Στις μέρες μας ο «χορηγός» αποκαλείται ενίοτε και «σπόνσορας». Λέξη που θα είχε επικρατήσει, ασφαλώς, αν δεν υπήρχε η ιδιότυπη εθνική μας ταυτότητα, με τις αναφορές της στην αρχαιότητα. Που εδώ μας βγαίνουν σε καλό. Ανασταίνουμε έναν αρχαίο όρο, με αποτέλεσμα αισθητικότερο: πώς να το κάνουμε, η λέξη «χορηγία» είναι ωραιότερη αρκεί να μην τη σκιάζει η αρχαιοπρεπής ξιπασιά. Αλλωστε, η άντληση λέξεων από τον θησαυρό της ελληνικής έχει και πρακτικό εκτός από ωραίο αποτέλεσμα. Προσφέρει, π.χ., πλούτο παραγώγων: το «χορηγικός» είναι καλύτερο από το «σπονσορικός», το «χορηγώ» καλύτερο από το τίποτε.
Αντληση λέξεων και σύνθεση νεολογισμών: μάθημα του μεγάλου Κοραή. Ακολουθώντας το, οι πρόσφατοι πρόγονοί μας έστρωσαν τον δρόμο για τη σημερινή ενιαία γλώσσα: μπολιάζοντας καλά τη δημοτική και, κυρίως, πλάθοντας μια πλούσια καθαρεύουσα. Ενδιαφέρον θέμα, για άλλη φορά. Σήμερα, μένοντας στις λέξεις του τίτλου, ας δούμε πώς πορεύονται ιστορικά.
Ο όρος «χορηγός» ξαναχρησιμοποιείται τακτικά στη νεοελληνική γλώσσα από τις αρχές της δεκαετίας 1980· και μετά το 1990 γίνεται κοινός τόπος. Σποραδικά τον βρίσκουμε και νωρίτερα, ήδη στον 19ο αιώνα. Τότε, όμως, στη θέση του χρησιμοποιούνταν συστηματικά άλλος όρος: «ευεργέτης».
Καλές ενδείξεις: η εμφάνιση μιας λέξης ή (όπως εδώ) η αναβίωσή της και τελικώς η αντικατάστασή της από μιαν άλλη, μας βοηθούν να κατανοήσουμε την πορεία ενός θεσμού ή και μιας κοινωνίας.
Στον δυτικό πολιτισμό του εικοστού αιώνα, οι «χορηγικές» δραστηριότητες έχουν αποκτήσει τη σημασία που παρόμοιες πρακτικές είχαν για τους πολιτισμούς των ελληνικών πόλεων και της Ρώμης κατά την αρχαιότητα, των ιταλικών πόλεων κατά την Αναγέννηση. Το φαινόμενο δεν ήταν ακριβώς το ίδιο σε καθεμιά από τις ιστορικές αυτές εποχές· ούτε, όμως, εντελώς διαφορετικό. Ετσι και οι λέξεις που προσπαθούσαν εκάστοτε να το εκφράσουν: άλλαζαν· ή, παραμένοντας οι ίδιες, αποκτούσαν νόημα διαφορετικό.
Μαζί με την αρχαιότητα, κάποτε γύρω στον 5ο ή 6ο μ.Χ. αιώνα, έσβησαν οι χορηγοί και οι ευεργέτες των ελληνικών πόλεων και της Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας. Στη χριστιανική Ανατολή, οι ιδιώτες χορηγοί, με την αρχαία έννοια του όρου, εκλείπουν. Αλλο είδος, διαφορετικό, είναι οι αξιωματούχοι που προσφέρουν θεάματα στον λαό. Πάντως, η εκκλησιαστική γλώσσα συντηρεί τις δύο αρχαίες λέξεις, παραλλάζοντας το νόημά τους: ο Πανάγαθος είναι «ζωής χορηγός»· είναι και «ευεργέτης»· όπως, κατά θεία παραχώρηση, είναι στο Βυζάντιο και ο αυτοκράτωρ· όπως θα αναγορεύονται, αργότερα, και οι μεγάλοι δωρητές της Εκκλησίας.
Στη Δύση, στις ιταλικές κυρίως πόλεις και λίγο πριν από την Αναγέννηση, εμφανίζονται νέοι «Μαικήνες». Ο όρος παραπέμπει στον ρωμαίο δωρητή και θα γενικευθεί αργότερα. Είναι οι ισχυροί και πλούσιοι προστάτες που συντηρούν τους καλλιτέχνες και τους λογίους και που τους αμείβουν συνήθως με φειδώ, ενίοτε πλουσιοπάροχα. Είναι ακόμη, στην κορυφή της κοινωνικής και πολιτικής ιεραρχίας, οι Μεγαλοπρεπείς που εγείρουν τα δημόσια μνημεία στη Βενετία και στη Γένοβα, στο Παλέρμο, στη Σιέννα και στη Λούκα, στην Πίζα και στη Φλωρεντία.
Στην Ανατολή, με την παρακμή και την πτώση του Βυζαντίου, ορισμένες από τις ορθόδοξες, ελληνόφωνες κοινωνίες παρακολουθούν κάπως την Αναγέννηση (από μακριά και από χαμηλά)· άλλες την αγνοούν. Σώζεται πάντως, πανίσχυρη, η γλώσσα. Σώζονται επίσης, ως φαίνεται, και κάποιες μορφές πλούτου. Σιγά σιγά αβγατίζουν, ξαναφέρνοντας μαζί τους το ενδιαφέρον για την επιστήμη και την τέχνη, τα γράμματα, τη λογιοσύνη. Συντελώντας στον ελληνικό Διαφωτισμό, ο πλούτος θα τροφοδοτήσει συνάμα και τη γενναιοδωρία. Ετσι ο Ερμής, κερδώος και λόγιος, θα συντελέσει και στην αναβίωση των λέξεων ή στη διολίσθηση της σημασίας τους. Ο όρος «ευεργέτης», με υποδηλώσεις χριστιανικές και διόλου αρχαιοελληνικές, επιστρατεύεται τώρα για να εκφράσει την ευσέβεια και τη φιλανθρωπία των πλούσιων Ελλήνων της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας και της Διασποράς.
Ως ευεργέτες, λοιπόν, περνούν στην ιστορία των εκκλησιαστικών και κοινοτικών θεσμών οι εύποροι δωρητές, πριν από την ανεξαρτησία· με τον ίδιο χαρακτηρισμό περνούν και στην ιστορία του ελληνικού βασιλείου, μετά το 1833. Τώρα πια, όμως, πλάι στην Εκκλησία υπάρχει και η Πολιτεία. Οι δωρεές αφορούν και αυτήν· και μόνο από τους δικούς της νόμους διέπονται.
Στο μεταξύ, εξάλλου, ο ευρωπαϊκός Διαφωτισμός και από κοντά η ελληνόφωνη λογιοσύνη έχουν επαναφέρει στο προσκήνιο την αρχαιότητα και έχουν αναγάγει τις ιδέες της σε κυρίαρχη ιδεολογία. Η αρχαιότητα αναβιώνει και στη γλώσσα. Ο όρος «ευεργεσία» παραμένει, αλλά αποκτά διπλή υπόσταση και σημασία. Οταν πρόκειται για μεγάλες δωρεές σε ιερούς ναούς, π.χ., η θρησκευτική του χροιά παραμένει επίσης. Οταν, όμως, πρόκειται για τον Ζάππα, τον Βαλλιάνο, τον Συγγρό, τον Σίνα, η θρησκευτική χροιά ξεχνιέται, οι συνειρμοί με την αρχαιότητα επικρατούν.
Ευεργέτες, λοιπόν, όχι όμως της Εκκλησίας ούτε μιας αρχαίας πολιτείας, αλλά του έθνους: εθνικοί ευεργέτες. Και η έννοια του έθνους στον 19ο αιώνα, όπως έχει πια διαμορφωθεί στον δυτικό κόσμο, στηρίζεται στο σύγχρονο κράτος.
Ετσι, φτάνοντας στις μέρες μας, διακρίνουμε μια πρώτη σημαντική διαφορά με το παρελθόν, ένα πρώτο καινοφανές χαρακτηριστικό του σύγχρονου «ευεργετισμού». Οπως παλαιότερα, έτσι και τώρα, οι ιδιώτες «χορηγοί» εξαρτώνται από το κράτος αλλά με διαφορετικό τρόπο. Στην αρχαία Ελλάδα, στη Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία, στη Φλωρεντία, των Μεδίκων, οι μεγάλοι χορηγοί σχεδόν ταυτίζονταν με την κρατική εξουσία, λόγω της θέσης τους στην κοινωνική και πολιτική ιεραρχία. Γι’ αυτό, άλλωστε, τις χορηγίες και τις ευεργεσίες διείπαν το ήθος και το έθιμο, όχι ο νόμος. Ενώ σήμερα τις διέπει η νομοθεσία του σύγχρονου, δημοκρατικού κράτους κανονιστική και, ειδικότερα, φορολογική. Ετσι, στη σημερινή Ελλάδα τη λέξη «ευεργεσία» αντικαθιστά η «χορηγία»· επειδή δύσκολα θα μπορούσε να αποκληθεί κάποιος «ευεργέτης», οσοδήποτε σημαντική και αν ήταν η δωρεά του· όπως ουδείς θα διενοείτο να ονομάσει «Μεγαλοπρεπή» έναν γάλλο πρόεδρο της Δημοκρατίας, όσο μεγάλο και αν ήταν το πολιτιστικό του έργο. Οι λέξεις αυτές, τόσο φυσικές στον καιρό τους, θα ήταν σήμερα αντίθετες προς «το κοινό περί δημοκρατίας αίσθημα» αλλά και προς τις οικονομικές και κοινωνικές συνθήκες της εποχής μας.
Ερχόμαστε στη δεύτερη διαφορά: σήμερα, χορηγοί είναι όχι μόνο άτομα αλλά και επιχειρήσεις. Κοινοτοπία, που μας οδηγεί στην τρίτη διαφορά. Είναι η άμεση διαπλοκή της σύγχρονης χορηγίας με τα συστήματα μαζικής επικοινωνίας: φυσικό επακόλουθο της τεχνολογικής εξέλιξης αλλά και της σημασίας που έχουν αποκτήσει στον σημερινό κόσμο, δυστυχώς, η προβολή και η προπαγάνδα ως οικονομικά και πολιτικά όπλα. Σε όλες τις ιστορικές εποχές η δύναμη που αποκτούσαν με τις δωρεές τους οι χορηγοί και οι ευεργέτες ήταν σημαντική αλλά έμμεση, ιδεολογική, άυλη. Σήμερα η δύναμη που καρπώνονται οι «σπόνσορες» είναι αμεσότερη, μαζικότερη, απτή και εξαργυρώσιμη· άρα αυτοτροφοδοτούμενη και πολύ μεγαλύτερη, με όλο τον συνακόλουθο κίνδυνο.
«Σπόνσορες» εναντίων χορηγών: έτσι ανοίγει ένας νέος κύκλος λέξεων ίσως και μελλοντικών επιφυλλίδων.
Ο κ. Γ. Β. Δερτιλής είναι καθηγητής της Ιστορίας στο Πανεπιστήμιο Αθηνών.
Με τη δύναμη του Θεού μπορούν οι οικογένειες που δεν έχουν αποκτήσει παιδί, να αποκτήσουν.
Οι γονείς της Παναγίας κατάφεραν και απέκτησαν την Παρθένο Μαρία ύστερα από πολλά χρόνια και με συνεχή προσευχή.
Η Αγία Άννα αξιώθηκε να έχει τη μεγάλη τιμή και ευτυχία να αποκτήσει παιδί, μία μοναδική κόρη, τη μητέρα του Σωτήρα του κόσμου. Η Αγία Άννα παρακαλούσε τον Θεό να αποκτήσει ένα παιδί και έκανε συνεχώς την εξής προσευχή.
«Κύριε Παντοκράτορα, και Μεγαλοδύναμε, που μόνο με το λόγο έκανες τον ουρανό και τη γη και όσα φαίνονται και είναι γύρω μας, που λύτρωσες, τους πατέρες μας από τα χέρια του Φαραώ, που με το πρόσταγμά Σου σχίσθηκε η θάλασσα και πέσανε μέσα οι Αιγύπτιοι. Εσύ Θεέ, που τους έτρεφες σαράντα χρόνια στην έρημο.
Εσύ, που ευλόγησες τη Σάρρα, τη γυναίκα του Αβραάμ και γέννησε τον Ισαάκ στα γεράματά της. Εσύ που χαρίτωσες εκείνη την Άννα την ομοία μου και γέννησε το Σαμουήλ τον προφήτη. Εσύ δώσε και σε μένα την ταπεινή Σου δούλη παιδί, και μη με αφήσης να είμαι ντροπιασμένη και ταπεινωμένη από όλο μου το γένος.
Κύριε, ο Θεός μου, τάχα και σαν ένα από τα θηρία δεν είμαι και εγώ; Διατί με ωργίστηκες τόσο και είμαι στείρα; Εσύ, που ευλόγησες τα ποιήματά σου και είπες: Αυξάνεσθε και πληθύνεσθε, δώσε και σε μένα σπέρμα και καρπό κοιλίας, και αν γεννήσω είτε αρσενικό είτε θηλυκό, να Σού το χαρίσω με όλη μου τη χαρά και να το φέρω στο Ναό Σου να το αφιερώσω».
Οταν ξεκίνησε να εργάζεται πριν από εννέα χρόνια, ένα από τα καθήκοντα της δουλειάς της Λιού Φανγκ ήταν να εξασφαλίζει ότι οι γυναίκες του χωριού της δεν έκαναν περισσότερα παιδιά από όσα επέτρεπε ο νόμος, δηλαδή ένα. Εάν γεννούσαν κορίτσι ή αγόρι με αναπηρία, ο νόμος τούς επέτρεπε να προσπαθήσουν να κάνουν άλλο παιδί. Εάν είχαν ήδη δύο παιδιά ή αγόρι, η Λιου μοίραζε προφυλακτικά και ανάγκαζε τις γυναίκες να βάλουν σπιράλ για αντισύλληψη. Εάν έμεναν έγκυες, τις ενθάρρυνε να κάνουν έκτρωση.
Ως εκπρόσωπος της Πανκινεζικής Συνομοσπονδίας Γυναικών για τη Ναντσουάν, μια κωμόπολη 6.000 κατοίκων στα περίχωρα μιας περιφερειακής πρωτεύουσας στην Κεντρική Κίνα, η Λιού έπρεπε να κρατάει χαμηλά τα νούμερα του πληθυσμού στη δική της περιφέρεια, στη χώρα του 1,4 δισεκατομμυρίου ανθρώπων. Η επίδοση της εργασίας της αξιολογούνταν από τον αριθμό των γεννήσεων στη δική της περιοχή. Οσο λιγότερες τόσο το καλύτερο.
Σήμερα, τρία χρόνια αφότου η κινεζική κυβέρνηση εγκατέλειψε την «πολιτική του ενός παιδιού», η αποστολή της Λιου άλλαξε. Εκεί που έπρεπε να διασφαλίσει ότι οι γυναίκες της περιοχής δεν θα πρέπει να κάνουν πολλά μωρά, τώρα τις ενθαρρύνει να κάνουν περισσότερα. Μόνο που πλέον υπάρχει ένα πρόβλημα. Οι περισσότεροι άνθρωποι δεν επιθυμούν να έχουν περισσότερα από ένα παιδιά: «Το να μεγαλώσεις ένα παιδί κοστίζει πάρα πολύ» αναφέρει η ίδια στη δημοσιογράφο Αννα Φίφιλντ της «Washington Post».
Η πολιτική για 36 έτη από το Κομμουνιστικό Κόμμα
Επί 36 χρόνια το κυβερνών Κομμουνιστικό Κόμμα επέβαλλε μια ακραία πολιτική για τη ρύθμιση των γεννήσεων. Ηταν μέρος μιας στρατηγικής με στόχο την ταυτόχρονη ανάπτυξη της οικονομίας και τη βελτίωση του βιοτικού επιπέδου. Ηταν ευκολότερο να αυξηθεί το κατά κεφαλήν εισόδημα από τη στιγμή που δεν θα υπήρχε πολύς πληθυσμός. Αυτό είχαν αποφασίσει οι υπεύθυνοι για τη χάραξη πολιτικής, με αποτέλεσμα διάφορα προπαγανδιστικά συνθήματα, όπως «Αν θέλετε να γίνετε πλούσιος γρήγορα, να έχετε λιγότερα παιδιά».
Μολονότι ήταν ευρέως γνωστή ως η πολιτική του ενός παιδιού, στην πραγματικότητα ήταν μια πολιτική για… ενάμισι παιδί. Στην επαρχία δηλαδή όπου τα παιδιά ήταν απαραίτητα για να βοηθάνε στις αγροτικές εργασίες, τα ζευγάρια μπορούσαν να κάνουν και δεύτερο παιδί σε περίπτωση που το πρώτο είχε κάποια αναπηρία. Η πολιτική λοιπόν εφαρμόστηκε με μεγαλύτερη αυστηρότητα στις πόλεις. Το να έχει ένα ζευγάρι δεύτερο παιδί σήμαινε ότι το παιδί δεν θα μπορούσε να πάει στο δημόσιο σχολείο ή να έχει δωρεάν υγειονομική περίθαλψη.
Από την ώρα που εισήχθη το μέτρο το 1980 μέχρι και την ημέρα που εγκαταλείφθηκε, υπήρξαν σχεδόν 400 εκατομμύρια αμβλώσεις στην Κίνα, σύμφωνα με στατιστικά στοιχεία της Επιτροπής για την Υγεία.
Η ιδέα λειτούργησε. Σήμερα, υπάρχουν 100 εκατομμύρια μοναχοπαίδια κάτω των 40 ετών και το κατά κεφαλήν εισόδημα αυξήθηκε από περίπου 200 δολάρια το 1980 σε περίπου 10.000 δολάρια σήμερα.
Ο πληθυσμός της Κίνας προβλέπεται να φθάσει το 1,45 δισεκατομμύριο το 2027 και στη συνέχεια να υποχωρήσει για αρκετές δεκαετίες. Μέχρι το 2050, περίπου το ένα τρίτο του πληθυσμού θα είναι άνω των 65 ετών και ο αριθμός των ατόμων που εργάζονται προβλέπεται να μειωθεί οριακά.
Οι συνέπειες και η απότομη στροφή
Οταν κάποτε η Κίνα θεωρούσε πως όλα της τα προβλήματα εκπορεύονται από το γεγονός ότι ο πληθυσμός είναι μεγάλος, σήμερα αντιμετωπίζει νέα προβλήματα που συνδέονται με το γεγονός πως οι νέοι άνθρωποι είναι λίγοι. Ποιος θα τροφοδοτήσει την οικονομία; Ποιος θα φροντίσει τους ηλικιωμένους; Ποιος θα πληρώσει τους φόρους για να χρηματοδοτήσει τις συντάξεις τους;
«Ο πληθυσμός της Κίνας έχει αρχίσει να μειώνεται, να γηράσκει γρήγορα, και αυτό πρέπει να το λάβουν υπόψη» αναφέρει ο Γι Φουξιάν, ερευνητής στο Πανεπιστήμιο του Wisconsin στο Mάντισον: «Πρόκειται για ένα μεγάλο έθνος με χιλιάδες χρόνια ιστορίας και λαμπρό πολιτισμό, το οποίο εκφυλίζεται γρήγορα σε μια μικρή ομάδα ηλικιωμένων και αδυνάμων, εξαιτίας αυτών των λανθασμένων πολιτικών του παρελθόντος». Στο ίδιο συμπέρασμα κατέληξαν και οι Αρχές του Πεκίνου – αν και δεν το εξέφρασαν με τους ίδιους όρους – και έκαναν μια απότομη στροφή. Το 2016 μετακινήθηκαν σε μια πολιτική για δύο παιδιά και πέρυσι αποφάσισαν να μην υπάρχει καν όριο. Κάποτε έλεγαν ότι ήταν πατριωτικό καθήκον ενός ζευγαριού να έχει μόνο ένα παιδί, τώρα οι «καλοί» Κινέζοι θα πρέπει να έχουν τουλάχιστον δύο.
«Για να πούμε τα πράγματα με το όνομά τους, γέννηση δεν είναι μόνο οικογενειακό ζήτημα αλλά και εθνικό θέμα. Το να μη θέλουμε να κάνουμε παιδιά είναι απλώς ένα είδος παθητικής παράδοσης στις πιέσεις της κοινωνίας» ήταν ένα σχόλιο που γράφτηκε πέρυσι στην εφημερίδα του κυβερνώντος Κομμουνιστικού Κόμματος People’s Daily. Ωστόσο, όπως αποδεικνύεται, οι κυβερνητικές πολιτικές έχουν πλέον μικρή επιρροή στο ζήτημα αυτό.
Η αρμόδια αρχή της χώρας είχε προβλέψει για το 2018 περί τις 20.000.000 γεννήσεις, πιστεύοντας σε ένα baby boom μετά το τέλος της πολιτικής για ένα παιδί. Αντ’ αυτού, υπήρξαν μόλις 15.230.000 γεννήσεις πέρυσι, δηλαδή 2.000.000 λιγότερες από ό,τι το 2017, και αυτό σχετίζεται άμεσα με την οικονομία.
Καθώς η Κίνα έχει μεταμορφωθεί, το κόστος ζωής έχει αυξηθεί στα ύψη, ειδικά στις μεγάλες πόλεις, και οι πολλές ώρες εργασίας έχουν γίνει ο κανόνας. Οι κινέζοι εικοσάρηδες σήμερα, γνωρίζοντας ότι η ποιότητα ζωής τους είναι καλύτερη από αυτήν τον γονιών τους, επιθυμούν τα παιδιά τους να έχουν ακόμα καλύτερο βιοτικό επίπεδο από αυτούς και να μπορούν να τους προσφέρουν πιο πολλές ευκαιρίες.
Περισσότερα από ένα ή δύο παιδιά αυξάνουν τα οικογενειακά έξοδα. Ως εκ τούτου μειώνονται οι δυνατότητες και παροχές που μπορούν και θέλουν να προσφέρουν στα παιδιά τους, άρα εκ των πραγμάτων οι Κινέζοι γυρίζουν πάλι πίσω στο μοντέλο του ενός παιδιού.
Για τις επικείμενες ευρωεκλογέςκαι το ρόλο που θέλει να παίξει η Πλεύση Ελευθερίας στην Ευρώπη, αλλά και το τοξικό κλίμα που έχει διαμορφωθεί στην εγχώρια πολιτική σκηνή, μίλησε στο CNN Greece η επικεφαλής του κινήματος, Ζωή Κωνσταντοπούλου.
Αναφορικά με το κλίμα έντασης που δημιουργήθηκε στην πρόσφατη συζήτηση για την πρόταση μορφής στη Βουλή, η κυρία Κωσταντοπούλου είπε ότι «τέτοιες αντιπαραθέσεις μόνο αηδία μπορούν να προκαλέσουν στους πολίτες καθώς και την αποστασιοποίηση τους από τους δύο μεγαλύτερους πολιτικούς πόλους».
Τόνισε επίσης ότι «το δίλημμαΤσίπρας ή Μητσοτάκηςείναι ψευδοδίλημμα και στις ευρωεκλογές οι πολίτες θα πρέπει να απεγκλωβιστούν από αυτό και να ψηφίζουν εκείνους που πράγματι πιστεύουν και εμπιστεύονται».
Όπως είπε η κυρία Κωσταντοπούλου «το πρόγραμμα της Πλεύσης Ελευθερίας βασίζεται σε έξι άξονες που είναι πρώτον το θέμα της κατάλυσης της Δημοκρατίας με τα μνημόνιο και την συμφωνία των Πρεσπών, δεύτερον το ζήτημα της λογοδοσίας, της απόδοσης δηλαδή Δικαιοσύνης και της τιμωρίας εκείνων που συνέπραξαν στο πραξικόπημα εναντίον της Ελλάδας με την παραβίαση της εντολής του δημοψηφίσματος, τρίτον διαφάνεια για τις αποφάσεις της ευρωπαϊκής ένωσης που αφορούν τη χώρα μας αλλά και της διάθεσης των κονδυλίων, τέταρτον η αποκατάσταση των παραβιάσεων των δικαιωμάτων των Ελλήνων πολιτών, πέμπτον το θέμα της διαγραφής του χρέους ως αξίωση της χώρας σε πανευρωπαϊκό επίπεδο και έκτον η καταβολή των γερμανικώνοφειλών ως αξίωση της χώρας και ως ευρωπαϊκή υποχρέωση.»
Αναφορικά με την πιθανότητα συνεργασιών με κόμματα τα οποία προέκυψαν μέσα από τον ΣΥΡΙΖΑμετά τις εκλογές του Ιανουαρίου του 2015, η κυρία Κωσταντοπούλου είπε ότι με την ΛΑΕ δεν μπορεί να υπάρξει συνεργασία καθώς έχει συνεργαστεί και συνεργάζεται με το ΣΥΡΙΖΑ ενώ ο κύριος Βαρουφάκης είναι υπέρ της συμφωνίας των Πρεσπών με την οποία η Πλεύση Ελευθερίας δεν συμφωνεί.
Η Γερμανία είναι μια από τις ισχυρότερες οικονομικές δυνάμεις στην Ευρώπη. Ωστόσο, όσον αφορά το κατά κεφαλήν εισόδημα, η χώρα των “ποιητών και στοχαστών” είναι μόνο 7η στην Ευρωπαϊκή Ένωση.
Με χώρες όπως η Γερμανία, η Γαλλία ή το Ηνωμένο Βασίλειο, η Ευρώπη είναι μια από τις πλουσιότερες ηπείρους στον κόσμο.
Κάθε χρόνο, η Eurostat συγκρίνει τις χώρες εντός της ΕΕ και τις κατατάσει σύμφωνα με τους δείκτες πλούτου όπως το ΑΕγχΠ, την πραγματική ατομική κατανάλωση (TIV) και τον δείκτη επιπέδων τιμών. Η κατάταξη αυτή δείχνει την κατάταξη των χωρών της ΕΕ σύμφωνα με τις τιμές του ΑΕΠ για το έτος 2016. Η κανονική αξία είναι ο μέσος όρος της ΕΕ με 100%.
Θέση 10: Μεγάλη Βρετανία Το Brexit έχει αλλάξει αξιοσημείωτα τη βρετανική οικονομική ανάπτυξη: η οικονομία επιβραδύνθηκε περισσότερο απ ‘ό, τι είχε αρχικά θεωρηθεί. Ο τομέας των λιανικών πωλήσεων και ο τομέας των υπηρεσιών αποδυναμώθηκαν ιδιαίτερα. Στην πραγματικότητα, το ΑΕΠ των Βρετανών ήταν 108%, μόνο οκτώ τοις εκατό υψηλότερο από τον μέσο όρο της ΕΕ. 10η θέση στην κατάταξη.
Θέση 9: Φινλανδία Αφού η οικονομία εξασθένισε κάπως το 2015, ανέβηκε και πάλι το 2016. Ιδιαίτερα μεγάλα έργα όπως το διυλιστήριο βιοκαυσίμου Kaidi ή ο πυρηνικός σταθμός Pyhäjoki συνέβαλαν σημαντικά στην οικονομική ανάπτυξη. Με ένα ΑΕγχΠ 109% του μέσου όρου της ΕΕ, η Φινλανδία είναι η ένατη.
Θέση 8: Βέλγιο: Το 2016, η βελγική οικονομία χαρακτηρίστηκε ιδιαίτερα από το επιτυχημένο εξωτερικό εμπόριο και τον αριθμό των επενδύσεων. Σύμφωνα με οικονομικούς εμπειρογνώμονες, το Βέλγιο μπορεί επίσης να προσβλέπει σε μια μικρή οικονομική ανάπτυξη έως 1,3% το 2017 χάρη στο επιτυχημένο εξαγωγικό εμπόριο και την ανοικτή οικονομία του. Με αξία 118 τοις εκατό, το ΑΕΠ του Βελγίου ήταν 18 τοις εκατό υψηλότερο από τον μέσο όρο της ΕΕ, πράγμα που σημαίνει ότι η χώρα κατατάσσεται στην 8η θέση.
7η θέση: Γερμανία Η Γερμανία θεωρείται από καιρό ως η ισχυρότερη οικονομία στην Ευρωζώνη. Η γερμανική οικονομία ήταν σε θέση να αυξηθεί και πάλι, φθάνοντας σε αύξηση 1,9% το 2016. Τα υψηλά έσοδα και οι χαμηλές δημόσιες δαπάνες είναι σημαντικοί παράγοντες. Το ποσοστό ανεργίας είναι επίσης σήμερα χαμηλό. 123% του μέσου ΑΕΠ της ΕΕ – έβδομη θέση στην κατάταξη.
Θέση 6: Σουηδία Με το ΑΕγχΠ 125% του μέσου όρου της ΕΕ, οι Σουηδοί στερούνται ελάχιστα το Top 5. Το 2016 η οικονομία στη Σουηδία αυξήθηκε κατά 3,3%. Οι Σουηδοί είναι κυρίως υπεύθυνοι για την κατασκευή κατοικιών και την ιδιωτική κατανάλωση. Οι εισαγωγές σημείωσαν επίσης αύξηση σχεδόν πέντε %.
Θέση 5: Δανία Οι δανικές εταιρείες χαρακτηρίζονται από έντονες εξειδικεύσεις και συμμετοχές σε απαιτητικές εξειδικευμένες αγορές. Μεγάλες εταιρείες εντοπίζονται κυρίως στους τομείς της ναυτιλίας, της διατροφής και της ζυθοποιίας. Άλλοι τομείς ιδιαίτερης σπουδαιότητας είναι η ηλεκτρονική, η μηχανολογία και τα φαρμακευτικά προϊόντα. Το 2016 οι Δανοί σημείωσαν οικονομική ανάπτυξη 1,3% και έλαβαν την πέμπτη θέση με το 125% του μέσου όρου της ΕΕ.
Θέση 4: Αυστρία Στις αρχές του έτους 2016 άρχισε να ισχύει μεταρρύθμιση του φόρου εισοδήματος στην Αυστρία, γεγονός που ενίσχυσε έντονα την ιδιωτική αγοραστική δύναμη. Ως αποτέλεσμα, υπήρξε οικονομική ανάπτυξη, η οποία μπορεί να οδηγήσει σε υψηλότερες καταναλωτικές δαπάνες. Επιπλέον, οι εταιρείες επενδύουν όλο και περισσότερο σε μηχανήματα, εξοπλισμό και οχήματα. Με 126% του μέσου όρου της ΕΕ, η Αυστρία κατέχει την τέταρτη θέση.
3η θέση: Ολλανδία Η οικονομική ανάπτυξη των Κάτω Χωρών έδειξε για άλλη μια φορά θετικές αξίες. Με 2,2% την οικονομική ανάπτυξη, η ανάπτυξη ήταν θετική για τρίτη φορά στη σειρά. Αυτό μπορεί να αποδοθεί κυρίως στην ανάπτυξη της ιδιωτικής κατανάλωσης και των επενδύσεων. Με το 128% του μέσου όρου της ΕΕ, οι Κάτω Χώρες ήταν η χώρα με το τρίτο μεγαλύτερο ΑΕγχΠ στην εθνική κοινότητα το 2016.
2η θέση: Ιρλανδία Μεταξύ 1995 και 2015, η οικονομία της Ιρλανδίας αυξήθηκε περισσότερο από οποιαδήποτε άλλη χώρα της ΕΕ. Το 2015 το ΑΕΠ της Ιρλανδίας ήταν 48,5% υψηλότερο από αυτό της Γερμανίας. Υπεύθυνος για αυτό είναι η δυναμική οικονομική πολιτική, το υψηλό επίπεδο τιμών και η ισχυρή εισαγωγή. Με το 177%, το ΑΕΠ της Ιρλανδίας υπερέβη το μέσο όρο της ΕΕ κατά 77% και είναι το δεύτερο.
Θέση 1: Λουξεμβούργο Το Λουξεμβούργο είναι μία από τις χώρες με τη μεγαλύτερη οικονομική ανάπτυξη στην ΕΕ. Το 2016 σημειώθηκε θετική τάση 4,2%. Με τιμή ΑΕΠ 267% υψηλότερη από τον μέσο όρο της ΕΕ. Αυτό οφείλεται κυρίως στον υψηλό αριθμό των «ξένων» εργαζομένων που συμβάλλουν στην οικονομική κατάσταση αλλά δεν περιλαμβάνονται στον πληθυσμό του Λουξεμβούργου. 1η θέση στην κατάταξη.
Συνήλθε την περασμένη εβδομάδα στο Βελιγράδι η Ιερά Σύνοδος του Πατριαρχείου Σερβίας, υπό την προεδρία του Πατριάρχη Σερβίας κ. Ειρηναίου.
Μεταξύ των θεμάτων που απασχόλησε την Ιερά Σύνοδο, ήταν και η εκκλησιαστική κατάσταση που επικρατεί στην Ουκρανία.
Η Ιερά Σύνοδος της Εκκλησίας της Σερβίας σε ανακοίνωσή της, καταδικάζει την παρέμβαση του Οικουμενικού Πατριαρχείου σε υποθέσεις άλλης Τοπικής Εκκλησίας.
"Το μεγαλύτερο πρόβλημα της Ορθοδόξου Εκκλησίας σήμερα, είναι ότι η Εκκλησία στην Ουκρανία χωρίστηκε, μετά την αποτυχημένη προσπάθεια του Πατριαρχείου Κωνσταντινουπόλεως να λύσει το πρόβλημα μονομερώς" - αναφέρει η Ιερά Σύνοδος της Σερβικής Εκκλησίας.
Επίσης η Ιερά Σύνοδος υπογραμμίζει ότι δόθηκε αυτοκεφαλία χωρίς διάλογο με την Κανονική Εκκλησία στην Ουκρανία, καθώς και την Ρωσική Ορθόδοξη Εκκλησία.
"Η Εκκλησία της Σερβίας εμμένει στην απόφαση της, να μην αναγνωρίσει την νεοσυσταθείσα δομή στην Ουκρανία με επικεφαλής τους σχισματικούς Επιφάνιο Ντούμενκο και Φιλάρετο Ντενισένκο" - αναφέρει η ανακοίνωση της Σερβικής Εκκλησίας.
Τέλος η Ιερά Σύνοδος της Εκκλησίας της Σερβίας δηλώνει ότι υποστηρίζει την Κανονική Ορθόδοξη Εκκλησία της Ουκρανίας, με επικεφαλής τον Μακαριώτατο, Μητροπολίτη Κιέβου και πάσης Ουκρανίας κ. Ονούφριο.
Στη χώρα μας τα διαζύγια αυξάνονται κάθε χρόνο με γοργό ρυθμό. Χαρακτηριστικά, το πρώτο εξάμηνο του 2014 είχαν χωρίσει 9.419 ζευγάρια, ενώ όλο το 2013 τα διαζύγια που είχαν εκδοθεί ήταν 13.164. Το 27% των οικογενειών σύμφωνα με τις πρόσφατες μελέτες τραβάει διαφορετικούς δρόμους. Αυτό είναι ένα ποσοστό το οποίο συνεχώς αυξάνεται. Από την άλλη πλευρά, έχουμε μία διαρκή μείωση των θρησκευτικών γάμων. Σύμφωνα με την ΕΛΣΤΑΤ, το 2001, τελέστηκαν 48.087 γάμοι. Το 2008, 32.380 και το 2011, 28.427.
Κάπου εκεί, σε αυτή την κρίση των οικογενειακών αξιών μπαίνει και η εκκλησία.
Τι κάνει η εκκλησία για να προετοιμάσει ένα άτομο ξεχωριστά, αλλά και ένα ζευγάρι να εισέλθει σε «είς γάμου κοιωνίαν»;
Κατ’αρχάς, η εκκλησία παρέχει στον άνθρωπο τα απαραίτητα εφόδια ώστε να ζει σωστά. Όποιος ξέρει να ζει σωστά, ξέρει να αγαπά, να πορεύεται κατάλληλα σε όλες τις συνθήκες της ζωής του και να ανταπεξέρχεται στις εκάστοτε δοκιμασίες της. Όταν όμως παρουσιάζονται δυσκολίες, υπάρχει δυνατότητα επικοινωνίας με έναν πνευματικό πατέρα, ο οποίος είναι επιφορτισμένος με το έργο της καθοδήγησης του ανθρώπου.
Τα προβλήματα στον έγγαμο βίο
Όσον αφορά τα προβλήματα που παρουσιάζονται στις διαπροσωπικές σχέσεις και κατ’ επέκταση στο γάμο, το λάθος που κάνουν οι άνθρωποι είναι ότι φέρνουν την εκκλησία προ τετελεσμένων γεγονότων. Σκόπιμο θα ήταν, όταν εμφανίζονται τα πρώτα σύννεφα στη σχέση, να απευθυνθούν στους πατέρες της εκκλησίας, ώστε να αποτρέψουν την επέλευση της αποξένωσης. Διαφορετικά, χωρίς την καθοδήγηση και τη συμβουλή των ιερέων, αλλά και τη δύναμη που παρέχει η πίστη σε κάτι ανώτερο και παντοδύναμο, δηλαδή τον Θεό, βρίσκονται μόνοι και αβοήθητοι, επιρρεπείς σε κάθε είδους σφάλματα. Οι άνθρωποι που έχουν σαν γνώμονα στη ζωή τους την πίστη στο Θεό, πορεύονται με αξίες, αρχές, ιδανικά, τα οποία δεν προδίδονται εύκολα και τους συγκρατούν από το να γίνονται έρμαια των παθών και των ορμών τους.
Γάμος: Δέσμευση του ανθρώπου απέναντι στον εαυτό του και μετέπειτα προς τον σύντροφο
Αρχικά, όπως τονίζεται από τους πατέρες της εκκλησίας, αναγκαία προϋπόθεση για την τέλεση του μυστηρίου του γάμου αποτελεί η αμοιβαία αγάπη, αλλά και η επίγνωση ότι θα προκύψουν δυσκολίες που απορρέουν από την καθημερινότητα και τις ανάγκες που αυτή επιφέρει. Όταν λοιπόν η επιλογή συντρόφου γίνεται με κριτήριο την αγάπη και την ανάγκη του ζευγαριού να πορεύεται σε μία κοινή ζωή, τότε κάθε εμπόδιο μπορεί να υπερκεραστεί με επιτυχία. Επιπλέον πρέπει να καταστεί σαφές ότι η ευτυχία και η ευμάρεια δεν είναι ο μόνος σκοπός του γάμου, αλλά και η προσπάθεια των συζύγων όταν αυτά εκλείπουν να τα επαναφέρουν μέσω της επικοινωνίας και του αμοιβαίου καθημερινού αγώνα.
Κατά την τέλεση του μυστηρίου του γάμου, η εκκλησία παρέχει στους νεόνυμφους ευλογία, η οποία όμως δεν αρκεί για μια ευτυχισμένη, μακρόχρονη συμβίωση χωρίς την πρόθεση των συζύγων να αγωνιστούν για τη διαφύλαξη της σχέσης τους. Αυτό που θα πρέπει να τονιστεί είναι ότι ο γάμος δεν είναι ένα κοσμικό γεγονός, αλλά κυρίως η συνειδητοποιημένη απόφαση και επιλογή του ατόμου να σταθεί στο πλευρό του συζύγου του σε όσα γεγονότα επέλθουν στο μέλλον, τα οποία δεν είναι απαραίτητο ότι θα είναι πάντοτε ευχάριστα. Ο γάμος λοιπόν αποτελεί πρωτίστως δέσμευση του ανθρώπου απέναντι στον εαυτό του και μετέπειτα προς τον σύντροφο του ότι θα παραμείνει και θα κοπιάσει να υπερνικήσει κάθε μελλοντική δυσκολία και δοκιμασία.
Η σημασία της διαρκούς επαφής με το θεό και οι καθημερινοί πειρασμοί.
Είναι πολύ σημαντικό οι άνθρωποι να βρίσκονται κοντά στο Θεό και να αντλούν δύναμη από αυτόν ώστε να μην υποκύπτουν στους πειρασμούς που θα του παρουσιαστούν κατά την πορεία του έγγαμου βίου. Μία πολύ συχνή αιτία διαζυγίων είναι η σύναψη εξωσυζυγικών σχέσεων. Ωστόσο, αυτό που θα πρέπει να χαλιναγωγήσουν ο άνθρωποι είναι τα ένστικτα τους και να λειτουργούν με γνώμονα την αγάπη και την αφοσίωση στον σύντροφό τους. Μόνο έτσι θα αντισταθούν στον πειρασμό και θα απορρίψουν την πρόσκαιρη τέρψη των αισθήσεων, σκεπτόμενοι ότι η ουσία μιας σχέσης αλλά και της ζωής της ίδιας είναι τα συναισθήματα. Το ουσιαστικό λοιπόν είναι η συνείδηση ότι οι πράξεις έχουν αντίκτυπο στα συναισθήματα τόσο των άλλων, όσο και του ίδιου του ατόμου και να επιλέγει να μην λειτουργεί με τρόπο ολέθριο και βλαπτικό.
Οι εξωγενείς παράγοντες που επηρεάζουν τη γαλήνη μιας οικογένειας.
Ένας επίσης πολύ σημαντικός παράγοντας για να ευδοκιμήσει η έγγαμη συμβίωση είναι ο περιορισμός των εξωγενών επιδράσεων που πηγάζουν από την οικογένεια. Οι γονείς θα πρέπει να σέβονται την προσωπικότητα και τις επιλογές των παιδιών τους και να παράσχουν τη συνδρομή τους κι όχι να σπέρνουν τη διχόνοια στο ζευγάρι. Οι εξωτερικές παρεμβάσεις πρέπει να δρουν θεραπευτικά, ώστε να βοηθούν στη διατήρηση της αρμονίας και της ενότητας των συντρόφων. Αντίθετα η παρεμβολή με στόχο την αποξένωση και την απομάκρυνση των συζύγων είναι αμαρτία και ισοδυναμεί με την διάλυση μιας εκκλησίας, την οποία ο Χριστός ευλόγησε.
Το διαζύγιο φέρει τη λύτρωση σε έναν προβληματικό γάμο;
Το διαζύγιο είναι η έσχατη λύση για εκείνα τα άτομα που υπέπεσαν σε σοβαρότατα λάθη και απέτυχαν στην προσπάθεια τους αρχικά να διαφυλάξουν και έπειτα να διασώσουν τη σχέση τους. Για το λόγο αυτό και οι ευχές της εκκλησίας στην περίπτωση αυτή, είναι κυρίως συγχωρητικές για την αποτυχία τους αυτή, που θεωρείται αποτυχία στην πνευματική ζωή. Μετέπειτα, παρέχεται μια δεύτερη ευκαιρία και ίσως και μια τρίτη, όμως θα πρέπει να υπάρχει λογική και σωφροσύνη καθώς ο γάμος δεν είναι μια απόφαση που πρέπει να ληφθεί με τάση αστεϊσμού, αλλά με τη σοβαρότητα που επιβάλλει ένα ζήτημα «ζωής και θανάτου».
Τι κάνει η εκκλησία από την πλευρά της για να αποφευχθεί ένα διαζύγιο;
Όταν όμως οι συνθήκες είναι τέτοιες που έχει δημιουργηθεί σοβαρό ρήγμα στις σχέσεις μεταξύ των συζύγων, η εκκλησία, όταν οι άνθρωποι επιλέξουν να την προσεγγίσουν, αγωνίζεται για την αποτροπή του διαζυγίου. Προσπαθεί για την αποκατάσταση των πραγμάτων και την αναθέρμανση της σχέσης μέσα από την αυτογνωσία, τη μετάνοια και τον επαναπροσδιορισμό όλων εκείνων των λόγων που οδήγησαν στη λήψη της απόφασης για την τέλεση του γάμου. Ακόμα και σε περιπτώσεις κατά τις οποίες ο ένας εκ των συζύγων πέφτει θύμα κακοποίησης σωματικής ή ψυχολογικής, υπάρχει δυνατότητα επίλυσης του προβλήματος μέσω της προσέγγισης του Θεού. Μέσα από τις αξίες της πίστης, τον πολιτισμό, την κοινωνική μόρφωση θα προέλθει η μετάνοια και η λύτρωση.
Η εκκλησιά στηρίζει τη ζωή, την αγάπη, ακόμα και τον έρωτα! Κυρίως όμως σε μαθαίνει να ζεις σωστά. Μετά το Άγιο Πνεύμα σε οδηγεί. Ο πνευματικός απλά σε καθοδηγεί. Να έχεις πνευματικό. Να εξομολογείσαι. Ο καλύτερος (σύμβουλος γάμου) είναι ο ιερέας της περιοχής. «Πάτερ έχω αυτό το θέμα...». Ο ιερέας μπορεί να πάρει το μέρος της γυναίκας. Μπορεί και το μέρος του άνδρα. Υπάρχει η χάρις του θεού.
Οι παλιές οικογένειες ήταν για πάντα μαζί. Σήμερα οι καιροί έχουν αλλάξει. Έχουν περάσει στις οικογένειες οι νοοτροπίες των μηχανών. Γι’ αυτό και στη σχέση πρέπει να κάνουμε αμοιβαίες υποχωρήσεις. Ο ιερέας αγωνίζεται να κρατήσει τις επιλογές το κάθε ενός. Είμαστε εγωκεντρικοί και η αγάπη χάνεται. Το ζευγάρι κλυδωνίζεται, ο γάμος κλυδωνίζεται. Η εκκλησία σε μαθαίνει να ζεις σωστά, θεοπρεπώς και ευλογημένα. Επίσης γνωρίζει ότι ο γάμος είναι δύσκολος. Αλλά είναι και ευλογία. Μέσα από το μυστήριο, το ανθρώπινο γίνεται θεανθρώπινο.
«Οὕς ὁ Θεός συνέζευξεν, ἄνθρωπος μή χωριζέτω»
Να μην επεμβαίνουν οι άνθρωποι μέσα στο ζευγάρι. Το ανδρόγυνο είναι ευλογημένοι από τον Χριστό και πρέπει να βρει τον τρόπο με τον οποίο θα λειτουργεί. Οποιαδήποτε εξωτερική παρέμβαση θα πρέπει να δρα θεραπευτικά, δηλαδή να βοηθήσει το ζευγάρι να παραμείνει ενωμένο και αγαπημένο. Είτε μπορεί να είναι οικονομική ενίσχυση ή οι γονείς να μπορέσουν να δώσουν μια σωστή συμβουλή. Οποιοσδήποτε μπαίνει σε ένα ζευγάρι και κατ’ επέκταση σε ένα γάμο, κάνει μια μεγάλη αμαρτία. Διαλύει μια εκκλησία. Την κατ’ οίκον εκκλησία την οποία ο Χριστός την έχει ευλογήσει. Πρέπει να μάθουμε να σεβόμαστε. Σε όλες τις πτυχές της ζωής αλλά ακόμα στον γάμο. Πώς θα μάθουμε στους άλλους να τον σέβονται, αν εμείς οι ίδιοι δεν το ν σεβόμαστε; Και κάπου εδώ υπάρχει ο χρυσός κανόνας που λέει το Ιερό Ευαγγέλιο, «όπως θέλετε οι άνθρωποι να κάνουν σε εσάς, έτσι να κάνετε και εσείς σε εκείνους». Αν λοιπόν εφαρμόσουμε αυτό το απλό πράγμα, τότε λύνονται αυτόματα πολλά προβλήματα. Να μην ζητάμε παραπάνω. Να είμαστε ταπεινοί.
Η γνώμη του γέροντα Παϊσίου για το διαζύγιο
Μια φορά ήρθε στο Καλύβι κάποιος και μου είπε ότι είχε προβλήματα με την γυναίκα του. Πήγαιναν για χωρισμό. Δεν ήθελε να δη ο ένας τον άλλον. Ήσαν και οι δύο δάσκαλοι, είχαν και δύο παιδάκια. Δεν έτρωγαν ποτέ στο σπίτι. Σε άλλο εστιατόριο έτρωγε ό ένας μετά το Σχολείο, σε άλλο ό άλλος, και αγόραζαν και κάτι σάντουιτς, για να φάνε τα παιδιά. Τα καημένα, όταν οι γονείς γύριζαν στο σπίτι, πήγαιναν και έψαχναν στις τσέπες και στις τσάντες τους, για να δουν τι τους έφεραν απ' έξω να φάνε. Περνούσαν μεγάλο δράμα! Αυτός έκανε και τον ψάλτη. Σε άλλη εκκλησία πήγαινε ή γυναίκα του, σε άλλη έψαλλε αυτός. Τόσο πολύ! «τι να κάνω, πάτερ, μου λέει, σηκώνω μεγάλο σταυρό, πολύ μεγάλο. Κάθε μέρα έχουμε φασαρίες στο σπίτι».
«Πήγες στον Πνευματικό;», τον ρωτάω. «Ναι, πήγα, μου λέει, και μου είπε: Υπομονή να κάνης σηκώνεις μεγάλο σταυρό». «Για να δω, του λέω, ποιος σηκώνει μεγάλο σταυρό. Να πάρουμε τα πράγματα από την αρχή. Όταν παντρευτήκατε, μαλώνατε έτσι;». «Όχι, μου λέει. Οκτώ χρόνια ήμασταν πολύ αγαπημένοι. Λάτρευα την γυναίκα μου περισσότερο από τον Θεό! Μετά εκείνη άλλαξε. Έγινε γκρινιάρα, ιδιότροπη...». Ακούς; Την λάτρευε περισσότερο από τον Θεό! «Έλα εδώ, του λέω. Λάτρευες την γυναίκα σου περισσότερο από τον Θεό! Ή γυναίκα σου φταίει τώρα ή εσύ, που φθάσατε σ' αυτήν την κατάσταση; Εξ αιτίας σου πήρε την Χάρη Του ό Θεός από την γυναίκα σου. Και τι σκέφτεσαι να κάμεις τώρα;», τον ρωτάω. «Μάλλον να χωρίσουμε», μου λέει. «Μήπως έμπλεξες και με καμιά άλλη;». «Ναι, έχω ύπ' όψιν μου κάποια», μου λέει. «Βρε, δεν καταλαβαίνεις ότι εσύ είσαι ό φταίχτης; Να ζήτησης πρώτα συγχώρεση από τον Θεό, γιατί λάτρευες την γυναίκα σου περισσότερο από Εκείνον. Μετά να πάς να ζήτησης συγχώρεση από την γυναίκα σου. Να με συγχώρεσης, να της πεις, εγώ έγινα αιτία να δημιουργηθεί αύτη ή κατάσταση στο σπίτι και να ταλαιπωρούνται και τα παιδιά. Έπειτα να πάς να εξομολογηθείς και να λατρεύεις τον Θεό σαν Θεό και να αγαπάς την γυναίκα σου σαν γυναίκα σου, και θα δεις, τα πράγματα θα πάνε καλά». Τον τράνταξα. Άρχισε να κλαίει. Μου υποσχέθηκε πώς θα με ακούσει. Ήρθε μετά από λίγο καιρό χαρούμενος. «Σ' ευχαριστώ, πάτερ, μας έσωσες, μου λέει. Είμαστε μια χαρά, κι εμείς και τα παιδιά μας». Βλέπεις; Να είναι αυτός ό φταίχτης και να νομίζει κιόλας ότι σηκώνει πολύ μεγάλο σταυρό!...
Υπάρχουν και περιπτώσεις που μπορεί να έχει και ό ένας και ό άλλος δίκαιο. Κάποτε έλεγα σε μια συντροφιά πόσο αγνός ήταν ό Μακρυγιάννης. Είχε και σωματική και ψυχική αγνότητα. Όποτε πετάγεται κάποιος και μου λέει: «Όχι να θέλουν να παρουσιάσουν τον Μακρυγιάννη και για άγιο!». «Γιατί όχι;», τον ρωτάω. «Γιατί έδερνε την γυναίκα του», μου απαντάει. «Κοίταξε να σου πω τι συνέβαινε. Ο Μακρυγιάννης, όταν τύχαινε να έχει κανένα τάλιρο και ερχόταν καμιά χήρα που είχε παιδιά, της το έδινε. Η γυναίκα του, ή καημένη, γκρίνιαζε. Μα κι εσύ παιδιά έχεις, του έλεγε, γιατί το έδωσες;. Κι εκείνος της έδινε κανένα μπάτσο και της έλεγε" εσύ έχεις τον άνδρα σου, που θα σε οικονομήσει. Αυτή ή καημένη δεν έχει άνδρα, ποιος θα την οικονομήσει;». Δηλαδή και οι δύο είχαν δίκαιο.
Ύστερα, αν ό ένας από τους δύο συζύγους ζει πνευματικά, τότε και δίκαιο να έχει, δεν έχει κατά κάποιον τρόπο δίκαιο. Γιατί, σαν πνευματικός άνθρωπος που είναι, πρέπει να αντιμετώπιση μία αδικία πνευματικά. Να τα αντιμετωπίζει δηλαδή όλα με την θεία δικαιοσύνη, να βλέπει τι αναπαύει τον άλλον. Γιατί, αν μια ψυχή είναι αδύνατη και σφάλλει, έχει κατά κάποιον τρόπο ελαφρυντικά. Ο άλλος όμως, που είναι σε καλύτερη πνευματική κατάσταση και δεν δείχνει κατανόηση, σφάλλει πολύ περισσότερο. Όταν και οι πνευματικοί άνθρωποι αντιμετωπίζουν τα πράγματα κοσμικά, με την κοσμική, την ανθρώπινη δικαιοσύνη, τι γίνεται μετά; Πρέπει να πηγαίνουν συνέχεια στα κοσμικά δικαστήρια. Γι' αυτό και βασανίζονται οι άνθρωποι.
Ο Θεός τα ρύθμισε όλα με σοφία. Με άλλα χαρίσματα προίκισε τον άνδρα, με άλλα την γυναίκα. Έδωσε στον άνδρα ανδρισμό, για να τα βγάζει πέρα στις δύσκολες υποθέσεις και για να υποτάσσεται σε αυτόν η γυναίκα. Γιατί , αν έδινε και στην γυναίκα τον ίδιο ανδρισμό, δεν θα μπορούσε να σταθεί η οικογένεια. Έλεγαν στην Ήπειρο για μία γυναίκα ότι ήταν φοβερή! Φορούσε ένα άσπρο πουκάμισο μέχρι κάτω και είχε πάντα μαζί της ένα γιαταγάνι! Οι ληστές την έπαιρναν στην συντροφιά τους! Σκεφθείτε να έχουν μία γυναίκα στην σπείρα τους! Μια φορά πήγε ώρες δρόμο με τα πόδια σε ένα μακρινό χωριό, για να πάρει ένα Βλαχάκι και να το κάνη γαμπρό στην κόρη της. Επειδή όμως εκείνο αντιδρούσε, το έκλεψε, το φορτώθηκε στην πλάτη της και το έφερε στο χωριό της! Αυτά όμως είναι εξαιρέσεις. Αν επιστρατεύσεις γυναίκες και κάνεις με αυτές έναν λόχο και βάλεις καμμιά δεκαριά προσκοπάκια να έρχονται από πέρα, ου, έφυγαν όλες! Θα νομίζουν ότι είναι ο εχθρός! «Ο ανήρ, λέει η Γραφή, εστί κεφαλή της γυναικός ». Δηλαδή ο Θεός κανόνισε , ώστε ο άνδρας να αφεντεύει στην γυναίκα. Να αφεντεύει η γυναίκα στον άνδρα είναι ύβρις στον Θεό. Ο Θεός έπλασε πρώτα τον Αδάμ και ο Αδάμ είπε για την γυναίκα: «Τούτο νυν οστούν εκ των οστέων μου και σαρξ εκ της σαρκός μου». Η γυναίκα , λέει το Ευαγγέλιο , πρέπει να φοβάται τον άνδρα , δηλαδή να τον σέβεται, και ο άνδρας πρέπει να αγαπάει την γυναίκα.
Μέσα στην αγάπη είναι ο σεβασμός. Μέσα στον σεβασμό είναι η αγάπη. Αυτό το οποίο αγαπώ , το σέβομαι κιόλας. Και αυτό το οποίο σέβομαι, το αγαπώ. Δηλαδή δεν είναι άλλο το ένα και άλλο το άλλο. Ένα πράγμα είναι και τα δύο. Οι άνθρωποι όμως φεύγουν από αυτήν την αρμονία του Θεού και δεν καταλαβαίνουν αυτά που λέει το Ευαγγέλιο. Έτσι ο άνδρας παίρνει στραβά αυτό που λέει το Ευαγγέλιο και λέει στην γυναίκα: «Πρέπει να με φοβάσαι». Μα, αν σε φοβόταν, δεν θα σε παντρευόταν! Είναι και μερικές γυναίκες που λένε: «Γιατί η γυναίκα να φοβάται τον άνδρα; Αυτό δεν το παραδέχομαι. Τι θρησκεία είναι αυτή; Δεν υπάρχει ισότητα». Αλλά βλέπεις τι λέει η Αγία Γραφή; «Αρχή σοφίας, φόβος Κυρίου». Φόβος Θεού είναι ο σεβασμός προς τον Θεό, η ευλάβεια, η πνευματική συστολή. Αυτός ο φόβος σε κάνει να αισθάνεσαι δέος. Είναι κάτι το ιερό.
Η ισότητα που ζητούν οι γυναίκες με τους άνδρες μόνον ως ένα σημείο μπορεί να ισχύσει. Σήμερα στις γυναίκες, επειδή εργάζονται και ψηφίζουν, μπήκε ένα αρρωστημένο πνεύμα και νομίζουν ότι είναι ίσες με τους άνδρες. Φυσικά οι ψυχές ίδιες είναι. Αλλά, όταν ο άνδρας δεν αγαπά την γυναίκα και η γυναίκα δεν σέβεται τον άνδρα, δημιουργούνται σκηνές στην οικογένεια. Παλιά το να αντιμιλήσει η γυναίκα στον άνδρα, το θεωρούσαν πολύ βαρύ. Τώρα μπήκε ένα αλήτικο πνεύμα.
Τότε τι όμορφα ήταν! Έχω γνωρίσει ένα ανδρόγυνο που ο άνδρας ήταν πολύ κοντός και η γυναίκα μια ανδρογυναίκα, ψηλή μέχρι εκεί επάνω! Αφού εκατόν ογδόντα οκάδες σιτάρι το ξεφόρτωνε από το κάρο μόνη της. Μια φορά ένας εργάτης -ψηλός κι εκείνος- πήγε να την πειράξει και εκείνη τον άρπαξε και τον πέταξε πέρα σαν σπιρτόξυλο! Αλλά να βλέπατε τι υπακοή έκανε στον άνδρα της, πως τον σεβόταν! Έτσι κρατιέται η οικογένεια, αλλιώς δεν γίνεται.
Παράξενη η συμπεριφορά της οργάνωσης που πραγματοποιούσε την κίνηση αυτή. Τι ακριβός ήθελε να πετύχει; Ερωτήματα που γεννούν αυτονόητες απαντήσεις . Όταν ο πολίτης βλέπει κάποιον να πετάει στην βουλή μπογιές χωρίς απάντηση από την ελληνική δημοκρατία τι κάνει ; όταν σε μερικές μέρες έχει εκλογές ;
Το σύστημα έχει τον τρόπο να σε σπρώξει στα άκρα.
Πρέπει να καταδικάσει ο πρόεδρος της δημοκρατίας τον φασισμό μανδύα της επίθεσης.
Σε τι συνέβαλε αυτή η επίθεση. Ποιος ορίζει τον φασισμό τον 21 αιώνα.
«Ο Αλ. Τσίπρας εξαπάτησε για άλλη μια φορά χωρίς καμία ντροπή τους συνταξιούχους της χώρας, δίνοντας ψίχουλα αντί της 13ης σύνταξης που είχε εξαγγείλει με τυμπανοκρουσίες» σχολίασε ο γραμματέας της ΛΑΕ, Παναγιώτης Λαφαζάνης, κατά την περιοδεία του σε Πέραμα και Σαλαμίνα.
Σημείωσε πως «οι προεκλογικές παροχές-ψίχουλα και κοροϊδία θα εξατμιστούν και αυτές μετά τις βουλευτικές εκλογές, κάτω από τον βούρδουλα των θεσμών και των αγορών απέναντι στις οποίες είναι υπάλληλος και δέσμιος ο Αλ. Τσίπρας. Τα ληστρικά πλεονάσματα, τα οποία βγαίνουν με την βαρύτατη, αντιαναπτυξιακή και αντικοινωνική φορολογία, με την κατάρρευση του προγράμματος των δημόσιων επενδύσεων, την επανάληψη των αλχημειών και λαθροχειριών του παρελθόντος και με τον αθρόο δανεισμό της χώρας, καταστρέφουν στην κυριολεξία τον τόπο και δεν μπορούν να συνεχιστούν παρά μόνο με την απόλυτη χρεοκοπία της οικονομίας και της χώρας» υπογράμμισε ο κ. Λαφαζάνης.
Καταλήγοντας στις δηλώσεις του, ο κ. Λαφαζάνης είπε «δεν πρέπει να έχει κανένας καμία αυταπάτη: αν στις επερχόμενες εκλογές δεν υπάρξει μια μεγάλη προοδευτική ανατροπή στη χώρα με ισχυρή τη Λαϊκή Ενότητα και ένα μεγάλο προοδευτικό και πατριωτικό αντιμνημονιακό μέτωπο, τότε η Ελλάδα, είτε με ΣΥΡΙΖΑ είτε με ΝΔ είτε και με τους δύο μαζί σε συγκυβέρνηση, οδηγείται σε νέο, ακόμα σκληρότερο οικονομικό και γεωπολιτικό μνημόνιο, με άμεσο κίνδυνο τη διχοτόμηση του Αιγαίου και των δικαιωμάτων της Κύπρου στην Ανατολική Μεσόγειο, αλλά ακόμη και τον εθνικό ακρωτηριασμό».
Eurostat: Σε Ελλάδα και Ισπανία τα υψηλότερα ποσοστά ανεργίας στην Ε.Ε.
ΕΤΙΚΕΤΕΣ:
Στο 18,5% διαμορφώθηκε η ανεργία στην Ελλάδα το Νοέμβριο του 2018, σε σχέση με 18,7% τον Οκτώβριο του 2018, σύμφωνα με στοιχεία της Ευρωπαϊκής Στατιστικής Υπηρεσίας (Eurostat) που δόθηκαν σήμερα στη δημοσιότητα.
Σύμφωνα με τα ίδια στοιχεία, η Ελλάδα μαζί με την Κύπρο κατέγραψαν τη μεγαλύτερη μείωση του ποσοστού ανεργίας σε σχέση με την ίδια περίοδο πέρυσι (από 21,1% σε 18,5% και από 10,1% σε 7,4%, αντίστοιχα).
Ειδικότερα, ο αριθμός των ανέργων στην Ελλάδα διαμορφώθηκε σε 875.000. Το ποσοστό ανεργίας στους άνδρες διαμορφώθηκε στο 14,3% και στις γυναίκες στο 23,7%.
Το ποσοστό ανεργίας των νέων (κάτω των 25 ετών) μειώθηκε στο 39,1%, σταθερό σε σχέση με τον Οκτώβριο.
Συνολικά στην Ευρωζώνη, τον Ιανουάριο του 2019, η ανεργία έμεινε σταθερή στο 7,8% σε σχέση με το Δεκέμβριο του 2018 και μειώθηκε από 8,6% ένα χρόνο πριν. Το ποσοστό αυτό είναι το χαμηλότερο από τον Οκτώβριο του 2008.
Στην ΕΕ το ποσοστό ανεργίας ήταν 6,5% τον Ιανουάριο, σε σχέση με 6,6% το Δεκέμβριο και 7,2% ένα χρόνο πριν. Αυτό είναι το χαμηλότερο από την έναρξη των μηνιαίων μετρήσεων από τη Eurostat το 2000.
Επιπλέον, εκτιμάται ότι τον Ιανουάριο ο αριθμός των ανέργων στην ΕΕ ανήλθε στα 16,2 εκατομμύρια και στην Ευρωζώνη στα 12,8 εκατομμύρια.
Τα υψηλότερα επίπεδα ανεργίας στην Ε.Ε. καταγράφονται στην Ελλάδα (18,5% με στοιχεία του Νοεμβρίου 2018) και στην Ισπανία (14,1% με στοιχεία του Ιανουαρίου 2019).
Τα χαμηλότερα ποσοστά ανεργίας σημειώθηκαν στην Τσεχία (2,1%) και στη Γερμανία (3,2%).
Σε σχέση με ένα χρόνο πριν, η ανεργία μειώθηκε σε όλες τις χώρες της ΕΕ εκτός από την Δανία και τη Μάλτα, όπου παρέμεινε σταθερή.
Τα υψηλότερα ποσοστά ανεργίας των νέων στην Ε.Ε. καταγράφονται στην Ελλάδα (39,1% το Νοέμβριο) και στην Ιταλία (33%).
Το χαμηλότερο ποσοστό καταγράφεται στη Γερμανία (6%) και στην Τσεχία (6,1%).
Τον Ιανουάριο η ανεργία των νέων στην Ευρωζώνη διαμορφώθηκε στο 16,5% και στην Ε.Ε. στο 14,9%.
Είναι τραγικό , είναι εξευτελιστικό ,είναι ντροπιαστικό , ΕΙΝΑΙ ΜΑΥΡΗ ΣΤΙΓΜΗ ΓΙΑ ΤΗΝ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ.
Πολιτικά κόμματα πρώτης ,δεύτερης ,τρίτης κατηγορίας με κριτήρια επιχειρηματικά κατακλύζουν τον τηλεοπτικό χρόνο για να λένε υπαγορευμένα κείμενα.
Δεν μαθαίνουμε την ιδεολογία των κομμάτων αλλά τις θέσεις μερικών κομμάτων. Άλλο πολιτική θέση άλλο ιδεολογική προσέγγιση στα κοινωνικά δρώμενα.
Πως πιστεύουμε ότι ο πολίτης θα ψηφίσει ; με ποια κριτήρια ;
ΟΛΟΙ ΞΕΡΟΥΜΕ !!! πως φέρθηκε η Ευρώπη στην Ελλάδα.
Γιατί η Ευρώπη φέρθηκε τόσο σκληρά την Ελλάδα;
O SYRIZA είναι αριστερό κόμμα ;
h nd είναι δεξιό κόμμα ;
Το καλό είναι ότι οι άνθρωποι διψούν την απλότητα και έφθασαν σε σημείο νά κάνουν την απλότητα μόδα και ας μη νιώθουν απλά.
Έρχονται μερικοί στο Άγιον Όρος με κάτι ξεβαμμένα ρούχα. Λέω: «Αυτοί δεν δουλεύουν στα χωράφια, γιατί είναι έτσι;».
Άλλος μιλάει χωριάτικα από φυσικού του και τον χαίρεσαι. Άλλος πάει να μιλήσει χωριάτικα και σου έρχεται να κάνεις εμετό.
Είναι και μερικοί που έρχονται με τις γραβάτες τους… Από το ένα άκρο στο άλλο. Ένας είχε έξι-επτά γραβάτες μαζί του. Ένα πρωί που ετοιμαζόταν, φόρεσε την γραβάτα, το κουστούμι του κ.λπ. «Τί κάνεις εκεί;», του λέει κάποιος. «Θά πάω στον π. Παΐσιο», λέει. «Έ, και τι είναι αυτά που φοράς;». «Τά φορώ, λέει, για να τον τιμήσω». Βρέ, τι πάθαμε!
Απλότητα δεν έχουν καθόλου· Γι’ αυτό υπάρχει αυτή η αλητεία. Όταν οι πνευματικοί άνθρωποι δεν ζούν απλά, αλλά είναι κουμπωμένοι, δεν βοηθούν την νεολαία. Έτσι τώρα οι νέοι, μη έχοντας κάποιο πρότυπο, ζούν αλήτικα.
Γιατί, όταν βλέπουν κουμπωμένους Χριστιανούς, ανθρώπους σφιγμένους με γραβάτες, καλουπωμένους, δεν βρίσκουν σ΄ αυτούς καμμιά διαφορά από τους κοσμικούς και αντιδρούν.
Άν έβλεπαν απλότητα στους πνευματικούς ανθρώπους, δεν θα έφθαναν σ΄ αυτήν την κατάσταση.
Αλλά τώρα κοσμικό πνεύμα οι νέοι, κοσμική τάξη αυτοί. «Έτσι πρέπει να περπατάμε οι Χριστιανοί, έτσι πρέπει εκείνο, έτσι το άλλο…» Καί δεν είναι ότι το κάνουν από μέσα τους, από ευλάβεια, αλλά γιατί «έτσι πρέπει».
Όποτε και οι νέοι λένε: «Τί πράγματα είναι αυτά; Να πηγαίνουν στην Εκκλησία με σφιγμένο τον λαιμό! Άντε άπ΄ εκεί!» και τα πετούν και γυρίζουν γυμνοί. Πιάνουν το άλλο άκρο. Κατάλαβες; Όλα αυτά από αντίδραση τα κάνουν. Ενώ έχουν ιδανικά, δεν έχουν πρότυπα και είναι αξιολύπητοι.
Γι’ αυτό χρειάζεται κανείς να τους κεντρίσει το φιλότιμο και να τους συγκίνηση με την απλή του ζωή.
Αγανακτούν, όταν και αυτοί οι πνευματικοί άνθρωποι και οι ιερείς προσπαθούν με συστήματα κοσμικά να τους συγκρατήσουν. Όταν όμως βρούν την σεμνότητα, αλλά και την απλότητα και μία ειλικρίνεια, τότε προβληματίζονται.
Γιατί, όταν κανείς έχη ειλικρίνεια και δεν υπολογίζει τον εαυτό του, είναι απλός, έχει ταπείνωση. Όλα αυτά δίνουν ανάπαυση και στον ίδιο, αλλά είναι αισθητά και στον άλλον. Καταλαβαίνει ο άλλος αν τον πονάς ή υποκρίνεσαι.
Ένας αλήτης είναι καλύτερος από έναν υποκριτή Χριστιανό. Γι’ αυτό όχι υποκριτικό γέλιο αγάπης αλλά φυσιολογική συμπεριφορά· ούτε κακία ούτε υποκρισία αλλά αγάπη και ειλικρίνεια.
Περισσότερο με συγκινεί, όταν εσωτερικά είναι κανείς τοποθετημένος καλά. Νά έχη δηλαδή σεβασμό και αγάπη πραγματική, να κινήται απλά, να μην κινήται με τύπους, γιατί τότε μένει κανείς μόνο στα εξωτερικά και γίνεται άνθρωπος εξωτερικός, δηλαδή αποκριάτικος καρνάβαλος.
Η εσωτερική καθαρότητα της όμορφης ψυχής του αληθινού ανθρώπου ομορφαίνει και το εξωτερικό του ανθρώπου και η θεία εκείνη γλυκύτητα της αγάπης του Θεού γλυκαίνει ακόμη και την όψη του.
Η εσωτερική ομορφιά της ψυχής, εκτός που ομορφαίνει πνευματικά και αγιάζει τον άνθρωπο, ακόμη και εξωτερικά, και τον προδίδει με την θεία Χάρη, ομορφαίνει και αγιάζει και αυτά τα άσχημα ρούχα που φοράει ο χαριτωμένος άνθρωπος του Θεού.
Ο Πάπα-Τύχων έρραβε μόνος του σκουφιά με την σακκορράφα από κομμάτια ράσου, τα έκανε σαν σακκούλες, και τα φορούσε, αλλά σκορπούσαν πολλή χάρη. Ό,τι παλιό φορούσε ή ασουλούπωτο, δεν φαινόταν άσχημο, γιατί ομόρφαινε και αυτό από την εσωτερική ομορφιά της ψυχής του.
Κάποτε τον φωτογράφισε ένας επισκέπτης όπως ήταν, με την σακκούλα για σκουφί και με μία πιτζάμα, που του είχε ρίξει στις πλάτες του, γιατί είδε τον Γέροντα να κρυώνει. Καί τώρα όσοι βλέπουν στην φωτογραφεία τον Πάπα-Τύχωνα νομίζουν ότι φορούσε δεσποτικό μανδύα, ενώ ήταν μία παλιά παρδαλή πιτζάμα. Οι άνθρωποι και τα κουρέλια του τα έβλεπαν με ευλάβεια και τα έπαιρναν για ευλογία.
Μεγαλύτερη αξία έχει ένας τέτοιος ευλογημένος άνθρωπος, που άλλαξε εσωτερικά και αγίασε και εξωτερικά, παρά όλοι οι άνθρωποι που αλλάζουν συνέχεια μόνον τα εξωτερικά (τά ρούχα τους) και διατηρούν εσωτερικά τον παλαιό τους άνθρωπο με αρχαιολογικές αμαρτίες.
ΓΕΡΟΝΤΟΣ ΠΑΙΣΙΟΥ ΑΓΙΟΡΕΙΤΟΥΛΟΓΟΙ Α’- ΜΕ ΠΟΝΟ ΚΑΙ ΑΓΑΠΗ ΓΙΑ ΤΟΝ ΣΥΓΧΡΟΝΟ ΑΝΘΡΩΠΟ
Η Αγία Ελένη, εντόπισε τον Τίμιο Σταυρό στα Ιεροσόλυμα, ενώ οι Εβραίοι είχαν ρίξει επάνω του χώματα για να εξαφανιστεί κάθε ίχνος από την ιστορία του Χριστού.
Ο Άγιος Κωνσταντίνος έστειλε την μητέρα του, την Ελένη, στα Ιεροσόλυμα για να ανακαλύψει σε ποιο σημείο βρισκόταν ο Τάφος του Κυρίου και ο Τίμιος Σταυρός Του, γιατί οι Εβραίοι είχαν ρίξει επάνω τους χώματα και τα είχαν θάψει για να εξαφανιστεί κάθε ίχνος από την ιστορία του Χριστού.
Η βασιλομήτωρ αυγούστα Ελένη, στα τέλη του καλοκαιριού του έτους 326 μ.Χ. ήταν περίπου 80 ετών. Παρ’ όλα αυτά, δεν δίστασε να αναλάβει τους κόπους ενός δύσκολου για την ηλικία της ταξιδιού.
Από τη Ρώμη κατευθύνθηκε δια θαλάσσης στην Παλαιστίνη. Όταν η Αγία Ελένη αφίχθη στην Παλαιστίνη το φθινόπωρο του 326 η κατάσταση άλλαξε υπέρ των χριστιανών. Στην Ιερουσαλήμ την υποδέχθηκε ο Επίσκοπος Ιεροσολύμων Μακάριος.
Οι πηγές μαρτυρούν ότι το ειδωλολατρικό ιερό, που είχε ανεγείρει ο Ρωμαίος αυτοκράτορας Αδριανός, κατεδαφίσθηκε και η Αγία Ελένη «με μέγαν κόπον και πολλήν έξοδον και φοβερίσματα ηύρεν τον τίμιον σταυρόν και τους άλλους δύο σταυρούς των ληστών», τον τάφο του Χριστού, τα σύνεργα του Πάθους και τους «ήλους» (καρφιά), όπως γράφει ο Κύπριος χρονογράφος Λεόντιος Μαχαιράς.
Μετά την πραγματοποίηση ανασκαφών βρέθηκαν τρεις σταυροί στον τάφο του Δεσπότη (Ιησού Χριστού). Όλοι ήταν βέβαιοι ότι ένας από αυτούς ήταν του Ιησού Χριστού και οι άλλοι δύο των δύο προσηλωθέντων ληστών. Ωστόσο, αγνοούσαν ποιος είναι ο Σταυρός πάνω στον οποίο κρεμάστηκε το δεσποτικό σώμα και δέχθηκε τις σταλαγματιές του τιμίου αίματός Του.
Τη λύση στο πρόβλημα που προέκυψε παρέθεσε ο Αρχιεπίσκοπος Ιεροσολύμων Μακάριος, ο οποίος ήταν παρών στις εργασίες.
Ο Θεοδώρητος Κύρου σημειώνει πως ο σοφός και θείος Μακάριος διέλυσε την απορία με τον ακόλουθο τρόπο. Γυναίκα με μακρόχρονη ανίατη ασθένεια γνώριζε τη δύναμη του σωτηρίου σταυρού. Πλησιάζοντας προσευχόμενη στον σταυρό και γνωρίζοντας τη δύναμή του (σωτηρίου σταυρού) θεραπεύτηκε με τρόπο θαυμαστό από την ανίατη ασθένεια που την ταλαιπωρούσε.
Με τον θαυμαστό αυτό τρόπο η Αγία Ελένη, ο Αρχιεπίσκοπος Μακάριος και οι παρευρισκόμενοι διαπίστωσαν ποιός από τους τρεις σταυρούς που είχαν βρεθεί εκεί ήταν αυτός στον οποίο σταυρώθηκε ο Χριστός.
Κατά μία άλλη παράδοση, ύστερα από την πληροφορία κάποιου Εβραίου, με το όνομα Ιούδας, υποδείχθηκε η θέση όπου έγινε ανασκαφή, κατά την οποία ευρέθησαν τρεις σταυροί, ήτοι του Ιησού Χριστού και των δύο ληστών. Επειδή, όμως, δεν ήταν δυνατόν να αναγνωρισθεί ποιός από τους τρεις σταυρούς ήταν του Κυρίου, η Αγία Ελένη παρακάλεσε να τεθεί διαδοχικά επάνω στους σταυρούς ένας νεκρός που τον πήγαιναν προς ενταφιασμό. Μόλις λοιπόν ο νεκρός ετέθη επί του σταυρού του Κυρίου αναστήθηκε. Η Αγία Ελένη έθεσε τότε τα θεμέλια του Ναού της Αναστάσεως, την ανέγερση του οποίου διέταξε ο Μέγας Κωνσταντίνος, όταν πληροφορήθηκε την εύρεση του Τιμίου Σταυρού.
Το 351 μ.Χ., ο Κύριλλος Ιεροσολύμων, διάδοχος του Μακαρίου, σε επιστολή του προς τον αυτοκράτορα Κωνστάντιο (337-361) καταγράφει το γεγονός της ευρέσεως του Τιμίου Σταυρού: «Το σωτήριον του Σταυρού ξύλον εν Ιεροσολύμοις ηύρηται». Η ανακάλυψη αυτή δρομολόγησε την κατασκευή στο ίδιο σημείο που βρέθηκε ο Τίμιος Σταυρός ενός επιβλητικού σε μέγεθος εκκλησιαστικού συγκροτήματος, του γνωστού Ναού της Αναστάσεως.
Η Αγία Ελένη με την οικοδόμηση Εκκλησιών στην Παλαιστίνη, προσδίδει στους Αγίους Τόπους έναν απόλυτο χριστιανικό χαρακτήρα, που συνιστά μια νέα δυναμική πραγματικότητα. Ο ιστορικός Ευσέβιος παρέχει το θεολογικό πλαίσιο για την περιγραφή του χριστιανικού αυτού χαρακτήρα, εισάγοντας στην ιστοριογραφία τον, δανεισμένο από την Αποκάλυψη του Ιωάννη, όρο «Νέα Ιερουσαλήμ».
