Άγιος Θαλλέλαιος ο Ανάργυρος

Ἀκέστορι τμηθέντι τῷ Θαλλελαίῳ. Θεὸς βοτάνην πρὸς λύσιν πέμπει πάθους. Εἰκοστῇ Θαλλέλαιος τὴν κεφαλὴν ἀπεκάρθη.

Βιογραφία Ο Άγιος Μάρτυς Θαλλέλαιος καταγόταν από τον Λίβανο και έζησε κατά την εποχή του αυτοκράτορα Νουμεριανού (283-284 μ.Χ.). Ο πατέρας του ονομαζόταν Βερούκιος και η μητέρα του Ρωμυλία (κατ' άλλους Βερεκκόκιος και Ρομβυλιανή). Είχε σπουδάσει την ιατρική επιστήμη και προσέφερε πιο πάντες αφιλοκερδώς και με αγάπη τις ιατρικές του υπηρεσίες, γι' αυτό και εντάσσεται στην κατηγορία των γνωστών Αναργύρων. Για την πίστη του στον Χριστό τον συνέλαβαν οι ειδωλολάτρες στην Ανάζαρβο, πρωτεύουσα της δεύτερης επαρχίας της Κιλικίας, κρυμμένο μέσα στο δάσος και τον οδήγησαν στον άρχοντα Τιβεριανό. Εκείνος, επειδή ο Άγιος δεν πειθόταν να θυσιάσει στα είδωλα, πρόσταξε να του τρυπήσουν τους αστραγάλους και να τον κρεμάσουν με το κεφάλι προς τα κάτω. Τόση δε ήταν η υπομονή του Αγίου, την οποία επέδειξε κατά το φρικτό αυτό μαρτύριο, ώστε δύο από τους βασανιστές του στρατιώτες, ονόματι Αλέξανδρος και Αστέριος, πίστεψαν και αφού ομολόγησαν την πίστη τους στον Χριστό, αποκεφαλίσθηκαν. Κατόπιν ο Τιβεριανός πρόσταξε και έριξαν τον Άγιο στη θάλασσα να πνιγεί. Εκείνος όμως, δεν έπαθε τίποτε και βγήκε από την θάλασσα φορώντας ολόλευκη εσθήτα. Μετά από την θαυματουργική αυτή διάσωσή του τον έριξαν στο στάδιο να τον κατασπαράξουν πεινασμένα σαρκοβόρα θηρία. Όμως τα θηρία δεν τον πλησίασαν και έμεινε και πάλι αβλαβής. Έτσι ο Μάρτυς Θαλλέλαιος αποκεφαλίσθηκε διά ξίφους στην Έδεσσα των Αιγαίων, το φθινόπωρο του 284 μ.Χ. (κατά άλλους τον Μάιο του 289 μ.Χ.) και έλαβε τον αμάραντο στέφανο του μαρτυρίου. Η Σύναξή του ετελείτο στο μαρτύριό του, το οποίο βρισκόταν εντός του Ναού του Αγίου Αγαθονίκου. Πλην του ναΐσκου αυτού γνωρίζουμε και το ναό κοντά στο όρος του Αυξεντίου. Επ' ονόματι του Αγίου υπήρχε και μονή στην Παλαιστίνη, την οποία, κατά τη μαρτυρία του Προκοπίου, «ἀνανεώσατο» ο αυτοκράτορας Ιουστινιανός (527 - 565 μ.Χ.). Φαίνεται δε ότι ορισμένες μονές εόρταζαν τη μνήμη του Αγίου Θαλλελαίου στις 3 Σεπτεμβρίου, ενώ άλλοι και στις 23 Αυγούστου, ημέρα κατά την οποία ο Μάρτυς προσήχθη σε ανάκριση.

Ἀπολυτίκιον Ἦχος α’. Τῆς ἐρήμου πολίτης. Μαρτυρίου ἀνύσας τὸν ἀγῶνα Θαλλέλαιε, ἤσχυνας εἰδώλων τὴν πλάνην, τὴ γενναία ἀθλήσει σου· καὶ ὤφθης ἰαμάτων θησαυρός, παρέχων τᾶς ἰάσεις δωρεάν, τοὶς προστρέχουσιν ἐν πίστει τῷ σῷ ναῶ καὶ πόθω ἄνακραζουσι · δόξα τῷ δεδωκότι σοι ἰσχύν, δόξα τῷ σὲ θαυμαστώσαντι, δόξα τῷ ἐνεργούντι διὰ σοῦ, πάσιν ἰάματα. Ἕτερον Ἀπολυτίκιον Ἦχος δ’. Ὁ Μάρτυς σου Κύριε, ἐν τῇ ἀθλήσει αὐτοῦ, τὸ στέφος ἐκομίσατο τῆς ἀφθαρσίας, ἐκ σοῦ τοῦ Θεοῦ ἡμῶν· ἔχων γὰρ τὴν ἰσχύν σου, τοὺς τυράννους καθεῖλεν ἔθραυσε καὶ δαιμόνων τὰ ἀνίσχυρα θράση. Αὐτοῦ ταῖς ἱκεσίαις Χριστὲ ὁ Θεός, σῶσον τὰς ψυχὰς ἡμῶν. Ἕτερον Ἀπολυτίκιον Ἦχος γ'. Ἀθλοφόρε Ἅγιε καὶ ἰαματικὲ Θαλλέλαιε, πρέσβευε τῷ ἐλεήμονι Θεῷ, ἵνα πταισμάτων ἄφεσιν παράσχῃ ταῖς ψυχαῖς ἡμῶν. Κοντάκιον Ἦχος γ’. Ἡ Παρθένος σήμερον. Τῶν Μαρτύρων σύναθλος, ἀναδειχθεὶς καὶ ὁπλίτης, στρατιώτης ἄριστος, τοῦ Βασιλέως τῆς δόξης, γέγονας διὰ βασάνων καὶ τιμωρίας, ἔπαρσιν εἰδωλολατρῶν καταπατήσας, διὰ τοῦτο τὴν σεπτήν σου, ὑμνοῦμεν μνήμην σοφὲ Θαλλέλαιε. Κάθισμα Ἦχος δ'. Ὁ ὑψωθεὶς ἐν τῷ Σταυρῷ. Φωτοειδὴς ἀναδειχθεὶς ἀθλοφόρος, τῆς ἀθεΐας σκοτασμὸν ἀπεκρούσω, καὶ πρὸς ποινὰς καὶ θάνατον ἐχώρησας· ὅθεν διανύσας σου τοὺς γενναίους ἀγῶνας, μέγιστον ἀντέλαβες, κληρουχίαν καὶ δόξαν, τὴν μηδαμῶς γενναῖε ἀθλητά, παρερχομένην, Θαλλέλαιε ἔνδοξε. Ὁ Οἶκος Τὸν εἰς βάθη κακίας κατολισθήσαντα, τὸν ποικίλαις ἡδοναῖς καταχρασθέντα, καὶ ἐν τάφῳ δεινῆς ρᾳθυμίας κατακείμενον, ἔγειρόν με Ἅγιε τῇ ἐπιστασίᾳ σου, ἀναπτέρωσό μου τὸν νοῦν πρὸς τὴν θείαν ἀγάπησιν· σοὶ δίδου μοι λόγον, ἵνα κατ᾿ ἀξίαν ὑμνήσω τῶν σῶν θαυμάτων τὴν ἄβυσσον· ἐὰν γάρ μοι δῷς λόγον, κολληθήτω ἡ γλῶσσα μου τῷ λάρυγγί μου, ἐαν μὴ σοῦ μνησθῶ καὶ πόθῳ ἀναβοήσω· Διὰ τοῦτο τὴν σεπτήν σου ὑμνοῦμεν μνήμην σοφὲ Θαλλέλαιε. Μεγαλυνάριον Ἔλαιον βλυστάνων διηνεκῶς, θείων ἰαμάτων, ὡς τῆς χάριτος ἰατρός, ψυχῶν καὶ σωμάτων, τὰ πάθη θεραπεύεις, Θαλλέλαιε θεόφρον, τῶν προσιόντων σοι. Ἕτερον Μεγαλυνάριον Μάρτυρα Θαλλέλαιον ἰατρόν, Κῦρον Ἰωάννην, Παντελεήμονα καὶ Σαμψών, Ἑρμόλαον, Διομήδην, σὺν Τρύφωνι, Ἀνικήτῳ, καὶ Μώκιον αἰνοῦμεν, τοὺς Ἀναργύρους νῦν. Ἕτερον Μεγαλυνάριον Τὴν τριπλῆν Δυάδα τῶν ἰατρῶν, Ἀναργύρων θείων, τοὺς Κοσμᾶν καὶ Δαμιανόν, Ἰουλιανόν τε, σὺν Λεοντίῳ, Ἀνθίμῳ, Εὐπρέπιόν τε ἅμα, ὕμνοις τιμήσωμεν.

Άγιος Θαλλέλαιος ο Ανάργυρος

Ημερομηνία εορτής:	20/05/2020
Τύπος εορτής:	Σταθερή. Εορτάζει στις 20 Μαΐου εκάστου έτους.
Ιερά Λείψανα:	Αποτμήματα του Ιερού Λειψάνου του Αγίου βρίσκονται στις Μονές Διονυσίου και Κωνσταμονίτου Αγίου Όρους.
Άγιοι που εορτάζουν: Αγιος Θαλλελαιος Ο Αναργυρος (; - 284)

Αναπάντητα ερωτηματικά για τις εκλογές στην Ελλάδα .

Μα πως πολιτεύονται σήμερα στην Ελλάδα ;  Το σύνταγμα είναι ξεκάθαρο .
Το ερώτημα όμως παραμένει. Είναι ζήτημα μεγάλο; NAI!

O πολιτευτής  πρέπει να έχει οντότητα και κύρος  μέσα από την εργασία του  . Έργο που δεν  θα αμφισβητείτε. Ο πολιτευτής με την εκλογή πρέπει να παίρνει θέση στα δημόσια θέματα , να μην εξαφανίζεται .
Ο πολιτευτής που δεν εκλέγεται με ψήφο δεν μπορεί να έχει ανώτερη θέση από τον εκλεγόμενο με ψήφο. Γιατί;  Από σεβασμό στην απόφαση  του λαού της Δημοκρατίας .
Είναι νόμιμη η χειραγώγηση του ελληνικού λαού; Δεν ξέρω , ρωτάω... Το σύνταγμα τι λέει επ αυτού;
Δεν είναι κακό ένας άνθρωπος να έχει ερωτήσεις άσχημο είναι όταν δεν έχει απαντήσεις.
Πολιτευτής για την βουλή στην Ευρώπη ποια είναι τα κριτήρια; Έχουμε δικαίωμα να ξέρουμε ως ψηφοφόροι να γνωρίζουμε με τι ασχολούνται οι εκεί Ελληνες εκλεγμένοι;
Η Δημοκρατία έχει ερωτήσεις και θέλει απαντήσεις. Αλίμονο αν οι δημοκρατία δεν απαντά στα ερωτήματα.
    

Η υπερβολική έκθεση στην δημοσιότητα έχει σημασία για πολιτική καριέρα ;   Ασφαλώς!

Ελλάδα είναι μόνο η Αθήνα ; NAI!

Άνθρωποι  από την επαρχεία πολιτεύονται στην Αθήνα  ; NAI!  Γιατί;

Στην υπόλοιπη  Ευρώπη έχουμε περιστατικά που να μοιάζουν με την ελληνική πολιτική κατάσταση κυρίως ως προς την εκλογική διαδικασία  ; 
Ο Βρετανικός λαός δέχεται την ίδια υποτίμηση από την κυβέρνηση του ;

Οι εκλογές στην Ελλάδα πρέπει να είναι δημοκρατικές ως προς τον τρόπο που οι πολίτες καλούνται να εκλέξουν ένα πολιτικό.




 

Τα συστημικά αίτια της κρίσης του κορωνοϊού και το ιστορικό δίλημμα για την ανθρωπότητα

Η πελώρια και πρωτοφανής κρίση της πανδημίας λόγω του κορωνοϊού, τέτοια που δεν υπήρξε άλλη στην ιστορία της ανθρωπότητας, σε έκταση, διάδοση και κίνδυνο για την ίδια τη συνέχιση του ανθρώπινου γένους, προβλέπεται να έχει –και ήδη έχει– συγκλονιστικές συνέπειες για ολόκληρο τον πλανήτη, όχι μόνο σε σχέση με τη ζωή και την υγεία των εκατομμυρίων άμεσων θυμάτων του, αλλά και την οικονομική ζωή των ίδιων αλλά και των πολλαπλάσιων έμμεσων θυμάτων του που κινδυνεύουν με οικονομική καταστροφή, χωρίς βέβαια να προσμετρήσουμε τις ψυχολογικές και άλλες συνέπειες. Το κρίσιμο επομένως ερώτημα που ανακύπτει για το ίδιο το μέλλον του ανθρώπινου γένους είναι αυτό στο οποίο βέβαια οι «συστημικές αναλύσεις» των επίσημων ΜΜΕ δεν μπορούν ν’ απαντήσουν. Και αυτό γιατί περιορίζονται, σαν τους νεκροθάφτες, να μετρούν νεκρούς και το πολύ ν’ αναφέρουν και κάποιες μελέτες τεχνοκρατών για τα τεχνικά αίτια της κρίσης και τις προβλέψεις, αλλά ποτέ για τα συστημικά αίτια της κρίσης, δηλαδή: γιατί προέκυψε η κρίση στην ιστορική αυτή συγκυρία; Ήταν τυχαίο γεγονός ή μήπως ήταν μια κρίση που περίμενε να ξεσπάσει, εάν βέβαια ξεπεράσουμε τις ανόητες συνωμοσιολογικές θεωρίες κάθε είδους που βρίθουν στις μέρες μας;

Ανεξάρτητα, επομένως, από τις επιμέρους αιτίες της εμφάνισης του κορωνοϊού, το κρίσιμο ερώτημα για εμάς δεν είναι οι αιτίες του, ακόμη και αν παράχθηκε σε κάποιο εργαστήριο (πράγμα όχι και τόσο περίεργο!), αλλά το πώς εξηγείται η μαζική εξάπλωσή του, γεγονός που αναφέρεται στη συστημική διάστασή του. Το γιατί δηλαδή η παγκόσμια αυτή πανδημία πήρε έκταση που καμία άλλη πανδημία στην ανθρώπινη Ιστορία δεν είχε πάρει, παρά την τεράστια μυθολογία που αναπτύσσεται συστηματικά και αναπαράγεται από πτωχούς τω πνεύματι ότι π.χ. και η εποχική γρίπη περίπου ίδιες συνέπειες έχει! Και αυτό, διότι βέβαια εάν τα αίτια της μαζικής εξάπλωσής του είναι συστημικά, όπως θα προσπαθήσουμε να δείξουμε, τότε είναι θέμα χρόνου να εμφανιστεί ο επόμενος ιός, ακόμη και αν ξεπεράσουμε τον σημερινό, με πολύ βαριές συνέπειες.

Οι βασικοί θεσμοί αυτού του νέου παγκοσμιοποιημένου συστήματος, όπως ο ΠΟΕ (Παγκόσμιος Οργανισμός Εμπορίου), η ΕΕ, η αμερικανική ΝAFTA και άλλοι διηπειρωτικοί θεσμοί και συμφωνίες για την απρόσκοπτη λειτουργία των «απελευθερωμένων αγορών» και μερικών δεκάδων Πολυεθνικών που τις ελέγχουν, μετέφεραν σε χρόνο ρεκόρ το κέντρο της πανδημίας από τη μακρινή Κίνα σε όλη τη Δυτική Ευρώπη και κατόπιν στις ΗΠΑ, προκαλώντας μια πρωτοφανή διασπορά τόσο χρονικά όσο και χωροταξικά, δηλ. γεωγραφικά, ακριβώς δηλαδή σε εκείνες τις αναπτυγμένες χώρες που αποτελούν τα κέντρα της παγκοσμιοποιημένης οικονομίας και είναι περισσότερο ενσωματωμένες στη Νέα Διεθνή Τάξη της. Έτσι, ένας ιός που κανονικά θα έπρεπε να αφορά μόνο μια επαρχία της Κίνας και ούτε καν ολόκληρη την Κίνα, μετατράπηκε ταχύτατα σε παγκόσμια πανδημία.[i] Είναι, δηλαδή, το επιβεβλημένο από τις Πολυεθνικές άνοιγμα και απελευθέρωση των αγορών για ανθρώπους και εμπορεύματα (αυτό που συνοπτικά ονομάζουμε «Παγκοσμιοποίηση») που αποτελεί το κύριο συστημικό αίτιο της κρίσης, το οποίο σε συνδυασμό με την τεράστια αύξηση της ουσιαστικά ανεξέλεγκτης κίνησης επιβατών και εμπορευμάτων, οδήγησε στη σημερινή κρίση και θα οδηγήσει αναπόφευκτα και σε πολλές κρίσεις στο μέλλον.

Από την άλλη μεριά, κατά ένα όχι περίεργο τρόπο, οι περιφερειακές χώρες όπως η Ελλάδα και οι χώρες της Ανατολικής Ευρώπης ή του Τρίτου κόσμου, δεν πλήγηκαν πολύ, όντας χώρες με μικρότερη συγκέντρωση στην οικονομία και στο βαθμό διεθνοποίησής τους (το οποίο μπορεί να εξηγηθεί και από τον μικρότερο αριθμό διεθνών αεροπορικών συνδέσεων που έχουν αυτές οι χώρες), πέρα από το ζήτημα της μεγαλύτερης αραιοκατοίκησης των ανθρώπων γενικά στις χώρες αυτές.

Φυσικά, η άθλια «Αριστερά» που είναι πλήρως ενσωματωμένη στη ΝΔΤ της νεοφιλελεύθερης παγκοσμιοποίησης και αγωνίστηκε με νύχια και με δόντια κατά του Brexit, εκπροσωπούμενη επάξια από τη δήθεν προοδευτική εφημερίδα Guardian, δεν δίστασε να υποστηρίξει ότι «η Ελλάδα ανακτά το κύρος της και δεν είναι πλέον το «μαύρο πρόβατο»» μετά από τις καλές επιδόσεις της στην καταπολέμηση του κορωνοϊού. Η αιτία, κατά την γκεμπελική εφημερίδα της «προοδευτικής Αριστεράς», δεν είναι βέβαια ο χαμηλός βαθμός παγκοσμιοποίησης της οικονομίας που αναφέραμε παραπάνω, αλλά απλώς οι συνετές πολιτικές του Μητσοτάκη στη καταπολέμηση του ιού! Ομολογημένα, ο Γκέμπελς θα έβγαζε το καπέλο του στους «αριστερούς» αυτούς γκεμπελίσκους…

Ακόμα, βασικής σημασίας ζήτημα τόσο στη διασπορά του ιού όσο και στις εκατόμβες των θυμάτων, είναι τα απογυμνωμένα, αν όχι διαλυμένα, εθνικά συστήματα υγείας σε όλες τις χώρες λόγω της νεοφιλελεύθερης παγκοσμιοποίησης, η οποία επέβαλλε ως γνωστόν δραστική υποβάθμιση της χρηματοδότησής τους και την εισαγωγή ιδιωτικοοικονομικών κριτηρίων στη λειτουργία τους, ακόμα και στο κορυφαίο εθνικό σύστημα υγείας της Βρετανίας. Από την άλλη μεριά, συστήματα υγείας που ιστορικά θεμελιώθηκαν πάνω στην ευρεία πρωτοβάθμια Υγεία, διάχυτη σε όλον τον λαό, λόγω του σοσιαλιστικού συστήματός τους στο παρελθόν, όπως η Ρωσία και η Κούβα (σήμερα ακόμα), συνολικά μπόρεσαν να ανταποκριθούν καλύτερα, στηριζόμενες στη συλλογική προσπάθεια των πολιτών και όχι στον ατομικισμό της «αγοράς», στήνοντας νοσοκομεία σε χρόνο ρεκόρ, παράγοντας υγειονομικό υλικό κ.λπ. αλλά και βοηθώντας τις δυτικές χώρες, κυρίως την Ιταλία και τις ΗΠΑ με πολύ σημαντική βοήθεια, παρ’ όλη την εχθρότητα της Υπερεθνικής Ελίτ προς τις χώρες αυτές.

Τα παραπάνω δείχνουν τη θεμελιακή σημασία της οικονομικής αυτοδυναμίας κάθε χώρας–λαού στο να ανταπεξέλθει σε δύσκολες συνθήκες, έχοντας τη δική του εθνική παραγωγή σε τρόφιμα, τεχνολογία, μηχανήματα, εργαλεία, υλικά κ.λπ., αλλά και διατηρώντας τον δημόσιο χαρακτήρα των βασικών τομέων της οικονομίας, έτσι που να μην εξαρτάται για βασικά αγαθά από τις «αγορές» και τις πολυεθνικές, οι οποίες προηγουμένως είχαν καταστρέψει την όποια αυτοδυναμία είχε πριν. Αυτό, προϋποτιθεμένου βέβαια ότι κάθε λαός θα ελέγχει τα σύνορά του τόσο όσον αφορά την είσοδο προϊόντων όσο και ανθρώπων.

Επομένως, μέσα σε αυτές τις συνθήκες, το βασικό μέτρο σε κάθε περίπτωση παρέμενε η καραντίνα των πληθυσμών, εφόσον καμιά κυβέρνηση δεν μπορούσε να ρισκάρει την κατάρρευση των νοσοκομείων που δεν θα άντεχαν την ταυτόχρονη διαχείριση πολλαπλών κρουσμάτων (όπως συνέβη δραματικά κυρίως στην Ιταλία αλλά και τη Γαλλία, Ισπανία, ακόμη και τις ΗΠΑ, την πιο αναπτυγμένη καπιταλιστική χώρα). Τα ίδια μέτρα πάρθηκαν και στην Πατρίδα μας, όπου η Ευρωκατοχική κυβέρνηση της ΝΔ προχώρησε (και ορθώς) σε μέτρα πλήρους καραντίνας μπροστά σε μια ενδεχόμενη κατάρρευση του κατεστραμμένου ΕΣΥ από τις προηγούμενες Ευρωκατοχικές κυβερνήσεις.

Οι παγκόσμιες συνέπειες από την πρωτοφανή πανδημία θα είναι καταστροφικές όχι μόνο σε ανθρώπινες ζωές, αλλά και οικονομικές, και ήδη διαφαίνονται με την προβλεπόμενη μεγαλύτερη ύφεση στην ανθρώπινη Ιστορία, η οποία εκτιμάται ότι μπορεί να είναι μεγαλύτερη και από τη μεγαλύτερη καπιταλιστική κρίση στην Ιστορία, την Ύφεση του 1929. Οι πολιτικές συνέπειες μπορεί να είναι ακόμη μεγαλύτερες όταν γίνει φανερό ότι το τελικό αποτέλεσμα της κρίσης θα είναι η μεγαλύτερη συγκέντρωση οικονομικής και πολιτικής δύναμης που έχει συμβεί στην ανθρώπινη Ιστορία, σε μια χούφτα πολυεθνικές και αντίστοιχα πολιτικούς. Ακόμη και προοδευτικά καθεστώτα που μπορούσαν να στηρίζονται στην παράγωγη πετρελαίου, όπως η Βενεζουέλα και το Ιράν, είναι πολύ πιθανό σύντομα να καταρρεύσουν σαν συνέπεια του εξευτελισμού της τιμής του πετρελαίου, όταν η παγκόσμια παράγωγη πέφτει αλματωδώς λόγω της αναπτυσσόμενης μαζικής ανεργίας και υποαπασχόλησης.

Αυτό θα σημάνει ακόμα μεγαλύτερη καταστροφή, εξαθλίωση και εξάρτηση δισεκατομμυρίων ανθρώπων σε όλο τον πλανήτη από ένα παγκοσμιοποιημένο σύστημα και μια εξουσία που θα ελέγχουν σε ολοένα και μεγαλύτερο βαθμό τις ζωές μας: οικονομικά, πολιτικά, τεχνολογικά και πολιτιστικά-διανοητικά. Ο ολοκληρωτισμός της Νέας Διεθνούς Τάξης της Νεοφιλελεύθερης Παγκοσμιοποίησης[ii] ανατέλλει, αφού θα έχουμε ακόμα μεγαλύτερη εξάρτηση και κατάρρευση των εθνών-κρατών και των οικονομιών τους από το παγκοσμιοποιημένο οικονομικό και πολιτικό σύστημα της Υπερεθνικής Ελίτ, με «δημοκρατικό μανδύα», καθώς τυπικά θα συνεχίζουν να υπάρχουν κυβερνήσεις, κοινοβούλια κ.λπ. Αυτό κάνει επιτακτικότερη από ποτέ την ανάγκη να συνειδητοποιήσουν έγκαιρα οι λαοί το είδος του συστήματος στο οποίο ζούμε και ότι το μόνο που παράγει είναι τεράστια δεινά –πρωτοφανή- για το σύνολο της ανθρωπότητας.

Όλα επομένως θα κριθούν από την Κοινωνική Πάλη που διεξάγεται αυτή τη στιγμή τόσο σε εθνικό όσο και σε παγκόσμιο επίπεδο. Οι λαοί έχουν τη λύση στα χέρια τους: να παλέψουν για την Εθνική και Οικονομική κυριαρχία τους, (όπως έκανε την ιστορική αρχή ο Βρετανικός λαός με το σπουδαίο Brexit). Έτσι, οι λαοί μπορούν να προχωρήσουν στη κατάργηση των θεσμών της Παγκοσμιοποίησης (τις ανοικτές και ελεύθερες αγορές που επιβάλλουν την παντοδυναμία των πολυεθνικών), κάνοντας τη μετάβαση από τη Νέα Διεθνή Τάξη (ΝΔΤ) της νεοφιλελεύθερης παγκοσμιοποίησης στη δημιουργία μιας δημοκρατικής κοινότητας κυριάρχων εθνών-κρατών, όπου οι λαοί στο μέλλον θ’ αποφασίσουν εάν θέλουν ατομικό ή συλλογικό έλεγχο της οικονομίας και της κοινωνίας γενικότερα.

Με άλλα λόγια, το ιστορικό δίλημμα για την ανθρωπότητα τη στιγμή αυτή είναι ή να συνεχίσει την καταστροφική πορεία στην οποία μας οδήγησε η Νέα Διεθνής Τάξη της νεοφιλελεύθερης παγκοσμιοποίησης ή η σημερινή παγκόσμια κρίση ν’ αποτελέσει αφορμή για να κτιστεί ένας νέος κόσμος, όχι βέβαια από την ευτελισμένη και πλήρως ενσωματωμένη στη ΝΔΤ «Αριστερά» τύπου ΣΥΡΙΖΑ, Podemos, Σάντερς και Τσόμσκι, που απλά επιδιώκουν μια βελτιωμένη εκδοχή της ΝΔΤ, με τα ψίχουλα που θα τους πετά η Υπερεθνική Ελίτ, ούτε φυσικά από τη δήθεν «αναρχική» αριστερά, που είναι επίσης πλήρως ενσωματωμένη στο σύστημα, συνήθως παίζοντας τον ρόλο του «μπαμπούλα» των αστών ή απλώς αμπελοφιλοσοφώντας. Ο νέος κόσμος πρέπει και μπορεί να κτιστεί από τα κινήματα για την εθνική και κοινωνική κυριαρχία και απελευθέρωση που φουντώνουν σε όλο τον κόσμο σήμερα και είναι σίγουρο ότι θ’ ανδρωθούν μόλις γίνει γνωστό το τεράστιο έγκλημα της ΝΔΤ που, βασικά, με τον κορωνοϊό, κτυπά, όπως μπορεί να δειχθεί, κυρίως τα ασθενέστερα κοινωνικά στρώματα, δηλ. τη μεγάλη πλειοψηφία του παγκόσμιου πληθυσμού…

ΜΕΚΕΑ – ΜΕΤΩΠΟ ΓΙΑ ΤΗΝ ΚΟΙΝΩΝΙΚΗ ΚΑΙ ΕΘΝΙΚΗ ΑΠΕΛΕΥΘΕΡΩΣΗ – 7/5/2020



[i] Βλ. εκτενές άρθρο υπό δημοσίευση για το θέμα του Τάκη Φωτοπούλου στο διεθνές περιοδικό The International Journal of Inclusive Democracy.

[ii] Βλ. την ελληνική έκδοση του τελευταίου βιβλίου του Τάκη Φωτόπουλου «Η Νέα Διεθνής Τάξη εν δράσει» που αναμένεται να εκδοθεί από τις Εκδόσεις Κουκκίδα το Φθινόπωρο του 2020.
https://www.mekea.org/Ανακοίνωση-ΜΕΚΕΑ-Τα-συστημικά-αίτια-τ/

Ο δημόσιος λόγος .

Έχουμε δικαίωμα να εκφράζουμε ελεύθερα την άποψη μας ;
Το μεγάλο θέμα είναι όταν εκφραζόμαστε δημόσια, Ανάλογα την  αναγνωρισιμότητα  τόσο δυνατή και η άποψη μας .
 Το Ερώτημα είναι αν δημόσια έχουμε το δικαίωμα να εκφράζουμε την άποψη μας.  Αν το έχουμε το έχουμε όλοι;
Με ποιο τρόπο εκφράζουμε την άποψη μας δημόσια;
   
Έχουμε επίγνωση του βαθμού απορροφήσεως από την κοινή γνώμη. 

Ο Δημόσιος λόγος είναι μεγάλη ευθύνη.

Νομίζω όμως ότι ο δημόσιος λόγος έχει προβλήματα τα οποία αν δεν διορθωθούν θα δημιουργουνται σκόπιμα ψεύτικες ειδήσεις .

Αν θέλουμε λοιπόν να είμαστε σοβαρή χώρα πρέπει αυτό να το προσέξουμε.



   

Είναι η Ελλάδα στην Ευρώπη;

Τώρα που στα Μ.Μ.Ε παίζουν με λέξεις τύπου εκλογές, ο ελληνικός λαός πως πρέπει να το  δεχτεί ; ως συχνή εορτή της δημοκρατίας  ;
Απ τις χώρες της Ευρώπης που μας συγκρίνουν ποια έχει τέτοια ζητήματα με την πρώτη δύσκολη κατάσταση που μπορεί να συμβεί στην χώρα;
Πόσο ποια να κάνουμε υπομονή σε μια χώρα με συνεχόμενη πολιτική αστάθεια; Ακόμα και η αναφορά σε πρόωρες εκλογές τι δηλώνει;
Εξευτελισμός και διασυρμό της ψήφου του ελληνικού λαού  . Είμαστε μια χώρα που δεν κάνει δημοψήφισμα αλλά εκλογές κάνει όποτε θέλει.
Ποιος πολιτικός θα έκανε άλλωστε εκλογές εν μέσω πανδημίας ;

Αν λοιπόν πάμε σε εκλογές ο ελληνικός λαός μέσα από την προπαγάνδα που δυστυχώς κάνουν τα Μ.Μ.Ε θα είναι  έτοιμος  για τα δύσκολα.

Δεν  έχει ευθύνη  ο ελληνικός λαός για τα Μ.Μ.Ε που έχει αλλά  το κράτος που τα  αφήνει σε επιπόλαια ενημέρωση. Άλλο ενημέρωση και άλλο ψυχαγωγία,
Στην ψυχαγωγία είμαστε Ευρώπη και στην ενημέρωση είμαστε  ΜΑΚΑΡΙ ΝΑ ΗΞΕΡΑ ..       

Η Ελλάδα βρίσκεται σε δύσκολη περίοδο οι εκλογές θα δηλώσουν αστάθεια . Εγώ έτσι θα εκλάβω τις εκλογές αν συμβούν.

Άμεση ενεργοποίηση κονδυλίων στον πρωτογενή τομέα παραγωγής. Η καινοτομίες είναι κάτι όμορφο άλλα η Ελλάδα αυτή την στιγμή δεν είναι Γαλλία.
Σοβαρή ενίσχυση στον Αγροτικό και κτηνοτροφικό τομέα. Μεγάλη ενίσχυση μεγάλο κέρδος για την χώρα.

Δυναμικές πρωτοβουλίες από αρμόδιους υπουργούς για τα προϊόντα που εξάγουμε...

 Σοβαρή ενημέρωση τώρα.
   

Το δικαίωμα στην ενημέρωση...

Όσοι εύκολα φυλακίζουν την συνείδηση τους  ελεύθερα θα ζουν. Όσοι δημόσια εξευτελίζουν τον εαυτό τους ελεύθερα θα ζουν. Όποιος έχει άποψη θα στιγματιζεται από την αιώνια απαξίωση της ελεύθερης γνώμης. Όποιος έχει επιχειρήματα και δεν μπορούμε να κάνουμε αλλιώς θα τον  βγάζουμε στην δημοσιότητα  μέχρι να " κουραση"  τον κόσμο.
Όταν λαός δεν έχει να φάει τον κάνουμε ότι θέλουμε..
Ο Δημοσιογραφος πρέπει να γράφει ότι βλέπει και ακούει χωρίς φόβο και πάθος . Χωρίς να βάζει την προσωπική του άποψη. Έτσι θα γίνει λειτούργημα η δουλειά του.
Χάνουν την δουλειά τους δημοσιογραφοι επειδή κάνουν την δουλειά τους και την κρατάνε άλλοι που δεν την κάνουν .
Έχουμε και άλλους ειδικών σκοπών και ειδικών περιόδων που εμφανίζονται και εξαφανιζονται..
Πριν λοιπόν λογοκρίνει κάτι η πολιτεία τι ποιο όμορφο από το να ενημερώνεται η κοινή γνώμη;

Έχουμε την δημοσιογραφια της Γαλλιας ;
Έχουμε την δημοσιογραφια της Μ. βρετανιας ;

Το Ελληνο-Ιταλικό σύμφωνο φιλίας Βενιζέλου – Μουσολίνι και το Δωδεκανησιακό Ζήτημα (1928)

Μια από τις βασικότερες προτεραιότητες της Ελληνικής εξωτερικής πολιτικής μετά την ανάληψη της εξουσίας από τον Ελευθέριο Βενιζέλο το 1928 ήταν η συνεννόηση με την Φασιστική Ιταλία του Μουσολίνι. Από την πρώτη στιγμή που ανέλαβε Πρωθυπουργός, ο Βενιζέλος ενθάρρυνε τον υπουργό εξωτερικών και στενό του συνεργάτη Ανδρέα Μιχαλακόπουλο να λύσει τις όποιες διαφορές υπήρχαν με την Ιταλία και να υπογραφεί σύμφωνο με ειρηνικό περιεχόμενο. Η πολιτική αυτή δεν άρχισε να τελεσφορήσει και τον Σεπτέμβριο του 1928 ο ίδιος ο Βενιζέλος μετέβη στην Ρώμη και συναντήθηκε με τον Μουσολίνι στις 23 Σεπτεμβρίου.

Το σύμφωνο φιλίας που υπογράφτηκε προέβλεπε αμοιβαία διατήρηση των συνόρων που είχαν επιβληθεί από τις Διεθνείς Συνθήκες, το δεύτερο άρθρο προέβλεπε ουδετερότητα των συμβαλλόμενων αν επιτεθεί τρίτο κράτος και το τρίτο άρθρο προέβλεπε αμοιβαία βοήθεια σε περίπτωση απειλής της ασφάλειας και των υψηλών συμφερόντων των δύο συμβαλλόμενων. Τέλος προβλεπόταν ότι σε περίπτωση αμοιβαίας διένεξης οι δύο Χώρες θα κατέφευγαν σε διεθνή διαιτησία. Ο Μουσολίνι στις επαφές του με τον Βενιζέλο τόνισε ότι σκόπευε να βοηθήσει στην εξομάλυνση των ελληνο-τουρκικών σχέσεων, ενώ υπογράμμισε πως θα βοηθούσε την Ελλάδα έναντι οποιασδήποτε επιβουλής που θα προερχόταν από την Γιουγκοσλαβία. Μάλιστα πρότεινε να δώσει οικειοθελώς και χωρίς αντιστάθμισμα έγγραφη εγγύηση για την ακεραιότητα της Θεσσαλονίκης έναντι της Γιουγκοσλαβίας.

Οι Ιταλοί και ο Μουσολίνι προσωπικά επεδίωκαν μια συνεννόηση με την Ελλάδα στην βάση της κύκλωσης της Γιουγκοσλαβίας και αυτό γιατί είχαν συνοριακές προστριβές. Η Ελλάδα επίσης είχε προβλήματα με την Γιουγκοσλαβία που απόρρεαν από τις συμφωνίες που είχαν γίνει επί της δικτατορίας του Παγκάλου και προέβλεπαν ελευθερη χρήση του λιμανιού της Θεσσαλονίκης. Το μεγάλο αγκάθι όμως των ελληνο-Ιταλικών σχέσεων ήταν το θέμα των Δωδεκανήσων και της Ιταλικής Κατοχής τους. Υπενθυμίζουμε ότι κατά την διάρκεια του Μεσοπολέμου οι Ιταλοί Φασίστες έκαναν συστηματικές προσπάθειες να εκλατινίσουν τον πληθυσμό των Δωδεκανήσων, επιμένοντας σε θέματα εκπαίδευσης, γλώσσας και θρησκείας, με πολύ πενιχρά αποτελέσματα. Οι Ιταλοί λοιπόν, φοβούνταν πως έστω και την τελευταία στιγμή ο Βενιζέλος θα έθετε θέμα για τα Δωδεκάνησα και την κακή μεταχείριση των γηγενών και την εργώδη προσπάθεια Ιταλοποίησης τους που κατέβαλλε το Ιταλικό Φασιστικό Καθεστώς. Ο Βενιζέλος στις μέρες που βρέθηκε στην Ιταλία επιβεβαίωσε σε όλους τους τόνους ότι δεν θα έθετε το παραμικρό ζήτημα στους Ιταλούς σχετικά με τα Ελληνικά νησιά. Και δεν στάθηκε μόνο στις ανεπίσημες διαβεβαιώσεις σε διπλωματικό επίπεδο προς τους Ιταλούς.

Συγκεκριμένα σε συνέντευξη του στους πέντε ανταποκριτές και τους συντάκτες Ελληνικών εφημερίδων που βρίσκονταν στην Ιταλία για να καλύψουν την υπογραφή του Συμφώνου, ο Βενιζέλος απάντησε για τα Δωδεκάνησα. Συγκεκριμένα ρωτήθηκε από τον Δωδεκανήσιο δημοσιογράφο Ιωάννη Γκίκα αν έθεσε το θέμα των Δωδεκανήσων στον Μουσολίνι. Ο Βενιζέλος τότε απάντησε εντελώς αναπάντεχα πως τέτοιο θέμα μεταξύ Ελλάδας και Ιταλίας δεν υφίσταται, παρά μόνο υφίσταται μεταξύ Ιταλών και Δωδεκανησίων. Υπογράμμισε δε ότι η Ελληνική γραμμή στο θέμα είναι η ίδια με αυτή που ακολουθείτε και στο Κυπριακό, θέμα που ποτέ δεν επηρέασε αρνητικά τις άριστες Ελληνο-βρετανικές σχέσεις. Η θέση αυτή ήταν αρκετά σκληρή καθώς το θέμα της Ένωσης της Δωδεκανήσου αλλά και της Κύπρου με την Ελλάδα απασχολούσαν έντονα τότε τον Ελληνισμό. Αλλά εκτός αυτού ο Βενιζέλος δήλωσε πως το ίδιο ίσχυε και για την Κύπρο που βρισκόταν υπό Αγγλική κατοχή, πως οι θέσεις αυτές ήταν βασικές για την εξωτερική του πολιτική και πως θα τις ανακοίνωνε αυτούσιες και στην Βουλή. Στην συνέντευξη επενέβη ο Έλληνας πρέσβης στην Ιταλία Ιωάννης Πολίτης και μετά από ιδιαίτερη συζήτηση με τον Βενιζέλο, ο τελευταίος ζήτησε να θεωρήσουν τις τελευταίες δηλώσεις του ως μη γενόμενες.

Αυτό όμως δεν εμπόδισε τον ανταποκριτή της αντιβενιζελικής εφημερίδας “Πρωία” Γιοκαρίνη που συμμετείχε στην συνέντευξη τύπου να τηλεγραφήσει με λεπτομέρειες τις σκληρές βενιζελικές δηλώσεις. Η δημοσιοποίηση των δηλώσεων στην Αθήνα προκάλεσε σάλο και βαθύτατη συγκίνηση στους Αθηναίους που είχαν Δωδεκανησιακή καταγωγή. Η αντιπολίτευση με τον Παναγή Τσαλδάρη επέκρινε με δριμύτητα τις θέσεις αυτές, ενώ το ζήτημα έλαβε τέτοιες διαστάσεις ώστε συγκλήθηκε έκτακτο υπουργικό συμβούλιο με τους υπουργού με κοινή τους ανακοίνωση να ζητούν από τον Βενιζέλο που βρισκόταν στην Ιταλία διευκρινιστική δήλωση επί του θέματος. Ο Βενιζέλος απάντησε με τηλεγράφημα το οποίο όμως επιβεβαίωνε την αρχική ανταπόκριση του αντιβενιζελικού δημοσιογράφου.

Το διευκρινιστικό αυτό τηλεγράφημα όξυνε περαιτέρω την κατάσταση, ειδικά στην Αλεξάνδρεια της Αιγύπτου όπου τότε βρισκόταν το κέντρο του Δωδεκανησιακού Αγώνα για Αυτοδιάθεση και Ένωση με την Ελλάδα. Μάλιστα μεταξύ των εκεί Δωδεκανησίων σημειώθηκαν έντονοι διαπλικτισμοί ακόμη και συμπλοκές με χειροδικίες. Πάντως η Βενιζελική πολιτική στο θέμα δεν είχε μακρόπνοα αποτελέσματα: οι Ιταλοί αρνήθηκαν να ανανεώσουν το Σύμφωνο Φιλίας και κατέλαβαν την Αλβανία το 1939 ενώ επιτέθηκαν στην Ελλάδα το 1940. Τα Δωδεκάνησα ενσωματώθηκαν στην Ελλάδα μεταπολεμικά και αφού προηγήθηκε ισχυρό πολιτικό παρασκήνιο με την Τουρκία που προσπάθησε να εμπλακεί.

Ι. Β. Δ.

Πηγές

Γεώργιος Λεονταρίτης, το Ελληνο-ιταλικό σύμφωνο Φιλίας

Ιωάννης Γκίκας, το σύμφωνο με την Ιταλία και η τύχη της Δωδεκανήσου

Κωνσταντίνος Καραμανλής, Ο Ελευθέριος Βενιζέλος και οι εξωτερικές μας σχέσεις 1928-1932, εκδόσεις Παπαζήση
Αναφορά και κριτική στο Βιβλίο “Ο Ελευθέριος Βενιζέλος και οι Εξωτερικές μας σχέσεις 1928-1932” του Κωνσταντίνου Αλ. Καραμανλή

ΘΕΜΑΤΑ ΕΛΛΗΝΙΚΗΣ ΙΣΤΟΡΙΑΣ
https://cognoscoteam.gr/το-ελληνο-ιταλικό-σύμφωνο-φιλίας-βενι/

Ενημέρωση στον ελληνικό λαό ο οποίος στα δύσκολα στήριξε την χώρα του .

 Οι άνθρωποι ακούνε   τα Μ.Μ.Ε   προκειμένου να μάθουν. Μέχρι εδώ δεν υπάρχει κανένα πρόβλημα. Όλα ξεκινούν όταν τα μέσα μαζικής ενημέρωσης μιλάνε και απευθύνονταν σε ανύπαρκτο λαό. Όταν  νιώθεις ότι  δεν έχεις την ενημέρωση που πρέπει  και βλέπεις ότι από το 2010 δεν υπάρχει δημοκρατική ενημέρωση.   Υπάρχει φίμωση στον τύπο τον έντυπο.   Αν υπάρχει δημοκρατικό δικαίωμα στην ενημέρωση τότε γιατί υπάρχει ψαλίδι στην είδηση .
Αυτό έχει σαν αποτέλεσμα να  έχουμε  μορφές εναλλακτικής  ενημέρωσης  μέσα από blogs η βίντεο μέσω  του διαδικτύου .
Είναι  δικαίωμα σε μια δημοκρατία.  Στην δημοκρατία έχουμε το δικαίωμα να κρύβουμε την είδηση;
Από το 2010 το εθνικό σύστημα υγείας είναι σε άθλια κατάσταση και αυτός είναι ο λόγος που ελληνικός λαός κλείστηκε στα σπίτια.  Είναι η αλήθεια.
 Δεν είναι δημοκρατικό να πιστώνεται ως επιτυχία η δεκαετής  τραγωδία της Ελλάδας.
Τα Μ.Μ.Ε συγκρίνουν την Ελλάδα με άλλες ευρωπαϊκές χώρες αυτό και αν είναι αστείο.     
Συγκρίνουν την Ελλάδα με την ιταλια η την ισπανια η την Μ. βρετανια η τις Η.Π.Α η την Γαλλία   με τις χιλιάδες Μ.Ε.Θ.  Τον Μάρτιο  του 2020 πόσες μονάδες εντατικής θεραπείας είχαμε στην Ελλάδα ΚΑΙ πόσες η Ιταλία παίρνω μια ευρωπαϊκή χώρα για να συγκρίνουμε. 

Η ελληνική κυβέρνηση θα πρέπει να σεβαστεί τον λαό .  Ας ρωτήσουν τον πρώην πρωθυπουργό Γιώργο Παπανδρέου η κάποιο μέλος της τότε κυβέρνησης για την κατάντια του  ΕΣΥ .

θα επιμένω σ αυτό...... σεβασμό στον ελληνικό λαό ο οποίος στα δύσκολα στήριξε την χώρα του .

 Στην δημοκρατία δεν υπάρχει φίμωση στην πληροφορία. Αν είναι ψεύτικη υπάρχει διάψευση από επίσημα κυβερνητικά χείλη.
Στην δημοκρατία κάνουμε διάλογο .

Ας μας εξηγήσουν λοιπόν μέσα από το μονοδιάστατο διάλογο εκτός από τον τουρισμό τι άλλο παράγει η Ελλάδα και πως θα  ζήσουμε ;
Τώρα που η ενημέρωση είναι δημοκρατική ας μας πουν επιτέλους τι εξάγει η Ελλάδα στο εξωτερικό;
Έχουμε γεωργία ; κτηνοτροφία ;

Ας μας πουν ποιο είναι το μελλοντικό σχέδιο για την χώρα ; Αφήνουν κενά στην ενημέρωση και τα συμπληρώνουν άλλοι. Ο κόσμος θέλει να ξέρει για όλα τα ζητήματα.
Δεν μπορεί να αφορίζουμε το λαό όταν δεν έχουμε ενημέρωση.
Πότε θα καταλάβουν ότι ελληνικός λαός δεν είναι ένα τηλεοπτικό πλάνο; 

Δεν υπάρχουν ψεύτικες ειδήσεις στην Ελλάδα  μόνο μισές ειδήσεις ..

Άνθρωποι που δεν τους ξέρουμε έχουν δημόσιο βήμα και μιλούν για εμάς ; Θεωρούνται έγκυροι πλασάροντας ένα τίτλο εργασίας σε κάποιο  ξένο   πανεπιστήμιο . Ενώ όσοι εκλέγονται με σταυρό είναι μουγκοί .

Πλασάρουν τα Μ.Μ.Ε της ειδήσεις με ύπουλο τρόπο. Δεν αφήνουν κανένα περιθώριο να αντιδράσεις.

Στην Ελλάδα η αντίδραση είναι λόγος να εξευτελιστής και να μπει στο περιθώριο της ανυποληψίας .
Εξευτελίζουν και ειρωνεύονται χωρίς οίκτο όποιων πει δημοκρατικά την ελεύθερη άποψη του .
Δείχνοντας την γύμνια του του μηχανισμού  να απαντήσει .

Άνθρωποι που δεν εκλέχθηκαν καθορίζουν την ζωή των ανθρώπων βάζοντας στο περιθώριο αυτούς που εκλέχθηκαν με την ψήφο των Ελλήνων . Για ποια δημοκρατία μιλάμε ;

Ο λαός κατηγορεί τα Μ.Μ.Ε  για μεροληψία και προπαγάνδα. Κάνει λάθος ;  Κάθε κυβέρνηση  κάνει   τα Μ.Μ.Ε  δικά της . Για ποια δημοκρατία μιλάμε;

Ας μας μιλήσει κάποιος για την ελευθερία λόγου στα ελληνικά Μ.Μ.Ε . Κανείς δεν θα το κάνει αν επιθυμεί να έχει πολιτικό , μέλλον.

Ο Βίος του Αγίου Μάρκου του Ευγενικού

Καταγόταν από την Κων/πολη. Οι ευλαβείς γονείς του, από αρχοντική και ευγενική γενιά (εξ ου και το προσωνύμιο Ευγενικός) Γεώργιος, Διάκονος της Μεγάλης του Χριστού Εκκλησίας, και η μητέρα του Μαρία, ανέθρεψαν τον μικρό Μανουήλ και τον αδελφόν του Ιωάννη χριστιανικά και φρόντισαν για την μόρφωσή του. Ο Άγιος Μάρκος διεκρίνετο από την ευρυμάθεια και την αγιότητα του βίου του. Σε ηλικία 25 ετών εκάρη μοναχός στην Μονή Αγίου Γεωργίου των Μαγγάνων, και χειροτονήθε ιερέας.

Μορφωμένος με την θύραθεν φιλοσοφική και χριστιανική παιδεία ο Άγιος Μάρκος διεκρίθη ως διδάσκαλος της ρητορικής, Διευθυντής στο Πατριαρχικό Φροντιστήριο, και απολάμβανε της εκτιμήσεως των εκκλησιαστικών κύκλων και του ιδίου του Αυτοκράτορος Ιωάννου Παλαιολόγου. Ο τελευταίος, προ της στρατιωτικής απειλής των Οθωμανών, εστράφη στην Δύση επιδιώκοντας διάλογο με τον Πάπα με απώτερο σκοπό να εξασφαλίσει την πολιτική και στρατιωτική βοήθεια των Δυτικών. Συμφώνησε να συμμετάσχει πολυπληθής βυζαντινή αντιπροσωπία στην Σύνοδο Φερράρας Φλωρεντίας που συνεκάλεσε ο Πάπας με σκοπό να συζητηθεί και να υπογραφεί η Ένωση των Δύο Εκκλησιών. Στην αυτοκρατορική συνοδεία επελέγησαν οι πιο αξιόλογοι αξιωματούχοι και εκκλησιαστικοί άνδρες για να εκπροσωπήσουν την Ορθοδοξία στην Σύνοδο, μεταξύ αυτών ο Πατριάρχης Ιωσήφ, ο Γ. Σχολάριος, ο νεοπλατωνικός φιλόσοφος Πλήθων Γεμιστός, ο Νικαίας Βησσαρίων και ο Μάρκος ο Ευγενικός κατόπιν της επιμονής του αυτοκράτορος ο οποίος λίγο πριν αναχωρήσουν για την Δύση, ζήτησε από το πατριαρχείο να εκλέξουν τον Άγιο Μάρκο ως μητροπολίτη Εφέσου.

Οι συζητήσεις στην Σύνοδο Φερράρας Φλωρεντίας (1438-1439) επρόκειτο να ασχοληθούν με τα θεολογικά ζητήματα που χώριζαν τις εκκλησίες Δύσεως και Αναστολής, κυρίως η αξίωση του Πάπα για το Πρωτείο, το Φιλιόκβε, το Καθαρτήριο Πύρ κ. ά. Ο Άγιος Μάρκος επέμενε ο θεολογικός διάλογος να διεξαχθεί με αγάπη και ειλικρίνεια και επί τη βάσει των αποφάσεων των Επτά Οικουμενικών Συνόδων, των οποίων τα Πρακτικά και οι όροι εζήτησε να αναγνωσθούν πριν την έναρξη των συζητήσεων . Ήθελε ο Άγιος Μάρκος η Ένωση να στηριχθεί στην ακαινοτόμητη ευαγγελική και αποστολική πίστη, όπως αυτή εκφράσθηκε από τους Αγίους Πατέρες των Οικουμενικών Συνόδων. Οι Δυτικοί αρνήθησαν και απεκαλύφθη ότι τα χωρία των Πατέρων της Εκκλησίας που παρέθεταν στις συζητήσεις ήταν νοθευμένα και αλλοιωμένα. Αυτό το κατήγγειλε ο Άγιος Μάρκος.

Επειδή οι θεολογικές συζητήσεις απεδείχθησαν μακροχρόνιες, ο αυτοκράτωρ και ο Πάπας πίεζαν για την επίσπευση της υπογραφής της Ενώσεως, η κάθε πλευρά για τους δικούς της λόγους. Ο Πάπας αλλά και ο αυτοκράτωρ χρησιμοποίησαν απειλές, πολιτικούς εκβιασμούς, χρηματικά δώρα και υποσχέσεις. Μόνον ο Άγιος Μάρκος παρέμεινε συνεπής στις ορθόδοξες θέσεις και παρ’ όλες τις πιέσεις και τις απειλές ακόμη και κατά της ζωής του, δεν υπέγραψε. Όταν το έμαθε ο Πάπας Ευγένιος, είπε την χαρακτηριστική φράση: ΄΄Μάρκος ουχ υπέγραψεν, ουδέν εποιήσαμεν!΄΄.

Στην επιστροφή για την πατρίδα τα νέα για την Ένωση έγιναν γνωστά και ο ορθόδοξος λαός δεν απεδείχθη μία ένωση που ουσιαστικώς υπαγορεύθηκε από πολιτικούς και διπλωματικούς υπολογισμούς, δεν ήταν γνήσια και ειλικρινής,. Ο ορθόδοξος λαός χαρακτήρισε την Ένωση ως ψευδή, την Σύνοδο ως ληστρική και τους υπογράψαντες ως προδότες της πίστεως και εξωνημένους, ενώ τον Άγιο Μάρκο τον υπεδέχοντο ως τον στύλο της ορθοδοξίας και τον γενναίο υπερασπιστή της πίστεως των Αγίων Πατέρων. Το Διάταγμα για την Ένωση ο αυτοκράτωρ δεν τόλμησε να το δημοσιοποιήσει στην Κων/πολη, ούτε έλαβε μέτρα για να στηρίξει ή να επιβάλει την εφαρμογή της Ενώσεως. Όπου λειτουργούσαν φιλενωτικοί κληρικοί ή ο λατινίζων Πατριάρχης Μητροφάνης, ο πιστός λαός αποχωρούσε.

Ο Άγιος Μάρκος ανέλαβε νέους αγώνες για να ενημερώσει τους ορθοδόξους πιστούς για την επαίσχυντη Ένωση που υπεγράφη, ετέθη κεφαλή της ανθενωτικής κινήσεως, και όταν επί διετία με εντολή του αυτοκράτορος ετέθη σε περιορισμό στην Λήμνο, συνέγραψε την περίφημο ‘’Εγκύκλιο προς τους απανταχού ορθοδόξους χριστιανούς΄΄. Σε ηλικία 52 ετών, εκοιμήθη στις 23 Ιουνίου 1444 ή 1445, αφού προηγουμένως ανέθεσε την συνέχιση της ανθενωτικής προσπάθειας στον μαθητή του Γεννάδιο Σχολάριο, τον μετέπειτα πρώτον Πατριάρχη του Γένους μετά την Άλωση.

Η Σύνοδος Φερράρας Φλωρεντίας αποδοκιμάσθηκε ως ληστρική Σύνοδος και επισήμως καταδικάστηκε από τα Ορθόδοξα Πατριαρχεία της Ανατολής σε δύο Συνόδους (Ιεροσολύμων το 1443 και Κων/πόλεως το 1482), οι αποφάσεις κηρύχθησαν άκυρες, ενώ ο Άγιος Μάρκος Ευγενικός ανακηρύχθηκε Άγιος της Εκκλησίας μας, Στύλος και Υπέρμαχος της Ορθοδοξίας. Ο Πατριάρχης Σχολάριος με Πατριαρχική και Συνοδική απόφαση του 1456 ώρισε την μνήμη του αγίου την 19ην Ιανουαρίου να ψάλλεται η ακολουθία του, και νέα Πατριαρχική και Συνοδική Απόφαση του 1734 επανεβεβαίωσε την ανακήρυξη του Μάρκου του Ευγενικού σε Άγιο της Εκκλησίας. Με τα εξής λόγια: ΄΄η καθ’ ημάς αγία του Χριστού Ανατολική Εκκλησία τον ιερόν τούτον Μάρκου Εφέσου τον Ευγενικόν και οίδε και τιμά και αποδέχεται άγιον άνδρα και θεοφόρον και όσιον και ζηλωτήν της ευσεβείας διάπυρον, και των καθ’ ημάς ιερών δογμάτων και του ορθού λόγου της ευσεβείας πρόμαχον και προασπιστήν γενναιότατον και των προηγησαμένων εν τοις αρχαίοις χρόνοις ιερών θεολόγων και κοσμητόρων της Εκκλησίας μιμητήν και εφάμιλλον΄΄.

Με τους αγώνες του Αγίου Μάρκου η ορθόδοξος πίστη έμεινε καθαρά και γνησία, η Ορθόδοξος Εκκλησία διεσώθη. Ο Άγιος Μάρκος πίστευε ότι η διατήρηση της Ορθοδοξίας θα διατηρούσε ζωντανό και το Γένος των Ελλήνων και οι ιστορικές εξελίξεις τον δικαίωσαν.
http://agiosmarkoseugenikos.gr/ο-βίος-του-αγίου-μάρκου-του-ευγενικού/

Ο Πόντιος αρχηγός της Επανάστασης Αλέξανδρος Υψηλάντης

https://www.in.gr/2020/03/11/plus/features/o-pontios-arxigos-tis-epanastasis-aleksandros-ypsilantis/




Εγκατέλειψε μια σπουδαία καριέρα και διέθεσε την προσωπική και οικογενειακή του περιουσία για ένα όνειρο: Τη δημιουργία ελεύθερου ελληνικού κράτους. Πέθανε στις 31 Ιανουαρίου 1828.

Ο Αλέξανδρος Υψηλάντης, ποντιακής καταγωγής πρίγκιπας, γιος και εγγονός ηγεμόνων της Μολδοβλαχίας, στρατηγός του τσαρικού στρατού, αρχηγός της Φιλικής Εταιρείας και πολιτικός αρχηγός της Επαναστάσεως του 1821, υπήρξε από τις πιο τραγικές και συνάμα ιερές μορφές του αγώνα


Πρωτότοκος γιος του Κωνσταντίνου Υψηλάντη, ανατράφηκε μέσα σε περιβάλλον που διαπνεόταν από έντονο πατριωτισμό. Κατατάχτηκε στο σώμα των εφίππων σωματοφυλάκων του τσάρου και διακρίθηκε στους πολέμους κατά του Ναπολέοντα, ενώ στη μάχη της Δρέσδης το 1813, όταν πολεμούσε ως συνταγματάρχης σε ηλικία μόλις 21 έτους, έχασε το δεξί του χέρι. Σε ηλικία 25 ετών, τον Μάρτιο του 1820, ο Εμμανουήλ Ξάνθος του πρόσφερε την αρχηγία της Φιλικής Εταιρείας, μετά την άρνηση του κόμη Ιωάννη Καποδίστρια. Τον ονόμασε «Επίτροπο», που κατά τη βυζαντινή εθιμοτυπία σήμαινε αντιβασιλέας, νόμιμος διάδοχος του θρόνου της Αυτοκρατορίας της Ρωμανίας, και πολιτικός αρχηγός της Επαναστάσεως.

Στις 12 Απριλίου 1820 υπογράφεται πρακτικό με το οποίο τα μέλη της Φιλικής Εταιρείας αναγνωρίζουν τον Αλέξανδρο Υψηλάντη ως «Γενικόν Έφορον της Ελληνικής Εταιρείας, ίνα εφορεύη και επιστατή εν πάσι όσα κρίνονται αναγκαία και ωφέλιμα». Παραιτείται από τον τσαρικό στρατό, περνά τον ποταμό Προύθο στις 22/2/1821 και υψώνει τη σημαία της Επαναστάσεως στο Ιάσιο της Μολδοβλαχίας όπου οι τοπικοί άρχοντες ήταν Έλληνες Φαναριώτες.

 Η ορκωμοσία των Ιερολοχιτών έγινε με τις φράσεις: «Ορκίζομαι να χύσω και αυτήν την υστέραν ρανίδα του αίματός μου υπέρ της θρησκείας και της πατρίδος μου. Να φονεύσω και αυτόν τον ίδιον τον αδελφόν αν τον εύρω προδότην της πατρίδος […]. Να μην παραιτήσω τα όπλα προτού να ίδω ελευθέραν την πατρίδα μου και εξολοθρευμένους τους εχθρούς της…». Μετά την ορκωμοσία οι νεοσύλλεκτοι τραγουδώντας το παρακάτω άσμα μετέβησαν στο αρχηγείο του Υψηλάντη: «Φίλοι μου συμπατριώται | Δούλοι να ‘μεθα ως πότε, | Των Αχρείων Μουσουλμάνων | Της Ελλάδος των τυράννων;».

Στις 4 Μαρτίου οι Έλληνες ναυτικοί εξοπλίζουν δεκαπέντε πλοία και στις 17 Μαρτίου ο Υψηλάντης υψώνει τη σημαία στο Βουκουρέστι, αντιμετωπίζοντας το στρατό τριών πασάδων στο Γαλάτσι, το Δραγατσάνι, τη Σλατίνα, το Σκουλένι και το Σέκο. Ο Ιερός Λόχος του Υψηλάντη καταστράφηκε στη μάχη του Δραγατσανίου στις 7/6/1821, και οι στρατιώτες άρχισαν να λιποτακτούν. Οργισμένος ο Υψηλάντης εξέδωσε προκήρυξη στην οποία χαρακτήριζε τους λιποτάκτες ανάνδρους.

Ο ίδιος (με τα δύο αδέλφια του) υποχώρησε προς τα αυστριακά σύνορα και οι Αυστριακοί, για να τον παγιδεύσουν, τον εφοδίασαν με πλαστό διαβατήριο για να φύγει με το ψευδώνυμο Παλαιογενείδης. Λίγο μετά όμως τον συνέλαβαν, τον έκλεισαν στα ανθυγιεινά κελιά του μεσαιωνικού φρουρίου του Μουγκάτς στο οποίο υπέστη τα πάνδεινα, αφού ήταν γνωστή η σκληρή «μετερνιχική» πολιτική απέναντι σε επαναστάτες. Αποφυλακίστηκε με παρέμβαση του Τσάρου και με βαριά κλονισμένη την υγεία του, στις 24/11/1827. Πέθανε στη Βιέννη στις 19/1/1828, σε ηλικία μόλις 36 ετών, χωρίς να προλάβει να δει την ολοκλήρωση του σχεδίου του και να βαδίσει στα ελεύθερα ελληνικά χώματα…

Το ταφικό μνημείο του Αλέξανδρου Υψηλάντη στην Αθήνα, στο Πεδίον του Άρεως

Πριν πεθάνει έμαθε ότι ο Καποδίστριας αναλαμβάνει κυβερνήτης της ελεύθερης πλέον Ελλάδας και είπε χαρούμενος «Δόξα σοι ο Θεός». Έπειτα άρχισε να απαγγέλει, με τα μάτια ψηλά στον ουρανό, το «Πάτερ ημών».

Η κηδεία του έγινε στη Βιέννη. Στην τελευταία του κατοικία τον συνόδευσαν όλοι οι Έλληνες που διέμεναν στην αυστριακή πρωτεύουσα.

https://www.in.gr/2020/03/11/plus/features/o-pontios-arxigos-tis-epanastasis-aleksandros-ypsilantis/

Οι Ευρωπαϊκοί λαοί αλυσοδένονται από την ΕΕ για να πληρώσουν την καταστροφική κρίση του κορωνoϊού

Εν όψει της νέας οικονομικής καταστροφής που έρχεται λόγω κορωνοϊού, την οποία πολλοί έγκυροι αναλυτές την περιμένουν να είναι σημαντικά μεγαλύτερη από την Ύφεση του 1929, τη μεγαλύτερη καπιταλιστική κρίση στην Ιστορία, συνήλθε το Eurοgroup και πρόσφατα η τηλε-Σύνοδος Κορυφής της Ε.Ε. Εκεί, μέσα στις εκατόμβες νεκρών και με παραλυμένες τις οικονομίες ιδίως των δυτικών χωρών, η Ευρωπαϊκή Ένωση συνέχισε ακάθεκτη το «έργο» της. Εκπροσωπώντας τα συμφέροντα κυρίως των Γερμανικών πολυεθνικών, αποφάσισε να μην προχωρήσει σε κοινή χρηματοδότηση των οικονομιών όλων των χωρών της Ένωσης μέσω Ευρωομολόγων, αλλά να βασιστεί στους πολυετείς προϋπολογισμούς της Ε.Ε, οι οποίοι πληρώνονται από τα κράτη-μέλη, προκειμένου να εκδίδει ομόλογα, ενώ με τις εισπράξεις από την πώληση αυτών των ομολόγων θα παρέχει κατά κύριο λόγο δάνεια στα κράτη-μέλη και όχι δωρεάν επιχορηγήσεις . Και αυτά τα δάνεια, μάλιστα, θα κινούνται σε περιορισμένο ύψος, που συνολικά μόλις θα ξεπερνά το 1 τρις ευρώ, συμπεριλαμβανομένων και των 540 δις δανείων που αποφάσισε το Eurogroup.

Έτσι, η ΕΕ με την πρωτοκαθεδρία της Γερμανίας αποδεικνύει για άλλη μια φορά ότι δεν είναι φιλανθρωπικό ίδρυμα, όπως την θέλουν εκείνοι που ελπίζουν δεκαετίες τώρα σε μια «άλλη δημοκρατική ΕΕ» της «αλληλεγγύης και της ανάπτυξης» και εξαπατούν ασύστολα τους λαούς με φρούδες ελπίδες.

Και αυτό όχι απλώς γιατί η Γερμανία είναι «κακή» ή «κοιτάζει μόνο το δικό της συμφέρον», αλλά γιατί πίσω από την βιτρίνα της ΕΕ βρίσκεται ο αδυσώπητος ανταγωνισμός των γερμανικών αλλά και άλλων Πολυεθνικών επιχειρήσεων που εκπροσωπεί αυτή η Ένωση, για να μην χάσουν σε ανταγωνιστικότητα σε σχέση με τις Πολυεθνικές των ΗΠΑ και της Άπω Ανατολής στο παγκοσμιοποιημένο σύστημα των «ανοιχτών αγορών» που εξασφαλίζει το άνοιγμα και η «απελευθέρωση» των αγορών κεφαλαίου, εργασίας, αγαθών και υπηρεσιών (οι περίφημες «4 ελευθερίες του Μάαστριχτ») που καθιέρωσαν τη Νέα Διεθνή Τάξη της Νεοφιλελεύθερης Παγκοσμιοποίησης.

Τα μόνιμα θύματα σε αυτήν την οικονομική «ένωση» είναι βέβαια οι περιφερειακές χώρες του Νότου, που θα υποστούν νέα μνημόνια προκειμένου να δανειστούν από τα ταμεία της ΕΚΤ. Όσο για τους «ηγέτες» των χωρών αυτών, αφού «φωνάξουν» στην αρχή, στη συνέχεια πάντα υποτάσσονται, καθώς δεν αμφισβητούν ποτέ τη βάση πάνω στην οποία είναι κτισμένη αυτή η «Ένωση»: τις ανοικτές κι απελευθερωμένες αγορές των Πολυεθνικών.

Την ίδια ώρα η Βρετανία, η οποία έχει πληγεί σοβαρά από τον ιό αλλά είχε προλάβει να υλοποιήσει το ιστορικό Brexit, προχωρά σε έκδοση χρήματος για να χρηματοδοτήσει την οικονομία της και να ανταπεξέλθει, κάτι που ΔΕΝ μπορούν να κάνουν οι χώρες της ΕΕ. Το ίδιο κάνουν και οι ΗΠΑ καθώς και η Ιαπωνία. Μάλιστα η Βρετανία είχε εξαγγείλει πολύ σημαντικά μέτρα για την ανάπτυξη της οικονομίας της με χρηματοδότηση βασικών τομέων, νέων θέσεων εργασίας, κοινωνικών υπηρεσιών κ.λπ. ευθύς αμέσως μόλις απελευθερώθηκε από τη σκλαβιά της ΕΕ μετά το Brexit, μέτρα που δυστυχώς δεν πρόλαβε να ξεκινήσει την εφαρμογή τους, αφού μάς βρήκε ο κορωνοϊός, αλλά τα ξεκινά τώρα με ένα γιγαντιαίο πρόγραμμα κεϋνσιανής κατεύθυνσης. Να σημειωθεί ότι οι κεϋνσιανές πολιτικές ήταν ανάθεμα για τους Συντηρητικούς της Θάτσερ κ.λπ., ενώ  σήμερα είναι ανάθεμα για τους Εργατικούς του Μπλερ και του διαδόχου του στην ηγεσία Starmer (μετά την έξωση του Κόρμπυν), και τα πολυποίκιλα «αριστερά» κόμματα τύπου ΣΥΡΙΖΑ, Podemos κ.λπ… Τα κόμματα αυτά έχουν αποδεχτεί πλήρως την παγκοσμιοποίηση των Πολυεθνικών  και εξαπατούν τους οπαδούς τους ότι μέσα στην παγκοσμιοποίηση (και την ΕΕ) θα μπορούσαν δήθεν να πάρουν άλλα δραστικά φιλολαϊκά μέτρα τη στιγμή που είναι πια οι αγορές που καθορίζουν τιμές, μισθούς και εισοδήματα.

Αντ’ αυτού οι Ευρωπαϊκοί λαοί γεύονται τα «οφέλη» της ΕΕ δεμένοι χειροπόδαρα, με κίνδυνο πολλές χώρες να καταντήσουν σαν την Ευρωκατεχόμενη Ελλάδα, η οποία με τα νέα μνημόνια θα δεχτεί και το πραγματικά τελειωτικό χτύπημα. Παράλληλα, οι λαοί παρακολουθούν μαθήματα «ευρωπαϊκού πολιτισμού» από τη Γερμανία, η οποία κυριολεκτικά άρπαξε και καβάτζωσε τις μάσκες για πάρτη της αγνοώντας τους Ιταλούς που εκλιπαρούσαν για βοήθεια. Αντίθετα οι χώρες που δέχονται χρόνια τώρα τον αποκλεισμό και το εμπάργκο της δυτικής Υπερεθνικής Ελίτ (και τις βρίζουν!), όπως η Κούβα και η Ρωσία, έσπευσαν να βοηθήσουν μαζί με την Κίνα, όλες τις χώρες προσφέροντας πολύτιμη βοήθεια στον αγώνα κατά του κορωνοϊού, πρακτική και ηθική, δίνοντας μαθήματα ανθρωπιάς και αλληλεγγύης. Και μάλιστα κυρίως στην αναπτυγμένη Ιταλία, της οποίας η ελίτ αποφάσισε από τις πρώτες να επιβάλει τα σκληρότερα μέτρα κατά της Ρωσίας ελέω ΕΕ.

Ας τα δουν αυτά οι Ευρωπαϊκοί λαοί, όπως πλέον τώρα τα βλέπει ξεκάθαρα ο Ιταλικός. Το μόνο που μένει είναι οι λαοί να ξεσηκωθούν και να κάνουν το δεύτερο βήμα, αφού το πρώτο βήμα ήδη έγινε με την γενναία έξοδο του Βρετανικού λαού από την εγκληματική ΕΕ, και να στείλουν στα τσακίδια και την ΕΕ και τις αλυσίδες της μέσα από κινήματα Εθνικής και Οικονομικής κυριαρχίας. Η εξελισσόμενη τεράστια κρίση του κορωνοϊού θα παίξει καταλυτικό ρόλο για την τύχη των λαών και κυρίως των Ευρωπαϊκών και της ίδιας της ΕΕ.

ΜΕΚΕΑ – ΜΕΤΩΠΟ ΓΙΑ ΤΗΝ ΚΟΙΝΩΝΙΚΗ ΚΑΙ ΕΘΝΙΚΗ ΑΠΕΛΕΥΘΕΡΩΣΗ – 28/4/2020
https://www.mekea.org/Ανακοίνωση-ΜΕΚΕΑ-Οι-Ευρωπαϊκοί-λαοί-α/

Ελληνισται

Περίοδος Δ΄ – Ἔτος ΛΒ΄, Φλώρινα – ἀριθμ. φύλλου 1882

Κυριακὴ τῶν Μυροφόρων (Πράξ. 6,1-7)
Tου Μητροπολιτου Φλωρινης π. Αυγουστίνου Καντιώτου

Ελληνισται
«Ἐγένετο γογγυσμὸς τῶν Ἑλληνιστῶν πρὸς τοὺς Ἑβραίους» (Πράξ. 6,1)
Σtayr.Τὰ παλιά, ἀγαπητοί μου, χρόνια, τὰ εὐλογη­μένα χρόνια, δὲν ὑπῆρχαν πολλὰ σχολεῖα, δὲν ἤξεραν οἱ ἄνθρωποι τόσα γράμματα ὅσα ξέρουν σήμερα. Εἶ­χαν ὅμως κάτι ἄλλο ἀνώτερο, ποὺ δὲν τό ᾽χουμε ἐμεῖς σήμερα, κι αὐ­τὸ εἶνε ἡ πίστις. Πίστευαν πραγματικὰ στὸ Θεό, καὶ γι᾽ αὐτὸ ἔκαναν θαυμαστὰ πράγματα.
Ἕνα παράδειγμα. Στὴν τουρκοκρατία τὴ νύχτα τῆς Ἀναστάσε­ως, χωρὶς καμπά­νες, ὅλοι ἦταν στὴν ἐκκλησιά, ἄκουγαν τὸ «Χριστὸς ἀ­νέ­στη», ἔμεναν στὴ λειτουργία μέχρι τέλους, κοινωνοῦσαν, γύριζαν στὸ σπίτι μὲ τὴ λαμπά­δα, σημάδευαν μὲ τὴν καπνιὰ ἀπ᾽ τὸ ἅγιο φῶς τὴ θύρα, καὶ κατόπιν κάθονταν κ᾽ ἔτρωγαν. Τὸ «Χριστὸς ἀνέστη» ἀν­τηχοῦσε παντοῦ· ἐπὶ σαράν­τα μέρες, μέχρι τῆς Ἀναλήψεως, τὸ θεωροῦ­σαν ἁ­μαρτία νὰ λένε καλημέρα καὶ καλησπέρα. Τώ­ρα ἐμεῖς… Γι᾽ αὐ­τὸ εἶπα ὅτι ἐκεῖνοι πίστευαν.
Ἀλλὰ καὶ σήμερα –ἂς μὴ ἀπελπιζώμαστε– ὑπάρχουν πολλοὶ ποὺ πιστεύουν πραγματικὰ καὶ λένε τὸ «Χριστὸς ἀνέστη» μὲ τὴν καρ­διά τους. Κι ὅσο θὰ ὑπάρχῃ ἥλιος καὶ ἄστρα –ἂς φωνάζουν οἱ ἄπιστοι–, ὅλες οἱ γενεὲς θὰ ὑ­μνοῦν καὶ θὰ δοξάζουν τὸ Χριστό. Κι ἂν ἐ­μεῖς τὸν ἀρνηθοῦμε, τὸν δοξάζουν οἱ ἄγ­γελοι.

Σήμερα τιμοῦμε τὶς μυροφόρες, ποὺ ἄκουσαν πρῶτες τὸ «Χριστὸς ἀνέστη». Καὶ τοὺς ἄ­ξιζε νὰ τ᾽ ἀκούσουν· γιατὶ ἐνῷ οἱ ἄν­τρες σκόρπισαν κ᾽ ἐγκατέλειψαν τὸ Χριστό, αὐτὲς ἀ­τρό­μητες πῆγαν μὲ ἀρώματα στὸν τάφο του.
Ἀλλὰ τώρα δὲν θὰ μιλήσω γιὰ τὶς μυροφόρες γυναῖκες. Κάτι ἄλλο θέλω νὰ σᾶς πῶ.

* * *
Στὸ σημερινὸ ἀποστολικὸ ἀνάγνωσμα, ἀδελ­φοί μου, ἀκούγεται κάποιο παράπονο· τὸ ἔπια­σε τὸ αὐτί σας; Στὸ εὐαγγέλιο ἀκούγεται ὁ θρί­αμβος, τὸ «Χριστὸς ἀνέστη», ἀλλὰ στὸν ἀπόστολο ἀκούγεται παράπονο. Ποιό παράπονο; Θὰ σταθῶ μόνο σὲ μιὰ λέξι, ποὺ μᾶς συγκινεῖ καὶ ἀ­ποτελεῖ τιμὴ γιὰ τὴν πατρίδα μας.
Οἱ «Ἑλληνισταί», λέει (Πράξ. 6,1), ἔκαναν παράπονο, καὶ βρῆκαν τὸ δίκαιό τους στοὺς ἀποστόλους, ποὺ σὰν ἄνθρωποι τοῦ Θεοῦ ἔδωσαν τὴ λύσι. Δὲν ἐξετάζω ποιό ἦταν τὸ παράπονο. Θέλω νὰ μείνω μόνο στὸ ὄνομα «Ἑλληνισταί». Τί ἦταν λοιπὸν αὐτοὶ οἱ «Ἑλληνισταί»;
Πᾶμε στὰ παλιά, στὰ χρόνια ἐκεῖνα τοῦ Με­γάλου Ἀλεξάνδρου, ὁ ὁποῖος ξεκίνησε, πέρα­σε τὰ Δαρδανέλλια, τὸν Ἑλλήσποντο, τὸ Βόσπορο, διέσχισε τὴ Μικρὰ Ἀσία, προχώρη­σε στὴν Ἀνατολή, καὶ ἔφτασε – μέχρι ποῦ; Μιὰ φούχτα ἀνθρώπων κάτω ἀπὸ ἕνα γενναῖο βασιλιᾶ κατώρθωσαν νὰ φτάσουν μέχρι τὶς Ἰνδίες, μέχρι τὸ Γάγγη ποταμό! Καὶ ὅπου περνοῦσαν δὲν ἔκοβαν κεφάλια, δὲν ἐγκληματοῦσαν· ἔ­σπερναν τὸ σπόρο τοῦ ἑλληνικοῦ πολι­τισμοῦ. Ἀπὸ τὰ φτωχά της χώματα ἡ μικρὴ αὐτὴ πα­τρίδα μας –ποὺ ἡ νεώτερη γενεὰ τὴν ξεχνάει, καὶ ἀλλοίμονο στὰ ἔθνη ποὺ ξεχνοῦν τὴν ἱστορία τους– ξάπλωσε παντοῦ.
Μετὰ τὸν Μέγα Ἀλέξανδρο σὲ ὅλο τὸ γνωστὸ κόσμο δὲν γινόταν κουβέντα παρὰ μόνο γιὰ τοὺς Ἕλληνες. Ἔτσι ἐ­πικράτησε παντοῦ ἡ γλῶσσα ἡ ἑλληνική. Ὅ­πως τώρα τὰ παιδιά σας μαθαίνουν τὰ ἐγγλέζικα, τὰ γερμανικὰ ἢ δὲν ξέρω ποιές ἄλλες γλῶσ­σες, ποὺ ἐπιβάλλουν οἱ διεθνεῖς ἐπικοινωνίες καὶ οἱ ἐμ­πορικὲς κυρίως συναλλαγές –γιατὶ ζοῦμε σὲ μιὰ γενιὰ μπίζνες (business)–, ἔτσι τὴν ἐ­ποχὴ ἐκείνη ἀπ᾽ ἄ­κρου εἰς ἄκρον τοῦ κό­­σμου μία γλῶσσα ἀ­κουγόταν καὶ νικοῦσε ὅλες τὶς ἄλλες γλῶσ­σες, ἡ γλῶσσα ἡ ἑλληνική. Εἶχε γίνει διεθνής, παγκόσμια γλῶσ­σα στὸν ἀρχαῖο κόσμο.
Ὅπως σήμερα τὰ παιδιὰ τῶν Ἑλλήνων τῆς διασπορᾶς ξεχνοῦν τὰ ἑλληνικὰ καὶ μιλοῦν τὰ ἀγγλικά, ἔτσι τότε καὶ οἱ Ἑβραῖοι ποὺ εἶχαν σκορπιστῆ στὸν κόσμο, ἄρχισαν νὰ ξεχνοῦν τὰ ἑβραϊκὰ καὶ μιλοῦσαν πλέον μόνο ἑλληνικά. Ἐξ αἰτίας αὐτοῦ ἀκριβῶς ἀναγκάστηκαν νὰ μεταφράσουν καὶ τὴν ἁγία Γραφή τους, τὴν Παλαιὰ Δι­αθήκη, ἀπὸ τὰ ἑβραϊκὰ –ποὺ δὲν τὰ καταλάβαιναν πλέον– στὴν κοινὴ ἑλληνιστικὴ γλῶσ­σα· αὐτὴ εἶνε ἡ περίφημη μετάφρασις τῶν Ἑβδομή­κοντα (τῶν Ο΄), ποὺ ἔχουμε σήμερα στὴν Ἐκ­κλησία μας. Γι᾽ αὐτὸ ἐπίσης, ὅταν ἐ­σταύρωσαν τὸν Κύριο καὶ πάνω στὸ σταυρὸ ἔ­βαλαν τὸν τίτλο «Ἰησοῦς ὁ Ναζωραῖος ὁ βασι­λεὺς τῶν Ἰουδαίων», αὐτὸ ἦταν γραμμένο «Ἑβραϊστί, Ἑλληνιστί, ῾Ρωμαϊστί» (Ἰω. 19,19-20). Γι᾽ αὐ­τὸ καὶ τὸ Εὐαγγέλιο ποὺ κρατοῦμε, ἡ Και­νὴ Διαθήκη, ἀπὸ τὶς τόσες γλῶσσες ποὺ ὑ­πάρχουν στὸν κόσμο, γράφηκε στὰ ἑλληνικά.
«Ἑλληνισταὶ» λοιπὸν λέγονταν οἱ Χριστιανοὶ ἐ­κεῖνοι Ἑ­βραῖοι ποὺ μιλοῦ­σαν τὴν ἑλληνι­κὴ γλῶσσα καὶ συμπαθοῦσαν τοὺς Ἕλληνες. Καὶ δὲν ἔδωσε μόνο τὴ γλῶσσα της στὸν κόσμο ἡ πατρίδα μας, μιὰ γλῶσσα πλούσια σὲ λε­ξιλόγιο καὶ εὐέλικτη στὴν ἔκφρασι, στὴν ὁποία γράφτηκαν μνημεῖα τοῦ λόγου (ποιήματα, πε­ζά, συγγράμματα μεγάλα)· ἔδωσε καὶ τὴν τέχνη της μὲ ἔργα θαυμαστά (π.χ. ὁ Παρθενών). Ἔ­δωσε ὅμως καὶ κάτι ἄλλο ἀνεκτίμητο, τὸ «πα­ρὼν» μέσα στὴν ἱστορία· στοὺς περσικοὺς πολέμους οἱ πρόγονοί μας, μιὰ φούχτα ἄνθρω­ποι, στάθηκαν στὸ Μα­ραθῶνα, στὶς Θερμοπύλες, στὴ Σαλαμῖνα καὶ εἶπαν στὸν ἐπιδρομέα «Ἄλτ». Ἂν δὲν ὑ­πῆρχαν τότε αὐτοὶ ἐκεῖ νὰ κρα­τήσουν μακριὰ τοὺς ἐπιδρομεῖς, σήμερα ἴ­σως ἦταν διαφορετικὸς ὁ γεωγραφικὸς χάρτης τοῦ κόσμου. Καὶ ὅταν οἱ Βυζαντινοὶ πρόγονοί μας ὕψωσαν τὸ «Ἐν τού­τῳ νίκα», πάλι τότε ἐ­πὶ χίλια χρόνια ἡ Ἑλληνικὴ αὐτοκρατορία στάθηκε ὁ φράχτης ποὺ ἀναχαίτισε τὸν βαρβαρισμό.
Καὶ μόνο τὰ παλιὰ χρόνια; Καὶ μέχρι σήμερα, μέχρι καὶ στὴ γενεά μας, δὲν σταμάτησε ἡ προσφορά. Θυμοῦνται οἱ παλαιότεροι τὸ 1940, ποὺ μία νύχτα, ὅταν σάλπισαν οἱ σάλπιγ­γες, ἔφυγαν οἱ νέοι γιὰ τὸ μέτωπο. Ὅσοι ἀπὸ μᾶς κάναμε στρατιωτικοὶ ἱερεῖς καὶ ὑπηρετήσαμε στὰ ψηλὰ βουνά, δὲν θὰ ξεχάσουμε ποτέ τὰ παιδιὰ τῆς Ἑλλάδος πού, νέοι σὰν τὰ κρίνα, ἄφησαν πατεράδες, μανάδες, τὰ πάν­­τα, καὶ πάνω στὰ ψηλὰ βουνὰ ἄφησαν τὰ πόδια τους, τὰ κορμιὰ καὶ τὴ ζωή τους, καὶ ἔγιναν λίπασμα γιὰ νὰ βλαστήσῃ τὸ ἄνθος τῆς ἐ­λευθερίας, ποὺ περίμεναν ὅλοι οἱ λαοί.
Ὕστερα ἀπ᾽ ὅλα αὐτά, ἀπὸ τόσες ὑπηρεσίες καὶ εὐεργεσίες ποὺ προσέφερε ἡ πατρίδα μας, τί περίμενε στὸν κόσμο αὐτόν; Δὲν περίμενε οὔτε τὰ ῥούβλια τους, οὔτε τὰ δολλάριά τους, οὔτε τὰ μάρκα τους. Ἀπὸ τοὺς μεγά­λους συμμάχους, ποὺ ἔψελναν τὸν ὕμνο καὶ τὸ ἐγκώμιό της, περίμενε λίγη δικαιοσύνη. Ἂν ὑ­πῆρχε ἕνα δράμι δικαιοσύνης, θά ᾽πρε­πε ὅ­λοι αὐτοὶ ν᾽ ἀνεβοῦν ἐπάνω στὰ ψηλὰ βουνά, στὸ Τεπελένι καὶ στὴν Τρεμπεσίνα, κ᾽ ἐκεῖ νὰ προσκυνήσουν· γιατὶ ἂν δὲν ὑπῆρχε ἐκείνη ἡ ἀντίστασι, δὲν ξέρω πῶς θὰ ἦταν σήμερα ὁ κόσμος. Θά ᾽πρεπε νὰ στήσουν ἐκεῖ τὴν ἑλληνι­κὴ σημαία. Θά ᾽πρεπε ἀκόμη νὰ ὑψώσουν τὴν γαλανόλευκη καὶ σ᾽ ἐκεῖνο στὸ γαλά­ζιο νησί, ποὺ εἶνε πέρα ὣς πέρα ἑλληνικό, τὴν Κύπρο, καὶ νὰ ποῦν· Ἑλλάδα, σὲ βραβεύουμε γιὰ τοὺς κόπους καὶ τὶς θυσίες σου. Τίποτε ἀπ᾽ ὅλα αὐ­τά! Μπίζνες, λίρες, πετρέλαια, κάρβου­να, ἐλεεινὰ συμφέροντα, αὐτὰ βασιλεύουν σήμερα στὸν κόσμο.

* * *
Πρέπει, ἀδέρφια μου, νὰ ὁμολογήσουμε κάτι. Κάναμε οἱ Ἕλληνες μιὰ ἁμαρτία· δώσαμε μεγά­λη ἐμπιστοσύνη καὶ ἀξία στοὺς συμμάχους μας, κι αὐτοὶ ἀποδείχθηκαν προδότες. Ἦταν με­γάλη ἁμαρτία, καὶ τώρα τὴν πληρώνουμε.
Ἀλλ᾽ ἂς μὴ ἀπελπιστοῦμε, παρὰ τὴν ἀδικία ποὺ ὑφιστάμεθα. Ἔχουμε βέβαια παράπονο. Εἴμαστε κ᾽ ἐμεῖς ὅ­πως οἱ «Ἑλληνισταὶ» τῆς πρώ­­­της Ἐκκλησίας, ποὺ εἶχαν παράπονο για­τὶ ἀ­δικοῦνταν· κ᾽ ἐκεῖνοι μὲν πῆγαν στοὺς ἀ­ποστό­­λους, οἱ ὁποῖοι ῥύθμισαν τὸ ζήτημά τους ἀ­μέσως καὶ τὸ δίκιο ἐπικράτησε. Διότι ἅμα ὑ­πάρχῃ καλὴ διάθεσις, τὰ ζητήματα λύ­νον­ται μέσα σὲ μιὰ ὥρα· ἅμα ὅμως δὲν ὑπάρχῃ, τὰ ζη­τήματα περιπλέκονται. Αὐτὸ συν­έβη κ᾽ ἐδῶ σ᾽ ἐ­μᾶς. Τὰ ζητήματά μας τὰ κάνανε κου­βάρι, τὰ μπλέξανε, καὶ δὲν μπορεῖ νὰ τὰ ξεμπλέξῃ κανείς.
Τώρα λοιπὸν ἐμεῖς σὲ ποιόν ν᾽ ἀπευθυνθοῦ­με, ποῦ νὰ ποῦμε τὸ παράπονό μας; στὰ βουνά, στὰ λαγ­κάδια, στὰ πελάγη; σὲ ἀνθρώπους, σὲ διεθνεῖς ὀργανισμούς, στοὺς μεγάλους καὶ ἰ­σχυρούς, στοὺς συμμάχους μας, αὐ­τοὺς ποὺ μᾶς πρόδωσαν καὶ μᾶς ἐγκατέλειψαν; Αὐτοὶ στὸ βά­θος μισοῦν τὴν πατρίδα μας. Ἂν ζῇ ἀ­κόμα ὁ τόπος αὐ­τός, εἶνε ὄχι γιατὶ τὸ ἤθελαν αὐτοί· ζῇ γιατὶ τὸ θέλει ὁ Θεός· τὸ θέλει Ἐ­κεῖνος, γι᾽ αὐ­­τὸ ζοῦμε ἀκόμα· καὶ μὲ τὴ δύναμι Ἐκείνου θὰ ζήσῃ ὁ τόπος αὐ­τὸς εἰς πεῖσμα μυρίων δαιμόνων.
Ποῦ νὰ ποῦμε τὸ παράπονό μας; στὸν ΟΗΕ; στὸ ΝΑΤΟ; Ὄχι. Θὰ τὸ ποῦμε στὸ Θεό, στὸ μεγάλο Θεό μας. Τὸ δίκιο δὲν θά­βεται. Ὅσο κι ἂν τὸ θάψουν, σὲ χίλια, σὲ δυὸ χι­λιάδες μέτρα, θὰ βγῇ ἐπάνω. Τὸ δίκιο θὰ νικήσῃ, ἡ ἀλήθεια θὰ νικήσῃ, ἡ ἐλευθερία θὰ νικήσῃ, ἡ Ἑλλὰς θὰ νικήσῃ. Τὸ «Χριστὸς ἀ­νέστη» θ᾽ ἀκουστῇ πάλι στὰ βουνά, στὰ λαγ­κάδια καὶ στὰ πελάγη μας· καὶ τότε δόξα τῷ Χριστῷ, δόξα τῷ ἀ­ναστάντι Χριστῷ εἰς αἰῶ­νας αἰώνων· ἀμήν.

(†) ἐπίσκοπος Αὐγουστῖνος

Ἀπομαγνητοφωνημένη ὁμιλία, ἡ ὁποία ἔγινε στὸν ἱ. ναὸ Ἁγ. Γεωργίου Ν. Ἡρακλείου – Ἀττικῆς τὴν 17-5-1964. Καταγραφὴ καὶ σύντμησις 16-3-2015.
Τὴν ὁμιλία αὐτὴ μπορεῖτε νὰ τὴν ἀκούσετε χωρὶς περικοπὲς στὸ cd 98β΄Α τῆς σειρᾶς «ΦΩΝΗ ΒΟΩΝΤΟΣ» (πληροφορίες στὸ τηλέφωνο 23850-28868).

http://www.augoustinos-kantiotis.gr/?p=80642#more-80642

ΜΟΡΦΕΣ ΤΟΥ 1821– 4. ΔΙΟΝΥΣΙΟΣ ΣΟΛΩΜΟΣ Ὁ Ἐθνικός μας ποιητὴς Τοῦ Γιώργου Ν. Παπαθανασόπουλου

 Ὁ ἐθνικός μας ποιητὴς Διονύσιος Σολωμὸς γεννήθηκε στὴ Ζάκυνθο τὸ 1798 καὶ ἀπεβίωσε στὴν Κέρκυρα στὶς 9 Φεβρουαρίου 1857. Τὸν Ἐθνικό μας Ὕμνο ἀποτελοῦν οἱ δύο πρῶτες στροφὲς τοῦ ποιήματός του «Ὕμνος εἰς τὴν Ἐλευθερίαν». Ἀποτελεῖται ἀπὸ 158 στροφὲς καὶ ὁ Σολωμὸς τὸ ἔγραψε μέσα σὲ ἕνα μήνα, τὸν Μάϊο τοῦ 1823. Γράφει ὁ Νίκ. Τωμαδάκης: «Ὁ Ὕμνος ὁρίζει τὴν Ἐλευθερία, τὴν Ἑλλάδα, τὴν Θρησκεία μὲ νέα πλατύτατα ὅρια, σύμφωνα μὲ τὴν παράδοσιν, τὴν πίστιν τοῦ Ἔθνους καὶ τὴν Ἱστορίαν τοῦ παρελθόντος καὶ τοῦ παρόντος. Δίδει νόημα εἰς τὸν Ἀγώνα, εἰς τὰς μάχας, εἰς τὰς σφαγάς, εἰς τὰς ἐκδικήσεις… Ταυτίζει τοὺς ἀρχαίους μὲ τοὺς νέους Ἕλληνας, θέτει τὴν Θρησκείαν ὁδηγὸν καὶ προσγράφει τὴν Ἑλλάδα εἰς τὸν Χριστιανικὸν κόσμον, ὑπερασπιστὴν ἀκόμη μίαν φορὰν κατὰ τοῦ βαρβαρισμοῦ».
.                       Οἱ διαυγεῖς λόγοι τοῦ ἐθνικοῦ μας ποιητῆ γιὰ τὴν Πίστη καὶ τὴν Πατρίδα συνήθως παραποιοῦνται ἀπὸ τοὺς ἐθνομηδενιστές. Τὸ θέμα δὲν εἶναι νέο. Ὑπῆρχε καὶ τὸ 1902…. Γράφει τότε στὰ «Παναθήναια» ὁ Γεώργιος Καλοσγοῦρος: «Τὸ φῶς τοῦ Σολωμοῦ ἔλειψε. Ἐμπῆκαν στὴν Ἑλλάδα φιλοσοφήματα ποὺ τὸ ἔκρυψαν… Ἔτσι βλέπουμε καὶ ἀκοῦμε καθημερινῶς ἀνθρώπους ἁρπαγμένους ἀπὸ σημερινὲς θεωρίες Θετικισμοῦ, Νιχιλισμοῦ, Ὑλισμοῦ κτλ. νὰ ὑμνολογοῦν ἕναν Ποιητή, ποὺ ἡ Ἐθνική, Θρησκευτικὴ καὶ ἡ Φιλοσοφική του Πίστη ἦτον κάθε ἄλλο παρὰ ἡ δική τους, νὰ τὸν ὑμνολογοῦν χωρὶς νὰ φροντίζουν νὰ τὸν γνωρίσουν, νὰ λέγουν καὶ νὰ ξαναλέγουν τὴ λέξη Ἀληθινὸ ἢ Ἀληθές, ποὺ αὐτὸς ἐννοοῦσε τόσο ἀντίθετα ἀπὸ αὐτούς, χωρὶς ποτὲ νὰ τὸ σημειώσουν, χωρὶς κἂν νὰ ὑποψιαστοῦν αὐτὴν τὴν ἀντίθεση, αὐτὸ τὸ ἄπειρο χάσμα…».

ΑΝΘΟΛΟΓΗΣΗ

.                       Ἡ ἀνθολόγηση τοῦ σημαντικοῦ ἔργου τοῦ μεγάλου ποιητῆ γίνεται μὲ ἐπίγνωση τοῦ γρ. ὅτι τὸ ἀδικεῖ περιορίζοντάς το σὲ 600 λέξεις.
Ἀπὸ τὸν Ἐθνικὸ Ὕμνο:
-Γιὰ τὴ συνέχεια τοῦ Ἔθνους: «Ὦ τρακόσιοι! Σηκωθῆτε καὶ ξανάλθετε σ᾽ ἐμᾶς, τὰ παιδιά σας θελ’ ἰδῆτε πόσο μοιάζουνε μέ σᾶς». (Στίχ. 78)
– Γιὰ τὸν σύνδεσμο τῆς θρησκείας μὲ τὴν ἐλευθερία: «Κάθε πέτρα μνῆμα ἂς γένη, καὶ ἡ Θρησκεία κι ἡ Ἐλευθεριὰ μ’ ἀργοπάτημα ἂς πηγαίνη μεταξύ τους καὶ ἂς μετρᾶ». (Στίχ. 115).
-Γιὰ τὸν ἀπαγχονισμὸ τοῦ Πατριάρχη Γρηγορίου τοῦ Ε΄: «Ὅλοι κλαῦστε, ἀποθαμένος ὁ ἀρχηγὸς τῆς Ἐκκλησιᾶς. Κλαῦστε, κλαῦστε, κρεμασμένος ὡσὰν νάτανε φονιὰς» καὶ «Ἡ κατάρα ποὺ εἶχε ἀφήσει λίγο πρὶν νὰ ἀδικηθῆ εἰς ὁποῖον δὲν πολεμήση καὶ ἠμπορεῖ νὰ πολεμῆ». (Στίχ. 135 καὶ 137).
-Γιὰ τὴ διχόνοια: «Ἡ Διχόνοια ποὺ βαστάει ἕνα σκῆπτρο ἡ δολερή, καθενὸς χαμογελάει, πάρ’ το, λέγοντας καὶ σύ». Καὶ «Κειο τὸ σκῆπτρο ποὺ σᾶς δείχνει ἔχει ἀλήθεια ὡραία θωριά, μὴν τὸ πιάστε, γιατί ρίχνει εἰσὲ δάκρυα θλιβερά», καὶ «Μὴν εἰποῦν στὸ στοχασμό τους τὰ ξένα ἔθνη ἀληθινά: Ἐὰν μισοῦνται ἀνάμεσό τους δὲν τοὺς πρέπει ἐλευθεριὰ» καὶ «Στὸ αἷμα αὐτό, ποὺ δὲν πονεῖτε γιὰ Πατρίδα γιὰ Θρησκειά, σᾶς ὁρκίζω ἀγκαλιασθῆτε σὰν ἀδέλφια γκαρδιακὰ» (Στίχ. ἀντιστ. 144, 145, 147).

Ἀπὸ τὸ ποίημα «Εἰς τὸν θάνατο τοῦ Λὸρδ Μπάϊρον»:-Τιμὴ στὸν Ἄγγλο ποιητή:
«Λευθεριά, γιὰ λίγο πάψε νὰ χτυπᾶς μὲ τὸ σπαθί, τώρα σίμωσε καὶ κλάψε εἰς τοῦ Μπάϊρον τὸ κορμὶ» (Στίχ. 1).
-Γιὰ τὴ θυσία τῶν Σουλιωτισσῶν στὸ Ζάλογγο:
«Τὲς ἐμάζωξε εἰς τὸ μέρος τοῦ Τσαλόγγου τὸ ἀκρινὸ τῆς ἐλευθεριᾶς ὁ ἔρως καὶ τὲς ἔμπνευσε χορό», καὶ «Τέτοιο πήδημα δὲν τὸ εἶδαν οὔτε γάμοι, οὔτε χαρές, καὶ ἄλλες μέσα τους ἐπῆδαν ἀθωότερες ζωὲς» καὶ «Τὰ φορέματα ἐσφυρίζαν καὶ τὰ ξέπλεκα μαλλιά, κάθε γύρο ποὺ ἐγυρίζαν ἀπὸ πάνου ἔλειπε μία» (Στίχ. Ἀντιστ. 101, 102, 103).

Ἐπίγραμμα γιὰ τὴν καταστροφὴ τῶν Ψαρῶν:
«Στῶν Ψαρῶν τὴν ὁλόμαυρη ράχη περπατώντας ἡ Δόξα μονάχη μελετᾶ τὰ λαμπρὰ παλληκάρια καὶ στὴν κόμη στεφάνι φορεῖ γεναμένο ἀπὸ λίγα χορτάρια, ποὺ εἶχαν μείνει στὴν ἔρημη γῆ».

Ἀπὸ τὸ ποίημα «Οἱ Ἐλεύθεροι πολιορκημένοι»
-Στοχασμοὶ τοῦ ποιητῆ γιὰ Πίστη καὶ Πατρίδα: «…Σκέψου βαθιὰ καὶ σταθερὰ (μία φορὰ γιὰ πάντα) τὴ φύση τῆς Ἰδέας πρὶν πραγματοποιήσης τὸ ποίημα. Εἰς αὐτὸ θὰ ἐνσαρκωθῆ τὸ οὐσιαστικότερο καὶ ὑψηλότερο περιεχόμενο τῆς ἀληθινῆς φύσης, ἡ Πατρίδα καὶ ἡ Πίστις».
-Σχεδίασμα Β΄: «Ἄκρα τοῦ τάφου σιωπὴ στὸν κάμπο βασιλεύει, λαλεῖ πουλί, παίρνει σπυρὶ κι ἡ μάνα τὸ ζηλεύει. Τὰ μάτια ἡ πείνα ἐμαύρισε, στὰ μάτια ἡ μάνα μνέει». Καὶ «Στέκει ὁ Σουλιώτης ὁ καλὸς παράμερα καὶ κλαίει: “Ἔρμο τουφέκι σκοτεινό, τί σ’ ἔχω γὼ στὸ χέρι; Ὁπού σὺ μούγινες βαρὺ κι ὁ Ἀγαρηνὸς τὸ ξέρει”» .

Ὁ Σολωμὸς περιγράφει τοὺς τουρκολάγνους:Στὸ πεζὸ τοῦ Διον. Σολωμοῦ «Ἡ Γυναίκα τῆς Ζάκυθος», αὐτὴ ἡ μέγαιρα ὠφελιμίστρια, βρίζει τὶς ἡρωικὲς Μεσολογγίτισσες, ποὺ ἀγωνίζονται γιὰ τὴν ἐλευθερία τους. Τοὺς λέγει: «Καὶ τί σᾶς ἔλειπε καὶ τί κακὸ εἴδετε ἀπὸ τὸν Τοῦρκο; Δὲν σᾶς ἄφηνε φαητά, δούλους, περιβόλια; Καὶ δόξα σοι ὁ Θεός, εἴχετε περσότερα ἀπὸ ἐκεῖνα ποὺ ἔχω ἐγώ. Σᾶς εἶπα ἐγὼ νὰ χτυπῆστε τὸν Τοῦρκο;…».

Ἀπάντηση στὸν Κοραὴ
Ὁ Σολωμὸς στὸ πεζό του «Διάλογος ποιητῆ, φίλου καὶ σοφολογιώτατου» δίνει μίαν ἔμμεση ἀπάντηση στὸν «καθαρευουσιάνο» Ἀδ. Κοραὴ γιὰ τὴν γλῶσσα:
«Σοφολ.: Ἡ γλῶσσα σου φαίνεται λίγη ὠφέλεια; Μὲ τὴ γλῶσσα θὰ διδάξης τὸ κάθε πράγμα. Λοιπὸν πρέπει νὰ διδάξης πρῶτα τὲς ὀρθὲς λέξες.
Ποιητής: Σοφολογιώτατε, τὲς λέξες ὁ συγγραφέας δὲν τὲς διδάσκει, μάλιστα τὲς μαθαίνει ἀπὸ τοῦ λαοῦ τὸ στόμα. Αὐτὸ τὸ ξέρουν καὶ τὰ παιδιά.
Σοφολ. (Μὲ μεγάλη φωνή): Γνωρίζεις τὰ Ἑλληνικά, Κύριε; Τὰ γνωρίζεις; Τὰ ἐσπούδαξες ἀπὸ μικρός;
Ποιητὴς (Μὲ μεγαλύτερη φωνή): Γνωρίζεις τοὺς Ἕλληνας Κύριε; Τοὺς γνωρίζεις; Τοὺς ἐσπούδαξες ἀπὸ μικρός;…».-

1.«Διονύσιος Σολωμός», Ἐπιμέλεια Ν.Β. Τωμαδάκη, Βασικὴ Βιβλιοθήκη 15, «ΑΕΤΟΣ» ΑΕ, Ἀθῆναι, σ. πε΄

2.Γεώργιος Καλοσγοῦρος «Διονύσιος Σολωμός», 1η Δημοσίευση «Παναθήναια» (1902), ΜΙΕΤ, Ἀθήνα, 2007, σ. 13.

3.Διονυσίου Σολωμοῦ «Ἅπαντα», τόμ. Α΄. Ἐπιμ. Λίνου Πολίτη, Ε΄ Ἔκδ. «Ἴκαρος», Ἀθήνα, σ. 207

4.Αὐτ. σελ. 215

5.Διον. Σολωμοῦ «Ἡ γυναίκα τῆς Ζάκυθος», Βικελαία Δημοτικὴ Βιβλιοθήκη, Ἡράκλειον, 1991, σ. 39.

6.Διονυσίου Σολωμοῦ «Τὰ πεζὰ ἔργα», Ἐκδόσεις Μέλλον, Ζάκυνθος, Β´ Ἔκδοση, 1999, σ. 56.

https://christianvivliografia.wordpress.com/2020/04/05/μορφὲς-τοῦ-1821-4-σολωμός/

Ο άγιος διδάσκαλος Θεόδωρος, φίλος αδελφικός του αγίου Ραφαήλ, που μαρτύρησε μαζί του

Γράφει ο Δημήτρης Νατσιός

«Σημείον Μέγα», «βιβλίο συνταχθέν μετά πόθου παρά του ελαχίστου Φωτίου Κόντογλου Κυδωνιέως». Με αυτά τα ωραία, μεγαλοπρεπή λόγια ξεκινά ο Κόντογλου το Συναξάρι των νεοφανών αθλοφόρων και άφθαρτων ανδριάντων, Νεομαρτύρων, Ραφαήλ, Νικολάου και Ειρήνης, «τους υπέρ της αμωμήτου Πίστεως ημών κρεουργηθέντας και παρά του αθλοθέτου Κυρίου ημών Ιησού Χριστού περιφανώς δοξαζομένους». Βιβλίο που διαβάστηκε και διαβάζεται από πολλές γενεές Χριστιανών, βιβλίο που το μελετούν οι πιστοί «και αγάλλονται και βαστούν γερά την άγκυρα της σωτηρίας, ενώ κατατροπώνονται και εντροπιάζονται οι άπιστοι, αποστομώνονται τα φλύαρα και ασεβή στόματά τους». Και σήμερα Λαμπροτρίτη με κλειστούς τους ναούς, αλειτούργητοι οι άγιοι, γιατί έτσι αποφάσισαν « οι έχοντες μόρφωσιν ευσεβείας, την δε δύναμιν αυτής ηρνημένοι». Νικήθηκαν από τον ιό του ορθολογισμού, εισπράττουν χειροκροτήματα από τους εφήμερους άρχοντες, «ηγάπησαν μάλλον την δόξαν των ανθρώπων ή την δόξαν του Θεού». (Όταν εισπράττει συγχαρητήρια ο αρχιεπίσκοπος από τον Αμερικανό πρέσβη για την «συνετή» στάση της Εκκλησίας, δεν μπορείς παρά να σκεφτείς την αρχαία σοφία που διαγγέλλει: «επαινούμενος γαρ υπό των πολεμίων αγωνιώ μη τι κακόν είργασμαι», όταν σε επαινούν οι αντικείμενοι πρέπει σκεφτείς, αγωνιωδώς, τι κακό πράττεις).

Δεν θα γράψω για το υπερφυές μυστήριον της φανέρωσης των αγίων Νεομαρτύρων. Αυτό απαιτεί ανάστημα Κόντογλου. Εμείς τρεφόμαστε από τα ψιχία της τραπέζης που μας κερνούν οι εκλεκτοί και σπουδαίοι συγγραφείς του Γένους. Δόξα τω Θεώ έχουμε γεμάτο κελάρι πατρογονικής σοφίας. Το απαρνηθήκαμε όμως και ριχτήκαμε με βουλιμία στα ξυλοκέρατα, τις γουρουνοτροφές και τις απολαύσεις τούτου του κόσμου. Και κυρίως τα ξυλοκέρατα της απιστίας ξεχύθηκαν στις σχολικές αίθουσες. Χρόνια και χρόνια πολύπλοκες θεωρίες και τιποτολογίες, ταράζουν τα σχολεία. Γνώση ψεύτικη «που την έφτιαξεν η πονηρά ανοησία του ανθρώπου που εξεστράτισεν από τον δρόμον του Θεού». (Κόντογλου). Βλασφημίες ανήκουστες γραμμένες σε σχολικά βιβλία, που μαγαρίζουν βαπτισμένα και μυρωμένα παιδιά, ανύποπτα για τις αναθυμιάσεις που εισπνέουν. Υπουργοί Παιδείας, το κρισιμότερο κυβερνητικό αξίωμα μετά τον πρωθυπουργό, απροκάλυπτα εκκλησιομάχοι και αντίχριστοι, οι οποίοι – συνεπικουρούμενοι από ομοϊδεάτες τους εκπαιδευτικούς – έσπειραν στις καρδιές των μαθητών το σκουλήκι της απιστίας και χειρότερα, του εμπαιγμού της Πίστεως και της Πατρίδος.

Υπάρχουν όμως κάποιοι διδάσκαλοι που με το αίμα τους μας διδάσκουν ποιο είναι το χρέος όλων ημών που ο Θεός μας εμπιστεύτηκε τα παιδιά του…

Στο « Σημείον Μέγα», διαβάζουμε για τα οράματα που έβλεπαν αρκετοί απλοί και πιστοί άνθρωποι στην Θερμή της Λέσβου.

Διαβάζω στην σελίδα 110. « Την δευτέραν ημέραν των ανασκαφών, ευρέθη ένας τάφος, πλησίον του τάφου του αγίου Νικολάου. Μέσα εις αυτόν ευρέθη ένας σκελετός, με την κεφαλήν κομμένην και βαλμένην ανάμεσα εις τα πόδια του…ο άνθρωπος εκείνος ήταν σφαγμένος, οι δήμιοι είχαν θέσει την κεφαλήν του ανάμεσα εις τα σκέλη του, δια να τον περιπαίξουν. Τα χέρια του ήσαν κομμένα και βαλμένα σταυρωτά κοντά εις το κεφάλι. Εις το στόμα του υπήρχεν ένα κεραμίδι αρχαίον βυζαντινόν, με τρεις μικρούς σταυρούς χαραγμένους επάνω». Ποιος ήταν αυτός ο συμμαρτυρήσας με τον άγιο Ραφαήλ; Το πληροφορήθηκε άλλος πιστός. «Είμαι ο διδάσκαλος του χωριού. Όταν πριόνισαν τον άγιο Ραφαήλ έσφαξαν κι εμένα». (Οι άθλιοι μωχαμετάνοι Τούρκοι, ό,τι διεστραμμένο μαρτύριο υπήρχε το χρησιμοποιούσαν. Δαιμονόψυχα θηρία, ανήμερα. Κανένας σεβασμός, καμμιά συστολή ενώπιον των αθώων Χριστιανών. Ίδιοι και απαράλλαχτοι αιώνες τώρα. Ψεύδος, σφαγές, λεηλασίες, απειλές, εχθροί του Σταυρού).

Στην σελίδα 118 του βιβλίου, διαβάζουμε για μια μαυροντυμένη γυναίκα (η Θεοτόκος μάλλον), που διηγείται τα εξής σε μια απλή γυναίκα. Και ας προσέξουμε αυτά τα ουρανόπεμπτα λόγια. Είδε να ανεβαίνουν τον δρόμο προς τις Καρυές τέσσερα πρόσωπα., 14 Μαρτίου 1961. Ρώτησε ποιοι είναι. Απάντηση:

«Είναι ο άγιος Ραφαήλ και ο άγιος Νικόλαος, μαζί με τον προεστό του χωριού Βασίλειον και τον διδάσκαλον Θεόδωρον. Σαν σήμερα ακριβώς ήλθαν πρόσφυγες οι καλόγηροι και ο πρόεδρος του χωριού με τον διδάσκαλον τους ανέβασαν στο μοναστήρι και από τότε είχαν αδελφικήν φιλίαν και ανέβαιναν συχνά εις το μοναστήρι. Γι’ αυτό τους έπιασαν μαζί και τους εβασάνισαν. Να πεις εις τον διδάσκαλον του χωριού σας να ανεβάσει τα παιδιά στις Καρυές, να ψάλλουν τον Εθνικόν Ύμνον, διότι εκεί επάνω εθανατώθησαν διά την Πίστιν και την Πατρίδα». Ο άγιος διδάσκαλος Θεόδωρος, φίλος αδελφικός του αγίου Ραφαήλ, μαρτύρησε μαζί του. Θα μπορούσε να αλλαξοπιστήσει. Όχι. Ήταν παλληκάρι της ηλιόλουστης Ορθοδοξίας μας. Αγίασε…μπήκε στο Συναξάρι των νεομαρτύρων. Πραγματικός δάσκαλος, από αυτούς που μας ελέγχουν και μας διδάσκουν τι σημαίνει Έλληνας, Ορθόδοξος δάσκαλος. Τι παραγγέλνει η «άγνωστη μαυροντυμένη γυναίκα»; Να πάρει ο νυν δάσκαλος τους μαθητές του και να ανεβούν στον τόπο του μαρτυρίου και να ψάλλουν το Εθνικό Ύμνο!! Όταν μαρτύρησαν δεν υπήρχε ακόμη το νεοελληνικό κράτος ούτε ο Ύμνος του Σολωμού. Είναι καταπληκτικό! Η μαυροντυμένη Παναγία μας ζητά από τον δάσκαλο να ψάλλεται το αναστάσιμο τροπάριο του Γένους, ο Εθνικός μας Ύμνος. Αυτόν τον Ύμνο που η προηγούμενη κυβέρνηση κατήργησε και η νυν «των πιστών και νοικοκύρηδων» συνεχίζει να ανέχεται. Μια φορά τον μήνα, κάθε Δευτέρα της πρώτης εβδομάδος, προβλεπόταν να συγκεντρώνεται το σχολείο και να γίνεται έπαρση της σημαίας και απαγγελία από όλους μας του Εθνικού Ύμνου. Αυτή η ελάχιστη, ανάξια λόγου, τιμή στο σύμβολο που ποτίστηκε με ποταμούς αίματος από τους προγόνους μας. Και αυτό ακόμη ενοχλούσε. Κάποιοι «φρίσσσουσι» προφανώς στο άκουσμα των εξαίσιων στίχων «απ’ τα κόκκαλα βγαλμένη των Ελλήνων τα ιερά». Αυτή η προτροπή ας γίνει μάθημα για όλους μας, όσοι τουλάχιστον δάσκαλοι πιστεύουμε στον αναστημένο Χριστό μας, αλλά και σε διευθυντές σχολείων. Να συνεχιστεί η έπαρση της σημαίας και ας φρίττουν οι αντίχριστοι. Τι θα μας κάνουν; Ο άγιος διδάσκαλος Θεόδωρος -πώς να τον ονομάσω, όσοι μαρτυρούν για τον Χριστό είναι άγιοι – «κρεουργήθηκε» από τους Τούρκους, για να μην προδώσει τα πολυτίμητα τζιβαϊρικά του Γένους. Τούτες τις δύσκολες εποχές «ψυχή και Χριστός» μας χρειάζεται. Αυτά τα παραδείγματα των αγίων να παρουσιάζουμε στους μαθητές μας. Κάποιοι θα κοροϊδεύουν. «Καλότυχοι εσείς που σας περιγελούν οι έξυπνοι και οι σπουδαίοι τούτου του κόσμου, διότι πατάτε επάνω εις την στερεάν πέτραν, “φαιδρυνόμενοι εν τη πεποιθήσει”, ενώ γύρω σας οι άπιστοι ταράζονται σαν καλάμια οπού τα σαλεύει ο άνεμος του φόβου και της απελπισίας».

Χριστός ανέστη!!
http://maxitis.gr/dimitris-natsios-o-agios-didaskalos-theodoros-filos-adelfikos-tou-agiou-rafail/

Ἡ ἀλήθεια καὶ τὰ ὅριά της

Τοῦ Γιώργου Ν. Παπαθανασόπουλου
.            Ἡ ἐλευθερία τῶν πολιτῶν καὶ τῶν ἐπιχειρήσεων δοκιμάζεται τὴν καιρὸ αὐτὸν τῆς πανδημίας. Τὰ μέτρα περιορισμοῦ τῆς ἐλευθερίας, ποὺ ἐλήφθησαν παγκοσμίως, δείχνουν ἀφ᾽ ἑνὸς μὲν ὅτι αὐτὰ ὑπόκεινται καὶ σὲ ἐξωτερικοὺς παράγοντες γιὰ νὰ ὁριοθετηθοῦν, ἀφ᾽ ἑτέρου δὲ πὼς σὲ τέτοιες περιπτώσεις ὑπάρχουν κίνδυνοι γιὰ τὴ Δημοκρατία εἴτε ἀπὸ τὴν ἀσυδοσία, εἴτε ἀπὸ ὑπερβολικοὺς περιορισμούς της.
.                Στὴν παροῦσα πανδημία ἀποδεικνύεται ὅτι ὁ ὀρθολογισμὸς εἶναι ἀνεπαρκὴς γιὰ νὰ διατυπώσει τὴν ἀλήθεια. Καὶ αὐτὸ γιατί ὁ σαρκικὸς ἄνθρωπος δὲν μπορεῖ νὰ φτάσει στὸ ὕψιστο σημεῖο τῆς ἀρετῆς, δηλαδὴ στὴν ἁγιότητα, γιὰ νὰ προσεγγίσει καὶ νὰ ἀποδεχθεῖ τὴν Ἀλήθεια, ἄρα καὶ τὴν ἐλευθερία. Ὁ Θωμᾶς Κεμπήσιος ἔγραψε ὅτι «οὐδὲν ἀναμεμιγμένο μὲ ἰδιοτέλεια εἶναι καθαρὸ ἢ τέλειο». Καὶ εἶναι λυπηρὸ γιὰ τὴν ἀνθρωπότητα ὅτι πολλοὶ ἡγέτες της διακατέχονται ἀπὸ ἰδιοτέλεια καὶ ὅτι ἡ ἀλήθεια μεταξὺ ἐπιστημόνων διατυπώνεται μὲ ἐκ διαμέτρου ἀντίθετες ἀπόψεις….
.            Πρόσφατο παράδειγμα: Ὁ Γάλλος καθηγητὴς Λὶκ Μοντανιὲ (1932 – ), ἐπὶ χρόνια ἐρευνητὴς στὸ Ἰνστιτοῦτο Παστὲρ στὴ Γαλλία, full time καθηγητὴς στὸ Κινεζικὸ Πανεπιστήμιο τῆς Σαγκάης Jiao Tong καὶ βραβεῖο Νόμπελ Ἰατρικῆς 2008 γιὰ τὸν προσδιορισμὸ τοῦ ἰοῦ τοῦ AIDS, δήλωσε πρόσφατα ὅτι ὁ ἰός, ποὺ προκάλεσε τὴν πανδημία, δημιουργήθηκε σὲ ἐργαστήριο τῆς κομμουνιστικῆς Κίνας, πάνω στὴν ἔρευνα δημιουργίας ἐμβολίου κατὰ τοῦ AIDS. Ἡ ἀρνητικὴ γιὰ τὴν Κίνα κατάσταση, γιατί ἀπὸ ἐκεῖ προέρχεται ὁ ἐπικίνδυνος κορωνοϊός, εἴτε ἀπὸ ἐργαστήριο, εἴτε ἀπὸ τὴ φύση, κατέστη χειρότερη. Τὴν ἄποψη τοῦ Γάλλου καθηγητοῦ ἀντικρούουν ἄλλοι ἐπιστήμονες, μεταξὺ τῶν ὁποίων καὶ ὁ Ἕλληνας καθηγητὴς Ἰατρικῆς Γενετικῆς στὸ Πανεπιστήμιο τῆς Γενεύης καὶ πρ. Πρόεδρος τοῦ Διεθνοῦς Ὀργανισμοῦ τοῦ Γονιδιώματος τοῦ Ἀνθρώπου δρ Στυλιανὸς Ἀντωναράκης. Σὲ ἀνοικτὴ ἐπιστολή του πρὸς τὸν Γάλλο καθηγητὴ («Καθημερινὴ» 26/4/2020) μὲ ἐπιστημονικὰ ἐπιχειρήματα τονίζει ὅτι «μία προσεκτικὴ ἐξέταση τῶν δεδομένων ἀποκλείει ὁριστικὰ τὴν πιθανότητα ὅτι αὐτὸς ὁ νέος ἰὸς εἶναι ἐργαστηριακὸ προϊόν»…
.               Ζωτικὸ εἶναι τὸ θέμα ποὺ ἄνοιξε ὁ Γάλλος καθηγητής. Ἡ πανδημία εἶναι προϊὸν φυσικῆς διεργασίας, ἢ προέκυψε ἀπὸ ἐργαστήριο τῆς Κίνας; Πρέπει νὰ ἀποκαλυφθεῖ ποιὰ εἶναι ἡ ἀλήθεια. Εἶναι δυνατό;
.             Ὁ δρ. Ἀντωναράκης συμμετέσχε στὸ Διεθνὲς Ἐπιστημονικὸ Συνέδριο, ποὺ διοργάνωσε ἡ Ἐκκλησία τῆς Ἑλλάδος τὸ 2000, ὑπὸ τὴν αἰγίδα τοῦ μακαριστοῦ Ἀρχιεπισκόπου Χριστοδούλου. Στὴν ὁμιλία του ὁ Ἕλληνας καθηγητὴς προέβλεψε ὅτι «τὰ ἑπόμενα 100 χρόνια θὰ εἶναι γεμάτα ἀπὸ σημαντικὲς ἰατρικὲς ἐπιτυχίες, βασισμένες στὴ γνώση τῆς ἀνατομίας τοῦ γονιδιώματος», γιὰ νὰ προσθέσει: «Χρειάζεται ὅμως σοφία καὶ σύνεση, βασισμένη στὴν ἱστορία καὶ γνώση τοῦ παρελθόντος καὶ στὴ συλλογικὴ ἠθική τῆς κάθε κοινωνίας, ὥστε τὰ τυχὸν προβλήματα ποὺ πηγάζουν ἀπὸ τὴ γνώση τοῦ γονιδιώματος νὰ ἀντιμετωπιστοῦν ἔτσι ὥστε οἱ ἑπόμενες γενιὲς νὰ ἱστοροῦν τὸ γονιδίωμα ὄχι μὲ ντροπὴ παρὰ μόνο μὲ ἐπαίνους». Ὁ Στυλ. Ἀντωναράκης προέβλεψε ὅτι χωρὶς σοφία καὶ σύνεση ἡ ἰατρικὴ ἐπιστημονικὴ ἔρευνα, μπορεῖ νὰ μετατραπεῖ σὲ ἐφιάλτη τῆς ἀνθρωπότητας. Ἐλπίζεται νὰ μὴν βρισκόμαστε μπροστὰ σὲ αὐτὴ τὴν κατάσταση.-

https://christianvivliografia.wordpress.com

ΤΑ ΤΣΟΠΑΝΟΣΚΥΛΑ τοῦ ΣΥΣΤΗΜΑΤΟΣ

Δημήτρης Νατσιὸς

δάσκαλος-Κιλκὶς

«Ὁ καθεὶς τὴν μύξα του γιὰ βούτυρο τὴν ἔχει» (παροιμία)

Κανάλια τηλεοπτικὰ κλείνουν, ξανανοίγουν, καινούργια ἐμφανίζονται καὶ τὸ μόνο ποὺ δὲν ἀλλάζει, εἶναι τὰ σκύβαλα τῆς δημοσιογραφίας. 

Κλείνει ὁ σταθμός, ὑποθέτεις ὅτι γλιτώσαμε ἀπὸ ἕναν βάτραχο τῆς παραπληροφόρησης καί, αἴφνης, ξετρυπώθηκε, τὸν ἀντικρίζεις νὰ καμαρώνει κάποια ἡμέρα ὡς παρουσιαστὴς ἐνημερωτικῆς ἐκπομπῆς. 

Καὶ παραμένει ὁ ἴδιος, ἡ κόπρος τοῦ Αὐγεία ἐπανῆλθε. 

Ὁ αὐλοκόλακας γελωτοποιὸς στὴ θέση του. 

Ἡ ἡμιμαθὴς ἀναξιοπρέπεια στὸ πόστο της. 

(Ἀναρωτιόταν ὁ Ἰγνάσιο Ραμονὲ δημοσιογράφος καὶ πανεπιστημιακὸς στὸ περισπούδαστο βιβλίο του «Ἡ τυραννία τῶν ΜΜΕ», σελίδα 84: 

«Γιὰ ποιὸ λόγο κατέρρευσε ἡ εὐγενὴς ἀντίληψη γιὰ τὴν δημοσιογραφία; 

Πῶς περάσαμε ἀπὸ ἕνα εἶδος ἐξύμνησης τοῦ δημοσιογράφου, τοῦ ἥρωα τῆς σύγχρονης κοινωνίας στὰ τέλη τῆς δεκαετίας τοῦ ’70, στὴ σημερινὴ κατάσταση ὅπου, ἔχοντας γίνει τὸ “νέο τσοπανόσκυλο”, κατέχει τὴν πρώτη θέση στὴν κλίμακα τῆς ντροπῆς;).

Τώρα μὲ τὴν ἀπάτη τοῦ «μένουμε σπίτι» ἐπιστρατεύτηκαν τὰ «λαμπερὰ» ὄργανα τῆς προπαγάνδας. 

Στὶς μεγάλες τρικυμίες ξεβράζονται τὰ κονσερβοκούτια καὶ τὰ σκουπίδια. 

Ὁ λαὸς ἔπρεπε νὰ τρομοκρατηθεῖ, νὰ καθηλωθεῖ, νὰ ἐνοχοποιηθεῖ. 

Οἱ ναοὶ νὰ κλείσουν χωρὶς ἀντιδράσεις. 

Ἱερεῖς καὶ πιστοὶ νὰ ἀπειληθοῦν. 

Τὸ μυστήριο τῆς Θείας Κοινωνίας νὰ ποινικοποιηθεῖ. 

Τὰ παράνομα πρόστιμα νὰ κάμψουν ὅσους τολμοῦν. Οἱ ψυχὲς νὰ μαυρίσουν, ὥστε νὰ ὑποκύψουν. (Καὶ ὡς γνήσια κακέκτυπα τῆς Εὐρώπης βάζουμε πάνω σὲ μία καρότσα, μία λαϊκὴ ἀοιδὸ νὰ μετριάσει τὸν πόνο μας. Ψαλμωδίες νὰ μὴν ἀκούγονται καὶ καμπάνες μόνο. Ζουρνάδες καὶ νταούλια ἐπιτρέπονται. 

Τί νὰ πεῖ κανείς; 

Συνθῆκες χειρότερες καὶ ἀπὸ τὴν προηγούμενη γερμανικὴ Κατοχή. 

Καὶ γι’ αὐτὲς τὶς βρωμοδουλειές, ποὺ δὲν τὶς κάνει ἕνας ἔντιμος καὶ σοβαρὸς ἄνθρωπος, κλήθηκαν τὰ συνήθη «ἀσκιὰ γιομάτ’ ἀγέρα», οἱ θεομπαῖχτες τῆς τηλοψίας. 

Δημοσιογράφοι, ἠθοποιοί, τραγουδιστές, ἀθλητές. 

Οἱ εὐφημιστικῶς λεγόμενοι διανοούμενοι καὶ καλλιτέχνες, οἱ εὐτελεῖς δοῦλοι τῆς ἐξουσίας. 

Αὐτοὺς ποὺ προσκαλεῖ, μὲ τὸ ἀζημίωτο, νὰ ἐξωραΐσουν τὶς πονηρίες καὶ τὶς παλιανθρωπιές της. Οἱ ἴδιες καὶ οἱ ἴδιες θλιβερὲς ἀσημαντότητες καὶ ἀμολοῦν τὶς σπουδαιοφανεῖς τιποτολογίες τους.

. 

 Ὁ Εὐαγγελάτος, ποὺ ἀπειλοῦσε περίπου μὲ ἀνασκολοπισμὸ ὅσους δὲν θὰ κάνουν, ὅταν βγεῖ, τὸ ἐμβόλιο, ἡ κ. CIA καὶ ὅλο τὸ συνεργεῖο ἐγκωμιαστῶν τῆς κυβέρνησης τοῦ «σκάι», ποὺ παραδίδουν μαθήματα γιὰ τὸ τί σημαίνει «τσοπανόσκυλο» τῆς ἐξουσίας, ὁ Χατζηνικολάου, ποὺ δίκαζε καὶ καταδίκαζε τὸν μητροπολίτη Κυθήρων μὲ ἀγενέστατες φωνασκίες καὶ ἀπρεπέστατες, γιὰ τὸ ἦθος τοῦ σεβάσμιου Ἐπισκόπου, τσιρίδες. 

Ὁ Καράμερος, ὁ Καμπουράκης, ποὺ ζητοῦσε τὴν κεφαλὴ τοῦ π. Γεωργίου Σχοινᾶ ἐπὶ πίνακι, γιατί κοινώνησε κόσμο καὶ ὅλοι οἱ ποικιλώνυμοι παρδαλοὶ καὶ παρδαλὲς τῶν ἐλαφρῶν προγραμμάτων τύπου Λιάγκα, Ἑλένης, Κούλας, Τούλας καὶ Σούλας ποὺ τρομοκρατοῦσαν καὶ χειραγωγοῦσαν νυχθημερὸν τὸν λαό. 

Κι ἀπὸ κοντὰ ἠθοποιοὶ καὶ τραγουδιστές, μὲ τὸ ὕφος τοῦ πολυδιαβασμένου, μὲ τὸν «ἤπιο» καὶ «εὐπρεπῆ» σχολιασμὸ καὶ τὶς θολοκουλτουριάρικες ἀνοησίες καὶ παροτρύνσεις τους-ἅπαντες ἔχοντας πίσω τους μία βιβλιοθήκη, γιὰ νὰ μᾶς πείσουν γιὰ τὴν εὐρυμάθεια καὶ τὴν σοφία τους.

 Οἱ ἄνθρωποι τοῦ πολιτισμοῦ, ὅπως ἀρέσκονται νὰ τοὺς ἀποκαλοῦν, ποὺ δὲν βρῆκε κανένας τους σχεδόν, νὰ ὑποστηρίξει τὴν κατασυκοφάντηση τῆς Ἐκκλησίας καὶ ὅσων λειτουργῶν της τίμησαν τὸ πετραχήλι τους.

. Βιβλιοθῆκες ποὺ βλέποντάς τες θυμήθηκα κάτι ἀπὸ τὴν ἀρχαία γραμματεία. Ὁ Λουκιανὸς -σκέτο- ὁ Σαμοσατεύς, εἶχε συγγράψει ὁλόκληρη πραγματεία μὲ τίτλο: «πρὸς τὸν ἀπαίδευτον καὶ πολλὰ βιβλία ὠνούμενον». 

Τὸ ρῆμα «ὠνοῦμαι» σημαίνει ἀγοράζω. Ἀπὸ δῶ τὰ «ὤνια» καὶ τὰ παντοειδῆ …ψώνια.

Ὁ γενναῖος Λουκιανὸς εἶχε τὸ θάρρος νὰ στιγματίσει τους τότε ρωμαιόδουλους διανοούμενους τῆς ἐποχῆς του, τούς, κατὰ Κικέρωνα, «Γραικύλους», χαρακτηρίζοντάς τους ἀγύρτες -«γόητες»- ἀπατεῶνες καὶ ἀερολόγους- «φληνάφους καὶ λήρους»- ὄργανα τυφλὰ τῆς ἐξουσίας διεφθαρμένους, χαμερπεῖς καὶ γλοιώδεις. 

Μάλιστα μὲ σκληρότατη γλώσσα στὸ βιβλίο του «Ἁλιεὺς ἦ ἀναβιούντων,» θὰ γράψει. (Τὸ ἀφήνω ἀμετάφραστο). : 

«Ὀργιλώτεροι μὲν τῶν κυνιδίων ὄντες, δειλότεροι δὲ τῶν λαγωῶν, κολακευτικότεροι τῶν πιθήκων, ἀσελγέστεροι τῶν ὄνων, ἁρπακτικώτεροι τῶν γαλῶν, φιλονεικότεροι δὲ τῶν ἀλεκτρυόνων». (603).

Τὰ ἴδια δὲν γινόταν καὶ μὲ τὰ ἐγκληματικὰ μνημόνια, τὰ ὁποῖα θεωροῦσαν περίπου εὐλογία γιὰ τὴν πατρίδα μας; Τὰ μνημόνια ποὺ ἀποδεκάτισαν τὴν νεολαία μας, στέλνοντας τὸν ἀνθὸ τῆς πατρίδας στὰ ξένα, βυθίζοντας στὴν φτώχεια χιλιάδες Ἕλληνες.

. Θυμᾶμαι κάποιον Ἰορδάνη, νὰ μᾶς ἀπειλεῖ ὅτι θὰ πεθάνουμε ἀπὸ τὴν πείνα, τὴν ἔλλειψη φαρμάκων καὶ βενζίνης, ἂν δὲν ὑποδουλωθοῦμε στοὺς ἀμετανόητους καταστροφεῖς λαῶν, Γερμανούς. 

Δὲν χάθηκε. Βρῆκε βῆμα τηλεοπτικό, γιατί, εἴπαμε, κάτι τέτοιους τοὺς «ἀξιοποιοῦν» οἱ ἐξουσίες γιὰ τὴν ἐξαπάτηση τοῦ λαοῦ.

. Στὸ θέμα τῆς Μακεδονίας, στὴν μεγαλύτερη προδοσία ὅλων τῶν αἰώνων, τὰ ἴδια. Αὐτοὶ ποὺ τώρα λιβανίζουν τὸν Μητσοτάκη, τότε προσκυνοῦσαν τὸν Τσίπρα. 

Ἀγνόησαν καὶ συκοφάντησαν τὰ συλλαλητήρια, υἱοθετώντας τὴν κυβερνητικὴ προπαγάνδα περὶ ἑτερόκλητου ὄχλου, τὰ ἑκατομμύρια τῶν Ἑλλήνων πολιτῶν ποὺ βγῆκαν αὐθόρμητα στοὺς δρόμους καὶ τὶς πλατεῖες γιὰ ὅσια καὶ ἱερά. (Καὶ μόνο ποὺ ὀνοματίζουν ἀναίσχυντα τὰ Σκόπια «Βόρεια Μακεδονία», ὅλος αὐτὸς ὁ συρφετὸς τῶν ἐξωνημένων προπαγανδιστῶν, θὰ ἔπρεπε νὰ διαγραφοῦν ἀπὸ τοὺς δέκτες μας καὶ αὐτοὶ καὶ τὰ κανάλια τους).

. Τὰ ἴδια στὸ φλέγον θέμα τῆς λαθροεισβολῆς. Χρόνια καὶ χρόνια ἀσύστολη προπαγάνδα καὶ προβολὴ τοῦ βίαιου ἐποικισμοῦ τῆς πατρίδας ἀπὸ τὶς ὀρδὲς τῶν μωαμεθανῶν. 

Καὶ Νόμπελ Εἰρήνης καὶ ἀσυνόδευτα γυναικόπαιδα καὶ πρόσφυγες ἀπὸ χῶρες ὅπως ἡ Ἀλγερία καὶ τὸ Μαρόκο. Καὶ ὅποιος τολμοῦσε νὰ διαφωνήσει «οὐαὶ καὶ ἀλλοίμονο». 

Φασίστας, ρατσιστής, χρυσαυγίτης, ναζιστής. 

Ὅταν εἶδαν στὸ Ἔβρο τοὺς «πρόσφυγες καὶ τοὺς μετανάστες» νὰ πετοῦν στὶς ἔνοπλες δυνάμεις μας τὶς δακρυγόνες «κουτσουλιὲς» τῶν Τούρκων, νὰ ὑβρίζουν τὴν χώρα μας καὶ ὁ λαὸς νὰ ἀγριεύει, φόρεσαν τὸ προσωπεῖο τοῦ πατριώτη. 

Μέχρι νὰ πάρουν πάλι ἐντολὲς καὶ νὰ γυρίσουν στὶς κλαψιάρικες, ὑποκριτικὲς καὶ ἐμετικὲς θρηνωδίες τους. 

(Πόσα καὶ πόσα ἐξυμνητικὰ σχόλια ὑπὲρ τῆς Τουρκίας καὶ τοῦ κρετίνου Ἐρντογὰν δὲν ἀκούγαμε ὅλα αὐτὰ τὰ χρόνια ἀπὸ τὰ δημοσιογραφικὰ γιουσουφάκια. 

Γιὰ ἕναν φανατικὸ τζιχαντιστὴ πρόκειται, ποὺ πέρασε τὰ νιάτα του σὲ ἰσλαμικὲς σχολὲς μίσους καὶ περιφρόνησης τῶν Χριστιανῶν καὶ ἐξύμνησης τοῦ «μεγαλείου» τῶν Τούρκων καὶ τοῦ Ἰσλὰμ καὶ τίποτε ἄλλο. 

Ὅπως ὅλοι οἱ δικτάτορες τῆς ἱστορίας –ὁ Μουσσολίνι γιὰ παράδειγμα- θὰ ἔχει τὸ τέλος ποὺ τοῦ ἀξίζει. Στὴν ἀγχόνη μὲ τὸ κεφάλι ἀνάποδα).

. Νὰ κλείσω μὲ αὐτὸ ποὺ γράφει ὁ Ραμονὲ στὸν ἐπίλογο τοῦ προαναφερόμενου βιβλίου του: «Κάνουν μεγάλο λάθος οἱ πολίτες ποὺ πιστεύουν πὼς μποροῦν νὰ ἐνημερώνονται σοβαρὰ καθισμένοι ἄνετα στὸν καναπέ τους». 

Αὐτὸ μᾶλλον εἶναι ἐξημέρωση καὶ ὄχι ἐνημέρωση…

Δημήτρης Νατσιὸς

https://christianvivliografia.wordpress.com/2020/05/02/%cf%84%e1%bd%b0-%cf%84%cf%83%ce%bf%cf%80%ce%b1%ce%bd%cf%8c%cf%83%ce%ba%cf%85%ce%bb%ce%b1-%cf%84%ce%bf%e1%bf%a6-%cf%83%cf%85%cf%83%cf%84%ce%ae%ce%bc%ce%b1%cf%84%ce%bf%cf%82/

Αποκλεισμός και επιστροφή στην ζωή - κανονικότητα.

Η επιστροφή στην καθημερινή ζωή μας είναι γεγονός . Από την δευτέρα  4 Μαΐου αρχίζει σταδιακά .
Όλα μοιάζουν όμορφα εκτός από ένα... Όταν κλειστήκαμε μέσα ο βομβαρδισμός  πληροφοριών ήταν συνεχόμενος. Τώρα ξαφνικά χωρίς καμιά πληροφορία πάλι ξαφνικά έξω.   Δεν υπάρχει ξεκάθαρη ενημέρωση.
Δεν υπάρχει ξεκάθαρη ενημέρωση. 
Σχετικά με τις ευάλωτες  ομάδες του πληθυσμού . Υπάρχει συνωμοσία όταν δεν υπάρχει ενημέρωση.

   

Μικρή Σεβιλλιάνα - Μιχάλης Θωμάκος Tango του 1932

Μικρή Σεβιλλιάνα - Μιχάλης Θωμάκος

Tango του 1932 σε μουσική Σωτηρίας Ιατρίδου και στίχους Τάκη Συράκου. Πρόκειται για το "Λουλούδια πουλώ μυρωμένα" από την επιθεώρησι "Συλλαλητήριο" του Περοκέ. την μεγάλη επιτυχία του θιάσου Ιατρίδη Μαυρέα Σίλβα

θέλω να το αφιερώσω σε μια γυναίκα που έφυγε από την ζωή. Μια σημαντική γυναίκα.