιδί φοβάται, σκέφτεται πώς θα αντιμετωπίσει τον αδέκαστο κριτή πατέρα, ή την αυστηρή και παράξενη μητέρα, κλείνεται στον εαυτό του, θα προσπαθήσει να λύσει το πρόβλημά του με τους φίλους του, που δεν είναι πάντα οι καλύτεροι σύμβουλοι.

Αν δεν έχουμε την καλή αυτή επικοινωνία με τα παιδιά μας και δεν τους δώσουμε την άνεση να μας εκμυστηρευθούν τα μυστικά τους, τις αγωνίες τους, τις σκέψεις, τα σχέδια και τα όνειρά τους είναι σαν να τους κόβουμε τα φτερά και να τα φυλακίζουμε στο κλουβί.

Τα παιδιά πρέπει να τ’ ακούμε κιόλας. Τα παιδιά δεν είναι μόνο να τα διδάσκουμε, λέει ο Ντοστογιέφσκυ, αλλά και να διδαχθούμε αρκετά από αυτά και κυρίως την ακακία, τον αυθορμητισμό, τον ενθουσιασμό. Μη θέλουμε να τα κάνουμε ακριβή αντίγραφα του εαυτού μας. Να τα κάνουμε, μπορούν δεν μπορούν, αυτό που δεν μπορέσαμε να γίνουμε εμείς. Τα παιδιά δεν πρέπει να γίνουν προέκταση του εγώ μας. Να τα βοηθήσουμε στην κλήση τους. Να τα εμπιστευτούμε, να τους δώσουμε καλές βάσεις. Κυρίως στην υγιή θρησκευτική αγωγή κι όχι στη θρησκοληψία και τον φανατισμό.

Να μην τα πιέζουμε, να μην τα εξαναγκάζουμε εξουσιαστικά κι απειλητικά, γιατί αργά ή γρήγορα θ’ αντιδράσουν. Να τα εμπνέουμε πιο πολύ με το παράδειγμά μας παρά με τα λόγια μας. Δεν μπορεί όλη μέρα το ανδρόγυνο να καυγαδίζει και να θέλει τα παιδιά να είναι ήσυχα και ήρεμα. Οι συζυγικοί καυγάδες καταματώνουν τις παιδικές ψυχές. Κυρίως τα διαζύγια. Τα παιδιά γίνονται θλιμμένα, νευρικά, άτακτα, ανυπάκουα, με μαθησιακές δυσκολίες στο σχολείο. Ντρέπεται, κλαίει, θυμώνει, οργίζεται το παιδάκι όταν δεν βλέπει τους γονείς του μονιασμένους.

Η ορθή θρησκευτική αγωγή από νωρίς έχει μεγάλη σημασία. Η Εκκλησία πρέπει να παρουσιασθεί σαν το σπίτι του ουράνιου κοινού πατέρα μας κι όχι σαν κάτι ξένο, μακρυνό, μεγάλο και περίεργο. Να ερμηνεύσουμε στα παιδιά, αφού βέβαια γνωρίζουμε εμείς καλά πρώτα, τι περιμένει η Εκκλησία από εμάς. Ποιος είναι ο σκοπός και το νόημα της ζωής. Γιατί ήλθε ο Χριστός στη γη, γεννήθηκε, δίδαξε, θαυματούργησε, σταυρώθηκε, αναστήθηκε κι αναλήφθηκε, ώστε από μικρά να νοιώσουν με φιλότιμο και λαχτάρα τον πόθο του αγαθού, της αρετής, του καλού, του αγιασμού και της σωτηρίας.

Όλα με διάκριση, με τάξη, με σεβασμό, με ευγένεια. Να μη μπουχτίσουμε, να μη κουράσουμε και ζαλίσουμε τα παιδιά με πολλά και μεγάλα. Η υπερπροστατευτικότητα είναι κακή όσο και η αδιαφορία. Δεν θα τα έχουμε αλυσοδεμένα, φοβισμένα και κυνηγημένα τα παιδιά. Θα σεβόμαστε την ελευθερία τους. Δεν θα παρατηρούμε υπεράγαν αυστηρά συνέχεια, δεν θα τα βλέπουμε καχύποπτα, ως τηλεκατευθυνόμενα κι ανόητα.

Λέγει ένας σύγχρονος Γέροντας: «Η μεγάλη έγνοια μάς κάνει να είμεθα πολύ αυστηροί. Μας κάνει να είμεθα πάρα πολύ αυστηροί και πολλές φορές άτεγκτοι κι ανυποχώρητοι σε μερικά πράγματα. Πρέπει, αγαπητοί μου, να το χωνέψουμε ότι τα παιδιά, τα σύγχρονα παιδιά, δεν έχουν δύναμη να αντέχουν την αυστηρότητα, που αντέχατε σεις οι παλιότεροι. Αλλά πρέπει δια του διαλόγου και δια της πειθούς να τους λέμε το καλό και μετά δια προσευχής να αναπληρώνουμε. Γι’ αυτό μην ανησυχείτε· εσείς να προσεύχεσθε για τα παιδιά σας και μην έχετε άγχος» (αρχιμ. Εφραίμ Βατοπαιδινός).

Νομίζω πως δεν έχουμε αγαπήσει πολύ την προσευχή, δεν έχουμε πιστεύσει δυνατά στη δύναμή της. Θεωρούμε πιο ικανά τα δικά μας λόγια κι όχι τη θεία φώτιση. Πιστεύουμε στον εαυτό μας περισσότερο από τον Θεό.

Ήταν μία μητέρα, που αργούσαν τα παιδιά το βράδυ να γυρίσουν σπίτι, και την εύρισκαν γονατιστή στις εικόνες. Έτσι το σκέφτονταν πολύ να αργήσουν, γιατί καθυστερούσαν τη γονυκλισία της μητέρας τους.

Μια άλλη χήρα, μητέρα δύο παιδιών, φτωχή, καθάριζε σκάλες για να ζήσει, έγραφε στον Γέροντα Παΐσιο: «Γέροντα, να προσεύχεσθε για μένα, γιατί προσεύχομαι μόνο έξι ώρες την ημέρα!..». Προφανώς έλεγε την ευχή του Ιησού.

 

Από το βιβλίο: Μοναχού Μωυσέως Αγιορείτου, Οικογένεια, Γονείς και Παιδιά. Ιερά Μητρόπολις Αιτωλίας και Ακαρνανίας, Μεσολόγγι 2009, σελ.

https://www.koinoniaorthodoxias.org/orthodoxi-oikogeneia/η-επικοινωνία-με-τα-παιδιά-μας/

Η πίστη στην εποχή μας

 25 Ιουνίου 2020

Ο μαρτυρικός ιερέας π. Δημήτριος Μπεζάν

Ο πιστός, ταπεινός και σκληρά δοκιμασμένος πατήρ Δημήτριος Μπεζάν από το Χιρλάου της Ρουμανίας έζησε κατά τη διάρκεια του περασμένου αιώνα, 1909-1995.

Η θεία Πρόνοια τον ενίσχυσε και αντιμετώπισε τις απάνθρωπες συνθήκες της επί 24 χρόνια ταλαιπωρίας του σε διάφορες φυλακές, για την πίστη και αγάπη του στον Χριστό, με υπομονή, καρτερία, δοξολογία και ευχαριστία προς τον Θεό. Έζησε θαυμαστά γεγονότα, μέσα σε θλίψεις και δοκιμασίες, αλλά χαρούμενος.

Ως στρατιωτικός ιερέας στο ανατολικό μέτωπο, σε ηλικία 32 ετών, υπέφερε για 7 χρόνια ως αιχμάλωτος στα στρατόπεδα συγκεντρώσεως στη Ρωσία και Σιβηρία. Γλυτώνοντας, σαν από θαύμα, από την καταδίκη σε θάνατο, στάλθηκε στη Ρουμανία, όπου καταδικάστηκε ισόβια στις κομουνιστικές φυλακές της Ρουμανίας αλλά παρέμεινε μέχρι το 1964.

Μετά την απελευθέρωσή του διορίστηκε, με μεγάλη δυσκολία, σε μια μικρή ενορία στο χωριό Γκινδεοάνι του νομού Νεάμτζ, όπου με μεγάλο ζήλο εξυπηρετούσε τους πιστούς για πέντε περίπου χρόνια.

Η μεγάλη κοσμοσυρροή ενόχλησε τους άθεους διώκτες τω χριστιανών και τον οδήγησαν σε μια νέα δίκη όπου συνταξιοδοτήθηκε και εξορίστηκε σε κατ’ οίκον περιορισμό στο πατρικό του σπίτι στο Χιρλάου το 1970.

Με τέτοιες συνθήκες έζησε για είκοσι ακόμη χρόνια μέχρι το 1990, με φόβο και ταπεινώσεις από τους φύλακες. Δεν εlχε την άδεια να λειτουργήσει σαν ιερέας, ούτε και να κινηθεί ελεύθερος.

Εγκαταλειμμένος από τους συναδέλφους του, λογοκρινόμενος και υπό παρακολούθηση από τις αρχές, ο πατήρ Δημήτριος δεν απελπίστηκε ούτε στενοχωρήθηκε, αλλά τα δέχτηκε όλα με χαρά, σαν από το χέρι του Θεού, με υπομονή και ευχαριστία, σαν άλλος μικρός Ιώβ.

Οι μοναδικοί αληθινοί του φίλοι στα χρόνια αυτά ήταν οι πιστοί από τα γύρω χωριά και λίγοι ιερείς και μοναχοί, που τον αναζητούσαν με μεγάλη διακριτικότητα, για να τον συμβουλευθούν.

Στα τελευταία του χρόνια, αν και εlχε περισσότερη ελευθερία, ο π. Δημήτριος ήταν όλο και περισσότερο άρρωστος. Την ημέρα συμβούλευε και παρηγορούσε τους προσερχομένους πιστούς, ενώ την νύχτα προσευχόταν στο φως του κανδηλιού, στο ταπεινό σπιτάκι του και χαιρόταν κατά Χριστόν.

Το βράδυ της 27 Σεπτεμβρίου του 1995 παρέδωσε την ψυχή του στον Κύριο, τον οποίο τόσο πολύ αγάπησε και ομολόγησε με θάρρος ενώπιον των ανθρώπων.

 

Από το βιβλίο: π. Δημ. Μπεζάν, Η ΧΑΡΑ ΤΗΣ ΤΑΛΑΙΠΩΡΙΑΣ. Εκδόσεις “Ορθόδοξος Κυψέλη”, σελ. 5.

 https://www.koinoniaorthodoxias.org/i-pisti-stin-epoxi-mas/o-martyrikos-iereas-patir-dimitrios-bezan/

Η οίηση οδηγεί στην πλάνη Άγιος Ιγνάτιος Μπριαντσανίνωφ

 Η οίηση (κενοδοξία) είναι η βάση όπου στηρίζονται η πλάνη και η απώλεια. Αυτή ήταν η αιτία για την οποία έπαθαν μεγάλη συμφορά οι δύο έγκλειστοι όσιοι Ισαάκιος και Νικήτας της Λαύρας των Σπηλαίων του Κιέβου. Ο δαίμονας εμφανίστηκε στον πρώτο με τη μορφή του Χριστού και στον δεύτερο με τη μορφή αγγέλου.

Πόσο αληθινά είναι τα λόγια του αποστόλου Πέτρου, «Ο αντίπαλός σας ο διάβολος περιφέρεται σαν λιοντάρι που βρυχάται, ζητώντας κάποιον να καταβροχθίσει» (Α’ Πέτρ. 5:8)! Καταπίνει τους αδύναμους και τους πνευματικά νήπιους ανθρώπους. Δεν διστάζει να επιτεθεί ακόμα και σε μεγάλους αγωνιστές του Θεού, με την ελπίδα ότι θα τους πλανήσει και θα τους υποτάξει σε στιγμές ψυχικού νυσταγμού ή ελαττωμένης νήψεως.

Ο διάβολος θέλησε να πλανήσει και τον όσιο Συμεών τον Στυλίτη. Αυτόν τον όσιο επιχείρησε να τον αιχμαλωτίσει αιφνιδιαστικά και να τον κολάσει, στερώντας του τον χρόνο και τη δυνατότητα να αντιληφθεί την καλοσχεδιασμένη απάτη. Πήρε, λοιπόν, τη μορφή φωτεινού αγγέλου και εμφανίστηκε μ’ ένα άρμα και πύρινα άλογα στον Συμεών, που στεκόταν πάνω στον ψηλό στύλο του.

– Άκου, Συμεών, του είπε. Ο Θεός του ουρανού και της γης μ’ έστειλε σ’ εσένα, όπως βλέπεις, με το άρμα τούτο και τα άλογα, για να σε οδηγήσω στον ουρανό, όπως τον προφήτη Ηλία. Την αξίζεις αυτή την τιμή για την άγια ζωή σου. Ήρθε η ώρα να θερίσεις τους καρπούς των αγώνων σου και να δεχθείς το στεφάνι της δικαιοσύνης από τα χέρια του Κυρίου. Έλα χωρίς χρονοτριβή, δούλε του Κυρίου, να δεις και να προσκυνήσεις τον Πλάστη σου, που σ’ έφτιαξε σύμφωνα με την εικόνα Του. Σε περιμένουν άγγελοι, αρχάγγελοι, προφήτες, απόστολοι και μάρτυρες, που θέλουν να σε δουν.

Όσο ο διάβολος έλεγε αυτά τα λόγια και πολλά άλλα παρόμοια – γιατί είναι φλύαρος και μεγαλόστομος –, ο όσιος δεν καταλάβαινε πως είχε μπροστά του τον πονηρό. Κι αυτό γιατί τον χαρακτήριζαν μια ξεχωριστή απλότητα και μια τάση προς την απόλυτη υπακοή, όπως μπορεί εύκολα να διαπιστώσει ο αναγνώστης του βίου του. Ο Συμεών, αντί ν’ αποκριθεί στον μεταμορφωμένο διάβολο, απευθύνθηκε στον Θεό, λέγοντας:

– Κύριε, θέλεις πραγματικά να πάρεις εμένα, τον αμαρτωλό, στον ουρανό;

Και μ’ αυτά τα λόγια σήκωσε το πόδι του για να το βάλει στο άρμα, ενώ με το δεξί του χέρι έκανε τον σταυρό του. Την ίδια στιγμή, μπροστά στο σημείο του σταυρού, εξαφανίστηκαν και ο διάβολος και το άρμα και τα άλογα. Μετά το όραμα εκείνο, ο όσιος Συμεών φοβήθηκε ακόμα περισσότερο την οίηση – που ήταν κρυμμένη μέσα του, έστω και σε ελάχιστο βαθμό, και που παρά λίγο να τον κατέστρεφε – και βυθίστηκε στην ταπείνωση.

Αν οι άγιοι κινδύνευαν τόσο πολύ να πλανηθούν από τα πονηρά πνεύματα, τότε πόσο κινδυνεύουμε εμείς; Κι αν οι άγιοι δεν αντιλαμβάνονταν πάντοτε τους δαίμονες, που τους εμφανίζονταν σαν άγιοι ή και σαν τον ίδιο τον Χριστό, τότε πώς μπορούμε να διανοηθούμε εμείς ότι θα τους αντιληφθούμε, αν μας εμφανιστούν; Για ν’ αποφύγουμε κάθε κίνδυνο από τα πονηρά πνεύματα, ο καλύτερος τρόπος είναι ν’ αρνηθούμε εντελώς τα οράματα και κάθε επικοινωνία μαζί τους, αναγνωρίζοντας ότι δεν είμαστε ικανοί να αντιμετωπίσουμε σωστά τέτοιες καταστάσεις.

Οι ιεροί διδάσκαλοι του χριστιανικού ασκητισμού, έχοντας φωτιστεί και διδαχθεί από το Άγιο Πνεύμα, γνώριζαν την ευεργετική και σοφή αιτία για την οποία οι ψυχές των ανθρώπων, όσο βρίσκονται στη γη, είναι καλυμμένες με σώματα σαν με παραπετάσματα ή περιβλήματα. Έτσι, συμβουλεύουν τους ευσεβείς ασκητές να μην αποδέχονται κανένα όραμα, να μην εμπιστεύονται καμιά μορφή που θα εμφανιστεί τυχόν μπροστά τους ξαφνικά, να μην πιάνουν συζήτηση μ’ εκείνους που τους εμφανίζονται, και, κοντολογίς, να μην τους δίνουν καμιά σημασία.

Σε τέτοιες εμφανίσεις, μας παραγγέλλουν να περιφρουρούμε τον εαυτό μας με το σημείο του σταυρού και να κλείνουμε τα μάτια μας, έχοντας πλήρη συναίσθηση της αναξιότητας και ανικανότητάς μας για θέαση των αγίων αγγελικών πνευμάτων, και να παρακαλάμε τον Θεό να μας προστατεύει απ’ όλες τις παγίδες και τις πλάνες των πονηρών πνευμάτων, που τρέφουν μίσος αθεράπευτο και φθόνο φαρμακερό για τους ανθρώπους.

 

Από το βιβλίο: Αγίου Ιγνατίου Μπριαντσανίνωφ, Επισκόπου Καυκάσου και Μαύρης Θάλασσας, Έργα 5. Λόγος για τα πνεύματα – λόγος για τον θάνατο (απόσπασμα). Ιερά Μονή Παρακλήτου, Ωρωπός Αττικής 2014.

 https://www.koinoniaorthodoxias.org/pnemvatiki-zwi/i-oiisi-odigei-stin-plani/

Καστορίας Σεραφείμ: ''Δεν αφήσαμε τίποτα στον τόπο αυτόν''

 Επί τη συμπληρώσει 116 ετών από τον ηρωικό θάνατο του Παύλου Μελά, στο βυζαντινό παρεκκλήσιο των Παμμεγίστων Ταξιαρχών Μητροπόλεως τελέστηκε Αρχιερατική Θεία Λειτουργία προεξάρχοντος του Μητροπολίτου Καστορίας κ. Σεραφείμ.

Εντός του παρεκκλησίου βρίσκεται ο τάφος του πρωτομάρτυρος του Μακεδονικού Αγώνος καθώς και της γυναίκας του Ναταλίας. Έτσι, κάθε έτος τέτοια ημέρα, τελείται η Θεία Λειτουργία και στο τέλος επιμνημόσυνη δέηση.

Παρουσία των αρχόντων του τόπου και τηρουμένων των διατάξεων υγειονομικής ασφάλειας, ο Σεβασμιώτατος μίλησε καταλλήλως για τον Παύλο Μελά, λέγοντας :

«Το μήνυμα το οποίο παίρνουμε από την μαρτυρική μορφή του Παύλου Μελά, είναι ότι σήμερα πρέπει να έχουμε όραμα. Εάν στη ζωή μας δεν έχουμε όραμα, δεν μπορούμε να κάνουμε τίποτα… Εκείνοι οι οποίοι μας κάνουν τους φίλους, σιωπούν μπροστά σε αυτά τα οποία συμβαίνουν σήμερα στον τόπο μας, γιατί μας βλέπουν πάντοτε με το ασπράδι του ματιού τους και θέλουν να είμαστε στη διχόνοια. Ο ένας να κατατρώει τις σάρκες του άλλου.

Ο Παύλος Μελάς μάς λέει σήμερα να έχουμε όραμα όπως και αυτός είχε. Και όπως τα τελευταία του λόγια ήταν: "έκανα το χρέος μου προς την πατρίδα", έτσι να κάνουμε το δικό μας χρέος τις δύσκολες αυτές ώρες που διέρχεται η πατρίδα μας, αυτός ο αιματοβαμμένος τόπος και ιδιαίτερα, η ελληνικότατη Μακεδονία μας, αφού δεν αφήσαμε τίποτα όρθιο.

Δώσαμε και το όνομα, δώσαμε και την εθνότητα, δώσαμε και τη γλώσσα. Δεν αφήσαμε τίποτα στον τόπο αυτόν. Έτσι λοιπόν, χρειάζεται όραμα σήμερα, έστω κι αν είμαστε δυο, τρεις ή πέντε. Η μειοψηφία θα νικήσει!».

Στο τέλος, τελέστηκε τρισάγιο και στο κενοτάφιο που βρίσκεται στον αύλειο χώρο του παρεκκλησίου.

https://www.romfea.gr/epikairotita-xronika/39897-kastorias-serafeim-den-afisame-tipota-ston-topo-auton

Γέροντας Φιλόθεος Ζερβάκος: Ἡ ἀνατροφή τῶν παιδιῶν.

 Πάλι ἡ ἐτήσια μνήμη τῶν σοφοτάτων καί θεοκηρύκων πρωτοκορυφαίων Ἀποστόλων Πέτρου καί Παύλου μᾶς συνεκάλεσε στόν πάνσεπτο καί ἱερό αὐτό ναό. 

Βέβαια, ὅλοι ἐσεῖς πού συγκεντρωθήκατε ἐδῶ, τό κάνατε ἀπό σεβασμό καί εὐλάβεια πρός τούς ἁγίους Ἀποστόλους. 

Καί ἡ εὐλάβεια καί προθυμία πού δείχνετε εἶναι καλή καί ἐπαινετή, αὐτό ὅμως δέν εὐχαριστεῖ τόσο τούς ἁγίους Ἀποστόλους ὅσο τούς εὐχαριστεῖ τό νά εἴμαστε καλοί καί φρόνιμοι ἄνθρωποι καί νά...τηροῦμε τόν νόμο καί τίς ἐντολές τοῦ Κυρίου καί τίς διδασκαλίες τῶν ἁγίων Ἀποστόλων καί ἁγίων Πατέρων τῆς ἁγίας μας Ἐκκλησίας. 

Καί πῶς εἶναι δυνατόν ὁ ἄνθρωπος νά γίνει καλός καί φρόνιμος; Εἶναι δυνατόν ὅλοι οἱ ἄνθρωποι νά γίνουν καλοί καί φρόνιμοι; Περί αὐτοῦ θά μιλήσω σήμερα. 

Πολλοί ἰσχυρίζονται ὅτι εἶναι φυσικό στόν ἄνθρωπο νά γίνει καλός ἤ κακός, ἀλλά ἀπατῶνται, διότι τό νά πεῖ κανείς ὅτι τό κακό εἶναι φυσικό εἶναι βλασφημία κατά τοῦ ἴδιου τοῦ Θεοῦ. Ὅσα ἔπλασε ὁ Θεός εἶναι πολύ καλά. 

Ἡ ἀρετή εἶναι φυσικό στόν ἄνθρωπο· ἡ κακία εἶναι παρά φύση. Ὁ Θεός ἔπλασε τόν ἄνθρωπο κατ’ εἰκόνα καί ὁμοίωσή Του. 

Ὁ ἄνθρωπος λέγεται κατ’ εἰκόνα Θεοῦ κατά τήν ψυχή, τόν νοῦ, τόν λόγο, τή θέληση. 

Εἶναι ὁ Θεός ἀγαθός, μπορεῖ καί ὁ ἄνθρωπος, ἄν θέλει, κατά τό δυνατόν, νά γίνει ἀγαθός. Εἶναι ὁ Θεός πρᾶος, μπορεῖ καί ὁ ἄνθρωπος νά γίνει πρᾶος. 

Εἶναι ὁ Θεός ἐλεήμων καί εὔσπλαχνος, μπορεῖ καί ὁ ἄνθρωπος νά γίνει ἐλεήμων καί εὔσπλαχνος. 

Γιατί λοιπόν ὁ ἄνθρωπος, ἐνῷ εἶναι φυσική ἡ ἀρετή, ἐνῷ μπορεῖ νά γίνει καλός, δέν γίνεται; 

Ἡ αἰτία προέρχεται ἀπό τήν ἀμέλεια τῶν γονέων καί τή λίγη φροντίδα πού ἔχουν γιά τήν ἀνατροφή καί ἐκπαίδευση τῶν παιδιῶν τους. 

Ἄν οἱ γονεῖς παιδαγωγήσουν τά παιδιά τους μέ μεγάλη προσοχή καί ἐπιμέλεια, δέν μπορεῖ παρά νά γίνουν καλοί ἄνθρωποι. 

Πρέπει ὅμως κοντά στήν ἀνατροφή καί τήν παιδεία νά δείχνουν πρῶτα οἱ ἴδιοι τό δικό τους καλό παράδειγμα. 

Ἐκεῖνα δηλαδή πού συμβουλεύουν τά παιδιά τους νά τά κάνουν πρῶτα αὐτοί, διότι ἄν οἱ γονεῖς συμβουλεύουν τά παιδιά τους καί οἱ ἴδιοι δέν κάνουν αὐτά πού συμβουλεύουν, τά παιδιά τους δέν ὠφελοῦνται καθόλου. 

Εἶναι ἀδύνατο νά γίνουν τά παιδιά σας καλοί ἄνθρωποι ἄν ἐσεῖς οἱ γονεῖς δέν τούς δώσετε τό καλό παράδειγμα. 

Τό καλό δέντρο κάνει καλούς καρπούς καί οἱ καλοί γονεῖς κάνουν καλά παιδιά. 

Ἐκτός ἀπό τό καλό παράδειγμα, ἔχουν καθῆκον οἱ γονεῖς νά ἐκπαιδεύουν τά παιδιά τους ἀπό αὐτή ἀκόμη τή βρεφική ἡλικία. Νά τά διδάσκουν τόν φόβο τοῦ Θεοῦ, νά τούς κόβουν τίς κακές ὁρμές καί ἐλαττώματα πού παρουσιάζονται, νά μή τά κολακεύουν καί τούς κάνουν τά κακά θελήματα καί τίς ὀρέξεις. 

Στό ἄγραφο χαρτί ὅ,τι γράμματα γράψεις, θά μείνουν ἀνεξάλειπτα. 

Καί τό μικρό παιδί, ὅ,τι μάθει καί διδαχτεῖ ἀπό μικρό, αὐτό θά μείνει ἀνεξάλειπτο καί ὅταν γεράσει. Στή μικρή καί τρυφερή ἡλικία δίδαξε, νουθέτησε τό παιδί σου, ὥστε ὅταν γεράσει νά θυμᾶται τή διδασκαλία. 

Σ’ ἐκεῖνες τίς πράξεις πού συνήθισε κανείς ἀπό τήν παιδική ἡλικία, σ’ αὐτές εὐχαριστιέται καί ὅταν γεράσει, εἴτε καλές εἶναι εἴτε κακές. Μάλιστα ἡ κακία, ὅταν ἀπό μικρός συνηθίσει κανείς, ὅταν μεγαλώσει, τριπλασιάζεται. 

Ὅσοι λοιπόν θέλετε τά παιδιά σας νά γίνουν καλοί ἄνθρωποι καί νά εὐφρανθεῖτε μέ τήν πρόοδό τους, νά τά συνηθίσετε ἀπό μικρά στήν εὐσέβεια. 

Ἄν φροντίζετε μόνο πῶς νά πλουτίσετε τά παιδιά σας καί νά τούς ἀφήσετε κληρονομιά καί δέν φροντίζετε γιά τήν ἀνατροφή τους, κι ἐσεῖς εἶστε δυστυχεῖς καί τά παιδιά σας θά ἀποβοῦν μία μέρα δυστυχῆ καί ἐπιβλαβῆ στόν ἑαυτό τους καί στήν κοινωνία. 

***** 

Ἀπό παλιό χειρόγραφό του Γέροντα Φιλοθέου Ζερβάκου, πρό τοῦ 1930. 

Περιοδικό “Ὅσιος Φιλόθεός της Πάρου” 29, Ἔκδ. Ὀρθόδοξος Κυψέλη, σέλ. 37, ἄρθρο «Εἰς τήν ἑορτήν τῶν πρωτοκορυφαίων Ἀποστόλων Πέτρου καί Παύλου (Περί ἀνατροφῆς τῶν τέκνων)» (ἀποσπάσματα). 

Διασκευή γιά τήν Κ.Ο.

enromiosini.gr

http://www.orthodoxia-ellhnismos.gr/2020/10/blog-post_14.html

https://odysseiatv.blogspot.com/2020/10/blog-post_445.html

Π α ρ α σ τ ρ α τ ι ω τ ι κ έ ς οργανώσεις οι ΜΚΟ στήν Λέσβο; Αποκάλυψη – ‘Β Ο Μ Β Α’ από Γερμανίδα δημοσιογράφο: Όπλα, βαρόνοι και μπίζνες! Γιατί Ο.Η.Ε. και Ε.Ε. θέλουν κυριαρχικά δικαιώματα στα Ελληνικά νησιά;

 Αποκάλυψη – ‘βόμβα’ από τη Γερμανίδα καλλιτέχνιδα και δημοσιογράφο Ρεβέκκα Σόμερ, η οποία υποδύθηκε την εθελόντρια για δύο μήνες.

Η Ρεβέκκα Σόμερ είναι Γερμανίδα καλλιτέχνις και δημοσιογράφος. Έως το 2012 δούλεψε ως αντιπρόσωπος της κοινωνίας των πολιτών με ειδικό συμβουλευτικό χαρακτήρα στα Ενωμένα Εθνη στη Νέα Υόρκη και επίσης στη Γενεύη αναφορικά με τα ανθρώπινα δικαιώματα, τα αυτόχθονα έθνη (γηγενείς) και το Διεθνές Δίκαιο. Συνεργάστηκε στενά πάνω από μια δεκαετία με το Γραφείο του Ύπατου Αρμοστή για τα ανθρώπινα δικαιώματα και τον οργανισμό UNHCR για τους πρόσφυγες.

Επιστρέφοντας στη Γερμανία, άρχισε να βοηθά τους πρόσφυγες, αλλά κάποια στιγμή κατάλαβε, λόγω της εμπειρίας της και γνωρίζοντας πολύ καλά τι σημαίνει πρόσφυγας, πότε θα έπρεπε να χορηγείται άσυλο κ.λπ., ότι οι περισσότεροι από αυτούς που είχαν φθάσει στη Γερμανία δεν ήταν πρόσφυγες. Κατάλαβε ότι αυτό που άρχισε να συμβαίνει στην Ευρώπη ήταν εποικισμός.

Πέρασε τους τελευταίους μήνες στην Ελλάδα, στο νησί της Λέσβου. Για δύο μήνες υποκρίθηκε την «εθελόντρια» εντός της δομής της Μόριας, προκειμένου να ανακαλύψει περισσότερα για τη δράση των ΜΚΟ, ειδικά αυτών που προέρχονται από την πατρίδα της, τη Γερμανία. Ισχυρίζεται ότι λόγω καταγωγής και εμφάνισης ήταν εύκολο στους άλλους «εθελοντές» των ΜΚΟ να της ανοιχτούν και να της πουν πράγματα που δεν θα έλεγαν σε καμία περίπτωση σε κάποιους εκτός του «κύκλου» τους.

Όσα λέει πραγματικά σοκάρουν, αφού η εικόνα που περιγράφει απέχει παρασάγγας από αυτήν που παρουσιάζεται στους πολίτες. Όπλα και «βαρόνοι», που απειλούν τη ζωή πολιτών και ότι θα αποκαλύψουν τη δράση τους, δημιουργούν ένα ασφυκτικό πλαίσιο για τους κατοίκους της περιοχής. Παρεμβάσεις ξένων κρατών υπέρ ΜΚΟ, πολύ χρήμα που κυκλοφορεί και απατεωνιές του χειρίστου είδους στις πλάτες τόσο των μεταναστών όσο και των Ελλήνων. Μια αρρώστια που «χρόνισε» και πλέον δεν θεραπεύεται.

Όπως σημειώνει η Ρεββέκα Σόμερ, έφυγε από το νησί την ημέρα των συλλήψεων μελών των ΜΚΟ, αφού πρώτα είχε καταθέσει όσα είχε δει και είχε μάθει στις αρμόδιες Αρχές, διότι φοβήθηκε για τη ζωή της αλλά και την ασφάλεια του υλικού που είχε συγκεντρώσει. Και αυτό είναι ίσως ενδεικτικό των πρακτικών μαφίας που χαρακτηρίζουν τη δράση κάποιων τουλάχιστον εξ αυτών, οι οποίοι υποτίθεται ότι βρίσκονται στο νησί για να υπερασπισθούν ανθρωπιστικά ιδεώδη…

Τι είδατε στους δύο μήνες μέσα στη Μόρια;

Είδα πολλά και σοκαριστικά. Είδα τουλάχιστον τρία όπλα μέσα στη Μόρια, δύο από αυτά στρατιωτικά όπλα, είτε του Ελληνικού Στρατού είτε του τουρκικού, και ένα όπλο, είτε από το Πακιστάν είτε από το Αφγανιστάν, δηλαδή όπλα που χρησιμοποιούν οι Ταλιμπάν. Είδα ακόμη ότι πολλοί από αυτούς έχουν στην κατοχή τους μανσέτες. Μάλιστα κατέθεσα σχετικά.

Γνωρίζω ότι υπάρχουν αρκετοί εντός του καταυλισμού οι οποίοι έχουν δεσμούς με στρατιωτικές και παραστρατιωτικές οργανώσεις της Μ. Ανατολής.

Πολλοί από αυτούς δε δεν έχουν μόνον δεσμούς με τις οργανώσεις αυτές, αλλά ήταν οι ίδιοι μαχητές. Κατάλαβα, μιλώντας μαζί τους, ότι, παρά το γεγονός πως οι αιτήσεις τους ήταν σίγουρο ότι θα απορρίπτονταν, δεν ήταν διατεθειμένοι να επιστρέψουν. Και αυτό παρά το γεγονός ότι τους δίνονται τα κίνητρα από τον ΔΟΜ. Ηθελαν με κάθε κόστος και κάθε τρόπο να συνεχίσουν το ταξίδι τους προς την κεντρική Ευρώπη, και ειδικότερα τη Γερμανία και τη Σουηδία. Μου είπαν, επίσης, ότι ακόμη και αυτοί που απελαύνονται από την Ε.Ε. στις χώρες τους επιστρέφουν και δεύτερη, ενδεχομένως και τρίτη φορά.

Ισως, όμως, το πιο σοκαριστικό από όλα ήταν η βρομιά που κυριαρχούσε εντός του καταυλισμού και η οποία απεδείκνυε ότι όλα αυτά περί ΜΚΟ, που καθαρίζουν και φροντίζουν να επικρατούν καλές υγειονομικές συνθήκες, είναι απλώς στυγνή προπαγάνδα.

Θέλω να προσθέσω σε αυτό το σημείο ότι εξέχουσα θέση μέσα στον καταυλισμό κατέχουν οι μεταφραστές. Είναι οι ενδιάμεσοι μεταξύ των ΜΚΟ και των μεταναστών, αλλά και μεταξύ των ίδιων των ΜΚΟ, μια και δεν εμπιστεύονται η μία την άλλη. Τους εμπιστεύονται τυφλά τόσο οι μετανάστες όσο και οι ΜΚΟ.

Τι συμβαίνει με τις ΜΚΟ στο νησί;

Θα σας μιλήσω για κάτι που είδα. Ενας μετανάστης είχε ξεκινήσει ένα δικό του εγχείρημα, να μορφώσει παιδιά στον καταυλισμό. Το έκανε επειδή αγαπούσε τα παιδιά και ήθελε να τα βοηθήσει με απλά πράγματα. Ζητούσε κάτι από κάθε οργάνωση, χαρτί, στιλό, τίποτε όμως σοβαρό στην πραγματικότητα. Ουσιαστικά δεν λάμβανε καμία ή μικρή βοήθεια, αλλά πολλές ΜΚΟ στις ιστοσελίδες τους ανέβαζαν αποδείξεις από το έργο του, παρουσιάζοντάς το ως δικό τους, ζητώντας παράλληλα χρηματοδότηση. Οργανώσεις που δεν είχαν καν πατήσει στον καταυλισμό δήλωναν ότι βοηθούν στη μόρφωση των παιδιών και ζητούσαν λεφτά γι’ αυτό. Υπάρχουν μη καταγεγραμμένες ΜΚΟ που δεν δραστηριοποιούνται στον καταυλισμό, που δεν βρίσκονται καν στην Ελλάδα και μαζεύουν χρήματα για κάποιες άλλες ΜΚΟ στον καταυλισμό, δίνοντάς τους όμως ένα πολύ μικρό ποσοστό των χρημάτων που συγκεντρώνονται από τους δωρητές. Κανείς δεν ξέρει πόσα λεφτά παίρνουν και πού τελικά εν μέρει καταλήγουν. Υπάρχει ένα τεράστιο ζήτημα ακόμη και ξεπλύματος χρήματος.

Ο λόγος που έφυγα από το νησί είναι ότι έδωσα επωνύμως πληροφορίες στις αρμόδιες Αρχές. Υπάρχουν κάποιοι που είναι ιδιαίτερα επικίνδυνοι για όσους χαλούν τα σχέδιά τους. Κάποιοι «βαρόνοι» των ΜΚΟ έχουν δικούς τους στρατούς, έτσι τουλάχιστον ισχυρίζονται. «Εχω 200 Αραβες, έχω 200 Αφγανούς», και δεν είναι καν κάποια επίσημη, κάποια εγγεγραμμένη ΜΚΟ, αλλά πρόσωπα τα οποία όμως έχουν μεγάλη επιρροή. Και αυτοί οι άνθρωποι δεν διστάζουν να χρησιμοποιήσουν αυτή την επιρροή τους για να απειλήσουν όσους φέρνουν αντιρρήσεις σε αυτό που κάνουν.

Δεν είναι, όμως, μόνον αυτά. Υπάρχουν και «ειδικές κατηγορίες» ΜΚΟ, όπως, παραδείγματος χάριν, η «Μετάδραση», άμεσος συνεργάτης της Υπατης Αρμοστείας, που κάνει «ειδικά εγχειρήματα». Εχω παρατηρήσει ότι παίρνει τα «φιλέτα» του Μεταναστευτικού: ασυνόδευτους ανήλικους μετανάστες, γυναίκες που ταξιδεύουν μόνες. Γι’ αυτές τις κατηγορίες οι χρηματοδοτήσεις είναι πολύ μεγαλύτερες, παίζουν μπάλα σε ένα άλλο επίπεδο. Αυτά τα εξειδικευμένα προγράμματα έχουν εντελώς διαφορετικές υποδομές, αλλά και χρήματα.

Στη Γερμανία κάθε ασυνόδευτος ανήλικος κοστίζει μεταξύ 8.000-10.000 ευρώ τον μήνα, και φιλοξενούνται σε ξεχωριστές κατοικίες. Είναι το φιλέτο των χρημάτων. Δεν βγάζεις τόσο πολλά χρήματα όταν κάνεις μικρά πρότζεκτ, όπως, π.χ., να διασκεδάζεις μικρά παιδιά. Αυτοί είναι «επαγγελματίες», γνωρίζουν τι γίνεται στα κέντρα εξουσίας, έχουν προσβάσεις. Και λειτουργούν πολύ «προστατευτικά». Ακόμη και μια φωτογραφία να πάρεις από κάτι που δεν επιθυμούν, αμέσως πέφτουν πάνω σου τέσσερα πέντε μέλη τους. Αυτή είναι η δική μου εμπειρία. Δεν θέλουν καμία πληροφορία να βγαίνει προς τα έξω. Λειτουργούν ως «αστυνομία» για να προστατεύσουν τα συμφέροντά τους. Στόχος τους είναι να μην υπάρχει πληροφόρηση για το τι συμβαίνει.

Προσωπικά, δέχθηκα την επίθεσή τους επειδή τράβηξα μια φωτογραφία στο κτίριο όπου βρίσκονταν κάποιες γυναίκες που ταξιδεύουν μόνες τους. Εύσωμες γυναίκες, που μπορεί να είναι ήδη μητέρες αρκετών παιδιών, με εξτένσιον και μανικιούρ, προερχόμενες από τρεις μόνον φυλές…. Κάποιες από αυτές τις έβλεπα τη νύχτα με ψηλοτάκουνα και πολύ στενά φορέματα στους δρόμους της Μυτιλήνης. Και αναρωτιέμαι: «Γιατί αυτές χρειάζονται ειδική προστασία;» Την ίδια στιγμή γνώρισα γυναίκες που πραγματικά χρειάζονται προστασία. Δεν είναι προσωποποιημένη η διαδικασία, είναι μια βιομηχανία παραγωγής χρήματος.

Κατηγοριοποιούν, χωρίς να εξετάζουν κάθε περίπτωση. Πώς μπορεί και γιατί να γίνεται αυτό; Στην πράξη δεν είναι τίποτε άλλο παρά ένα εγχείρημα από το οποίο κάποιοι βγάζουν πολλά χρήματα. Είναι, όπως είπα, μια ολόκληρη βιομηχανία.

Δεν ενδιαφέρονται, πάντως, όλες οι ΜΚΟ μόνον για τα λεφτά. Κάποιες είναι απόλυτα ιδεολογικοποιημένες και για αυτόν τον λόγο πολύ επικίνδυνες. Εχουν στρατό μεταναστών που μπορούν να κινητοποιήσουν. Είναι επικίνδυνες για τη ζωή σου, ειδικά αφού εκπροσωπούν συμφέροντα οργανισμών, όπως η Ε.Ε., και κρατών, όπως η Γερμανία.

Έχουν οι ΜΚΟ επιρροή στο σύστημα της Ε.Ε. και του ΟΗΕ;

Φυσικά και έχουν. Πρώτα κοιτάς ποια οργάνωση είναι εγγεγραμμένη στον ΟΗΕ, ποια αντίστοιχα στην Ευρωπαϊκή Ενωση. Μετά, όμως, υπάρχουν πολλά ακόμη παρακλάδια κάτω από οργανώσεις «ομπρέλες». Στην πραγματικότητα, κάποιες ΜΚΟ, όπως η Sea Watch, αλλά και άλλες, είναι απλά παρακλάδια της γερμανικής κυβέρνησης. Οι πρώην κομμουνιστές της Ανατολικής Γερμανίας κατέλαβαν τις δομές της εξουσίας στη Γερμανία, το ίδιο όπως και στην Ελλάδα, και χρησιμοποιούν όλους αυτούς τους περίεργους τύπους. Η γερμανική κυβέρνηση υποστηρίζει οργανώσεις, όπως η Antifa, που είναι παραστρατιωτικές οργανώσεις, με σκοπό να επιβάλουν την πολιτική τους, και οι ΜΚΟ είναι απλά παρακλάδια τους.

Στην πραγματικότητα, δεν υπάρχουν πολλές ελληνικές ΜΚΟ, απλώς κάποιες ξένες ΜΚΟ «προσλαμβάνουν», π.χ., τους «Μιχάλη, Κώστα κ.λπ.» ως μπροστινούς. Αλλά η πραγματική δύναμη είναι σε άλλους από πίσω. Μπορεί ο «Μιχάλης» να βγάζει κάποια χρήματα, να αισθάνεται ότι κάνει κάτι, αλλά δεν συμμετέχει στις αποφάσεις. Με αυτόν τον τρόπο καταφέρνουν επίσης να εγγράφονται στις ελληνικές Αρχές. Αυτό φαίνεται και από το γεγονός ότι υπάρχουν παρεμβάσεις.

Εγραψα πρόσφατα για την παρέμβαση του Γερμανού πρέσβη στη Λέσβο υπέρ του πλοίου «Mare Liberum». Επικοινώνησα με την πρεσβεία και τους έδωσα την ερώτησή μου προς τον πρέσβη, η οποία ήταν: «Με ποιο δικαίωμα, με βάση ποιο πρωτόκολλο προχωρήσατε σε αυτή την κίνηση; Πιστεύετε ότι είναι δική σας η χώρα; Με ποιο δικαίωμα η Γερμανία παρεμβαίνει υπέρ ενός πλοίου που κάνει εχθρικές κινήσεις σε μια ξένη χώρα; Γιατί του επιτρέπει να φέρει τη γερμανική σημαία; Δεν μάθατε τίποτε από την Ιστορία; Πώς μπορείτε να παρεμβαίνετε με αυτό τον τρόπο σε ξένες χώρες; Εκτός εάν υπό τη σημαία της Ε.Ε. θεωρούν κάποιοι ότι είναι ελεύθεροι πια να εφαρμόσουν ξανά τις ίδιες πολιτικές».

Αφότου η ελληνική κυβέρνηση άλλαξε τη στάση της στο Αιγαίο και άρχισε να προστατεύει τα σύνορα, υπάρχει αυξανόμενη πίεση από την Ε.Ε. για να αλλάξει αυτό;

Μας λένε, τόσο στη Γερμανία όσο και στην Ελλάδα και στην Ιταλία και αλλού, ότι δεν μας επιτρέπεται πλέον να καθορίσουμε ποιον θέλουμε να υποδεχθούμε και ποιον όχι. Κάποια άλλη δύναμη -η Ε.Ε. εν προκειμένω- μας λέει τι πρέπει να κάνουμε. Χάνουμε την κυριαρχία μας, αναλαμβάνουν αυτοί να μας πουν πώς πρέπει να διαχειριστούμε τις χώρες μας. Το σίγουρο είναι ότι θέλουν «ανοιχτές πόρτες» για τη μετανάστευση, ανεξάρτητα εάν πρόκειται για πρόσφυγες ή μετανάστες. Υπάρχουν σχετικές συνθήκες, όπως αυτή του Μαρακές, που έρχεται ως φυσικό αποτέλεσμα διακηρύξεων, όπως αυτή της Νέας Υόρκης, που αντιμετωπίζονται ως «βίβλος». Μάλιστα, σιγά σιγά καταργούν τη διαφορά ανάμεσα στους πρόσφυγες και στους μετανάστες, καθιστώντας τη μετανάστευση «δικαίωμα». Το σύστημα δεν είναι ηλίθιο. Εχουν τεράστια think tanks, καθοδηγούν τα πάντα.

Ξέρουν πολύ καλά ότι η κουλτούρα της Ανατολής και της Αφρικής, ειδικά ο ισλαμικός κόσμος, δεν μας ταιριάζει. Φυτεύουν εποίκους στις πατρίδες μας, δημιουργώντας προβλήματα που θα καταλήξουν τελικά στη βία. Αλλά δεν τους νοιάζει. Θέλουν να μας αποσταθεροποιήσουν. Εχουν σχέδια. Και μόνον το όνομα «μετανάστευση αντικατάστασης» (replacement migration) είναι ενδεικτικό. Ισχυρίζονται ότι πρόκειται για οικονομική αντικατάσταση, αλλά αυτό δεν ισχύει. Θα ήθελα εδώ να θυμίσω τη μελέτη της Ε.Ε. (Resettlement Study) του 2010, που βρίσκει εφαρμογή στο Νέο Σχέδιο για τη Μετανάστευση και το Aσυλο, η οποία αναφέρει ότι μια χώρα, όπως η Ελλάδα, με πληθυσμό περίπου 11.000.000 είναι σε θέση να «φιλοξενήσει» πληθυσμό 120.000.000 ή και περισσότερους. Αυτό θα πρέπει να προβληματίσει.

«Η Ε.Ε. και ο ΟΗΕ θέλουν κυριαρχικά δικαιώματα στα νησιά»!

Τώρα στο Καρά Τεπέ τι συμβαίνει;

Λένε ψέματα στους ανθρώπους της Λέσβου. Τους λένε για κλειστό κέντρο, όταν κάτι τέτοιο δεν μπορεί να γίνει. Απαγορεύεται από τις συνθήκες, καθώς υπάρχουν τα δικαιώματα των μεταναστών. Δεν μπορείς να κρατήσεις κάποιον μετανάστη κλεισμένο μέσα σε μια δομή. Eτσι το μόνο που μπορεί να υπάρξει είναι ένας «ελεγχόμενος καταυλισμός». Eχουν δικαίωμα να φύγουν στις 8 το πρωί και να γυρίσουν στις 8 το βράδυ. Hμουν εκεί και το είδα. ΜΚΟ οργανώνουν λεωφορεία που φεύγουν κάθε μισή ώρα από το Καρά Τεπέ για τη Μυτιλήνη για να διασφαλιστεί η ροή τους.

Το Καρά Τεπέ, ή όπου γίνει ο νέος καταυλισμός, θα είναι απλά μια ενδιάμεση στάση για αυτούς που έρχονται. Αυτό που θέλει η Ε.Ε. είναι απλώς να καταγράφονται, να παίρνουν χαρτιά και να φεύγουν από εκεί, να πηγαίνουν στην ηπειρωτική χώρα. Μπορεί κάποιοι να μείνουν εκεί εγκλωβισμένοι, αλλά οι περισσότεροι θα φύγουν, θα πάνε στην ηπειρωτική χώρα και μετά θα διαμοιράζονται, θεωρητικά πάντα, στην υπόλοιπη Ευρώπη. Η Αριστερά στην Ε.Ε. αυτό ακριβώς θέλει: να κάνει σίγουρο ότι όποιος έρχεται παίρνει χαρτιά, καταγράφεται, μετά πηγαίνει στην ηπειρωτική χώρα και μετά σε άλλες χώρες.

Η Ε.Ε. θέλει, τελικά, κυριαρχικά δικαιώματα στα νησιά, θέλει να μπορεί να διαχειρίζεται εκεί τους μετανάστες.

Αυτή είναι η συζήτηση που γίνεται για μια πιλοτική συμμετοχή της Ε.Ε. στη διαχείριση της νέα δομής στη Λέσβο.

Δεν με εκπλήσσει. Αυτό που θέλουν τελικά είναι να δημιουργήσουν δομές οι οποίες θα είναι «περιοχή» της Ε.Ε. ή του ΟΗΕ, όπου το καθεστώς θα είναι σαν αυτό των πρεσβειών. Δεν θα επιτρέπεται να μπει η αστυνομία, ούτε καν να υπάρχει σημαία. Δεν ξέρω αν θα γίνει άμεσα, αλλά σίγουρα αυτός είναι ο τελικός τους στόχος. Γνωρίζω πώς λειτουργούν ο ΟΗΕ και η Ευρωπαϊκή Ενωση. Υπάρχουν έρευνες που έχουν χρηματοδοτηθεί από τον ΟΗΕ, έχουν γίνει από τον ΟΗΕ, σχετικά με τους πληθυσμούς των ευρωπαϊκών χωρών και πόσους μετανάστες μπορεί να πάρει κάθε χώρα. Τεράστιοι αριθμοί, εκατοντάδες εκατομμύρια. Αυτή είναι η βάση του τρόπου με τον οποίον δουλεύουν ως προς το Μεταναστευτικό: ο εποικισμός των χωρών μας.

Οταν η Πρόεδρος της Δημοκρατίας πήγε στη Λέσβο, στον Μόλυβο, συναντήθηκε με τις γυναίκες του Μολύβου. Μίλησε μαζί τους και συνεχώς τους έλεγε ότι πρέπει στο χωριό τους να αποδεχθούν ότι κάποιοι θα μείνουν, με βάση το ποσοστό των μεταναστών που βρίσκονται σε ολόκληρη τη χώρα. Δεν σας θυμίζει κάτι από τη μελέτη της Ε.Ε. του 2010;

«Η μετανάστευση είναι ένα τεράστιο οικονομικοπολιτικό σύμπλεγμα»

Ποιος κερδίζει από τη μετανάστευση;

Δεν μπορεί να είναι απλή αυτή η απάντηση. Η μετανάστευση δεν είναι απλώς μια τεράστια βιομηχανία. Είναι ένα τεράστιο οικονομικοπολιτικό σύμπλεγμα. Ακόμη και στη Λέσβο, δεν ξέρω πόσοι ζουν από αυτό πια. Είναι σαν χταπόδι, σαν καρκίνος που έχει τόσες μεταστάσεις, που δεν μπορεί να αντιμετωπιστεί.

Θα σας φέρω ένα παράδειγμα σε σχέση με τις τράπεζες. Οι μετανάστες στέλνουν λεφτά πίσω στις χώρες τους. Ξέρετε πόσα χρήματα βγάζουν οι τράπεζες από αυτό; Από προμήθειες; Από τη μετατροπή του συναλλάγματος; Και δεν είναι μόνον οι τράπεζες, είναι πάρα πολλοί τομείς, καθένας από τους οποίους έχει συμφέροντα, τα οποία όλα μαζί αποτελούν ένα τεράστιο πλέγμα συμφερόντων εις βάρος πάντα των γηγενών κατοίκων. Δεν είναι το πρόβλημα μόνον οι ίδιοι οι οργανισμοί, όπως ο ΟΗΕ, αλλά το σύστημα που υπάρχει πίσω από αυτούς. Ο ΟΗΕ είναι μια συνέλευση εθνών-κρατών. Ομως το «σύστημα του ΟΗΕ» είναι οι χρηματοπιστωτικοί όμιλοι, οι πολυεθνικές, οι ακαδημαϊκοί, τα ιδρύματα, π.χ., Ford, Heinrich Boell, Rockefeller, Open Society Foundations (Soros). Πολλά επιμέρους συστήματα που επιβάλλουν μέσω lobbying τα δικά τους συμφέροντα στη λειτουργία του οργανισμού.

Οι λαοί της Ευρώπης ανεχθήκαμε πάρα πολλά για πάρα πολύ καιρό! Είναι καιρός να δείξουμε στις ελίτ ότι δεν μπορούν να συνεχίσουν να παίζουν τα παιχνίδια τους και να ξετυλίγουν τα σκοτεινά σχέδιά τους πάνω στις πλάτες μας!

πηγή: Εφημερίδα «Δημοκρατία»

https://thesecretrealtruth.blogspot.com/2020/10/blog-post_476.html

https://odysseiatv.blogspot.com/2020/10/blog-post_303.html